De vrouw houdt de baby dicht tegen zich aan en danst rustig met hem voor het raam. Ze ziet haar spiegelbeeld in de ruit. Ze vindt het niet erg wakker te zijn met haar zoontje op dit aparte, betoverde tijdstip als iedereen slaapt. Het is een geheim dat ze met zijn tweetjes delen.

Hij heeft een vertrouwde, olijfkleurige huid hoewel die heel anders is dan haar eigen bleke kleur. Het maakt niet uit, denkt ze, hij is van mij en ik hou hem.

Buiten is het stil op straat. De bergen in de verte waken over het slapende stadje. Ze staart naar zijn vuistje, dichtgeklemd als de schelp van een porseleinslak. Zijn nageltjes zijn piepklein maar perfect, met allemaal een halvemaantje. Heeft zij die gemaakt? In een van zijn handjes houdt hij al dagen een verweerde oude wasknijper.

Geblaf van een hond doorbreekt de stilte en de baby schrikt en spreidt zijn armen.

Wat zijn baby’tjes toch indrukwekkend, denkt ze, en kwetsbaar. Ze tilt haar shirt op en legt hem aan. Ze passen perfect op elkaar; ze zijn voor elkaar gemaakt.

Een paar tellen later laat hij gefrustreerd los. Ze strijkt met gefronst voorhoofd over zijn lippen. ‘Het spijt me,’ zegt ze. ‘Sst.’ Hij doet geen poging meer om te drinken. Hij jammert en draait zijn hoofdje weg.

‘Hé,’ zegt ze luider, ‘we zijn nu met z’n tweetjes. Je zult haar nooit meer zien.’

De baby knippert met zijn ogen terwijl hij zich opmaakt om te gaan huilen en ze staren elkaar even aan. Oude zielen die elkaar hebben teruggevonden. Alsof er geen verlies heeft plaatsgevonden en er niets is misgegaan.

‘Het komt wel goed, kleintje. Je bent nu veilig. Goed zo, rustig maar.’

Ze zal zo flesvoeding voor hem uit de koelkast pakken, opwarmen en de temperatuur ervan testen op de gevoelige huid aan de binnenkant van haar arm. Ze weet hoe dit moet. Ze is een natuurtalent. Eindelijk is alles precies zoals het moet zijn.

DEEL 1

De bewaker

1

Alexandra

In de droom ren ik, achtervolgd door mijn zus. De grond is broos en hard onder mijn blote voeten. Net als in elke droom denk ik dat ik zo’n haast heb om iets te redden, iets te voorkomen, maar dat is het niet. Het is zoveel erger. Ik hoor Ruth naderen – ze is groter dan ik – en met haar vingertoppen raakt ze de achterkant van mijn shirt terwijl ik mijn best doe nog harder te gaan. Als ze me zoals altijd uiteindelijk te pakken krijgt, trekt ze me neer op het stof en haar scherpe nagels prikken in de kleinemeisjeshuid van mijn armen. ‘Het is maar een spelletje!’ schreeuw ik. ‘We spelen maar!’ En ik zit rechtop in bed, mijn voeten trappen naar de lakens, mijn tong plakt aan de onderkant van mijn mond.

Ik lig nog even na te hijgen. Je zou denken dat de dromen minder hevig zouden worden, maar ze worden juist erger. Ze gaan altijd over haar, of de versie van haar die ik al die jaren geleden voor het laatst zag. Het is gek om zo bang voor haar te zijn, want ik weet niet eens waar ze is.

Ik stap uit bed om wat water te pakken in de keuken om dit vuur in mijn hoofd te blussen. Op mijn tenen sluip ik de slaapkamer uit om Chase niet wakker te maken. Ik heb steeds zo’n dorst. Bij de gootsteen wacht ik tot het water goed koud en helder is en drink dan rechtstreeks uit de kraan, plens wat op mijn voorhoofd.

Chase’ loft is een open ruimte met een hoog plafond. Een appartement met weinig deuren of afscheidingen. Sommige stellen zouden het claustrofobisch vinden. Ik vind het knus. Vanaf waar ik nu sta bij de gootsteen, kan ik hem nog net zien; het is een spierbonk, maar hij ademt zo rustig en zijn zongebruinde armen liggen slap op de schone, witte lakens. Ik heb geen idee waar hij naartoe gaat als hij slaapt. Een heel ander droomlandschap dan het mijne, dat staat vast.

Buiten gaat de hemel voor een vroeg blauw. Het is juni, maar het is zeven uur en langzaam lekt er nog een grijstint door de kleur. In dit stadje in Colorado zijn we nooit ver van de kruipende gletsjer, een stille opmars die ik altijd sinister blijf vinden. Maar Chase vindt alles aan de bergen geweldig. Onderweg naar de inloopkast strijk ik met een vingertop over het grote canvas doek bij de voordeur. Het is een professionele foto van hem, ondersteboven in de lucht, tijdens een skisprong van zes meter hoogte. Ik zou dat nooit kunnen, zou niet eens weten waar ik moest beginnen. Hij is goed in omstandigheden die mij angst aan zouden jagen en denkt nooit na over zoiets als zijn eigen sterfelijkheid. Achter hem kringelt sneeuw fijntjes omhoog voor de zon. Toegegeven, het is een prachtige foto.

Als ik mijn skinny jeans en een niet al te gekreukt T-shirt heb aangetrokken, draai ik mijn haar in een knotje en pak mijn kaki jack en mijn oude leren schoudertas. Ik til de band van de tas over mijn hoofd zodat hij diagonaal voor me hangt. Mijn Vans staan bij de voordeur. Terwijl ik erin stap, vraag ik me af of het op mijn vijfentwintigste niet eens tijd wordt schoenen te kopen die niet beter zouden passen bij een gemiddelde veertienjarige jongen. Maar voor mijn werk hoef ik me niet zakelijk te kleden. Als sociaal werker bij de Jeugdbescherming is het beter als ik benaderbaar overkom.

Moses River ligt in de Rocky Mountains en is in de wintermaanden een geïsoleerd plaatsje, maar nu staan de bomen langs de stoep in bloei en barsten de knoppen van optimisme. De inwoners vullen de hoofdstraat. Met hun koffie in hoge reisbekers staan ze tegen hun geparkeerde pick-up geleund. Uit elke laadbak steken mountainbikebanden. Als het al druk is, is het geen werkdrukte. ‘Het leven is mooi,’ staat er op menig bumpersticker. Maar als je het aan een maatschappelijk werker in dit stadje vraagt, zal die je zeggen dat het leven hier veel dingen is, en niet alleen maar mooie. Maar we doen ons best. Voor de kinderen die de bumperstickers niet geloven, voor de kinderen die met de waarheid moeten leven.

Lopend door de hoofdstraat denk ik aan Minerva’s mailtje van gisteravond. Zoals altijd chaotisch en gehaast schreef ze dat er een melding van verwaarlozing was binnengekomen. Het betrof een klein jongetje en zijn ouders, de familie Floyd. Ik heb de naam niet eerder gehoord, maar maakte uit de toon van de mail op dat ze voor haar geen onbekenden zijn. Als ze mij erbij wil hebben, is het vast ernstig. Dat is het altijd als er een baby bij betrokken is. Een klein jochie.

Minerva Cummins werkte in de geestelijke gezondheidszorg veel met verslaafden voordat ze bij de Jeugdbescherming ging werken, en daar is ze nooit echt van losgekomen. Elk gesprek dat ik met haar voer, voelt alsof ze me van een of andere slechte gewoonte probeert af te helpen. Zelfs als ik problemen aan het oplossen ben, zucht ze met gesloten ogen alsof ik degene ben die ze veroorzaakt. Soms vraag ik me af of haar man daarom van haar is gescheiden. Morris, mijn baas, zet mij en Minerva zelden samen op een zaak, misschien omdat hij weet dat ze als een van de oudere, meer ervaren sociaal werkers in het team nogal bevoogdend kan doen. ‘Ze is een moeder,’ vertelde hij me een keer, ‘maar laat haar je niet bemoederen.’

Een onverwachte vlaag koude lucht overrompelt me als ik de hoek om ga naar Cedar Street en ik jog de volgende paar stappen naar bakkerij The Lovin’ Oven. Het belletje boven de zeegroene deur tingelt als ik binnenkom en de geur van butter tarts me verwelkomt. De bakkerij is compact, met een lange toonbank, een paar krijtborden waarop met de hand geschreven namen van soepgerechten staan, rijen vers goudkleurig brood op de planken achter de toonbank en drie rechthoekige ruwhouten tafels met banken eronder waaraan je kunt eten. Ik werp een vluchtige blik door de winkel. Minerva is er nog niet. Hoewel ze beweert zo toegewijd te zijn, is ze maar zelden op tijd.

Nadat ik een koffie heb gekocht, ga ik aan de kop van de lange tafel op haar zitten wachten. In een hoek delen twee dames een pot thee. Ze dragen dezelfde gebreide muts. Even vraag ik me af of het zussen zijn. Die gedachte beneemt me kortstondig de adem.

Maar dan rinkelt het belletje boven de deur en schrijdt Minerva naar me toe. Haar corduroy broek schuurt daarbij luidruchtig. Haar bruine haar met boblijn is nog nat van het douchen. Het lijkt van plastic, zoals van dat haar dat je op het hoofd van een legopoppetje drukt.

Ze komt tot stilstand bij het bankje tegenover me. ‘Daar zijn we weer.’

‘Goeiemorgen,’ zeg ik. ‘Zullen we?’ Ik kom al half overeind.

‘Niet zo’n haast! Ik moet je eerst briefen en je weet dat ik een kop sterke koffie nodig heb om op te starten.’

Moesten we zo vroeg afspreken vanwege koffie? Met tegenzin laat ik me weer op het bankje zakken. Als Minerva heeft besteld, gaat ze zitten alsof we alle tijd hebben. Alle tijd van de wereld, terwijl het welzijn van een klein kind op het spel staat.

‘Dus,’ zeg ik en ik doe mijn uiterste best mijn ongeduld te verhullen. ‘Vertel eens over dit kindje en zijn ouders.’

‘Frank en Evelyn Floyd hebben een verleden met drugs- en alcoholverslavingen.’ Ze neemt een voorzichtig eerste slokje van haar koffie. ‘Het waren gewoon junkies, probleemgevallen, voordat ze een kind kregen. Maar sinds zijn geboorte gaat het stukken beter.’

‘Oké… Waarom gaan we dan nu met z’n tweeën op huisbezoek?’ vraag ik. Wat ik echt wil zeggen is: schiet toch eens op.

‘Het kind heet Buster,’ zegt ze, mijn vraag ontwijkend. Ze is even stil als ze de naam heeft uitgesproken, duidelijk hopend dat ik in de lach zal schieten, maar dat doe ik niet. ‘Eerder deze week hebben ze hem alleen in de auto achtergelaten toen ze naar het postkantoor gingen. Een voorbijganger was zo goed er melding van te maken. We gaan bij ze langs om even vlug een kijkje te nemen en dat is het. Erin en eruit.’

Ik sta ervan te kijken. ‘Zo’n kort bezoek terwijl ze een baby alleen in een auto achterlieten? Hoe lang is hij alleen geweest?’

‘Kom op, Alex, je kent het klappen van de zweep,’ zegt ze hoofdschuddend. ‘Je kunt niet aannemen dat een kind in gevaar is alleen maar omdat een onbekende het zegt. Ik wil jou erbij hebben om de situatie goed in te schatten, en voor mishandeling of verwaarlozing hebben we bewijs nodig.’

Mishandeling of verwaarlozing. Ik kan ineens geen slok van mijn latte meer naar binnen krijgen. ‘Hoe oud is die Buster?’

‘O, hooguit een jaar, volgens mij.’ Minerva kijkt me vragend aan. ‘Gaat het wel?’

Nee, Minerva, het gaat niet, wil ik zeggen. Hoeveel zaken we ook oplossen, hoeveel kinderen we ook uit erbarmelijke omstandigheden redden en een kans op een beter leven geven, er komen altijd weer twee keer zo veel nieuwe gevallen bij. Ik voel me als Mickey Mouse in het oude tekenfilmpje dat we als kind na school moesten kijken. Mickey is tovenaarsleerling en laat de boel per ongeluk overstromen. Hoe hard hij ook zijn best doet, hij heeft geen controle meer. Er komt steeds meer water bij en Mickey weet zich geen raad. Vanaf de eerste keer dat ik het had gezien, had ik een hekel aan dat tekenfilmpje gehad, maar het was altijd Ruths lievelingsfilmpje geweest.

‘Kunnen we gaan?’ Ik sta op.

‘O, goed dan,’ zegt ze zuchtend. ‘Hoewel even relaxen ook geen kwaad kan. Je zit in no time net als alle anderen thuis met een burn-out als je blijft proberen de wereld te redden.’

Ik negeer haar en loop naar de deur.

Het huis van de familie Floyd staat op een verloederd stuk boerderijgrond langs Highway 4. Minerva rijdt te hard de stad uit in onze dienstauto. Ze draait vrolijke muziek alsof het hoogzomer is en we op weg zijn naar het strand.

‘Hé,’ zegt ze terwijl ze de achteruitkijkspiegel bijstelt die tot nu toe de hele rit niet binnen haar blikveld is geweest. ‘Heb je Sully onlangs nog gesproken?’

‘Wat?’ Ik staar haar aan. Ik heb mijn tas als een schild voor mijn buik.

‘Je weet wel, Sully Mills? Knappe agent met doordringende blik. Jullie zijn toch dikke maatjes?’

Vreselijk hoe ze dat woord uitspreekt. Sully en ik ontmoetten elkaar een jaar geleden via het werk. Ik denk dat je kunt zeggen dat er een klik was. We drinken een paar keer in de week samen koffie bij The Lovin’ Oven. We zijn bevriend, geen dikke maatjes. We zijn gewoon bevriend.

‘Zo vaak zie ik hem niet.’ Ik trek aan de veiligheidsgordel omdat die in mijn nek snijdt.

Minerva’s wenkbrauwen schieten heel even omhoog, maar ze zegt niets. Ik wil met al mijn kracht mijn hand in haar gezicht duwen.

Een minuut of twee later zegt ze: ‘Hij is toch vrijgezel?’

Wat heeft zij daarmee te maken, denk ik. ‘Zal ik zijn nummer voor je vragen?’ vraag ik met monotone stem.

‘Zijn nummer vrágen?’ Ze trekt aan haar strak geknipte pony, duwt hem in model en checkt het resultaat in de achteruitkijkspiegel. ‘Je bedoelt zijn nummer géven. Want dat heb je gewoon. Jullie sturen elkaar constant berichtjes.’

Ik ga verzitten op de passagiersstoel. ‘Je weet toch dat ik een vriend heb? Je weet wel, die man met wie ik samenwoon?’

‘Precies! Eerlijk delen dus.’ Ze glimlacht naar me en kijkt dan na een lichte zwenking weer naar de weg.

We zijn bijna bij het huis. Minerva mindert vaart, rijdt de inrit op en zet de auto met een ruk stil. Als we uitstappen, moeten we tussen glanzend groene ganzenkeutels door manoeuvreren die over het hele zandpad dat naar het huis van de familie Floyd leidt, verspreid liggen. Zo’n honderd meter voor het huis is een hek met een poort erin.

‘Meneer en mevrouw Floyd waren lamstralen toen ik ze kende,’ zegt ze terwijl ze zich omdraait. ‘Maar wel van het goeie soort. Daar zit verschil in.’

‘O ja?’ Hoe kan Minerva in hemelsnaam denken dat drugsverslaafden goede ouders kunnen zijn? We bereiken de poort waarop een bordje hangt met een plaatje van een hond en de tekst ‘Pas op, ik bijt’.

‘Dat hing er al toen ik nog bij de verslavingszorg zat. Ze hebben helemaal geen hond.’ Ze trekt het hek ver genoeg open zodat we ons erdoorheen kunnen wurmen. Het hek geeft een lange streep vocht af op haar trui. We lopen samen over een paadje vol kuilen langs een omgevallen emmer en twee niet bij elkaar passende slippers.

‘O, het huis ziet er nu beter uit,’ zegt ze.

De woning zelf is laag, met afbladderende verf, de veranda onregelmatig door roestige spijkers. Er staat een kattenbak vol kromme sigarettenstompjes met daarnaast een blauw Hot Wheels-autootje. Als dit ‘beter’ is, hoe zag het er voorheen dan in godsnaam uit?

Bovenaan het verandatrapje blijft ze even stilstaan. ‘Hou in gedachten: ook al is Buster misschien een minuut of twee alleen gelaten, er gaat weleens iets mis bij ouders. Dat weet jij misschien niet, maar moeders weten dat wel. Iedereen die kinderen heeft, heeft zoiets weleens meegemaakt.’

Speelt ze die kaart weer, haar favoriet in de stapel met superioriteitskaarten. Ik kan terugslaan, aangezien ik toevallig weet dat haar zoon van haar vervreemd is en niet met haar wil praten, maar in plaats daarvan versnelt mijn hartslag en mijn handen zweten. Het eenzame, verschoten Hot Wheels-autootje doet me aan misère denken. Uit dit huis kan niets goeds voortkomen. Ik veeg mijn handen af aan de achterkant van mijn spijkerbroek.

‘Oké, klaar?’ Minerva tilt haar hand op om aan te kloppen, maar de deur is open. We lopen naar binnen een klein halletje met een linoleumvloer in, dat als voorraadkast lijkt te dienen. Tegenover ons hangen drie planken. Ze zijn leeg op wat blikken witte bonen in tomatensaus na, waarvan er eentje is geopend. Het kapotte metalen deksel staat omhoog. Het glas van de eigenlijke deur is kapot, alsof iemand er met zijn elleboog doorheen heeft geslagen. Er zit ducttape kriskras over de ruit geplakt.

‘Toe nou maar,’ zeg ik.

‘Oké. Als Frank Floyd op ons afkomt, blijf rustig. Hij was altijd nogal een woeste stier.’

Ik knik en veeg mijn handpalmen nog een keer aan mijn broek af. Er komt geen antwoord op Minerva’s eerste keer kloppen. De tweede keer ook niet.

‘Hallo?’ roept ze. ‘Is er iemand thuis?’

Het ruikt muf in het halletje, korrelig. Zo indringend als altijd met armoede gepaard gaat. Zurig, een weerzinwekkende bierlucht. Ik hou mijn mouw voor mijn mond. We horen een klap en een schreeuw van binnen komen, gevolgd door het geluid van een bord dat over de vloer rolt en tot stilstand komt. Minerva duwt de gammele keukendeur open. Ze stapt de keuken in net op het moment dat Frank Floyd om het werkblad heen loopt, zijn bovenlijf voorop.

‘Ik kom al,’ gromt hij. Hij draagt een trainingsbroek die bij zijn middel is opgerold en een T-shirt waarin hij verzuipt, hoewel hij een heel grote man is. ‘Mag een man niet eens een dutje doen in z’n eigen huis?’ Als hij Minerva ziet herkent hij haar duidelijk meteen. ‘Godsamme, daar gaan we weer, ze hebben de clowns op ons afgestuurd.’

‘Meneer Floyd,’ zegt Minerva opgewekt. ‘Ik hoop dat u het niet erg vindt dat we storen.’

‘Ik vind het verdomme wél erg, en ik kan me niet herinneren dat ik jullie heb gevraagd om binnen te komen.’

Ik kijk om Minerva heen en zie Frank Floyds blote voeten, de asbak op de grond, de stapel vuile vaat in de gootsteen.

‘We wilden even zeker weten dat alles hier goed is. Hoe gaat het? Ik ben Minerva Cummins, kent u me nog? We hebben elkaar jaren geleden ontmoet, maar ik ben sindsdien van baan veranderd en werk nu bij de Jeugdbescherming. Dit is mijn collega Alexandra Van Ness.’ Minerva klinkt alsof ze haar best doet haar glimlach vast te houden.

Ik heb nog steeds één hand op de deurklink.

‘Nee, nee, néé,’ zegt Frank en als een peuter met een woedeaanval slaat hij bij elk woord met zijn vuist tegen zijn heup. ‘Jullie komen er niet in. Dit is mijn huis. Niemand heeft jullie gevraagd hier te komen.’

‘Het is in orde, meneer Floyd. Niets aan de hand.’ Met beide handpalmen omhoog loopt ze verder de keuken in. ‘Luister, ik weet dat u ons hier niet wilt hebben. Is uw vrouw thuis? Mevrouw Floyd? Kunnen we eventjes met haar praten? We hebben een meldinkje binnengekregen en dat moeten we even opvolgen.’

Ik loop langzaam de keuken in en ga dicht bij Minerva staan. Het huis is lang en recht als een scheepscontainer, de keuken gaat over in de woonkamer waar op een bank met een ontbrekend kussen een vrouw met haar gezicht omlaag ligt te slapen. Ze draagt alleen een hemd en een slipje en ligt alsof ze van een hoogte naar beneden is gevallen, haar ledematen gespreid. En pas dan zie ik de baby.

Hij is heel klein en diep in slaap, zijn gezicht gevaarlijk in de goedkope zitting van de bank gedrukt. Hij heeft niets anders aan dan een luier, die dik en rond is als een voetbal. Zijn teint, de gebruinde huid van zijn gezicht en de zandachtige huidtinten van zijn lijfje, hoe zijn haar rechtop staat bij de kruin, de uitstulpende spiertjes bij zijn schouders, het grijpt me aan. Ik moet hem redden, net als eenzelfde kind vóór hem. Hij is zijn evenbeeld.

‘Mijn vrouw is moe,’ zegt Frank, die mijn blik heeft gevolgd. ‘Ze heeft haar hoofd gestoten.’ Er parelt zweet op zijn voorhoofd en zijn bewegingen zijn schokkerig.

‘Moeten we een ambulance bellen of haar misschien naar het ziekenhuis brengen?’ vraag ik. Waarom rent Minerva niet naar het kind toe? Hij ligt daar duidelijk niet veilig. Ik zet een stap naar de bank maar trap ergens in. Mijn schoen schuift over een gekookt pastabuisje dat nu geplet op de tegelvloer ligt.

‘Nee! Zo hard was het ook weer niet.’ Frank haalt met dichtgeknepen vingers een hand door slierten vet haar. ‘Luister, het gaat hier prima. We zijn gewoon moe. Het is teringzwaar.’

‘Mogen we gaan zitten, meneer Floyd?’ vraagt Minerva. Ze schuift een stoel naar achteren voor hij antwoord heeft gegeven en neemt plaats.

‘Wat is er zwaar?’ vraag ik. ‘Kunnen wij ergens mee helpen?’

‘Een kind.’

‘Ja, de steilste leercurve van allemaal!’ zegt Minerva opgewekt. ‘Ik heb een zoon van tien en ik zou u helemaal niets meer kunnen vertellen over zijn eerste jaar. Het is allemaal één grote waas. U gelooft me vast niet, maar de laatste tijd denk ik steeds vaker dat ik zou willen dat ik het nog eens kon doen.’

‘Ja,’ zegt Frank onzeker.

‘Vindt mevrouw Floyd het ook zo zwaar?’ vraag ik.

‘Ja, ik denk het. Ja, ja. Luister, mijn vrouw heeft niet echt haar hoofd gestoten, oké?’

‘Niet? Dan kunnen we haar dus wakker maken? Het is belangrijk dat we met jullie allebei praten.’ Ik wacht, staand, terwijl Minerva netjes midden in het slagveld zit.

‘Ja, laten we dit met z’n allen bespreken.’ Minerva heeft haar armen op de tafel gelegd alsof ze op een zondagse lunch zit te wachten. Heeft ze wel gezien in wat voor staat dit huis verkeert? Denkt ze echt dat dit een veilige omgeving voor een kind is?

Frank sjokt naar de bank en port hard in de schouder van zijn vrouw. Na de tweede por gaat ze rechtop zitten en wrijft in haar ogen. Meteen pakt ze Buster. Hij wordt wakker, zijn gezicht kleurt rood en hij spreidt zijn armen, maar hij huilt niet.

‘Wie de fuck zijn jullie?’ Evelyn kijkt van mij naar Minerva. ‘Wat doen ze hier?’

‘Ze zijn van de Jeugdbescherming,’ zegt Frank. Hij geeft haar een wijde trainingsbroek aan die hij op de grond heeft gevonden. ‘Aantrekken, en hou je mond.’

Diep in mijn buik voel ik het gruis van stenen. Het knagende gevoel dat me telkens weer raakt als ik leugenaars met een kersvers kind ontmoet.

Frank zweet nu harder, er worden ronde plekken zichtbaar onder zijn oksels. Terwijl Evelyn met veel moeite de broek aantrekt zonder daarbij haar zoon los te laten, wiebelt Buster en zwaait met zijn armpjes.

‘Goedemorgen, mevrouw Floyd.’ Minerva komt half overeind van haar stoel en houdt haar visitekaartje omhoog, dat nutteloos tussen hen in bungelt. ‘Weet u nog wie ik ben? Minerva Cummins, en dit is Alex Van Ness.’

Evelyn kijkt niet naar ons.

‘Er is een melding binnengekomen en daarom komen we even kijken.’

‘Wat voor melding?’ Ze gaat zitten en pakt Buster anders vast. Hij tilt een handje op om het bandje van haar hemd vast te pakken.

Frank en ik nemen ook plaats aan de tafel. We zitten met zijn vieren tegenover elkaar als tegenstanders in een spelprogramma, de Jeugdbescherming tegen de familie Floyd. Buster is onrustig in Evelyns armen.

‘Zijn luier moet verschoond worden,’ zeg ik zacht. ‘Die ziet er vol uit.’

‘Doe ik zo,’ antwoordt Evelyn. ‘Wat willen jullie?’

Buster maakt vreemde net-wakkergeluidjes. Snuffelend, eerder als een dier dan als een kind. Ik moet me inhouden hem niet in mijn armen te nemen en tegen mijn borst te drukken.

‘We kregen een telefoontje,’ zegt Minerva.

‘Van wie?’

‘Anoniem. Een vrouw belde om te zeggen dat de kleine Buster alleen in een auto was achtergelaten voor een overheidsgebouw.’

Evelyn steekt een arm naar achteren om een pakje sigaretten van het aanrecht te pakken en wipt daarbij met haar stoel opzij waardoor de zachte bolling van Busters voorhoofd zichtbaar wordt. Dat prachtige huidje, olijfkleurig en gaaf. Ze pakt een sigaret uit het pakje en steekt hem aan, waarna ze het jochie op haar schoot op en neer hobbelt terwijl ze rookt. Ze heeft al haar vingernagels afgebeten net als Ruth altijd deed. Ik word weer overspoeld door alle leugens, alle zenuwtrekjes en tics. Die zijn universeel bij mensen die dingen achterhouden.

‘Hoe bedoel je achtergelaten? Welk overheidsgebouw?’

‘Nou, een voorbijganger zag dat Buster alleen in de auto zat terwijl de motor draaide. U was in het postkantoor. Doet dat een belletje rinkelen, mevrouw Floyd? Het zal gisteren geweest zijn, of wellicht de dag daarvoor.’

‘Dat was ik niet.’

‘Ik ben bang dat die persoon uw nummerbord heeft genoteerd,’ zegt Minerva.

We wachten. Frank zakt zichtbaar een beetje in elkaar. Gedachten flitsen over Evelyns gezicht alsof ze een hand vol pokerkaarten overdenkt.

‘Als ik het inderdaad was, was ik hooguit twee minuten in het postkantoor.’

‘Twee?’ zeg ik. ‘Weet u dat zeker?’

Frank geeft zijn vrouw plotseling een por met zijn elleboog en zegt met schorre stem: ‘Dom wijf, hoe haal je het in je kop?’

‘Hij sliep!’ Evelyn neemt een flinke haal van haar sigaret en blaast boven Busters hoofd een lange, rechte rookpluim uit.

Minerva kijkt naar me met een blik die zegt: ik regel dit wel. Maar dat doet ze niet. Ondertussen probeert Buster steeds het gezicht van zijn moeder te grijpen, maar dat trekt ze elke keer weg.

Ik denk: hij wil dat je naar hem kijkt, waarom doe je dat niet?

‘Hij sliep verdomme toen ik daar aankwam. Oké? Ik wilde hem niet wakker maken. Ik heb de motor laten draaien omdat de airco anders uit zou gaan. Het was middag en warm. Ik ben niet achterlijk.’

‘Tuurlijk. Nee, dat snap ik.’ Minerva haalt een notitieblok tevoorschijn, schrijft iets op en onderstreept het. ‘Ik ben ook moeder, mevrouw Floyd.’

Evelyn rolt met haar ogen, maar Minerva gaat door alsof ze het niet heeft gezien. ‘Ik weet hoe moeilijk het kan zijn om dingen gedaan te krijgen met een kleine erbij. Maar u kunt Buster niet alleen achterlaten. Stel dat er iets was gebeurd? Stel dat iemand in de auto was gesprongen en er met hem vandoor was gegaan? U kunt niet…’ Ze zoekt de meest diplomatieke bewoordingen. ‘Doe dat gewoon niet meer, oké?’

‘Ze zal het niet meer doen,’ mompelt Frank.

Evelyn slaat haar ogen neer. Ik kijk toe terwijl as van haar sigaret op de grond valt. ‘Pakken jullie Buster nu af?’ vraagt ze mat.

God, kon dat maar. De regelgeving maakt het heel lastig een kind bij de ouders weg te halen. We hebben meer bewijs nodig om aan de rechter voor te leggen, maar het tweede huisbezoek is altijd op afspraak en dus anders. Dan zouden de Floyds de tijd hebben om de drugs te verstoppen die ze waarschijnlijk gebruiken. Minerva weet dit ook, dus waarom is ze niet wat proactiever?

Ze slaat haar notitieboek dicht. ‘Buster blijft gewoon hier. Er is geen enkele sprake van dat we hem uit huis zouden plaatsen. Weet u wat ik zie?’

Mishandeling, wil ik schreeuwen. Verwaarlozing! Een jochie dat voor de wolven wordt gegooid!

‘Ik zie twee mensen die heel hard hun best doen, twee mensen die het even niet meer zo goed weten.’ Frank en Evelyn staren haar aan. ‘We gaan jullie wat hulp aanbieden, manieren om dit allemaal wat makkelijker te maken zodat jullie het…’ Ze kijkt om zich heen naar de puinzooi die hun huis is. ‘… wat minder zwaar krijgen. En we plannen een vervolgbezoekje. Gewoon om te zien hoe het gaat.’

‘Moet dat?’ vraagt Frank. ‘Moet die hulp echt? En moeten jullie echt terugkomen?’

‘Willen jullie dan geen hulp?’ vraag ik en mijn ogen boren zich in de zijne.

Hij haalt zijn schouders op. Zijn vrouw doet hetzelfde.

Minerva glimlacht alsof we zojuist allemaal hebben ingestemd met een geweldige zakelijke deal. ‘Mooi. Dus wij gaan weer, maar we nemen binnenkort contact op, als de hulp eenmaal op gang is gekomen. Jullie doen het goed. We helpen jullie gewoon een handje om Buster en jullie huis een beetje… op te kalefateren. En laat hem niet meer alleen in de auto.’

‘Oké,’ zegt Evelyn. ‘Goed dan.’

Minerva staat op. Was dat het? Zij is hier de eerstverantwoordelijke. Waarom doet ze geen uitgebreidere inspectie? Gaan we het kind echt in deze vuiligheid achterlaten?

Ik sta langzaam op. ‘Mag ik even naar het toilet?’ vraag ik. ‘U mag met me meelopen, ik ga echt niet stiekem rondneuzen.’

Evelyn zucht. ‘Ik loop wel met haar mee.’

Buster pakt haar nek vast als ze opstaat. Hij maakt nog helemaal geen gebruik van taal. Dat doet alarmbellen rinkelen in het geval van een eenjarige. We lopen door een smal gangetje naar de wc, Evelyn loopt achter me aan. Als ik me omdraai om naar haar te kijken, zijn haar kraalachtige ogen granietzwart. In een flits ben ik terug in mijn droom, met achter me die nagels die op het punt staan me te grijpen. Zal ze me net als Ruth naar de grond trekken? Ik slik en we lopen langs wat Busters slaapkamer moet zijn. Ik werp een snelle blik naar binnen. Behalve een ledikantje staan er geen meubels. Er ligt één knuffel op de grond, een blauw konijn met oren waarop is gesabbeld. Hij is zo slijmerig van viezigheid dat de vacht eruitziet alsof hij door een motor is gehaald.

‘Hier is de badkamer.’ Ik schrik als Evelyn aan mijn jack trekt. ‘Je moet hard tegen de deur duwen,’ zegt ze terwijl ze het me voordoet.

Ik ga naar binnen en sluit de deur achter me. Met mijn been duw ik een zware zwarte vuilniszak opzij. Er is geen douchegordijn, geen zeep. Een paar tellen haal ik diep adem met mijn ogen dicht omdat mijn zus óveral is.

Ik trek het groezelige deurtje van het witte kastje boven de wasbak open en zoek tussen flesjes pijnstillers zonder deksel en bruinige wattenstaafjes naar duidelijke sporen van drugsgebruik. Niets te vinden. Ze moeten het ergens anders verbergen. Verdomme, denk ik.

Ik spoel het toilet door, of doe een poging daartoe met mijn hand in mijn mouw. In de gang staat Evelyn op me te wachten. Ze hobbelt haar zoon op haar arm. We lopen zwijgend naar de deur, waar Minerva met Frank staat.

‘Klaar?’ vraagt Minerva. Ze maakt er een vrolijk afscheid van en doet nog een poging haar visitekaartje achter te laten. ‘Dus we nemen contact met jullie op. Jullie gaan een mooie toekomst tegemoet. Maak jullie geen zorgen, we zullen dit samen als een team oppakken.’

Geen van beiden neemt het kaartje aan. Ze legt hem op het werkblad.

‘Bel alsjeblieft als jullie dringende hulp of raad nodig hebben.’ Minerva zwaait terwijl ze achteruit het trapje van de veranda af loopt.

We laten ze achter in de deuropening, Buster verstopt achter de pezige armen van zijn moeder.

In de auto draait Minerva zich naar me toe. ‘Dat ging goed.’ Ze trekt aan de hendels aan beide zijden van het stuur op zoek naar de richtingaanwijzer.

‘Wat?’

‘Het bezoek. Vond je niet? Het gaat zoveel beter met ze. Ik heb het gevoel dat we ze kunnen helpen.’

Ze is niet goed wijs. Als ze denkt dat Buster in die omgeving veilig is, is ze gewoon de zoveelste risicofactor in zijn leven. ‘Minerva, dat huis is afschuwelijk. Die lucht?’

‘Welke lucht?’ Ze draait de auto en houdt het andere verkeer op terwijl ze de rechterbaan op zwenkt.

‘Het rook er naar oud bier. Als graan tijdens de oogst.’ Ik huiver.

‘Ben je daar nog niet aan gewend?’ vraagt ze.

‘Nee, en dat wil ik ook niet. Hoe kun je de situatie van dat kind goedkeuren? Er zijn duidelijke tekenen van verwaarlozing.’

‘Wees voorzichtig met die term,’ zegt ze snel. ‘Dat de familie Floyd het zwaar heeft, betekent nog niet dat ze niet van hun zoon houden of niet voor hem kunnen zorgen. Ze hebben gewoon een steuntje in de rug nodig.’

Ik merk dat ik mijn vuisten bal en ga er snel op zitten. Minerva doet dit soort werk dan misschien al langer dan ik, maar ze is er nog niet achter dat ‘kinderbescherming’ een oxymoron is. Zelfs als we kinderen redden of ze weghalen, gooien sociaal werkers als zij ze weer terug in het diepe. ‘Veilig genoeg’ is haar motto, maar niet het mijne. Zwijgend rijden we met te hoge snelheid verder.

Na een tijdje kan ik het niet laten. ‘Ze verschonen niet eens z’n luier!’ zeg ik. ‘Hij had vast uitslag over zijn hele rug, áls we hadden gekeken.’ Ik weet dat ik nukkig klink maar dat kan me niet schelen, want ik ben degene die haar werk goed doet. Ik probeer een kind te beschermen.

‘Je kent de regels. Er was geen reden hem daar weg te halen, Alex. Ze waren niet high. Wat me toevallig heel trots maakt. En er waren ook geen tekenen van mishandeling. Ze lijken gewoon een beetje overweldigd.’ Haar handen aan het stuur worden wit bij de knokkels. ‘Van iemand houden en hem beschermen is niet altijd hetzelfde.’

Ze laat het gewoon gebeuren. Ze wil zo graag alleen de goede kanten van mensen zien omdat ze niet tegen conflicten kan. Ze zal nooit de machteloosheid toegeven die echte kinderbeschermers voelen als ze zich aan die verdomde ‘regels’ moeten houden waar niemand iets aan heeft, zeker niet de kinderen in wier behoeften niet wordt voorzien. Ze legt de lat zo laag en weigert dat te zien. Zwijgend staar ik uit het raam.

De rest van de dag verstrijkt op het gestage tempo van administratieve bezigheden en droefgeestige telefoontjes. Ik heb meer dan twintig dossiers onder mijn hoede, waarvan sommige meldingen zijn en andere actieve onderzoeken. Dat is een heel stel kinderen dat ik wanhopig probeer te redden. Terwijl ik de voicemailberichten afluister op mijn antwoordapparaat – de meeste zijn van biologische ouders, vaak onsamenhangend en hatelijk – denk ik aan alle poorten die ik bewaak voor die kinderen, en dat geen van hen weet dat ík dat doe.

Als het vier uur is, ben ik blij dat ik aan mijn wandeling naar huis kan beginnen. In het appartement vind ik Chase achter het aanrecht in een boxershort en een geel poloshirt met opstaande kraag. Hij staat tomaten te snijden en draait zich om als hij me hoort.

‘Hé, schoonheid,’ zegt hij, het schilmes nog in zijn hand. Er staat een honkbalwedstrijd aan op de tv in de woonkamer, met scores van de rest van de league in de onderste balk. ‘Alles goed?’

Dat vraagt hij me altijd. Maar hoe kan nou ooit álles goed zijn? Hij heeft natuurlijk niet gezien wat ik heb gezien vandaag. Hij weet niet wat ik weet. De overvolle luier van Buster. Zijn kleine gezichtje dat in de bankkussens gedrukt lag. De apathie van zijn ouders. Chase’ wereld is veel vrolijker en dat is goed. Zijn vrolijkheid vrolijkt mij op. Dat is wat ik zo leuk aan hem vind.

Ik glimlach. ‘Het meeste wel.’

‘Zware dag?’ Hij spoelt zijn handen af, pakt dan een wijnglas uit de kast en een fles witte wijn uit de koelkast. ‘Ik snap niet hoe je dat kunt. Je kunt ook in een koffietentje gaan werken, weet je. Dan hoef je alleen maar mensen de hele dag van cafeïne te voorzien.’

Ik lach altijd een beetje als hij met zo’n voorstel komt, hoewel ik niet zeker weet of hij echt een grapje maakt.

‘Hoe was jouw dag?’ Ik ga op de chromen barkruk aan de keukenbar zitten, trek mijn sneakers uit en laat ze een voor een op de grond ploffen. ‘Je was gisteravond laat thuis. Hoe ging de fotoshoot? Waar was het ook alweer?’

Chase doet de marketing van het plaatselijke skigebied, Powderkeg. Vaak is hij het gezicht van alle promotie – de billboards, de website, de reclames – maar ik hou nooit bij in welk skiresort aan de westkust hij nu weer aan het filmen is. Zijn werk loopt vooral van november tot april, met in de zomer altijd nog wel hier en daar een shoot voor de voorverkoop van het nieuwe skiseizoen. Het is wel fijn om hem in deze tijd van het jaar wat meer om me heen te hebben. Hij kookt altijd.

‘We hebben alleen wat promo’s voor volgend jaar geschoten.’ Hij onderwerpt de wijnfles aan een korte inspectie. ‘Binnen- en buitenshots in Breckenridge. Ze zijn mooi geworden. Ze hebben vooral foto’s van mijn hoofd en schouders gemaakt en de regisseur was erg tevreden.’

‘Vanzelfsprekend. Moet je deze zomer verder nog weg?’

‘Nee, nu moet het klaar zijn.’ Chase ontkurkt de wijn en schenkt een goed glas vol, dat hij daarna naar me toe schuift. ‘Vrij.’

‘Mooi,’ zeg ik. ‘Ik mis je als je er niet bent.’

Hij strekt zijn hand uit om de mijne vast te pakken, maar ik trek hem terug want ik heb nog niet de kans gehad me goed te wassen. Hij zou geschokt zijn als ik hem zou vertellen wat ik vandaag allemaal heb aangeraakt.

Zijn glimlach verdwijnt. ‘Heb je trek?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik moet eerst douchen. Deze dag van me af wassen.’

‘O,’ zegt hij. Even stel ik me voor dat hij het dure wijnglas terug gaat pakken. ‘Ik heb een nieuw gerecht met kalkoen en quinoa gemaakt. Paleoproof, vol goeie proteïnen. Maar het kan wel even blijven staan. Dan eten we over een minuut of twintig.’ Hij pakt zijn mes weer op en begint te snijden. Het schilmesje glijdt met gemak door de schil van de tomaat.

‘Dat zou fijn zijn.’ Ik neem een slok van de frisse wijn en laat me dan van de kruk glijden. In de badkamer trek ik mijn kleren uit. Sociaal werk maakt dat ik elke dag mijn hele lijf met een staalborstel schoon zou willen schrobben. Ik vraag me even af of Sully ook zo over zijn werk denkt.

Na een vlugge douche loop ik mijn haren drogend de keuken in. Door de open erkerramen zingt een Amerikaanse matkop zijn tweetonige wijsje. Dan hoor ik dat er op de deur wordt geklopt. Chase, die een theedoek over zijn ene schouder heeft, stopt met hakken.

‘Verwacht je iemand?’

‘Nee, niemand.’

Ik sla de handdoek om mijn nek, loop naar de deur en trek hem open. Ik zie vooral een gezicht, dat heel bleek afsteekt bij het donkere haar. Lang haar. Bekend. Beschadigde blauwe ogen. Meteen voel ik mijn knieën knikken alsof ik er zo doorheen kan zakken. Ik sla allebei mijn handen voor mijn mond en staar.

Ze is het. Het is Ruth Van Ness. Mijn zus.