GEEN ROZEN ZONDER DOORNEN

Hanny van de Steeg-Stolk

Geen rozen zonder doornen

© B.V. Uitgeverij De Banier, Utrecht, 1999

Ontwerp omslag: Wim Smalen

Illustratie omslag: Hans Ellens

ISBN 90 336 2671 3

NUGI 340

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij electronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

HANNY VAN DE STEEG - STOLK

GEEN ROZEN ZONDER DOORNEN

DE BANIER - UTRECHT

EEN

Wendy heeft het niet breed onderweg naar huis. Nog steeds is ze van streek over het voorval op school. Ze vindt het niet prettig dat Lucie een eind mee fietst. Al die oppervlakkige verhalen interesseren haar nu niet.

Lucie kijkt aandachtig naar Wendy, die met een hoogrode kleur naast haar rijdt.

„Je bent zo stil? Voel je je niet goed?”

Wendy haalt haar schouders op en laat het verder maar zo. Ze is blij als Lucie op de driesprong rechtsaf slaat.

„Vanavond op tijd naar bed, joh!” roept ze nog.

„Dat zal er wel niet inzitten,” piekert Wendy.

Ze moet hoognodig een Engels boek uitlezen. Als ze alleen verder fietst, voelt ze zich nog steeds gespannen. Ze trapt stevig door alsof ze achterna gezeten wordt. Ze is boos op zichzelf. Waarom stelt ze zich zo aan in de buurt van Marco? Bij andere jongens uit vwo-6 heeft ze daar geen last van.

Onder de les dwalen Wendy’s gedachten regelmatig af. Letterlijk en figuurlijk kijkt ze tegen Marco op, hij is een hoofd groter. Ze heeft ook respect voor de hoge cijfers die hij haalt. Daar moet ze zelf heel wat meer moeite voor doen, met maar een mager resultaat. In Engels en economie is ze beslist geen ster, gemiddeld staat ze onvoldoende. Ze zal de komende maanden alle zeilen bij moeten zetten.

Marco’s persoon boeit haar het meest. Hij is in alles geïnteresseerd en lost voor iedereen problemen op. Ook valt hij op door zijn donkere haar en lichtgrijze ogen, die precies bij hem passen.

Wendy’s bewondering is langzamerhand uitgegroeid tot genegenheid. Eerst heeft ze zich geen illusies durven te maken, omdat Marco genoeg vriendinnen kan krijgen, maar momenteel is het hopeloos. Ze doet alle moeite die gevoelens voor haar klasgenoten te verbergen en zeker voor hem zelf.

Wendy vraagt zich zuchtend af of ze die middag niet uit haar rol is gevallen, toen Marco in de garderobe opeens vlak achter haar stond. Hij sprak haar aan op het moment dat ze nog vol zat van het eco-proefwerk.

„Wat denk je ervan?” vroeg hij.

Op die onverwachte belangstelling was ze niet voorbereid. Geschrokken had ze achterom gekeken en een kleur gekregen. Ze wist zo gauw niet wat ze moest zeggen.

„Niet best,” antwoordde ze haastig. „’k Heb maar twee vragen goed.”

Toen had ze snel haar jas opgezocht en Marco laten staan. Hij werd direct in beslag genomen door Ingeborg, Karin en Lucie, die direct hun woordje klaar hadden. Geërgerd was ze naar de fietsenstalling gelopen.

„Marco zal me wel een aanstelster vinden,” denkt ze, „maar daar heb ik het zelf naar gemaakt. Waarom werd ik zo onzeker?”

Het antwoord weet ze zelf wel. Doordat ze haar gevoelens krampachtig onderdrukt, kan ze niet spontaan zijn.

Ze gooit haar fiets tegen de zijmuur van het huis en rukt haar tas van de bagagedrager. Luidruchtig loopt ze naar binnen en laat haar spullen op de keukenmat vallen.

„Hoe is je proefwerk gegaan?” vraagt haar moeder belangstellend. Wendy schudt haar hoofd en bromt een paar onverstaanbare woorden. Met grote passen loopt ze door de gang naar de hal.

„Ik ga nog even iets halen,” roept ze haastig en ze knalt de zware voordeur in het slot.

Mevrouw Brand maakt eruit op dat het proefwerk is tegengevallen. Ze weet niet dat haar dochter met een veel groter probleem rondloopt.

Ontevreden over zichzelf loopt Wendy naar de supermarkt om iets eetbaars te kopen. Ze gaat regelrecht naar het rek met zoetwaren en pakt een reep chocola en een zak chips uit het rek.

„Zijn het weer chips?” vraagt het meisje bij de kassa lachend. „Ben je ze nog niet zat?”

Wendy kijkt haar verontwaardigd aan. Ze maakt zelf wel uit wat ze koopt. Als ze heeft betaald, grist ze haar boodschappen van de band.

Thuis loopt ze rumoerig de trap op, direct naar haar kamer. Ze rukt direct de zak met chips open en eet hem half leeg. Daar knapt ze wat van op, maar dat onaangename gevoel raakt ze toch niet helemaal kwijt.

Ze windt zich op als haar broer van veertien jaar de trap op stommelt naar zijn zolderkamer. Gerben heeft een goede bui en zingt keihard een lied, dat erg vais klinkt. Wendy is er niet voor in de stemming.

„Hou even op!” roept ze.

Opeens stuift Gerben binnen en brult vlak voor haar zijn favoriete liedje nog een keer. Wendy stopt geërgerd haar vingers in de oren.

„Doe niet zo irritant, joh!” moppert ze.

Gerben houdt abrupt zijn mond, als hij de zak chips in de gaten krijgt.

„Heb je er weer één? Ruim eerst die andere zakken maar op. Wat een troep heb jij!”

Hij kijkt snuivend de kamer rond. Op het bureau, onder het bed en naast de prullenbak liggen lege zakken. Wendy haalt haar schouders op, opruimen doet ze één keer in de maand. Ze heeft er geen last van en geeft Gerben gauw een handje chips.

„Omdat je schitterende concert afgelopen is. Nu moet je weg, want ik ga huiswerk maken.”

Ze rukt een boek uit een enorme stapel op haar bureau. Een aantal boeken klapt op de grond. Zuchtend zoekt Wendy het Engelse boek ertussenuit en raapt de stapel op. Op dat moment grist Gerben de reep chocola van de kast. Daarna rent hij de trap op naar de zolder.

Wendy gaat languit op bed liggen en probeert zich in het Engelse verhaal te verdiepen. Als dat net een beetje lukt, sluipt Gerben de trap af. Hij loert om haar kamerdeur. Ze kijkt niet naar hem en leest onverstoorbaar verder.

„Je krijgt een reep van me,” zegt hij gul.

„Leukerd, die heb ik zelf gekocht.”

Snel breekt Wendy er een stuk voor hem af.

„Nu wil ik je niet meer zien.”

Ze draait resoluut haar kamerdeur op slot. Ze spant zich nu extra in, maar snapt niet veel van het boek. Ze wordt er nerveus van en gunt zich amper tijd om te eten. Ze redt het deze week nooit en overmorgen krijgt ze een overhoring. Haar enige hoop is gevestigd op Annet, de zus van Marco. Misschien heeft zij nog een uittreksel van het boek.

Annet is vanaf haar twaalfde jaar Wendy’s beste vriendin. Toen Annet op de scholengemeenschap in de brugklas bleef zitten, kwamen ze in dezelfde groep terecht. Het klikte meteen tussen hen. Ze zochten in ieder lokaal de achterste bank op en hadden veel schik. Dat kostte hun soms een uur straf, waarin ze schoonmaakklusjes moesten doen. Ze moesten allebei hard blokken voor een goed resultaat, maar haalden het steeds net.

Uit school fietsten ze samen op tot de afslag Reeuwijk, waar Annet verder reed. Iedere morgen stond Wendy op dat punt op haar te wachten. Toen ze overgingen naar de vierde klas, kwam daaraan een eind. Wendy bleef op het vwo, terwijl Annet naar de havo ging. Ze hielden contact en zochten elkaar in de pauzes zo veel mogelijk op. Annet koos na haar havo-examen voor de pabo.

Wendy mist haar nog steeds op school, maar ze blijft haar vaste vriendin. Af en toe gaat ze gezellig met Annet naar de stad of zoekt haar thuis op. Regelmatig fietst ze het korte stukje van Gouda naar Reeuwijk. Ze komt graag bij de familie Stam, waar het altijd gezellig is. Sinds ze Marco met andere ogen bekijkt ligt het anders. Eigenlijk is het begonnen toen hij in de zesde in hun groep kwam. In de dagelijkse omgang op school heeft ze hem pas goed leren kennen. Ze heeft Annet’s broer altijd wel synipathiek gevonden, maar nu is het meer geworden. Ze kan niet meer vechten tegen die opkomende gedachten die steeds maar om Marco draaien. Ook bij hem thuis heeft ze de grootste moeite zichzelf te zijn. Ze zou in zijn buurt graag vlot willen praten, maar juist dan geeft ze stijve antwoorden. Vervelend dat ze zo afstandelijk doet, maar ze kan op dat moment niet anders. Als Marco erbij is wordt ze onzeker, wat haar die middag ook weer is overkomen.

Ze ziet ertegenop om Annet te bellen. Wat moet ze zeggen als ze Marco aan de telefoon krijgt? Om het uittreksel te pakken te krijgen zal ze toch moeten bellen. Resoluut draait ze Annet’s nummer en krijgt inderdaad Marco aan de telefoon.

„Met Wendy,” zegt ze effen. „Is Annet thuis?”

Ze moppert op zichzelf, omdat ze weer een blunder maakt.

„Ik roep haar even,” antwoordt Marco kort.

Wendy kan zijn zakelijke reactie wel begrijpen. Hij vindt haar gedrag van die middag natuurlijk vreemd. Tussen haar tobberijen door klinkt plotseling de vrolijke stem van Annet.

„Dat is een tijd geleden! Ik dacht dat je me had vergeten…”

Wendy voert allerlei verontschuldigingen aan. Ze moet veel werkstukken maken en boeken lezen. Ze verzwijgt dat ze er steeds meer tegenop ziet Marco te ontmoeten. Ze ratelt maar gauw door over het ingewikkelde Engelse boek, waar ze niet uitkomt. Zo brengt ze niets terecht van de overhoring en ze staat al slecht voor Engels. Ze wil met dit boek haar cijter ophalen, maar snapt er niets van.

„Heb jij soms nog een uittreksel?” vraagt ze hoopvol.

„Nee, maar Marco misschien wel.”

Annet legt de telefoon neer en neemt direct actie. Wendy hoort haar op de achtergrond praten, waaruit ze weinig wijs wordt. Ze hoopt dat Marco wat heeft en wacht in spanning af.

„Nou, jij boft maar weer,” antwoordt Annet. „Mijn broer blijkt een grote collectie uittreksels te bezitten. Kom maar halen wat je nodig hebt. Tot straks dan.”

Wendy staat verbaasd met de tutende hoorn in haar hand, Annet verwacht haar gewoon. Als ze een redelijk cijfer wil halen, moet ze ook wel. Ze ziet ertegenop Marco te ontmoeten. Ze zucht een paar keer flink en wordt dan wat rustiger. Ze heeft het na het gebeurde van die middag toch verbruid, er is niets meer te verliezen.

„Even een uittreksel bij Annet ophalen,” zegt Wendy om het hoekje van de deur.

Ze haalt haar fiets uit de schuur en racet de straat door. Als ze voor het donker thuis wil zijn, moet ze opschieten. Eenmaal op het fietspad langs de plassen doet ze het wat kalmer aan. Ze geniet van de wuivende rietpluimen en de kabbelende goltjes. De ondergaande zon weerkaatst op het glanzende water. De wind waait door haar haren, maar ook door haar gedachten.

Als ze bij Annet van de fiets springt, is ze aardig rustig. Het heeft tenslotte geen nut dat ze zich druk maakt. Voordat ze achterom kan lopen, Staat Annet al bij de deur.

„We doen graag de voordeur voor je open,” plaagt Annet, „zo vaak kom je tenslotte niet.”

Ze neemt Wendy mee naar de huiskamer, waar haar ouders al aan de koffie zitten. Annet zit nooit om woorden verlegen en vertelt over haar groep op de stageschool. Wendy luistert eerst aandachtig, maar als Marco binnenkomt, wordt ze onrustig. Ze dwingt zich om naar Annet te blijven luisteren. Ze kijkt hem amper aan, als hij haar een schrift geeft. Ze prevelt een paar onverstaanbare woorden en staat abrupt op.

„Het wordt al donker, ik moet echt weg,” zegt ze gejaagd.

„Ik fiets met je mee,” zegt Marco. „Ik moet nog even langs Sjaak.” Nu voelt Wendy zich helemaal opgelaten, maar wil dat niet laten merken.

„Wat moet ik onderweg tegen hem zeggen?” vraagt ze zich koortsachtig af.

Ze maakt zich boos op Annet die staat te grinniken en ook nog een raadselachtige opmerking maakt:

„Zo, dat wordt interessant!”

Even later fietsen ze de straat uit, enthousiast nagezwaaid door Annet. Wendy staart recht voor zich uit en durft niet opzij te kijken.

„Moet je nog veel aan het boek doen?” vraagt Marco.

„Eigenlijk alles nog,” bekent Wendy eerlijk. „Ik heb wat bladzijden doorgenomen, maar ik begrijp er niets van.”

Marco heeft het al eerder bestudeerd en vertelt het verhaal in het kort. Hij wijst op een paar punten, waar ze extra op moet letten. Wendy luistert goed naar de aanwijzingen. Hier heeft ze wat aan. Ze ziet nu minder tegen de overhoring op. Ongemerkt komen ze bij Wendy’s huis aan.

„Succes ermee, het zal best lukken!” zegt Marco nog en rijdt door.

„Ik hoop het. Bedankt!”

Met een blij gevoel neemt ze afscheid. Ze heeft het best interessant gevonden om door Marco thuisgebracht te worden. Heel wat opgeluchter dan ze is vertrokken zet ze haar fiets weer in de schuur. Ze komt zelfs fluitend de kamer in, waar alleen Gerben zit.

„Dat gaat de goeie kant op,” zegt Gerben veelbetekenend.

„Een knappe jongen, hoor!”

Wendy kan de rode kleur die op haar wangen komt, niet tegenhouden.

„Waar bemoei je je mee?” zegt ze bits.

Ze vindt het niet prettig dat Gerben alles in de gaten heeft. Ze hangt gauw haar jas in de gang aan de kapstok en waagt zich niet meer binnen.

„Heb je het warm? Je ziet zo rood!” roept Gerben haar nog na.

Ze heeft geen zin in nieuwsgierige vragen en loopt direct door naar boven. Op haar kamer is ze nu het veiligst. Ze probeert zich in het uittreksel te verdiepen, maar het lukt niet meer. Steeds ziet ze Marco z’n gezicht met de blauwgrijze ogen voor zich. Hij deed toch wel erg aardig tegen haar. Terwijl ze afwezig voor zich uit staart, wordt er plotseling hard op de deur getrommeld.

Wendy schiet van schrik overeind, waardoor haar droom uit elkaar spat. Haar eerste reactie is om Gerben de les te lezen, maar ze bereikt er toch niets mee. Met moeite beheerst ze zich en blijft toch maar zitten. Als ze zo door blijft mijmeren, komt er nog niets van het Engels terecht. Ze probeert haar droombeeld naar de achtergrond te verdringen en pakt het verhaal weer op. Na een uurtje begint ze het aardig te snappen, misschien haalt ze toch nog een redelijk cijfer.

Opeens gaat Marco’s voorkeur opvallen in de groep. Het begint met een onschuldig praatje in de gang, daarna gaat hij in de klas regelmatig naast Wendy zitten. Achter hun rug wordt druk gefluisterd en gesuggereerd. Wendy vindt het prettig dat hij naast haar zit. Ze weet alleen niet wat ze ervan moet denken. Zou Marco het bewust doen of is het voor de gezelligheid?

Wendy durft niet verder te fantaseren en wacht maar rustig af. Ze vindt het opmerkelijk dat hij regelmatig uit school met haar mee fietst. Soms brengt hij haar thuis met nog een praatje voor de deur. Gerben houdt de ontwikkelingen goed in de gaten en vraagt steeds of het al oké is.

„Ik word gewoon thuisgebracht,” is steeds haar ontwijkende antwoord.

Ze wil voor geen goud aan Gerben kwijt dat ze met dezeltde vraag rondloopt. Als hij iets merkt, bemoeit hij er zich gegarandeerd mee.

Marco laat steeds meer blijken dat het slanke meisje met de lichtbruine ogen hem niet onverschillig laat. Wendy voelt zich gelukkig met die extra aandacht. Het maakt haar niet uit dat ze met jaloerse blikken wordt bekeken. Marco is best gewild onder de meisjes. Laatst heett ze horen fluisteren dat zij achter hem aan loopt. Ze voelt duidelijk dat er achter haar rug wordt gepraat. Toen ze laatst het eco-lokaal binnenkwam, braken een paar meisjes abrupt hun gesprek af. Ze windt zich er niet over op dat dit haar overkomt. Marco doet het zelf.

Na een paar weken beit Annet haar zaterdags op of ze even langs komt. Wendy heeft na een drukke studieweek best zin in ontspanning. Op Annet’s kamer is het weer ouderwets gezellig. Wendy mag plaats nemen op het bed, omdat de stoelen bedekt zijn met een stapel kleren. Annet gaat gezellig op de grond zitten tussen een stel tassen en vertelt uitgebreid over de pabo. Ze zit in een fijne groep en heeft het goed naar haar zin. In het begin heeft ze best aan de overgang moeten wennen. De opleiding is heel wat anders dan de havo. Ze verlangt nog wel eens terug naar het sfeertje van toen. Ze is de leraren nog niet vergeten en wil van Wendy alles weten.

De tijd vliegt om, Wendy moet nodig weer naar huis. Als ze weg wil fietsen, komt Marco plotseling naar buiten.

„Stop even,” zegt hij, „dan rijd ik mee.”

Wendy heeft er geen bezwaar tegen en wacht graag. Ze is de laatste tijd wel gewend met hem mee te fietsen. Ze voelt zich niet meer zenuwachtig in zijn buurt. Haar enige probleem is dat ze steeds meer om hem gaat geven. Dat gevoel onderdrukt ze maar met moeite. Ze kan wat dat betrett geen hoogte van Marco krijgen. Hij is altijd vriendelijk tegen haar, maar daar blijft het bij.

Even later rijden ze richting Gouda. De natuur is prachtig door de mooie herfsttinten. Het is een kleurrijk geheel van rood, groen en goud. Er waait een frisse wind, waar ze flink tegenop moeten trappen.

„Zullen we rond de plassen rijden?” stelt Marco voor.

Wendy doet niets liever en fietst spontaan het pad in. Alsof ze het afgesproken hebben, staan ze stil bij een bank aan de rand van de plas. Marco zet zijn fiets tegen de boom en gaat op de bank zitten.

„Er is nog genoeg plaats,” nodigt hij uit.

Wendy vraagt zich af wat zijn bedoeling is. Ze slaat het aanbod niet af en gaat stil naast hem zitten.

Marco is niet direct van plan van de natuur te genieten, maar wil zekerheid voor zichzelf. Hij schuift naar Wendy toe en kijkt haar open aan.

„Ik mag je graag,” bekent hij. „A1 heel lang. Ik hou van je.”

Marco leest het antwoord in Wendy’s glanzende ogen. Hij slaat zijn arm om haar heen en geeft haar een zoen.

De fietsen blijven voorlopig bij de bank staan. Ze maken samen eerst een fikse wandeling. Ze hebben elkaar veel te vertellen, zodat ze de tijd vergeten.

Wendy komt later thuis dan ze heeft afgesproken. Mevrouw Brand begrijpt het als ze het gelukkige stel aan ziet komen. Ze mag Marco wel en is blij voor Wendy.

TWEE

Wendy krijgt de weken voor het examen veel steun van Marco. Hij neemt regelmatig de leerstof met haar door, zodat ze beter voorbereid is. Het heeft goed geholpen. Ze hebben het allebei gehaald, Marco met een schitterende lijst, Wendy met zessen en een zeven. Ze had geen herexamens, waar ze heimelijk bang voor was.

De afscheidsavond wordt een succesvol sluitstuk van een zwaar jaar. Alle leerlingen en leraren zijn aanwezig op het koude buffet. Wendy vindt het aan de ene kant gezellig, aan de andere kant weemoedig. Een fijne periode uit haar leven is afgesloten en die komt nooit meer terug. Sommige klasgenoten kent ze al vanaf klas een. Vooral de laatste jaren vormden ze een hechte groep, waarin sfeer zat. Die moeten ze allemaal bij het afscheid inleveren. Ieder slaat zijn eigen weg in. Wendy zoekt een baan, Marco gaat informatica studeren op de hts.

Wendy is blij dat ze het felbegeerde vwo-diploma heeft gehaald. Ze wil gaan werken en pluist nauwkeurig de kranten na voor een administratieve job. Ze schrijft sollicitatiebrieven naar verschillende bedrijven. Bij het ene bedrijf wordt ze bij de eerste selectie afgewezen. Op een reclamebureau mag ze komen voor een gesprek, dat goed verloopt. Wendy is erg blij dat ze er wordt aangenomen.

In de beginperiode doet ze allerlei administratieve opdrachten, waardoor ze veel routine krijgt. Na een jaar ervaring krijgt ze meer verantwoordelijkheid en ze heeft het goed naar haar zin. Ze heeft het dan ook best moeilijk, als haar vader wordt overgeplaatst naar een bedrijf in Apeldoorn. Eigenlijk wil ze bij haar ouders blijven wonen, maar dan zal ze een baan moeten zoeken op de Veluwe. Ze heeft geen zin om te solliciteren, omdat ze graag bij ’Reclamo’ blijft. Ze kan ook goed overweg met haar collega’s. Ze weet wat ze heeft, maar niet wat ze zal krijgen.

Ze woont nu ook vlak bij Marco en ze zal niet zomaar op een avond even van Gouda naar Apeldoorn kunnen gaan. Ze besluit om toch maar in Gouda op zichzelf te gaan wonen en laat zich inschrijven voor een flat.

Via een kennis krijgt Wendy al snel een bovenwoning in het centrum te pakken, waarin ze voorlopig zal gaan wonen. In een paar weken tijd moeten er veel dingen tegelijk gebeuren. Ze krijgt het druk met meubels kopen, het huis schoonmaken en inrichten. Het is een gezellige tijd, omdat de hele familie Schram meehelpt. Samen met Marco zou ze het nooit hebben gefikst. Zijn broer Nico helpt veel mee met het zware werk. Wendy waardeert het dat hij ondanks zijn drukke baan en zijn gezin met twee kinderen verschillende avonden uit Rotterdam heen en weer rijdt. Op die manier komen haar kamers op tijd klaar. Daarna verhuizen haar ouders naar Apeldoorn.

In het begin vindt Wendy het op haar eigen kamers erg stil, ze mist de gezelligheid van thuis. Na een paar maanden voelt ze zich meer op haar gemak in het oude pand boven de winkels. Ze vindt het wel leuk wonen in de smalle, oude winkelstraat die overdag afgesloten is. Ze kijkt liever naar winkelend publiek dan naar voorbijvliegend verkeer, waarvoor ze haar ramen moet sluiten.

Wendy vraagt zich af of ze in een andere binnenstad ook zo snel zou hebben kunnen wennen. Ze is nu eenmaal verknocht aan haar geboortestad. Ze loopt in haar vrije tijd vaak door de smalle straatjes en langs de grachten. Ze geniet nog steeds van het oude raadhuis en de grote St. Janskerk, die uniek zijn voor Gouda. Ze is best tevreden met du huis, hoewel ze het gegluur van de overkant soms wel eens zat wordt. De overburen kijken rechtstreeks bij haar op (atel en maken daar veel gebruik van. Het zijn mensen op leeftijd, die de hele dag voor het raam zitten. Er ontgaat hen niets, zowel op straat als van iedereen die in de buurt woont.

Wendy heeft het idee dat ze haar gangen op de voet volgen. Ook nu zitten ze weer constant naar binnen te gluren. Ze heeft weer zo’n moment waarop ze zich eenzaam voelt. Ze heeft zin om te praten, maar er is niemand die haar verhaal aanhoort. Ze moet er even tussenuit. Resoluut staat ze op en trekt haar jas aan. Ze gaat nog even bij Marco langs om te vragen hoe ver hij met zijn studie is. De familie Schram is haar tweede thuis, zeker nu haar ouders zo ver weg wonen.

Wendy roffelt de twee smalle trappen af naar beneden en sjort haar fiets uit het smalle gangetje. De anders zo drukke winkelstraat ligt er nu verlaten bij. Soms komt ze een paar wandelaars tegen.

Als ze het kruispunt over is, zet ze er de vaart in richting Reeuwijk. In de verte ziet ze Marco’s rode Golf al staan. Opgewekt zet ze haar fiets achter het huis en gaat de achterdeur in. Verbaasd kijkt ze naar Marco die haastig ziin jas aantrekt.

„Van Dongen heeft weer een probleem,” verontschuldigt hij zich. „Ik moet er even heen.”

Terwijl hij de deur uitgaat roept hij nog:

„Het duurt maar even, zet maar vast koffie!”

Teleurgesteld staart Wendy de wegrijdende auto na. Ze begiijpt niet dat Marco er nu vandoor gaat. Volgende week beginnen de tentamens, waarvoor hij nog niet klaar is. Met Van Dongen is het steeds hetzelfde verhaal. Als hij op zijn bedrijf computerproblemen heeft, mag Marco die oplossen. Hij kan moeilijk weigeren, omdat het ook nog zijn hobby is. Wendy snapt niet dat hij er nog tijd voor heeft. Het is aan de ene kant fijn dat Marco ervaring opdoet in het automatiseren van administraties, maar misschien stopt hij er te veel tijd in. Ze betwijfelt of hij zo zijn diploma haalt.

Wendy valt in een stoel neer en voelt zich nog eenzamer dan in haar bovenhuis. Ongezellig dat Marco de voordeur uitgaat als zij er achter inkomt. Ze is ook moe.

Het was vandaag extra druk op kantoor met allerlei klusjes, die er tussendoor kwamen. De telefoon rinkelde achter elkaar en ondertussen groeide de stapel brieven. Wendy was blij toen ze naar huis kon. Uit de zaak heeft ze gauw wat eten opgewarmd en de rommel achtergelaten.

Ze had zich dit uitje wel anders voorgesteld. Nu zit ze alleen in het stille huis, waar uitgesproken vanavond iedereen weg is. Pa en ma Schram moesten naar een receptie en Annet is naar een verjaardag. Wendy vindt er niets aan. Ze trapt haar schoenen uit en windt zich op. Dat ’even naar Van Dongen’ kent ze. Het kan best uitlopen tot een uur, die computerproblemen zijn soms eindeloos. Marco puzzelt net zo lang tot de storing is opgelost.

„Als hij zijn tentamens maar niet onderschat,” zucht Wendy.

Ze hoopt echt dat hij er door komt. Maar heeft het eigenlijk nut om hier alleen te gaan zitten piekeren?

Na een half uur wacht ze niet langer en stapt resoluut op. Thuis ligt nog genoeg werk te wachten. Onvoldaan fietst ze naar huis, waarbij haar humeur er niet beter op wordt. Ze hijst haar fiets de gang in en gooit de deur hardei in het slot dan normaal. Ze rent achter elkaar de twee houten trappen op.