PROLOOG

Megan werd wakker van de enthousiast schreeuwende kinderstem op de overloop. Het was Kirsty, de dochter van het pleeggezin waar Megan bij woonde.

Vandaag was het een speciale, feestelijke dag, het was Kerstmis.

‘Ik heb een boomhut van Sylvanian Families gekregen! Hij is echt supergaaf! Hartelijk bedankt, pap en mam!’ riep Kirsty. Haar stem klonk een octaaf hoger van opwinding.

Megan trok haar dekbed op tot onder haar kin en slikte. Ze wist niet zeker of ze geacht werd op te staan, of juist niet. Zo voelde ze zich elke ochtend in Tall Trees Avenue. Soms stond ze vroeg op, trok haar schooluniform aan en glipte weer terug onder het dekbed, om te wachten tot Pam, Kirsty’s moeder, op de deur klopte en haar vroeg naar beneden te komen om in de keuken haar cornflakes op te eten.

Wat behoorde ze op kerstochtend te doen? Stilletjes in haar kamer blijven en zo min mogelijk geluid maken, of moest ze zich bij de familie voegen? Megan wist dat kerstochtend heel belangrijk was en, ondanks het feit dat ze pas zeven was, was ze slim genoeg om te begrijpen dat als de familie Bartram zonder haar cadeautjes ging openmaken, ze waarschijnlijk een poosje onder elkaar wilden zijn.

Ze rolde op haar zij, legde haar wang op haar kussen en probeerde zich voor te stellen wat haar moeder op dit moment deed. Dan dacht ze aan haar broers en zusjes: Janey, Mel, Jason en Robbie. Ze knipperde met haar ogen. Haar hart klopte heel snel in haar ribbenkast, als een vogeltje, gevangen in een kooi. Zo stelde ze het zich altijd voor. Ze klopte op haar borst en fluisterde: ‘ Sssjjjt …’ alsof het een levend ding was dat ze zou kunnen kalmeren.

Er werd op haar kamerdeur geklopt en Megan ging rechtop zitten. Pam kwam binnen. Ze had een trui aan met poolhonden op de voorkant. Megan had verwacht dat Pam vandaag een mooie jurk aan zou trekken, misschien zo’n rode met lovertjes die een mevrouw op de tv pas aan had gehad. Meg was een beetje teleurgesteld omdat ze vond dat Pam er niet zo mooi uitzag in die trui met de poolhonden. De honden hadden bolle ogen die wiebelden bij elke beweging van Pam.

‘Goeiemorgen, Megan. Ik geloof dat de kerstman vannacht hier is geweest. Er ligt een stapeltje cadeautjes met jouw naam erop onder de kerstboom.’

Megan voelde ineens vlinders in haar buik van opwinding. Pam liep naar het raam, trok de gordijnen open en schoof het raam een stukje omhoog om de wind even door de kamer te laten waaien. Elke keer als Pam dit kleine ritueel uitvoerde, vroeg Megan zich af of het stonk in de kamer. Ze was nu drie maanden bij de Bartrams, maar ze wist nog steeds niet of ze het leuk vonden dat ze er was.

Plotseling vloog de deur open en Kirsty stormde binnen. ‘Kom op, Megan! Het is Kerstmis!’ Ze pakte Megan lachend bij haar hand en trok haar uit de warmte van het bed.

Megan begreep dat er vandaag een tijdelijke wapenstilstand zou zijn. Er werd niet geknepen, niet aan haar haar getrokken en er werden geen chips van haar gepikt als de grote mensen niet in de kamer waren.

Ze zat in haar nachtpon op de gebloemde mat en trok langzaam het papier van haar cadeautjes: een paar nieuwe witte sokken, een opgevuld eenhoorntje van roze stof met donzige manen en grote ogen, en een soort ganzenbordspel. Ze straalde. Leuke cadeautjes!

Twee uur later zat Megan op de bank in een lange jurk die Kirsty had gedragen als bruidsmeisje voor een tante. Ze streek met haar hand over de lagen lila tule die tot op haar enkels hingen. Ze voelde zich een prinses. De heerlijkste geuren kwamen uit de keuken van gebraden kalkoen, gepofte aardappels, brandy boter en de lekkere lucht van de traditionele kerstpudding. Megan kreeg het water in haar mond, hoewel ze wist dat ze niets van het kerstdiner zou krijgen.

Kirsty’s vader, Len, pakte zijn autosleutels en Megan begon te trillen van de zenuwen. Toen niemand van de anderen haar kon zien, legde ze haar kleine hand op haar borst en fluisterde: ‘Sssjjjt.’

‘Ga je mee, bloem?’ Len zwaaide met zijn autosleutels in haar richting.

Megan vond Len heel aardig. Ze vond het ook leuk om Bloem genoemd te worden.

Ze ritste haar donkerblauwe schooljas dicht over haar lange jurk en zwaaide ten afscheid naar de anderen die bij de kerstboom zaten. Ze kreeg een kleur van schuldgevoel. Ze wist dat ze blij moest zijn, omdat ze naar haar familie ging, maar ze wilde eigenlijk liever tussen vreemden blijven en echte kalkoen eten met saus, en daarna kerstpudding met brandy boter en elkaar raadsels opgeven.

‘Neem deze mee!’ Kirsty verbrak de zegel van het het blik Quality Street dat de hele week zo verleidelijk onder de boom had gestaan en legde vier lekkernijen in Megans handpalm. Het waren twee gouden ringen, een groene driehoek en de vierde was een oranje bonbon.

‘Dank je,’ fluisterde Megan, terwijl ze de snoepjes in haar jaszak stopte.

Len was een man van weinig woorden. Hij wilde niet dat Megan zich nog nerveuzer ging voelen tijdens de autorit van een halfuur, en door de gemakkelijke stilte ontspande het meisje zich een beetje.

Toen Megan door de voordeur van haar moeders flat binnenstapte, werd er gelachen. ‘Wat heb jij in hemelsnaam aangetrokken?’ vroeg haar moeder, leunend tegen de sponning van de keukendeur. Ze had een sigaret tussen twee vingers waarvan de nagels felrood waren gelakt en bracht die naar haar mond om een trek te nemen. Ze had een fleece trui aan en een spijkerbroek ondanks dat het eerste kerstdag was.

‘Ik mocht hem lenen van Kirsty.’ Megan pakte met twee handen de wijde rok bij elkaar, spreidde haar armen en liet hem weer los. Ze was opeens misselijk, alsof ze iets doms had gedaan.

Haar moeder schudde haar hoofd en kneep haar ogen dicht tegen de gele rook die ze uitblies. ‘Iedereen is in de zitkamer, voor. Ze knikte met haar hoofd naar het geluid van de tv en liep de keuken in.

Megan trok de rits van haar jas los en liep achter haar aan. Haar moeder stond bij de gootsteen. Een man die Megan nooit eerder had gezien, stond naast haar. Hij had alleen een onderhemd aan en Megan zag een tattoo van een grote, lelijke hond op een van zijn biceps. Megan staarde ernaar tot de man zijn arm boog en een blaffend geluid maakte, waardoor het leek of de hond in haar richting sprong. Megan hield haar adem in en slikte. Ze merkte dat haar moeder en de man geen van tweeën schoenen of sokken aanhadden en dat hun haar in de war zat alsof ze nog maar net op waren.

‘Ik heb een cadeautje voor je,’ fluisterde ze terwijl ze een stap naar voren deed.

Haar moeder draaide zich om en pakte de roze eenhoorn in haar handen. ‘Oh.’ Ze keek naar de man met het rommelige haar en zond hem een scheve glimlach. ‘Dit heb ik altijd willen hebben. Bedankt, Meggy.’ Ze boog zich voorover en drukte een kus op het hoofd van haar dochter.

Megan rook de lucht van sigaretten en nog iets anders wat ze niet kon thuisbrengen, maar waarvan haar maag zich omdraaide.

‘En ik heb nog iets voor je.’ Ze deed haar hand open en legde de vier lekkernijen op het plakkerige aanrecht, waar ze lagen te glanzen als feestelijk ingepakte juwelen.

‘O, mijn lievelingssnoep!’ De man dook naar voren en pakte een van de gouden ringen in zijn grote handen. Megan wenste op hetzelfde moment dat ze die gouden ringen voor zichzelf had bewaard. Ze waren niet voor hem bedoeld.

Ze liep door de gang naar de voorkamer. Ze bleef staan in de deuropening, keek rond in de kamer die eruit zag als op elke andere dag. Geen kerstboom, geen versieringen, geen cadeautjes. Haar broers, zusjes en neven en nichtjes hingen onderuitgezakt tegen de gevlekte kussens op de bank en op de vettig geworden armleuningen. Ze aten chips en keken naar de grote tv waarop op dat moment reclame werd gemaakt voor saus. Een glimlachende moeder met een schort voor, droeg dampende borden met door haar bereid eten naar een tafel die gedekt was met een schoon wit tafellaken. Een vader met een stropdas zat aan het hoofd van de tafel te stralen naar zijn mooie kinderen. Megan keek rond in hun kamer met de gordijnen die eigenlijk te klein en te kort waren voor de ramen en die dichtgehouden werden met wasknijpers en naar de roestige gaskachel die warmte verspreidde. Het was een hele wereld verwijderd van Tall Trees Avenue.

‘Krijg nou wat! Daar hebben we Assepoester!’ piepte Jason, terwijl hij knipoogde naar zijn zusje.

‘Hij is niet van mij,’ fluisterde Megan verlegen. Ze voelde zich opeens geen prinses meer.

Ze ging op de grond zitten naast Mel en keek naar het laatste uur van Who framed Roger Rabbit. Ze vroeg zich af hoe lang het nog zou duren voordat Len haar weer kwam halen.

‘Had je moeder een cadeautje voor je?’ vroeg Len terloops terwijl ze haar gordel vastklikte.

Ze had een heleboel cadeautjes voor me, teveel om mee te nemen. Daarom heb ik ze thuis gelaten.’ Megan voelde dat haar wangen vuurrood waren toen de leugen uit haar mond glipte.

‘Waarschijnlijk beter.’ Len gaf haar een knipoog.

Terug in Tall Trees Avenue, hing Megan haar jas aan de kapstok en liep de kamer binnen. Op tafel glinsterde nog steeds het klatergoud en de kaarsen brandden. Uit de speakers klonken kerstliedjes. Megan deed haar ogen dicht en beloofde zichzelf dat als ze groot was, ze wilde lijken op de vrouw met de kerstsaus uit de commercial. Ze zou een heerlijk kerstdiner klaarmaken voor haar gezin en de dampende borden op tafel zetten op een schoon, wit tafellaken. Ze zou voor iedereen de cadeautjes kopen die ze altijd al hadden willen hebben en na de kerstlunch zouden ze elkaar raadsels opgeven en elkaar lachend het blik van Quality Street doorgeven.

Ze ging bij de kerstboom zitten in de kamer en spreidde haar prinsessenjurk om zich heen uit op de grond. Ze voelde zich blij en treurig tegelijk. Ze was blij, omdat ze hier kon kijken naar de twinkelende lichtjes in de boom en met haar handen voorzichtig de glanzende kerstballen mocht aanraken. Treurig was ze, omdat haar moeder, Janey, Mel, Jason en Robbie niet één kerstbal in huis hadden. Helemaal niets.

1

Megan stond buiten voor de etalage en bekeek die met grote aandacht. Ze werkte nu vier jaar voor Patisserie Plum, voor Pru en Milly Plum die nichten van elkaar waren. Ze bleef zich verbazen over de ongelooflijke lekkernijen die de creatieve leider Guy Baudin en zijn team telkens weer wisten te bereiden.

Met een stralend gezicht trok ze de sjaal iets omhoog tegen haar hals. Het was 1 december en de etalage riep gedachten op aan sneeuw en schittering. De grote, rechthoekige taart lag op een zilveren schaal die versierd was met ornamenten van kristal. De taart was afgedekt met een glanzende, hier en daar besneeuwde, hoge, halve wereldbol van glas. Lange kristallen scherven hingen als ijspegels aan onzichtbare draden door de hele etalage en weerkaatsten het licht van deze grauwe decemberdag via talloze duizelingwekkend kleine regenboogjes. De taart was zo’n zestig centimeter lang en meer dan dertig centimeter breed. De zijkanten waren een mooi sneeuwlandschap met kantjes en randjes in een schitterend wit, afgewerkt met puntige, witte glazuur en uitsteeksels van witte fondant. In kuiltjes en spleten in het sneeuwlandschap op de taart leek de kleur heel lichtgrijs. Bovenop de taart lag in een kleine krater een bevroren vijver van het lichtste blauw denkbaar, gemaakt van het gladste, meest smetteloze suikerglazuur dat Meg ooit had gezien. In zijn volmaaktheid leek de oppervlakte van de vijver van glas, compleet met piepkleine scheurtjes aan de rand waar een iets donkerder blauw glazuur van beneden af doorscheen. Op deze volmaakte vijver schaatsten een mannelijk en een vrouwelijk figuurtje. Gekleed in zilverlamé en wit bont beschreven ze – door animatie aangestuurd – op hun schaatsen grote lussen om elkaar heen. Met hun armen zijwaarts gestrekt schoten ze soms rakelings langs elkaar heen. Waar de schaatsen het ijs hadden geraakt, bleven er piepkleine krasjes achter, spettertjes van glazuur als stof aan beide kanten van het naaldachtige spoor alsof die waren gemaakt door een flitsend mesje. De teerste sneeuwvlokjes dansten en zweefden om de twee heen en vlogen tegen het dak van de halve wereldbol van glas en dwarrelden dan weer naar beneden voor ze opnieuw door het kleinste zuchtje wind werden opgetild.

Guy’s ‘Winterfiësta’ leek het werk van een tovenaar. Meg voelde zich op hetzelfde moment helemaal in de kerstsfeer getild. Ze zag vlammende vuurpotten voor zich en warmde in gedachten al haar verkleumde handen aan een glas warme kruidenwijn; dikke sokken en lange wandelingen; warm, beboterd, geroosterd brood; de geur van dennen en kaneel; en mooi ingepakte cadeautjes onder een grote Noorse spar. Ze zag zichzelf in haar mooie appartement in Mayfair, bezig met het bereiden van een heerlijk kerstdiner voor haar gezin. Ze liep met dampende borden naar de tafel die gedekt was met een mooi helderwit, smetteloos laken van damast.

Een klein meisje riep: ‘Kijk, mama, kijk!’ Ze greep de hand van haar moeder, trok haar mee naar de etalage en bleef naast Meg staan. Het meisje vormde met haar lippen het woordje: ‘Wauw!’ zonder geluid te maken, terwijl ze haar in wantjes gestoken handen tegen de etalageruit drukte en met open mond naar het winterse tafereel keek. Meg glimlachte. Dit was precies de reactie die de etalage verdiende.

‘Ga je mee, schat?’ vroeg de moeder even later. Ze beloofde haar dochtertje dat ze gauw nog een keer terug zouden komen om de etalage te bewonderen. Ze pakte het meisje bij de hand en trok haar mee.

Meg keek naar de twee minischaatsers en kreeg een bekende steek in haar maag van eenzaamheid. Ze boog zich diep naar voren en keek naar de gezichten van de figuurtjes. Ze begon op fluistertoon tegen hen te praten. ‘Ik ben jaloers op jullie twee. Jullie hoeven je nergens zorgen om te maken en de hele dag niets anders te doen dan tegen elkaar te glimlachen en rond te schaatsen. Moet leuk zijn. Ik noem jullie Dimitri en Anna. Ik denk dat jullie smoorverliefd op elkaar zijn, maar dat jullie ouders het niet goed vinden. Om toch van jullie romance te kunnen genieten, spreken jullie elke dag met elkaar af op het ijs.’

Ze schudde haar hoofd. Wat bezielt je, Meg? Je hebt teveel verhalen gelezen. Ze boog zich nog dichter naar de etalageruit toe. ‘Pas op dat jullie niet vallen, Dimitri en Anna,’ mompelde ze. ‘Het lijkt me ijzig koud bij jullie. Jullie hebben toch wel je warme ondergoed aangetrokken, lieverds.’

Hoewel Meg in de loop van de tijd – en afhankelijk van het seizoen – al zeker tien van deze adembenemende etalages van Guy had gezien, bleef haar bewondering nog altijd even groot, ook nu ze dit winterse tafereel weer bekeek. Ze dacht terug aan de allereerste taart van Guy die zij had gezien. Ze wist nog precies hoe die eruitzag. De taart had acht lagen van wit glazuur, waarvan een kant bedekt was met kleine rode rozenknoppen en blaadjes van suikergoed. De bloemen hadden er zo levensecht uitgezien dat ze ze bijna kon ruiken. In die tijd was ze in verwachting van Lucas en zielsverdrietig door de ontrouw en de dood van haar verloofde Bill. Meg had zich diep ellendig gevoeld. Ze kon nergens heen. Ze had bewonderend naar de vele tientallen kaarsenbolletjes staan kijken die rond de prachtige taart hadden staan flakkeren en vroeg zich af hoeveel zo’n taart zou kosten en hoeveel tijd ermee gemoeid was om hem te maken. Ze keek ernaar alsof hij afkomstig was uit een ander universum. Met maar een paar pond op zak en geen idee waar ze die avond haar hoofd zou neerleggen, had ze zich afgevraagd wat het nut was van zo’n fantasievolle creatie. In welk soort leven zou zo’n taart passen?

Vier jaar later kneep Meg zich nog steeds af en toe in haar arm. Was het allemaal een droom geweest? Ze kon nog maar nauwelijks geloven hoe de dingen waren gelopen. De meest verfijnde taarten waren deel gaan uitmaken van haar dagelijkse leven. Allemaal dankzij Pru en Milly Plum, die haar in huis hadden genomen en haar het gevoel hadden gegeven dat ze bij de familie hoorde. Zij waren ook in de rouw om de dood van hun nichtje, Bobby Plum, de ‘andere’ vrouw van Bill. Zij had naast hem gezeten en was ook omgekomen bij het auto-ongeluk. Maar Meg hoefde niet weg, in tegendeel: de nichten Plum hadden haar zo ongeveer geadopteerd. Ze gaven haar een thuis en een baan in hun mooie banketbakkerij. In die tijd was Megs kennis van het vak van patissier nog beperkt. Wat ze al onder de knie had was het in een handomdraai kunnen maken van een platte Victoria Sponscake. En bij gelegenheid kon ze zichzelf trakteren op een mooie fantasie van fondant. Met hard werken, een scherp oog en de geduldige begeleiding van Pru, Milly en Guy, werd ze een vlugge leerling en was ze zeer vakkundig geworden in het maken van de lekkerste taarten met prachtige garneringen. Bijna automatisch gleed ze in de loop van de tijd in de rol van manager bij Plum’s, waardoor ze maar weinig tijd overhield om praktijkervaring op te doen en haar kwaliteiten verder te ontwikkelen. En haar vingers dansten vaker over spreadsheets met cijfers dan dat ze bezig waren met deeg, suikergoed, en glazuur.

Ze glimlachte een beetje medelijdend bij de herinnering aan die eerste dag, terwijl ze de sleutel in het slot stak van haar voordeur die zich naast de ingang naar de patisserie bevond. Ze draaide het slot open. Guy stond achter de deur van de patisserie en stak voor het raam zijn hand tegen haar op. Meg zag dat het druk was in de patisserie en dat was goed.

Ze liep vlug de trap op en maakte de deur van haar appartement open. ‘Ik ben het maar!’ riep ze terwijl ze haar laarzen uit schopte en haar jas aan de kapstok hing.

‘Mama!’ Lucas kwam door de gang aanrijden op zijn rode truck, die hij vaart gaf door zich steeds met zijn blote voetjes op de marmeren vloer af te zetten, wat elke keer een kletsend geluid gaf. Het beeld deed haar denken aan de Flintstones. Lucas stuurde met zijn rechterhand en in zijn linker hield hij een grote plastic dolk.

‘Hoi, maatje! Hoe gaat-ie? Hebben jullie het leuk gehad?’

Lucas knikte heftig. Meg bukte zich, gaf haar zoon een kus op zijn wang en streek zijn lange, donkere haar van zijn voorhoofd. Hij zond haar zijn mooie glimlach met zijn ogen half dichtgeknepen en zijn lippen op elkaar geperst, waardoor hij sprekend op zijn vader leek. Het fascineerde Meg dat hoewel Bill overleed vóór Lucas werd geboren, hun kleine jongen veel van zijn gewoonten en manier van doen van zijn vader had geërfd. Het was troostend maar ook hartverscheurend om deze mini-herinnering te zien aan de man van wie ze had gehouden. Als ze Lucas zag slapen, op zijn buik met zijn benen gespreid, zijn gezicht in het kussen en zijn armen boven zijn hoofd, – ook de lievelingshouding van zijn vader – voelde ze een pijnlijk verlangen naar de man die veel te jong was gestorven.

‘Milly zit vast in het piratenschip!’ Van opwinding moest Lucas wel drie keer steken om de draai in de gang te kunnen maken. Hij schoot terug zoals hij ook gekomen was. Meg liep achter hem aan en stak even haar hoofd om de deur van de mooie Georgiaanse kamer, die er nu uitzag alsof er ingebroken was. De twee oorfauteuils bij de open haard lagen op hun zij. Er lag een groot wit laken overheen. In het midden van het laken was een gat gemaakt, waar een bezemsteel door omhoog stak. Aan de bezemsteel hing een slappe schedel met daaronder twee gekruiste botten. De ‘buit’ bestond uit een kartonnen doos met daarin een heleboel knopen die niet bij elkaar hoorden. Een paar kralenkettingen hingen half over de rand. Rond het ‘schip’ lagen verschillende blauwe handdoeken, waarover plastic vissen waren verspreid.

‘Mill, zit jij erin?’ Meg hurkte neer en gluurde onder het witte laken.

Milly lag op de grond tussen de twee stoelen. Haar hoofd was gebogen in een onnatuurlijke hoek. Ze had een piratenbandana om haar hoofd en een lapje voor haar linkeroog. Ze tilde haar hoofd op en keek Meg aan. ‘Het is Kapitein Mill voor jou en ik kan er niet uit. Om mij heen stroomt de zee die vol haaien zit.’

Meg keek naar haar voeten die op een blauwe handdoek stonden. ‘Godallemachtig, ik val ten prooi aan de haaien!’

Milly kroop onder het laken uit. In het licht zag Meg dat ze een ridderbaardje op haar wangen en kin had getekend en de snor die daarbij hoorde.

‘Leuke snor!’ zei Meg.

‘Gadver, dank je! We hebben een probleem met mijn gezichtsbeharing.’

‘Hoezo?’ Meg keek toe terwijl Milly over haar gezicht veegde met haar sabelvrije hand.

‘Ik had de foute pen te pakken en heb per ongeluk deze gebruikt.’ Milly trok een zwarte viltstift uit haar zak waarop gedrukt stond ‘onuitwisbare inkt’.

Meg schoot in de lach. ‘Mafkees!’

‘Ik word geacht vanavond te bridgen,’ mopperde Milly. ‘Ik kan daar toch niet komen opdagen als het liefdeskind van die stomme Charles de Eerste?’

Meg proestte het opnieuw uit.

‘Lucas, ik ben gered, ik drink nu even thee met mam en dan gaan we door met piraatje spelen, oké?’

‘Aye aye, kapitein!’ schreeuwde Lucas vanaf zijn truck. Milly had hem een paar woorden piratentaal bijgebracht.

‘Je bent vroeg!’ kreunde Milly ‘We moeten nog een belaagde jonkvrouw redden en een draak verslaan.’

Meg grijnsde. ‘Haal je de boel niet door elkaar? Gaat dit over ridders of over piraten?’

‘Hou op, Meg,’ riep Milly verontwaardigd. Ben je misschien van de sprookjescontrole? Dan zul je merken dat we kunnen zijn wie we maar willen zijn, hè Spiderman-piraat?’ riep ze in de richting van de gang.

‘Aye aye, kapitein!’ riep Lucas terug.

‘We verwachtten je pas na de thee. Niet dat ik me beklaag – je mag de draak zijn.’

‘Waarom niet de prinses?’ vroeg Meg.

Milly schudde haar hoofd, terwijl ze theewater opzette. ‘Absoluut niet. Je komt niet te elfder ure binnen om vervolgens de beste rol van de dag te krijgen. Ik voel geen betrokkenheid! Wij zijn al vier uur aan het spelen en Lucas begon als ketelbinkie en is nog maar pas benoemd tot eerste stuurman.’

De tranen sprongen Meg in haar ogen. Milly kwam meteen naar haar toe en sloeg een arm om haar schouders. ‘Oké, oké, niet boos zijn. Ik besefte niet dat het zoveel voor jou betekent. Jij mag prinses zijn als je wilt!’

Meg lachte door haar tranen heen. ‘Dat is het niet. Ik heb een rotdag vandaag. Het is uit tussen Piers en mij.’ Ze keek op, net op tijd om te zien dat Milly haar handen tegen elkaar legde en een stil schietgebedje verstuurde, haar ogen naar de hemel gericht.

‘Ik weet dat jij hem niet mocht, Mill, maar ik wel.’

‘Niet waar, niet echt,’ zei Milly zakelijk. ‘En het was niet zo dat ik hem niet mocht. Eigenlijk mocht ik hem heel graag, maar ik vond het niet leuk hoe jij veranderde als jullie bij elkaar waren. Ik vond het vreselijk om te zien dat jij zo je best ging doen; zo moet het niet gaan. Je was jezelf niet en dat is niet goed, lieverd.’

‘Dat weet ik wel!’ Meg sloeg haar handen voor haar ogen en slaakte een diepe zucht. ‘Ik weet het. Je hebt gelijk.

‘Kom, even zitten.’ Milly trok de bandana van haar hoofd, pakte Meg bij haar hand en liep naar de bank waar ze zich allebei op lieten zakken. ‘Alsjeblieft.’ Ze gaf Meg een papieren zakdoek.

‘Dank je,’ zei Meg schor. Ze snoot haar neus.

‘Luister eens, lieve Meg, je mag jezelf niet zo straffen. Je rouwde nog om Bill toen je Piers leerde kennen. En natuurlijk voelde je je daardoor nog helemaal niet goed en als hij op een of andere manier je had geholpen geestelijk weer een beetje op de been te komen, was dat niet slecht geweest, hè?’ Milly probeerde serieus te zijn, maar haar baard en snor leidden Meg af. Ze schoot in de lach.

‘Nee,’ antwoordde ze toen. ‘Maar ik kan de gedachte niet verdragen dat ik hem van streek heb gemaakt. Dat verdient Piers niet. Hij was al bezig plannen te maken voor de kerst en vroeg zich af hoe hij het zo leuk mogelijk kon maken voor Lucas…’

Milly mopperde: ‘Kom, kom. En jij wilde natuurlijk met hem trouwen, omdat je zijn gevoelens niet wilde kwetsen. Nou, dat zou pas echt krankzinnig zijn geweest!’

Meg beet op haar onderlip en zei niet dat ze daar inderdaad over had gedacht. ‘Ik weet dat je gelijk hebt en uiteindelijk komt het hierop neer: Ik hield niet van hem, Mill. En ik geloof niet dat hij echt van mij hield, niet van mij zoals ik werkelijk ben.’

Meg deed even haar ogen dicht en ze zag de vorige avond weer voor zich. Ze stonden op het punt het restaurant binnen te lopen, omdat ze daar hadden afgesproken met een schoolvriend van Piers en zijn nieuwe vriendin toen Piers zei: ‘Tussen haakjes, ik heb hun verteld dat je wees bent – dacht dat dat gemakkelijker was dan te moeten uitleggen dat je uit de ouderlijke macht bent ontzet.’ Hij trok een gezicht. Meg had hem aangekeken. Het leek of er een andere Piers voor haar stond.

Gemakkelijker voor wie, Piers? had ze gevraagd.

‘O, Mill, ik voel me zo stom dat ik het zo lang heb laten doorsudderen.’

Milly zuchtte. ‘Nou Meg, je hebt nu de moed gevonden en ik durf erom te wedden dat vóór de uitnodigingen voor Oud en Nieuw worden verstuurd, Piers weer een nieuwe geschikte spring-in-‘t-veld heeft gevonden.’

Meg deed of ze de steek in haar buik niet voelde. Maar ze was niet in staat uit te leggen dat – zelfs al wilde ze Piers niet – ze ook niet wilde dat hij het zo vlug weer met een nieuwe vriendin zou aanleggen. Vooral niet iemand met de juiste achtergrond en de juiste contacten. Iemand die bij zijn moeder in de smaak viel en over wie ze kon moederen, iemand die niet was zoals zij.

Meg frommelde wat met de franje van de sjaal die op haar schoot lag. ‘En hoe moet het met de kerst?’ kreunde ze. We zouden samen hier blijven en pas op de tweede kerstdag naar het huis van zijn ouders gaan.’

‘Nou, daar ben je nu dus mooi vanaf!’ zei Milly met een grijns.

Meg glimlachte. Het feit dat hun zoon verliefd was geworden op een meisje dat niet eens haar middelbare schooldiploma had gehaald, vond nauwelijks goedkeuring in hun ogen, om nog maar te zwijgen over het feit dat ze nog ongehuwde moeder bleek te zijn ook.

‘Waarom kijk ik niet of er nog plaats is in het vliegtuig, dan kun je met Lucas mee naar Barbados? Van wat ik heb gehoord is het huis groot genoeg; Pru en Christopher zouden het geweldig vinden! Stel je voor,’ zong Milly enthousiast, ‘kerst aan het zwembad, een prachtig diner – kreeft en alles – en een grote cocktail erbij. Fantastisch!’

‘Barbarbados!’ riep Lucas terwijl hij door de open deur binnenreed.

Meg schudde haar hoofd. ‘Lief van je, Mill, maar ik wil liever hier blijven. Ik vind het leuk als Lucas in zijn eigen bed wakker wordt op kerstochtend…’ Meg maakte haar zin niet af. Ze kon niet uitleggen dat het alles te maken had met de herinneringen aan haar eigen kinderjaren, waar ze last van had: geen warme herinneringen van kerstochtenden met cadeautjes en een groot vuur in de open haard. Geen middagen op de bank met spelletjes en een volle maag van de kerstlunch. Ze was vastbesloten Lucas een mand vol traditionele feestelijke herinneringen te geven die hij zijn leven lang zou onthouden. Ze wilde hem ook meenemen naar Bills moeder Isabel, in Oxford. Het was belangrijk dat hij een band had en hield met de familie van zijn vader.

‘Het aanbod ligt er als je van gedachten verandert.’ Milly gaf een klap op de leuning van de bank.

Meg keek naar haar. ‘Eerlijk gezegd, Mill, ben ik bang dat ik me eenzaam ga voelen.’

‘Eenzaam? Doe niet zo gek. Hoe kun je eenzaam zijn nu je Lucas hebt? En bovendien je staat op de drempel naar het leven, je staat op het punt om de sprong te nemen. En geloof dat maar van iemand die weet wat eenzaamheid is, je staat nog vrijwel aan het begin van je leven.’ Milly sloeg haar armen over elkaar alsof ze wilde benadrukken dat ze al negenenzestig jaar rondliep op deze planeet als alleenstaande vrouw. ‘Niets is erger dan opgezadeld te zijn met iemand van wie je niet houdt, of die niet van jou houdt, gewoon zoals je bent.’

Milly zweeg even. Meg kromp ineen. Was het zo duidelijk geweest dat Piers geprobeerd had haar te kneden naar zijn idee van de ideale vrouw?

Milly zei: ‘Het zou voor geen van jullie twee eerlijk zijn geweest. Als je bij Piers was gebleven, zou het een half leven zijn geweest en dat is helemaal géén leven, niet voor jou, niet voor Lucas.’

Lucas die zijn truck in de gang had achtergelaten rende de kamer binnen, alsof hij was geroepen. Meg glimlachte naar haar zoon.

‘Ik weet dat je gelijk hebt. Ik blijf tegen mezelf zeggen dat ik me moet vermannen en doorgaan met leven. Maar ik vond het wel leuk iemands vriendin te zijn. Het leek niet op wat ik met Bill had. Het was niet gezellig of bijzonder, maar het gaf me toch een goed gevoel.’

‘En zo ga je je weer voelen.’ Milly gaf een klopje op Megs been. ‘Maar kies de volgende keer niet iemand alleen maar omdat hij alle juiste geluiden maakt en op papier perfect lijkt. Ga voor iemand die je in vuur en vlam zet, of voor iemand die je hoofd echt op hol brengt!’

‘Een beetje als Dimitri en Anna,’ mompelde Meg in zichzelf.

‘Iemand die je hoofd op hol brengt?’ herhaalde Lucas. ‘Wat is dat? Gaat je hoofd er dan vandoor, mam?’ Met opgeheven dolk stormde Lucas door de kamer.

Meg en Milly keken elkaar aan en schoten in de lach. ‘Hij trekt graag zijn eigen conclusies,’ zei Milly.

2

Meg stak snel Piccadilly over, waarbij ze wolken mist uitademde op deze tintelende winterdag. Ze was bijna thuis. Ze voelde zich nu volkomen op haar gemak in deze buurt, maar de eerste tijd, jaren geleden, had ze zich een indringer gevoeld. Ze had er zichzelf destijds vaak op betrapt dat ze over haar schouder keek, bang als ze was dat ze gevolgd werd door iemand die haar zou terugsturen naar het sombere flatgebouw in Marylebone, waar haar nicht woonde. Haar thuis was nog altijd het appartement boven dat van Milly. En zoals Meg dat soms deed, vroeg ze zich weer eens af of ze haar vleugels moest uitslaan en wegtrekken uit de veiligheid van Curzon Street. Maar Milly woonde een verdieping lager dan zij en in de patisserie was altijd haar goede vriend Guy, die graag tijd maakte voor een praatje bij een kop koffie. Bovendien was Guy ook nog dol op Lucas, en altijd bereid hem af te leiden met een of ander leuk grapje. Eigenlijk kon ze zich geen plek voorstellen waar ze liever zou zijn dan in Curzon Street.

Ze had in haar hart wel het gevoel dat het beter zou zijn als ze het nest verliet. Het was een veilig thuis geweest in de zware en moeilijke tijd na de dood van Bill. Maar Pru had ooit tegen haar gezegd: ‘De weg naar herstel lijkt op een dans, met stappen naar links, naar rechts en naar achteren. Zolang je maar uitkomt bij geluk, zal niemand het iets kunnen schelen hoe je er bent gekomen.’

Het was nu twee december, ongeveer achtenveertig uur sinds zij het had uitgemaakt met Piers, en behalve een paar dronken sms’jes die hij in de kleine uurtjes had verstuurd, was er geen contact meer tussen hen geweest. In zijn sms’jes had hij haar zijn eeuwige liefde verklaard, en voorgesteld elkaar weer te ontmoeten. Haar hectische programma in Plum Patisserie in deze drukke tijd voor de kerst betekende dat Meg nauwelijks tijd had om na te denken. Lucas was gelukkig een tevreden kind en leek geen idee te hebben van de lange dagen die zijn moeder maakte.

In de afgelopen twee jaar had Plum Patisserie nieuwe winkels annex lunchrooms geopend in grotere en kleinere steden zowel in heel Engeland als ook vestigingen in Barcelona en Auckland, Nieuw Zeeland. Het was Megs verantwoordelijkheid daar toezicht op te houden. Ze was die dag in de zaak in Windsor geweest. Ze had in de afgelopen weken een aantal zaken bezocht. Sinds Pru niet meer elke dag werkte en steeds meer tijd doorbracht met haar nieuwe echtgenoot in Salcombe, hadden Meg en Milly zij aan zij gewerkt en brachten het bedrijf tot nieuwe hoogten. Pru en Milly waren het erover eens dat Megs energie en ideeën Plum Patisserie de injectie had gegeven die nodig was om het hele bedrijf tot grotere bloei te brengen. Het was enorm uitgegroeid, maar er werd zorgvuldig op toegezien dat alle nieuwe vestigingen dezelfde sfeer en stijl ademden als het vlaggenschip in Curzon Street. Meg vond het geweldig dat in elk van hun vestigingen, of het nu die in Bath was met zijn Georgiaanse gevel, of die in Edinburgh waar de lunchroom zich bevond in een ruimte met muren van donkergrijze steen: de sfeer en het interieur kwamen altijd overeen met die van de eerste zaak in Curzon Street. De vitrines van donker hout, afgewerkt met koper en glas, bistro lambriseringen en de mooie verlichting, waren allemaal precies hetzelfde. Meg voelde zich thuis in elke vestiging.

Het gebak en de taarten – al dan niet opgebouwd uit verschillende lagen – krentenbollen en talloze soorten brood en broodjes werden in elke vestiging verkocht – ook in de lunchrooms – en werden bereid naar Plums eigen recepten en maatstaven. Het vinden van personeel op het juiste niveau was nooit een probleem geweest. Plum had een voortreffelijke naam en er werd door heel veel banketbakkers en patissiers van naam gesolliciteerd, die allemaal wilden meedoen aan en delen in het groeiend succesverhaal dat Plum Patisserie was.

Guy en zijn mannen leidden elk team banketbakkers persoonlijk op en of ze nu in Solihull of Lymington waren, iedereen gebruikte dezelfde ingrediënten en volgde de voorgeschreven methoden van werken. Pru en Milly hadden daar op aangedrongen. ‘Kwaliteit en presentatie zijn alles!’ werd Meg voortdurend voorgehouden. Ze wist nu met één blik op de kleur van het laagje glazuur op een broodje, of die glazuur was gemaakt met verse limoenen. En als een kers – hoe diep hij ook verborgen zat in de banketbakkersroom met getrokken amandelen niet de vereiste donkere, diepdonkere kleur had, werd hij afgekeurd. Vervangingen uit blik of diepvries waren niet goed genoeg.

Dit jaar had elke vestiging van Plum Patisserie de recepten gekregen van de kerstproducten waaraan Meg en Guy uren hadden gewerkt om ze zo perfect mogelijk te krijgen. De resultaten waren geweldig: gebakjes met een vulling van gekruide appel en rozijnen waarvan de bovenkanten waren bestrooid met poedersuiker; mini-kerstpuddinkjes, doortrokken van brandewijn, met halve granaatappels waarvan de glanzende koepeltjes gegarneerd werden door gekristalliseerde granaatappelbesjes; broodjes gevuld met cranberry’s of walnoten die werden gepresenteerd, ingepakt in papier van Plum Patisserie, dat werd bestreken met een laagje was. Het lekkerst waren ze als je ze warm at en de vochtige kruimels op je tong smolten. Zacht gebakken kerstkoekjes met een korst van havermout en kaneel, gegarneerd met draden van bittere chocola en geplette macadamianoten. Er was een hele reeks van feestdrankjes die erbij pasten, onder andere latte met kaneel die met pompoen was gekruid en thee van cranberry en sinaasappel. Maar Megs lievelingsdrankje was de verrukkelijke chocolat chaud, perfect op een koude dag. Hij was gemaakt van de fijnste bitterzoete, organische Franse chocolade en werd geserveerd in een grote witte kom die je met beide handen vast moest houden als je een slok wilde proeven. De chocolat chaud werd aan de dankbare klanten geserveerd met donkere krullen van mint doortrokken pure chocola, die zich snel verspreidden over de oppervlakte. Ze plakten vast aan je verhemelte en maakten je smaakpapillen gek. Elk drankje werd geserveerd met een royale portie gekonfijte schil en noten, kleine dingen waarmee Plum Patisserie zich onderscheidde van haar rivalen.

Meg gaapte. Het was een lange dag geweest; haar trein uit Windsor was een uur daarvoor aangekomen op Waterloo. Ze had tegen de koude wind in door de stad moeten lopen, waarbij ze probeerde haar gezicht te beschermen tegen de regen. Onderweg was ze in de verleiding geraakt nog een cadeautje voor Lucas te kopen. Deze keer was het een felgekleurd duiveltje in een doosje waar haar oog op viel. Ze wist dat als het dekseltje openging en het duiveltje uit het doosje sprong, haar kleine jongen zou gillen van plezier en het steeds weer opnieuw zou willen zien. Ze kon nauwelijks wachten tot ze hem zijn cadeautjes op kerstochtend kon geven. Ze vond het heerlijk dat hij nu begreep wat Kerstmis precies inhield en geïnteresseerd was in zijn cadeautjes, maar ook in het cadeaupapier en de dozen waarin ze verpakt zaten. Het gaf haar zo’n gelukkig gevoel dat Lucas de soort kerst zou krijgen waarvan zij altijd alleen maar had kunnen dromen. Haar gedachten vlogen naar het halfvrijstaande huis met de drie slaapkamers aan de Tall Trees Avenue en de roze, opgevulde stoffen eenhoorn die ze maar heel kort had gehad.

Meg wipte binnen bij Ballo’s in Mayfair en koos twee stevige porties Parmezaanse kip. Dat zou meer dan genoeg zijn voor hen drieën. Lucas zou de spaghetti heerlijk vinden en Milly en zij zouden genieten van de tomatensaus met knoflook, de dikke schijven zachte mozzarella, de knapperig gebakken gepaneerde kip op warm, versgebakken knapperig brood. Ze overwoog er een fles rode wijn bij te kopen, maar zag daarvan af omdat ze wist dat ze niet zo goed tegen alcohol kon en ze morgen weer een drukke dag had.

De laatste keer dat ze iets met alcohol had gedronken was bij een lunch in de pub geweest met Piers, bij de Old Red Cow in Smithfield. Ze hadden een kaasplankje genomen met een chutney van peren en haverkoek, en daar hadden ze een groot glas koud, sterk donker bier bij genomen. Piers had zijn hoofd geschud over haar keuze voor bier en gevraagd of ze niet liever een drankje wilde dat iets damesachtiger was. Ze had het uitgeproest en gevraagd wat hij wilde voorstellen: een glas bubbels? Ze kromp ineen – een bekend gevoel en een golf van treurigheid ging door haar heen. Ze had teveel haar best gedaan de vriendin te zijn die zij dacht dat hij wilde en was daarbij een deel van zichzelf kwijtgeraakt. Nooit meer. Ze zou Milly’s advies opvolgen en de volgende keer alleen maar naar iemands pijpen dansen als hij haar het hoofd volkomen op hol bracht, iemand bij wie ze helemaal zichzelf kon zijn en die van haar hield zoals ze was. Ze schoot in de lach bij de gedachte dat ze het advies had gekregen van een vrouw die een snor en een baard op haar gezicht tekende met onuitwisbare inkt en elke dag uren verkleed ging als piraat. Geen wonder dat Milly single was.

Megs kniehoge laarzen lieten bij elke stap op het gladde trottoir een klakkend geluid horen. Terwijl ze de kraag van haar warme, camelkleurige jas bij haar hals bij elkaar hield, boog ze haar hoofd tegen de koude wind die de bladeren voortjoeg en het afval wervelend in de goot liet belanden. Toen ze in de buurt van Plums etalage kwam, ging ze langzamer lopen.

‘Hallo, Dimitri en Anna. Glimlachen jullie nog steeds? Heel goed! En als jullie het niet erg vinden dat ik het zeg: ik geloof dat een drievoudige salchowsprong er echt wel in zit.’

Meg keek op naar het wazige raam van de lunchroom. Ze zouden over twintig minuten sluiten en Guy zag er doodmoe uit. Ze wist dat hij een zware dag had gehad. Een team van het blad Good Housekeeping was bezig geweest met het fotograferen van Plums producten voor Valentijnsdag. Zoals altijd dachten en planden ze vooruit. Dat was cruciaal als ze zich wilden houden aan de lange productietijd van de glossy’s. Het was heel druk in de patisserie en ook in de lunchroom en een rij klanten, zowel toeristen als ook ‘gewone’ bewoners van Londen, kronkelde zich door Curzon Street. Iedereen wilde dolgraag een paar warme, verse boules de campagne en een paar punten van de altijd zo gewilde, heerlijk brosse winters gekruide tarte aux pommes.

Guy zag Meg en klopte op het raam in de deur naar de patisserie. Terwijl ze naar binnen ging, tinkelde de kleine koperen bel boven aan de deursponning. Ze snoof de geur op van versgemalen koffie en hoopte dat een kopje haar zou oppeppen.

‘Hé, chérie! Hoe was het in Windsor? Heeft de koningin de nieuwe vestiging al bezocht?’ Guy glimlachte.

‘Nog niet!’ lachte Meg. ‘Druk gehad?’

‘Pfff! Reken maar!’ Guy pakte zijn zakdoek en veegde zijn duidelijk bezwete en hier en daar met poedersuiker bedekte voorhoofd af. ‘Krankzinnige dag! Ik verheug me op een warm bad, een voetmassage en een groot glas gin – niet per se in die volgorde.’ Hij grinnikte. ‘Wil je de foto’s zien die vandaag zijn gemaakt? De serie voor Valentijnsdag is echt magnifique!’

‘Ja, graag!’ riep Meg. Ze voelde opeens hoe doodmoe ze was. Achter Guy liep ze de trap af naar het souterrain. Guy haastte zich voor haar uit zodat – toen ze zijn kantoor binnenkwam – hij er al stond met gespreide armen en in elke hand de afdruk van een grote foto. Meg zag een smakelijke selectie van romantische cupcakes. Zo stonden op de foto’s cupcakes bekroond met hartjes van rode of gouden fondant, cupcakes bestaand uit een paar lagen witte chocolade met paarse en roze hartjes, die met sierlijke nonchalance van laag naar laag hingen, en brioches gebakken in hartvormige mallen, belegd met gesneden aardbeien en bestrooid met poedersuiker.

‘Prachtig Guy, ik meen het!’

‘Weet ik! Ja, ik heb ze allemaal zelf gemaakt en gekeurd.’ Hij klopte op zijn platte buik.

‘Jij krijgt de leuke klusjes, Guy, maar als ik elke dag zoveel zou eten als jij, was ik een dikke ronde ton!’

Hij kwam naar haar toe en gaf haar een kus op haar wang. ‘Maar dan wel de mooiste dikke, ronde ton in Mayfair!’

‘Dank je! Ik moet naar huis. Ik heb eten bij me en Lucas krijgt trek.’ Ze tilde de tas met Parmezaanse kip op.

‘Dat arme kind denkt vast dat eten allemaal uit bruine papieren zakken komt. Kook je wel eens voor hem?’ mopperde Guy.

‘Als ik tijd heb!’ antwoordde Meg zonder aarzelen.

‘Touché. O, geef hem dit van mij!’ Guy pakte een van de cupcakes voor Valentijnsdag van de plank. ‘Zeg hem dat oom Guy hem helemaal zelf heeft gemaakt. Of moet ik het in een bruine papieren zak stoppen, zodat hij weet dat het eten is?’ voegde hij er met een grijns aan toe.

‘Je bent zó níet-grappig.’ Meg snoof de rijke geur op van vanillecake en drukte zachtjes op de dikke laag suikerglazuur met fondant. ‘En ik kan niet liegen. Ik heb de hele dag nog niets gegeten en dit is waarschijnlijk al op voor ik boven ben.’

‘Ik zal het controleren – Lucas vertelt mij alles!’ Guy draaide zich op zijn hakken om en glipte het kantoor uit. Meg lachte. Hij had gelijk, hij had inderdaad een goede band met Lucas.

Ze liep haar appartement binnen en vond Milly aan de telefoon. De vrouw liep op en neer door de gang en schudde mompelend haar hoofd als antwoord aan de beller. Meg zwaaide naar haar en wees naar de tas met eten. Milly rolde met haar ogen en wees naar de kamer. Daar zou ze haar kleine jongen kunnen vinden. Meg woonde nu al meer dan vier jaar in het appartement en had in die jaren haar eigen stempel op de inrichting gedrukt. Een paar lelijke, ouderwetse olieverfschilderijen waren verdwenen en vervangen door grote opvallende reproducties die wat kleur gaven aan het neutrale geheel. Een grote leren zitzak nam de meeste ruimte in, en Lucas’ speelgoed lag eromheen. Dat gaf precies de knusse huiselijkheid aan de voorname Georgiaanse stijl.

Meg leunde tegen de muur in de gang en trok haar laarzen uit, waarbij ze de pas bevrijde, vermoeide voeten op de marmeren vloer zette en genoot van de koelte.

‘Lucas!’ riep ze terwijl ze terwijl ze de cupcake naar hem uitstak als lokaas.

‘Mama!’ Hij stormde uit de kamer de gang op.

‘Hoi, schat!’ Ze boog zich naar zijn gezichtje en overdekte dat met kussen. ‘Guy heeft me dit meegegeven voor jou. Je mag het vandaag als toetje eten, oké?’

Lucas knikte en ging terug naar de tv. Hij was opgegroeid tussen de fijne patisserie, versgebakken broden, broodjes en krentenbollen. Zo’n cadeautje was eigenlijk niets bijzonders.

In de keuken knipte Meg de oven aan en trok de deksels van de plastic schaaltjes. Opeens rook de hele keuken naar heerlijke Parmezaanse kip met knoflook, waarna ze de schaaltjes in de oven schoof om het gerecht nog even op te warmen.

Milly kwam de keuken binnen en bleef staan met haar handen op haar heupen en haar ogen dicht. ‘Was me dat even een gesprek, Meg. Het duurde zo lang dat mijn oor er helemaal warm van is geworden.’ Ze voelde met haar vingers even aan haar rood geworden oorlelletje.

‘Wat is er aan de hand?’ Meg had genoeg gehoord van het gesprek om te weten dat er ergens een probleem was. Ze likte wat gemorste tomatensaus van haar vinger, zette drie witte, porseleinen borden bovenop de oven om ze voor te verwarmen en haalde daarna messen, vorken en lepels uit de la met bestek.

Milly wreef over haar bovenlip die gelukkig niet meer zo overgevoelig was nadat ze met een ruwe spons had moeten schuren om de snor en baard die ze op haar gezicht had getekend, alsnog eraf te krijgen. ‘Dat verschrikkelijk New York, dat is er wat er aan de hand is.’ Ze slaakte een diepe zucht.

‘Heb je het gehád met de hele stad of met een speciaal deel ervan?’ Meg glimlachte terwijl ze een handvol sla in het vergiet waste.

‘Jammer genoeg met een speciaal deel ervan, dat zich bevindt op Bleecker Street en West 11th.’

‘De nieuwe vestiging? Waarom, wat is er mis?’ Meg scheurde de sla in kleinere stukken en legde die op de borden, voor ze er een paar dun gesneden schijfjes rode peper en een restje suikermaïs aan toevoegde dat ze in een kleine, glazen kom in de koelkast had gezet voor dit soort gelegenheden. Ze kon niet tegen verspilling en gooide zelden of nooit eten weg.

‘Ze liggen er achter op het schema. De lunchroom is nog nauwelijks klaar voor de opening – er is een probleem met de verlichting of zoiets. Ik kwam er niet achter. Maar wat ik wel weet is dat de aanleg van elektriciteit ernstig vertraagd is. Drie mensen van het personeel zijn er zo nerveus over dat ze bang zijn dat deze mooie nieuwe onderneming misschien zelfs niet van de grond komt. Juno suggereerde dat het personeel dreigt op te stappen. Tot nu toe klonk ze steeds zo positief mogelijk. Juno wil niet te eerlijk zijn, dat merk ik, maar ze klinkt gestrest.’ Milly leunde tegen het aanrecht en sloeg haar armen over elkaar. ‘Iemand moet erheen. Ze hebben een beetje steun en bijsturing nodig.’

Meg hield even op met haar voorbereidingen voor het eten en keek Milly aan. Ze wist wat er nu ging komen.

‘Zou jij het willen doen, Meg? Ik weet dat je er een hekel aan hebt, Lucas achter te laten, maar dat komt allemaal goed, dat beloof ik je. Het zal op zijn hoogst vier dagen in beslag nemen.’

Milly had gelijk. Meg vond het inderdaad vreselijk haar kleine jongen hier achter te laten. En hoewel ze de ingewikkelde problemen die een paar nieuwe Britse vestigingen hadden opgeworpen, goed had opgelost, leek dit heel belangrijk. New York? Ze kende de wereldstad alleen maar van de televisie. Ze had de UK zelfs nog maar nauwelijks verlaten, behalve tijdens een paar vakanties naar Frankrijk met Milly en Pru. Ze was nooit voor werk naar het buitenland gegaan, had zelfs nooit gedroomd dat ze ooit zo ver in haar eentje zou reizen. Zoals altijd, was ze maar één herinnering verwijderd van de tijd dat ze nog een klein meisje was met haar kleren in een plastic tas dat zich onhandig voelde in het huis van een vreemde en terug wilde naar haar moeder. Ze wilde het liefst in Londen blijven om zich voor te bereiden op de vierde kerst voor Lucas, cadeautjes inpakken, een lekker voorraadje bonbons inslaan, een beetje tv kijken.

Milly slaakte nog eens een diepe zucht. ‘Je zou begin volgende week kunnen gaan en binnen de kortste keren weer terug zijn. Er is niemand anders die ik dit wil toevertrouwen, Meg. Ik zou zelf gaan, maar ik heb alle persinterviews voor Kerstmis en ik wil hier zijn als de voorraden voor de feestdagen aan de nieuwe vestigingen worden geleverd. Guy is geweldig, maar hij is geen sublieme oplosser van problemen.’

Meg schoot in de lach bij de herinnering aan Guy’s gedrag van een week daarvoor. Na een paar bijzonder drukke dagen kwam hij tot de ontdekking dat er geen verse gist meer was, terwijl er voor die dag nog gebakken moest worden. Hij wist zich even helemaal geen raad, barstte in snikken uit en huilde tranen met tuiten. Meg had hem zachtjes op een kruk gedrukt en hem een kop sterke thee gegeven met veel suiker, waarna ze hun leveranciers had gebeld en geregeld dat er genoeg gist geleverd werd per aparte koerier, en snel.

‘Ik zou het je niet vragen, lieverd, als het niet belangrijk was, maar ik denk dat alles daarginds helemaal mis gaat. We kunnen het niet hebben als een van onze vestigingen al instort nog vóór ze zelfs maar open is gegaan.’

‘Ik weet het.’ Meg legde haar handen op haar heupen en dacht na over de logistiek van zo’n reisje.

‘Ik zou Pru kunnen vragen of ze met Chris even naar Manhatten overwipt…’

Milly liet dit in de lucht hangen. Pru en Chris, zeventig en tweeënzeventig, leefden nog steeds als een pasgetrouwd stelletje. Ze genoten van de kust bij South Devon en namen niet of nauwelijks meer deel aan het werkende leven. Christopher had zich teruggetrokken uit de politiek en Pru bemoeide zich niet meer met Plum Patisserie.

Sinds Milly de leiding had genomen en Megs rol en verantwoordelijkheden waren toegenomen, was het een onuitgesproken overeenkomst dat ze Pru niet zouden lastigvallen. Pru had er een hekel aan haar knusse huis in Salcombe uit te gaan. Ze was volmaakt tevreden als ze in haar tuin kon rommelen of vanaf haar terras het komen en gaan in de riviermond kon bekijken. Milly en Meg wilden Pru’s nieuwe huiselijke geluk niet verstoren en ze wilden ook bewijzen dat ze de zaak aan konden zonder een beroep te doen op Pru, hoe verleidelijk dat ook was.

‘Nee, ik ga. Het is niet eerlijk om van Juno te verwachten dat zij het daar in haar eentje redt.’ Meg gaf Milly haar stralendste-niet-echt-gemeende glimlach. ‘En het is maar voor een paar dagen zoals je zei.’

‘Je bent een schat.’ Milly klapte in haar handen. ‘Ik ga je ticket regelen.’

‘Weet je zeker dat ik dit kan?’ Meg kauwde op de nagel van haar duim.

‘Wat zeg ik nou altijd?’ riep Pru verontwaardigd. ‘Je krijgt alles voor elkaar als je je er volledig op concentreert, Meg. Natuurlijk kun je dit!’

Lucas rende de keuken binnen. ‘Ik heb honger!’

‘Weet ik, schat, ik sta het eten net op te warmen.’ Meg bukte zich, tilde de kleine jongen op en drukte hem tegen haar borst. ‘Ik hou van je, Lucas.’

Ze stond met hem in haar armen en rook zijn geur. Ze zag nu al op tegen het afscheid. Ze herinnerde zich hoe het was geweest toen ze afscheid nam van haar eigen moeder. Bij de gedachte dat ze hem hier zou achterlaten, miste ze hem nu al.

3

Het vliegtuig landde op vliegveld John F. Kennedy, waar het al volop winter leek. Meg had niet goed geweten wat ze aan kleren moest meenemen, en had geaarzeld tussen het weerbericht aan de ene kant en fantasieën over het wilde leven in Manhattan, aan de andere kant, dat volgens Sex and the City een verzameling hoge hakken betekende en laag uitgesneden topjes. Ze voelde spijt dat ze er niet beter over had nagedacht terwijl ze haar grote koffer voorttrok op zijn wieltjes en haar handbagage bij elke stap tegen haar heup botste. O mijn god, wat zou ik nu graag gewoon in een vliegtuig springen en rechtstreeks terugvliegen naar huis. Dit wordt niks! Waarom dacht je dat je dit zou kunnen, Meg?

Meg sloot achteraan in de rij voor de taxi en rechtte haar rug. Milly’s verzekering dat Meg alleen maar het adres van haar hotel nodig had en een creditcard daagde de zenuwen uit die in haar buik opspeelden. Milly was een slimme vrouw en als zij vertrouwen had in Megs kwaliteiten dan moest Meg dat zelf ook maar hebben.

‘Waarheen?’ vroeg de man bij de rij voor de taxi’s. Meg zag zijn gewatteerde marineblauwe bomberjack, en een soort gummiknuppel die aan zijn zijkant bungelde. Meg had in allerlei tijdschriften gelezen hoe gevaarlijk New York kon zijn en slikte moeilijk bij de gedachte dat zelfs de man bij de rij voor de taxi’s zo’n afschrikmiddel bij zich moest dragen.

‘Naar Greenwich Village.’ Ze hoopte dat ze het goed had uitgesproken en dat het niet ‘Green-Witch’ was, zoals ze ooit een Amerikaan in Zuid- Londen naar ‘Dull-Witch had horen vragen terwijl dat als Dullitch werd uitgesproken. Haar gegiechel op het station zoveel jaar geleden vond ze nu verschrikkelijk misplaatst.

‘Oké. Spring maar in de volgende taxi die stopt. Fijne dag nog.’ Hij glimlachte. Meg voelde een steek van opwinding. Hij klonk precies hetzelfde als elk personage in elke Amerikaanse film die ze ooit had gezien. Ik ben in New York! Ik ben echt in New York! Ondanks de acht uur vliegen was haar vermoeidheid verdwenen.

Meg was zo opgewonden dat ze een sprongetje van blijdschap had kunnen maken. Haar huid prikte, toen de gure wind en de jagende sneeuw striemend elk stukje van haar blote huid raakte. Ze stak haar kin in haar kraag in de hoop iets van warmte te voelen.

Een taxi stopte bij de instapplaats en de chauffeur maakte de kofferbak open. ‘Te koud!’ riep hij handenwrijvend.

Ze knikte, een beetje teleurgesteld door zijn Oost-Europees accent. Ze had gehoopt op iemand die klonk als Robert De Niro in Taxi Driver.

Ze stapte achter in de gele taxi en het moment dat toen volgde zou ze nooit vergeten. Ondanks het plastic scherm dat haar van de chauffeur scheidde, ondanks de enigszins stinkende lucht van vuile matten en ondanks het feit dat ze nauwelijks de helft verstond van het commentaar dat chauffeur met zijn zware accent boven het lawaai van de motor uit riep, gaf het haar toch een enorme kick, omdat ze nu voor het eerst in haar leven door New York reed in zo’n overbekende gele taxi.