ZOMERKAMP WEISSBACH

CIP-GEGEVENS KONINKLIJKE BIBLIOTHEEK, DEN HAAG

Zomerkamp Weissbach / Cocky Minderhoud-Blom
ISBN 90 6423 449 3
UDC 82-93 NUGI 222
Trefw.: roman oorspronkelijk

© Copyright Kool Veenendaal, 1989.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor zover het maken van kopieën uit deze uitgave is toegestaan op grond van artikel 16B Auteurswet 1912, het Besluit van 20 juni 1974, St.b. 351, zoals gewijzigd bij het Besluit van 23 augustus 1985, St.b. 471 en artikel 17 Auteurswet 1912, dient men de daarvoor wettelijk verschuldigde vergoedingen te voldoen aan de Stichting Reprorecht (Postbus 882, 1180 AW Amstelveen). Voor het overnemen van gedeelte(n) uit deze uitgave in bloemlezingen, readers en andere compilatiewerken (artikel 16 Auteurswet 1912) dient men zich tot de uitgever te wenden.

ZOMERKAMP
WEISSBACH

DOOR

COCKY MINDERHOUD-BLOM

UITGEVERIJ KOOL B.V. - VEENENDAAL

HOOFDSTUK 1

”Tweeëntwintig meiden! Rob zie je dat? Tweeëntwintig meiden gaan er mee!”

Jan de Waard staart met afgrijzen naar het grauwe velletje papier in z’n hand.

”Deelnemerslijst Zomerkamp Weissbach 11 - 22 juli” staat er veelbelovend bovenaan. Dan volgt er een eindeloze opsomming van meisjesnamen. Eronder staan als een soort toegift nog tien jongensnamen vermeld. Helemaal onderaan zijn eigen naam.

”Tweeëntwintig meiden,” zegt hij nog eens en hij schudt z’n hoofd.

Rob Konings grijnst.

”Ja Jantje, zo gaat het meestal op die zomerkampen. Een zwaar vrouwenoverschot! Maar wat geeft ’t?”

”Wat geeft ’t? Ik heb geen zin om twaalf dagen lang met een sliert meiden op te trekken. Dank je lekker!”

Jan de Waard is niet blij. Hij ziet het al voor zich. Rob natuurlijk een hele stoet aanbidsters achter zich aan. Die heeft nou eenmaal iets ...

Een beetje afgunstig kijkt hij naar zijn vriend.

Rob zit onderuitgezakt op de versleten, maar zeer comfortabele driezitsbank die de belangrijkste plaats van zijn kamer inneemt. Zijn gezicht staat zoals altijd op zonnig. Zijn blonde haar hangt warrelig over z’n voorhoofd en hij draagt een vale sweater die wat ouderdom betreft wel zou kunnen wedijveren met de verschoten bank.

Trouwens, de hele kamer van Rob staat vol met oude, afgedankte meubels die het geheel een rommelige, maar toch wel gezellige sfeer geven, zoals het precies bij Rob past.

Weggeschoven in een donkere hoek staat een steenoud bureau met ontelbare laadjes en vakjes en daarnaast staat een grote boekenkast die bijna bezwijkt onder een zware lading boeken en paperassen. Het enige nieuwe is een tekentafel die vlak naast het raam is geplaatst en waarop een halfafgemaakt ontwerp te zien is van de een of andere ingewikkelde staalconstructie. Rob zit op de H.T.S. Bouwkunde, dus vandaar.

”Ik heb er best zin in”, zegt Rob en hij ritselt met zijn papieren. ”Zullen we zaterdag de stad ingaan om nog wat spullen te kopen?”

”Wat moeten we allemaal meenemen ?” vraagt Jan, toch wel weer geïnteresseerd.

Samen buigen ze zich over het lijstje.

Bergschoenen. Rugzak. Veldfles ...

”Bergschoenen lijkt me wel wat overdreven”, zegt Jan. ”Heb jij ze?”

”Ja”, antwoordt Rob, ”maar echt nodig is het niet. Als je maar stevige schoenen hebt.”

Hij kijkt keurend naar Jans degelijke, bruine schoenen.

Bruine schoenen! Hoe haalt de kerel het in z’n hoofd! En dan zo’n saaie grijze broek erbij. Nee, van mode heeft Jan niet veel kaas gegeten. Als hij zich wat vlotter zou kleden zou hij er heel wat beter uitzien. Met z’n donkere haar en bruine ogen heeft hij best een interessante kop. Zelfs die bril misstaat niet. ’t Is alleen jammer dat hij de wereld zo wantrouwig inkijkt.

”Zeg!” Jan schrikt op. ”Ik moet er vandoor! Morgen nog een proefwerk. Engels. Ik heb er nog niet veel aan gedaan.”

Hij trekt een zuur gezicht.

Jan doet voor de tweede keer de vijfde klas van het Atheneum. ’t Was een hele klap voor hem, dat zittenblijven, en eigenlijk heeft hij er het hele jaar over lopen kniezen.

Hij graait z’n spullen bij elkaar. Het gehate namenlijstje, de lijst met benodigdheden en de rest van z’n zomerkamppapieren en dan staat hij op.

Met z’n één meter vijfennegentig kan hij, evenals Rob zelf trouwens, maar nauwelijks staan in het lage kamertje.

Maar ondanks dat, komt hij er vaak.

Onze lengte is eigenlijk onze enige overeenkomst, denkt Jan wrang. Rob met zijn vrolijke aard en gemakkelijke instelling neemt alles heel wat lichter op dan hij, de tobben.

Hij denkt opeens weer aan het lijstje.

Tweeëntwintig meiden. Nou ja, ’t is nu eenmaal zo. Rob schijnt het heel normaal te vinden en die heeft drie jaar zomerkamervaring.

”Spreken we af voor zaterdagmiddag?” vraagt hij dan.

”Oké”, zegt Rob, ”we gaan ons een superberguitrusting aanmeten. We zullen die eenentwintig meiden wel eens wat laten zien !”

”Tweeëntwintig”, verbetert Jan heel serieus.

En Rob grijnst vol leedvermaak.

* * *

”Zo luilak! Heb je niets beters te doen?”

Met deze woorden begroet Anita Sinke haar vriendin die in een ligstoel van de avondzon geniet.

Willy van Keulen vliegt verschrikt overeind.

”O, hallo”, zegt ze dan nuchter, ”ben jij het? Kom er ook bij zitten. Het is hier heerlijk.”

En ze zit weer.

Anita laat zich niet lang noden en ze ploft neer in een wankele tuinstoel. Behaaglijk strekt ze zich uit.

”Hè, hè! Ik zit! Drukke dag gehad vandaag!”

”O, ja?” Willy kijkt haar spottend aan. ”Dat is dan iets nieuws!” Anita kleurt. Het is waar, ze heeft nog niet veel bijzonders uitgevoerd sinds ze vorige maand HAVO–examen’ heeft gedaan. Dit in tegenstelling tot Willy, die inmiddels twee jurken heeft genaaid, een halve trui gebreid en ondertussen volop heeft meegewerkt op de boerderij van haar vader.

”Het is nooit te laat om je leven te beteren”, zegt Anita luchtig en ze begint een uitgebreid verhaal op te hangen over de ontstellende rommel van haar kamer die ze vandaag heeft uitgemest. Alle schooltroep moest eruit, want die periode heeft ze afgesloten.

Anita gaat werken. Ze kan per 1 augustus beginnen op het belastingkantoor.

Voor Willy verandert er veel minder: die gaat nog heel enthousiast twee jaar Atheneum doen.

”O, ja, daar kwam ik eigenlijk voor!” bedenkt Anita dan, ”ik vond nog een paar boeken van jou. ’La peste’ en ’De stille kracht’. Hier heb je ze.”

Meteen vist ze de boeken uit haar tas en gooit ze in Willy’s schoot.

”Bedankt”, zegt die en achteloos legt ze de boeken naast zich in het gras.

”Fijne tuin hebben jullie toch”, verzucht Anita, ”in zo’n omgeving zou ik ook tot grootse prestaties komen!”

”’t Mooiste plekje van Walcheren!” zegt Willy trots en ze kijkt genietend naar het bekende uitzicht: het wijde land met daarachter de vertrouwde, groene duinen.

”We moesten eigenlijk nog een paar duinwandelingen maken”, zegt ze dan vanuit haar luie stoel, ”dan kunnen we vast wennen aan het bergbeklimmen.”

Anita lacht. ”Ik heb niet eens goeie schoenen.”

En ze steekt een bruine voet in de hoogte, waaraan een flodderig sandaaltje bungelt van roze linnen.

Willy kijkt automatisch naar haar eigen voeten, gehuld in stevige stappers. Minder elegant, maar wel zo praktisch.

”Zoiets zal ik ook moeten hebben”, zucht Anita, ”’t Is alleen zonde van het geld. Ik draag ze nooit meer!”

”Misschien bevallen ze zo goed dat je niet meer anders wil”, bedenkt Willy optimistisch, maar Anita schudt haar hoofd.

Ze weet van te voren dat ze toch weer terug zal vallen op lichtzinnige niemendalletjes in alle kleuren van de regenboog.

Ze is nu eenmaal een heel ander type dan Willy. Met haar donkere, sluike haar en zwarte ogen heeft ze iets oosters over zich, maar ze is gewoon een volbloed Zeeuw, zoals ze het zelf noemt.

Willy is meer het type van de Hollandse boerendeerne, blozend van huid en rossig van haar. Ze is kalm, en zo nu en dan akelig nuchter: een eigenschap waarmee ze de warmbloedige Anita soms dol kan maken.

Toch zijn ze gezworen kameraden, al vanaf de kleuterschool. Samen gingen ze naar de MAVO en daarna naar de HAVO. En straks gaan ze samen op vakantie. Zomerkamp Weissbach. Een bergwandelkamp in Zwitserland!

”Gelukkig dat je toch nog mee mocht”, zegt Anita, terwijl ze zich moeizaam uit haar stoel overeind hijst.

”Vader heeft het er nog steeds moeilijk mee”, antwoordt Willy en ze trekt een scheef gezicht. ”Jongens en meisjes samen op vakantie, dat vindt hij maar niks. Bovendien is hij bang dat ik een Groninger of zoiets aan de haak sla. Veel te ver weg!”

”Och”, zegt Anita, terwijl ze naar haar fiets loopt, ”die kans is maar klein. Tien jongens op tweeëntwintig meiden!”

”Dat heb ik hem ook verteld”, zegt Willy, ”en echt, hij klaarde er van op!”

Anita lacht. Ze kent Willy’s vader wel.

Dan stapt ze op haar fiets en steekt haar hand op ten afscheid.

”Tot kijk!”, roept ze nog en ze fietst weg.

HOOFDSTUK 2

Centraal Station Utrecht. 16 uur 28.

Vakantiegangers met grote koffers en zware rugzakken, dagjesmensen met uitpuilende boodschappennetten, haastige forenzen met donkere aktetassen, alles schuift en snelt langs elkaar over de grauwe perrons.

Een lange, stoffige trein dendert het station binnen en remt met nadrukkelijk gesis. Ernaast ronkt een stilstaande trein. Door de intercom klinkt dof en krakend de stem van een omroepster.

Op spoor acht staan Anita en Willy, geflankeerd door twee grote koffers. Ze zijn gaar en dat is geen wonder. Een treinreis van tweeënhalf uur is geen kleinigheid!

”Ik wil hier weg”, klaagt Anita, ”ik kan geen trein meer zien!”

”Kom op”, zegt Willy en ze grijpt kordaat haar koffer, ”daar is de roltrap naar de uitgang.”

”Wat is die koffer toch afgrijslijk zwaar!” steunt Anita, ”hoe halen we ooit die Oostkerk?”

Willy geeft geen antwoord en dapper sjokken ze mee met de mensenstroom, die zich naar de uitgang begeeft.

Daar staan ze buiten, knipperend tegen het felle zonlicht, aan de rand van een druk kruispunt.

”Zo, en hoe nu verder?” vraagt Willy, ”jij wist het toch?”

”Ik geloof linksaf”, weifelt Anita en ze staart onzeker over het drukke kruispunt.

Daar ergens, aan de overkant, daar moeten ze wezen, maar... waar precies?

Ze wist zich het zweet van haar voorhoofd...

”Moeten de dames soms ook naar de Oostkerk?” vraagt een vrolijke stem ergens boven haar hoofd.

Anita kijkt verschrikt omhoog. Naast haar staat een ongelooflijk lange jongen met een blonde haardos en een grijns van oor tot oor.

”Ja”, zegt ze dan verbluft, ”jij ook? Weet je de weg misschien ook?” voegt ze er hoopvol aan toe.

”Jazeker”, lacht hij en dan zwaait hij met een lange arm en hij brult: ”Jan! Hierheen!”

Vanuit de stationshal komt nog een jongen aangestapt. Minstens zo lang als de blonde en net als hij getooid met koffer en rugzak. Zijn donkere ogen turen kippig door de brilleglazen.

Dan ontdekt hij het wachtende groepje.

Lieve help, dat begint al goed! denkt hij even geërgerd. Daar heeft Rob de eerste meiden al te pakken!

Hij loopt op het drietal toe en trekt vragend zijn wenkbrauwen op.

”Ook Weissbachklanten”, licht Rob hem in en de meisjes knikken.

”Zullen we dan maar gaan?”, zegt Willy, ”We kunnen hier moeilijk blijven staan”, en ze wil haar koffer al pakken.

”Geef maar hier die koffer”, zegt Rob galant en hij steekt zijn hand er al naar uit.

Plotseling wantrouwig kijkt ze hem aan. ”Hoe heet je eigenlijk?” wil ze weten.

Hij grinnikt begrijpend. Ze vertrouwt hem niet! Schitterend!

”Rob Konings is de naam”, zegt hij dan, ”klinkt dat safe genoeg?”

Willy aarzelt nog, maar Anita knikt verheugd. Die naam stond op de lijst, dat weet ze heel zeker en spontaan steekt ze hem haar hand toe.

”Anita Sinke”, stelt ze zich voor en ze draait zich om naar de ander.

”Jan de Waard”, bromt die en als alle handen zijn geschud gaan ze op weg. De meisjes heerlijk kofferloos!

Opgelucht zwaait Anita met haar armen door de lucht.

”Da’s een meevallertje!” jubelt ze, ”ik zag er al zo tegenop!”

Rob kijkt haar eens aan.

Een leuk type, zegt hij bij zichzelf. Rob, hou je hart vast!

”Jullie stonden daar zo zielig”, zegt hij dan plagend.

”Zielig!” stuift ze direkt op, ”we keken alleen hoe...”

Ze ziet opeens zijn spottende blauwe ogen en ze zwijgt abrupt.

”Stil maar”, sust hij haar, ”het was niet zo complimenteus van me.

Waar komen jullie eigenlijk vandaan?”

”Zeeland. Walcheren”, verduidelijkt ze nog.

”Hé, dan zaten jullie vast in dezelfde trein als wij. Wij komen uit Rotterdam.”

”Zijn ze daar allemaal zo lang?” vraagt ze met een onschuldig stemmetje. ”Het is verschrikkelijk vermoeiend!”

”Vermoeiend? Wat bedoel je ?” vraagt Rob verbaasd.

”Nou, dat je zo lang bent. Ik krijg bijna nekkramp van ’t omhoogkijken.”

Rob kijkt haar aan en dan schieten ze samen in de lach.

”Die twee kunnen het nogal goed vinden samen”, zegt Jan tegen Willy.

Die knikt alleen en dan zwijgen ze maar weer.

Ineens schuldbewust kijkt Anita achterom. Eigenlijk was ze Willy’s bestaan totaal vergeten zoëven.

”Daar is het al”, wijst Rob, ”daar, aan het eind van de gracht.”

Het oude kerkje gaat bijna schuil achter een enorme hemelsblauwe bus met gouden letters. ’Europa-tours’ staat erop. Rond de bus staan groepjes jongelui te praten.

”Mooi!” bast de chauffeur, ”eindelijk eens een paar mannen. Er is werk aan de winkel, heren!”

Een enorme stapel dozen en zakken verdwijnt in het binnenste van de bus.

”Ze denken dat er in Zwitserland geen eten te koop is”, grauwt de chauffeur en hij schudt zijn hoofd.

Anita en Willy zijn ondertussen naar binnen gelopen. Nieuwsgierig kijken ze rond. In het kleine, donkere zaaltje staan tafels en stoelen in een grote kring.

Leuke opstelling om elkaar te leren kennen, denkt Anita kritisch.

Ze schuiven zwijgend in een hoekje waar al een paar meisjes zitten.

”Is er al iemand van de kampstaf?” vraagt Anita om in vredesnaam maar iets te zeggen.

”Ja, hoor”, knikt een meisje met een rode krullebol, ”Meneer en Mevrouw Bakker zijn er al. Dat oudere stel. En die Juffrouw Hacker schijnt er ook al te wezen. Ik zag tenminste iemand lopen met een grote knot. Dat zal wel geen gewone deelneemster zijn, dacht ik. Maar die andere, hoe heet–ie ook weer?”

”Jansen”, helpt Anita.

”Ja, Jansen! Die was er nog niet. Daar hadden ze het net over, Meneer en Mevrouw Bakker. Hij had er allang moeten zijn. En de chauffeur is er ook al. Maar dat is geen staf natuurlijk. Die heet Piet.”

Lieve help, wat een spraakwaterval! denkt Anita geamuseerd. ’t Lijkt toch wel een leuk kind.

Ineens begint het zaaltje vol te stromen. Iedereen komt turend en knipperend binnen.

Natuurlijk omdat het buiten zo zonnig is en hier binnen zo donker, denkt Anita een beetje schamper. ’t Is me het zaaltje wel! Grauwe, bruinige muren, matglas ramen waar je natuurlijk niks door kunt zien, donkere tafels vol putten en krassen. En langs de kanten zitten de zomerkampgangers. Zwijgend.

Als laatsten komen Jan en Rob binnen.

Rob kijkt geïnteresseerd het zaaltje rond en dan vangt hij Anita’s blik.

Die kijkt gauw voor zich. Wat zal hij wel denken? vraagt ze zich beschaamd af.

En dan is alle aandacht voor Meneer Bakker, die zenuwachtig kuchend, gaat staan.

Meneer Bakker is een korte, enigszins gezette man van middelbare leeftijd. Zijn haar is dun en grijs en het ligt als een krans om zijn verder kale schedel. Zijn vrouw is lang, breed en welgedaan. Ze heeft donker haar en draagt een zware bril met dikke glazen. Het echtpaar Bakker ziet er op het eerste gezicht wel goedig uit. Gretha Hacker, het derde kampstaflid lijkt van andere makelij. Haar donkere ogen, de opeengenepen lippen en het strak naar achter getrokken haar geven haar iets stugs en ongenaakbaars. Haar leeftijd laat zich moeilijk schatten.

Met enkele zorgvuldig gekozen woorden heet Meneer Bakker de jongelui welkom en daarna stelt hij zichzelf, zijn vrouw en Gretha Hacker voor.

”Maar...”, vervolgt hij dan, ”we zijn helaas nog niet compleet. Karel Jansen, het vierde staflid, is nog niet gearriveerd. Daarom stel ik voor om eerst te gaan eten en pas daarna de formele zaken, zoals de presentielijst en het kampreglement af te handelen.”

Na deze woorden gaat hij voor in gebed. Na het veelstemmig gebrom: ’eet smakelijk’ komt er leven in de brouwerij. Boterhamzakjes ritselen, stoelen worden verschoven en Mevrouw Bakker en Gretha Hacker delen koffie rond in smalle, witte bekertjes. Hier en daar wordt zelfs gepraat.

De rode krullebol kijkt keurend rond.

”Wat een sloom stelletje, hè”, begint ze tegen Anita, die net smakelijk hapt in een broodje met kaas. ”Niemand zegt een woord. Maar zo is ’t altijd in ’t begin. Moet je ze straks zien als we hier weer terugkomen, volgende week. Dan is ’t één en al gelach en gekwek. En dan zitten er een paar fluisterende stelletjes bij natuurlijk. Die moeten dan afscheid nemen. Maar nu is ’t niet veel geloof ik, hè?”

”Hoe bedoel je?” vraagt Anita onnozel. Af en toe kan ze haar buurvrouw echt niet volgen.

”Nou, de jongens. Veel zaaks lijkt het niet. Hoewel... die lange blonde...”

Haar ogen gaan belangstellend naar Rob Konings.

Anita volgt haar blik en opeens heeft ze een soort weeïg gevoel in haar maag.

Wat heeft die griet naar Rob te staren! denkt ze geïrriteerd. Ze heeft ineens geen zin meer in haar eten en ze legt het broodje, waaraan ze net wilde beginnen, weer neer.

”Eet je niet meer?” vraagt Willy verbaasd. Zij begint al aan haar vierde.

”Nee, ik heb niet zoveel trek. Zenuwen misschien”, lacht Anita wat onzeker.

Dat gaat de deur van het zaaltje open. Een jongeman stapt zelfverzekerd binnen. Een korte blik het zaaltje in en dan loopt hij naar Meneer Bakker.

”Karel Jansen!” roept die verheugd en hartelijk schudt hij hij de nieuwkomer de hand.

Alle ogen zijn gericht op Karel Jansen. Hij is het aanzien dan ook zeker waard. Een grote bos pikzwart, krullend haar, een forse gebogen neus, waaronder een heel klein snorretje. En als opvallend contrast: een paar heel lichtblauwe ogen.

”Lieve help”, zegt de rode krullebol met volle mond, ”zoiets noemen ze Karel Jansen! Juan Carlos zou beter passen!”

Anita en Willy moeten erom lachen, maar ze zijn het wel met haar eens.

Intussen is Karel Jansen, alias Juan Carlos, naast Meneer Bakker gaan zitten. De mannen voeren een geanimeerd gesprek.

”Wat een stuk, hè, die Carlos”, zucht de krullebol, ”zou hij getrouwd zijn?”

Anita proest het uit.

”Ga het hem vragen”, adviseert ze meelevend, maar Willy heeft het allang bekeken.

”Hij draagt geen ring!” fluistert ze langs Anita heen en de de rode krullebol veert weer op.

”Och”, vervolgt ze dan opeens weer mismoedig, ”hij zal ook wel weer afknappen op mijn sproeten!”

Dan gaat de persoon in kwestie staan en schuldig gaan de meisjes weer recht zitten.

Karel Jansen stelt zichzelf netjes voor en vertelt dat hij pech had onderweg. Daarna besluit hij de maaltijd met lezen en danken.

Na het eten worden de namen opgelezen om te controleren of iedereen er wel is.

De rode krullebol blijkt Jolanda Boogaard te heten. En dan is er nog een jongen die de opvallende naam Sebastiaan Pepermans draagt. Iedereen bekijkt hem meewarig of spottend, maar Sebastiaan kijkt alleen maar verbaasd, alsof hij de naam voor het eerst hoort.

Dan moet de hele kudde een plaatsje zien te vinden in de bus.

Rob Konings en Jan de Waard hebben de bank bij de nooduitgang veroverd. Dat is een extra ruime plaats, waar ze volgens Rob recht op hebben.

”Wij hebben de langste benen”, beweert hij en niemand kan hem tegenspreken.

Op de een of andere manier zijn Anita en Willy erin geslaagd de stoelen daarnaast te bemachtigen. Voor hen zitten Jolanda Boogaard met haar vurige krullebos en een opvallend knap meisje, dat Thea Burger heet. Ze is lang en heeft bijzonder mooi, blond haar.

De achterbank is volgestouwd met de meest uiteenlopende bagage, waaronder de romp van een klein, electronisch orgeltje. De losse pootjes liggen er bovenop in een plastic zak.

Precies in het midden van de bank is nog een zitplaats over. Daar zet Sebastiaan Pepermans zich neer. Met bijna liefderijke gebaren zet hij een indrukwekkende fotokoffer tussen zijn benen op de grond. Puffend begint hij zijn dikke, rode jack uit te trekken. Zijn wenkbrauwen kijken verbaasd boven zijn brilleglazen uit, maar dat doen ze voortdurend. Het staat wel grappig.

Anita heeft het prima naar haar zin. Een leuk groepje zo, denkt ze tevreden. Alleen die Thea Burger ziet er wat afstandelijk uit, maar misschien valt dat ook wel mee.

Willy kijkt vergenoegd rond. Eindelijk gaat de reis beginnen en het lijken wel leuke luitjes.

Rob Konings fluit zacht voor zich heen. Een mooi plekje hier van achter en die twee leuke, Zeeuwse grietjes binnen handbereik. Bij wijze van spreken dan!

Jan de Waard kijkt naar buiten. Hij krijgt er steeds meer zin in. En die tweeëntwintig meiden, ach, die heb je ook niet allemaal tegelijk.

Sebastiaan Pepermans kijkt uit over het lange middenpad. Van hieruit kan hij eens rustig de kat uit de boom kijken.

Jolanda Boogaard vindt, dat ze het goed geschoten heeft! Vlak bij die twee meisjes, die haar wel aardig lijken en bovendien vlak bij die blonde knul!

Thea Burger staart strak voor zich uit. ’t Zal wel weer gaan zoals overal, denkt ze schamper: de jongens als hondjes achter haar aan en de meisjes met een boog om haar heen.

De bus rijdt weg. De reis is echt begonnen!

* * *

Het is rustig in de bus. Heel rustig. Iedereen zit keurig op zijn plaats. Hier en daar worden wat fluisterende gesprekken gevoerd.

De meesten kijken schijnbaar geïnteresseerd door de raampjes naar buiten.

Iedereen schrikt dan ook op als de microfoon begint te kraken. Even later klinkt hol en hinderlijk hard de zware stem van Gretha Hacker door de bus.

”Jongelui!” buldert ze, ”we kennen elkaar nog niet! Daar moeten we dus iets aan doen!”

Ze kucht. Het klinkt door de bus als een droge knal. Dan gaat ze verder.

”Jullie krijgen allemaal een stukje vilt! En naald en draad! Op het viltje borduur je je naam! Zolang we elkaar nog niet kennen speld je het op, zodat iedereen je naam kan lezen!”

Krak! De verbinding is verbroken.

”Borduren!” kreunt Jan, ”dat menen ze toch niet?”

Anita kijkt geamuseerd opzij. Nu ziet híj er zielig uit.

”Wees blij dat je Jan heet”, troost ze hem, ”je bent zo klaar.”

”O, Sebastiaan!” gilt ze dan opgewonden, ”heb jij even pech!”

Sebastiaan kijkt verbaasd op.

”Ik? Hoezo?” De ramp is nog niet tot hem doorgedrongen.

”Je naam, man!” bemoeit Rob zich ermee, ”je moet je naam borduren en je hebt zo’n lange!”

Sebastiaan haalt zijn schouders op.

”Misschien heb ik er wel aanleg voor”, zegt hij bedaard.

Voorin de bus lopen Gretha Hacker en Karel Jansen met opgewekte gezichten de materialen uit te delen.

”Daar komt Carlos!” fluistert Jolanda geagiteerd en ze knijpt Thea in de arm.

Carlos heeft zijn handen vol met kleurige vilten lapjes. Hij keurt Jolanda geen blik waardig, maar kijkt fronsend neer op Sebastiaan.

”Wat zit jij daar in je eentje man”, begint hij, ”dat is toch geen plek?”

”In m’n eentje?” Sebastiaans wenkbrauwen verdwijnen onder z’n haar. Dan maakt hij een veelzeggend gebaar naar het groepje rondom hem.

”Wie zijn dát dan?”

”Zij zitten twee aan twee”, legt Carlos geduldig uit, ”Jij niet. Voorin zit een jongen alleen.”

”Ik zit hier best.”

Sebastiaan zakt weer onderuit. Wat hem betreft is het gesprek beëindigd.

”Voorin zit een jongen alleen”, herhaalt Carlos en hij begint zich op te winden.

”Ga jij er dan naast zitten.”

Sebastiaan kijkt zeer tevreden bij deze vinding. Dat is ook weer opgelost.

Maar Carlos staat verstomd.

Zou je zo’n snotjongen niet! denkt hij verbolgen. Dat doet maar of hij je gelijke is. Hij zal...!

Dan dringt het tot hem door, dat hij nu niet voor de klas staat. Bovendien heeft de jongen het recht hem te tutoyeren.

Geërgerd kijkt hij het groepje rond. Overal ziet hij spottende en verwachtingsvolle ogen op zich gericht. Hij slikt even en deelt de lapjes verder uit met een gramstorig gezicht.

Ik heb het verloren, denkt hij verslagen, terwijl hij terugloopt over het smalle middenpad. Ik heb het verloren van dat malle, eigenwijze ventje en die hele zwijgende meute was er getuige van. Wat een afgang!

Mismoedig gaat hij zitten, maar dan recht zich zijn rug.

Ik zal het toch winnen! denkt hij opeens verbeten. Ze zullen weten dat ik de baas ben!

En fanatiek begint hij te borduren.

* * *

De eerste Duitse Raststatte.

Het zaaltje zit al aardig vol, als Anita en Willy binnenkomen, maar vlak bij de ingang ontdekken ze nog een leeg tafeltje.

”Een mooi plekje”, constateert Willy tevreden en ze overziet de rokerige ruimte met een veldheersblik.

Anita is het met haar eens, al is het om een andere reden. Zij kan vanaf haar plaats heel goed de deur in de gaten houden.

Ze heeft een vaag gevoel van onrust in zich, maar het is niet onprettig.

Als Rob en Jan in de deuropening verschijnen en even zoekend blijven staan, zit ze stijf rechtop.

Zouden ze ...?

Maar Rob kijkt haar aan met een blik van herkenning en stevent direkt op hun tafeltje af.

”Jullie zitten hier leuk”, zegt hij en hij zakt neer in de stoel naast Anita.

Dan grinnikt hij een beetje verontschuldigend naar Jan, die er ook maar bij komt zitten.

”Zeg, hebben jullie soms Duits kleingeld?” schalt opeens Jolanda’s stem over hun hoofden,”anders kun je geeneens naar de w.c. hier! Je moet er twintig pfennig ingooien en ik heb alleen maar een briefje van tien mark!”

Verontwaardigd kijkt ze rond.

”Als je nu eerst wat bestelt, dan kun je je geld wisselen”, bedenkt Rob heel snugger.

Dankbaar kijkt ze hem aan.

Achter elkaar komen Thea en Sebastiaan nu binnen. Sebastiaan in zijn rode jack en gewapend met zijn fotokoffer. Ze schuiven ook aan het tafeltje.

”Waarom doe je dat jack nu aan?” vraagt Anita verbaasd, ”’t is toch helemaal niet koud?”

”Al m’n papieren zitten erin”, antwoordt Sebastiaan, terwijl hij zijn jack zorgvuldig over de stoelleuning hangt.

”Doe ze in je fotokoffer”, raadt Willy hem aan, ”dat scheelt weer gesjouw”

”Wat heb je eigenlijk voor toestel?” vraagt Rob geïnteresseerd.

Sebastiaan grijpt zijn koffer en haalt er met een verliefd gebaar zijn camera uit.

”Minolta X 700”, zegt hij trots en Rob fluit waarderend.

Het gesprek wordt even verstoord door een serveerster, die in vloeiend Duits de bestellingen op komt nemen. Maar even later voeren de drie jongens een hevige discussie over de voor- en nadelen van spiegelreflexcamera’s.

De meisjes zwijgen, totdat Anita een kreet geeft.

”Thea! Wat een schitterende armband heb je daar om! Laat eens kijken”, en ze buigt zich enthousiast voorover.

Het is inderdaad een prachtstuk. Een brede koperen band met daarin heel kunstig een versiering van kleine turkooizen.

”Hij past precies bij je!” Anita zegt het met oprechte bewondering.

Thea kijkt haar verrast aan.

”Ik kreeg hem voor m’n MAVO-diploma”, zegt ze dan en ze lacht verlegen.

Van de overkant kijkt Jan ineens verbaasd op. Thea lacht!

Wat is ze mooi, denkt hij getroffen en onopvallend neemt hij haar op.

Dat prachtige, lange, blonde haar! Die hele zachte, lichtgebruinde huid! En dan die mooie blauwe ogen onder de lange, donkere wimpers.

Dan schokt hij onwillig de schouders.

Zo’n meisje is toch niets voor hem! Laat hij zich bij zijn eigen soort houden.

En geïnteresseerd wendt hij zich weer naar Sebastiaan, die juist zijn flitser demonstreert.

Op dat moment komt de serveerster met de drankjes en kan Jolanda eindelijk haar tientje wisselen.

Een eindje verderop zit de staf bijeen aan een klein tafeltje. De dames zijn in druk gesprek gewikkeld. De heren drinken zwijgend hun pilsje.

Meneer Bakker kijkt de zaal eens rond.

Dan blijft zijn blik rusten op het groepje bij de deur en hij knikt een paar keer heel tevreden.

”Die lui kunnen het nogal goed vinden samen”, zegt hij vergenoegd.

Nieuwsgierig draait Carlos zich om.

Hij kijkt recht in de brutale, groene ogen van Jolanda Boogaard. Die stoot direkt Willy aan en fluistert iets tegen haar.

Het is dat groepje dat achterin de bus zat! denkt Carlos geïrriteerd, wat zouden ze over mij te kletsen hebben?

Driftig staat hij op.

Het is hoog tijd om verder te rijden.

HOOFDSTUK 3

Het plaatsje Weissbach is eigenlijk niet meer dan een gehucht. De eenvoudige, houten huizen staan verspreid langs de ruwe, onverharde weg, die zich vanuit het dal naar boven slingert. Aan een kant wordt het dorpje ingesloten door een uitgestrekt sparrenbos; de andere kant biedt onbelemmerd uitzicht op het majestueuze, stralend witte Jungfraumassief.

Aan de rand van het sparrenbos, vlak naast de smalle, wildstromende beek, staat het vakantiehuis ’Edelweiss”.

Het is negen uur in de morgen, wanneer de zomerkampgangers in het dorpje aankomen. Ze zijn bezweet en verhit van de vermoeiende klim over het ongelijke pad. De bus moest achterblijven in het lager gelegen dorp, omdat de wegen verder niet begaanbaar zijn voor zulk soort voertuigen.

Gelukkig heeft de beheerder van ’Edelweiss’ de bagage mee naar boven genomen in een grote, platte wagen, getrokken door een soort buitenmodel–tractortje. Ze hoeven nu zelf tenminste niets mee te sjouwen.

De beheerder staat hen al op te wachten voor het huis.

De eersten, die het huis bereiken zijn Gretha Hacker en een fors gebouwde jongen, die Harry heet. De rest van de groep komt langzaam binnendruppelen.

Als iedereen binnen is wordt er koffie gedronken; de stemming is landerig en ongezellig.

Ze zijn allemaal duf van de lange nacht in de bus. Degenen, die nog iets geslapen hebben, lijken zelfs nog duffer dan zij, die de hele nacht wakker zijn gebleven.

Na de koffie worden de kamers opgezocht. De meisjes krijgen de eerste verdieping toegewezen; de jongens plus de staf gaan de tweede verdieping bevolken.

Anita en Willy lopen de eerste, de beste kamer binnen, vlak achter de trap. Iedereen is daar gewoon voorbijgelopen.

Het is een grote vierkante kamer met bruine, houten muren. Er staan vier lage bedden met blauwgeruite dekbedden erop. Eén wand wordt in beslag genomen door een hoge muurkast met wel zevenentwintig kleerhangers erin. Daar tegenover is een groot balkon.

”O, kijk eens wat een uitzicht!” roept Anita opgetogen en ze stapt meteen naar buiten.

Vanaf het balkon kijk je neer op de bruisende beek en daarachter ligt heel ver en heel diep het dal waar ze vanmorgen met de bus gereden hebben. Maar eigenlijk wordt heel de omgeving beheerst door die enorme, witte berg: de Jungfrau.

Anita draait zich om, om Willy mee te laten genieten van het uitzicht, maar Willy is verdwenen. Alleen haar koffers en tassen staan nog midden in de kamer.

Verbaasd gaat Anita naar binnen. Waar is Willy nou gebleven?

Net als ze in de gang wil gaan kijken, komt Willy triomfantelijk aangestapt met Jolanda en Thea in haar kielzog.

”Ik dacht: een vierpersoonskamer, dat komt net mooi uit”, lacht Willy heel tevreden.

’”k Liep juist te zoeken waar ik nog bij kon”, zegt Jolanda en haar stem klinkt opgelucht, ”en toen kwam ik Willy tegen en die zei: ”kom je bij ons?” en Thea kwam ook net de trap op en nu zitten we hier leuk met z’n vieren. ’t Is trouwens maar kaaltjes hier, hè?” eindigt ze, zonder logische overgang.

”De bedden zijn in elk geval vrij schoon”, vindt Thea en ze eigent zich het bed toe naast de kast. Direkt begint ze haar koffer uit te pakken.

Anita kijkt haar verbaasd aan.

”Lieve help! Wat een ijver”, zegt ze dan, ”ik was nog niet eens op ’t idee gekomen. Heb je ’t uitzicht al bewonderd?”

En even later staan ze met z’n vieren op ’t balkon.

”Ik zal het hier best uithouden”, zegt Willy en ze leunt ontspannen over het hek.

Thea staart zwijgend naar een van de witte toppen, daar hoog tegenover haar.

Zouden deze meisjes mij nu echt mogen? vraagt ze zich af, of dulden ze me alleen maar?

Jolanda probeert vanaf het balkon de rest van het huis te bestuderen en daarbij hangt ze gevaarlijk ver voorover.

”Wie zou d’r boven ons slapen?” schettert haar heldere stem.

Er is niemand te zien, maar wel horen ze bonzende voetstappen.

”Je mag hier wel op je woorden letten, zeg!” roept ze dan, ”’t is hier zo gehorig als ik–weet–nie–hoe!”