ALS OPGEJAAGD WILD

Janwillem Blijdorp
Als opgejaagd wild
© B.V. Uitgeverij De Banier - Utrecht 2003
Omslagtekening: Hans Ellens
Omslagontwerp: Mariëtte Wilgehof
ISBN 90 336 2573 3
NUR 344

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd, opgeslagen in een geautomatiseerd
gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij
electronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enig andere manier, zonder
voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

JANWILLEM BLIJDORP

Als opgejaagd wild

DE BANIER - UTRECHT

VAN DEZELFDE SCHRIJVER VERSCHENEN EERDER:

VLUCHT IN VEILIGE HANDEN

SPELEN MET VUUR

HOOFDSTUK 1

Met een zucht liet Koen van den Heuvel zijn zware rugzak op de grond zakken. Waar was hij aan begonnen? Z’n vakantie was nog niet eens goed en wel op gang en nu al had hij er spijt van.

Omdat hij geen ander alternatief kon bedenken had hij geboekt bij een reisorganisatie, die een vakantie in de Zwitserse Alpen organiseerde. Op zich had Koen geen hekel aan wandelen en de bergen trokken hem best, maar toen hij een brief van zijn reisleider had gekregen, was de moed hem in de schoenen gezonken. De goede man had waarschijnlijk de beste bedoelingen, maar om een groep volwassenen een Zwitsers vlaggetje te sturen, waarmee ze op het station Arnhem moesten zwaaien, zodat ze elkaar zouden kunnen herkennen, nee, dat ging Koen veel en veel te ver. Alleen het feit dat hij een behoorlijk deel van zijn reisgeld kwijt zou zijn als hij nog afhaakte weerhield hem van deze stap. En nu stond hij dus hier, gepakt en gezakt, op een onmogelijk vroeg uur op het station van de Gelderse hoofdstad.

Hij ging zitten op een bank, vast van plan niet meer overeind te komen voordat de trein het station zou binnenlopen. Het gewraakte vlaggetje had hij allang in de prullenbak gedumpt.

‘’k Ben benieuwd wat voor mensen er allemaal met zo’n groepsreis meegaan.’ mijmerde hij. De namen op de lijst van deelnemers zeiden hem niets; er waren geen bekenden bij. Wel had hij geconstateerd dat de meeste jongelui ongeveer zijn leeftijd hadden. Bij één persoon ontbrak zowel de voornaam als de geboortedatum. Kennelijk had dat meisje het niet nodig gevonden die door te geven.

Koen keek eens om zich heen. Ondanks het vroege uur was het al behoorlijk druk. Treinen rolden langzaam het station binnen en brachten een stroom reizigers mee, die zich naar de uitgang haastten, op weg naar wat voor bestemming dan ook.

Een eindje verderop ontdekte hij wat hij zocht. Een kleine man met een buikje stond druk met z’n armen te wapperen. In z n ene hand hield hij een vlaggetje, in de andere een vel papier. Het kon niet missen, dat moest de reisleider zijn. Een stuk of wat jongelui van Koens leeftijd stonden om hem heen. Aarzelend begon de eerste kennismaking.

Koen keek op zijn horloge. Het duurde nog minstens twintig minuten voordat de trein richting Zwitserland zou vertrekken. Hij had geen zin zich al bij zijn reisgenoten aan te sluiten.

Nog geen tien meter bij Koens bankje vandaan kon je koffie krijgen. Even aarzelde de jongen, toen haalde hij zijn schouders op en met een half oog op z’n bagage slenterde hij naar de automaat. Een kop koffie als opkikkertje had hij wel nodig. Wat een manier om je vakantie te beginnen!

Toen Koen terugkwam bij z’n bagage bleek hij het bankje niet langer voor zich alleen te hebben. Er was een jonge vrouw op neergestreken. Ze hield een gloednieuwe koffer van een bekend merk stevig met beide handen vast. Ondanks het feit dat het station overdekt was droeg ze een donkere zonnebril, waardoor Koen haar ogen niet kon zien. Ze maakte op hem een trieste, eenzame en verlaten indruk.

Een beetje met zichzelf verlegen ging Koen op z’n oude plekje, naast zijn rugzak, zitten. Om zich een houding te geven nam hij snel een grote slok van de nog veel te hete koffie.

Tot zijn verbazing begon de vrouw tegen hem te praten.

‘Je vindt het toch niet erg dat ik hier ben gaan zitten, hè?’ vroeg ze. Ze had een diepe, mooie stem.

Koen wendde zich naar haar toe en schudde zijn hoofd.

‘U hebt net zoveel recht hier te zitten als ik,’ stelde hij haar gerust.

De vrouw knikte en haalde een pocketboek uit haar handtas, waarin ze wat nerveus begon te bladeren. Koen, die haar vanuit zijn ooghoeken op zat te nemen, zag dat het niet de gebruikelijke rommel was, die de meeste vrouwen van haar leeftijd zouden meenemen op reis, maar een literaire roman van een bekende schrijfster.

De vrouw naast hem was een opvallende persoonlijkheid. Haar lange, gitzwarte haar hing in grote slagen tot ver over haar schouders en vormde een schril contrast met het korte, witte zomerjasje dat ze droeg. Een klein, wit hoedje maakte het plaatje compleet.

‘Geen vrouw die je gemakkelijk over het hoofd zag,’ dacht Koen bij zichzelf. De vrouw had iets waardoor het hart van mannen, dus ook zijn hart, sneller ging kloppen. Niet dat dat er overigens veel toe deed. Over tien minuten ging zijn trein en dan zou hij haar waarschijnlijk nooit meer zien.

‘Ze heeft ongetwijfeld een vriend of man,’ zei hij spottend tegen zichzelf. ‘En dat ze knap is, zegt eigenlijk niets. Hoe vaak gebeurt het niet dat mooie vrouwen een vervelend karakter hebben?’

Opnieuw keek hij naar de reisleider. De groep om hem heen was aanmerkelijk gegroeid en het kleine mannetje stond zenuwachtig te tellen. Vanaf zijn plaatsje op de bank telde Koen met hem mee. Als er op het laatste moment niemand was afgevallen ontbrak er behalve hem nog één persoon op het appèl, wist hij.

‘Wat een vertoning, hè?’ onderbrak het meisje naast hem zijn gedachten. Ze knikte in de richting van de reisleider en zijn beschermelingen. Koen bloosde tot in zijn nek.

‘Zal ik net doen of ik er niets mee te maken heb?’ schoot het door zijn hoofd.

‘En het ergste is dat ik met die groep mee moet,’ hoorde hij de vrouw zeggen. ‘Waar ben ik aan begonnen!’

Even was Koen te verbaasd om te reageren.

‘Bedoel je dat jij ook met dat reisgezelschap mee gaat?’ zei hij, toen hij weer wat bij zijn positieven was gekomen.

De vrouw knikte.

Koen schoot in de lach.

‘Het ziet er naar uit dat we in hetzelfde schuitje zitten,’ vertelde hij. ‘Ik ben één van de twee mensen waarnaar die reisleider wanhopig op zoek is. Kennelijk ben jij dus de andere.’

Zijn hand die hij naar het meisje uitstak werd door haar aarzelend gedrukt.

‘Koen van den Heuvel,’ stelde hij zich voor.

‘Judith van Ravenswaay.’

‘Een naam die precies bij haar past,’ constateerde Koen bij zichzelf.

Op dat moment rolde een zware elektrische locomotief met een stuk ot acht rijtuigen van de Deutsche Bundesbahn erachter het station binnen. Het tweetal op de bank zag de eerste tekenen van paniek op het gezicht van de reisleider verschijnen.

‘Als we willen voorkomen dat die goede man er ter plekke in blijft, zullen we ons helaas moeten melden,’ stelde Judith vast. Er klonk spijt door in haar stem.

Koen knikte en kwam langzaam overeind. Als vanzelfsprekend nam hij de koffer van Judith in zijn rechterhand. Zijn eigen rugzak had hij over zijn linkerschouder gehangen. Even leek het erop of het meisje wilde protesteren, maar toen haalde ze met een nauwelijks merkbaar gebaar de schouders op.

‘Ze zijn er toch nog, de beleefde mannen,’ mompelde ze spottend.

Terwijl ze in de richting van het luidruchtige reisgezelschap met de nerveuze reisleider slenterden, zagen ze een trek van opluchting over het gezicht van de man glijden.

‘Jullie moeten de ontbrekende schapen zijn,’ zei hij.

Even kreeg Koen de neiging om zijn begroeting met een welgemeend ‘bè’ te beantwoorden, maar hij wist zich te beheersen.

‘Koen van den Heuvel,’ zei hij.

‘Judith van Ravenswaay,’ klonk het naast hem.

‘Welkom,’ zei de reisleider jachtig. ‘Ik ben Bart van Goes. Straks hebben we tijd genoeg om verder kennis te maken. Het is nu zaak onze coupé op te zoeken.’

‘Die is tegen het eind van de vakantie volledig doorgedraaid,’ constateerde Koen. Hij keek eens om zich heen. De rest van het reisgezelschap stond in kleine groepjes te praten. Alleen hij en Judith hielden zich wat afzijdig.

‘Het ziet er naar uit dat wij een beetje de buitenbeentjes zijn,’ zei Judith zacht. ‘Ik wou dat ik nooit op het idee gekomen was zó op vakantie te gaan.’

Koen haalde zijn schouders op.

‘Het was ook niet mijn eerste keus,’ vertelde hij. ‘Ik zou met een vriend van me gaan zeilen in Friesland. Zijn grootouders wonen aan één van de meren. Maar op het laatste moment ging dat niet door.’

‘Er is zeker een meisje in het spel,’ giste Judith.

‘Ja, en nog wel mijn eigen zus! Van je familie moet je het maar hebben.’ Hij zei het spottend, maar er klonk een warme ondertoon door in zijn stem toen hij vervolgde: ‘Marjolein heeft Peter overigens op dit moment harder nodig dan ik.’¹⁾

Even keek Judith hem onderzoekend aan, maar ze vroeg niet verder.

‘Ik geloof dat we moeten instappen,’ zei ze alleen.

Terwijl ze samen met de groep naar de druk gebarende leisleider toeliepen, vroeg Koen: ‘Waarom ben jij eigenlijk meegegaan?’

‘Och, je moet toch ergens heen,’ zei Judith vaag. ‘Ik hoop alleen niet dat Van Goes onze hele vakantie probeert te regelen.’

‘Misschien wordt dat wel minder als we op onze bestemming zijn,’ nam Koen het voor Bart op.

Judith schudde haar hoofd.

‘Ik ken dat soort mannen. Ze proberen je leven van A tot Z te regelen.’

‘Je hebt je oordeel wel heel snel klaar.’ dacht Koen bij zichzelf, maar hij besloot te zwijgen. Wat kende hij Judith nu helemaal. Nog geen twintig minuten geleden was ze niet meer geweest dan een naam op een deelnemerslijst, en dan nog wel één waarbij de voornaam en de geboortedatum ontbraken.

‘Hoe oud zou ze zijn,’ vroeg hij zich af. Waarschijnlijk een jaar of één, twee-en-twintig. Veel ouder dan hij kon ze niet zijn.

Na wat heen en weer geloop had iedereen een plaats gevonden in de gereserveerde coupé. Kort daarop zette de trein zich in beweging. Als vanzelfsprekend was Koen tegenover Judith gaan zitten. Doordat ze samen als laatsten gearriveerd waren, leek het erop dat ze bij elkaar hoorden. Tenminste, zo dacht de rest van de groep er blijkbaar over. Koen keek eens om zich heen. De meeste deelnemers waren meisjes, waarvan Judith verreweg de opvallendste was. Niet alleen door haar uiterlijk, maar ook door haar manier van doen. Nog steeds had ze de donkere zonnebril niet afgezet en al voordat de trein zich in beweging had gezet, had ze haar boek weer genomen en begon ze te lezen. Als iemand met haar kennis kwam maken keek ze even op, schudde aarzelend een hand, maar ze liet zich niet verleiden tot een gesprek.

‘Kennelijk heeft die last van een kanjer van een ochtendhumeur.’ hoorde Koen één van de andere deelnemers, een vrolijke jongen die Richard heette, mompelen. Hij had een gitaar bij zich, maar toen hij het instrument uit z’n foedraal haalde, werd hij door een andere jongen. Maarten, tegengehouden.

‘Kerel,’ zei Maarten, ‘je weet dat ik je gitaarspel pas in de kleine uurtjes kan waarderen. Zou je dus zo vriendelijk willen zijn dat jammerhout te laten waar het zit. Ik ben bang dat je anders de restanten ervan kunt gaan zoeken langs de Duitse spoorlijn.’

Ze waren inderdaad inmiddels de grens gepasseerd. Het Duitse landschap schoof langs de ramen voorbij. Langzamerhand kreeg Koen het idee dat de vakantie begonnen was. Hij sloot zijn ogen. Rondom hem rumoerde de groep, maar Koen merkte het niet meer. Op de monotone cadans van de wielen viel hij in slaap en had niet in de gaten dat Judith hem vanachter de donkere glazen van haar zonnebril zat op te nemen.

¹⁾Zie: „Spelen met vuur.”

HOOFDSTUK 2

Judith van Ravenswaay keek in haar boek, zonder ook maar een letter te lezen. Daarvoor speelden er teveel gedachten in haar hoofd. Ze had zich al maanden geleden ingeschreven voor de reis, met het idee er een fijne vakantie van te maken, maar nu, na de gebeurtenissen van de afgelopen weken, had deze hele vakantie meer weg van een vlucht. Ze moest weg, weg van haar fiat in Zwolle, van haar baan, weg uit Nederland.

Nu had ze er spijt van als haren op haar hoofd met een groep te zijn meegegaan. Het was beter geweest als ze alleen naar het buitenland was vertrokken, om in een klein hotel in een afgelegen dal tot rust te komen en haar leven weer in de rails te krijgen. Als dat tenminste nog mogeliik was!

Vóór alles moest ze een beslissing nemen hoe het nu verdei moest. Een besluit dat haar hele leven - en niet alleen het hare - zou veranderen, hoe het ook uit zou pakken. De scheuren, barsten en deuken die ze de afgelopen tijd had opgelopen zouden helen, maar de littekens zouden altijd blijven.

‘Kan ik, wil ik nog uit het dal omhoogkruipen?’ vroeg ze zich af. Ze voelde de tranen, die de laatste tijd wel heel erg los zaten, branden achter haar ogen.

‘Waarom?’ vroeg ze zich voor de zoveelste keer af. Ze probeerde zich te concentreren op het boek, maar hoewel ze altijd genoot van de schrijfstijl en de verhalen van de schrijfster konden die haar nu absoluut niet boeien. Ze keek naar de jongen die tegenover haar zo rustig zat te slapen. Wat moest het heerlijk zijn de wereld zo gemakkelijk buiten te sluiten. Zelf sliep ze haast niet. In haar handtas zaten de slaaptabletten die haar de laatste paar weken de broodnodige rust bezorgden.

Judith zuchtte diep.

‘Heb jij zin in deze vakantie?’ hoorde ze het meisje naast haar vragen. Verschrikt keek ze op. Hoe heette ze ook weer? De ander had zich wel aan haar voorgesteld, maar in de hoeveelheid van namen was Judith de hare onmiddellijk vergeten.

Toen Judith bleef zwijgen, vervolgde het meisje: ‘Sorry, het was niet de bedoeling je te storen.’

‘Het geeft niet,’ zei Judith vlug. ‘Het zal in de toekomst nog wel vaker gebeuren dat ik wat afwezig ben. Ik ben trouwens je naam even kwijt.’

‘Margreet Veldhoven,’ zei het meisje. ‘En als ik me niet vergis heet jij Judith. Ik kom uit Rotterdam en ben een ongelooflijke kletskous. Dus als het je gaat vervelen tik je me maar op m’n vingers. Dat ben ik zo langzamerhand wel gewend.’

Voor het eerst die morgen schoot Judith spontaan in de lach.

‘Volgens mij leg jij gemakkelijk contacten,’ constateerde ze.

Margreet knikte instemmend.

‘Dat wel,’ zei ze, om er een beetje spijtig aan toe te voegen: ‘Helaas zijn die meestal vrij oppervlakkig.’

‘Echte vrienden zijn zeldzaam,’ gaf Judith toe. Zelf was ze de afgelopen weken tot de conclusie gekomen dat ze die eigenlijk helemaal niet had. Er was niemand bij wie ze haar probleem durfde aan te kaarten.

Op dat moment stommelde de conducteur de coupé binnen.

Er klonk een lachsalvo door de kleine ruimte toen het bijna onmogelijk bleek Koen wakker te krijgen. Pas nadat z’n buurman hem stevig door elkaar had geschud, deed de jongen één oog open.

‘Zijn we er al,’ geeuwde hij.

‘Was het maar waar,’ grinnikte Margreet. ‘Nee, die man wil je kaartje zien.’

‘Heb ik niet,’ mompelde Koen en hij draaide zijn gezicht doodgemoedereerd naar het venster en sloot opnieuw zijn ogen.

De Duitse conducteur haalde even zijn schouders op, maar tot verbazing van de rest van de groep vroeg hij niet verder.

‘Blijkbaar begrijpt die man dat je geen slapende honden wakker moet maken,’ lachte Margreet.

Koen, opeens klaarwakker, keek haar vernietigend aan.

‘Ik laat me niet zomaar voor hond uitmaken,’ zei hij kwaad. Geschrokken hield Margreet haar mond.

‘Sorry, zo bedoelde ik het niet,’ stamelde ze.

‘Dat is je geraden ook,’ gromde Koen. Hij grinnikte toen hij het angstige gezicht van het meisje zag.

‘Hé joh, trek het je niet aan, ik maak maar een grapje. Zou er trouwens ergens koffie te krijgen zijn? Ik snak naar een bak!’

‘Nou,’ mengde Judith zich in het gesprek, ‘jij hebt in Arnhem al een kop op. Wij zitten de hele morgen op een droogje.’

‘Er zal vanzelf wel iemand langskomen,’ dacht één van de andere jongens.

‘Laat Bart het maar regelen,’ vond Margreet. ‘Tenslotte is hij onze reisleider.’ Ze riep Bart, die een eind verderop in de coupé zat en vroeg: ‘Waar blijft de koffie?’

‘Ik zal het gaan vragen,’ zei hij en niet veel later kwam hij zowaar terug met een steward, die een karretje met koffie, thee en allerlei andere drankjes en versnaperingen voor zich uit duwde.

‘Wat doen jullie in je dagelijkse leven?’ vroeg Koen aan Judith en Margreet, nadat hij zijn koffie en een grote gevulde koek had weggewerkt.

‘Ik werk op de administratie van een groot kantoor,’ vertelde Judith. Margreet wachtte even of er nog meer zou volgen, maar toen dat niet het geval was, ratelde ze: ‘Ik ben dit jaar geslaagd voor de PABO en ga straks in groep 1 aan het werk in Zoetermeer. Ik heb geluk gehad; de meeste van mijn klasgenoten hebben nog geen baan. Maar op de school waar ik stage heb gelopen gaat één van de leidsters weg, omdat ze in september een baby krijgt. Ik kon haar baan overnemen, eerst tijdelijk, maar ze komt waarschijnlijk toch niet terug, want ze is gek op kleine kinderen en ik kan me niet voorstellen dat ze zo’n lief klein ding naar een crèche brengt.’

Toen ze even stopte om adem te halen vroeg Judith vlug aan Koen: ‘En jij, wat doe jij voor de kost?’

‘Voor de kost niet zoveel,’ zei hij. ‘Sinds kort werk ik zaterdags bij de PTT, maar door de week studeer ik.’

‘Wat?’ vroegen Margreet en Judith tegelijk.

‘Vliegtuigtechniek aan de Technische Universiteit in Delft,’ vertelde Koen. ‘Maar af en toe wilde ik wel dat ik er nooit aan begonnen was. Het valt me in ieder geval vies tegen. En door al die problemen bij Fokker is de kans op een baan in die richting ook een stuk kleiner geworden. Wie weet, misschien schakel ik nog over op technische natuurkunde.’

‘Niks voor mij,’ was Margreet van mening. ‘Ik griezelde op de HAVO al als ik het woord natuurkunde hoorde.’

Koen schoot in de lach. Die reactie had hij veel vaker meegemaakt.

‘Het moetje inderdaad liggen,’ gaf hij toe. ‘Zo moet ik er niet aan denken de hele dag voor een klas met schreeuwende, huilende, ruziënde kinderen te staan. Ik krijg al buikpijn als ik er aan denk.’

Terwijl de trein steeds verder naar het zuiden reed, maakten de jongelui kennis met elkaar, en voordat ze de Zwitserse grens gepasseerd waren, was het ijs behoorlijk gebroken. Alleen Judith hield zich afzijdig. Als haar iets gevraagd werd, gaf ze korte antwoorden, maar het was iedeieen duidelijk dat ze moeite had zich op de gesprekken te concentreren.

‘Misschien vindt ze ons wel vreselijk oppervlakkig,’ dacht Koen, terwijl hij met een half oor naar de onvermoeibare Margieet luisterde. ‘Maar ik vind de trein nou niet de meest geschikte plaats om een boom op te zetten over een serieus onderwerp. Daar hebben we in de komende dagen hopelijk tijd genoeg voor.’

Koen was zijn tegenzin van eerder die morgen bijna vergeten. Bart van Goes, de reisleider, bleek bij nader inzien toch wel mee te vallen. Hij wist tenminste veel te vertellen over de plaatsen die ze passeerden en deed dat op zo’n manier dat de lachsalvo’s regelmatig door de coupé schalden.

Toch waren ze allemaal blij toen laat in de avond, na een lange busreis over kronkelende bergwegen, hun hotel in zicht kwam. Boven de toppen van de bergen, die het dal waarin het dorp lag omringen, zocht een bijna volle maan haar baan langs de hemel. Duizenden sterren flonkerden hoog in de zwarte lucht. Het beloofde de volgende dag mooi weer te worden.

Het duurde even voordat de kamers verdeeld waren. Voor het reisgezelschap waren er allemaal tweepersoons kamers gereserveerd. Koen moest zijn kamer delen met Edward, een vrij rustige jongen, iets waar hij niet rouwig om was.

Judith had het wat dat betreft minder goed getroffen; zij sliep samen met Margreet op één slaapkamer.

Omdat het al laat was en het een lange dag geweest was, zochten de meeste vakantiegangers meteen hun bedden op. Margreet had als eerste beslag weten te leggen op hun gemeenschappelijke badkamer, maar vanuit de open deur ratelde ze aan één stuk door tegen Judith, die op haar bed zat te wachten.

‘Zal ik vragen of ik een andere kamergenote kan krijgen?’ dacht het meisje bij zichzelf. ‘Hoe houd ik dit ooit de hele vakantie vol?’

Zonder dat Margreet het merkte sloop ze de kamer uit. De hal bij de receptie was leeg, maar de voordeur van het hotel zat niet op slot. Even later stond Judith buiten.

Het was een schitterende nacht. Judith, die aan een drukke straat in de Overijsselse hoofdstad woonde, verbaasde zich over de stilte. In de verte gleden de koplampen van een late auto langs de berghelling en de meeste ramen van het hotel achter haar waren nog verlicht, maar verder wees niets op enig teken van leven.

Een beetje aarzelend begon Judith een pad te volgen, dat in de richting van een bergweide verderop voerde. Even alleen zijn, genieten van de stilte. Wie weet, misschien zou ze vannacht dan eindelijk eens zonder slaaptabletten in slaap kunnen komen.

Doordat ze goed moest opletten waar ze haar voeten neerzette, ontdekte ze de ander pas toen ze vlak bij hem was. Op een bank, in de schaduw van een boom, zat een man. Even overwoog ze om weg te lopen, maar net toen ze zich om wilde draaien hoorde ze zeggen: ‘Dit is nu al de tweede keer vandaag dat wij elkaar op een bank aantreffen.’

Judith zuchtte opgelucht.

‘Ben jij dat. Koen?’ vroeg ze voor alle zekerheid.

‘Had je iemand anders verwacht?’ grinnikte Koen.

‘Ik schrok me wild.’ bekende Judith. ‘Ik dacht dat ik de enige was die nog niet naar bed was gegaan.’

Koen schudde zijn hoofd.

‘Ik had zin om even een frisse neus te halen. Zo’n hele dag in een benauwde treincoupé gaatje niet in je koude kleren zitten. Heerlijk is het hier, hè?’

Judith knikte en ging, een beetje aarzelend, naast hem zitten.

‘Ik stoor toch niet, hoop ik.’

Koen schoot in de lach.

‘Ik was even bang dat het Margreet was die mijn rust kwam verstoren,’ zei hij, ‘en ik geloof niet dat ik daar echt op zat te wachten. Wat kan dat mens ratelen, zeg. Ik heb trouwens het idee dat jij alles wat zij te veel zegt, te weinig zegt.’

‘Wat bedoel je?’ vroeg Judith verward.

‘In de trein heb je keurig netjes op de meeste vragen een antwoord gegeven, maar je hebt nauwelijks iets over jezelf verteld. En zelf heb je ook bijna niets aan een ander gevraagd. Ben je zo verlegen, of interesseren de mensen waarmee je op vakantie bent, je helemaal niets?’

Judith sloeg haar ogen neer; aarzelde even.

‘Soms heeft een mens genoeg aan zichzelf,’ zei ze afwerend.

‘Vaak helpt het als je over je problemen praat,’ zei Koen.

Geschrokken keek Judith van hem weg, om te voorkomen dat hij de tranen in haar ogen, eindelijk eens niet bedekt door haar zonnebril, zou zien. Lag het er dan zo duimendik bovenop dat ze het moeilijk had?

‘Er valt niets te bepraten,’ zei ze. Ze ergerde zich aan het feit dat haar stem schor klonk.

Koen, die besefte dat het meisje met een levensgroot probleem zat, zei zacht: ‘Er is er Eén bij wie je met al je moeilijkheden terecht kan.’

Judith begreep wel wat hij bedoelde en zweeg. Met haar hoofd in haar handen zat ze stil voor zich uit te staren. Er sprak zoveel wanhoop uit haar houding, dat Koen zichzelf moest dwingen geen troostende arm om haar heen te slaan. Toen Judith eindelijk het zwijgen verbrak zei ze alleen: ‘Zie je die sterren? Zijn ze niet oneindig ver weg? Toch zijn ze voor mij dichterbij dan die Ene, waar jij het zojuist over had.’

Zonder Koen verder nog een blik waardig te keuren stond ze op en liep het pad terug naar het hotel.

Koen bleef verbijsterd op het bankje achter. Even overwoog hij haar te volgen, maar hij besloot het niet te doen. Kennelijk was Judith niet zo ver dat ze hem in vertrouwen wilde of durfde te nemen. Trouwens, wat kende hij haar helemaal? Zo’n vijftien uur geleden hadden ze voor het eerst kennisgemaakt in Arnhem. Het zou heel vreemd zijn als ze hem nou al vertelde wat haar problemen waren. Want dat ze die had was duidelijk. Vooral haar laatste opmerking had bij Koen het nodige losgemaakt. Als je met je vraagstukken niet meer bij je hemelse Vader terecht kon, waar moest je dan naar toe ?

HOOFDSTUK 3

In de dagen die volgden raakten de deelnemers aan de reis steeds meer aan elkaar gewend. Binnen de grote groep ontstonden er kleinere groepjes van jongelui die het goed met elkaar konden vinden, zonder dat dat ten koste ging van de sfeer en de gezelligheid. Ook Koen had al gauw aansluiting gevonden bij een stel mede-studenten. Alleen Judith bleet een buitenbeentje. Ze deed wel aan alle activiteiten mee, maar het was duidelijk dat ze meestal met haar gedachten ergens anders zat. De anderen probeerden haar bij hun gesprekken te betrekken, maar de één na de ander haakte schouderophalend af. Blijkbaar had Judith geen behoefte aan nauwere contacten; wel, dan moesten ze dat maar respecteren. Ze waren in ieder geval niet van plan hun vakantie er door te laten bederven.

Alleen Koen, die haar bittere woorden van de allereerste avond in het dal nog niet was vergeten, gaf het niet op. Als ze ’s morgens vroeg, beladen met een rugzak met proviand en drinken, de bergen introkken, duurde het meestal niet lang voordat hij naast haar liep. Van de reacties van zijn reisgenoten trok hij zich niets aan. Regelmatig klommen ze samen, aan de staart van de groep, zwijgend zij aan zij naar boven. Koen had vaak de neiging haar te vragen wat haar dwars zat, maar iets weerhield hem.

‘Ik hoop dat je het niet erg vindt als ik je gezelschap houd,’ zei hij, toen ze de derde dag van hun verblijf in de Alpen na een lange klim lagen uit te puffen in het hoge gras van een bergwei.

Judith, die met haar hoofd op haar rugzak, haar ogen dicht, lag na te denken, schrok op.

‘Het lijkt me voor jezelf niet erg plezierig,’ zei ze. ‘Ik snap niet dat je geen leuker gezelschap zoekt.’ Even gleed er een glimlach over haar gezicht. ‘Neem nou Margreet. Zodra we samen op onze kamer zijn begint ze over jou. Ze wil van alles over je weten, maar ik kan haar niet wijzer maken. Ze denkt dat wij hele gesprekken hebben. Ze kan zich geloof ik niet voorstellen dat er mensen zijn die samen kunnen zwijgen. Net alsof het nodig is om altijd maar te praten.’

‘Maar te weinig praten is ook niet goed,’ zei Koen. ‘Waarom vertel je me niet watje dwars zit?’

Judith verstrakte, pakte haar spullen bij elkaar en stond op.

‘Er zit me niets dwars,’ zei ze stug. ‘Waarom laat je me niet met rust? Heb ik je soms gevraagd me gezelschap te houden? Waarom denkt iedereen toch altijd dat een ander hem nodig heeft?’

Het meisje liep weg en ging een eind verderop op een rotsblok zitten. Koen, die haar nakeek, zag hoe ze de onafscheidelijke pocket uit haar tas haalde, haar zonnebril opzette en zo hem en de rest van de groep buitensloot. Koen zuchtte diep. Het zou verschrikkelijk moeilijk worden door haar pantser heen te breken. Vertwijfeld vroeg hij zich af of een vakantie van twee weken lang genoeg zou duren om haar te helpen. Want dat ze hulp nodig had, was duidelijk.

Bart van Goes, die het gebeuren van een afstandje had gevolgd, slenterde in Koens richting en plofte neer op de plek waar Judith had gelegen.

‘Moeilijk hè?’ zei hij zonder inleiding. Koen begreep onmiddellijk wat hij bedoelde en knikte.

‘Je probeert als reisleider het iedereen zo goed mogelijk naar de zin te maken,’ vervolgde Bart, ‘maar soms valt dat niet mee. Ik heb heel wat groepsreizen geleid, maar dat iemand zich zo volkomen van de groep afsluit heb ik niet eerder meegemaakt. Weet je hoe de rest van de groep haar achter haar rug om noemt? De ijsberg!’

Koen knikte. Edward had hem de vorige avond voor het slapen gaan nog spottend gevraagd of hij niet beter de Mont Blanc kon gaan beklimmen dan te proberen de ijsberg Judith te ontdooien.

‘Judith loopt met een gigantisch probleem rond,’ zei Koen. ‘Ze wil er niet over praten, maar ik vind dat ik haar niet links kan laten liggen. Ik geloof dat ik de enige in de groep ben die nog wat contact met haar heeft. Als ik haar nu laat vallen staat ze er helemaal alleen voor.’

Bart zuchtte diep.

‘Misschien zou je haar juist moeten negeren,’ zei hij. ‘Waarschijnlijk komt ze er dan achter dat ze alleen niet verder komt.’

‘Ik zal wel moeten.’ zei Koen. ‘Ze heeft me zo-even tenminste haarfijn duidelijk gemaakt dat ze geen probleem heeft en niet op ons gezelschap zit te wachten. Ik geloof dat ik m’n pogingen haar bij de groep te betrekken maar opgeef.’

‘Dat zou jammer zijn,’ zei Bart, ‘maar ik kan het me voorstellen. Ik denk dat ik straks op de terugweg maar eens met haar probeer te praten. Hoewel jullie allemaal volwassen zijn, voel ik me toch verantwoordelijk. Tenslotte hebben jullie stuk voor stuk voor deze reis betaald, ook Judith, en het zou vervelend zijn als je met een ontevreden gevoel over anderhalve week weer op de trein zou stappen.’

‘Sterkte,’ mompelde Koen, terwijl de ander wegliep en de groep opporde verder te gaan.

Toen ze na een kwartiertje hun weg vervolgden kwam Margreet naast Koen lopen.

‘Heb je een blauwtje gelopen?’ vroeg ze, toen ze het bedrukte gezicht van Koen zag. Ontzet keek de jongen haar aan.

‘Zeg jij werkelijk altijd alles wat je denkt?’ vroeg hij, nadat hij een beetje tot zichzelf was gekomen.

Margreet knikte, totaal niet uit het veld geslagen.

‘Ik ben al die maskers die de mensen menen te moeten dragen meer dan zat,’ bekende ze. ‘Waarom zegt iedereen niet gewoon wat hij denkt? Dat zou het leven een stuk eenvoudiger maken, waar of niet?’

‘Misschien wel,’ gaf Koen toe, ‘maar ik denk ook datje op die manier weinig vrienden overhoudt.’

Margreet grijnsde breed, maar zei toen serieus: ‘De vrienden die overblijven nemen je dan wel zoals je bent,’

‘En hoe ben je werkelijk?’ vroeg Koen nieuwsgierig.

Margreet hief in een quasi-wanhopig gebaar haar handen.

‘Wie het weet mag het zeggen. Zelf ben ik er in ieder geval nog niet achter. Misschien kun jij me helpen mezelf te ontdekken ?’

Koen schudde zijn hoofd.

‘Ik denk niet dat ik daarvoor de aangewezen persoon ben,’ stelde hij vast.

‘Nee, jij verbeeldt je dat de mooie, maar o zo koele Judith van Ravenswaay jou nodig heeft,’ zei Margreet sarcastisch. ‘Maar vergis je niet, ze is een grote egoïste, die alleen met zichzelf bezig is. Word toch wakker, man!’

Het meisje maakte er verder geen woorden aan vuil. Ze versnelde haar stap en voegde zich bij de anderen, die iets voor hen uitliepen.

Terwijl hij in z’n eentje verder klom dacht Koen na over haar woorden. Had Margreet gelijk, was Judith werkelijk een egoïste? Zou ze zich expres zo afstandelijk opstellen, zodat ze meer aandacht kreeg? Nu niet bepaald de beste manier om je populair te maken, dat was wel duidelijk!

Toch had Koen uit Margreets woorden geproefd dat ze tot op zekere hoogte jaloers op Judith was. Niet zo vreemd, want de twee meisjes leken niets op elkaar. Margreet was grof gebouwd, maar had een eerlijk open gezicht, met een iets te grote mond, die bijna altijd lachte, terwijl veel van Judiths schoonheid teniet werd gedaan door de uitdrukking op haar gezicht. Toch had Koen gezien hoe de aandacht van alle mannelijke deelnemers van de groep eerst naar Judith was uitgegaan, gewoon, omdat ze een opvallend uiterlijk had. Pas nadat ze er achter waren gekomen dat Judith van hun aandacht niet gediend was, hadden ze meer contact gezocht met de andere vrouwelijke deelnemers van de groep. Geen wonder dat Margreet gepikeerd was.

Bart had intussen op een onopvallende manier Judiths gezelschap gezocht. Even overwoog hij over koetjes en kalfjes te beginnen, maar al gauw verwierp hij die gedachte. Alleen met een directe aanpak zou hij misschien door haar afweer heen weten te dringen. Judith was er niet het type naar zich zomaar bloot te geven.

Bart schrok op uit zijn overpeinzingen toen het meisje hem vroeg: ‘Zo, kom jij me nu ook de les lezen?’

Vermoeid schudde de reisleider zijn hoofd.

‘Was het maar zo simpel,’ zei hij zacht. ‘Nee, ik heb al jaren geleden begrepen dat het geen enkele zin heeft iemand die niet wil op andere gedachten te brengen. Ik hoop alleen datje beseft datje bezig bent je eigen vakantie en die van anderen te bederven.’

‘Dat laatste zal wel loslopen,’ zei Judith schouderophalend, ‘en dat eerste is mijn probleem.’

‘Waarom maak je het jezelf en anderen zo moeilijk?’ vroeg Bart. ‘We hebben allemaal onze eigen problemen, maar juist in de vakantie is het zaak die van je af te zetten, zodat je straks als je weer thuis bent, met nieuwe moed verder kunt gaan.’

‘En als je daar helemaal geen zin in hebt?’ Het klonk zo verbitterd dat Bart haar geschrokken aankeek.

‘Dan is het misschien beter de koers in je leven te veranderen,’ zei hij, na even te hebben nagedacht. ‘Als bijvoorbeeld je werk je niet bevalt, kun je beter omschakelen nu het nog kan. Hoe ouder je bent, hoe moeilijker dat wordt. Op mijn leeftijd mag je blij zijn als je werk hebt en kan er van omschakelen geen sprake zijn. Wat doe je eigenlijk voor werk?’

Even werd Judiths mond een smalle streep. Bart, die het zag, besefte dat hij een teer onderwerp had aangesneden.

‘Als je tijdens de kennismakingsavond had geluisterd, had je het geweten,’ zei het meisje stug.

Bart dacht koortsachtig na. Zondagsavonds, de dag na hun aankomst in het dal, hadden ze gezamenlijk in één van de zalen van het hotel een soort kennismakingsspel gedaan, waarbij iedereen iets over zichzelf moest vertellen. Judith was daarover zeer kort geweest. Wat had ze ook weer verteld?

‘Zei je niet dat je administratief werk op een kantoor deed?’ probeerde hij.