1

Het uitzicht vanuit het raam in de salon is niet wat ik gewend ben. Geen glooiende akkers en gewassen in overvloed. Niet mijn lievelingsmerrie, geen zwartebessenstruiken, geen koeienstallen.

Geen stank.

Ik snuif even en vang een zweem op van de nieuwe geur. Niet die van paardenmest of gras, maar in plaats daarvan een eigenaardige, aardse geur. Bakstenen, specie en verf. Het is de geur van ons nieuwe huis. Een voornaam nieuw huis, gelegen naast nog veel meer indrukwekkende optrekjes rondom het weelderige, groene park van Belmore Square, dat bestaat uit een fontein, een paar bankjes en rozenstruiken die worden omsloten door gietijzeren hekken aan de overkant van de met kasseien geplaveide straat. In de wijde omtrek is geen boer te bekennen. In plaats daarvan hebben we hier in Londen welgestelde leden van de high society die zonder enige haast over straat slenteren. De chique, met gouddraad afgezette kleding van de heren en de rijk bewerkte, met kant afgezette kledingstukken van de dames zorgen voor een bont palet aan kleuren dat ik niet gewend ben. Hoge hoeden, wandelstokken en rijtuigen. Elke baksteen, kassei en gesnoeide struik druipt van het geld. Het is een andere wereld, eentje waarvan ik niet helemaal zeker weet of ik me erin thuis zou kunnen voelen. Of zou wíllen voelen.

Het is het begin van een nieuw seizoen, en mijn allereerste. De politici gaan aan de slag in het parlement en de zakenlui gaan zakendoen, terwijl hun echtgenotes hun garderobe bijwerken en hun sociale kalender voor de komende maanden vullen. Er zullen feestjes en etentjes in overvloed zijn en er zal heel wat afgeroddeld worden. Ik maak nu deel uit van de kringen die ik voorheen alleen maar kende uit de verhalen. Niet uit mijn dromen, maar uit de verhálen. Of misschien zelfs uit mijn nachtmerries. Ik kan niet zeggen dat ik al te enthousiast ben over wat ik tot nu toe heb ervaren van Londen, en wat nog veel erger is: ik ben de vrijheid kwijt waarmee ik in ons oude bestaan gezegend was.

Ik grimas.

En ik krijg amper lucht in deze deftige japon.

Alsof dat nog niet erg genoeg is, ontbreekt het me ook nog eens aan inspiratie en is er helemaal niets om over te schrijven. Tenzij ik me graag zou bezighouden met de ongefundeerde onzin waar vaders nieuwe zakenpartner en geldschieter, Lymington, de hertog van Cornwall, bij gedijt, uiteraard. Hetgeen niet het geval is, en dat is maar goed ook, want ik heb geen toestemming om te schrijven voor vaders krant in Londen.

Ik trek een pruillip en denk aan vroeger tijden, toen ik geregeld met een verhaal naar vader toe ging en hij in zijn stoel bij het vuur een sigaret zat te roken, geïnteresseerd brommend. En aan zijn wrange glimlach wanneer hij zei, elke keer weer: ‘Mijn lieve Eliza, dit is eigenlijk best goed, weet je.’ Dan boog hij zijn hoofd, gaf me een kus op mijn wang en stuurde me weer weg. Het feit dat elk verhaal van mijn hand dat werd gepubliceerd in vaders krant werd toegeschreven aan mijn broer, Frank, was een geringe prijs om te betalen. Erkenning was niet iets waar ik naar streefde, al moet ik toegeven dat ik het wel fijn zou hebben gevonden. Het ging me meer om de vrijheid om te schrijven wat ik wilde, niet wat ik dacht dat mensen graag wilden lezen. Ik schreef feitelijke, informatieve stukken die bedoeld waren om mensen wijzer te maken door middel van de waarheid.

Helaas is er in vaders krant tegenwoordig alleen maar plaats voor gecensureerd nieuws en advertenties, en Lymington herinnert vader er maar al te graag aan, bij elke gelegenheid die hij krijgt en soms zelfs zonder dat er een gelegenheid is, dat het dankzij zíjn naam en financiële steun is dat mijn ouders het laatste perceel grond aan Belmore Square hebben kunnen kopen en deze gigantische, schitterende kooi hebben kunnen bouwen.

Ik ben vast niet de enige jongedame in deze contreien die het gevoel heeft dat ze stikt. Of misschien ook wel. De bewoners hier zijn een merkwaardig clubje mensen die helemaal niets lijken te geven om de wereld, maar enkel om hun positie erin. De mannen moeten succesvol, welgesteld en luidruchtig zijn. De vrouwen moeten meegaand en opgedoft zijn en mogen geen eigen mening hebben. Imago is alles. Geld is macht. Mijn vader is tegenwoordig een welgesteld man en daardoor ook heel machtig. Ik weet niet of ik macht wel zo fijn vind bij mijn vader. Het hebben van macht lijkt al zijn tijd op te souperen, en hij ziet eruit alsof hij permanent uitgeput is.

Wat verlang ik terug naar de tijd dat het hem zakelijk gezien niet voor de wind ging en moeder de hele dag aan het bakken was. Het maakte niet zoveel uit dat ik mezelf graag te buiten ging aan woorden, of het nou was in de vorm van lezen of schrijven, of dat ik misschien te vaak mijn mond opendeed met betrekking tot zaken die me niets aangingen. Er was niemand om indruk op te maken, dus een standje geven was een zinloze taak waar mijn vader zelden zijn tijd aan verspilde. Sterker nog, ik denk dat hij het wel fijn vond dat ik constant in zijn buurt rondhing en alle mogelijke informatie uit hem probeerde te persen. Ik mocht altijd op zijn knie zitten wanneer hij aan het werk was. Wanneer ik vragen stelde, gaf hij antwoord. Hij gaf me nog meer boeken om te lezen, misschien om me rustig te houden. Frank besloop me altijd wanneer ik verdiept was in die boeken, en dan trok hij aan mijn oor. Waarop ik hem een stomp tegen zijn biceps gaf. En dan trok hij voor de grap een boos gezicht. Vader grinnikte dan altijd boven zijn ganzenveer. Vervolgens stak ik mijn tong uit. En dan zat Frank me achterna rond het bureau van onze vader terwijl ik moord en brand schreeuwde en vader lachend zijn erbarmelijke financiële situatie onder ogen zag.

En nu?

Nu wonen we op Belmore Square, Mayfair, Londen. Dankzij de stoomdrukpers is vaders krant hard op weg om de grootste van Engeland te worden, en ik verlang terug naar de tijd waarin vader lachte, ondanks het feit dat we moeite hadden om de eindjes aan elkaar te knopen. Tegenwoordig heb ik alleen maar Latijn en pianoles om me op te verheugen. Pianospelen vind ik oersaai en Latijn leren lijkt een zinloze exercitie, want ik mag toch niet op reis naar plaatsen waar ik ooit de kans zou krijgen om de taal te spreken.

Ik trek een boos gezicht naar de ruit en kijk uit over het plein naar de hoek van Bentley Street, waar een huis staat dat onderscheidend is qua architectuur, helemaal op zichzelf, een schril contrast met de andere huizen aan Belmore Square. Het fascineert me al vanaf de dag dat ik hier in Londen ben aangekomen. Ooit was het de residentie van de familie Winters, totdat het een jaar geleden tot de grond toe is afgebrand en de familie is omgekomen. Ik heb het verslag gelezen van de hand van meneer Porter, een journalist die voor vader werkt, over het tragische ongeluk waarbij de familie Winters aan haar einde is gekomen. Het gerucht gaat dat het in werkelijkheid geen ongeluk is geweest, maar dat de oudste zoon, Johnny Winters, de brand heeft aangestoken. Dat hij heeft gehandeld in een vlaag van razernij na onenigheid met zijn vader over... tja, waarover? Niemand weet het. Het is makkelijk om de hoofden van hersenloze mensen vol te stoppen met gedachten en conclusies wanneer de beschuldigde dood is en zichzelf niet kan verdedigen. Maar meneer Porter is journalist, en gek genoeg is hij een gerespecteerd journalist. Ik zeg ‘gek genoeg gerespecteerd’, want hoe het mogelijk is dat weldenkende mensen vertrouwen hebben in een man die zo’n promiscue leven leidt, is mij een raadsel. Hij is luidruchtig, abrupt, egoïstisch en, als ik zo vrij mag zijn, een monster. En een machtswellusteling bovendien. Hij behandelt zijn vrouw heel slecht, negeert haar in het openbaar en ranselt haar af achter gesloten deuren. Hij is bovendien een doorgeslagen conservatieveling.

Hoe dan ook: het huis van de familie Winters is herbouwd en er komt binnenkort iemand wonen.

Maar wie?

Vast en zeker een vrijpostig iemand. Brutaal en onbeschaamd. Er staan dertien huizen hier aan Belmore Square. De oude residentie van de familie Winters is het enige huis dat niet dezelfde uniforme buitenkant heeft om te zorgen dat de rij huizen er net zo keurig en onberispelijk uitziet als het park waar ze omheen staan. Sterker nog, de nieuwe eigenaar van Belmore Square nummer één lijkt zijn of haar uiterste best te hebben gedaan om de oude residentie van de familie Winters zo onderscheidend mogelijk te maken van alle andere huizen. Beter, als ik heel eerlijk ben. Groter en grootser in alle opzichten. Het is een statement. Een uiting van superioriteit. In de voorbije weken heb ik gigantische exotische planten uitgeladen en naar binnen gebracht zien worden, samen met de grootste, meest fonkelende kroonluchters die je ooit hebt gezien, en schitterend, rijkelijk met houtsnijwerk versierd meubilair dat, nadat ik ernaar had geïnformeerd bij de mannen aan wie het vervoer van de meubels was toevertrouwd, afkomstig bleek te zijn uit India! Dus ik neem aan dat degene die op Belmore Square nummer één komt te wonen ook heel bereisd is. Zo opwindend, om verder te hebben gereisd dan Engeland.

Nu wordt overal de laatste hand aan gelegd, de houten takken die bijeen worden gehouden met hennep worden van de gevel af gehaald, en nu wacht ik, net als de rest van Belmore Square, met ingehouden adem om te zien wie zijn intrek gaat nemen in het gigantische, weelderige herenhuis.

Hmm, een lid van het koningshuis, misschien? De tijd zal het leren.

Mijn aandacht wordt getrokken door de hertog van Cornwall, Lymington. Zijn grijze, gepoederde haar is een baken dat nog beter zou kunnen dienen als straatverlichting dan de nieuwe gaslantaarns die ik verderop in Westminster heb gezien. Het geval wil bovendien dat hij op Belmore Square nummer twee woont, met zijn zoon Frederick, die ik nog niet heb ontmoet, maar dat is niet zo’n ramp, want ik heb gehoord dat hij dodelijk saai is. Lymington staat nogal abrupt stil en ik volg zijn blik en kom uit bij lady Dare. Zij woont op nummer zes aan Belmore Square en is al sinds haar twintigste weduwe, nadat ze op haar negentiende was uitgehuwelijkt aan een afgetobde lord. Ze is in vlot tempo op weg naar het park in een prachtige robe manteau en een rijkversierde kapothoed. De vrouw loopt niet, ze zweeft. Haar kin is permanent opgeheven, haar lippen verkeren constant op het randje van een suggestieve, veelbetekenende glimlach, alsof ze zich bewust is van de onuitgesproken afkeuring van de dames van Belmore Square en het stille ontzag van de heren die vergeefs proberen haar schoonheid te negeren. Zoals Lymington op dit moment, die lady Dare nog steeds roerloos staat na te kijken, ogenschijnlijk in trance. Naar verluidt is ze een exhibitioniste, hetgeen haar de oprechte afkeuring van de dames van de high society oplevert en de onoprechte afkeuring van de heren. Ik weet dat dit gerucht waar is, want ik heb talloze mannen zien komen en gaan op nummer zes in het holst van de nacht wanneer ik niet kon slapen en voor mijn raam zat te wensen dat ik weer op het platteland was. Lady Dare gedraagt zich niet bepaald ladylike, met haar lichte zeden, nu ze dankzij de fortuinlijke dood van haar stokoude echtgenoot bevrijd is uit het keurslijf van een gearrangeerd huwelijk, en ze onderwerpt zich niet meer aan verwachtingen. Ze loopt echter ook niet te koop met non-conformiteit.

Ik tuit mijn lippen en werp een blik omlaag op mijn japon, een rijkversierde buttondown, afgezet met gigantische hoeveelheden kant en borduurwerk dat werkelijk tamelijk indrukwekkend is. Het is een statussymbool, meer niet. Net als dit huis, het personeel en de feestjes die praktisch avond aan avond worden gegeven door diverse leden van de high society, is deze japon enkel bedoeld om met onze rijkdom en status te pronken. Het is ironisch, want niemand krijgt hem te zien zolang ik hier in huis rondhang.

Ik til de eindeloze hoeveelheden stof op zodat ik kan lopen zonder dat ik omval, wanneer ik vanuit de keuken het gerammel en gekletter van pannen hoor. Lunchtijd. Het ontbijt is nog maar een paar uur geleden, en over een paar uur is het alweer tijd voor het avondmaal, en daarna thee en tot slot het souper. Vijf keer per dag eten is kennelijk een noodzaak wanneer je stinkend rijk bent. Want wat kan ik anders doen dan rondhangen in ons herenhuis in een chique japon en me constant volproppen?

Ik loop langs de eetkamer, waar iemand van ons personeel de glimmende mahoniehouten tafel aan het dekken is, en loop de trap af naar de keuken. De geur van versgebakken brood is sterk, en vanwege het constant loeiende fornuis en de ovens is het praktisch ondraaglijk heet in de benedenvertrekken. Maar het doet me denken aan thuis. Ik tref Kokkie voorovergebogen over de met meel bestoven tafel aan, bezig met het kneden van nog meer deeg, waarschijnlijk ter voorbereiding voor een van de andere drie maaltijden die we vandaag nog gaan eten. Ik laat de onderkant van mijn japon los, allerminst gehinderd door de smerige vloer die hoogstwaarschijnlijk het friswitte mousseline zal besmeuren. Ik wil niets liever dan mijn vingers in het deegmengsel drukken en mijn handen vies maken.

‘Juffrouw Melrose,’ roept Kokkie uit, haar deeghanden opgeheven. ‘U hoort hier niet te zijn.’

Ik vis een pruim uit de fruitmand en zet mijn tanden erin wanneer mijn blik ergens op valt. Langzaam loop ik om Kokkies tafel heen. ‘De kunst van het koken,’ zeg ik zachtjes, kijkend naar de opengeslagen bladzijde. ‘Moeder had dit boek toen we nog op het platteland woonden.’

Kokkie veegt haar handen af aan haar schort, loopt om de tafel heen en jaagt me weg terwijl ik opnieuw mijn tanden in de rijpe vrucht zet. ‘Ik geloof dat dit het boek van mevrouw Melrose is, juffrouw Melrose.’

Mijn kaken gaan langzamer bewegen en ik word overmand door het trieste gevoel dat niet meer over lijkt te gaan sinds ik het platteland heb verlaten. Moeder heeft geen tijd meer om voor ons te bakken. Ze heeft het te druk met de dame uithangen in haar nieuwe, blinkende herenhuis.

‘Ga nu maar gauw,’ zegt Kokkie. ‘We moeten de lunch opdienen.’

Zwijgend laat ik Kokkie alleen zodat ze haar brood kan afmaken en ik loop de trap op, met één hand mijn japon ophoudend, puur om te voorkomen dat ik struikel en languit op mijn gezicht ga, en met de andere hand de pruim vasthoudend. Tegen de tijd dat ik de eetkamer heb bereikt, heb ik een groezelige rand aan de onderkant van mijn witte japon en een sapvlek op de boezem. ‘O jee,’ mompel ik, wrijvend over de vlek op de volmaakte japon.

‘Eliza, je ziet eruit alsof je thuishoort in een armoedige rijtjeswoning,’ zegt Frank mijmerend, opkijkend van de krant die hij zit te lezen aan het andere uiteinde van de tafel. ‘Misschien zelfs wel in een goot.’

‘Ik ben onwaardig, broer,’ zeg ik, knabbelend aan mijn pruim, gretig om elk stukje van het sappige vruchtvlees te bemachtigen. Ondertussen bekijk ik mezelf in de spiegel aan de muur. Ik veeg mijn mond af en leun naar voren, starend in mijn ogen, die mijn vader altijd omschrijft als amethisten, en voelend aan mijn haar dat volgens hem zo rijk van kleur is als cacaobonen. Ik heb beide van mijn moeder. En vandaag lijken ze allemaal aanzienlijk minder... levendig.

‘Ik neem aan dat je geest op passende wijze wordt vermaakt met energieke, substantiële, educatieve, hoogkwalitatieve verslagen over Londen en haar inwoners,’ zeg ik. Ik kijk weg van mijn spiegelbeeld en richt mijn blik op Frank, die ironisch genoeg blond haar en blauwe ogen heeft, net als ons jongere zusje Clara, iets wat ze van onze vader hebben.

Hij vouwt zijn krant dubbel en legt hem weg. ‘Uiteraard, want de realiteit is dat ik tegenwoordig de schrijver ben van de energieke, substantiële, educatieve, hoogkwalitatieve verslagen die de pagina’s van vaders kranten sieren.’ Hij trekt een wenkbrauw op, alsof hij me uitdaagt om met hem in discussie te gaan. Daar begin ik niet aan, en dat weet hij. Frank wil ongeveer net zo graag journalist zijn als ik hier in Londen wil zijn. Absoluut niet.

‘En hoe staat het met de verkoopcijfers?’ vraag ik.

Hij knijpt zijn ogen tot spleetjes. ‘De verkoopcijfers zijn niet iets waar jij je mee bezig moet houden.’

‘Dus ze laten te wensen over?’ vraag ik, en ik voel mijn mondhoek omhooggaan wanneer ik mijn tanden weer in mijn pruim zet. ‘Ik ken een groot schrijver die zou kunnen helpen om het aantal lezers op te krikken. Niet iedereen wil gecensureerde, politieke en religieuze nonsens lezen.’

‘Wil je alsjeblieft gaan zitten terwijl je eet?’

‘Als ik dat zou doen, broer, zou ik permanent op mijn achterste zitten.’ Ik laat me op een stoel zakken, mijn rug kaarsrecht zoals van mij wordt verwacht, mijn hoofd opgeheven. Niet dankzij oefening, maar meer omdat het mijn natuurlijke houding is door jarenlang paardrijden. ‘Welke pareltjes zal ik vandaag weer aantreffen in The London Times?’ vraag ik, reikend naar de krant. ‘Dreigen de katholieken Engeland over te nemen?’ vraag ik happend naar adem, en het is geheel sarcastisch bedoeld. ‘Zijn ze van plan koning George iii te vermoorden?’

Frank kan er niet om lachen en trekt een boos gezicht, rukt de krant uit mijn handen, staat op en loopt naar de glazen kabinetkast onder het raam. ‘Je doet sarcastisch, Eliza,’ zegt hij zacht, en hij maakt het slot van de kabinetkast open en legt de nieuwste editie op de stapel kranten, één exemplaar van elke editie sinds vader zijn laatste zevenhonderd pond heeft geïnvesteerd in een stoomdrukpers. Het niet bepaald indrukwekkende gemiddelde van tweehonderd exemplaren per drukgang is nog slechts een vage herinnering, al moet ik er wel direct bij zeggen dat vader altijd meer verkocht wanneer ik had geschreven voor zijn krant. Aanvaarden dat mijn broer werd vermeld als de auteur was een geringe prijs om te betalen. Het ging mij niet om de complimenten, maar puur om de voldoening, bevrediging en zingeving. Inmiddels is The London Times voorzichtig aan het groeien, al vraag ik me onwillekeurig af of het snel genoeg gaat naar vaders en Lymingtons zin. Er zijn andere kranten die hen op de hielen zitten en die allemaal proberen ook zo’n dure stoomdrukpers in handen te krijgen.

‘Vader zou mij moeten laten schrijven.’ Ik vis een broodje uit de mand op het midden van de tafel en begin het uiteen te scheuren en stukjes in mijn mond te stoppen. ‘Ik vind het niet erg als jij met alle eer moet gaan strijken.’

‘Je weet dat dat niet kan,’ zegt hij, en hij gaat weer op zijn stoel zitten en kruist zijn armen over zijn overjas met de enkele rij knopen. Het is een nieuwe. De zóveelste nieuwe. Waar het voor mij een worsteling is om te leren wat mijn plaats is in deze wereld, is Frank naadloos geïntegreerd in het leven in de upper class – winkelen, drinken en socializen kosten hem geen enkele moeite. En ik weet dat hij zich bovendien te buiten gaat aan de verse voorraad vrouwen, tussen het schrijven van stukken voor vaders krant door. Ik weet dat hij dat laatste maar vervelend vindt, hetgeen deze hele situatie nog een stuk belachelijker maakt. Ik zou hem kunnen bevrijden van de last.

‘Heb je weer een bezoek gebracht aan je nieuwe beste vriend in de Burlington Arcade?’ vraag ik, langzaam kauwend en mijn grijns verhullend.

Frank klopt het stof van de voorkant van zijn nieuwe kledingstuk. ‘Misschien.’

‘Weer twintig shilling voor wéér een nieuwe jas?’ mompel ik afkeurend, en ik zucht terwijl ik mijn vingertoppen langs elkaar wrijf om het meel eraf te vegen. ‘Nou nou, broer, je begint aardig frivool te worden op je oude dag.’

‘En jij, lieve zus, begint aardig cynisch te worden.’

‘Ik ben een realist.’

‘Een echte lastpak,’ zegt hij mijmerend, en hij kijkt even steels naar me op met een wrange glimlach. ‘Kun je morgenavond je vooruitstrevende ambities om de wereld te redden alsjeblieft in bedwang houden?’

‘Wat gebeurt er morgenavond?’

Hij houdt zijn hoofd scheef, zijn blik onzeker. Ik weet dat het is omdat ik datgene wat ik niet heb onthouden niet had mogen vergeten. ‘Een van de grootste evenementen van het seizoen, verder niets.’

Mijn schouders gaan hangen, maar ik roep ze snel tot de orde. ‘O ja. Hoe heb ik uitgerekend dat nou kunnen vergeten?’

‘Makkelijk zat. Omdat je er niet heen wilt, lieve zus,’ zegt Frank vrolijk.

‘Ik heb geen zin om me door het paleis te laten rondparaderen als een vetgemest, verrukkelijk varken, wachtend tot moeder toestemming geeft aan een of andere gulzige, rijke lord om zijn tanden in me te zetten. Ik wil graag een oude vrijster blijven.’ Ik frons voor me uit. Is dat zo? Ik heb er nooit echt over nagedacht, want daar was nooit reden toe.

Frank reageert verschrikt. ‘Een oude vrijster?’

Ik recht mijn schouders en besluit ter plekke dat ik hiervoor ga strijden. ‘Ja. Ik snap niet waarom het woord zoveel angst opwekt bij vrouwen en zoveel medelijden bij mannen.’

‘Mijn zus wordt echt geen oude vrijster, over mijn lijk.’ Frank lacht, maar hij roept zichzelf al snel tot de orde en schraapt zijn keel terwijl ik over de tafel heen een boos gezicht naar hem trek. ‘En er worden nergens tanden in gezet.’

‘Potjandorie,’ fluister ik, en hij schudt getergd zijn hoofd. ‘Dat is jammer, want nu ik niets anders meer te doen heb dan de hele dag door eten, komt er aardig wat extra vlees bij om in te bijten.’

‘Jouw hoofd moet dringend worden uitgespoeld.’

‘Met mijn hoofd is niets mis. Maar mijn geest gaat wel langzaam dood.’ Ik reik naar Franks hand en knijp erin, en mijn gezichtsuitdrukking wordt smekend. Als vader naar iemand luistert – en dat zijn niet veel mensen meer sinds hij magnaat is geworden – is het wel naar zijn oudste kind, zijn meest berekenbare, bestendige telg. Zijn erfgenaam. ‘Ik wil er niet heen. Zeg alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft tegen vader dat ik onwel ben.’

Mijn broer glimlacht vol genegenheid, draait zijn hand om, pakt de mijne beet en leunt naar me toe, terwijl hij een van mijn donkere krullen naar achteren strijkt. ‘Dat kun je wel op je buik schrijven.’

‘Wat een rare uitdrukking. Wat bedoel je daar nou weer mee?’

‘Geen idee, maar ik denk dat ik munt ga slaan uit het bedenken ervan.’

‘Je hoeft helemaal nergens munt uit te slaan, broer. Jij bent nu de erfgenaam van een groeiend imperium en ik zal wegkwijnen en sterven aan een gebroken hart vanwege het leven dat ik heb verloren, in de armen van mijn vrijer, wie dat ook moge zijn.’ Ik gris mijn hand terug. ‘Je weet maar nooit, als ik geluk heb, gaat mijn eerste seizoen misschien wel voorbij zonder ook maar een greintje belangstelling van begeerlijke vrijgezellen.’ Ik weet dat dit niet waar is; vader is al voor onze aankomst op Belmore Square druk aan het koppelen geslagen, en ik weet dat hij moeder ook al een poosje aan het voorbereiden is op de rol die zij gaat spelen in ‘De Ondergang van Eliza Melrose’. Ik ben gedoemd, maar alleen als ik het toelaat, hetgeen uiteraard absoluut niet gaat gebeuren. ‘Ik moet gewoon het seizoen en de high society overleven en weer ontsnappen naar ons huis op het platteland,’ zeg ik zacht.

Ik registreer dat er een schuldbewuste uitdrukking over het gezicht van mijn geliefde broer glijdt en ik merk dat ik achterover leun in mijn stoel, op mijn hoede. In de verte hoor ik moeder, die op zangerige toon bevelen geeft aan het personeel, en Clara, onze jongere zus, die piano aan het spelen is. ‘Waarom kijk je zo?’ vraag ik.

‘Hoe?’

‘Alsof je iets weet waarvan je vindt dat ik het zou moeten weten.’

‘Ik moet ervandoor – verslagen controleren, en Porter komt zo meteen vergaderen met vader en mij over de nieuwste editie.’

‘Praten over wat voor onzin hij morgen weer in vaders krant gaat zetten, bedoel je?’ vraag ik. Het antwoord op mijn vraag is een gespannen glimlachje, hetgeen me vertelt dat mijn broer me begrijpt, ook al kan hij het niet toegeven. Ik leun naar voren. ‘O, Frank, praat alsjeblieft met vader. Overtuig hem ervan dat hij mij weer moet laten schrijven, ik smeek het je. Ik voel me totaal misplaatst en nutteloos.’

‘Waar ga je dan over schrijven, Eliza? We bevinden ons nu in een andere wereld.’ Hij gebaart naar de tafel, die is gedekt met zilveren bestek en porseleinen servies.

Ik zucht. Misschien heeft Frank gelijk. Waar zou ik over schrijven, want ik vind beslist geen inspiratie in deze omgeving of de mensen hier. Maar stel je eens voor dat ik zou kunnen reizen. Stel je eens voor dat ik verhalen mee terug zou kunnen nemen naar Londen. Stel je eens voor, stel je eens voor, stel je eens voor.

Frank staat op van zijn stoel, zijn hand tegen zijn jas gedrukt.

‘Wacht!’ Ik grijp zijn arm beet en hij ploft weer met zijn achterste op de stoel neer. Ik kijk hem met één samengeknepen oog aan, en weer kan hij me niet aankijken. Ik hap naar adem en leun achterover. ‘Mijn god, het is hem gelukt, hè?’

‘Wat is hem gelukt?’ vraagt Frank, ineenkrimpend alsof hij spijt heeft dat hij zijn grote mond heeft opengetrokken.

‘Hij heeft een man gevonden. Een geschikte huwelijkskandidaat.’

Frank slaat zijn ogen neer terwijl hij opstaat. ‘Een fijne dag nog, zus.’

Weer grijp ik hem beet, dwing ik hem om te gaan zitten. ‘En jij weet wie het is,’ zeg ik, en mijn stem klinkt tamelijk beschuldigend.

‘Ik weet van niets.’

‘O god, Frank, we zijn hier pas een paar weken.’

‘Prijs je maar gelukkig,’ zegt hij, en het klinkt meer als sissen. ‘Voor Eve Hamsley is dit het vijfde seizoen. Het gerucht gaat dat lord Hamsley nu een som geld biedt.’

Ik rol met mijn ogen. Misschien wil Eve niet trouwen, net als ik. Ze heeft groot gelijk. ‘Hebben jullie toegezegd?’

‘Eliza,’ zegt hij waarschuwend.

Allemachtig. Het is te gek voor woorden dat je enkel erkenning en aanvaarding krijgt door jezelf uit te leveren. Dat ben ik niet van plan. Ik kan deze hele idiote situatie alleen maar vergelijken met een sandwich. Ik lust graag sandwiches met rundvlees. Altijd al lekker gevonden. Maar sinds kort heb ik, tot mijn verbazing en mijn lichte onrust, een afkeer van dit vlees. Ik lust het echt niet meer. Misschien omdat we het zware vlees hier in Londen, in ons chique nieuwe huis compleet met bedienden, kameniers en koks, in overvloed naar binnen werken. Het hangt me de keel uit. Wat eens een luxe was, is nu saai. Ik hunker naar afwisseling. Net als wanneer ik schrijf – ik schrijf graag over afwisselende onderwerpen, want het gaat beslist vervelen als je altijd maar gefocust bent op één kwestie. Ik kan me voorstellen dat hetzelfde gezegd zou kunnen worden over een man. Ik zou een man aardig kunnen vinden. Op hem gesteld kunnen raken. Zelfs met hem kunnen trouwen. Maar hoe moet het dan wanneer de verveling toeslaat? Zit ik dan met hem opgescheept? Nee. Hemeltjelief, het zou de hel zijn.

Maar heb ik eigenlijk wel een keus? Als ik er immuun voor zou zijn, zou ik alles bezoedelen wat mijn vader heeft opgebouwd. Het verwoesten. Ik ben opstandig, maar ik ben niet slecht. Ik weet dat zijn intenties goed zijn. Dat een goed leven zijn enige wens is, voor moeder en Frank, Clara en mij. Maar een goed leven is wat we hadden voordat de krant begon te groeien. Dit?

Dit is de hel met een sausje van chic eten en drinken en chique japonnen.

Radeloos laat ik me zakken op mijn stoel, mijn leven zoals ik het ken in duigen.

‘Frank, Eliza,’ roept moeder zangerig wanneer ze haastig de kamer binnenkomt, blij om ons te zien, alsof deze lunch een zeldzaam familiesamenzijn is en zich verdorie niet vijf keer per dag voltrekt. Ze loopt met ruisende rokken om de tafel heen naar haar stoel, op de voet gevolgd door Emma, haar kamenier, want sinds vader stinkend rijk is, kan onze moeder ineens helemaal niets meer zelf.

Ze laat zich als een dame zakken op haar stoel en Emma schenkt thee voor haar in.

‘Waar is vader?’ vraag ik. Misschien is hij genoodzaakt om de lunch met zijn gezin te laten schieten vanwege groot nieuws. Een verhaal dat ronduit schandalig is en waarschijnlijk ook niet waar. ‘Laten we ons nou niet druk maken over kleine onjuistheden,’ had vader vorige week gezegd toen ik het artikel las dat meneer Porter had geschreven en waarin hij beweerde dat een landloper een huis had geplunderd en een dame in haar slaap in bed had vermoord. Volledig voorbijgaan aan het gegeven van een gewelddadige echtgenoot die ik met eigen ogen, en meer dan eens, de dame in kwestie hardhandig naar binnen had zien duwen in hun chique, achter hoge hekken gelegen huis aan Grosvenor Square, leek mij geen kleine onjuistheid. ‘Je fantasie brengt je nog eens in de problemen, Eliza,’ had hij me toegebeten, nadat ik hem had gesmeekt om het verhaal te mogen herschrijven met de feiten die ik had en waarvan ik wist dat ze klopten. Maar nee. De landloper wordt opgehangen. De echtgenoot zal een paar weken treuren om zijn vrouw en dan op zoek gaan naar een jonge bruid die hetzelfde lot zal wachten.

‘Hij geniet nog even van Clara’s nieuwste stuk.’ Moeder gebaart naar de porseleinen suikerpot en Emma gehoorzaamt direct.

‘Wat heerlijk,’ mompel ik, maar moeder hoort me niet. Of ze negeert me. Frank hoort me echter wel en hij stoot me onder de tafel aan. Ik werp hem een boze blik toe die suggereert dat ik ons eerdere gesprek wat mij betreft nog niet afgelopen is. Hij weet wie mijn geschikte huwelijkskandidaat is. Geschikte huwelijkskandidaat. Het is een belachelijke term om te gebruiken, zeker voor mij. Ieder lid van mijn familie zou toegeven – zij het niet in het openbaar – dat er misschien wel geen enkele man bestaat naar wie ik me ooit zou schíkken. Aan de wereld buiten deze deuren wordt voorgespiegeld dat ik een voorbeeldige jongedame ben. God helpe het arme heerschap dat eigenhandig door vader is uitgekozen om de strijd met mij aan te binden. Ik vermoed dat hij een onderdanig vrouwspersoon verwacht. Ben ik daartoe in staat? Wie is hij?

‘Het was prachtig, lieverd,’ zegt vader, terwijl hij Clara de eetkamer binnenvoert. ‘Een schitterend stuk.’

‘Dank u, vader,’ antwoordt ze, gehoor gevend aan de behoefte die de wereld heeft aan beleefdheid en meegaandheid. ‘Volgende week ga ik Beethoven leren.’

‘Geweldig! Heb je dat gehoord, lieve?’ Vader kijkt glunderend naar moeder. ‘Beethoven!’

Ik rol met mijn ogen en zak diep weg in mijn stoel.

‘Rechtop zitten, Eliza.’ Vader werpt een waarschuwende maar zachte blik in mijn richting terwijl hij zich laat zakken op de stoel aan het hoofd van de tafel. ‘Je zit helemaal in elkaar gedoken.’

Mijn broers hardnekkige halve glimlach blijft uiteraard binnen de perken terwijl ons personeel de lunch opdient.

‘En met wat voor verrukkelijks worden we vandaag weer verblijd?’ vraagt vader.

‘Sandwiches met rundvlees, meneer.’

Ik kijk neer op mijn bord. ‘Ik heb geen trek in rundvlees vandaag.’

Vader lacht, en moeder en Frank doen met hem mee. ‘Gedraag je toch, Eliza,’ zegt hij, en hij pakt een sandwich en zet zijn tanden in een partje brood. ‘Iedereen heeft trek in rundvlees.’

Gedraag je toch? Ik heb absoluut geen trek. In elk geval niet in eten. ‘Ik voel me helemaal niet goed,’ zeg ik zacht, meer tegen mezelf dan tegen mijn familie. Het is echt waar, mijn maag kolkt verschrikkelijk. Ik weet niet of het permanent misselijke gevoel zijn oorsprong vindt in mijn verdriet om het zorgeloze leven dat ik ben kwijtgeraakt of in mijn afgrijzen voor het benauwende, oppervlakkige leven dat ik ervoor in de plaats heb gekregen.

‘Eliza?’ zegt moeder.

Ik kijk op. ‘Wilt u me alstublieft excuseren?’ vraag ik, en ik ga staan nog voordat ik permissie heb gekregen om van tafel te gaan. Ik beleef geen plezier aan de bezorgde uitdrukking op moeders gezicht. Ze is misschien wat rigide en kortzichtig geworden sinds ze is toegetreden tot de high society en het gevoel heeft dat ze erbij moet horen, maar haar liefde voor haar kinderen is nooit weggeweest. Ze wil dat we allemaal tevreden zijn, ook al weet ze dat tevredenheid nu ondergeschikt moet zijn aan status. Mijn vader heeft twintig jaar lang keihard gewerkt en die toewijding heeft hem eindelijk alles gebracht waarvan hij ooit heeft gedroomd. Hij droomde van geld, respect, macht en een gegarandeerd comfortabele toekomst voor zijn kinderen. Helaas komen onze dromen niet overeen, want ik droom simpelweg van vrijheid. Des te meer nu ik geen vrijheid meer heb. Ik wilde graag reizen en verhalen schrijven over die reizen. Lezers iets bijbrengen over de wereld buiten ons kleine eiland, hoewel ik altijd heb geweten dat die droom onbereikbaar was. Er zou geld, veel geld, voor nodig zijn om te reizen naar verre landen. Alleen de allerrijksten zouden zich een dergelijke luxe kunnen veroorloven. Ironisch genoeg heeft mijn familie nu het geld om mijn dromen te kunnen verwezenlijken, en toch ben ik nu een gevangene in mijn nieuwe leven.

Ik draai me om en verlaat de eetkamer, en ik heb het gevoel dat ik stik in dit enorme huis. Deze japon voelt ineens als zo’n kledingstuk dat werd beschreven in een boek dat ik heb gelezen. Een camisole de force, een dwangbuis. Maar ik ben niet krankzinnig. En ik wil beslist niet in bedwang worden gehouden.

In mijn slaapkamer aangekomen ga ik naar het raam en kijk naar buiten, waar ik nog meer prachtige voorwerpen naar binnen zie worden gedragen op Belmore Square nummer één. Dit keer zijn het schilderijen. Er is er eentje bij van een glooiend landschap op het platteland. Ik houd mijn hoofd scheef. Het ruige terrein is vergelijkbaar met waar ik vaak ging paardrijden, galopperend door het ongerepte land, vrij als een vogel, blij als een varken in de modder.

Het schilderij is een wrede herinnering, dus ik verleg mijn aandacht naar het tweede doek voordat het eerste me nog een seconde langer kan kwellen. Ik zie een familiewapen, al is het vanaf deze afstand niet te onderscheiden, dus ik knijp mijn ogen tot spleetjes en loop dichter naar het raam, tot mijn gezicht praktisch wordt platgedrukt tegen de ruit. Uiteindelijk kan ik twee schitterende, steigerende zilveren eenhoorns onderscheiden. Ze zien er heel nobel en mysterieus uit. ‘Hemeltjelief,’ fluister ik, mijn hoofd gekanteld, haast barstend van nieuwsgierigheid. En aan welke familie behoort dat wapen toe?

Ik kijk over mijn schouder wanneer ik de voordeur hoor dichtgaan. Porter is zeker gearriveerd, hetgeen betekent dat ze nu in mijn vaders werkkamer zijn.

Hetgeen betekent dat ik tot later op de dag zal moeten wachten voordat ik daar kan gaan rondneuzen.

Ik heb de rest van de dag gewacht. Porter kwam en ging, Frank ging in en uit, en mijn vader verliet zijn werkkamer alleen maar voor maaltijden en toiletbezoekjes, zodat er geen enkele gelegenheid was. Tegen het aanbreken van de nacht is hij nog steeds niet tevoorschijn gekomen, dus ik maak mezelf klaar om naar bed te gaan, maar ik kan absoluut niet slapen. Ik ga voortdurend rechtop zitten om te luisteren en te wachten tot vader eindelijk zijn werkkamer verlaat. Het voelt alsof er misschien nooit een einde zal komen aan deze dag en nacht.

Uiteindelijk komt hij om drie uur ’s morgens wankelend zijn werkkamer uit, volgegoten met whisky, en ik kijk toe terwijl hij praktisch de trap op krúípt. Zodra hij zijn slaapkamerdeur achter zich dichtdoet, haast ik me naar zijn werkkamer en laat ik mezelf binnen, waarna ik de deur zo zacht mogelijk achter me dichtdoe. Ik loop langs de boekenkasten en mijn ogen speuren de ruggen van de boeken af tot ik vind wat ik zoek. Ik adem diep in en trek het dikke, in leer gebonden boek eruit, iets waar ik twee handen voor nodig heb, want het is net zo zwaar als het eruitziet. En stoffig.

De fijne deeltjes komen in mijn neus en ik raak in paniek omdat ik niet bekendsta om mijn geruisloze, damesachtige niesjes. Dus ik loop vlug naar vaders bureau, laat het boek vallen op het leren tafelblad en houd met mijn hand snel mijn neus en mond dicht terwijl ik mijn ogen dichtknijp.

Hatsjoe!

Mijn schouders verstijven en mijn gezicht is verwrongen wanneer ik langzaam mijn hand weghaal, luisterend of ik iets hoor wat erop wijst dat er iemand komt onderzoeken waar dat geluid vandaan kwam. Er verstrijken een paar seconden voordat ik oordeel dat ik veilig en onopgemerkt ben, en dan begin ik te bladeren in het boek, totdat ik vind waarnaar ik op zoek ben.

Ik staar neer op twee steigerende zilveren eenhoorns, alleen zie ik ze nu glashelder. Vol verwachting en met een hart dat wild tekeergaat in mijn borst, lees ik het stuk dat me zal vertellen aan welke familie dit wapen toebehoort, en daarmee wie er binnenkort op Belmore Square nummer één komt te wonen.

‘Wat?’ flap ik eruit, en ik lees het stuk nog een keer om te controleren of ik het wel goed zie.

Ik zie het goed.

Ik zit te kijken naar het familiewapen van de hertog van Chester.

De familie Winters.

Ik leun fronsend achterover in vaders stoel en mijn hoofd tolt.

Maar de familie Winters is dood.

Wat is hier in vredesnaam aan de hand?