Laurens Nutbey

Bus van

Geluk

aerial media company

FERRYTALE

De slingerruit sloeg met geweld de druppels weg voor de ogen van Don Bogan om het zicht te verbeteren. Het was zwaar weer in de delta van Soland Sands. Riffen en zandbanken voerden oorlog over de doorgang van het opdringende water uit de oceaan. Dat moest de rivier op, vond het, zonder redelijk doel, want na zes uur moest het er weer af, het mysterie van eb en vloed.

Bogan stond als een ware schipper wijdbeens achter zijn stuurwiel en wist steeds de bijtgrage golven te overtroeven. Met 25 jaar ervaring op de veerboot Ferrytale was hij de onbetwiste Delta-specialist. Hij kende elke bank, elk wrak en dat waren er vele, elke onverlichte ton en dat waren de meeste, maar vooral elk weertype dat zijn eigen draai gaf aan de elementen.

De getijtafel zat in zijn hoofd gebeiteld en bij mist had hij geen radar nodig om zijn bestemming te bereiken: de overkant. Clevedon of Trask, afhankelijk van het vertrekpunt.

Bootsman Steve Hurst stond naast hem tegen de radarkast geleund met een enorme stapel boterhammen in de lunchtrommel die hij zonder onderbreking naar binnen werkte. De man was spier over been ondanks de onbehouwen hompen brood die hij verslond.

‘Jezus Steve, je maakt meer herrie dan de storm’, bromde
Bogan terwijl hij een slinger gaf aan het roer.

‘Morgen weer trainen schipper, ik moet calorieën inslaan voor de tri.’

‘Waarom ga je niet studeren in plaats van die idiote triatlon, het beste wat je daarmee bereikt is overleven.’

Steven Hurst was net zo oud als Don Bogan, 52 jaar. Ze voeren al jaren samen op Ferrytale, de veerboot tussen Clevedon en Trask, tegenover elkaar gelegen aan de Soland Delta en ongeveer een uur varen van elkaar verwijderd. Ferrytale mocht 48 passagiers herbergen en evenveel fietsen. Daarnaast had het schip een bescheiden laadruim voor levensbehoeften in Clevedon.

Het kleine vissersdorp was met de auto moeilijk bereikbaar en dat hoefde ook niet, want de meeste inwoners kwamen niet verder dan de boot waarmee ze visten, hun moestuintje of de trap naar de kamers die ze verhuurden aan wandelaars en bikers.

‘Je bent niet op je best, schipper, problemen onder de kapiteinspet? Is het je nieuwe concurrent, Milow Crow?’

Bogan reageerde niet, een teken dat Hurst gelijk had.

Een jaar eerder had een rijke Amerikaan, Bill Sprutyc, de oude school in Clevedon opgekocht voor een symbolische dollar. Hij wilde er een hotel in vestigen dat paste bij het dorp en dat ook het juiste publiek zou trekken: wandelaars, vissers en andere liefhebbers van de natuur.

Hij beloofde zijn inkopen te doen via de lokale middenstand en de verbouwing van het hotel zo veel mogelijk bij hen aan te besteden.

Bill Sprutyc had zich aan zijn beloften gehouden, na vier maanden was hotel Harbour Queen een nieuw toonbeeld van smaak en genoegen in het mooie dorp.

De man werd direct vriend van de bevolking, ook al was hij maar twee keer langs geweest. Bij die gelegenheid wierf hij zijn personeel onder de bewoners, behalve dan de kok, die uit Japan werd ingevlogen, want de vis moest onberispelijk opgediend.

Sprutyc was nog aan boord geweest bij Don Bogan, een hartelijke bijeenkomst. Hij had een heen-en-weertje meegevaren en was onder de indruk geraakt van Dons vakmanschap.

‘Zo’n trip naar Clevedon met jouw bootje, dan de geneugten van een verblijf in de Harbour Queen en weer zachtjes door jou teruggebracht naar Trask, that’s gonna be a major hit man’, en hij had Bogan op zijn granieten schouders geslagen.

En het werd ook een succes. Vóór de komst van het hotel kon Don Bogan het hoofd maar net boven water houden.

Hij voer vijf veerdiensten vice versa, te beginnen om acht uur in de ochtend. De reis duurde meestal 50 minuten en Don was nooit vertraagd, zelfs niet bij windkracht zeven, het maximum voordat de dienst werd gestaakt.

Don Bogan was een fabelachtige stuurman die het slingeren en stampen van zijn Ferrytale tot een minimum wist te beperken. Bootsman Hurst stond vaak naast hem op de brug met open mond vol boterham te kijken hoe Bogan de elementen trotseerde, het schip daarbij bemoedigend toesprekend.

Na de opening van hotel Harbour Queen werd het druk op de veerdienst. Soms konden de mensen zelfs niet allemaal mee naar Clevedon en puilde het ruim uit van voorraden voor het hotel.

Don deed wat hij kon om de economische opleving bij te benen. Hij verzachtte het wachten van de passagiers met gratis haring en koffie bij een uitspanning op de kade van Trask en de meesten konden daar de romantiek wel van inzien.

In het diepste geheim dacht hij weleens aan een groter schip, maar Ferrytale was gebouwd door zijn vader, hijzelf had er zijn leven zo ongeveer op doorgebracht en hij kon ermee lezen en schrijven. De diepgang en de scherpe neus waren ideaal voor deze wateren. Dus Bogan telde zijn zegeningen en er veranderde niets. Totdat Milow Crow in zijn leven kwam.

‘Het is dus de nieuwe concurrent waar je je zorgen over maakt, schipper’, hapte Steve Hurst overtuigd. ‘Wanneer gaat hij in de vaart?’

‘Is nog niet bekend,’ gromde Don, ‘maar hopelijk helemaal nooit.’

‘Ken je de eigenaar?’

‘Nauwelijks, maar vanavond heb ik een afspraak met hem.’

‘Ik heb een beetje rondgevraagd, schipper, maar wat die gast ons ook biedt, wij blijven bij jou. Als je dat maar weet.’

Ze passeerden Traskrock, een puntige rots die de aanloop naar Trask markeerde en bijna altijd zichtbaar was. Bogan was minder goed met woorden dan met zijn stuurwiel, zeker als er emoties aan te pas kwamen.

Hij sneed Ferrytale door de luwte van de rots naar het laatste rak van een mijl, nog een beetje opsturen voor de stroom en hij zou precies tussen de havenhoofden aankomen.

‘Bedankt boots, en bedank de mensen beneden ook.’

Milow Crow was een geval apart. Hij had in zijn 45-jarige leven niet veel bijzonders bereikt. Zijn kapiteinspapieren waren met veel gezucht in de wacht gesleept. Crow onderhield een onbeduidend transportlijntje tussen Trask en een paar eilanden met een vergane trawler, de Tramp, ooit gebruikt in de visserij, maar door zelfwerkzaamheid omgebouwd tot vrachtschip. En nu dus genomineerd om er Don Bogans passagiers mee af te snoepen.

De accommodaties had Crow met zijn vader aangebracht en de keuring was een farce omdat de expert was gehuwd met Crows zuster en hem zelf het geld had geleend om de verbouwing uit te voeren.

Zijn bemanning bestond uit louter Filipijnen die wel hard werkten, maar slecht betaald kregen en nog slechter Engels spraken. Daarmee moest Don Bogan dus de strijd aangaan.

Bogan twijfelde niet aan de superieure kwaliteit die hij kon leveren, hij twijfelde ook niet aan zijn betere kennis van de wateren, aan de tornloze tijdschema’s die hij hanteerde en aan de goodwill in zijn eigen dorp Clevedon en in Trask.

Hij twijfelde alleen aan de haalbaarheid van twee veerdiensten op het traject. Een van beide zou uiteindelijk moeten wijken. En hij was er niet gerust op dat hij bij voorbaat aan het langste eind zou trekken. Tramp was weliswaar lelijk en der dagen zat, maar wel groter en met een goedkope bemanning. Als Crow met de prijs ging stunten was het snel gebeurd met Bogans levenswerk.

Die avond voer Don Bogan zonder bemanning naar Trask. Zonder de smakkende verhalen van Hurst ditmaal, niet schakend met de schuivers en brekers die zijn klanten ziek konden maken. Hij dacht alleen aan Crow en de Tramp, grimmig aansturend op de punt van Traskrock.

Het was koud in de kombuis van Tramp. Milow Crow was kennelijk niet van plan er een lang gesprek van te maken en de twee mannen zaten loerend tegenover elkaar met een mok lauwe koffie.

‘Je weet dat we er allebei aangaan als jij ook op de lijn komt,’ opende Don Bogan zonder omhaal, ‘met het hotel erbij is het een mooie boterham voor mij, maar twee schepen kan gewoon niet, uit.’

‘Dat is ook niet de bedoeling,’ grijnsde Crow, ‘ik ga die lijn overnemen. Tramp is groter, sneller en ik vaar goedkoper, dat weet je best.’

‘Je kent het vaargebied niet, Crow, het is verraderlijk en die Filipijnse knaapjes van je kun je nauwelijks bemanning noemen. Binnen een week loop je aan de grond en dan is het gedaan met je. Blijf gewoon op je ritjes naar die eilanden, daar kun je niemand kwaad doen.’

‘Alsof dat zo’n vetpot is. Nee, Bogan, ik heb lang gewacht op het juiste moment, ik wilde altijd al die route van je overnemen en nu is het zover.’

‘Met een faillissement als gevolg?’

‘Het is een vrij land, Bogan, als ik dat risico wil nemen, dan doe ik dat.’

‘Jij neemt helemaal geen risico. Tramp is betaald met geld van je zwager, de bemanning kost je vrijwel niets en die schuit van je is rijp voor de sloop. Je bent gewoon een opportunist, Crow, en waarschijnlijk te laf om een echt risico te nemen.’

Millow Crow fronste zijn borstelige wenkbrauwen; wat bedoelde de schipper daar nou weer mee?

‘En wat voor risico zou dat moeten zijn, Bogan?’

‘Een wedstrijd…’

‘Tussen wie?’

‘Tussen Tramp en Ferrytale, Crow. Een overtocht van Clevedon naar Trask, en degene die het eerste aankomt krijgt de lijn exclusief. Dat durf je zeker niet, hè?’

‘En wat zijn de voorwaarden?’

‘Jij en ik als schipper, allebei één bemanningslid plus een waarnemer van de tegenpartij om toe te zien op een eerlijke race. Radar is toegestaan, maar geen gps. Afkorten over de banken verboden, kortom precies de route die je in werkelijkheid ook zou varen. Startschot om 06.00 uur zaterdagmorgen, weer of geen weer.’

Bogan had de voorspellingen voor die dag al opgevraagd en die waren niet gezellig, weliswaar rustig weer, maar met motregen en dichte mistvlagen. Hij was sportief genoeg om dit ook aan Crow te melden.

‘Krijg je al een nat broekje, Crow?’

‘Hooguit bij de gedachte dat ik vanaf zaterdagmiddag eigenaar ben van de veerdienst naar Clevedon, makker, mij maak je niet bang. Ik neem de uitdaging aan.’

‘Ik meld het wel bij de verkeersleiding in Trask. Inclusief de voorwaarden die we eraan verbinden, zodat geen van beiden later kan zeggen dat het allemaal maar een grapje was.’

Crow vernauwde zijn ogen, dat was precies het plan geweest als hij zou verliezen, maar nu was er geen weg meer terug.

‘Goed, Bogan, als jij daar beter van slaapt...’

Beide mannen belden de volgende dag naar de verkeerspost in Trask en de wedstrijd werd het gesprek van de dag. Alle bewoners van Clevedon en de meesten in Trask hoopten op een overwinning van Ferrytale, maar men wist ook dat Tramp wat sneller was en dat haar schipper geen middel zou schuwen om te winnen.

Het nieuws bereikte zelfs Bill Sprutyc, die Bogan nog een sms stuurde en hem veel succes wenste: ‘Cross my fingers for you dude.’

Zaterdagmorgen 05.30 uur, het weer deed wat ervan werd verwacht: mottige regen met vlagen mist, koud en zuur.

Tramp en Ferrytale lagen afgemeerd aan beide zijden van de pier in Clevedon, hun motoren zacht ronkend en alleen de navigatielichten aan.

Bootsman Steve Hurst had zich als waarnemer op de brug van Tramp geposteerd in een hoekje bij de marifoon met zijn bekende stapel boterhammen, klaar voor de aanval.

Hij had vastgesteld dat de gps was uitgeschakeld en wachtte gespannen af. Achter het roer stond een grote blonde man die Kiko Krol heette en uit Nederland kwam. Een vriendelijke en zichtbaar ervaren zeeman. Hij knipoogde naar Steve met een gezicht van ‘die schippers van ons zijn helemaal gestoord’.

In de kleine stuurhut van Ferrytale was Don Bogan nog zwijgzamer dan normaal. Hij stond achter de radar, die hij helemaal niet nodig had omdat dit parcours voor hem geen geheimen kende, met of zonder zicht.

Op een klein stoeltje had een piepklein Filipijntje zich genesteld dat met grote ogen om zich heen keek, de waarnemer van Crow. Hij had waarschijnlijk nog nooit een stuurhut vanbinnen gezien. Toen Bogan hem erop wees dat de gps was uitgeschakeld schudde hij volmondig nee en lachte uitgelaten.

Bogans roerganger stond beneden bij de trossen, het was Derek Shaw, matroos eerste klas die overal meer geld had kunnen verdienen maar verkoos om te werken voor Bogan. Bovendien kwam hij zelf uit Clevedon, had er vrouw en kind en vond het wel goed zo dicht bij huis.

Crow stond klaar bij zijn landvasten en het wachten was op het lange hoornsignaal van een afgemeerde sleepboot dat als startschot zou dienen.

Onder luid gejuich en om exact 06.00 uur blies de zware scheepstoeter reveille en Crow en Shaw gooiden snel hun trossen los. Ze renden beiden naar de brug en met bulderend geronk voeren de schepen af.

Binnen enkele seconden waren ze verdwenen in de mist en in hun eigen rook, de supporters haastten zich kleumend naar warme koffie in de Harbour Queen, mobieltjes bij de hand voor elk nieuwsfeit.

Op de brug van Tramp werden staccato commando’s gegeven over koers en vaart. Crow zat met zijn gezicht ongeveer in de radar en plotte hun positie voortdurend, wetend hoe onbetrouwbaar de radar daarbij kan zijn.

Kiko Krol stond rustig aan het roer en volgde de bevelen met een knikje op. In de hoek was Steve Hurst alvast aan zijn brood begonnen en keek ontheemd om zich heen. Crow had in vijf minuten al meer gezegd dan Bogan tijdens een hele overtocht. Crow oogde nerveus en wilde alleen maar meer gas erop.

‘Schipper, het zicht neemt af, met die banken hier en alleen onverlichte tonnen gaan we misschien wel erg hard.’

‘Je wordt toch niet bang, Krol?’ sneerde Crow. ‘Je kent het belang van de reis en ook jouw toekomst staat op het spel.’

‘Het zicht neemt af, Derek’, zei Bogan, turend door zijn kijker in het stuurhuis van Ferrytale. ‘Neem de uitkijk buiten als je wilt, dan stuur ik wel.’

Derek Shaw trok zijn fleece aan en stapte op het kleine brugdek met de kijker. De deur bleef open zodat ze elkaar konden verstaan.

Steve Hurst slikte een halve boterham door vanuit zijn waarnemershoekje en zei: ‘Schipper, met dit zicht moet u denk ik een uitkijk nemen buiten, de ramen hier beslaan voortdurend en de tonnen zijn onverlicht.’

‘Je bent waarnemer, Hurst, geen bemanning, ik heb Krol nodig aan het roer, eet jij nou maar boterhammen en bij voorkeur wat minder luidruchtig.’

‘Sorry schipper, dit is te gevaarlijk, dan doe ik het zelf wel’, antwoordde Hurst geërgerd, trok zijn jas aan en liep naar het brugdek. Hij liet de deur open zoals hij gewend was, maar Crow trok hem met een klap dicht.

‘Als jij wil bevriezen moet je het zelf weten, maar daar hoef ik toch niet ziek van te worden?’ bromde hij.

Kiko Krol was blij met de actie van Hurst maar hield zijn mond, hij kende het lontje van zijn schipper en een explosie was nabij.

‘Groene ton op twee uur, schipper, ik denk de CL16 maar weet het niet zeker’, riep Derek Shaw vanaf het brugdek op Ferrytale.

‘Ayai, dan zitten we waar ik hoopte te zijn. Goed werk man, blijf waakzaam want het zicht neemt nog verder af.’

Bogan nam de gashendel en trok deze naar achteren tot half gas. Hij was benieuwd welke snelheid Tramp zou aandurven, maar gezien de geringe kennis van het vaargebied veronderstelde hij dat Crow hetzelfde zou doen.

Die keek met één oog naar de radar en met het andere door de benevelde ruiten. Hij schoof de gashendel naar driekwart, met een verschrikte blik van Krol tot gevolg.

‘Schipper, ik zie geen reet, is dat nou wel verstandig?’

Daarbij keek de stuurman bezorgd naar het brugdek waar Steve Hurst op de uitkijk stond. Stond!

‘Schipper, Hurst is weg, ik zie hem niet meer.’

Geagiteerd blikte Crow opzij, ook hij zag Steve niet meer staan.

‘Die lafbek is natuurlijk naar beneden om zich te warmen. Maakt niet uit, hij is geen deel van de bemanning, dus hij doet maar. Bovendien wel makkelijk ook, kan ik snel even de gps aanzetten, want ik heb geen idee waar we zijn.’

Hij voegde de daad bij het woord en het apparaat gaf bijna direct een positie die Crow snel in de kaart plotte.

‘Jezus, we zitten buiten de geul en bijna op Devilsbank. Dertig graden stuurboord Krol en snel graag.’

Crow gaf vol gas toen hij uit de gevarenzone was en zag op de radar dat hij een lichte voorsprong nam op Ferrytale.

Hij hoopte maar dat Bogan niet te veel op de zijne had gekeken om vast te stellen dat Tramp bijna aan de grond was gelopen. Dat zou feest geweest zijn daar, maar ook vraagtekens oproepen hoe Tramp er zo snel weer vandaan was gekomen.

Maar hij had geluk, Bogan was te geconcentreerd bezig met het herkennen van de stroom in het oppervlaktewater en wist bovendien dat hij goed zat door zijn betrouwbare uitkijk. Toen hij wel een blik sloeg op de radar zag hij alleen de achterstand die ze hadden opgelopen en die hij later bij de aanloop van Trask dus goed moest zien te maken.

Hij wenste innig dat het zicht niet zou verbeteren, want dan was hij zeker verloren.

‘Schipper, we moeten weten waar Hurst is gebleven’, zei Krol bezorgd.

‘Die klungel zit ons gewoon te pesten in de hoop dat we bijdraaien. Want we kunnen nu niet naar beneden om te kijken, all hands zijn hier hard nodig.’

‘Toch vind ik dat we moeten bijdraaien, schipper. Als we hem beneden niet vinden, dan is hij overboord’, drong Krol aan, met een hand al aan het gas om vaart te minderen.

‘Blijf met je poten van die hendel af, Krol, we varen door. Hurst maakt geen deel uit van de bemanning. En als hij overboord is dan is het zijn eigen schuld en heeft het geen zin om terug te gaan, we zien toch geen flikker.’

‘We moeten naar beneden schipper, is hij daar niet, dan zenden we een Pan-Pan uit om de Kustwacht te waarschuwen.’

‘Zie jij hoe weinig voorsprong we hebben op Ferrytale? Bijdraaien betekent een verloren race, verloren lijn, alles weg. We varen door, ik ben hier de schipper. Die Hurst zit ons gewoon te fucken, zeker weten.’

Boos en ongerust keek Krol naar zijn koers en vaart. Gelukkig werd het zicht wel wat beter en kwam Traskrock in zicht.

Don Bogan keek met afgrijzen naar de weersverbetering, het zicht nam snel toe en de regen was gestopt. Op tien uur kon hij Tramp nu zien varen, met maximaal gas en navigerend op de inmiddels zichtbare tonnen. Derek Shaw kwam met geklemde kaken het stuurhuis binnen, ook hij wist wat die opklaring voor hen kon betekenen.

‘Vol gas erop, schipper,’ sprak hij bemoedigend, ‘de race is nog niet over.’

Ferrytale beet in de golven zoals Hurst in zijn boterhammen, en het schip liet zich lijdzaam geselen door zijn overbelaste motoren, het begreep waarschijnlijk dat ook zijn lot aan een overwinning was verbonden.

Maar Tramp, domweg groter en met veel meer motorvermogen, zou met de eer gaan strijken, dat stond nu wel vast.

Het schip meerde zeven minuten eerder aan in Trask dan Ferrytale. Op de kade had zich een kleine menigte verzameld die met gemengde gevoelens keek naar deze onverkwikkelijke uitslag.

Crow gooide de landvasten over naar de wal met een brede grijns op het gezicht. Krol manoeuvreerde het schip strak op de middenspring, liet een beetje gas erop en wachtte niet tot voor en achter waren vastgemaakt.

Hij rende het brugdek op en zag daar in een hoek de kijker liggen. Nu wist hij het zeker. Hij gleed langs de roestige leuning naar beneden en rende de salon binnen. Geen Steve Hurst. Overal kijken, nergens Steve Hurst. Toen Crow zich in de salon bij hem voegde kon de brave stuurman zich niet langer beheersen.

‘Godverdomme, zie je wel schipper, Hurst is er niet, die is over de muur gegaan.’

Crow keek vluchtig om zich heen, greep de Hollander bij de schouders en dreef hem als een schooljongetje in de buik van het schip.

‘Luisteren Krol,’ siste hij, ‘geen woord hierover, met niemand. Hurst kan het niet meer navertellen, dus ons verhaal is dat hij naar beneden ging om een boekie te lezen of zoiets en bij aankomst hebben we hem pas gemist. Jouw baantje hangt ervan af, Krol, en waarschijnlijk je vrijheid, you catch my drift?’

Kiko Krol begreep inderdaad heel goed dat hij medeverantwoordelijk was voor het verdwijnen van Hurst. Het zou hem en Crow hun papieren kosten en een celstraf was bepaald niet uitgesloten.

Hij kon zich wel voor het hoofd slaan dat hij geen Pan-Pan de lucht in had geslingerd toen het nog kon, maar hij was nooit opgewassen geweest tegen die verderfelijke Crow.

Nadat hij Ferrytale onder luid applaus had vastgemaakt stapte een beduusde Don Bogan van boord af, gevolgd door zijn trouwe matroos eerste klasse Derek Shaw. Het verbaasde hen dat ze niet meteen door hun waarnemer Steve Hurst werden begroet, maar door een donker kijkende Crow.

Nog voor Don hem de hand kon schudden met zijn overwinning zei Crow: ‘Bogan, we kunnen Hurst niet vinden. Hij is onderweg op een gegeven moment naar beneden gegaan om een boekie te lezen en we dachten dat hij misschien in slaap was gevallen, maar toen we afmeerden was hij foetsie, niet dan, Krol?’

Kiko Krol wist niet waar hij moest kijken maar knikte gedwee. Bogan kon zich er niets bij voorstellen, dat zou Steve nooit doen. Er moest iets anders zijn gebeurd.

‘Dan is hij overboord gegaan, Crow, je dek is spekglad van de olie en dat weet je dondersgoed. Je had moeten controleren waar hij bleef. Hij was nota bene mijn waarnemer, die gaat niet zomaar een boekje lezen, zeker niet Steve.’

‘Ik ken die gast helemaal niet, weet ik veel wat voor soort man dat is.’

‘Staan zijn boterhammen nog op de brug?’

‘Wat er nog van over is wel, ja’, zei Krol met een klein stemmetje.

‘Dan is hij niet naar beneden gegaan, Steve gaat nergens naartoe zonder zijn boterhammen. Hij is overboord. En jij bent verantwoordelijk, schoft’, schreeuwde Bogan en rende naar de marifoon op Ferrytale om alarm te slaan.

Alle autoriteiten kwamen in actie: kustwacht, reddingsbrigade, politie en de medische hulpdiensten. Een grote zoektocht werd gestart vijf mijl buiten de haven van Clevedon, de plaats waar Hurst vermoedelijk overboord was geslagen.

Een vragenvuur van de agenten aan Crow en Krol volgde. Waar en wanneer was hij het laatst gezien, wat was hun handelswijze geweest, wanneer werden ze ongerust?

Een oplettende brigadier zag dat Kiko Krol erbij stond te zweten als een otter en stotterde bij de eenvoudigste antwoorden. Hij nam de angstige Hollander apart, buiten het zicht van Milow Crow en daar sloeg de zeeman dan ook meteen door.

Het nieuws dat Hurst was verdwenen werd snel bekend bij het aanwezige publiek. Crow en Krol moesten meteen in bescherming genomen worden door de agenten om niet ter plaatse te worden gelyncht.

‘Vuile moordenaar, als jij hier nog een keer aanloopt met die roestbak, dan ga je hier niet meer levend vandaan, klootzak’, schreeuwde een omstander.

‘YYYYYAAAAAHHH’, koorde het publiek.

Inmiddels waren Don Bogan en Derek Shaw omringd door huilende en troostende bewoners. De meesten kenden de innige vriendschap tussen Don en Steve.

‘Het is vreselijk, schipper, maar die gluiperd van een Crow zal je in elk geval niet meer lastigvallen’, fluisterde een geëmotioneerde toeschouwer.

‘Een schrale troost, meneer, maar u bedoelt het goed, weet ik’, prevelde Bogan timide.

Het goede nieuws kwam vlak daarna uit Clevedon. Steve Hurst was gevonden en hij leefde. Ternauwernood weliswaar, maar hij had op eigen kracht zwemmend de kust weten te bereiken door zijn voortreffelijke conditie en misschien ook wel door al die boterhammen. Hij werd gevonden door een visser op weg naar zijn schip, terwijl hij zich in de buitenhaven vastklampte aan een basaltblok, niet meer in staat om zich aan wal te trekken.

Een minuut later, en Hurst was in het zicht van zijn huis verdronken. De sterke visser had hem op de schouders genomen en zich naar de medische post in Clevedon gespoed, waar werd vastgesteld dat Hurst geen verwondingen had, maar wel een totaal verzwakte indruk maakte.

Don Bogan en Derek Shaw vlogen Ferrytale in een recordtijd terug naar Clevedon en denderden de hulppost binnen. Opgeluchte blikken, schuddende handen, schouderkloppen en dankbare woorden, maar toen Derek Shaw vroeg wat er precies was gebeurd, zei Steve Hurst: ‘Later, Derek, later. Ik moet nu eerst nog bijkomen.’

Bogan gaf aan nu even alleen met zijn vriend te willen zijn. Derek stond op, zijn duim omhoog naar de dappere bootsman, en slenterde voor een paar borrels naar hotel Harbour Queen, waar het eigenlijk allemaal mee begonnen was. Don Bogan deed de deur achter hem dicht en schoof een stoel naast het bed van Steve.

‘Suffige sport hè, schipper, die triatlon?’ grinnikte Hurst. ‘Was ik maar rechten gaan studeren, dan had ik het faillissement van jouw lijn kunnen regelen.’

‘Onze lijn, Steve, vanaf nu zijn we samen eigenaar. Beloofd is beloofd. Je hebt heel mooi werk verricht. Ging het makkelijk?’

Hurst keek Bogan aan en een grijns grimaste zijn gezicht.

‘Ooch, makkelijk… ’

‘Hoe dan ook, Steve, ik zal nooit meer grappen maken over de triatlon, want je hebt ons met jouw actie gered van de ondergang.’

‘Dat je het weet, schipper’, glunderde Hurst terwijl hij tevreden terugzakte in zijn kussen. ‘Dat je het weet.’

VAKANTIEPERIKELEN

‘Wat een opschepper,’ fluisterde Anne, ‘daar zitten wij dan weer mee.’

‘Het is maar voor één nacht, lieverd,’ moederde Fons, ‘denk maar liever aan zijn buren thuis, die hebben het zwaarder dan wij.’

Anne en Fons waren die dag aangekomen op een camping in het Hongaarse Eger. Lieve alternatieve geesten die het in hun Volkswagenbusje van dertig jaar oud naar Hongarije hadden gewaagd om zich te bevrijden van alle vooroordelen over het land en te genieten van de natuur. Hij met zijn baard en zij met haar staart en samen met een vaart van gemiddeld vijftig, want meer had de VW niet in huis.

Het verschil met hun buren Rinus en Gerda was groot. Enorme caravan met een dikke auto en Rinus met een grote mond. Ze hadden meteen spijt van hun keuze maar het was te laat, want hij was direct aan komen lopen.

‘Hallo, ik ben Rinus, zijn jullie eerder in Hongarije geweest?’

‘Nee,’ antwoordde Fons door het raampje van de VW, ‘we zijn onderweg naar Miskolc, naar de thermale baden daar in een grot om even lekker tot onszelf te komen. Ik heet trouwens Fons en dit is Anne’, zwaaiend met zijn arm in de richting van zijn vriendin.

‘Nog nooit hier geweest dus, nou dan zal ik jou eens wat vertellen over dit land.’