SPELEN MET VUUR

Dit is het vervolg op ‘Vlucht in veilige handen’

derde druk 2005

Janwillem Blijdorp
Spelen met vuur
© B.V. Uitgeverij De Banier, Utrecht - 2003
Ontwerp omslag: Mariëtte Wilgehof
Illustratie omslag: Hans Ellens
ISBN 90 336 2503 2
NUR 344

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever

Janwillem Blijdorp

SPELEN
MET VUUR

DE BANIER

VERANTWOORDING

Voor veel van de lezers zal dit waarschijnlijk de eerste keer zijn dat ze op zo’n directe manier geconfronteerd worden met zaken zoals ’glaasje draaien’ en het ouijabord. Ik kan me voorstellen dat u zich afvraagt of de geesten die op deze manier opgeroepen worden, werkelijk die kracht hebben die in dit boek aan hen kan worden toegeschreven. Zelf heb ik niet met deze zaken geëxperimenteerd, maar ik heb wel grondig onderzoek gedaan naar de werking van het ouijabord en de gevolgen ervan. Eerlijk gezegd ben ik, al lezend en interviewend, nogal geschrokken. Er zijn inderdaad mensen, ook christenen, die regelmatig hun heil zoeken bij het ouijabord. Sommigen raken daardoor geestelijk het spoor volkomen bijster.

Ik hoop dat u door het lezen van dit boek wat meer te weten komt over één van de methoden waarmee de duivel probeert Gods kinderen van Hem af te trekken.

De schrijver

HOOFDSTUK 1

Met een zucht van genoegen liet Marjolein van den Heuvel zich op het rieten terrasstoeltje zakken. Het was eind september en de temperatuur in Parijs begon eindelijk weer wat dragelijker te worden. Vanachter de donkere glazen van haar zonnebril keek ze vergenoegd naar de mensen om haar heen, die als nijvere mieren een weg zochten door de metropool. Het was zaterdag, maar toch leek het wel dat iedereen op weg was, ergens naar toe.

Marjolein had geen haast. Ze genoot van haar vrije dag en was niet van plan zich ook maar door iets of iemand te laten opjagen.

Het jonge meisje was nu bijna twee maanden in de Franse hoofdstad. Ze genoot er nog steeds met volle teugen van. Iedere zaterdag was ze van plan een ander stadsdeel te bezoeken, maar ze kwam altijd als vanzelf weer in Montmartre terecht. Montmartre, de wijk waar Parijs nog echt Parijs was, waar zwierige kunstenaars en kladschilders broederlijk naast elkaar stonden om de toeristen geld uit de zak te kloppen, waar op iedere straathoek en ieder plein muziek was te horen. Niet van die ingeblikte rommel uit krakende luidsprekers, maar eerlijke gitaren, snerpende violen en dansende fluiten, aangevuld met al dan niet zuivere stemmen en de holle klank van de Afrikaanse drums, die met de komst van de Afrikaners uit de voormalige Franse koloniën niet meer uit het Parijse stadsbeeld waren weg te denken.

Een jonge gerant met een hagelwit overhemd en een zwarte broek vroeg haar beleefd wat ze wilde gebruiken. Marjolein deed haar zonnebril af, glimlachte naar hem en bestelde in vloeiend Frans een kop koffie. Toen de jongen was verdwenen sloot ze even haar ogen. Het was heerlijk hier te zijn!

Het was allemaal in juni begonnen.

Opgelucht gooide Marjolein, de jongste dochter van Jan en Margriet van den Heuvel, haar schooltas in de verste hoek van de keuken. Het examen zat erop; ze kon gaan genieten van een welverdiende vakantie. Over de uitslag van haar toets maakte ze zich geen zorgen. Haar schoolonderzoek was zo goed geweest dat ze haast onmogelijk kon zakken. Haar vriendinnen hadden haar erom benijd.

”Ik wilde wel dat ik jouw cijfers had,” verzuchtte Jacolien, die het hele jaar naast haar had gezeten.

Marjolein had haar schouders opgehaald.

”Jij hebt weer andere talenten,” had ze nuchter opgemerkt. ”Ik ben bijvoorbeeld jaloers op de manier waarop jij vrienden maakt.”

Het was waar, Jacolien was populair, zowel bij de meisjes als bij de jongens. Heel anders dan Marjolein, die liever stil in een hoekje zat en de kat uit de boom keek. Een eigenschap die ze van haar vader had geërfd. Haar moeder was heel anders. Die had er totaal geen moeite mee in het middelpunt van de belangstelling te staan. Misschien kwam het juist daardoor dat haar dochter zo rustig was; ze kreeg bij haar ietwat dominante moeder nauwelijks de kans zich te ontplooien.

Toen ze de kamer binnenkwam zat haar moeder net thee te drinken met één van haar vriendinnen. Het was de veel jongere Pauline Sabala. Marjoleins ogen lichtten op toen ze in de gaten had wie haar moeders gast was.

Nadat ze het tweetal begroet had vroeg Marjolein nieuwsgierig: ”Heb je Carmen bij je?”

Pauline glimlachte.

”Natuurlijk,” zei ze. ”Ze ligt boven te slapen. Maar ik ga over een halfuurtje weg; wat mij betreft mag je haar wel ophalen.”

Met twee treden tegelijk stoof Marjolein de trap op. Ze was dol op kinderen en de nog maar een halfjaar oude Carmen had een grote plaats in haar hart veroverd. Het meisje zag er dan ook uit om te stelen. Pauline was twee jaar geleden met een Afrikaanse vluchteling getrouwd en haar baby had die kleur bruin waarvan de meeste vakantiegangers alleen maar dromen.

Het kleine meisje lag klaarwakker in het campingbedje dat Marjoleins moeder van zolder had gehaald. Met haar grote, donkerbruine ogen keek ze wijs de wereld in.

Toen Marjolein zich over de wieg heen boog gleed er een glimlach over Carmens gezicht. Marjolein ontdekte dat het meisje inmiddels ook een tand had. Voordat ze weer naar beneden ging knuffelde ze de kleine stevig. Wat zou ze graag zelf een kind willen hebben!

Toen die gedachte door haar hoofd speelde grijnsde Marjolein even. Ze was nota bene nog maar net achttien en een groot gedeelte van haar jeugd lag nog voor haar. Ze had, afgezien van het feit dat ze nog helemaal geen vriend had, ook geen tijd voor trouwplannen. Ze wilde eerst nog gaan studeren! Even trok er een rimpel boven haar neus. Voorlopig zou daar waarschijnlijk weinig van komen. Marjolein had voor Frans gekozen, maar ondanks het feit dat ze voor haar schoolonderzoek gemiddeld een negen stond en ze haar schriftelijke examen prima had gemaakt, wist ze al dat ze was uitgeloot. Kille computers houden geen rekening met cijfers, gevoelens, talent of wat dan ook. Er zijn zoveel plaatsen te verdelen en daar houdt het gewoon mee op. Marjolein had nog even overwogen om naar België uit te wijken, maar dat durfde ze toch niet aan. Ze was er van overtuigd dat ze een te grote achterstand zou hebben op haar medestudenten die immers van kindsbeen af met die taal waren opgegroeid.

Al met al zag ze de toekomst somber in. Een baan vinden zou niet gemakkelijk worden. Niemand zat op haar te wachten, vooral niet omdat ze volgend jaar hoe dan ook aan haar studie Frans wilde beginnen.

Ze keek naar de donkere krullebol van het kleine meisje op haar arm.

”Jij bent wel gewend om Frans te horen, hè?” mompelde ze. Henry, de man van Pauline, sprak toen hij in Nederland kwam naast zijn moedertaal alleen Frans. Ook nu nog betrapte Marjolein het tweetal er regelmatig op dat ze in die taal met elkaar spraken.

Het Frans van Pauline was trouwens heel wat beter dan het hare, dat had Marjolein allang geconstateerd. Eigenlijk ook geen wonder, want tenslotte is de praktijk nog altijd de beste leermeester.

Met Carmen op haar arm liep het meisje naar beneden. Met zichtbare tegenzin legde ze de kleine op haar moeders schoot.

Pauline, die het wel door had, schoot in de lach.

”Je mag haar nog wel even de fles geven, hoor,” bood ze aan. Ze gaf haar baby terug aan het meisje, waarop Carmen prompt begon te huilen.

”Ja, zoet maar,” suste Pauline. ”Ik kom er aan.” Ze liep naar de keuken, zette de fles die ze kant en klaar had meegenomen in de magnetron en niet veel later was ze terug. Marjolein had ondertussen kans gezien het meisje op haar schoot stil te krijgen. Met haar kleine vingertjes plukte Carmen aan de zilveren ketting die om Marjoleins hals hing, maar toen ze het flesje zag was ze meteen het glinsterende sieraad vergeten.

”Weet je al wat je na de vakantie gaat doen?” vroeg Pauline Marjolein even later.

Het meisje schudde het hoofd.

”Ik heb, eerlijk gezegd, geen idee! Ik zal wel proberen via een uitzendbureau aan een baantje te komen. Ik ben bang dat het een jaartje lopende band werk of caissière wordt. Ik zou het anders ook niet weten.”

”Is dit niets voor je?” vroeg Pauline. Ze bukte zich en haalde een ietwat verfrommelde advertentie uit haar handtas. Verveeld pakte Marjolein het vodje aan. De zoveelste die met een goedbedoelde suggestie aan kwam zetten! Het zou wel weer niet veel bijzonders zijn!

Zo goed en zo kwaad als het ging, -ze had immers nog steeds de hongerige Carmen op de arm-, streek ze het papier glad. Tot haar verbazing zag ze dat de advertentie in het Frans was opgesteld. Snel gleden haar ogen over de regels. Hoewel ze niet alle woorden kende begreep ze eruit dat een Parijs’ gezin met drie kinderen van beneden de zes jaar voor de periode van een jaar een au pair zocht.

Even bleef Marjolein stil zitten, om de inhoud van de advertentie op zich te laten inwerken. Pauline, die haar aarzeling als een ’nee’ opvatte, zei vlug: ”Als je het niets vindt moet je het eerlijk zeggen, hoor?”

Marjolein schudde haar hoofd.

”Het overvalt me een beetje,” zei ze eerlijk. Ze wendde zich tot haar moeder die nieuwsgierig toekeek. ”Wat vindt u ervan, mam?”

”Ik weet niet eens waar het over gaat,” zei Margriet. ”Dus ik zou niet weten wat ik waar van zou moeten vinden.”

”O,” zei Marjolein. Het klonk wat onnozel en daarom voegde ze er snel aan toe: ”Ik dacht dat Pauline het eerst met u had besproken.”

Pauline schudde haar hoofd.

”Ik wilde het niet achter je rug om met je moeder bekokstoven. Je bent immers oud en wijs genoeg om je eigen beslissingen te nemen!”

”Nou?” zei haar moeder weifelend. ”Ik vraag me af of dat wel zo is.”

Marjolein wilde opstuiven, maar zag nog net op tijd in dat haar moeder zat te plagen. Ze overhandigde de advertentie aan Margriet, maar die nam, toen ze zag dat het Frans was, niet eens de moeite de tekst te ontcijferen.

”Jullie weten dat ik geen woord Frans ken,” overdreef ze. ”Vertel me dus maar gewoon wat erin staat.”

”Een Frans gezin zoekt voor een jaar een au pair,” legde Marjolein uit. ”Ze wonen in Parijs!”

Even sloot Margriet de ogen. Zelf was ze met haar man Jan al een paar keer in de Franse hoofdstad geweest, maar dit was iets heel anders.

”Ik weet niet of ik er wel zo gelukkig mee ben als je zou gaan,” zei ze eerlijk. ”Helemaal in je eentje naar Parijs; voor een jaar nog wel! Je bent nog maar net achttien.”

”Ik weet nog niet eens of ik het wel wil,” zei Marjolein. Met dat ze de woorden uitsprak wist ze dat dat niet waar was. Dit was een prachtkans, besefte ze. Niet alleen zag ze dan nog eens iets van de wereld, maar ze zou ook de Franse taal moeten spreken. Een betere voorbereiding op haar studie was nauwelijks denkbaar.

”Ze is natuurlijk niet helemaal alleen,” kwam Pauline haar te hulp. ”Als ze gaat krijgt ze kost en inwoning bij die mensen. Ze gaat eigenlijk deel uitmaken van die familie.”

”Ja maar,” sputterde Margriet, ”en de kerk dan?”

”In de advertentie staat dat ze op zoek zijn naar een gelovig iemand,” zei Marjolein.

”En ze kan altijd naar de Eglise Réformée Evangélique,” vulde Pauline aan. ”Ik ben daar vorig jaar met Henry ook een keer geweest. Onze kerken hebben daar zelfs een zusterkerkrelatie mee.”

”Ik geloof dat ik in ieder geval maar eens ga informeren,” zei Marjolein zacht. ”Er staat een telefoonnummer in Nederland onder de advertentie.”

Margriet zuchtte zo diep dat Pauline in de lach schoot.

”Ik dacht altijd dat jij zo’n moderne, ruimdenkende moeder was,” plaagde ze.

”In theorie wel,” zei Margriet. ”Maar ik moet eerlijk toegeven dat dat in de praktijk niet altijd even hard meevalt.”

Carmen had inmiddels haar flesje leeg en sabbelde tevreden op haar speen. Pauline stond op.

”Ik moet gaan,” zei ze. ”Over een uurtje komt Henry thuis en dan verwacht hij dat het eten op tafel staat.”

”Ik loop even met je mee,” zei Margriet.

Pauline en Henry waren, ongeveer drie maanden voordat Carmen werd geboren, van de flat waar ze woonden naar een nieuwbouwhuis verhuisd, zo’n tien minuten lopen van de Van de Heuvels verwijderd.

Samen liepen de twee vrouwen even later de straat uit. Marjolein keek ze na. Toen het drietal uit het zicht was verdwenen liep ze naar de telefoon. Met trillende vingers drukte ze het nummer in, dat onder aan de advertentie stond.

”Met mevrouw Leblanc,” klonk het vriendelijk. Tot haar opluchting hoorde ze dat de ander gewoon Nederlands sprak.

Marjolein stelde zich voor en besloot meteen met de deur in huis te vallen.

”Ik heb begrepen dat u een au pair zoekt,” zei ze.

”Ik niet,” legde de vrouw uit, ”maar één van mijn dochters. Ik ben zelf met een Fransman getrouwd, maar wij zijn na zijn pensionering naar Nederland verhuisd. De kinderen zijn in Frankrijk blijven wonen en hebben bijna allemaal een Franse partner. Maar Marlou, de dochter die een au pair zoekt, heeft na de geboorte van de jongste een postnatale depressie gehad. Vandaar dat we nu een au pair zoeken.”

”Hebt u al veel reacties gehad?” vroeg Marjolein nieuwsgierig.

”Veel te veel,” zuchtte de vrouw aan de andere kant van de lijn. ”We zien van de bomen het bos niet meer.”

”Dus het heeft eigenlijk geen zin meer om te solliciteren,” constateerde het meisje. Vreemd genoeg vond ze die wetenschap helemaal niet leuk, terwijl ze nog niet eens had besloten òf ze wel naar Parijs wilde.

”Natuurlijk wel,” hoorde ze vanuit de verte mevrouw Leblanc zeggen. ”We hebben tot nu toe vijf sollicitanten hier gehad, maar op de één of andere manier klikte het niet. Morgen komen er weer een paar langs. Als je wilt mag je ook wel komen.”

”Graag,” hoorde Marjolein zichzelf zeggen. Het duizelde haar even. Alles ging opeens zo snel! Bijna automatisch schreef ze het adres op dat mevrouw Leblanc haar doorgaf. ”Morgenmiddag om halfvijf,” zei mevrouw Leblanc. ”Dan spreken we elkaar wel verder.”

Met een zucht legde Marjolein even later de hoorn op de haak. Ze streek haar haren uit haar ogen en plofte op de bank neer. Waar was ze aan begonnen?

Prompt om halfvijf belde ze de volgende dag aan bij het huis van de familie Leblanc. Het was een mooie, witgeschilderde villa aan de rand van een stad, zo’n zestig kilometer van de plaats waar Marjolein woonde. Een jong dienstmeisje, compleet met zwarte jurk en wit schortje, deed open.

”U wenst,” vroeg ze in het Frans.

Even bloosde Marjolein, toen besefte ze dat het kind niet veel ouder kon zijn dan zijzelf. Eerst wat moeizaam, maar al gauw wat vlotter legde ze uit waarvoor ze was gekomen. Het dienstmeisje nam haar onbeschaamd van top tot teen op en zei toen formeel: ”Madame Leblanc zit in de tuin. Wilt u me volgen?”

Achter het meisje aan liep Marjolein door de lange gang naar de achterkant van het huis. Vanaf de muren keken strenge heren en stijfgeklede dames op haar neer, De Leblancs stamden zeker uit een oude, adellijke familie. Voor zover Marjolein het kon beoordelen waren de geschilderde portretten samen een vermogen waard.

Mevrouw Leblanc stond meteen op toen ze Marjolein in het oog kreeg. Ze zat onder een bontgekleurde parasol in een hoek van de tuin naast een grote rododendron.

”Jij moet Marjolein van den Heuvel zijn,” zei ze. ”Ga zitten.”

Verlegen ging Marjolein tegenover de oude mevrouw zitten.

”Wilt u koffie of thee,” vroeg het dienstmeisje haar, nog steeds in het Frans. Tot haar verbazing bemerkte Marjolein dat ze haar bijna automatisch in die taal beantwoordde.

”Café au lait, s’il vous plaît,” zei ze zacht. Toch was ze blij dat mevrouw Leblanc gewoon Nederlands tegen haar sprak.

”Waarom ben je geïnteresseerd in deze baan?” vroeg haar gastvrouw nieuwsgierig. Marjolein, die onderweg al bij zichzelf had besloten open kaart te spelen, zei eerlijk: ”Eigenlijk wil ik Frans gaan studeren, maar ik ben uitgeloot. Ik wist niet goed wat ik wilde gaan doen, maar gisteren kwam een vriendin van m’n moeder met dit idee op de proppen. Het lijkt me dé methode om een goede basis voor m’n studie te leggen.”

”En kinderen?” wilde mevrouw Leblanc weten.

”Ik ben dol op kinderen,” zei Marjolein. Ze voegde er meteen ontwapenend eerlijk aan toe: ”Maar dat kan iedereen wel zeggen. Ik heb uiteraard vaak genoeg op kinderen gepast, maar ik begrijp best dat dit heel iets anders is. Ik kan alleen maar zeggen dat ik mijn uiterste best wil doen, maar dat ik geen idee heb of het tussen mij en die kleintjes zal klikken. Ik heb uiteraard zelf nog geen kinderen.”

Mevrouw Leblanc glimlachte.

”Wees daar maar blij om,” zei ze. ”Volgens mij ben je daar ook nog wel een beetje te jong voor.”

”Hoe is je Frans?” vroeg mevrouw Leblanc even later.

”Op VWO niveau,” antwoordde Marjolein. ”Het is natuurlijk wel alleen theorie en bijna geen praktijk. Ik ben met school een keer een mid-week naar Parijs geweest, en met m’n ouders de afgelopen jaren een paar weken op vakantie, maar of dat voldoende is zal de praktijk uit moeten wijzen.”

”Je bent in ieder geval eerlijk,” glimlachte mevrouw Leblanc. ”Mijn dochter verstaat trouwens Nederlands, al spreekt ze het zelf nauwelijks.”

”Fifi, schenk nog eens een kop koffie in,” riep ze naar het dienstmeisje dat een eindje verderop braaf zilver zat te poetsen. Gehoorzaam stond het meisje op en verdween naar de keuken.

Marjolein glimlachte. Opeens was het tot haar doorgedrongen dat de oude dame en het jongere dienstmeisje een toneelstukje opvoerden. Toen het meisje even later de koffie kwam brengen bekeek ze haar eens goed. Ze had duidelijk dezelfde trekken als mevrouw Leblanc. Marjolein besloot de gok te wagen en zei in het Frans: ”Waarom drinkt u niet gezellig een kopje koffie met ons mee, juffrouw Leblanc. Ik weet zeker dat uw moeder daar geen bezwaar tegen heeft.”

Even keken de twee vrouwen haar stomverbaasd aan, toen schoten ze in de lach.

”Het ziet er naar uit dat je bent ontmaskerd, Helène,” zei mevrouw Leblanc. ”Marjolein, mag ik je mijn dochter voorstellen: Helène Leblanc. Ze is onze jongste en studeert aan de Sorbonne. Omdat ze vakantie heeft logeert ze een paar weken hier. Ik vond dat ze ons best kon helpen een passende au pair voor Marlou uit te zoeken, maar wilde niet dat de sollicitanten door hadden dat zij een lid van de familie was.”

”Dan spijt het me dat ik haar ontmaskerd heb,” zei Marjolein. Om er nieuwsgierig op te laten volgen: ”Ben ik de enige die het door had?”

Mevrouw Leblanc knikte.

”En er waren er heel wat bij die mij maar wat drakig behandelden,” flapte Helène eruit. ”Enfin, jij bent de laatste voor vandaag. Ik neem aan dat ik dit apepakje nu wel uit kan trekken.”

Tot Marjoleins verrassing sprak Helène goed Nederlands, hoewel ze wel een accent had.

”Is het Nederlands van Marlou net zo goed?” vroeg ze nieuwsgierig aan mevrouw Leblanc, nadat haar dochter was verdwenen.

Haar gastvrouw knikte.

”Ja, maar ze staat erop dat haar kinderen Frans worden opgevoed. Haar man spreekt helemaal geen Nederlands, zodat onze taal daar in huis ook niet wordt gesproken. Als je de baan neemt moet je dus echt goed Frans kennen.”

Even liet Marjolein de woorden van de oudere vrouw op zich inwerken.

”Betekent dit dat ik de baan kan krijgen?” vroeg ze voorzichtig.

Mevrouw Leblanc knikte.

”Ik ben er van overtuigd dat jij en Marlou het uitstekend met elkaar kunnen vinden, en ik weet dat Helène het met me eens is.”

Het meisje, dat net weer de tuin in kwam in een kleurig zomerjurkje, knikte.

”Je lijkt me geknipt voor de baan,” lachte ze.

”Het gaat allemaal opeens wel heel erg snel,” stotterde Marjolein.

”Denk er maar eens over na,” zei mevrouw Leblanc rustig.

Een half uur later stond Marjolein weer op straat. Met z’n drieën hadden ze nog wat details besproken. Op weg naar het station begon het pas goed tot het meisje door te dringen: ze kon een jaar naar Parijs. Parijs! Welk meisje droomde daar niet van en het werd haar zomaar in de schoot geworpen.

Haar moeder had nog wel de nodige bezwaren, maar Marjolein kreeg hulp uit een onverwachte hoek.

”Laat dat kind toch gaan,” zei haar vader rustig. ”Parijs is hier echt niet zo ver vandaan en uit wat ik uit de verhalen heb begrepen komt ze bij een keurig, christelijk gezin terecht. Zoals ik het kan bekijken zijn alle twee de partijen ermee geholpen. Marjolein heeft werk en leert en passant ook nog Frans en mevrouw Leblanc kan met een gerust hart weer op krachten komen. Je moet ook vertrouwen hebben, Margriet.”

Voor één keer deed Margriet er het zwijgen toe. Jan glimlachte. Hij kende zijn vrouw maar al te goed. Ze wilde altijd graag modern overkomen, maar in haar hart was ze een lieve, overbezorgde, ouderwetse moederkloek.

Twee weken later stapte Marjolein, toch nog wat bibberig, op de trein naar Parijs. Toen haar ouders, die haar samen naar de trein hadden gebracht, uit het zicht waren verdwenen, zuchtte het meisje diep.

De eerste stappen op eigen benen waren gezet. Wat zou de toekomst haar brengen?

HOOFDSTUK 2

Aan de ene kant viel het mee, aan de andere kant ook weer niet.

Tussen Marlou en Marjolein had het meteen geklikt. Eerlijk gezegd had het meisje best opgezien tegen de ontmoeting met haar kersverse werkgeefster en haar man, vooral ook omdat mevrouw Leblanc verteld had dat haar dochter last had van een postnatale depressie.

Met lood in haar schoenen had Marjolein op een druilerige maandagmiddag aangebeld bij het grote herenhuis aan de rand van de binnenstad van Parijs. Mevrouw Leblanc had haar precies uitgelegd welke Metro ze moest nemen vanaf het Gare du Nord en het kostte Marjolein dan ook niet veel moeite haar nieuwe onderdak te vinden.

De deur werd bijna meteen opengegooid en voor ze het wist werd Marjolein omhelsd door een klein, donkerharig vrouwtje.

”Wat ben ik blij dat je er bent,” ratelde ze. ”Ik ben Marlou Gentille.”

Marjolein zuchtte even diep voordat het tot haar doordrong dat deze levenslustige spraakwaterval haar bazin was. In gedachten had ze haar altijd Marlou Leblanc genoemd, zich niet realiserend dat dat haar meisjesnaam was. Ook had ze zich voorgesteld dat de jonge vrouw een huilerig, of in ieder geval een droefgeestig type was. Ze had immers last van een postnatale depressie!

Toen ze een kwartiertje later samen aan de koffie zaten had Marjolein het idee dat ze Marlou al jaren kende.

”Noem me maar gewoon bij m’n voornaam, hoor,” stelde Marlou voor. ”Tenslotte schelen we maar een jaar of tien. Jij bent achttien, is het niet?”

Marjolein knikte en rekende vlug uit dat haar gastvrouw hooguit dertig kon zijn. Nieuwsgierig keek ze om zich heen. De kamer waar ze koffie dronken was licht en ruim, maar miste de gezelligheid van de Hollandse huiskamers. Marlou, die blijkbaar begreep in welke richting ze dacht, vertelde: ”Het is hier iets anders ingericht dan in Holland. Wij vinden dat de Nederlanders hun huizen veel te vol stouwen met allerlei nutteloze zaken zoals snuisterijen. Wij kopen liever wat minder spullen, maar dan wel goede.”

Ze wees naar een klein glazen tafeltje in de hoek waarop een aantal karaffen stond.

”Die karaffen bijvoorbeeld zijn van echt, met de hand geslepen kristal,” zei ze. ”En de schilderijen zijn ook echt en geen reprodukties. Het zijn weliswaar geen oude Hollandse meesters, maar ze zijn per stuk toch wel zo’n drie- à vierduizend frank waard. Niet dat dat er voor mij veel toe doet, hoor. Ik vind het veel belangrijker dat ik ze mooi vind.”

”Vindt u, pardon, vind je dat niet eng, met drie kleine kinderen over de vloer?”

Marlou haalde met een nonchalant gebaar haar schouders op.

”Het zijn maar spullen,” zei ze. ”De kinderen komen hier haast nooit. Ze vinden dit maar een saaie kamer. We gebruiken hem trouwens ook niet zoveel; eigenlijk alleen als er visite is.”

”Waar zijn de kinderen eigenlijk?” vroeg Marjolein nieuwsgierig.

”De twee oudsten zijn met François, mijn man, de stad in. Jean, de baby, slaapt.” Marlou keek op haar horloge en zei: ”Het wordt tijd dat hij wakker wordt. Hij moet z’n fles hebben, want anders wordt het vanavond zo laat. Heb je zin om gelijk mee te lopen naar boven, dan kan ik je meteen je kamer laten zien.”

Achter Marlou aan liep Marjolein de brede trap op naar boven. Ze verbaasde zich over de grootte van het huis waarin de familie Gentille woonde. Blijkbaar hoefde ze niet op een paar cent te kijken.

Op de overloop aangekomen opende Marlou een deur en zei: ”Dit hier is de kamer van de twee oudsten, Nathalie en Christine.”

Nieuwsgierig keek Marjolein naar binnen. Het was een ruim, licht vertrek aan de achterkant van het huis. Vanuit twee grote, hoge ramen kon ze de tuin inkijken.

Marlou kwam naast haar staan en vertelde: ”Helaas is de tuin niet al te groot, maar het huis is heerlijk. Het is in Parijs heel moeilijk een goede eengezinswoning te vinden. De meeste mensen moeten zich tevredenstellen met een appartement. Dit huis is van mijn ouders, maar wij mogen het gebruiken. Heeft mijn moeder je verteld dat mijn vader iets belangrijks was bij het ministerie van buitenlandse zaken?” Toen Marjolein haar hoofd schudde ratelde ze door: ”Hij heeft m’n moeder op de Franse ambassade in Den Haag leren kennen en haar meegenomen naar Parijs. Het was liefde op het eerste gezicht.”

”Leeft je vader nog?” vroeg Marjolein. Ze had hem tijdens haar bezoek aan Marlou’s moeder niet ontmoet.

”Ja zeker,” bevestigde Marlou.

”Dan had hij vast wel vreselijk veel moeite te wennen aan het plaatsje waar ze nu wonen,” dacht Marjolein hardop. Als je Parijs gewend bent is iedere andere plaats een oase van rust.

”Och,” zei Marlou, ”ik geloof dat dat wel meevalt. Ze komen nog regelmatig hierheen. Hierboven is nog een verdieping die wij nooit gebruiken, waar zij wonen als ze in Parijs zijn. Ze zijn maar wat blij dat ze de hete zomers in de Franse hoofdstad konden ontvluchten.”

Ze werden in hun gesprek gestoord door het gehuil van een baby dat uit een slaapkamer even verderop kwam.

”Jean moet maar even wachten,” vond Marlou. ”Ik zal je eerst jouw slaapkamer laten zien.” Ze opende een deur naast de kamer van de twee meisjes en deed een stap terug. ”Ik hoop dat hij je bevalt.”

Met open mond bleef Marjolein in de deuropening staan. Haar kamer was nog groter dan die van de kinderen. In de ene hoek stond een breed bed, keurig opgemaakt. Tegen de wand er tegenover was een bureautje geplaatst en onder het raam was een zithoek, bestaande uit een tweetal rotanstoeltjes en een tafel van hetzelfde materiaal. Alle meubelen waren keurig witgelakt, maar door de hoogpolige, zalmroze vloerbedekking die er lag deed het vertrek niet kil aan. Naast het raam waren twee grote, openslaande deuren die naar een ruim balkon voerden.

”Ik hoop dat het je bevalt.” zei Marlou, die niet wist hoe ze het zwijgen van Marjolein op moest vatten.

”Het is veel te gek.” zei het meisje. ”Ik ben sprakeloos. Zo’n mooie kamer heb ik thuis niet.”

”Ik hoop dat je je bij ons snel thuis zult voelen.” zei Marlou spontaan. Op dat moment zette Jean een keel op en ze verzuehtte: ”Ik ben bang dat de plicht roept.”

”Zal ik hem uit bed halen,” stelde Marjolein voor. ”Tenslotte ben ik hier gekomen om te werken.”

Voor de vorm sputterde haar gastvrouw nog wat tegen.

”Je hebt net een hele reis achter de rug.” zei ze.

”Ik heb uren gezeten.” zei Marjolein vrolijk. ”Het wordt tijd dat ik iets ga doen.”

”Nou, graag dan. Hij ligt in de kamer hiernaast. Het leek ons praktisch jou een kamer tussen de twee kinderkamers in te geven. Onze slaapkamer is hier tegenover, aan de straatkant.”

Toch wat nerveus liep Marjolein naar de slaapkamer van Jean. Stel dat de kinderen haar niet zouden moeten, wat dan?

De kamerdeur zwaaide piepend open en het kleine jongetje was meteen stil. Toen Marjolein zich over de wieg heen boog zag ze hoe hij met grote, donkerbruine ogen naar haar lag te kijken. Even leek het erop dat het ventje opnieuw een keel op zou zetten, maar toen gleed er iets van een vage glimlach over zijn gezicht. Marjolein zuchtte hoorbaar van opluchting. Blijkbaar was ze goed door de eerste test gekomen.

Voorzichtig tilde ze het knulletje op. Pas daarna kreeg ze de tijd om om zich heen te kijken. De kamer van Jean was een stuk kleiner dan de hare, maar voor een babykamer toch nog behoorlijk groot. Het was een licht, vrolijk vertrek. In de hoek ervan stond een commode, met daarop een aankleedkussen. Met de baby op haar arm liep Marjolein er heen. Ze zou Jean eerst maar verschonen, voordat ze hem mee nam naar beneden.

Op goed geluk trok ze één van de laden van de commode open. Al gauw had ze gevonden wat ze zocht. Handig verwisselde ze de luier van de kleine en niet veel later voegde ze zich met hem bij Marlou. Die had inmiddels de nette voorkamer gelaten voor wat hij was en zat in de grote woonkeuken die de hele achterkant van het huis besloeg. De twee openslaande deuren naar de achtertuin stonden uitnodigend wijd open.

”Ik zie dat jullie al vriendschap hebben gesloten,” constateerde Marlou, die zag dat haar jongste tevreden op z’n knuistje lag te sabbelen, veilig in Marjoleins armen.

Marjolein knikte.

”Ik hoop dat het met Nathalie en Christine net zo gemakkelijk gaat,” zei ze zacht.

Marlou haalde haar schouders op.

”Met Nathalie zal het wel gaan, maar Christine is af en toe nogal driftig. Ze is nog geen vier, maar weet nu al precies wat ze wil. Maar goed, we zullen er het beste maar van hopen.” Ze stond op en liep naar het aanrecht om de fles voor Jean te pakken. Als vanzelfsprekend overhandigde ze die aan Marjolein. ”Geef jij hem de fles maar, dan zet ik verse koffie. François zal ook zo wel thuis komen.”

De koffie was nog niet eens doorgelopen toen haar man met de beide meisjes binnenkwam. Een beetje verlegen schudde Marjolein hem de hand. François was op en top een Fransman. Al gauw werd ze echter in beslag genomen door de twee meisjes. Nathalie, de oudste, gaf haar netjes een hand, maar Christine had blijkbaar besloten zich niet van haar beste kant te laten zien. Ze klemde zich vast aan de broekspijp van haar vader en zei: ”Jij bent toch mijn mama niet.”

Even was Marjolein van slag, toen zei ze: ”Natuurlijk niet, je hebt maar één mama. Maar omdat mama het nu zo druk heeft ben ik gekomen om haar te helpen.”

”Jean is stout,” zei het meisje gedecideerd. Opeens werd het Marjolein duidelijk. Christine was jaloers op de aandacht die de baby kreeg!

Het leek wel of Marlou haar gedachten geraden had, want ze zei in het Nederlands: ”Trek je van haar eerst maar niet te veel aan. Ze trekt vanzelf wel bij.”

”Ho, ho,” viel François haar in de rede. ”We hadden afgesproken dat jullie onderling niet in het Hollands zouden praten. Marjolein is hier ook om Frans te leren.”

”Voel je je buitengesloten, jochie?” glimlachte Marlou. Ze kwam overeind en streek hem over zijn donkere krullen.

”We zullen ons er voortaan braaf aan houden, hoor.”

Al met al was het Marjolein allemaal enorm meegevallen. Het werk op zich was niet zwaar, ook al omdat er twee keer in de week een werkster kwam. Wel kwam ze er al gauw achter dat de opgewektheid waarmee Marlou haar die eerste dag begroet had maar schijn was. De jonge vrouw was vaak depressief en die buien konden soms dagen aanhouden. Aan de ene kant was dat natuurlijk heel vervelend, aan de andere kant had Marjolein daardoor het idee gekregen dat haar komst naar Parijs niet voor niets was geweest. Lang waren ze overigens niet in de Franse hoofdstad gebleven. Marjolein was nog maar drie weken als au pair aan het werk, toen ze met de familie naar het zuiden vertrok. Meneer Gentille had aan de Atlantische kust voor een maand een huisje gehuurd. Samen met Marlou deed Marjolein het huishouden, maar er bleef genoeg tijd over om te genieten van de vakantie. ’s Middags, als Marlou en Jean rustten, trok Marjolein met de twee oudste kinderen naar het strand. Soms ging François mee, maar vaak bleef hij in de bungalow achter.

Langzaam maar zeker had Marjolein ook Christine voor zich gewonnen, gewoon door haar wat extra aandacht te geven. Toen ze eind augustus weer naar Parijs teruggingen waren ze dikke vriendinnen.

De vakantie had niet alleen Marlou, maar ook Marjolein goed gedaan. Toen ze in Parijs aankwam was ze bleek en mager geweest van het vermoeiende schooljaar dat achter haar lag, maar nu was haar huid prachtig gebruind. Haar lichtblonde haren waren door de combinatie van zon, zee en wind nog meer opgebleekt, zodat ze bijna wit leken. Al met al zag het meisje er een stuk beter uit.

Dat ze, als ze met Nathalie en Christine door de stad wandelde, nogal wat bekijks had, had Marjolein niet eens in de gaten. Het interesseerde haar meestal niet zoveel hoe ze eruit zag.

In principe was Marjolein iedere zaterdag en zondag vrij, maar in de praktijk kwam het er op neer dat ze zich ook dan nog regelmatig met de kinderen bezighield. Dat kwam ook doordat ze het werk eigenlijk nauwelijks als werk beschouwde, ze deed het met plezier.

Wel ging ze, als het even kon, iedere zaterdagmiddag Parijs in. Ze koos elke middag weer een ander doel. Zo had ze de beroemde boekenstalletjes aan de Seine bezocht, de Notre Dame bezichtigd, door de tuinen van het Palais du Luxembourg gedwaald en zich vergaapt aan de luxe winkels aan de Champs Elysées. Ook had ze de Arc de Triomphe beklommen. Toen ze van bovenaf neerkeek op het gekrioel beneden haar, had ze even iets van eenzaamheid gevoeld.

”Eigenlijk moet je Parijs niet in je eentje bekijken,” schoot haar door het hoofd. ”Wat zou het leuk zijn al deze schitterende dingen samen met iemand anders te beleven.”

Haar zelfmedelijden had maar heel even geduurd. Wat had ze tenslotte te klagen. Ze had alle gelegenheid om één van de mooiste steden ter wereld te bekijken, en het kostte haar geen cent. Sterker nog, ze kreeg er nog voor betaald ook! Hoeveel meisjes van haar leeftijd zouden niet jaloers op haar zijn?

Haar vrije middagen eindigden steevast in Montmartre op een terrasje, waar ze genoot van een kop koffie of een glas fris, maar vooral van de bontgekleurde menigte die de nauwe straten van dit stadsdeel bevolkten. Al een paar keer had Marjolein op het punt gestaan zich op de Place du Tetre te laten tekenen, maar tot nu toe had ze dat niet gedaan. Ze zou niet weten aan wie ze de tekening zou moeten geven en om hem op haar eigen kamer te hangen vond ze eigenlijk te gek.

Iedere week schreef Marjolein lange brieven naar huis en ze kreeg minstens even dikke epistels terug van haar moeder. Haar vader schreef nooit, maar dat had ze ook niet verwacht. Heel af en toe kwam er een kattebelletje van haar broer Koen. Hij was één jaar ouder dan zij, maar woonde nog gewoon thuis. Met haar oudere broers en zussen, alle vier al jaren getrouwd, had Marjolein helemaal niet veel contact.

Naast Marlou, die ze steeds meer als een vriendin dan als haar bazin begon te beschouwen, had Marjolein geen vrienden in de Franse hoofdstad. Uiteraard ontmoette ze wel verschillende kennissen van de Gentilles, maar dat waren allemaal getrouwde mensen met hun eigen gezinnen en bezigheden.

Zondags ging Marjolein, meestal met Marlou of François, naar de kerk. In het begin had ze moeite met het radde Frans van de predikant, maar dat werd iedere week beter. Marjolein was blij, dat ze, ondanks het feit dat ze zo ver van huis was, toch nog gewoon naar de kerk kon gaan. Het was alleen jammer dat de meeste kerkmensen niet van haar leeftijd waren. Er was geen groepje waarbij ze zich aan kon sluiten.

Alleen het gebrek aan vriendinnen of vrienden wierp een kleine smet op haar verder bijna volmaakte leventje.

HOOFDSTUK 3

Marjolein, nog steeds op het terrasje, maar met haar gedachten mijlenver, werd opeens ruw in haar overpeinzingen gestoord door een stem die vroeg of de stoel naast de hare vrij was. Verward keek het meisje om zich heen. Er waren nog genoeg andere tafeltjes vrij. Niet begrijpend keek ze naar de jonge man, aan wie de stem toebehoorde. Hij was misschien een paar jaar ouder dan zij en zag er zo op het oog netjes uit.

”Jawel,” zei ze, ”maar er zijn ook nog genoeg andere plaatsen.”

Zonder zich verder iets van haar flauwe protesten aan te trekken, trok de vreemdeling een stoel naar zich toe en zette die vlak naast de hare.

”Waarom zou ik ergens alleen gaan zitten, als er hier zo’n mooie vrouw zit?” zei hij lachend.

Ondanks zichzelf bloosde Marjolein even bij dit compliment.

”Vergeet niet dat de Fransen erom bekend zijn dat het charmeurs zijn,” hield ze zich voor. Toch kon ze het niet laten haar ongewenste tafelgenoot vanuit haar ooghoeken op te nemen.

”Knap,” constateerde ze. ”Alleen jammer dat hij dat zelf ook zo goed weet!”

Om zich een houding te geven dronk ze een slok van de inmiddels bijna koud geworden koffie. Daarna diepte ze een reisgids uit haar tas op, en deed ze alsof ze er ijverig in zat te lezen. De vrijpostige jongeman liet zich daardoor totaal niet uit het veld slaan.

”Ik ben Janvier,” stelde hij zich voor. ”Janvier Delors.”

Marjolein, die had besloten er het zwijgen toe te doen, keek een andere kant op, maar blijkbaar was het bord voor het hoofd van Janvier van solide kwaliteit.

”Ik wist dat ik je vandaag zou ontmoeten,” zei hij. Het kwam er zo stellig uit dat Marjolein hem, ondanks zichzelf, verbaasd aankeek.

”Is dit de nieuwste versiertruc?” vroeg ze bits.

Janvier schudde zijn hoofd en haalde een verkreukeld stuk krant uit zijn zak, dat hij Marjolein onder haar neus duwde.

Toen Marjolein daar nog niet op reageerde, zei hij: ”Nou, lees dan!”

Marjolein schudde haar hoofd. Ze had in de gauwigheid al gezien dat het om een horoscoop ging.

”Je hebt dit natuurlijk bij het ontbijt gelezen en bent vanaf die tijd op zoek naar het meisje dat je daar wordt voorgespiegeld,” zei ze spottend. ”Je wilt toch niet beweren dat je aan die onzin geloof hecht?”

Janvier nam niet eens de moeite die vraag te beantwoorden, maar zei: ”Als je het zelf niet wilt lezen, zal ik het je voorlezen.

Kreeften opgelet!

Vandaag is het een dag die de rest van je leven zal beïnvloeden. Een exotische, blonde schone zal je pad kruisen. Grijp de kans die je wordt geboden met beide handen aan, anders krijg je daar later misschien spijt van.”

Gretig keek Janvier op van het kranteknipsel.

”Nu ik je heb gevonden laat ik je niet meer gaan, want in de krant staat dat ik daar spijt van zal krijgen.”

Ondanks zichzelf schoot Marjolein in de lach. Wat een onzin!

”Geloof jij al die nonsens die in horoscopen staat?” vroeg ze spottend. ”Ik lees die rommel niet eens! Die dingen worden alleen maar gemaakt om simpele zielen in de maling te nemen.”

Ze stond op, legde een paar franc-stukken op de tafel om de koffie te betalen, en zei: ”Bonjour, meneer Delors. Ik hoop dat u gauw weer met beide benen op de grond staat.”

Zonder nog één keer om te kijken wandelde ze in de richting van het dichtstbijzijnde metrostation.

”Toch wel jammer,” dacht ze bij zichzelf. Janvier leek haar best een leuke vent, alleen moest hij niet zo idioot doen. Zou hij dat werkelijk menen, van die horoscoop, of zou het alleen een manier geweest zijn om een praatje te beginnen? Ze stond op het punt de trappen naar de ondergrondse af te dalen, toen ze op haar schouder werd getikt. Geërgerd keek ze om, recht in het vrolijk lachende gezicht van Janvier.

”Jij geeft ook niet gauw op,” zei ze bits.

”Is dat de dank voor het feit dat ik je je paraplu na kom brengen?” zei Janvier.

Marjolein bloosde tot in haar nek. In de haast weg te komen had ze de opvouwbare paraplu, die ze naast haar stoel op de grond had gelegd, helemaal vergeten.

”O, dank je wel,” stamelde ze verward. Ze draaide zich om en wilde haar weg vervolgen, maar Janvier bleek een volhouder te zijn.

”Zo gemakkelijk kom je niet van me af,” zei hij. ”Vertel me tenminste je naam!”

Marjolein haalde haar schouders op. Wat deed het er feitelijk ook toe. Waarschijnlijk zou ze dit opdringerige heerschap toch nooit terug zien.

”Ik heet Marjolein van den Heuvel,” zei ze. Demonstratief keek ze op haar horloge. ”Ik moet nu gaan; er wordt op mij gewacht.”

Snel liep ze de trap af, maar Janvier gaf het niet op. Ongevraagd kwam hij naast haar lopen en kocht een kaartje met dezelfde bestemming als de hare.

”Als je me niets over jezelf wilt vertellen, moet ik er op een andere manier achter zien te komen,” verduidelijkte hij, toen hij even later in de overvolle metro dicht tegen haar aan stond.

Marjolein zuchtte diep, maar blijkbaar had Janvier niets in de gaten.

”Wanneer zien we elkaar weer?” vroeg hij.

”Met Sint-Juttemis,” antwoordde Marjolein in het Nederlands.

”Ik wist wel dat je geen Française was,” jubelde Janvier. ”Zie je wel dat die horoscoop gelijk heeft. Een exotische schoonheid!”

”Zo exotisch is Nederland anders niet,” mompelde Marjolein. Janvier ging gretig op haar woorden in.

”Kom je uit Holland?” vroeg hij verrast. ”Een schitterend land. Prachtige molens, bloembollen en niet te vergeten Amsterdam. Ik houd van Nederland!”

”Volgens mij ben je er nog nooit geweest,” stelde Marjolein vast.

Beschaamd sloeg Janvier zijn ogen neer.

”Je hebt gelijk.” zei hij, ”maar als ik ga mag jij me er rondleiden.”

”Nee, dank je wel.”

Ze hadden inmiddels het station bereikt waar Marjolein eruit moest. Eenmaal weer bovengronds haalde het meisje diep adem en zei: ”Janvier, nu moet je eens goed naar me luisteren. Ik ben van al je praatjes en smoesjes niet gediend en heb dus liever dat je me met rust laat. Ben ik zo duidelijk genoeg?”

”Je noemt me in ieder geval al bij m’n voornaam,” mompelde Janvier, om hardop te vervolgen: ”Ik geloof dat ik de zaak verkeerd heb aangepakt, hè? Sorry! Ik zag je zitten op dat terras en je zag er zo eenzaam uit dat ik het niet kon nalaten je aan te spreken. Het was niet de bedoeling je te kwetsen of me op te dringen. Volgens mij was je met je gedachten mijlenver. Het is niet goed als een leuk, jong meisje alleen is in Parijs. Dit is de lichtstad, de stad van romantiek en liefde.”

Voor het eerst keek Marjolein Janvier recht aan. Blijkbaar zat er toch meer in hem dan zijn oppervlakkige gezwets deed vermoeden.

”Ieder licht heeft ook zijn schaduwzijde,” zei ze zacht. ”Parijs mag dan een mooie stad zijn, maar ik loop hier nu lang genoeg rond om ook de keerzijde van de medaille te zien. Volgens mij zijn er heel wat Parijzenaars die beneden een aanvaardbaar minimum moeten leven. Ik hoef alleen maar naar de clochards te kijken.”

”Volgens mij ben je hier niet als toeriste,” constateerde Janvier. ”Die hebben meestal geen tijd om dergelijke dingen op te merken.”

”Ik werk hier,” gaf Marjolein toe. Opnieuw raadpleegde ze haar horloge. ”Ik moet nu echt gaan, want vanavond moet ik werken.”

”Zien we elkaar nog eens weer?” vroeg Janvier. ”Ik beloof je dat ik me dan van een andere kant zal tonen.”

Even stond Marjolein nog in tweestrijd; toen hakte ze knoop de door. Had ze net die middag niet zitten denken dat het gezellig zou zijn als ze wat vrienden maakte? Wel, die kans deed zich nu voor. Misschien was het de moeite waard Janvier wat beter te leren kennen. Mocht dat tegenvallen dan kon ze hem altijd net zo gemakkelijk weer uit haar leven laten verdwijnen als hij er was ingewandeld.