Wraakzusters

Machteld van Zalingen

Aerial Media Company

Voor Mark,

Omdat je soms met mij in de huid van de personages gekropen bent, maar vooral omdat je me hebt aangemoedigd, gestimuleerd en geholpen mijn droom waar te maken.

1993

I

Het was de langste dag van het jaar.

Vroeger grilde haar vader een keer per jaar kielbasa wiejska op een barbecue, gemaakt van een oud biervat en een rooster, terwijl haar moeder zachtjes kinderliedjes voor hen zong. Ze gingen pas slapen wanneer het donker werd. Dit ritueel herhaalde zich elke midzomernacht. Dat was de vrolijkste dag van het jaar.

Iemand gaf haar een blikje bier. Ze schoof wat naar achteren op de bank en keek uit over de veranda. Er waren zoveel kleuren om haar heen. Ze probeerde op de naam van de exotische bloemsoort te komen die de veranda rijkelijk versierde. Tussen de geuren van de tuin door, dwaalde de stank van verbrand vlees. De jongens riepen iets tegen elkaar, het klonk niet echt vriendelijk. Met trage passen liep ‘de dictator’, zoals ze hem in gedachten noemde, de keuken in. Hij kwam terug met nog een paar blikjes bier en een fles wodka, ging naast haar zitten en haalde een portemonnee en een klein blikken doosje uit zijn zak. Zo’n ding waar haar opa vroeger zijn snuiftabak in bewaarde. De dictator pakte een houten onderzetter van tafel en begon daar poeder uit het blikje op te strooien. Hij pakte een pasje uit zijn portemonnee en hakte geconcentreerd het poeder fijn. Toen hij een bankbiljet van honderd gulden oprolde, keek hij haar even veelbetekenend aan. Geroutineerd snoof hij een lijntje op. Hij gebaarde naar haar dat ze hetzelfde moest doen. Ze schudde nee. Hij pakte haar bij haar elleboog vast en trok haar naar de tafel toe.

Ze wankelde naar de auto. Bij het instappen stootte ze haar hoofd tegen de deuropening. Hij mompelde iets tegen haar, ze reageerde niet. Het kostte haar al genoeg moeite om te ademen, haar hart bonkte in haar borst. In het schemerdonker stonden de andere jongens op de veranda, hun stemmen opgewonden en lacherig. Haar armen waren als twee loodzware gewichten die aan haar romp hingen. Het leek wel of ze de armen van iemand anders aangezet had gekregen, ze werden steeds langer en zwaarder. Ze giechelde een beetje om die vreemde gewaarwording. De dictator stond tegen een boom te plassen. Toen hij klaar was, maakte hij een obsceen gebaar naar de jongens, die hard begonnen te lachen. De doffe knal van het portier dat werd dichtgeslagen echode na in haar hoofd.

Eindelijk kwam hij naast haar zitten, hij toeterde nog even ten afscheid naar de anderen en reed daarna met slippende banden weg. Hij nam haar mee ergens verderop in het bos, waar ze meer privacy zouden hebben, waarschijnlijk. Hij zette de radio harder, ze begreep dat er iets van Dave Berry gedraaid zou worden. Ze passeerden een grote diepe kuil in het bos waarin vroeger water had gestaan, maar die nu niet meer dan een zompig moeras was. Daarna reden ze een tijd over een hobbelige zandweg. Ze moest zich vasthouden om haar hoofd niet steeds te stoten. Ineens sloeg hij linksaf een zijweggetje in, de zwiepende takken tegen zijn dure auto negerend. Ze stopten tussen een groepje bomen, waardoor ze de weg niet meer kon zien.

Hij stapte uit, liep om de auto heen en deed haar portier open. Toen hij haar hielp met uitstappen, struikelde ze. Een lach ontsnapte haar. Heel even lachte hij terug. Hij greep haar arm vast en duwde haar met zijn lichaam tegen de auto. Ze voelde de deurklink tegen haar billen drukken. Opgewonden begon hij haar te zoenen. Zijn rug was plakkerig van het zweet en hij rook een beetje zuur. Hij had een vreemde, onrustige blik in zijn ogen en leek haar niet echt meer te zien. Versuft liet ze haar gedachten afdwalen. Nog even doorzetten, dan zou ze haar geld krijgen en kon ze naar bed. Hij betastte een van haar borsten en kneep erin alsof het een stressbal was. Ze liet hem begaan, ze was wel gewend aan hardhandige mannen. Toen hij bij haar binnendrong, slaakte ze een kreet van pijn, die zijn opgewondenheid alleen maar leek aan te wakkeren. Hij sloot zijn handen om haar nek. Happend naar adem trok ze aan zijn vingers om ze los te krijgen. Haar handen waren vochtig en konden geen grip op de zijne krijgen. Hij bleef knijpen en ging ondertussen verder, opgaand in zijn eigen cadans. Ze probeerde hem weg te duwen en te trappen, maar de wodka had haar slap en zwaar gemaakt. De bomen dansten voor haar ogen, haar strottenhoofd werd naar binnen gedrukt en iets in haar oren knapte. Langzaam werd alles zwart. Door het gesuis in haar hoofd heen hoorde ze in de verte de autoradio. You’ve got this strange effect on me and I like it…

2007

ll

Het was half zes. Nog vierenhalf uur te gaan. Ze besloot ondanks het natte weer naar het atelier te gaan om aan haar laatste schilderij te werken. Sinds een paar weken huurde ze een ruimte op een boerderij. De boer had zijn oude bakhuis opgeknapt en dat verhuurde hij aan haar als werkplek. Ze trok haar overall aan en stak haar haar, dat sinds gisteren volgens de verpakking kersenkleurig was, op. Toen pakte ze haar fiets en reed weg. Het schilderij waar ze nu mee bezig was, leek in niets op haar vorige. Hieraan te mogen werken gaf haar een energie en levenslust zoals ze in jaren niet gevoeld had.

Over een paar dagen kwam haar dochtertje sinds een hele lange tijd weer bij haar logeren. Het schilderij moest dan af zijn en op haar kamertje hangen. Het zou een nieuw begin symboliseren, voor hen allebei. Ze was nu bezig om de vlinder te perfectioneren die door de kleine handen van haar dochter werd vrijgelaten. Ze had moeite de lijnen vloeiend te maken en vloekte toen het paars ongewild overliep in het rood. Voorzichtig veegde ze de uitloper weg. Ze begon opnieuw, maar weer trilde haar hand. Misschien was het beter om eerst rustig een kop thee te drinken. Ze pakte haar telefoon en scrolde door haar berichten. ‘Om 22.00 op het station.’ Over drie uur zou ze geld genoeg hebben om voor haar kind te zorgen en zoveel tijd in haar werk te steken als ze wilde. Ze liep in gedachten alles nog eens na. Nee, ze had niets over het hoofd gezien.

Een paar weken geleden had ze een geweldige ingeving gehad. Ze had met behulp van haar coach Sanne al meer dan een jaar geen joint aangeraakt, en om dat te vieren waren ze een wijntje gaan drinken in het dorp. Sanne had haar op een gegeven moment gevraagd wat haar het meest motiveerde in het leven. Het antwoord was simpel geweest: haar dochter natuurlijk. ‘Maar waarom was dat dan eerst niet genoeg?’ had Sanne gevraagd. ‘Omdat ik haar niet kon geven wat ik wilde. Omdat ik mezelf niet goed genoeg vond.’ had ze geantwoord, verbaasd over haar eigen openhartigheid. Achteraf had ze zich afgevraagd waar dat gevoel vandaan kwam, dat ze niet voldeed, het gevoel dat ze niet voor zichzelf kon zorgen en geen erkenning kreeg voor datgene waar ze in haar eigen ogen het beste in was. Tot ze een telefoontje kreeg van de galerie waar ze sinds een paar weken exposeerde. Een van haar werken was verkocht. Toen ze hoorde om welk schilderij het ging, besloot ze dat dit een teken moest zijn. Híj had ervoor gezorgd dat ze het zo ver had laten komen. Het werd tijd dat hij ervoor ging betalen. God wist dat hij het kon missen. En als ze het geld had, kon ze zich meer bezig houden met kunst maken en vaker exposeren. Echt als een professional te werk gaan. Het was niet moeilijk geweest hem op te sporen. Een telefoontje was genoeg.

Ze zou iets eerder naar het station fietsen. Dan had ze een voorsprong. Zodra ze het geld had, zou ze in de trein stappen en het ergens verbergen in een kluis op een ander station. Op die manier konden ze het haar niet weer afhandig maken als ze terug naar huis reed, of erger, als ze het thuis verstopte. Hoe ze het daarna aanpakte, zou ze later wel bedenken. Ze trok de natgeregende jas weer aan en liep het donker in.

Door de tegenwind was ze toch iets later dan ze gehoopt had. Ze zette haar fiets tegen het stationsgebouw en liep met haastige passen het perron over, de trap op. De regen tikte hard op het golfplatendak. Boven op de brug, die over het spoor liep, bleef ze staan. Ze zouden elkaar ontmoeten op perron 2, waar de trein naar Utrecht vertrok. Aan de andere kant zag ze een groep van acht jongens staan die een avondje ging stappen. Waarschijnlijk kwamen ze net uit de kroeg naast het station. Ze stonden luidruchtig met elkaar te praten, dwars door het geluid van rinkelende spoorwegbellen. Een van hen begon te schreeuwen, een voorbijrazende trein overstemde hem. Toen de trein weg was en het weer stil werd, kwam er een stelletje het perron oplopen. Nog twee minuten. Ze besloot naar beneden te lopen en onder de overkapping te gaan staan. Op die manier kon ze alles goed overzien en bleef ze tegelijkertijd droog. Ze balde haar vuisten in haar jaszakken om de tintelingen in haar handen te onderdrukken en liep verder naar beneden. Een windvlaag blies de capuchon van haar hoofd. Terwijl ze die weer op zijn plek trok, kwam er iemand vanuit het donker op haar af. Ze wilde verder lopen, maar de man hield haar tegen. ‘Wij hebben een afspraak.’

‘Je vergist je,’ zei ze, terwijl ze haar schouder van hem afdraaide, ‘ik heb met hem persoonlijk afgesproken’.

‘Hij kon niet komen vanavond. Wil je zaken doen of niet? Hij liet haar een geopende tas zien. ‘Als het goed is, heb je ook iets voor mij.’

Onwillekeurig deed ze een stap naar achteren. Ze overwoog wat ze het beste kon doen. ‘Oké dan,’ zei ze uiteindelijk. Ze wilde er zo snel mogelijk vanaf zijn tenslotte. Ze boog haar hoofd iets voorover en maakte het medaillon los van haar nek. ‘Eerst wil ik het geld van dichtbij zien.’ Het geluid van de spoorwegbellen zwol opnieuw aan.

Hij kwam dichterbij en opende de tas. Ze stak haar hand erin en pakte een stapeltje. Onder haar voeten voelde ze de cadans van de naderende trein. Nog nooit had ze zoveel geld in het echt gezien, ze kon haar ogen er niet vanaf houden. Terwijl ze de biljetten in de tas tussen haar vingers liet ritselen, zei de man: ‘En nu het medaillon.’ Ze trok haar hand terug en keek hem aan. Pakte het sieraad uit haar zak en liet het hem zien. Hij griste het weg. Op dat moment wist ze dat ze een fatale vergissing had gemaakt. Ze voelde de harde druk van zijn hand tegen haar borst. Haar mond opende zich in een stille schreeuw van verbazing. Toen het geluid eindelijk uit haar keel ontsnapte, ging het verloren in het geraas van de trein.

2008

1.

Ze reden over een lange oprijlaan richting het landhuis. De buitenmuren waren verlicht, waardoor je de villa al tussen de bomen door kon zien liggen. Peter-Paul stuurde de Porsche met een ruk naar links, toen er opeens een konijn voor de auto langs schoot.

‘Kijk uit! Wat ben je toch opgefokt,’ verzuchtte ze, geërgerd.

‘Ik wil niet als laatste aankomen.’

‘Alsof die paar minuten het verschil maken.’

‘Voor mij wel.’

Hij trapte hard op de rem toen ze bij het huis waren aangekomen. Meteen kwam de portier op hen afgerend.

‘Welkom, meneer Van Asselt te Goor! Zal ik uw auto even wegzetten?’ Zwijgend stapte Peter-Paul uit en overhandigde hij zijn sleutels. Hij liep naar het andere portier en opende het, zodat zij ook kon uitstappen. Ze streek haar satijnen rok glad en duwde een losse pluk haar terug in haar opgestoken kapsel.

‘Dank u,’ zei ze in het voorbijgaan tegen de portier, terwijl Peter-Paul haar aan de arm naar de voordeur leidde.

‘Je hoeft hem niet te bedanken. Het is zijn werk,’ beet hij haar toe. Hij liet haar voorgaan naar binnen. Een meisje nam hun jassen aan en begeleidde hen naar een rumoerige woonkamer, waar een gesoigneerde dame van een jaar of zeventig, gekleed in een donkerrood mantelpakje, op hen af kwam lopen. ‘Peter-Paul, wat fijn dat jullie er ook bij kunnen zijn. En dit is je verloofde?’ Ze kuste hem op de wangen en hij feliciteerde haar.

‘Mireille, mag ik je voorstellen aan mevrouw Ten Cate?’

‘Van harte proficiat met uw 40-jarig huwelijk, mevrouw Ten Cate.’

‘Dank je, kind. Ik hoop dat jullie het ook zo lang met elkaar mogen volhouden.’ Haar emotieloze stem vloekte bij de glimlach op haar gezicht. ‘Neem een lekker glas champagne en geniet. Ik ga weer even verder met mijn rondje.’ Peter-Paul pakte twee glazen champagne van het dienblad van de passerende ober en gaf haar er een. Hij sloeg zijn glas in een keer achterover. Ze volgde zijn voorbeeld.

‘Dorstige types zijn jullie,’ zei een man die lachend op hen af kwam lopen. ‘Zal ik meteen twee nieuwe halen?’

‘Christiaan! Je ziet er weer ravissant uit kerel. Gefeliciteerd met je ouders.’ Peter-Paul omhelsde hem en sloeg hem vriendschappelijk op zijn rug. Hij stak bijna een kop boven Christiaan uit. ‘Zijn de anderen er ook?’

‘Afhankelijk van wie je met “de anderen” bedoelt. Hoezo?’

‘Ik wilde jullie iets voorleggen.’ Hij draaide zich nu met zijn rug naar haar toe en fluisterde iets in Christiaans oor. Ze zag hoe Christiaans blik verstrakte.

‘Heb je dat nog steeds niet uit je kop gezet? Ik dacht dat we dat al hadden besproken.’

Peter-Paul reageerde daar niet op en trok haar naar zich toe. ‘Mireille, dit is Christiaan, mijn oudste en meest dierbare vriend. Christiaan, dit is Mireille, de vrouw van mijn leven en mijn verloofde.’

‘Fijn je te ontmoeten, Mireille, ik hoop dat je je vermaakt vanavond. Als je me wilt excuseren, ik moet naar iemand toe.’ Zonder verder iets te zeggen beende Christiaan weg.

‘Zijn die mensen altijd zo hartelijk? Ik snak naar nog een glas champagne.’ Ze liep tussen de groepjes mensen door op zoek naar de bar. Peter-Paul volgde haar.

‘Ze zijn druk met hun gasten. Dat kun je ze toch zeker niet kwalijk nemen?’ Hij pakte haar bij haar elleboog. ‘Laten we kijken waar mijn vrienden zijn, ik weet zeker dat je ze graag mag.’

Het was buitengewoon gezellig, na een stuk of vijf glazen alcohol dan, dacht ze. Ze keek om zich heen. Peter-Paul hing over de bar. Aan zijn houding te zien was het bij hem ook niet bij één glas gebleven. Ze had zich snel uit de voeten gemaakt nadat ze was voorgesteld aan Peter-Pauls studiemaatjes. Ze had geen zin in het ophalen van herinneringen, vooral niet als ze er zelf geen deel van uitmaakte. Ze wist precies hoe het ging. Eerst kwamen de wilde verhalen over de tijd dat ze brommer reden, dronken uit de kroeg kwamen en net aan de politie konden ontsnappen. Daarna was het hoofdstuk studietijd aan de beurt, wat eigenlijk een herhaling was van het voorgaande, maar dan zonder de brommers. Ze had Peter-Paul er vaak genoeg over gehoord.

Ze was met een vrouw aan de praat geraakt die bezig was een benefietavond te organiseren voor het plaatselijke asiel. Het goede doel dat de vrouw had uitverkoren, interesseerde haar niet zo heel erg, maar het idee wel. Misschien kon zij ook zoiets op touw zetten. Voor een meer glamoureus doel dan weliswaar. Iets met kunst of straatkinderen.

Achter zich hoorde ze Peter-Paul steeds luider praten. ‘Liefde van mijn leven… Eerlijk zijn…’ Het leek wel een tekst van André Hazes. Het werd tijd dat ze vertrokken, voordat hij zich belachelijk zou maken. Ze liep wat onvast op haar benen richting de bar.

‘Kom, Mireille, neem er nog eentje.’ Dat was Christiaan. Hij stond gebroederlijk naast Peter-Paul. Van zijn gereserveerdheid was weinig over. Voor hen op de bar stond een hele rits lege bierglazen. Een man die Peter-Paul haar had voorgesteld als Jan-Willem, keek lodderig uit zijn ogen. Ze rook de nicotinelucht die hij uitwasemde. De rest van het clubje was nergens meer te bekennen.

‘Andere keer. Kom, Peter-Paul, we gaan.’ Ze trok hem voorzichtig aan zijn arm.

‘Dacht het niet. Ben ik eindelijk weer onder de mannen, moet ik naar huis,’ hij sprak de woorden overdreven duidelijk uit en knikte naar Christiaan en Jan-Willem alsof hij bijval verwachtte. Jan-Willem riep de barman en bestelde nog een glas champagne voor haar.

‘Ik hoef echt niets meer. Ik wil nu naar huis. En jij hebt al genoeg op.’

‘Oké, maar dan wil ik wel seks straks. Orale. Om het goed te maken.’ Hij begon hard te lachen en de anderen deden enthousiast mee. ‘En ik rijd.’ Ze had geen zin in een discussie.

‘Prima, jij rijdt. En nou meekomen.’

‘Hé PP, nu al onder de plak?’ riep Jan-Willem. ‘Voor je het weet, sta je elke zaterdag de heg te knippen.’

‘Niet iedereen is zo’n oetlul als jij Jan-Willem,’ zei Peter-Paul, terwijl hij hem een klap op de schouder gaf. Hij liep door naar Christiaan en omhelsde hem. ‘Tot binnenkort.’ Hij sloeg zijn arm om haar heen en liep zwaar leunend op haar schouders met haar mee richting de voordeur. Bij de auto aangekomen, pakte hij haar kin tussen zijn duim en wijsvinger. ‘Dat flik je me nooit meer. Mij voor lul zetten bij mijn vrienden, dat pik ik van niemand. Zelfs niet van jou.’ Ze duwde zijn vingers weg en stapte in de auto. Toen ze omkeek naar het huis, zag ze Christiaan vanuit de deuropening naar hen kijken.

De boomstammen flitsten angstwekkend snel voorbij. Bij elke bocht werd ze in haar gordel heen en weer geslingerd, maar ze bereikten veilig de provinciale weg. Gelukkig, dacht ze, eindelijk een rechte baan. Meestal kon Peter-Paul behoorlijk wat drinken en reed hij nog steeds goed, maar vanavond leek het wel of hij door iets bezeten werd. De auto maakte steeds meer toeren. Peter-Paul zette met een verbeten blik de Porsche in de vijfde versnelling en ze zag hoe de snelheidsmeter richting de honderddertig kilometer per uur kroop. ‘Doe nou even rustig,’ probeerde ze. Als reactie gaf hij nog meer gas. Ineens was daar die gedaante, dat donkere beest. Ze vroeg zich nog af of het een hert of een wild zwijn was. Een doffe knal. De auto begon te spinnen. Peter-Paul vloekte. ‘Godverdomme, ik houd hem niet meer!’ Ze werd door elkaar geschud en er waren oorverdovende geluiden van schurend metaal en knappend hout.Toen stonden ze stil en was er alleen maar die doordringende geur van verbrand rubber. Ze keek opzij en begon hard te gillen.

2.

Het was ochtend. Slaapdronken liep Juliet naar het raam om de zon binnen te laten. Het was eindelijk weer eens droog, na weken van grijs gemiezer. Stephan was met de kinderen naar Akvariet, het zee-aquarium in Bergen, waardoor ze een keer lekker de tijd voor zichzelf had. Hij was voor zijn werk een week weggeweest naar Oslo en de kinderen hadden hem vreselijk gemist.

Ze besloot eerst een uurtje te gaan hardlopen voordat ze aan het werk ging. Ze pakte haar zwarte joggingbroek, die nog ergens tussen een stapeltje vuile was lag, een T-shirt en een sportbeha. Traag trok ze haar kleren aan terwijl ze, nog afwezig van de slaap, naar buiten staarde. Ze plensde wat koud water in haar gezicht, bond haar blonde haar in een hoge staart en liep naar beneden. Ze moest zichzelf eerst nog een beetje oppeppen. Als ze net uit haar bed kwam, had ze meestal meer moeite om op te starten met lopen dan later op de dag. Met positieve gedachten probeerde ze zichzelf in beweging te krijgen. Ze pakte een banaan en een glas water en werkte alles snel naar binnen, terwijl ze ondertussen haar spieren oprekte. Vanuit de keuken liep ze door naar de veranda, en daar de trap af. Net toen ze de deur uit was, ging de telefoon. Vlug liep ze weer naar binnen. Misschien was het Stephan wel.

‘Juliet Sørensen.’

‘Hé Jules. Met Manon.’

Even viel er een stilte.

‘Lieverd, hoe is het met je?’

‘Die hufter is dood.’

Juliet hoorde spanning, en tegelijk iets van opluchting in haar stem. ‘Hoe? Wat is er gebeurd?’ Ze hoefde niet te vragen wie er dood was. Er was maar één iemand over wie Manon het kon hebben.

‘Een auto-ongeluk. De begrafenis is aanstaande zaterdag al.’

‘Ik probeer zo snel mogelijk te komen.’ Ze voelde zich plotseling opgejaagd, ze moest nog van alles regelen voordat ze weg zou kunnen. ‘Manon?’

‘Ja?’

‘Fijn om je stem weer te horen.’

‘Ik weet het, en ik kan niet wachten om je weer te zien. Ik kan nu alleen niet te lang blijven hangen. Ben op mijn werk. We moeten binnenkort maar wat langer bellen, maar dit moest ik je nu laten weten.’ Ze namen afscheid en hingen op.

Dood. Was het eindelijk afgelopen? Verward liep Juliet weer naar buiten. Ze rende het pad op dat naar boven cirkelde, naar het eindstation van Fløibanen. Het was gelukkig nog niet druk om deze tijd. De eerste toeristen kwamen meestal na negenen pas omhoog. Bovenaan de kabelbaan was een prachtig park aangelegd, maar Juliet liep altijd meteen door, langs die vreselijke trol waar alle toeristen mee op de foto wilden, de trappen af richting de glazen balustrade. Vanaf daar had je een magnifiek uitzicht over de stad. De kleurige stipjes van de huizen gingen over in verschillende schakeringen blauw en groen. Achter de stad zag je de machtige fjorden alweer oprijzen vanuit de zee. Ze voelde zich vaak nietig ten opzichte van de Noorse natuur, maar tegelijkertijd ook dapper, omdat ze die met haar werk in zekere zin toch steeds weer wist te bedwingen. Vandaag voelde ze echter helemaal niets. Misschien zou ze opgelucht, blij of verdrietig moeten zijn, maar haar gedachten schoten heen en weer als ongeleide projectielen, ze kon er geen grip op krijgen. Ze liet het uitzicht voor wat het was en ging verder met lopen, net zolang tot haar longen schroeiden en de rust weer langzaam in haar hoofd terugkeerde.

Aan het begin van de avond zaten Stephan en zij op de veranda. De terraskachel brandde en gaf een behaaglijke warmte af. De kinderen lagen op bed. Silja was na drie verhaaltjes en nog meer liedjes zingen eindelijk gaan slapen. Nikolas was meteen uitgeput in slaap gevallen, met nog een flauwe glimlach op zijn gezichtje, toen Juliet de deur achter zich sloot.

‘We moeten het over de verhuizing hebben,’ zei Stephan terwijl hij een sigaret opstak.

Ze keek hem zwijgend aan, ze wist wat er ging komen. Stephan was het afgelopen jaar al een paar keer naar Nederland geweest, om zich voor te bereiden op een bouwproject dat hij daar zou kunnen begeleiden. Als hij het project aannam, betekende dat dat ze minimaal een jaar in Nederland moesten gaan wonen.

‘Erik wil graag dat ik ga, vanwege mijn ervaring met de Nederlandse markt. En wij, jij vooral, spreken natuurlijk goed Nederlands.’

‘Je weet toch hoe ik erover denk.’ Ze draaide rondjes met haar glas witte wijn en volgde de vette druppels die langzaam weer naar beneden kropen.

‘Het is ook jouw toekomst en die van de kinderen. Bovendien levert het een behoorlijke bonus op.’

‘Alsof mij het wat kan schelen of er een Volkswagen of een bmw voor de deur staat. Dat weet je best.’

‘Verdomme, doe toch niet zo moeilijk!’

Ze keek zijn lange gestalte na. Zijn stappen groot en driftig, het donkere hoofd licht gebogen. Hij sloeg hard met de buitendeur, en ze vervloekte zijn opvliegende karakter. Straks worden de kinderen wakker! Maar ze stond niet op. Ze hoorde hem hard wegrijden, waarschijnlijk naar zijn kantoor in Bergen.

Ze keek over de reling van het balkon naar de zee en snoof de frisse avondlucht op. De ondergaande zon deed haar haar ogen dichtknijpen. Stephan had dit huis voor haar gebouwd toen ze net getrouwd waren. Het was van hout, net als de meeste woningen in Noorwegen, en in die typische steenrode kleur geschilderd. Het huis stond op een helling van een van de zeven bergen waarop de stad gebouwd was. Het hield zich sterk in alle weersomstandigheden. Met meer dan tweehonderddertig dagen per jaar regen was dat ook wel nodig. De wind, regen en zoute zeelucht hadden de verf op sommige plekken afgelikt, maar de basis bleef goed. Beneden hen lag de stad, bekend vanwege de gekleurde houten huisjes, waarvan ze zoveel was gaan houden. Op deze plek had ze opnieuw haar wortels geplant, die ze daarvoor zo hardhandig had afgerukt.

Stephan had liever een huis in Oslo gebouwd, wat een veel modernere stad was en voor een architect zeker een grotere uitdaging was geweest. Maar zij wilde in Bergen blijven, het knusse, kleinsteedse Bergen. Het had geen pretenties, het was zoals het was, al eeuwen lang. Juist daarom vond ze het er zo prettig. Het bleef echter het struikelblok in hun relatie: zij werkte in Bergen, Stephan moest voor zijn werk zeker vier dagen in de week naar Oslo toe, waardoor hij weinig tijd voor haar en de kinderen had. Ze wilden echter geen van beiden water bij de wijn doen. Zij had twee jaar geleden de helft van de trekkingschool waar ze werkte, gekocht, en Stephan stond op het punt promotie te maken bij het architectenbureau waar hij in dienst was.

De gedachte aan Nederland greep haar bij de keel. Ze wist dat ze de beslissing niet langer voor zich uit kon schuiven, omdat ze anders in een patstelling zouden belanden die in deze fase van hun huwelijk funest kon zijn. Misschien dat ze hem dat jaar in Nederland moest gunnen, omwille van zijn promotie, als hij daarmee het recht verwierf om daarna vaker in Bergen te mogen werken.

Ze ging naar binnen en zette haar laptop aan. Na even zoeken vond ze wat ze zocht op de website van de regionale krant.

Dronken bestuurder (35) komt om in fataal auto- ongeluk Een 35-jarige man uit Putten is afgelopen
zaterdag met zijn auto frontaal tegen een boom gebotst. Hij kwam daarbij om het leven. Zijn medepassagier en verloofde (34) raakte lichtgewond. De bestuurder had een alcoholpromillage in zijn bloed van meer dan drie keer de toegestane hoeveelheid.

Dat was alles. Vijfendertig jaar oud en dat was wat er van je overbleef, een paar miserabele zinnen in de regionale krant. Ze moest een beetje lachen. Het lachen werd steeds harder, totdat ze pijn in haar buik kreeg en de tranen over haar wangen rolden. Nu huilde ze, eerst zachtjes, daarna met schokkende uithalen als van een klein kind.

Boven kraakte een van deuren. Silja stond bovenaan de trap.

‘Mama, moet je huilen?’

Snel veegde ze haar tranen weg.

‘Het is niets lieverd, mama moest heel erg lachen om iets grappigs, zo erg dat ze ervan moest huilen. Ga maar lekker weer naar bed. Ik kom je wel even een kusje geven.’ Ze klapte haar laptop dicht.

Stephan kwam laat thuis, hij rook naar alcohol en sigaretten. Ze besloot er niets over te zeggen en keek hem onderzoekend aan. Hij zag er moe uit en had een donker waas van baardstoppels op zijn kin.

‘Ben je nog boos?’

‘Nee, alleen teleurgesteld.’

Teleurgesteld? Waarom kon hij niet gewoon boos zijn? Ze boorde haar nagels in haar handpalmen en telde tot tien. Met een soort mantra van positieve gedachten probeerde ze haar humeur de goede kant op te sturen. Hij had altijd zoveel voor haar gedaan, nu zou ze iets voor hem doen. En een beetje voor zichzelf. Ze moest nu toch naar Nederland, naar de begrafenis. Ze haalde diep adem. ‘Ik heb er over nagedacht, misschien moeten we het maar gewoon doen.’

Ongelovig staarde hij haar aan. ‘Vanwaar ineens deze omslag?’

‘Ik denk dat je gelijk hebt, dat het goed is voor je carrière.’

‘Sinds wanneer vind jij mijn werk belangrijk?’ Hij sprak een
beetje met een dubbele tong en keek wazig uit zijn ogen.

‘Waarom doe je nou zo? Je krijgt eindelijk je zin.’

‘Ik ga naar bed, ik ben moe.’ Hij slofte de trap op. Ze hoorde zijn bedrituelen, het tandenpoetsen, het luidruchtige neussnuiten, het geklater van zijn plas en uiteindelijk het dronkemansgesnurk toen hij in slaap was gevallen. Wat was er toch aan de hand? Waarom konden ze niet meer met elkaar praten zoals vroeger? Ze hielden van elkaar, maar ergens in de afgelopen jaren was er een muur tussen hen in gekomen. Een glazen wand. Ze zagen elkaar wel, maar konden niet meer horen wat de ander zei. Ze zag zijn mond bewegen als een naar lucht happende vis, zijn woorden klonken dof en ver weg alsof ze allebei in een aquarium zaten.

Ze stond op. Morgen zou hij beter voor rede vatbaar zijn, misschien kon ze het dan nog een keer proberen. Ze dacht aan het telefoontje. Opeens had ze behoefte om Manon weer te zien.

Ze werd wakker van Nikolas, die lag te brabbelen in zijn bedje. De wekker stond op acht uur. Ze schrok. Stephan lag nog te slapen naast haar, zijn rug naar haar toe. Ze porde hem tussen zijn ribben.

‘Wat? Wat is er?’ mompelde hij slaperig.

‘Het is al acht uur, we moeten opschieten. Ik moet naar kantoor, vandaag komen er nieuwe mensen.’

‘Mmm, eerst wat anders, Juul.’ Hij draaide zich loom om en rolde haar naar zich toe.

‘Stephan.’ Ze wilde protesteren, maar bedacht zich. Wie weet raakte hij hierdoor in een beter humeur. Zij zeker. Ze voelde hoe hij haar broekje naar beneden schoof en deed haar ogen dicht.

Toen ze de kinderen in de auto hadden geladen, de een met een papfles in zijn mond, de ander met een boterham in haar hand, waagde ze het erop. ‘Stephan, over gisteren, ik meende wat ik zei.’

‘Ik niet,’ zei hij. ‘Ik was mezelf niet, sorry.’

‘Weet je, ik ga vandaag nog een ticket naar Nederland boeken. Ik ga bij Manon logeren en op zoek naar een huis voor ons. Dan zie ik Manon en Coby ook weer eens.’

‘Je laat er geen gras over groeien.’ Hij glimlachte.

Tevreden met zichzelf deed ze de deur van haar oude Jeep open. ‘Tot vanavond!’

Hij reed weg en stak zijn hand in de lucht. Ze trok het portier dicht en reed achter hem aan de berg af, richting de stad.

Juliet parkeerde haar auto in het straatje achter Bryggen, waarvoor ze een speciale vergunning had. Haar kantoor bevond zich in het middeleeuwse gedeelte van de stad, aan de haven. Een uitstekende locatie, want alle toeristen kwamen erop af om de oude straatjes en huisjes te bewonderen.

‘Look what the cat dragged in!’ Kurt keek haar onderzoekend aan. ‘Over tien minuten komt de nieuwe groep, weet je nog?’

‘Sorry, ik werd opgehouden.’ Ze glimlachte.

‘Op die manier.’ hij lachte terug. ‘En nu werken met je donder.’ Hij gaf haar een speels klapje op haar billen en liep achter haar aan de ontvangstruimte in. Kurt wist van haar ups en downs met Stephan en kende haar na vijftien jaar door en door. Hij was haar mentor en surrogaatvader. Hij had het bedrijf in eerste instantie opgezet als bijverdienste in de zomer. In de winter werkte hij als skileraar. Juliet was destijds naar hem toegegaan op aanraden van Stephan. ‘Kurt is een goede vent, soms wat vrijpostig misschien, maar ook erg open en vriendelijk. En hij smijt te pas en te onpas met Engelse termen.’ Ze was met hem aan de praat geraakt en het klikte. Daarna was ze nooit meer weggegaan.

Juliet was guide, zoals Kurt het noemde, voor toeristen die in de omgeving speciale routes wilden lopen. Het waren niet de standaardroutes op de kaart, maar zelf uitgezette tochten. Meestal als ze moest gidsen, was ze een paar dagen onderweg. Ze sliep dan met haar groep in een berghut, waar ze voor dag en dauw opstonden om zoveel mogelijk van het ontwaken van de natuur te kunnen genieten. Sinds twee jaar was Juliet mede-eigenaar van het bedrijf. Kurt begon niet meer aan nieuwe dingen, daar was hij naar eigen zeggen te oud voor, maar zij wilde het risico graag nemen. Ze had besloten om extreme hikes te organiseren. Mensen konden daarbij kiezen voor of een trektocht in de winterse sneeuw, of een wandeltocht met stukken klimwerk erbij. De meest spannende trektocht, die overigens niet door haar werd begeleid maar door haar jongere, mannelijke collega Jörgen, bestond uit klimmen op de heenweg en daarna terug paragliden in de sneeuw.

Als Juliet een paar dagen weg was, kwam Ingrid, hun nanny, meestal oppassen. Ook deze week. Juliet stond weer ingepland voor een tocht van drie dagen met twee overnachtingen. Morgen aan het eind van de ochtend zou ze vertrekken met haar groep. Ze ging proberen te regelen dat ze naar Nederland kon zonder het schema teveel in de war te gooien. Maar hoe moest ze Kurt vertellen dat ze daar een jaar zou gaan wonen?

‘Kurt?’

‘What’s up? Als je me zo aankijkt, weet ik al hoe laat het is.’

‘Ik wil straks even met je praten.’ Ze vermeed zijn blik en liep snel het keukentje binnen om het koffiezetapparaat aan te zetten. Verdomme, nou werd ze ook nog emotioneel. Als ze niet uitkeek, stortte ze haar hele hart bij hem uit. Het was vreemd dat die man zo’n uitwerking op haar had, terwijl degene van wie ze het meest hield alles uit haar moest trekken. Kurt was achter haar aangelopen.

‘Gaat het?’

‘Ja. We hebben het er straks wel over.’

Ze hoorde de eerste mensen al binnenkomen en liep snel naar de hal.

‘Goedemorgen, kom binnen.’ Ze bracht de Engelse toeristen naar de ontvangstruimte en gaf ze koffie en thee. Terwijl de gasten met elkaar praatten over hun vlucht, schoot de gedachte aan een ticket door haar heen. Ze moest voor vrijdagavond een vlucht zien te boeken, zodat ze zaterdag bij de begrafenis kon zijn.

‘Kurt, kun je ze even bezighouden? Ik ben zo terug.’ Haastig liep ze naar haar werkkamer om naar de eerste beschikbare vlucht op vrijdagavond te zoeken.

Toen ze klaar was met werken, belde ze Stephan om te vragen of hij de kinderen uit de crèche wilde halen. Hij zou deze week zoveel mogelijk thuis zijn en had volgende week vrij genomen, zodat zij naar Nederland kon. Ze pakte haar jas en tas en liep door naar de kamer van Kurt. ‘Kurt, heb je zo even?’

‘Wat is er toch aan de hand?’ vroeg hij bezorgd.

‘Het is niets ernstigs, maar ik vertel het je liever onder het genot van een kop koffie of een glas wijn. Zullen we naar Mezzo gaan?’ Mezzo was hun vaste plek om na het werk bij te praten of gezellig een hapje te eten. Het was een klein koffiebarretje annex restaurantje onderaan de Fløibanen waar wonderlijk genoeg bijna nooit toeristen zaten.

‘Tuurlijk ga ik mee, blue eyes. Ik bel Anna even dat ik wat later ben.’ Anna was zijn grote liefde. Voor haar was hij in Noorwegen komen wonen; van geboorte was Kurt Engelsman. Zijn vader was een Noor die een Engelse vrouw had getrouwd en juist voor haar naar Engeland was verhuisd.

Kurt had de hele wereld over gereisd. Hij was begonnen als scheepsjongen op grote internationale schepen en uiteindelijk als kapitein geëindigd. Zijn vrije leven had hij graag voor Anna opgegeven, onder één voorwaarde: hij moest en zou altijd de zee kunnen zien vanuit zijn huis. Ze woonden nu al dertig jaar in Bergen en hadden samen de trekkingschool groot gemaakt. Anna hield zich nu niet meer bezig met de school, zij bracht haar dagen door met het schilderen van de natuur. Het liefst schilderde ze fjorden, fjorden en nog eens fjorden, dacht Juliet. Ze lachte even. Kurt keek haar aan. ‘Zit er iets raars op mijn hoofd?’

‘Nee hoor, ik had een binnenpretje.’

‘Nou, ik ben blij dat je nog kunt lachen vandaag,’ zei hij terwijl hij zijn jas aanschoot en zijn telefoon pakte. ‘Ga maar vast, ik kom er zo aan.’

3.

Manon keek nog eens naar het korte tekstje in de opengevouwen krant terwijl ze een slok van haar koffie nam. Ze had al van collega’s die naar het ongeluk toe moesten gehoord dat het waarschijnlijk om hem ging, maar ze wilde het eerst zwart op wit hebben voordat ze Juliet zou bellen. Volgens Tom, een van die collega’s, had de Porsche zich letterlijk om een boom heen gevouwen. Het was een wonder dat zijn vriendin er zo goed vanaf was gekomen. Uit navraag bij familie en vrienden bleek dat hij te veel had gedronken, maar erop had gestaan om zelf naar huis te rijden. Waarom verbaasde haar dat niet? Ze was blij dat Juliet op zo’n korte termijn naar Nederland kon komen. De begrafenis zou voor hen beiden een deel van het verleden afsluiten.

Tipsy kwam naar haar toe gelopen met een kwispelende staart. Manon nam een laatste hap van haar boterham en zette de vaat op het aanrecht. Ze trok haar hardloopkleding aan en deed een paar stretchoefeningen voordat ze de deur uitging. Het was heerlijk rustig in het bos. Dat was het voordeel van een zondagochtend in haar dorp: bijna de hele bevolking zat in de kerk.

Ze dacht terug aan wat er lang geleden was gebeurd en vroeg zich af hoe ze het anders had kunnen oplossen. Ze versnelde haar pas, maar de hond rende haar met gemak voorbij. Tipsy was dan weliswaar afgekeurd als politiehond – ze was bang voor knallen, en daar moest een politiehond wel tegen kunnen – met haar conditie was niets mis. Officieel heete ze Tilly, maar dat vond Manon zo’n truttige naam dat ze haar gauw had hernoemd. Vooral toen ze erachter kwam dat Tipsy een voorliefde voor bier had, leek de naam haar erg toepasselijk.

Ze was aangekomen bij het landgoed, waar ze altijd even pauzeerde om te rekken en strekken. Tipsy kende haar schema precies en stond braaf te wachten. Toen de hond zag dat Manon eraankwam, liep ze snel door naar de kippen, die sinds jaar en dag bij het landgoed hoorden. Tipsy kon het niet laten om haar neus tussen het gaas van het hek te steken. Meestal droop ze na een tijdje af, gefrusteerd omdat ze er weer niet bij kon komen.

Terwijl Manon haar kuiten oprekte, zag ze ineens een gedaante vanuit haar rechterooghoek wegschieten, de bosjes in. Was het een dier of een mens? Het zou toch niet zo zijn dat iemand haar in de gaten hield? Ze schudde haar schouders los en riep Tipsy bij zich. In een recordtempo liepen ze naar huis.

4.

Kurt had zoals ze verwachtte niet moeilijk gedaan. Juliet zag in zijn ogen dat hij meer wilde weten, maar ze kon het niet opbrengen om alles te vertellen. Ze had gezegd dat ze voor Stephans werk een jaar naar Nederland moesten verhuizen. Af en toe zou ze terugkomen om de gang van zaken met hem door te nemen. Jörgen kon de trektochten van haar overnemen, samen met een oproepkracht die al jaren voor hen werkte. Misschien zouden ze voor de zomerperiode nog een paar stagiaires in dienst kunnen nemen om het extra werk op te vangen. Het meeste regelwerk kon ze vanuit huis doen; als ze maar een goede computer en telefoon had, kwam ze al een heel eind. En tussendoor zou ze af en toe een week thuiskomen. Zo ratelde ze maar door, tot Kurt opmerkte: ‘Dat komt allemaal wel goed meisje. Maar wat ik niet begrijp, is dat je nog terug wilt, na wat er met je ouders is gebeurd.’

‘Die hebben hier niets mee te maken. Het is voor Stephan zijn werk, niets meer en niets minder.’ Ze kon hem niet over de begrafenis vertellen. Later misschien.

‘Life won’t be the same without you, blue eyes,’ zei Kurt met zijn zware, warme stem.

Ik zal jou ook missen, dacht ze. Ze keek naar zijn dierbare, verweerde gezicht, waar de fijne lijntjes en diepe groeven een spel met elkaar speelden. Het was een van de mooiste gezichten die ze kende. Hij had zijn sterke, gebruinde armen om haar heen gelegd en het gelukkig daarbij gelaten.

Ze zou vrijdagavond om half zes vliegen, en Manon zou haar oppikken van Schiphol. Zo kon ze nog mooi een dagje met de kinderen doorbrengen, voordat ze een week weg zou zijn. Ze miste ze nu al. Maar eerst moest ze bedenken wat er allemaal ingepakt moest worden en wat ze voor Silja en Nikolas moest regelen als ze weg was. Ingrid kon hen doordeweeks opvangen als ze niet naar de crèche hoefden, zodat Stephan nog wat thuis kon werken. Hij had vakantiedagen opgenomen, maar ze wist dat hij toch niet stil zou kunnen zitten.

Ze hoorde Stephan thuiskomen met de kinderen. Silja’s vrolijke, schelle stemmetje deed een steek van liefde door haar heengaan.

‘Hé meisje, hoe was het op de crèche?’ vroeg ze terwijl ze haar haar jasje uittrok.

Silja begon honderduit te babbelen en Nikolas lachte zijn vier witte tanden bloot. Een gevoel van zwaarmoedigheid nestelde zich in haar buik. Stephan gaf haar een kus en vroeg hoe het ging.

‘Het gaat wel. Ik heb vandaag aan Kurt verteld dat we weggaan.’

‘En, hoe reageerde hij?’

‘Zoals ik al dacht, heel relaxed.’

‘Waarom kijk je dan zo droevig?’

Ze dacht: omdat Petra dood is, omdat ik naar Nederland moet voor een begrafenis van een klootzak, omdat ik jullie ga missen, maar dat zei ze niet hardop.

‘Ik zal jullie missen, dat is alles.’ Ze zette Nikolas in zijn box en liep naar de keuken om met het eten te beginnen. ‘Ik heb trouwens voor vrijdag een ticket geboekt. Ik vlieg om half zes vanaf Bergen naar Amsterdam. Manon haalt me op. En Ingrid komt je een weekje helpen met de kinderen.’

‘Heb je ook al een afspraak met een makelaar?’ Hij haalde zijn handen door zijn warrige bruine haar en rekte zich uit.

‘Nee, natuurlijk niet. Ik weet toch niet bij wie ik moet zijn?’ Ze klonk wat geïrriteerd.

‘Rustig maar. Ik bedoelde er niets mee.’ Hij liep naar boven om zijn pak uit te trekken. ‘Zal ik Nikolas zijn fles zo even geven?’

‘Graag.’

Ze keek vanuit het keukenraam naar Bergen en dacht aan Petra. Een jaar geleden was ze voor de trein gesprongen. Juliet kon zich nog elk detail herinneren van de dag dat ze het bericht hoorde. Net alsof ze door zich angstvallig aan alle feitelijkheden vast te klampen, de gebeurtenis uit kon wissen. Als zij de was kon doen, kon Petra niet dood zijn. Als zij naar de wc kon gaan, kon Petra niet dood zijn. Zulke triviale dingen konden niet plaatsvinden als iemand dood was.

Nog steeds verbaasde ze zich erover dat het leven gewoon door was gegaan. Nikolas was twee weken later geboren, waardoor Juliet niet bij de begrafenis had kunnen zijn. Dit maakte het nog onwerkelijker, ze was bang dat als ze in Nederland kwam, Petra nog ergens rond zou lopen. Nooit had ze zo’n pijn gekend: een van de weinige personen die haar een verleden gaf, iemand van wie ze hield, was doodgegaan, had zich zonder verantwoording en zonder enige uitleg voor een sneltrein geworpen. Als ze erover nadacht paste het wel bij Petra, die had altijd al een wat dramatische inslag gehad. Maar om dat nou zo ver door te voeren...

Een klap bracht haar weer in de realiteit. Geschrokken keek ze waar het geluid vandaan kwam. Silja had haar speelkeuken omver getrokken en stond tevreden naar het resultaat te kijken.

‘Wat doe je nou?’ zei Juliet. ‘Dat mag toch niet.’ Het meisje keek haar met uitdagende ogen aan. Juliet schudde haar hoofd en ging verder met groenten snijden. De beruchte terrible two’s waren aan Silja voorbij gegaan en hadden zich op haar derde verjaardag aangediend. Stephan kwam naar beneden gerend. ‘Wat was dat?’

‘O niets, gewoon negeren.’ Juliet gooide de kip in de wok en de noedels in een pan met kokend water. ‘We gaan zo eten, geef jij die fles nog even?’

’s Avonds, toen de kinderen op bed lagen, begon Juliet met het pakken van haar spullen. Ze haalde haar zwarte jurkje en blouse tevoorschijn. Dat moet maar goed genoeg zijn voor de begrafenis, dacht ze. Het weer kon soms al heerlijk zijn in mei, maar net zo goed slecht. Dan maar van alles wat. Ze pakte een paar luchtige truitjes, een warm vest en twee spijkerbroeken en gooide alles op het bed. Nu nog wat ondergoed en haar medaillon. Waar had ze dat gelaten? Ze keek in haar sieradendoos. Daar lag niets. Misschien tussen de sokken? Ze graaide wat in de sokkenlade en smeet geërgerd de sokken eruit toen ze niets voelde. Verdomme, waar was dat ding nou? Ze schrok van haar eigen gedachten. Ze vloekte eigenlijk nooit, het bezorgde haar nog steeds een schuldig gevoel als ze het zelf deed. Ineens wist ze het weer: haar medaillon lag in het houten bakje op de plank boven haar bed. Ze had het daar neergelegd, zodat Silja er niet steeds mee aan de haal ging als ze met haar sieradendoos speelde. Ze deed het medaillon om en drukte er een kus op. Opgelucht liep ze naar beneden.

‘Zo, nu al alles ingepakt? Je gaat toch pas over vier dagen weg?’

‘Ja, maar ik ben ook nog drie dagen weg voor mijn werk.’

‘O ja, dat is zo.’ Hij liep naar haar toe.

‘Voel je je al beter, Juul?’

‘Ja hoor, gaat wel. Ik moest aan Petra denken.’

‘Ik dacht al dat er nog iets was.’ Hij pakte haar vast en wilde haar omhelzen, toen hij het medaillon zag. ‘Hé, dat is lang geleden.’

Ze duwde snel zijn hand weg. ‘Ik heb liever niet dat je er aan zit.’ Ze liep door naar de keuken, zogenaamd om iets te doen.

Stephan draaide zich met een zucht om en ging languit op de bank liggen.

Ze zat in de trein richting Den Haag. Haar ouders hadden haar toestemming gegeven om bij tante Jannie te logeren, aan wie ze een ontzettende hekel had. Ze had echter een verborgen agenda: als tante Jannie ging bridgen, wat ze een keer per week een middag deed, zou zij naar het Noors verkeersbureau gaan. Ze had alles tot in de puntjes uitgedacht. Haar tante was weduwe, een vreselijke, verbitterde en zure vrouw. Die was altijd weer blij, voor zover je haar blij kon noemen, als ze haar klaagzang op iemand kon botvieren. Juliet en haar broertjes logeerden bij toerbeurt in de zomervakantie bij hun tante, om het geweten van hun ouders te sussen. Zelfs zij konden het niet opbrengen haar meer dan een keer per jaar te zien. Daarbij kwam dat ze een hekel hadden aan de stad, waar zoveel verderf heerste.

Juliet had zichzelf opgeofferd dit jaar. Ditmaal zou zij een paar dagen, en als het moest zelfs een week, naar het gezeur van haar tante luisteren, als dat betekende dat ze haar eigen plan ten uitvoer kon brengen. Toen tante haar had gevraagd of ze mee wilde naar haar bridgeclubje en daarna nog even langs het bejaardentehuis waar ze vrijwilligerswerk deed, had ze met uitgestreken gezicht geantwoord dat ze het erg vervelend vond, maar dat ze moest lezen voor haar literatuurlijst. Zodra de deur in het slot was gevallen, was ze naar de logeerkamer gerend om haar spullen te pakken. Het was jammer dat ze zich nu niet kon omkleden in wat meer ‘stadse’ kleding, maar haar witte rok en zwarte bloesje moesten maar voldoen. Thuis had ze een hele garderobekast bij Petra, waar ze haar suffige kleding altijd stiekem verwisselde voor meer eigentijdse outfits en soms make-up opdeed.

Samen met Petra had ze uitgedokterd hoe ze precies bij het verkeersbureau moest komen vanaf haar tantes huis. Ze had ongeveer twee uur, waarvan een uur nodig aan reistijd. Ze pakte de reservesleutel die haar tante aan een spijkertje in de keuken bewaarde en liep vlug naar buiten. De tram zou over een paar minuten komen. De kriebels van opwinding in haar buik namen toe naarmate ze dichter bij haar bestemming kwam. De tram passeerde indrukwekkende herenhuizen met prachtige smeedijzeren hekken, moderne kantoorgebouwen met kille spiegelramen en een paar drukke winkelstraten waar ze verlangend naar keek. De conducteur riep haar bestemming om en ze drukte snel op de knop. Het Noors Verkeersbureau was al zichtbaar vanuit de tram. Ze stapte uit toen de tram stilhield en stak de straat over naar het statige gebouw. Binnen keek ze bewonderend naar de hoge plafonds waar sierlijke kroonluchters aan hingen. Ze was zich pijnlijk bewust van haar hakken die op de marmeren vloer tikten. Het was er koel, onbewust begon ze over haar armen te wrijven. Waar zou de informatiebalie zijn? Aan de wanden hingen prachtige, uitvergrote foto’s van het Noorse landschap. Grote fjorden, kleurrijke huizen en grillige kustlijnen trokken haar aandacht. Ze liep naar een van de foto’s om die beter te bekijken.

‘Mooi hè, die huizen,’ zei ineens een warme, lage stem naast haar.

Ze schrok een beetje en draaide zich om. Naast haar stond een aantrekkelijke jongen, ongeveer van haar leeftijd. Ze moest omhoog kijken, want hij was vrij lang. Hij veegde een lok bruin haar uit zijn ogen en keek haar vriendelijk aan met heldere, blauwe ogen.

‘Ja, waar is dat?’ vroeg ze, om maar wat te zeggen.

‘Bergen, een stadje aan de westkust van Noorwegen. Het regent er bijna het hele jaar door.’

Ze hoorde nu dat hij met een accent sprak. ‘Kom je er zelf vandaan?’

‘Nee, ik studeer er wel, maar kom oorspronkelijk uit een klein gehucht ten noorden van Bergen. Ik doe mee aan een uitwisselingsprogramma en volg een tweejarige studie in Nederland, in Delft. Ik heb er nu een jaar opzitten.’ Ze keek naar zijn stoppelige kin, waar een klein litteken op zat. Het verbaasde haar dat hij de Nederlandse taal al zo goed beheerste. Ze was benieuwd of zij ook zo snel Noors zou kunnen spreken. Ze hield wel van ambitieuze jongens.

‘En, waar kan ik je mee van dienst zijn?’ vroeg hij.

‘Ik wil graag meer weten over studeren in Noorwegen. Is het de moeite waard?’ vroeg ze met een ondeugende blik in haar ogen.

Hij negeerde haar toespeling, of hij had het niet door. Zijn antwoord was serieus. ‘Het ligt eraan wat je zoekt. Ik denk zelf dat er in Nederland een stuk meer te beleven is op cultureel gebied, maar als je van mooie natuur houdt en sportief bent aangelegd, ben je aan het juiste adres. Loop anders even mee naar de balie, daar ligt van alles.’

‘Werk je hier dan?’

‘Ja, perfect toch? Ik spreek Noors en Nederlands, en het verdient aardig.’