BIJ UITGEVERIJ DE BANIER VERSCHENEN EERDER VAN JANWILLEM BLIJDORP:

Serie ‘Bas en Charlotte’

1. Bruggers!

2. Rome, sweet Rome!

Serie ‘De drie avonturiers’

1. Kampeerders in de knel

2. Wind in de zeilen

3. Terreur aan de Moezel

4. Kunstroof in Parijs

5. De ongrijpbare slavenhaler

6. Duistere praktijken in Zuid-Afrika

7. De wraak van de bendeleider

Serie ‘Groep 8 beleeft altijd wat’

1. Verzin iets beters

2. Foute wissel

3. Eerlijk duurt het langst

4. Samen sterk

COLOFON

Janwillem Blijdorp
Hoezo problemen?
© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn, 2016
Omslag- en binnenillustraties: Daan van Oostenbrugge
Omslagontwerp en vormgeving: Jet Ontwerp
ISBN 978 94 0290 1115
C-NUR 283-010

www.debanier.nl
www.janwillemblijdorp.nl
www.daanvanoostenbrugge.nl

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

EVEN VOORSTELLEN

Hallo!

Ik ben BAS DE LANGE. Ze zeggen dat ik hoogbegaafd ben. Op de basisschool heb ik twee klassen overgeslagen. Ik ben met mijn tien jaar eigenlijk een beetje te jong voor de brugklas, maar omdat ze me op de basisschool niets meer konden leren, moest ik wel.

Tot mijn opluchting heb ik in de brugklas inmiddels mijn draai gevonden.

Afgelopen zaterdag zijn we teruggekomen uit Rome. Omdat we een wedstrijd hadden gewonnen, mochten we daar een week naartoe. Onze klas mag zich de rest van dit schooljaar de beste brugklas van Nederland noemen.

Nu ik dit schrijf, besef ik dat we binnenkort een probleem hebben …

MIJN LIJFSPREUK IS: Meer weten maakt gelukkig.

Hoi!

Ik ben CHARLOTTE KLEINE. Om maar met de deur in huis te vallen: het enige wat klein aan me is, is mijn achternaam. Als kind ben ik erg ziek geweest en daardoor ben ik op de basisschool een keer blijven zitten. Dat is een van de redenen waarom ik een stuk groter en volwassener ben dan mijn klasgenoten. Dat ik ben blijven zitten, wil uiteraard niet zeggen dat ik dom ben.

Na een wat stroef begin voel ik me nu helemaal thuis in de brugklas. Mede dankzij het feit dat we aan de wedstrijd ‘De beste brugklas van Nederland’ hebben meegedaan, zijn we als klas naar elkaar toegegroeid. We zijn net teruggekomen uit Rome. Het was ontzettend gaaf, maar toch …

Zal ik altijd een buitenbeentje blijven?

Mijn Lijfspreuk Is: Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

DE REST VAN KLAS HV1

1. TERUG OP AARDE

‘Wat een toestand!’ Patrick zegt het zo vol overtuiging dat zijn klasgenoten die al binnen zijn in de lach schieten.

‘Had jij er ook zo’n moeite mee dat we vanmorgen weer gewoon naar school moesten?’ vraagt Charlotte.

‘Vorige week om deze tijd vertrokken we bijna naar Rome’, herinnert Wilco zich. ‘Wat mij betreft hadden we daar best wat langer mogen blijven.’

‘Dan hadden we jou en Patrick dus niet op moeten zoeken in de catacomben’, grijnst Bas.

‘Niet leuk, Bas!’ waarschuwt Martine. ‘Ik vind dat we het niet meer over die stommiteit van Patrick en Wilco moeten hebben.’

‘Dat vind ik ook!’ zegt Merel. ‘Weet je, ik had het helemaal niet erg gevonden als we nu nog een paar dagen vakantie hadden gehad om bij te komen van onze reis naar Rome.’

‘Daar spreek je een waar woord!’ is meneer De Jong, hun leraar Nederlands, het met haar eens. Hij komt net het lokaal binnen en heeft Merels woorden opgevangen. ‘Mensen, wat was ik moe toen ik zaterdag thuiskwam.’

‘Ik niet’, doet Patrick stoer

‘Mooi zo’, zegt de leraar. ‘Dan is er vandaag tenminste iemand die bij de les is.’

‘Dat zal voor Patrick dan voor het eerst zijn’, zegt Bas droog.

De laatste leerlingen druppelen het lokaal binnen, waarna meneer De Jong een stuk uit de Bijbel leest.

‘Zo’, zegt hij nadat hij heeft gebeden, ‘wat zullen we vandaag doen? Gewoon verdergaan met de les of het nog over Rome hebben?’

‘Nou, dat lijkt me niet zo’n moeilijke keus’, zegt Jan.

‘Ik neem aan dat jouw keus op Rome valt?’ vraagt de leraar voor alle zekerheid.

Jan knikt instemmend.

‘Wie is het met Jan eens?’ vraagt De Jong.

De handen van bijna alle leerlingen schieten de lucht in. Charlotte aarzelt. Zo veel zin heeft ze niet om na te praten over Rome. Het was een leuke reis, maar wat haar betreft heeft die precies lang genoeg geduurd. En zaterdagavond en zondag heeft ze het er ook al over gehad.

Om geen spelbreker te zijn, steekt ze ook haar hand op. Bas blijkt de enige te zijn die liever gewoon verdergaat met de les.

‘Dus jij wilt het niet meer over Rome hebben?’ glimlacht de leraar Nederlands.

‘Jawel, hoor’, knikt Bas, ‘maar ik weet zeker dat er een addertje onder het gras zit.’

De Jong haalt zijn schouders op. ‘Het spijt me voor jou, Bas, maar de meeste stemmen gelden. Wil jij de blaadjes uitdelen, Zoë?’

‘Blaadjes uitdelen?’ vraagt Zoë verbaasd.

‘Jullie willen het toch over Rome hebben? Nou, dat kan! Ik wil dat jullie een opstel schrijven van minstens vijfhonderd woorden over onze belevenissen in de Italiaanse hoofdstad. Jullie krijgen er een cijfer voor dat meetelt voor jullie rapport, dus doe je best.’

‘Nu begrijp ik wat Bas bedoelde met dat addertje!’ zegt Patrick verontwaardigd. ‘Wat een flauwe streek! Of wist jij hiervan, Bas?’

‘Nee, maar ik ken meneer De Jong langer dan vandaag. Ik vind het trouwens helemaal niet erg dat we een opstel moeten maken. Ik kan wel een boek schrijven over onze reis naar Rome!’

‘Gaaf!’ roept Wilco. ‘Kom ik er ook in voor, Bas?’

‘Als je mij er maar buiten laat!’ vindt Nadine.

‘Ik zei dat ik het kan, niet dat ik het ga doen’, stelt Bas zijn klasgenoten gerust.

‘Zo makkelijk is het niet om een boek te schrijven’, weet De Jong. ‘Een opstel lijkt me voorlopig al moeilijk genoeg. O ja, het helpt niet als je mij als een fantastische, vriendelijke, grappige of sympathieke leraar afschildert. Dat levert geen extra punten op.’

‘Jammer’, zegt Martine, ‘dat was ik net van plan.’

‘Bas, jij gaat zeker een deel van het verhaal in het Italiaans schrijven?’ vraagt Charlotte.

‘Dat zou kunnen’, gaat Bas er serieus op in.

‘Mooi niet!’ lacht De Jong. ‘Ik ben leraar Nederlands!’ ‘Woorden zoals “cool” en “chill” kunnen we dan beter ook niet gebruiken’, bedenkt Bas. ‘Dan krijgen we gegarandeerd een lager cijfer.’

‘Precies’, knikt de leraar. ‘En als ik jullie was, zou ik nu maar eens beginnen, anders zijn jullie niet op tijd klaar en moeten jullie het opstel thuis afmaken.’

‘Ik dacht dat de kinderarbeid was afgeschaft’, kreunt Bram.

‘Dat was in 1874’, weet Bas. ‘Toen werd de wet van Van Houten aangenomen. Maar die gold alleen voor kinderen tot twaalf jaar. Ik ben hier in de klas de enige die daaronder valt.’

De mond van meneer De Jong valt open van verbazing. ‘Hoe weet je dat nu weer, Bas?’ vraagt hij.

‘Nou, laatst hadden we het er thuis over dat je geen kleren zou moeten kopen die door kinderen in landen zoals India zijn gemaakt. Mijn moeder zei toen dat we blij mochten zijn dat kinderarbeid in Nederland al meer dan honderd jaar verboden is. En omdat ik wilde weten wanneer dat precies was, heb ik het opgezocht.’ ‘En onthouden!’ zegt Patrick vol ontzag. ‘Als ik iets uitzoek, ben ik het na een uur weer vergeten. Hoe doe je dat toch, Bas?’

‘Ik denk dat Bas dat zelf ook niet weet’, komt meneer De Jong tussenbeide. ‘Gaan jullie nu alsjeblieft aan het werk, anders komt er nooit een letter op papier.’ ‘En kunt u nooit uitrusten’, grijnst Marion.

De rest van het uur is het rustig in het lokaal. De leerlingen van klas HV1 beseffen dat ze geen keus hebben en buigen zich over hun opstel.

Veel eerder dan de leerlingen verwacht hadden, gaat de bel. Omdat ze zo veel tijd verkletst hebben, is niemand klaar met het opstel.

‘Goed’, zegt meneer De Jong opgewekt. ‘Jullie weten gelijk wat jullie huiswerk voor woensdag is. Een fijne dag verder.’

Het wordt een rommelige dag. Sommige leraren die niet mee zijn geweest naar Rome, vragen aan de leerlingen hoe hun reis was, terwijl anderen net doen of er niets gebeurd is.

In de pauze zoeken de bruggers de aula op.

‘Eerlijk gezegd ben ik blij dat alles achter de rug is’, zegt Merel.

‘Hoe bedoel je dat?’ wil Marion weten.

‘Nou, die twee wedstrijden en daarna die reis naar Rome … Eigenlijk was dat allemaal best stressen.’

‘Die wedstrijden waren verschrikkelijk’, doet Charlotte er een schepje bovenop. ‘Maar die romantische reis naar Rome was toch leuk?’ De anderen beginnen te lachen als ze zien dat Merel van oor tot oor begint te blozen.

‘Ja, hoe is het met jullie liefde, Patrick en Merel?’ vraagt Sander.

‘Heb ik iets gemist?’ Verwonderd kijkt Margret eerst Merel en dan Patrick aan. ‘Dat Frank en Zoë een setje zijn, weet iedereen, maar jullie …?’

‘Er is helemaal niets aan de hand’, zegt Merel vlug. ‘Patrick en ik zijn alleen maar vrienden, meer niet.’

‘Waar hebben we het over?’ vraagt Charlotte. ‘We zijn allemaal nog veel te jong voor verkering.’

‘Echt niet!’ zegt Frank. ‘Ik ken mensen die al op de basisschool verkering kregen en nu al bijna twintig jaar getrouwd zijn.’

‘Daar geloof ik niets van! Dat zeg je alleen maar omdat jij Zoë leuk vindt!’ smaalt Wilco.

‘Toch is het zo!’ houdt Frank vol.

‘Als je het mij vraagt, verzin je dit ter plekke. Nou, ik geloof het pas als ze het me zelf verteld hebben.’ Wilco laat zich niet zo gemakkelijk overtuigen.

‘Misschien moeten we je dan voortaan maar Thomas noemen’, grinnikt Bas.

‘Hoezo?’

‘Laat maar!’ Hoofdschuddend bedenkt Bas dat het soms toch wel erg lastig is dat zijn klasgenoten hem regelmatig niet snappen.

‘Thomas was een van de twaalf discipelen van Jezus’, legt Charlotte uit. ‘Hij geloofde pas dat Jezus uit het graf was opgestaan, toen hij Hem met eigen ogen had gezien.’

‘Net of ik dat niet weet’, mompelt Wilco. ‘Ik dacht er alleen niet zo gauw aan.’

‘Nou, als je dat stel wilt zien dat al op de basischool met elkaar ging, moet je straks maar met me meegaan naar huis’, zegt Frank. ‘Dan kun je het zelf aan mijn moeder of vader vragen.’

‘Vandaar dat jij er zo jong bij bent!’ snapt Louren. ‘Goed voorbeeld doet goed volgen.’

‘Bij hen vergeleken ben ik er in de brugklas nog laat bij’, vindt Frank.

‘Voor jou en Zoë is dit dus inderdaad de beste brugklas van Nederland!’ bedenkt Jan.

‘Jammer dat we die titel maar zo kort houden’, mijmert Bas hardop. ‘Over een paar maanden is het vakantie en daarna zijn we tweedeklassers.’

‘Zie je wel dat het een dom idee is’, lacht Wilco.

‘Ik geloof niet eens dat me dat zou lukken’, zegt Bas. ‘Zelfs als ik van nu af aan alleen maar onvoldoendes haal, ga ik nog over.’

‘Dat meen je niet!’ zegt Marion. ‘Ik zal blij zijn als ik op vwo-niveau overga.’

Op vwo-niveau. Opeens realiseert Bas zich dat ze na de zomer niet alleen geen bruggers meer zijn, maar ook geen klas. De groep zal onherroepelijk uit elkaar vallen. Een deel van hen, onder wie hijzelf, gaat naar de atheneum/gymnasiumklas, de rest naar de havo. Blijkbaar denkt Charlotte aan hetzelfde, want ze zegt: ‘Ik vind het jammer dat we na de zomer niet meer allemaal bij elkaar in de klas zitten. We hebben net zo’n gezellige groep.’

‘Jij gaat naar het vwo, hè?’ vraagt Bas haar.

‘Dat is wel de bedoeling’, knikt Charlotte.

‘Bij mij hangt het erom’, zegt Merel.

‘Als jij niet naar het vwo mag, ga ik ook naar de havo’, zegt Charlotte beslist.

‘Je ouders zullen je aan zien komen!’ weet Bas.

‘Als ik vanaf nu alleen maar lage cijfers haal, kunnen ze mij niets maken!’

‘Het lijkt me beter dat ik vanaf nu alleen maar goede cijfers haal’, vindt Merel. ‘Dan kunnen we samen naar het vwo.’

‘Als je het mij vraagt, zijn we het aan onze stand als beste brugklas van Nederland verplicht om allemaal naar het vwo te gaan’, lacht Bas.

‘Droom maar lekker verder, Bassiepedia’, zegt Sander. ‘Dat we de beste brugklas van Nederland zijn, hebben we voor het grootste deel aan jou te danken.’

‘Iedere ketting is zo sterk als de zwakste schakel’, protesteert Bas. ‘In Utrecht was ik echt niet de enige die goede antwoorden gaf.’

‘Maar wel degene die de meeste goede antwoorden gaf’, zegt Sander. ‘En jou kennende weet je waarschijnlijk nog precies hoeveel goede antwoorden jij hebt gegeven en hoeveel de rest van de klas.’

Bas voelt dat hij een kleur krijgt. Sander heeft gelijk, hij weet het inderdaad nog, maar dat gaat hij hem niet aan zijn neus hangen!

‘Misschien kunnen we een manier bedenken waardoor we allemaal naar vwo 2 kunnen’, zegt hij in plaats daarvan.

‘Het is de vraag of iedereen dat wil’, zegt Martine. ‘Het vwo is een stuk moeilijker dan de havo en ik kan me voorstellen dat niet iedereen daarop zit te wachten. We kunnen niet allemaal zo goed leren als jij, Bas.’

‘Dat is zo’, moet Bas toegeven. ‘Maar het zou wel leuk zijn als we één klas bleven!’

2. HOE LOSSEN WE DIT OP?

‘Wat is er met jou aan de hand, Bas?’ vraagt mama ’s avonds onder het eten.

Bas haalt zijn schouders op.

‘Niks. Hoezo?’

‘Je bent zo stil!’

‘Ben je verliefd?’ vraagt Irma. Ze is een jaar ouder dan Bas en zit in groep 8.

Bas verdenkt haar ervan dat ze zelf verliefd is en er daarom over begint. ‘Nee, jij?’ vraagt hij.

Zijn vraag blijkt een schot in de roos te zijn, want Irma kleurt rood tot achter haar oren.

‘Natuurlijk niet’, zegt ze net iets te vlug.

‘Wel waar!’ zegt Denise. ‘Ik zag het zelf, op het schoolplein. Je liep hand in hand met Daan.’

‘Dat was omdat we een spelletje deden’, verzint Irma. ‘Sinds wanneer doen achtstegroepers spelletjes?’

spot Bas. ‘Dat is toch helemaal niet stoer.’

‘Ik hoef geen stoere jongen’, zegt Irma, volstrekt onlogisch.

‘Nee, je wilt een begripvolle, lieve, hartelijke vriend’, grinnikt Bas.

‘Je vergeet knap’, helpt Denise.

‘En rijk!’ speelt Irma het spelletje mee.

‘Volgens mij is Daan niet rijk!’ bedenkt Denise.

‘Maar wel knap en lief’, zegt Irma.

‘Zie je wel, je bent wel degelijk verliefd’, constateert Bas tevreden.

‘Jongens, kunnen we het ergens anders over hebben?’ vraagt papa nadat hij overdreven diep heeft gezucht. ‘Hoe oud zijn jullie helemaal. Toen ik zo oud was als jullie durfde ik nauwelijks naar een meisje te kijken, laat staan met haar te praten.’

‘De tijden zijn veranderd, papa’, zegt Bas. ‘Bij ons in de klas zit sinds Rome ook een setje.’

‘Een setje?’ vraagt papa.

‘Ja, zo noemen ze tegenwoordig stelletjes’, legt mama uit.

‘Heel wat jongens en meisjes hebben geld in de Trevifontein gegooid, in de hoop de liefde van hun leven te vinden’, vertelt Bas.

‘Jij ook?’ vraagt Denise nieuwsgierig.

‘Ik? Ik kijk wel uit. Trouwens, ik heb de liefde van mijn leven allang gevonden.’

‘Je computer’, begrijpt mama. ‘Zo is dat! En het voordeel van een computer is dat die precies doet wat jij wilt.’

‘Die van mij doet anders regelmatig dingen die ik helemaal niet wil!’ zegt mama.

‘Dat ligt aan u’, zegt Irma.

‘Soms zou ik willen dat ik honderd jaar eerder was geboren’, verzucht mama.

‘In een tijdperk zonder stofzuiger, wasmachine, vaatwasser, centrale verwarming’, somt Bas op. ‘Daar geloof ik niets van.’

‘Goed, vijftig jaar dan.’

‘Of twintig jaar later’, bedenkt papa. ‘Dan hadden we, net als de kinderen, computers heel gewoon gevonden.’ ‘Dan waren wij er niet geweest’, weet Denise.

‘Wat mankeert ons vandaag?’ vraagt mama zich af. ‘Het lijkt wel of we het alleen maar over onzinnige dingen hebben. Praten over als dit of als dat heeft weinig zin, want je kunt er toch niets aan veranderen. En intussen weet ik nog steeds niet wat jou dwarszit, Bas.’

‘Iets wat ik waarschijnlijk ook niet kan veranderen’, zegt Bas.

‘Als jij er geen oplossing voor weet, is het echt een groot probleem’, bedenkt Denise. ‘Jij weet toch alles …’

‘Nou, alles?’ Irma denkt daar duidelijk anders over dan haar jongere zusje.

Bas, die vindt dat het gesprek een totaal verkeerde kant op gaat, vraagt: ‘Zal ik de toetjes gaan halen?’

‘Dat lijkt me een goed idee’, knikt papa. ‘Want nu jullie vakantie er weer op zit, hebben jullie vast wel huiswerk.’

‘Daarom kan ik er nu al tegen opzien dat ik na de zomervakantie ook naar de brugklas ga’, zegt Irma.

Bas weet de opmerking dat het allemaal wel meevalt nog net binnen te houden. Voor hem is het huiswerk meestal een koud kunstje, omdat hij hoogebegaafd is, maar dat geldt niet voor Irma.

‘Wat het eten betreft, ben ik blij dat ik weer terug ben in Nederland’, zegt hij terwijl hij vla en yoghurt op tafel zet. ‘Van toetjes hebben ze in Italië naar mijn idee nog nooit gehoord.’

‘Dat denk jij’, zegt mama. ‘Dat jullie ze niet hebben gegeten, wil nog niet zeggen dat ze er niet zijn.’

Later, als hij klaar is met zijn huiswerk, leest Bas het begin van het opstel door dat hij tijdens de les heeft geschreven.

‘Waardeloos’, ziet hij. ‘Ik kan zelf mijn eigen hanenpoten nauwelijks lezen, laat staan dat De Jong het kan.’ Hij trekt het toetsenbord van zijn computer naar zich toe en begint te typen. Hij begint bij de landing op het vliegveld bij Rome. Dat hij dolblij was geweest dat hij weer vaste grond onder zijn voeten had gehad, verzwijgt hij. De hele klas wist van zijn vliegangst, maar gelukkig hebben ze hem er niet mee geplaagd.

We hebben echt een fijne klas, bedenkt hij. Ondanks dat Charlotte en ik buitenbeentjes zijn, worden we niet gepest.

Opnieuw beseft hij dat niet het feit dat ze de beste brugklas van Nederland zijn belangrijk is, maar dat ze als klas een eenheid zijn. En dat die er niet meer is na de zomervakantie …

Een probleem waar zelfs Bassiepedia geen oplossing voor heeft.

Hemelsbreed maar een paar kilometer verderop denkt Charlotte aan hetzelfde. Ze is behoorlijk geschrokken van de opmerking die Merel die middag maakte. Ze moet er niet aan denken dat Merel straks naar de havo gaat en zij naar het vwo. Merel is haar enige echte vriendin; met de rest van de meisjes in hun klas heeft ze alleen maar oppervlakkig contact.

Als Merel naar de havo gaat, wil ik daar ook naartoe, bedenkt ze. Maar papa en mama zullen me aan zien komen. En in feite hebben ze natuurlijk gelijk. Als je de hersens hebt om het vwo te kunnen doen, moet je niet naar de havo gaan.

Tekening:

Ze probeert te bedenken wie er nog meer naar het vwo gaan. Bas natuurlijk en Margret waarschijnlijk ook. Van Wilco weet ze het niet zeker. Net als Patrick probeert die altijd stoer te doen en hoge cijfers halen past daar niet bij. Toch kan ze zich niet herinneren dat hij ooit een onvoldoende heeft gehaald.

Nadine haalt ook goede cijfers, net als zijzelf en Bas, weet ze, maar zij zit altijd tot laat in de avond te leren. Dat laatste geldt voor meer van haar klasgenoten.

Merel moet mee naar het vwo! vindt Charlotte. Al moet ik haar er aan haar haren bijslepen!

Als Charlotte bedenkt hoe het eruit zou zien als ze die uitdrukking letterlijk zou nemen, schiet ze in de lach. Merel zou het haar vast en zeker niet in dank afnemen als ze dat zou doen.

Het enige wat ik voor Merel kan doen, is haar helpen met haar huiswerk, beseft Charlotte. In elk geval met de vakken waarin ik beter ben dan zij. En als iemand anders haar dan helpt bij de vakken waar ik ook niet zo goed in ben, moet het lukken.

Er is er één in de klas die iedereen kan helpen, weet ze, en dat is Bas. Zei hij vanmiddag niet dat we het aan onze stand verplicht zijn allemaal naar het vwo te gaan, als beste brugklas van Nederland? Nou, dan moet hij ons daar maar mee helpen, want het is ook aan hem te danken dat we de beste brugklas zijn.

Ze kijkt op haar horloge.

Tien over tien, ziet ze. Te laat om Bas nog een appje te sturen om hem te vertellen dat hij vanaf morgen bijles moet gaan geven. Bas slaapt als het goed is allang en als hij zijn mobieltje, net als zijzelf, ’s nachts aan heeft en naast zijn bed neerlegt, schrikt hij er misschien wakker van.

Haar plannetje moet dan maar wachten tot morgen.

Misschien wil Merel wel helemaal niet dat Bas haar helpt, bedenkt ze als ze een kwartiertje later in bed ligt. En stel dat ze overgaat naar 2 vwo, dan is het de vraag of ze het daar redt. Ze kan moeilijk van Bas verlangen dat hij haar tot en met de zesde klas op sleeptouw neemt en ook nog eens helpt met haar eindexamen.

Hoe zal de klas er dan uitzien? vraagt ze zich af. Vermoedelijk een stuk kleiner dan nu. Eén ding staat vast: het verschil in lengte tussen haar en haar klasgenoten zal een stuk minder zijn.

En Bas, hoe ziet die er dan uit? Vermoedelijk valt hij nog steeds uit de toon. Alle anderen zijn dan als het goed is al bijna volwassen en hij zit met zijn vijftien jaar dan nog volop in de puberteit en onder de jeugdpuistjes.

Gelukkig duurt het nog heel lang voor het zover is, bedenkt Charlotte terwijl ze het zich onder haar dekbed zo gemakkelijk mogelijk maakt. Examen doen, ze moet er niet aan denken! Ze had al als een berg opgezien tegen de twee wedstrijden voor de beste brugklas, eerst die van Apeldoorn en daarna die van Nederland, terwijl ze dat niet eens alleen hoefde te doen.

Bij proefwerken en examens is dat wel het geval.

Het is nog maar de vraag of ik in de zesde van het vwo nog steeds bij Bas in de klas zit, denkt ze bedrukt. Voor hetzelfde geld blijf ik opnieuw zitten.

Dat dit Bas ook kan overkomen, komt niet in haar hoofd op. Die doet waarschijnlijk het vwo op z’n sloffen en gaat daarna een of andere ingewikkelde studie doen aan een universiteit.

Het is toch wel handig als je zo goed kunt leren als hij, denkt ze, een beetje jaloers. Hoewel, ik mag zelf ook niet klagen … Ik kan naar het vwo en er zijn genoeg anderen voor wie dat te hoog gegrepen is.

Opeens moet ze denken aan de woorden van een schrijver die, toen ze in groep 8 zat, een keer in de klas kwam vertellen over zijn boeken en hoe het is om schrijver te zijn. Vooral de opmerking aan het begin van zijn verhaal was haar altijd bijgebleven. Hij had aan de klas gevraagd of er ook kinderen waren die, net als hij, schrijver wilden worden. Een paar van haar klasgenoten hadden hun hand opgestoken. Daarna had hij gevraagd wat de anderen wilden worden.