Proloog

Mimi hoorde water druppen, net als bij nonna in de tuin. Maar hier was het kouder en de grond voelde vochtiger. Ze schoof met haar blote tenen over de vloer. Losse steentjes, gruis en klef zand. Haar benen kon ze niet bewegen, de touwen waren helemaal rond haar kuiten gewikkeld, maar haar voeten leken ze te zijn vergeten. Die kon ze wel nog bewegen, al kon ze ze niet zien. Door de doek voor haar ogen leefde ze al uren in een zwarte wereld.

Met twee voeten tegelijk stampte Mimi op de vloer, maar er klonk alleen een doffe plof. Net als een tennisbal die in de zandbak viel. Het was eng stil. Ook de mannen reageerden niet meer. Mimi rilde. Misschien waren ze wel weggegaan. En zat ze nu hier helemaal alleen.

Stoer zijn, zei ze in gedachten tegen zichzelf. Niet bang worden.

Papa had gezien dat ze haar in het busje meenamen. En hij had mama vast meteen gebeld. En oom Sandro natuurlijk ook. Die waren haar nu allemaal aan het zoeken. Net als de politie. Maar waar bleven ze dan? Waarom duurde het zó lang?

Mimi ging rechtop zitten en probeerde opnieuw om hulp te roepen. Maar door de tape op haar mond klonk haar gegil niet harder dan zacht gegrom. Ze liet haar tong over haar tanden glijden. Alles voelde zo droog en de dorst werd steeds erger. Alleen in het busje had ze wat slokjes water gekregen. Vlak voordat ze zo moe was geworden. Maar dat was al uren geleden.

Als ze nou eens diep inademde en dan net als bij zwemles alle lucht tegelijkertijd uitblies? Mimi telde in gedachten tot tien en blies zo hard ze kon tegen de tape. Ze klonk als een piepend konijn. Daarna bleef het opnieuw heel stil.

De mannen waren dus misschien wel echt weggegaan. Dan moest ze nu proberen hier ook weg te komen. Ze spande haar bovenbenen aan en met haar rug steunend tegen de muur wilde ze op haar hurken gaan zitten. Maar haar vastgebonden handen brachten haar uit balans, en ze viel opzij. Haar wang schuurde langs een ruwe wand en een grote steen onder haar been rolde weg. Daarna klonk een diepe plons.

Mimi verstijfde. Waar was ze toch? Een tunnel? Een kelder misschien? Of een zwembad? Tranen sprongen in haar ogen, maar ze beet snel op haar onderlip. Andra tutto bene, leek haar moeder in haar oor te fluisteren. Alles komt goed. Ze moest gewoon heel stil blijven zitten. En dan rustig wachten totdat ze haar vonden. Echt alles komt goed. Echt alles, bleef Mimi in gedachten herhalen. Net zo lang totdat haar oogleden zwaarder werden en ze toch weer langzaam wegdommelde.

Ineens schoot ze wakker. Haar keel leek wel van schuurpapier en met moeite kon ze wat slijm doorslikken. Hè? Ze hoorde zware stemmen. Papa? Nee. Toeristen misschien? Ze herkende wel Engelse en Franse woordjes. Net alsof ze door de drukke straten van het centro storico liep. Misschien konden ze haar dan ook horen.

Mimi begon te brommen, trappelde met haar voeten op de vloer en schoof daardoor grind richting het water. Ze hoorde een plons, maar de stemmen praatten ongestoord verder. Nog harder probeerde ze te schoppen en te grommen, als een beer. Het zweet liep over haar rug.

Ik ben hier. Vlakbij, gilde ze in gedachten. Kom me halen! Alsjeblieft.

Maar niemand reageerde. Om haar heen bleef het stil.

Nog een keer gromde ze, en weer opnieuw. Kom toch snel. Tranen stroomden nu over haar wangen. Ze houden me gevangen. Help!

Plotseling sloeg een deur dicht. Voetstappen kwamen dichterbij.

Ze kwamen haar redden!

Mimi gromde nog harder. Hier ben ik! Tegen de muur! Mirjam Venti!

‘Stil,’ brieste een man ineens in haar oor.

Mimi hield haar adem in.

‘Geen kik meer.’ De man pakte haar arm. ‘Hoor je me?’

Mimi durfde niet te bewegen, maar haar benen begonnen te trillen.

De man kneep harder. ‘Nog geen zucht wil ik horen.’

Nu knikte Mimi wel. ‘Eh.’

‘Ik zei het je toch,’ hoorde ze nu ook een vrouw zeggen. ‘Stronzo.’

‘Wat nou?’ gromde de man.

‘We hadden haar nooit alleen moeten laten.’

‘Niemand heeft haar hier gehoord.’

‘Gelul.’

‘Ik weet het zeker.’

‘Ik niet.’ Ineens hoorde ze de vrouw dichterbij. ‘Waar is je piece?’

Mimi probeerde haar spieren onder controle te krijgen. Ze moest heel stil blijven zitten. Ze mochten niet zien hoe bang ze was. Stoer zijn, klonk haar moeders stem weer in gedachten. Alles komt goed.

‘Hoezo?’ vroeg de man.

‘We have to whack her.’

‘Nu?’

De vrouw zuchtte diep. ‘Niet nu, scemo. Eerst maken we een filmpje.’

‘Een teken van leven?’

‘Ja, precies. Jezus, alsof je dit nog nooit eerder hebt gedaan. Geef me je telefoon.’

Mimi hoorde gerommel om haar heen. Stenen werden aan de kant geschopt. De vrouw bleef op lage toon tegen de man fluisteren. Mimi hoorde niet meer wat er werd gezegd, maar die stem…

‘Ga rechtop zitten,’ gebood de vrouw ineens en Mimi rechtte haar rug. Met een ruk werd de doek voor haar ogen weggetrokken. Mimi knipperde, maar ze zag niets. Fel licht scheen recht in haar gezicht.

‘Nú. Filmen!’ gebood de vrouw.

Mimi zag alleen het silhouet van de man die half over haar heen hing. Een telefoon bungelde voor haar gezicht. Haar hart bonsde tegen haar ribben. Stoer zijn, galmde het door haar hoofd. Kalm blijven.

‘Klaar,’ fluisterde hij. ‘En nu?’

‘Stuur het direct naar Tony. En geef me je piece.’

Die stem… Mimi had die eerder gehoord.

‘Klootzak, doe een stap naar achter,’ siste de vrouw. Mimi rook haar parfum. ‘Pronto.’

Plotseling voelde ze koud metaal op haar slaap. Was dat een pistool?

‘Is dat nou nodig?’ mompelde de man. ‘Moeten we niet wachten totdat Tony…’

‘Nee!’

Mimi’s hele lichaam trilde. Waar kende ze die stem toch van?

‘Waarom niet?’ vroeg de man. ‘Dan kunnen we…’

‘Absoluut niet. We lossen dit nu zelf op.’

Het metaal drukte harder op haar slaap. Nog voordat Mimi kon bedenken wat er gebeurde hoorde ze een knal en voelde een klap tegen haar hoofd. Daarna werd alles weer stil.

Een week eerder

Gina scrolde door het document. Bijna negenhonderdveertig woorden. Dat waren er nog steeds ruim driehonderd te veel. Ze kon maar niet wennen aan die kortere stukken voor Reuters. Voor de Volkskrant had ze voor de zaterdageditie vaak een hele pagina tot haar beschikking gehad. Dan kon ze meerdere mensen interviewen, nog wat achtergrondinformatie verzamelen en genoeg nuances aanbrengen. Nu moest het allemaal snel, feitelijk en bondig.

Ze zuchtte en schoof het toetsenbord van zich af. Inkorten ging natuurlijk nooit lukken. Hoe kon ze in vredesnaam in zeshonderd woorden hoor en wederhoor toepassen over zo’n gevoelig onderwerp als de macht van de maffia?

‘Gina!’

Ze schoot rechtop en keek over haar schouder. ‘Chicco! Ik schrik me dood.’ Ze deed haar oortjes uit. ‘Ik hoorde je niet aankomen.’

‘Wat doe je hier nog?’

‘Hetzelfde als jij neem ik aan.’ Gina draaide zich nu helemaal om en keek recht in het spottende gezicht van haar collega. ‘Werken.’

Chicco’s ronde lichaam wierp een brede schaduw over haar bureau. ‘Daar ben ik al twee uur geleden mee gestopt. En zoals je ziet, ben ik niet de enige.’ Hij zwaaide met zijn korte armen wild om zich heen. De redactieruimte was inderdaad uitgestorven. ‘Het is bijna negen uur. Iedereen is allang weg. Niets gemerkt?’

Gina haalde haar schouders op. ‘Ik moest nog een interview uitwerken. Ik denk dat ik gewoon even geconcentreerd aan het werk was.’

‘Geconcentreerd?’ Chicco glimlachte. ‘Geobsedeerd zul je bedoelen.’

‘Misschien. Wat doe jij hier eigenlijk?’

Chicco hield een pakje Marlboro omhoog. ‘Ik was deze vergeten.’

‘En daar kom je speciaal voor terug?’

‘Dat klinkt nogal verslaafd, hè?’ Chicco schoot in de lach en zijn neus krulde op. Meteen leek hij tien jaar jonger. ‘Maar we zitten met een paar kerels van economie hier om de hoek in Il Goccetto en die verkopen al jaren geen peuken meer.’

‘Verstandig lijkt me.’

‘Niet op vrijdagavond.’ Chicco hield vragend zijn hoofd schuin. ‘Kom je ook? De humor is nu al fors onder de maat. Dat belooft wat.’

Gina schudde haar hoofd. ‘Misschien later. Ik moet dit echt eerst afmaken.’

‘Dat vuilnisartikel?’ Chicco keek over haar schouder naar haar scherm. Ze rook de wijn. ‘Ik zou vooral benadrukken dat het een hopeloze zaak is.’

‘Maar burgemeester Ferraro wil nu echt iets veranderen.’

Chicco wreef over zijn baardje. ‘En dat geloof je?’

Bedoel je dat ik naïef ben, wilde ze meteen vragen, maar ze beet op haar onderlip. Als ze de laatste weken hier iets had geleerd dan was het dat niemand vertrouwen had in haar vakmanschap. Al had ze twintig jaar ervaring en ooit in Nederland het Gouden Pennetje gewonnen, hier was ze weer een totale nono.

‘Het is geen gelóóf,’ antwoordde ze zo kalm als ze kon. ‘Het is een féít dat Simone Ferraro het probleem erkent. Dat lijkt me een belangrijke eerste stap.’

‘We zullen het zien,’ zei Chicco, die nu weer gewoon eind veertig leek. ‘Maak het vanavond in elk geval niet te laat. Il Goccetto roept.’

‘Ga dan.’ Gina wuifde hem quasi verontwaardigd weg. ‘Dan is het hier sneller af.’

Chicco stak al een sigaret in zijn mond. ‘Tot zo, mia principessa.’

Gina wachtte totdat ze de deur naar de gang hoorde dichtslaan en trok toen de onderste la van haar bureau open. Achterin vond ze gelukkig nog een miniflesje Smirnoff. Sinds haar tijd in Syrië had ze de gewoonte ontwikkeld om uit hotelbars alle drankflesjes mee te nemen. Dan hoefde ze die niet zelf te kopen, maar had ze wel altijd genoeg voorraad. Ze draaide de dop eraf en staarde door de smalle opening. Het leek net water. Ze vond wodka eigenlijk niet eens lekker, maar het was de enige drank die je niet rook. In één teug dronk ze het flesje leeg en propte het in de prullenbak van haar buurman Pino. Daarna trok ze het toetsenbord naar zich toe en begon te wissen. Nog driehonderdeenentwintig woorden te gaan.

Dat het deze zomerweken in de straten van Rome meer naar rottend eten ruikt dan naar zoete jasmijn zegt Ferraro een schande te vinden. ‘Maar de oplossing is dichtbij. De volgende Romeinse renaissance ligt om de hoek. Let op mijn woorden.’

Zeshonderdnegentien woorden. Minder was onmogelijk. Voor de laatste keer las Gina het artikel door en stuurde het toen naar de eindredactie. Morgenochtend vroeg zouden die aan de grote vergadertafel de verhalen kiezen voor de Italiaanse media. Dat van haar moest erbij zitten.

Gina wilde haar tas pakken toen ze een berichtje van Fietje zag oplichten op haar telefoon. Schatje, je bent vast druk. Kun je me toch snel even bellen?

Nee, mam, nu niet, appte Gina meteen terug. Het was vrijdagavond tien uur. Ze had deze week meer dan twaalf uur per dag gewerkt. Het gebedel van haar moeder kon ze nu echt niet aan. Morgen weer.

Gina stopte haar telefoon in haar broekzak, pakte haar tas en knipte de bureaulamp uit. Haar moeder zou nooit begrijpen waarom ze hier al die maanden zo hard aan het werk was. Maar zij zag dan ook niet dagelijks de gouden medailles van de Pulitzer-winnaars die hier achteloos op de bureaus rondslingerden. Gina wist zeker dat ze hier pas echt serieus genomen zou worden als ze op zijn minst de Europese prijs voor onderzoeksjournalistiek had gewonnen. En als het aan haar lag zou die aan het einde van dit jaar midden op haar bureau staan.

Gina liep de redactie af en dook nog even snel de wc in. Haar reflectie in de spiegel viel niet mee. Futloze krullen, grijze wallen en een huid zo bleek dat het leek alsof ze al maanden geen straaltje zon had gezien. Wat feitelijk eigenlijk ook zo was. Het was al begin juli en ze had nog niet één keer overdag op een terrasje gezeten. Onder uit haar tas viste ze een uitgedroogde mascara en lippenstift met een ingedeukte punt. Net genoeg om iets meer leven in haar gezicht te krijgen.

Op de gang voelde ze haar telefoon trillen en zag dat Matteo belde. Direct nam ze op. ‘Is er iets met Mimi?’

‘Nee, die slaapt. Hoezo?’

‘Nou, je belt op vrijdagavond om tien uur.’

‘Ook hallo, Georgina. En ja hoor, fijn dat je het vraagt, met mij gaat alles goed.’

Ze drukte op het knopje van de lift. ‘Bel je daarom?’

‘Jezus, natuurlijk niet. Doe toch eens normaal.’

Gina zuchtte. ‘Vooruit, wat is er dan?’

‘Ik wilde checken of je het schema nog scherp hebt. Voor morgen.’

Ze zag dat de lift een etage lager bleef hangen. ‘Twaalf uur stipt. Staat in de agenda.’

‘Mooi zo, want je weet dat…’

‘Ja, jij en Vivi moeten op tijd naar die lunch. In Villa Farnesina, toch? Dat heb je al duizend keer gezegd.’

‘Dat lijkt me wat overdreven.’ Matteo klakte met zijn tong in een halfslachtige poging om zijn irritatie te onderdrukken. ‘Maar goed, Mimi kijkt er in elk geval naar uit je weer te zien. Niet te laat komen dus.’

‘Kom op Mat, natuurlijk niet. Alsof ik na een week niet ook de uren aftel.’

Ze hoorde haar ex diep zuchten. Ze kon het hem eigenlijk niet kwalijk nemen. De keren dat ze op tijd was geweest om hun dochter op te halen waren inderdaad verwaarloosbaar.

‘Twaalf uur,’ herhaalde hij weer. ‘Tot morgen.’

Nog voordat ze zelf ook gedag kon zeggen had Matteo al opgehangen. Gina deed haar oortjes uit. Op zich deden ze het als gescheiden stel best goed, maar soms kwamen die onderhuidse irritaties die tijdens hun huwelijk waren begonnen weer boven.

Ze zag aan de verspringende cijfers boven de liftdeuren dat hij weer in beweging kwam. Wie waren er eigenlijk nog meer in het gebouw? De nachtdienst begon pas rond middernacht. Misschien waren het de bewakers die een inspectieronde deden? Of waren er op dit late uur nog schoonmakers aan het werk?

Plotseling sloeg achter haar een deur dicht. Gina draaide zich met een ruk om. De gang was nog steeds leeg.

‘Wie is daar?’ riep ze.

Het bleef doodstil. Alleen buiten klonk in de verte een politiesirene.

‘Chicco? Weer je pakje peuken vergeten?’

Geen reactie.

Nu pas was ze zich bewust van de leegte en duisternis in alle ruimtes. De redactiezaal, documentatie, de staf, de directie… alles was verlaten. Net als toen, bijna negen jaar geleden.

‘Hallo?’ zei ze nog eens, nu zachter.

Met een ping schoven de liftdeuren open en Gina sprong een meter naar achteren. Haar hart sloeg over.

‘Hou op, zeg,’ zei ze streng tegen zichzelf. ‘Stel je niet zo aan.’

Natuurlijk was de lift leeg en natuurlijk was niemand nu nog op deze etage aanwezig. Gina stapte in en drukte snel op het sterretje voor de begane grond. Sinds ze zich in haar artikelen steeds meer richtte op de macht van de Romeinse maffia voelde ze zich vaker opgejaagd. Onzinnig, want ze had geen enkele aanleiding om bang te zijn. Ze had in Rome nog nooit gemerkt dat iemand het op haar had gemunt. Het was meer die sluimerende dreiging die ze sinds Irak soms onderhuids voelde prikken. Het leek alsof ze er een extra zintuig voor had ontwikkeld.

En dat verborgen gevaar leek ook weer in deze stad te hangen, een spanning waar ze zich niet aan kon onttrekken. Bijna iedereen die ze interviewde waarschuwde haar voor de risico’s: maffiosi zouden Rome zo corrupt hebben gemaakt dat niemand er gebaat bij zou zijn als ze echt aangepakt zouden worden. Alleen de nieuwe burgemeester Ferraro leek daarvoor niet terug te schrikken.

Met een schokje kwam de lift beneden tot stilstand en Gina liep de veel te warme ontvangsthal in.

‘Signora,’ klonk een stem vanuit de linkerhoek. Roberto, een bejaarde bouwvakker die als nachtreceptionist zijn pensioen aanvulde, wenkte haar. ‘Bent u de laatste?’

‘Dat dacht ik,’ zei Gina toen ze naar hem toe liep. ‘Maar volgens mij zijn de schoonmakers nog bezig op onze etage.’

Een diepe rimpel vormde zich tussen Roberto’s wenkbrauwen. ‘Dat lijkt me sterk. Die vertrekken op vrijdag al om vijf uur.’

‘Bene. Dan was het vast de bewaker,’ probeerde Gina achteloos te klinken. Ze wapperde met haar blouse. ‘Wat is het hier trouwens warm.’

Roberto drukte zijn vingers driftig samen in het bekende Italiaanse gebaar voor irritatie. ‘Mio Dio. De airco is weer eens uitgevallen. Dit duurt al uren, alles is hier in verval.’

‘Dat is al eeuwen gaande, toch?’ Gina zwaaide en liep naar de uitgang. ‘Fijne avond, Roberto. Groeten aan de familie.’

In de draaideur voelde ze opnieuw haar telefoon trillen. Ze zuchtte toen ze zag dat het weer haar moeder was. Direct appte ze een geïrriteerd berichtje terug. Niet nu dus.

Maanden hoorde ze niets en dan ineens op een vrijdagavond kreeg ze alle aandacht. Het was allemaal zo doorzichtig. Dit proces waren ze al tientallen keren doorgegaan. Als haar moeder haar uit het niets ineens weer nodig had, kon ze ook nog wel een dagje extra wachten.

Een zwoele bries blies langs haar blote benen. Het was minder drukkend warm dan ze had verwacht. Chicco had gelijk, het was eigenlijk een perfecte avond om lang in een kroeg te blijven hangen. Gina trok haar rok recht. Sinds ze bij Reuters was gaan werken, was ze fors afgevallen. Volgens Mimi at ze veel te weinig, en daar kon haar dochter weleens gelijk in hebben. Vanavond had ze ook alleen wat uitgedroogde focaccia gegeten. Hopelijk konden ze bij Il Goccetto nog wat voor haar klaarmaken.

Gina sloeg haar tas over haar schouder en liep de hoek om naar het café. In de steeg voor de ingang stonden zeker honderd mensen in groepjes te drinken. Druk geroezemoes steeg op uit de borrelende menigte. Achteraan zag ze de mannen van de economieredactie al staan. Voordat ze haar ook hadden kunnen spotten, dook ze nog snel de Carrefour Express op de hoek in. Daar verkochten ze ook kleine flesjes Absolut Vodka, die precies in haar tas zouden passen. Ze kon er vanavond vast nog wel een paar gebruiken.