Vergeet mij niet

Amanda Prowse

Aerial Media Company

Ik draag dit boek op aan de man voor wie familie alles betekent. De man die me zijn laatste cent zou geven (wat hij overigens regelmatig heeft gedaan). Hoe oud ik ook ben en waar ter wereld ik me bevind, ik hoef alleen maar de telefoon te pakken en hij komt direct naar me toe. Met zo’n vangnet is het heel gemakkelijk om bergen te beklimmen. Die man is Ken, mijn vader. X

Proloog

Vaak denk ik terug aan de dag waarop ik trouwde. Dan zie ik de mooiste momenten weer voor me. Ik herinner me hoe we na afloop lachend naar de pub liepen, hoe hij mijn hand stevig en bezitterig vasthield en iets voor me uit liep, alsof hij me leidde. Ik volgde hem graag. Het gaf me een veilig en geruststellend gevoel. De eigenaar van de pub reed in zijn busje voorbij en riep door het geopende raampje: ‘Hé daar! Menéér en mevróúw!’ We schoten in de lach. Het was de eerste keer dat iemand ons meneer en mevrouw noemde. Ik zag er heel gewoontjes uit, vond ik destijds. Lelijk zelfs. Ik had geen chique bruidsjurk met allerlei tierlantijntjes. Maar als ik nu naar onze trouwfoto’s kijk, zie ik dat ik er allesbehalve lelijk uitzag. Het geluk spatte van me af; daar kon geen enkele jurk tegenop.

Later die avond stapte ik in ons gammele bed. De gaskachel siste, in een poging de vochtige kamer een beetje warm te houden. Mijn gezicht deed pijn van een hele dag glimlachen. We waren allebei doodmoe. Mijn oogleden voelden zwaar aan en toen ik bijna in slaap viel, knipte hij ineens het licht aan en ging rechtop in bed zitten. Ik deed mijn ogen open en vroeg me af wat er aan de hand was. Even was ik bang dat de zeven glazen Guinness en de kebab, die hij op weg naar huis had gegeten, hem begonnen op te breken.

Hij ging weer liggen, op zijn zij, met zijn gezicht naar me toe. En toen zei hij: ‘Ik hou zoveel van je, Poppy. Ik zou je de maan cadeau willen geven, met een strik erom. Je bent mijn vrouw! Ik heb een vrouw! En wat voor eentje! De leukste van de hele wereld!’

Ik lachte, en een diep geluksgevoel maakte zich van me meester.

‘Wat wil je hebben?’ vroeg hij. ‘Zeg me wat je wilt en je krijgt het van me. Het maakt niet uit wat ik ervoor moet doen.’ Hij strekte zijn vrije arm uit en vlocht zijn vingers door de mijne.

Ik herinner me dat ik naar onze knokkels staarde en naar onze smalle, fonkelnieuwe trouwringen.

‘Ik wil niets. Ik wil alleen maar jou,’ fluisterde ik, en dat meende ik.

Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, meisje, dat is geen goed antwoord. Stel je voor dat je alles kon krijgen wat je wenst en dat alles mogelijk is, wat zou je dan willen?’ Hij keek me met een heldere, verwachtingsvolle blik aan.

Ik draaide me op mijn rug en sloot mijn ogen. Ik probeerde me een wereld voor te stellen waarin alles mogelijk was. ‘Nou…’ Ik slikte even. ‘Ik zou twee kinderen willen, een jongen en een meisje, die opgroeien tot stabiele, gelukkige mensen. Ik zou willen dat ze op ons leken, alleen nóg slimmer en knapper.’

‘Dat kan niet echt moeilijk zijn,’ zei hij lachend.

Ik hield mijn ogen dicht. Ik wilde in de wereld blijven die hij me had voorgespiegeld. ‘En ik wil een niervormig zwembad.’

‘Hoezo niervormig?’ onderbrak hij me.

‘Rechthoekige zwembaden zijn goedkoper, denk ik. Het kost meer moeite en geld om die welvingen erin te maken. Iedereen kan dan zien dat we veel poen hebben, alleen al aan de vorm.’

‘Oké, en wat nog meer?’ Hij schoof dichter naar me toe, Ik voelde zijn naar pepermunt geurende adem over mijn gezicht strijken.

‘Ik zou een diamanten ring willen. Niet zomaar een oud steentje, maar een diamant zo groot als een ijsblokje. En die zou ik aan iedereen van school en uit de buurt laten zien die me vroeger uitlachte en me het gevoel gaf dat ik niets waard was.’ Ik voelde zijn lippen over mijn hals strijken, waardoor er een rilling van genot over mijn rug ging. ‘En ik wil op het strand van een tropisch eiland liggen en het zachte, poederachtige zand door mijn vingers voelen glijden en de warme zon op mijn gezicht voelen.’ Dat laatste was typische een wens van een meisje dat zelden een stap had gezet buiten de buurt waarin ze was opgegroeid.

‘Dus je wilt niet naar Southend?’ Hij kuste me weer.

Ik opende mijn ogen en draaide mijn gezicht naar hem toe. ‘Nee, niet naar Southend.’

‘Is dat alles?’ vroeg hij. Zijn hand gleed onder mijn nachthemd en bleef op mijn buik rusten.

‘Bijna.’ Ik legde mijn hand op de zijne. ‘Ik wil met je in de regen dansen in een mooie avondjurk. Ik wil dat we écht dansen, een wals of zoiets, ouderwets en romantisch.’

Hij boog zich over me heen, leunend op zijn onderarmen. Hij streek mijn haar van mijn voorhoofd en kuste me zachtjes op mijn mond. ‘Een dans in de regen zul je krijgen.’ Hij bedekte mijn borst en hals met kusjes, waardoor mijn hart steeds sneller ging kloppen.

‘En jij?’ wist ik met moeite uit te brengen. ‘Wat zou jij willen als je alles kon krijgen en alles mogelijk was?’

Ineens werd zijn gezicht ernstig. Hij keek me recht in mijn ogen en zei op zachte toon: ‘Ik zou met jou op het platteland willen wonen, zoals we altijd hebben gewild. Als we ergens leuk wonen, komt al het andere vanzelf wel.’

Ik knikte instemmend tegen zijn schouder. Op het platteland wonen was onze droom.

Hij was nog niet klaar. ‘En ik wil je alles geven wat je vraagt. Jou gelukkig maken is mijn ideaal. Al het andere is onbelangrijk.’

‘Nou, gefeliciteerd, want ik ben al gelukkig,’ glunderde ik. ‘Dus je hebt je ideaal al bereikt.’ Lachend sloeg ik mijn armen om hem heen en wiegde hem heen en weer. ‘

‘Er is nog één ding…’ zei ik zachtjes in zijn oor.

Hij onderbrak zijn liefkozingen en slaakte een lichte zucht. ‘Dat is wel het laatste, hoop ik.’

Ik knikte. ‘Ik zou graag willen weten wie mijn vader is.’ Vandaag, op mijn trouwdag, had ik de aanwezigheid van een vader gemist. Ineens rolde er een traan over mijn wang, die hij direct wegkuste.

‘Niet verdrietig zijn,’ fluisterde hij. ‘Niet vanavond.’

Ik snoof en glimlachte. Hij trok het dekbed over onze hoofden waardoor we in onze eigen kleine, veilige bubbel leken te zitten, afgeschermd van de wereld en onbereikbaar voor iedereen. En ik weet nog wat ik op dat moment dacht: als ik me voortaan elke nacht zo veilig voel, samen met de man van wie ik houd en in de wetenschap dat niemand ons iets kan aandoen, dan hebben we inderdaad ons ideaal bereikt. En ik kreeg gelijk.

1

‘Dag, oma Claudia!’ Peg hield haar hand boven haar hoofd en zwaaide uit alle macht om het afscheid zo lang mogelijk te laten duren. In de achteruitkijkspiegel zag ze oma Claudia steeds kleiner worden. ‘Dit was de fijnste kerst ooit!’

Deze woorden wilden Poppy en Martin elk jaar weer van hun dochter horen.

Peg ging weer op haar stoelverhoger zitten, naast haar broertje Max, die in zijn autostoeltje zat in te dommelen.

Poppy keek glimlachend naar haar man die achter het stuur zat. Ze reden weg uit Clanfield, het dorpje in Oxford, waar ze de kerstdagen hadden doorgebracht in het aangename gezelschap van de moeder van hun overleden vriend Miles. Claudia, een charmante en beschaafde vrouw, was een surrogaatoma voor de kinderen en een steun en toeverlaat voor Poppy. En Claudia genoot van die rol. Ze was al een hele tijd weduwe en haar enige zoon Miles, een journalist, was een paar jaar geleden verongelukt door een autobom.

Poppy sloot haar ogen en dacht terug aan de voorbije kerstdagen. Ze zag de goudbruine kalkoen voor zich, met alles erop en eraan. Ze dacht terug aan de stevige wandeling met de kinderen in de sneeuw terwijl de schemering inviel. En aan de donkere port in kristallen glazen die ze bij het knappende haardvuur had gedronken en waardoor ze in de armen van haar man heerlijk in slaap was gevallen. Peg had gelijk. Het was de fijnste kerst ooit.

‘Wat is de mooiste kerst die jij ooit hebt gehad, mam?’ fluisterde Peggy.

‘Nou, ik denk dat deze kerst veruit de mooiste was.’ Ze stak haar hand uit over de middenconsole van hun Golf en kneep in Martins dij. De blijdschap om zijn onverwachte thuiskomst was nog steeds niet weggeëbd.

‘Wat is het mooiste cadeau dat je ooit hebt gehad?’

‘Daar hoef ik niet over na te denken. Dat papa thuiskwam met kerst.’ Poppy straalde.

‘En toen je klein was?’ Peg schudde de caramelkleurige pony uit haar ogen.

Dat kind moest nodig naar de kapper, dacht Poppy. Ze keek uit het raam naar de met sneeuw bedekte heggen en de afvalcontainers die, uitpuilend van kerstcadeaupapier, aan de straat stonden om opgehaald te worden. Ze had haar dochter eigenlijk alleen maar afgezwakte verhalen over haar armoedige jeugd verteld. Ze wilde haar niet van streek maken door een beeld te schetsen van een moeder die in armoede was opgegroeid.

Vroeger, toen Poppy en Martin kinderen waren, gingen ze op kerstavond altijd vol verwachting naar bed in de vochtige flats waar ze allebei woonden. Geen van beiden wist of hun wensen de volgende dag in vervulling zouden gaan of dat het weer, zoals altijd, een rotdag zou worden. En bijna altijd werd het weer een rotdag. Toch bleven ze het spannend vinden, want er was altijd een kleine kans dat ze, als ze lief waren geweest, een heleboel mooie cadeautjes zouden krijgen. Poppy was een slim kind. Ze had al snel in de gaten dat het hele kerstmanverhaal een vuile leugen was, maar een paar uur voordat ze op kerstavond naar bed ging, had ze toch buikpijn van opwinding, simpelweg omdat er iets magisch zou kunnen gebeuren.

De volgende ochtend wachtte haar een teleurstelling. Het was weer een dag als alle andere, ook al at ze een paar gebakken aardappelen en een klein stukje koude kalkoen en ook al hingen er voor de sfeer een paar dunne slierten engelenhaar. Zo ging het totdat ze trouwde en zelf kinderen had. Toen pas konden Martin en zij hun kinderen het soort kerstfeest geven waarvan ze vroeger alleen maar van hadden kunnen dromen.

Poppy draaide zich om en keek naar dochter aan. ‘Eigenlijk kan ik me geen cadeautjes herinneren, maar ik weet wel dat mijn oma en opa een keer met kerst in hun stoel zaten te slapen.’

‘Oma Dot en Opa Wally?’ onderbrak Peggy haar om te laten horen dat ze wist wie er werden bedoeld.

‘Juist,’ zei Poppy glimlachend. ‘Mijn moeder was de deur uit, ik weet niet waar ze naartoe was.’ Even flitste er een beeld door haar hoofd; het beeld van haar moeder, Cheryl, die luidruchtig lachend thuiskwam, met een suffe papieren feesttoeter tussen haar lippen en om haar heen de doordringende geur van alcohol. ‘Ik ben toen lekker op de bank gaan zitten en heb de film Miracle on 34th Street gekeken. Ik kreeg daar echt een kerstgevoel van en ik herinner me nog dat ik dacht hoe fijn het zou zijn als wensen zouden uitkomen.’

‘Ik geloof wel dat wensen uitkomen. Mijn wens was dat papa thuiskwam en dat is ook gebeurd!’ Peg klapte in haar handen.

‘Dat klopt,’ zei Martin vanachter het stuur.

Poppy streek haar schouderlange haar achter haar oren. ‘Die film was dus heel bijzonder voor mij.’

‘Ik vond ‘m ook mooi, mam,’ zei Peggy.

‘Maar ik heb de zwart-wit versie gezin, Peg. Het origineel.’

Peg dacht even na. ‘Van zwart-wit films word ik verdrietig.’ Ze praatte tegen haar handen die gevouwen in haar schoot lagen.

‘Hoe komt dat, Pickle?’ vroeg Martin haar in de achteruitkijkspiegel.

‘Omdat daarin altijd iedereen doodgaat,’ zei ze, met haar handpalmen omhoog gedraaid alsof ze op het toneel stond.

Op een of andere manier werkte dit op Poppy’s lachspieren. Ze giechelde achter haar hand en algauw volgde Martin haar voorbeeld.

Peg kruiste haar armen voor haar borst. ‘Ik word helemaal gek van jullie tweeën!’

Nu schoten ze allebei voluit in de lach totdat de tranen in hun ogen stonden en ze naar adem snakten.

‘Ik heb je zo gemist,’ zei Poppy, terwijl ze haar man zijdelings aankeek. Hij was de enige die haar met een goed getimede blik nog erger aan het lachen kon maken.

‘Ik jou ook.’ Martin keek zijn vrouw grijnzend aan.

‘Het is oudejaarsavond,’ zei Peg.

‘Ja, liefje, en morgen begint een heel nieuw jaar. Spannend, hè?’

‘Gaan we een feest geven vanavond?’ vroeg Peg, terwijl ze zich met wijd opengesperde ogen naar voren boog.

‘Nee, dat denk ik niet. Daar zijn we veel te saai voor.’ Poppy stelde zich een avond alleen met haar man voor, de kinderen lekker in bed en uren de tijd om de lange, eenzame maanden goed te maken. Haar soldaat was thuis.

‘Jade McKeever zei dat haar mama en papa altijd een feest geven. Dan drinken ze champagne en bier en cocktails. Vorig jaar was een vriend van haar papa dronken geworden en had beneden in de kast geplast. Hij dacht dat het de wc was.’

‘Nou, dat klinkt erg leuk.’ Poppy grijnsde naar haar man.

‘Wij geven geen feest vanavond, Peg. Maar ik wil best in de kast plassen, als je dat graag hebt,’ zei Martin met een knipoog.

‘Hè, pap. Doe niet zo vies!’ Peg stak haar tong uit.

‘Jij begon,’ zei Martin lachend. ‘Is Jade een dochter van Ross?’ Hij had ooit met Ross, die ook monteur was, samengewerkt.

‘Yep, en kennelijk is ze Pegs nieuwe mentor,’ zei Poppy. Ze rolde met haar ogen.

‘Wij geven nooit een feest. Ik wil zo graag dat jullie eens een feest geven. Dan ga ik op de trap zitten kijken hoe iedereen dronken wordt.’ Peg was nu helemaal op dreef.

‘Mensen worden niet altijd dronken op een feest, Peg. Je kunt ook gewoon lekker dansen en kletsen met je vrienden.’

‘En in de kast plassen,’ wierp Martin tussenbeide.

‘Ja, dat ook nog.’ Poppy gaf hem een tikje op zijn arm. ‘Wij hebben niet eens een fatsoenlijk huwelijksfeest gegeven, hè Mart?’

‘Nee. We hadden geen zin in al die poespas. Ik was al blij dat ik mijn meisje had gevonden.’

Poppy herinnerde zich hoe Jenna en een paar vrienden van de garage waar Martin werkte naar hun stamcafé waren gekomen en “ta da da da…” op de wijs van “Daar komt de bruid” hadden gezongen toen Mart en zij binnenkwamen.

‘Wie heeft je boeket opgevangen, mam? En wie heeft er linten en blikjes achter jullie mooie witte auto gehangen?’

Poppy glimlachte. Peg had duidelijk te veel romantische films gekeken. ‘Ik had geen boeket en geen mooie auto. Papa en ik waren alleen en pas naderhand kwamen er een paar vrienden naar de pub in de buurt waar we woonden. Maar ook zonder alle poespas was het toch een prachtige dag.’

‘Had je dat wel leuk gevonden, blikjes achter de auto en een bruidsboeket?’ vroeg Martin opeens ernstig.

Poppy dacht even na. ‘Het was misschien leuk geweest, maar als ik me een receptie of groot trouwfeest voorstel, zie ik de kinderen er ook bij, dus ik denk niet dat ik het echt heb gemist. Maar dat feest komt nog wel een keer… Als we vijfentwintig jaar getrouwd zijn misschien.’

Martin knikte. Het klonk als een plan dat nog ver genoeg in de toekomst lag om hem niet in paniek te brengen over de organisatie en de financiën. ‘Ben ik écht je mooiste cadeau ooit?’ vroeg hij.

Ze knikte. ‘Yep. Hoewel… als ik ooit rijk en beroemd ben en een niervormig zwembad heb en een ring heb met een diamant ter grootte van een ijsblokje en in een avondjurk met je in de regen heb gedanst, dan denk ik er misschien anders over.’

‘Maar dan heb je mij nog steeds nodig om je op te rapen en je tassen te dragen. Ja toch?’

‘Jazeker. Dat is jouw taak. Jij moet me optillen als ik val en mijn tassen dragen.’

‘En slechteriken doodmaken,’ piepte Peg vanaf de achterbank.

Ze waren vergeten dat hun dochter meeluisterde en weer schoten ze in de lach.

Toen Peg ten slotte wegdommelde en ze Max hoorden snurken, richtte Poppy zich tot haar man. ‘Hoe was het eigenlijk daarginds?’ Ze bleef recht voor zich uit kijken.

Martin blies zijn wangen op en slaakte een zucht. Zoals gewoonlijk praatte hij liever niet met zijn vrouw over de uitzending, laat staan over de verpletterende eenzaamheid en de verveling. ‘O, druk. Hard werken in een vreselijk oord, je kent het wel. Ik heb er eigenlijk genoeg van, Poppy.’ Hij streek met zijn hand over zijn gezicht.

Ze knikte. Ik ook, dacht ze. ‘Maar voorlopig ben je hier. Dat is toch fijn?’ probeerde ze hem een beetje op te monteren.

‘Gelukkig wel, liefje. Dat is eigenlijk het enige wat ik wil, elke avond thuiskomen bij jou en de kinderen. Het punt is dat ik niet weet wanneer ik weer word opgeroepen, en die onzekerheid begint me op te breken.’

‘Ik weet ‘t, ik weet ‘t.’ Ze legde haar hand op de zijne en wreef met haar duim over zijn gebruinde huid.

‘Ik vind het vreselijk om jullie te moeten missen, maar tegelijkertijd besef ik hoeveel geluk ik heb. Denk eens aan al die kerels die, net als ik, ver van huis zijn zonder de onzichtbare touwtjes waarmee onze harten verbonden zijn.’

Poppy glimlachte en kneep in zijn hand. Vanaf het begin waren ze ervan overtuigd geweest dat hun band zo sterk was dat tijd en afstand niet uitmaakten. Dat ze altijd en overal met elkaar verbonden waren, alsof hun harten met touwtjes aan elkaar vastzaten. Ze geeuwde.

‘Hou ik je uit de slaap of verveel ik je gewoon?’ grapte hij.

‘Sorry, ik kan er niks aan doen. Ik blijf me maar moe voelen.’ Ze leunde achterover in de stoel.

‘Ha! En wie is er de hele aardbol over gereisd en van het ene in het andere vliegtuig gestapt en heeft de halve nacht opgezeten? En dan moet jíj gapen?’ zei Martin op plagende toon.

‘Ja, gek hè? Ik vond het deze keer echt veel zwaarder toen je weg was. Maar nu ben je terug en dat maakt alles anders.’ Ze grijnsde en trok rimpels in haar neus, precies zoals Peg dat ook altijd deed.

Een uur later waren ze terug in het glooiende landschap van Wiltshire.

‘Wat is hier toch mooi, hè?’ zei Martin, terwijl hij zich over het stuur boog om de heldere lucht en de met sneeuw bedekte velden beter te kunnen zien.

Poppy knikte. Ze hadden het beton van Oost-Londen verruild voor het groene platteland en nog steeds was daar voor hen allebei de nieuwigheid niet van af.

Toen ze uit de auto stapte, keek Poppy naar de huizen op het kazerneterrein. Twaalf identieke huizen, die in 1970 waren gebouwd in opdracht van het ministerie van Defensie. Met hun saaie voorgevels zagen ze er eigenlijk best lelijk uit, maar vanbinnen waren de woonkamers behoorlijk ruim. De grote ramen lieten volop licht binnen en de vierkante keuken was praktisch ingedeeld. Elk huis had twee ruime slaapkamers plus een derde kamer die vaak werd gebruikt als studeerkamer of, zoals bij Poppy en Martin, als slaapkamer voor een tweede of derde kind.

Martin tilde de koffers uit de kofferbak. ‘God, wat is het koud, Ik hoop dat je de verwarming aan hebt laten staan.’

‘Ja, natuurlijk,’ zei Poppy licht verontwaardigd. ‘Ik wil niet dat de leidingen bevriezen met dit weer. Ik weet me hier heus wel te redden, hoor, als jij er niet bent. Ik zal wel moeten.’

Martin gaf een tik op haar achterwerk toen ze langs hen naar binnen liep.

Jo, de buurvrouw, kwam op haar pantoffels over het tuinpad aanlopen. Blozend streek ze over haar haastig met een elastiekje samengebonden haar. ‘Mart! Ik had jou nog helemaal niet verwacht. Waarom ben je al thuis? Ik dacht dat je nog een paar maanden zou wegblijven?’

‘Eigenlijk wel, maar ze hebben de missie ingekort.’ Hij glimlachte. ‘Ik wilde het nog niet tegen Poppy zeggen want het kan ook zomaar weer veranderen. Je weet hoe het gaat.’

Jo knikte. ‘Ik weet er alles van.’

‘Het ging allemaal heel snel, maar uiteindelijk ben ik op kerstochtend heel vroeg in Oxford aangekomen.’

‘Bofkont.’ Jo wrong de theedoek in haar handen. Ze had ook graag gewild dat haar man thuiskwam.

‘Alles goed met Danny?’ vroeg Martin. Danny was zijn kroegvriend en collega-supporter van de Spurs, vanuit de luie stoel welteverstaan. Hij was een van de laatsten die naar Afghanistan was uitgezonden.

‘Ach ja, je weet zelf hoe het is,’ zei Jo schouderophalend. Ze hoefde niet verder uit te leggen hoe erg het was om van elkaar gescheiden te zijn, vooral met Kerstmis.

‘Doe hem de groeten van me,’ zei Martin. Hij knikte haar hartelijk toe.

‘Doe ik. Zeg tegen Pop dat ze zich geen zorgen hoeft te maken over vanavond. We zouden een flesje wijn opentrekken en een beetje televisie kijken. Zeg maar dat ik komende week wel een keer met haar kom bijkletsen.’ Jo bleef nog even staan.

Martin knikte haar weer toe. Hij was niet van plan om Poppy vanavond naar de buren te laten gaan. Vanavond wilde hij haar voor zichzelf hebben.

Even later liep hij de keuken binnen, beladen met tassen vol vuile was, cadeaus en de rommel die zich na elke lange rit in een auto ophoopt.

‘Je bent thuis,’ fluisterde Poppy.

‘Wat heb je het gezellig gemaakt,’ zei Martin verheugd. Hij keek om zich heen in de frisse, stofvrije kamer, naar de vlekkeloze leren bank met de nonchalant neergelegde kussens en de glanzende laminaatvloer. Hij glimlachte toen hij de minikerstboom op de vensterbank zag en beeldjes van de Kerstman op het bijzettafeltje. Hoewel ze met de kerstdagen niet thuis waren geweest, was hij toch blij met de versieringen. Het gaf meteen een huiselijke sfeer. Poppy wist het altijd gezellig te maken thuis. Dat waardeerde hij zeer in haar. ‘En wat is het hier groot! Ik heb de afgelopen maanden in een tent gewoond en moest me elke dag in een gemeenschappelijk sanitairblok wassen. Dit is gewoon een paleis!’

‘Vind je? Geef mij maar een tent, hoor. Daar wil ik best een paar weken in slapen. Misschien ben ik daarna dan ook wel in mijn nopjes met dit rothuisje.’ Poppy sloeg haar armen om Martins nek en kuste hem op zijn mond. Ze liet haar vingers door zijn korte, blonde haar glijden. Hij wist maar al te goed dat ze het allesbehalve een rothuis vond. Ze was er juist dol op een deed niets liever dan het gezellig te maken.

‘Hoe snel kunnen we de kinderen in bed krijgen?’ fluisterde hij in haar haren.

‘Dat hangt er vanaf. Als iemand me helpt met koken en ze in de pyjama’s krijgen, dan kan het vrij snel gaan.’

‘Geen probleem.’ Martin klapte in zijn handen. ‘Oké, Peg, Maxy, wie wil wat eten?’

De kinderen vlogen de keuken binnen. ‘Kipnuggets, frietjes, erwtjes en chocolademousse. Mag dat, pap? Alsjeblieft?’ riep Peg.

‘Ja, kipnuggets,’ viel Max haar bij.

‘Komt eraan,’ zei Martin met een buiging. ‘Alles op één bord?’

De kinderen lachten. ‘O, wat fijn dat papa thuis is!’ Peg sprong op en neer en Max deed mee.

‘Ik heb een goed idee, liefje,’ zei Martin tegen Poppy. ‘Waarom ga jij nu niet onder de douche? Dan heb je even een moment voor jezelf.’

Poppy glimlachte. Ook zij vond het fijn dat papa thuis was.

Even later gooide ze haar slipje in de hoek van de badkamer, waar haar spijkerbroek en T-shirt al lagen. Ze liet het water in de douchebak kletteren. Meestal ging ze meteen onder de nog enigszins koele straal staan, maar vanavond niet. Zorgvuldig legde ze een nachthemd, haar peignoir en mooiste lingeriesetje klaar. Ook zorgde ze ervoor dat de parfumfles voor het grijpen stond zodat ze even snel kon spuiten voordat ze naar beneden zou gaan. Mart was thuis! Ze lachte in de spiegel en oefende een verleidelijke pose door haar haren over haar schouder te gooien en haar wangen iets in te zuigen. Maar ze was eigenlijk niet goed in dat soort dingen. Bovendien zou Martin dat allesbehalve aantrekkelijk vinden. Hij zou er alleen maar om moeten lachen. Ze voelde zich sexy genoeg, ook zonder een zwoel gezicht te trekken.

Terwijl de badkamer zich met stoom vulde, liet ze het warme water over zich heen stromen. Ze spoot een klodder van haar nieuwe dure douchegel op haar hand, die ze van Claudia had gekregen en voor speciale gelegenheden bewaarde. En óf dit een speciale gelegenheid was. Weer glimlachte ze bij de gedachte dat haar man beneden was in plaats van duizenden kilometers van haar vandaan.

Poppy snoof de glanzende, amberkleurige vloeistof op. Het rook heerlijk, naar vanille en honing. Ze wreef het uit over haar handen om schuim te maken en liet haar hand vervolgens over haar armen, nek en borst glijden. Zoals iedereen had ze een vertrouwd ritueel om zich te wassen. Altijd zeepte ze haar lichaam op dezelfde manier en in de dezelfde volgorde in. Het zou vreemd zijn om daarvan af te wijken. Toen ze daarover nadacht, vroeg ze zich af sinds wanneer dit een gewoonte was geworden. Hoe wasten andere mensen zich? Begonnen ze soms bij hun voeten en werkten ze vandaaruit omhoog? Poppy vertrok haar gezicht tot een grimas. Dat kon toch écht niet…

Ze begon te zingen. Hard. ‘Let your love flow…’

‘Mam! Mam!’ Peg bonsde op de badkamerdeur en rukte aan de klink om te ontdekken dat de deur niet op slot was. Ze stapte de badkamer in en raapte Poppy’s zijden, met kant afgezette nachthemd op. ‘Wat ís dit, mam? Wat een mooie jurk. Ga je toch naar een feest vanavond?’

Poppy draaide haar gezicht naar de douchekop om haar blos in de waterstraal te verbergen. ‘O, dat is een heel fijn nachthemd. Lekker koel.’

Peg streek met haar vingers over de zijden stof. ‘Maar het sneeuwt buiten! Papa heeft het ijskoud.’

Poppy zette de kraan uit. Het moment ‘voor haarzelf’ was voorbij. ‘Ja, dat weet ik, maar het kan soms een beetje te warm worden als we de verwarming aanlaten.’

‘Waarom zet je ‘m dan niet uit?’ vroeg Peg. Ze hield haar hoofd een beetje schuin en keek haar moeder met opgetrokken neus aan.

‘Je hebt gelijk, schat. Ik ga het meteen doen.’

Terwijl Poppy zich in een grote badhanddoek wikkelde en haar vingers door haar haren trok, liet Peg haar moeders nachthemd over haar hoofd glijden en stopte de zoom in haar spijkerbroek. ‘We mogen van papa op de trampoline!’ zei ze opgetogen.

Als er iets leuks gebeurd was of er een verjaardag te vieren was, ging de familie Cricket op de trampoline. Van te voren spraken ze af hoeveel sprongen ze mochten maken. Tien was het maximum. De aanstaande komst van Max twee jaar geleden was goed voor tien sprongen en ook toen Peg haar eerste melktand kwijtraakte, sprongen ze tien keer. De aanleidingen waren niet altijd even conventioneel.

‘Echt? Vanavond?’ Poppy probeerde haar lichte ergernis te verbergen. Zo had ze zich het begin van hun romantische avond niet voorgesteld.

‘Ja! Het is oudejaarsavond. En we hebben allemaal leuke dingen om naar uit te kijken.’

Poppy kuste haar dochter op haar voorhoofd. ‘Dat is waar, lieverd.’

‘Ik word negen dit jaar en ik krijg een cavia. Ja toch?’

Poppy knikte en pakte haar tandenborstel. Ze had gehoopt dat Peg niet meer zo tuk was op de aanschaf van een cavia, ook al had Martin meteen met het idee ingestemd.

‘En ik wil zo graag een keer hulpje van de juf zijn. Ik ga heel goed opletten in de klas, mam, en niet te veel kletsen als mevrouw Newman aan het woord is. En ik ga voortaan netjes lijnen trekken langs mijn lineaal en geen kinderen meer slaan en volgend jaar om deze tijd zit ik misschien wel in de X-Factor.’

‘Zit mevrouw Newman dan in de jury?’ mompelde Poppy, terwijl ze de tandpasta in de wastafel spuugde.

‘Nee!’ zei Peg een beetje korzelig. ‘Maar Jade McKeever en ik hebben een dansje en een liedje geoefend en daar gaan we auditie mee doen.’

‘Maar je bent dan pas negen!’

Peg rolde met haar ogen. ‘We vullen een andere leeftijd in op het formulier.’

‘Oké. Daar komen ze vast niet achter.’ Poppy tikte op de zijkant van haar neus. ‘Nou, succes op weg naar de roem, Peg. Welk liedje gaan jullie zingen?’

‘Iets van Miley Cyrus, maar ik ken het nog niet uit mijn hoofd. Jade gaat me de tekst leren.’ Peg kuchte en zette haar handen op haar heupen, alsof ze door het noemen van de naam van een artiest ineens tot de aantrekkelijke wereld van de tieners behoorde.

Poppy spoot wat parfum in haar hals en op haar polsen. Peg snoof de geur op en zei: ‘Lekkere parfum heb je, mam. Je ruikt helemaal naar chocola.’

‘Chocola? Nou, oké dan,’ lachte Poppy.

Martin moest twee keer kijken toen Peg de trap af kwam met het nachthemd van zijn vrouw over haar hoodie heen, gevolgd door Poppy in een gemakkelijke geruite pyjama met dikke sokken eronder.

‘Wat moet…’ begon hij.

‘Peg kwam de badkamer in toen ik me stond aan te kleden en heeft mijn nachthemd gevonden.’ Poppy wierp hem een brede, ietwat valse glimlach toe.

‘Mama draagt hem alleen als het heet is,’ zei Peg giechelend terwijl ze een kipnugget pakte en hem door het vijvertje ketchup aan de rand van het bord haalde.

‘Gaan we na het eten echt op de trampoline?’ vroeg Poppy.

‘Ja. Het is ten slotte oudejaarsavond en we krijgen een nieuw huisdier,’ zei Martin met een knipoog.

‘Nou, Mart, ze heeft je echt om haar vinger gewonden.’

‘Mag ik iets drinken, mam?’ mompelde Peg tussen twee happen door.

Poppy sprong op.

‘Thee voor mij, graag,’ riep Martin achter haar aan.

Glimlachend vulde Poppy de fluitketel. Het voelde goed om weer een normaal gezinsleven te leiden, waarbij iedereen was waar hij hoorde te zijn, knus en veilig in hun huisje in Larkhill.

Ze opende de koelkast en zag op de bovenste plank een fles champagne en twee glazen staan. Helemaal perfect.

Nadat de afwas was gedaan en de kinderen hun gewatteerde sneeuwpakken hadden aangetrokken, gingen ze met zijn allen de kleine, vierkante achtertuin in. De kinderen gilden van opwinding. Martin klom als eerste op de trampoline. Hij droeg een spijkerbroek, sweater en sokken. Zijn kaplaarzen had hij netjes naast elkaar op de grond gezet. Poppy gaf hem Max aan, die eruitzag als een Michelinmannetje. Hij kraaide van plezier en vond het allemaal even prachtig. Peg klom er zelf op en stond te schitteren in haar sneeuwpak met een fluorescerend groene tutu eroverheen. Haar gezicht ging bijna geheel schuil achter haar capuchon en sjaal. Als laatste ging Poppy aan boord, in haar pyjama, ochtendjas en dikke sokken, met daaroverheen een fleecevest tot aan haar kin dichtgeritst en haar gestreepte ijsmuts over haar oren getrokken.

Martin hield Max vast terwijl ze in een wiebelige kring gingen staan en elkaar bij de hand pakten.

‘Oké, familie Cricket,’ zei Martin. Zijn adem vormde witte wolkjes in de koude decemberlucht. ‘Hoeveel keer mogen we springen? Ik zeg vier keer.’

‘Vier maar?’ gilde Peg. ‘Nee, hoor! Tien! En Maxy wil ook tien keer, dat weet ik zeker.’

Max klapte zijn handen en riep: ‘Eend!’ Dat was zijn woord van de dag.

‘Oké’ Martin keek het kringetje rond. ‘Dus ik kies vier, Peg kiest tien en Max kiest eend. Dus mama’s stem is doorslaggevend.’

Poppy legde haar hand op haar borst. ‘O jee, dat is een zware verantwoordelijkheid. Nou, laat me eens nadenken…’

‘Tien, tien, tien!’ scandeerde Peg. Ze maakte kleine sprongetjes waardoor ze bijna allemaal even wankelden.

‘Ik zeg… tien!’ riep Poppy.

Peg slaakte een kreet van blijdschap en begon meteen te springen. Poppy, die niet oplette, viel languit op de trampoline. Martin ging naast haar liggen. Hij hield Max aan zijn in wanten gestoken handjes vast. Het jongetje begon in de kleine ruimte tussen zijn ouders op en neer te springen. Nadat Peg tien keer had gesprongen, liet ze zich op haar moeder ploffen. Max deed zijn zusje na, en algauw lagen ze met zijn vieren lachend en hijgend in een kluwen op de trampoline en staarden naar de heldere winterlucht.

Hun ademhaling werd rustiger, het gelach verstomde. Martin schoof zijn hand over de dikke stof van de trampoline en pakte Poppy’s hand.

‘Er is op dit moment geen andere plek op aarde waar ik liever ben dan hier.’

Poppy tilde zijn hand op en kuste zijn vingers. ‘Ik ook niet.’

‘Het wordt een geweldig jaar, Poppy. Ik voel het gewoon.’

Ze glimlachte in het donker. ‘Dat denk ik ook, liefje. Het wordt een geweldig jaar.’

2

Martin richtte zijn aandacht van de pan op het vuur naar zijn vrouw. ‘Hé daar, lekker vogeltje van me.’

Poppy kwam de keuken in met de krant opgevouwen voor haar gezicht.

Na een kortstondige ziekte is zacht en kalm overleden Joan May Williams, 84 jaar oud, moeder, grootmoeder en overgrootmoeder. In plaats van bloemen graag een gift ten gunste van de instanties die zich inzetten voor de bestrijding van Alzheimer.

Ze keek naar Martin, die haar ‘Ik kus beter dan ik kook’-schort droeg en de gebakken eieren omdraaide in de pan. ‘Bedoel je mij?’ Ze wees op haar borst. ‘Of heb je bij Tesco zo’n lekker geroosterd kippetje besteld?’

‘Ik bedoel jou.’ Martin hield de spatel omhoog en greep haar met zijn vrije hand bij haar middel. Zoals na elke periode van afwezigheid voelde hij zich nog sterker tot haar aangetrokken en kon zijn ogen niet afhouden van haar huid, haar met sproeten bezaaide neus, haar heldergroene ogen en glanzend bruine haar, dat nu in laagjes was geknipt en in speelse golven om haar gezicht hing.

‘Je doet net alsof ik een of ander langbenig model ben. Misschien moet je je een sterkere bril laten aanmeten.’

‘Ik hoef geen langbenig model. Ik wil alleen maar jou.’

‘Dat komt goed uit, want je hebt me al en je zit voor de rest van je leven aan me vast.’

‘Wat lees je daar?’ vroeg Martin toen ze weer in haar krant begon te lezen.

‘Niets,’ zei Poppy. Haastig vouwde ze de krant op tot een slordig pakketje en legde het naast de broodtrommel.

‘Ben je weer naar de overlijdensberichten aan het kijken?’

Ze knikte en probeerde niet te lachen.

‘Dat vind ik zo’n rare gewoonte van je.’

‘Maar dat doe ik al mijn hele leven,’ antwoordde ze

‘Dat weet ik en ik vind het eng.’ Hij rilde.

‘Waarom? Het is juist mooi om te lezen wat mensen over hun dierbaren te zeggen hebben.’

‘Volgens mij is het alleen maar een excuus om te zwelgen in andermans verdriet. En daar verdient de krant ook nog eens aan. Wat heeft het voor zin? Verdriet moet in de privésfeer blijven. Degene over wie ze schrijven is dood en begraven, dus wat heeft het nog voor zin? ‘

‘Zo zie ik dat niet, Mart. Ik zie het als een liefdevolle manier om vaarwel te zeggen.’

‘Nou, ik vind het bar.’

Poppy gooide haar hoofd in haar nek en lachte. ‘Bar? Heb je soms weer met de officieren in de bar gezeten?’ zei ze plagend en ze trok zich los uit zijn greep.

Hij stak zijn been uit, in een poging om haar met zijn voet bij zich te houden.

Ze ging achter hem bij het fornuis staan en liet haar vingers over zijn bruine nek glijden. Ze voelde een lichte bobbel onder haar hand. Martin was altijd stevig en gezet geweest, maar nu waren er een paar pondjes bijgekomen, een extra vetlaagje nu hij richting middelbare leeftijd ging. ‘Ik vind zo heerlijk dat je weer thuis bent.’ Ze kuste hem in zijn nek.

‘Dat komt goed uit, want ik was niet van plan ergens anders naartoe te gaan.’

‘Maar ik moet er wel bij zeggen dat mijn keuken schoner is als jij er niet bent.’ Poppy pakte de lege eierdoos en gooide hem in de zak met papieren afval die ze bij de achterdeur had hangen. Vervolgens pakte ze een vaatdoekje en spoot er schuurmiddel op.

‘Jouw keuken? Weet je dat vrouwen over de hele wereld hun beha’s hebben verbrand om eindelijk vanachter dat aanrecht weg te komen?’ zei Martin lachend.

‘Maar ik niet,’ zei Poppy, terwijl ze het doekje over het afdruiprek haalde. ‘Ik vind het fijn om het huishouden te doen. Bovendien heb ik maar een paar beha’s. Als ik die zou verbranden, ben ik een heleboel steun kwijt.’

‘Soms denk ik wel eens dat je het liefst niet zou koken, zodat jouw keuken altijd smetteloos blijft.’

Poppy ging verder met poetsen. Ze moest toegeven dat die gedachte soms inderdaad in haar opkwam, maar dat zei ze niet hardop. ‘Nou, als het je niet bevalt, kun je altijd nog verhuizen naar de schuur in de achtertuin. Daar kun je je hart ophalen aan rotzooi en viezigheid.’

‘Ik plaag je maar, liefje. Ik hou juist heel veel van ons kraakheldere huisje. Ik wil nergens anders zijn.’

‘Voorlopig is dat ook niet aan de orde.’ Poppy trok rimpels in haar neus. Ze kon zich nauwelijks voorstellen dat er aan deze gelukkige periode een einde kwam. Normaal zat er tussen twee uitzendingen een periode van twee jaar, maar daar werd tegenwoordig vaak van afgeweken. Het aantal militairen liep terug terwijl het aantal missies toenam. Ze wist dat het niet lang zou duren voordat Martin somber en gespannen thuis zou komen met de gevreesde mededeling: ‘Ik word gestationeerd…’

‘Misschien nooit meer,’ zei hij.

‘Dat zou helemaal fijn zijn.’ Weer kuste ze hem en maakte zich vervolgens los uit zijn greep. Ze stak haar handen in de gootsteen, tastend naar de kopjes en het bestek die onder het schuim verborgen zaten. Ze wilde een begin maken met de afwas.

‘Ik meen het, Poppy. Ik heb er goed over nagedacht. Na dit jaar zou ik de dienst willen verlaten. Als we hier in de buurt blijven wonen, hoeven de kinderen niet opnieuw ergens te wennen en kunnen ze op dezelfde school blijven.’ Hij keek zijn vrouw over zijn schouder aan.

‘Wauw, dat klinkt geweldig. Dat zou ik heel graag willen. Maar het heeft wel gevolgen, want dan raken we het huis kwijt en jij zult een baan moeten zoeken.’

Martin knikte. Daar had hij allemaal aan gedacht. ‘Ik weet zeker dat ik iets kan vinden. Ik zou in een bedrijf of garage voor het wagenpark kunnen zorgen. Vaak genoeg krijg ik aanbiedingen van mensen die ik tegenkom. Kennelijk maken mijn militaire opleiding en bereidheid om in belabberde omstandigheden te werken me een aantrekkelijke kandidaat.’

‘Wie had dat ooit kunnen denken,’ zei Poppy plagerig.

‘Ik niet,’ zei Martin grijnzend. ‘Maar ik kan natuurlijk ook voor mezelf beginnen. Een eigen garage of zoiets…’ Hij liet het idee even in de lucht hangen en probeerde intussen haar reactie te peilen.

Poppy stopte met de afwas en keek hem aan. ‘Dat zou fijn zijn, hè? Als het moet, kan ik het kappersvak ook weer oppakken zolang jij nog aan het opstarten bent. O, Mart! Het lijkt me geweldig als je een eigen zaak hebt. Dan hangen we een bord naast de deur met “Cricket en Zonen”.’

‘Of “Dochters”,’ verbeterde hij haar.

‘Alleen als je een vliegschool voor onze kleine piloot gaat beginnen. Ze is nog steeds vastbesloten.’

Martin lachte. ‘Dat is een goede eigenschap voor een piloot. Ik zal eens kijken welke verrassingen dit jaar voor ons in petto heeft. Met een beetje rekenen kan ik inschatten hoe lang we het met mijn gratificatie kunnen redden. Het zal geen vetpot zijn, maar als we zuinig leven en jij een extra inkomen inbrengt, is het misschien net te doen.’

‘Krijgen we nog een baby?’ riep Peg. Ze schoof een stoel naar achteren en ging aan tafel zitten, met haar benen onder zich opgetrokken. Haar vader noch haar moeder hadden haar op haar gestreepte sokjes horen aankomen.

‘Hoe kom je daarbij?’ vroeg Poppy.

‘Nou, ik hoorde papa iets over een verrassing zeggen en de laatste keer dat jullie een verrassing voor me hadden, was toen Max werd geboren. Ik zou het best leuk vinden, maar dan wil ik wel een meisje. En ze moet Katniss heten.’

‘Nee, lieverd, we krijgen geen baby en àls we er een krijgen, kan ik je nu vast verzekeren dat ze geen Katnap of zoiets zal heten.’

Peg rolde met haar ogen en boog zich vervolgens over haar kleurboek. Geconcentreerd probeerde ze met haar roze potlood binnen de lijntjes te blijven.

Martin lachte. ‘Ik heb één kind dat een nieuwe baby wil en een ander kind dat zijn uiterste best doet om te voorkomen dat ik dichter dan vijf centimeter bij mijn vrouw kom!’

Poppy glimlachte en dacht terug aan de vorige avond. Max was een paar keer wakker geworden en alleen maar tot bedaren te krijgen als hij tussen hen in mocht blijven liggen. Het was niet de nacht vol passie geworden die ze hadden gepland.

‘Nou, dat valt toch wel mee. In de Max-loze uurtjes heb je nog heel aardig gepresteerd, hoor.’

‘Dat was nog maar het begin,’ zei Martin grijnzend.

‘Laten we ze vanavond dan maar vroeg in bed stoppen, Romeo.’ Ze spatte wat water en sop in zijn richting.

Ineens klonk de deurbel.

‘Ik ga wel!’ Peg sprong op van haar stoel. Ze rende weg op haar sokken en gleed bijna tegen de voordeur aan, ‘Het is tante Jo!’ riep ze uit toen de buurvrouw binnenkwam met in haar armen twee dozen, verpakt in kerstpapier.

‘Zijn die voor Max en mij?’ Peg wipte van haar ene op haar andere voet.

‘Wees niet zo brutaal, Peg!’ riep Poppy terwijl ze zich uit Martins armen losmaakte. Ze glimlachte naar haar dochter. Ze begreep maar al te goed hoe leuk het was om een cadeau te krijgen terwijl je dacht dat er niets meer in het verschiet lag.

Jo schudde haar hoofd, waardoor haar donkere, glanzende krullen als een waterval over haar schouders vielen. Ze gaf Poppy een knipoog. ‘Nee, Peg. Ze zijn voor papa en mama.’

Peg bleef glimlachten. ‘O,’ zei ze. ‘Mag ik ze uitpakken?’

De twee vrouwen lachten om het meisje dat weigerde haar opwinding te temperen.

‘Natuurlijk zijn ze wel voor jullie, lieverd.’ Jo gaf het bovenste pakje aan Peg, die meteen onder aan de trap schreeuwde: ‘Max, wakker worden! We krijgen een cadeautje!’

Meteen zette Max het op een huilen. Rook steeg op van de eieren in de pan en Peg gilde het uit van opwinding toen ze het rode papier had opengescheurd en er een paar rolschaatsen tevoorschijn kwam. Ineens begon het rookalarm te piepen.

‘Het lijkt hier verdorie wel een gekkenhuis,’ riep Martin vanuit de keuken. Hij zette een raam open terwijl Poppy met een theedoek als een helikopter onder het rookalarm zwaaide.

Lachend deed Jo de voordeur open en bewoog hem heen en weer om de rook te verdrijven. Ze genoot ervan om deel uit te maken van dit chaotische, lawaaierige familietafereel.

Terwijl Peg lekker op en neer door de gang rolschaatste en Max braaf al zijn nieuwe dinosaurussen terugzette in de doos waar ze uitgevallen waren, zaten de drie volwassenen op de bank een kop sterke thee te drinken. Voor hen, op de salontafel, stonden borden met resten brood, gebakken ei en ketchup.

‘Wanneer komt Danny eigenlijk terug, Jo?’ vroeg Martin. Hij miste zijn vriend en voetbalmaatje.

‘Morgen over tien weken. Ik kan niet wachten,’ zei ze stralend.

Martin knikte. ‘Fijn om hem weer te zien.’

‘Hij heeft er genoeg van, Mart. Ik geloof dat deze uitzending hem behoorlijk heeft afgeknapt en met alle bezuinigingen zal hij waarschijnlijk weer snel worden uitgezonden, wie weet waar naartoe. Hij denkt er serieus over om te stoppen.’

‘Hij ook al,’ zei Poppy, nippend van haar thee.

Martin boog zich naar voren en liet zijn ellebogen op zijn knieën rusten. ‘Het is gewoon een rottijd, nu. Er is te weinig mankracht terwijl de hoeveelheid werk hetzelfde blijft. Dat betekent dat we met minder mensen harder en langer moeten werken. Alles moet snel, snel. Danny en ik zullen echt niet de enigen zijn die overwegen om te stoppen. Eigenlijk is het een schande, want ze raken bekwame en goed opgeleide mensen kwijt terwijl het geld wordt geïnvesteerd in het werven van rekruten en in eventuele volgende grote projecten. Als ze nu eens wat efficiënter en verstandiger te werk gingen, zouden er minder mensen ontslag nemen en blijft de expertise behouden.

‘Volgens mij wordt deze discussie overal in het land gevoerd,’ zei Jo. ‘Ik sprak laatst een paar oude buren uit Catterick en die zeiden precies hetzelfde. Het probleem is dat de banen niet voor het oprapen liggen. Dat is echt een probleem. Maar ik wil eigenlijk niet verhuizen. Ik hou van mijn huis. Hoewel… aan mijn buren heb ik mijn handen vol.’ Ze glimlachte.

‘Hè, dat is toevallig,’ zei Poppy. Ze ging rechtop zitten. ‘Ik ook.’

‘Als je ooit gaat verhuizen, zal ik je vreselijk missen. En de kinderen ook.’

Poppy boog zich naar Jo toe en klopte op haar knie. ‘En zij jou.’ Even bekroop haar het vertrouwde schuldgevoel toen ze bedacht dat Jo’s kinderwens niet was uitgekomen, terwijl het bij haar zo gemakkelijk was gegaan. ‘Maar stel dat we ooit verhuizen, dan houden we contact, hoor.’

‘Ja, maar dat is toch anders.’ Jo nam een slok thee.

‘Dat is waar. Maar laten we ons daar nu nog geen zorgen over maken. Danny komt over tien weken thuis. Dat is iets om je op te verheugen.’

‘Je hebt gelijk. Hoeveel kilo zou ik nog kwijt kunnen raken in tien weken, denk je?’

‘Heel veel, maar dan moet je niet meer zoveel koekjes en gebakken eitjes naar binnen proppen,’ kwetterde Peg, die op haar rolschaatsen voorbij suisde.

Poppy voelde dat ze bloosde en probeerde niet op Martin te letten, die zat te schudden van de lach. ‘Iemand nog thee?’ vroeg ze.

‘Ik krijg een huisdier, tante Jo,’ riep Peg vanuit de hal.

‘Echt waar? Ik dacht dat mama nee had gezegd.’ Jo keek Poppy vragend aan.

‘Ja, maar van papa mag het lekker wel,’ riep Peg.

‘Ik krijg nog eens een hartaanval van dat kind,’ verzuchtte Poppy. ‘Of in elk geval grijze haren.’

Martin trok een gezicht. ‘Ze heeft me wel een beetje onder druk gezet, hoor.’

Jo lachte. ‘En wat voor huisdier krijg je?’ vroeg ze toen Peg weer voorbij kwam schaatsen.

‘Een cavia en ik noem hem Katniss!’

‘Pis pis,’ riep Max vanaf het vloerkleed.

Weer voelde Martin een lachbui opborrelen. ‘Ik dacht dat je hem Toffee wilde noemen.’

‘Ja, die naam hadden Jade en ik eerst verzonnen, maar ik vind Katniss nu toch leuker.’

‘Pis pis,’ riep Max weer. Hij keek naar zijn vader of hij hem weer dezelfde reactie kon ontlokken.

‘Ik denk dat het toch Toffee wordt,’ hakte Martin de knoop door. Hij moest er niet aan denken dat Max om de vijf minuten ‘pis pis’ zou roepen.

‘Zullen we hem vandaag gaan ophalen?’

‘Nee, Peg. Morgen.’

‘Oké,’ riep ze, terwijl ze in volle vaart door de gang vloog en tegen de voordeur botste. ‘Au!’

De drie volwassen hielden hun kopjes stil in hun handen en wachtten af of Peg zelf overeind zou komen.

‘Niks aan de hand!’ riep ze hijgend. Ze krabbelde op en was klaar voor een nieuw rondje.

‘Hoeveel gaat een cavia en alles wat erbij hoort me eigenlijk kosten?’ vroeg Martin, alsof hij nu pas besefte dat er onkosten mee gemoeid waren.

‘Een fortuin en dat is je eigen schuld,’ antwoordde Poppy lachend.

Toen het bedtijd was, las Martin Peg en Max voor uit The Gruffalo, compleet met Gruffalo-bromstem en piepgeluiden van de muis. Tijdens zijn afwezigheid had Poppy geprobeerd het favoriete verhaal van de kinderen recht te doen, maar hoewel ze braaf hadden geluisterd, wist Poppy dat ze nog niet in de buurt van Martins voorleeskunst kwam.

Ze zette de douche aan en stak haar hand onder het warme water. Ze glimlachte in de spiegel. Wat bofte ze toch. Hoewel Martin en zij al hun halve leven bij elkaar waren, kon het vooruitzicht van lichamelijk contact hen nog altijd opwinden. ‘Je bent een geluksvogel, Poppy Day. Een enorme geluksvogel.’

‘Liefde en geluk…’ was de favoriete uitdrukking van haar grootmoeder. Poppy hoorde het haar in gedachten weer een beetje plagerig zeggen toen ze vertelde dat het serieus was tussen haar en Martin Cricket. Ze zaten tegenover elkaar aan de kleine keukentafel. Haar grootmoeder had een sjekkie tussen haar vingers en een kop sterke thee voor zich.

‘Hou je echt van hem, Poppy Day? Heb je vlinders in je buik en word je helemaal knuffelig van hem?’

‘Hè nee, oma. Jasses!’ had ze uitgeroepen hoewel dat precies was wat ze toen, veertien jaar oud, voelde.

‘Ik dacht dat jullie goede vrienden waren. En dat is geen basis voor een relatie. Je moet juist kibbelen en elkaar voortdurend in de haren zitten. In elk geval niet elkaars beste vriend zijn. Ik weet niet of dit wel toekomst heeft, hoor.’ Dorothea knipoogde naar haar kleindochter. ‘Ik plaag je maar, hoor. Ik wens jullie allebei heel veel liefde en geluk.’

Poppy glimlachte. ‘Het is allemaal goed gekomen, oma. Maar dat wist je wel. Toch?’

Het warme water stroomde over haar hoofd en lijf. Morgen was de grote dag. Ze zouden gezinsuitbreiding krijgen. Inmiddels had ze zich maar neergelegd bij de komst van Toffee. Peg was helemaal door het dolle heen van blijdschap. Ze hoopte dat Peg inderdaad zélf voor het diertje zou zorgen en dat ze niet, behalve alles wat ze al in huishouden deed, ook nog het hok zou moeten schoonmaken. Ze lachte in zichzelf. IJdele hoop, dacht ze.

‘Working nine to five…’ zong ze, terwijl ze de zeep tussen haar handen tot schuim wreef.

3

‘Wakker worden allemaal!’ riep Peg, terwijl ze heen en weer huppelde over de overloop. ‘Vandaag gaan we onze cavia halen!’

Poppy geeuwde en verborg haar hoofd grommend onder haar kussen. ‘Dit is allemaal jouw schuld,’ mompelde ze tegen Martin. ‘Ik ben met de vreselijkste man van de hele wereld getrouwd.’

Martin strekte zijn hand uit onder het dekbed en gaf haar een tik op haar achterwerk. ‘Dat kan wel zijn, dikkerdje, maar toevallig ben ik wel de beste vader van de hele wereld.’

Ondanks zijn belediging glimlachte Poppy in het matras. Hij had gelijk. Hij was misschien wel de beste vader ter wereld, in elk geval wel voor het meisje dat als een dolleman over de overloop heen en weer rende.

Martin sprong uit bed, schoot in zijn badjas en strikte hem dicht om zijn middel. Toen hij deur opende, sprong Peg tegen hem op. Hij schrok zich lam.

‘Jemig, Peg. Je duwt me bijna omver.’

‘Ik kan het niet helpen, pap. Ik ben zo blij!’

‘Dat dacht ik al. En kijk, je bent al helemaal aangekleed.’ Martin gaf haar een kus op haar wang.

‘Ik sta al zo lang klaar. Zullen we meteen gaan? Dan zijn we er als de winkels opengaan.’

‘Oké. Ik moet nog wel even snel douchen en een kop koffie drinken. Hoe laat is het nu?

‘Het is bijna vijf uur!’ zei ze.

Poppy tilde haar hoofd op vanonder het kussen en tuurde naar de digitale wekker op Martins nachtkastje. Het was inderdaad vijf uur. Ze schoot in de lach en trok het dekbed over haar hoofd. Alle actie op de vroege ochtend liet ze graag over aan de beste vader ter wereld.

Het kostte wat overredingskracht en enkele tranen voordat iedereen weer voor een paar uurtjes in bed kroop. Op het wat christelijker tijdstip van acht uur zat de familie Cricket om de ontbijttafel, met op de achtergrond het geluid van Radio 2.

Poppy schonk sinaasappelsap in voor Max, terwijl Peg een lepel Cheerios in haar mond propte. Ze had te veel haast om goed te kauwen en nog voor haar mond leeg was, had ze weer een nieuwe lepel in haar mond gestoken. Haar wangen puilden uit.

‘Je lijkt wel een hamster, Peg. Eet alsjeblieft een beetje netjes,’ instrueerde Poppy haar tussen twee slokken koffie door.

Peg schrokte haar ontbijt weg. ‘Kunnen papa en ik niet alleen de cavia gaan halen?’ vroeg ze, geconcentreerd roerend in haar bord ontbijtgranen. Het feit dat ze niemand aankeek, was voor Poppy een waarschuwing.

‘We gaan met z’n allen, Peg. Voor Maxy is het ook leuk om in de dierenwinkel te zijn.’

‘Max zei dat hij niet mee wilde. Hij denkt dat er niets aan is,’ mompelde Peg met haar mond vol.

‘Zei Max dat echt allemaal?’ Poppy keek haar dochter vragend aan.

Peg knikte hartgrondig.

‘O, maar daarna zei hij tegen mij dat hij het niet leuk vond dat zijn grote zus dingen verzint die hij gezegd zou hebben, alleen maar om haar zin te krijgen.’

‘Ienemutte! Een… twee… drie…’ riep Max, alsof hij het ermee eens was. Zijn tekst klopte niet helemaal, maar het tellen ging vlekkeloos.

Poppy zag haar dochter een pruillip trekken. Ze kende haar goed genoeg om te weten dat ze, als ze het voor het zeggen had en met haar veel soepelere vader op stap was, behalve met een cavia zou thuiskomen met een kat, een hond, een geit, vissen en elk ander dier waarvan ze haar vader wist te overtuigen dat ze zonder niet kon leven. Eén blik op hun verdrietige, wanhopige snoetjes en Martin had ze al in de auto geladen, met als gevolg dat hun krappe rijtjeswoning zou veranderen in een stinkende dierentuin. En dat liet Poppy in geen geval gebeuren.

Martin stond bij de tafel met de post in zijn hand. Fronsend bekeek hij een envelop, die hem meteen was opgevallen tussen de reclamefolders voor pizza’s, trapliften, taxibedrijven en bankafschriften.

‘Deze is voor jou… uit…’ Hij hield de envelop omhoog en tuurde naar het poststempel dat in kronkellijnen over een prachtige tropische vogel was gedrukt. ‘Uit St. Lucia, zo te zien! Wie stuurt jou nu een brief uit St. Lucia?’

‘Hoe kan ik dat nou weten? Ik ben geen helderziende. Maak ‘m maar open.’ Poppy knikte naar de platte, blauwe envelop in zijn hand.

Met zijn wijsvinger peuterde Martin de envelop open en haalde er een dun velletje uit.

‘Schiet op! Ik hou het niet meer!’ Poppy greep haar mok met beide handen vast en keek hem aan.

Martins gezicht stond ernstig. ‘Jezus.’ Hij pakte een stoel en ging aan de eettafel zitten. ‘Wat bizar, zeg.’

‘Waar gaat het over?’ vroeg Poppy toen ze een rimpel boven Martins neus zag verschijnen.

‘Het is van een of andere vent die jouw adres van Cheryl heeft.’

‘Wat voor vent? Aan wie heeft ze mijn adres gegeven?’ Poppy lachte nerveus en trok een gezicht naar Peg. Als haar moeder erbij betrokken was, was het waarschijnlijk iets waarmee ze liever niets te maken wilde hebben.

Martin las de brief langzaam. En nog een keer. Toen keek hij op naar zijn vrouw. ‘Hij beweert dat hij je oom is.’

‘Dan vergist hij zich, want ik heb geen oom. Dee, de zus van mijn moeder, was getrouwd, dus haar man is een oom van me, maar hij is lang geleden overleden en ik heb hem nooit ontmoet. Ze woonden in Canada. Dee woont er nog steeds.’

Martin haalde diep adem. ‘Hij beweert dat hij je oom is. Oom…’ Even zweeg hij. Hij liet zijn blik over de woorden glijden en nam de informatie in zich op ‘Ik snap er niks van. Hij zegt dat Dorothea zijn moeder was.’

Poppy snoof laatdunkend. ‘Belachelijk! Het is vast een of andere verzinsel. Mijn moeder had het heus wel gezegd als ze een broer had. Het is een grap, dat kan niet anders. Hij vraagt zeker ook of “u me uw banknummer en pincode wilt geven zodat ik u rijkelijk kan laten meedelen in mijn erfenis. Ik zal u niet zal bestelen. Erewoord!” In de prullenmand ermee, Martin.’

Hij pakte de brief weer op en las hem nog eens. ‘Het klinkt niet als een verzinsel. Hij zegt dat hij Simon heet en dat hij dominee is.’

Poppy zette haar koffiekop op tafel en greep de rugleuning van haar stoel vast. Ineens schoten de woorden van haar grootmoeder door haar hoofd. Ze zag het verpleeghuis weer voor zich, waar haar grootmoeder had gewoond. Ze zag het heldere licht dat door het gele glas in de gang naar binnen viel en rook het desinfecteermiddel waarmee de glanzende vloer was ingewreven. Poppy was moe geweest die dag. Martin was in Afghanistan en ze stond op het punt om naar huis te gaan. Ze boog naar voren om haar grootmoeder een kus op haar voorhoofd te geven.

‘Welterusten, oma. Slaap lekker.’

Toen ze zich omdraaide, weerklonk plotseling de stem van haar grootmoeder, dringend en weloverwogen. ‘Simon. Hij heette Simon.’

Simon. Simon. Dat had ze gezegd. Poppy herinnerde het zich weer als de dag van gisteren.

‘Gaat ’t, Poppy? Je ziet ineens zo bleek.’

Martins woorden brachten haar terug in het nu. Ze liet haar schouders hangen. ‘Dit is echt bizar, Mart. Jaren geleden, toen oma in het verpleeghuis zat, heef ze me verteld dat ze een baby had gehad die Simon heette. Ik dacht dat het door haar dementie kwam, je weet hoe ze was. Ze vertelde zo veel dingen. Zo beweerde ze ook dat ze viool had gespeeld op de Titanic.’ Poppy glimlachte bij de herinnering. ‘Maar die opmerking over Simon herinner ik me nog goed en ik weet nog dat ze op dat moment vrij helder was. Ik weet zeker dat ze de naam Simon noemde. Ik weet het heel zeker. Simon, ja.’

‘Jemig, Poppy. Dus je denkt dat deze man te vertrouwen is?’

Ze knikte. ‘Ja. En ik herinner me zelfs dat oma het ook wel eens over St. Lucia had, maar ik weet niet meer in welk verband. Dat schiet me nog wel te binnen.’

Poppy pakte het vel papier dat Martin over de tafel naar haar toeschoof. Ze las de brief een paar keer achter elkaar. Kennelijk had Simon Cheryl – haar moeder – opgespoord en haar een brief geschreven, waarna ze hem Poppy’s adres had gegeven. Echt iets voor haar. Haar maag kromp ineen. Ze was in de war en tegelijkertijd opgewonden bij de gedachte aan deze nieuwe man in hun leven. Familie of niet, als deze oom Simon haar had kunnen opsporen, dan kon haar vader dat natuurlijk ook…

‘Wat moet ik nu doen?’ vroeg Poppy.

Martin haalde zijn schouders op. ‘Je hoeft helemaal niks te doen maar als ik jou was, zou ik hem bellen. Het is toch spannend om familie te hebben van wie je het bestaan niet wist? En dan ook nog eens op St. Lucia! Ligt dat niet in de Cariben?’

Poppy knikte. ‘Ik dacht het wel. Stel je eens voor, Mart, tropische stranden met hagelwit zand.’ Ze sloot haar ogen en zag zichzelf al in bikini op zo’n strand liggen.

‘Bel eerst je moeder eens en vraag wat dit allemaal te betekenen heeft.’

Poppy keek haar man aan. Hij wist hoezeer ze tegen contact met Cheryl opzag.