HET ’AEX-DOSSIER’

Martin Rutgers
Het ’AEX-dossier’
© B.V. Uitgeverij De Banier, Utrecht, 1999
Ontwerp omslag: Wim Smalen
Illustratie omslag: Hans Ellens
ISBN 90 336 2646 2
NUGI 340

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij electronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

MARTIN RUTGERS

Het AEX
DOSSIER

DE BANIER - UTRECHT

Hoofdstuk 1

Gerard Dijkstra zit tegen zijn gewoonte in op een door-deweekse avond zo maar wat te bladeren in een damesblad van zijn vrouw Margreet. Hij slaat zo nu en dan een blad om, staart dan weer een tijdje voor zich uit en Margreet kent haar man goed genoeg om te weten dat ze maar beter niet te veel kan zeggen. Als hij zo bezig is - ’afwijkend gedrag’ noemt hun dochter Isabel deze houding van haar vader - is dat lezen puur schijn. Zijn gedachten zijn met heel andere dingen bezig.

„Heb jij een pen of een potlood voor me?” vraagt hij ineens.

„Ja, hoor, dat heb ik,” antwoordt Margreet die ziet dat hij de puzzelpagina voor zich heeft. „In de la van mijn secretaire.”

„Nou, misschien kun je dan even opstaan en een pen voor me pakken?”

Het klinkt zo onvriendelijk dat Margreet kortaf zegt:

„Je weet de weg.”

Ze loopt naar de keuken, want Gerard hoeft niet te zien dat het huilen haar nader staat dan het lachen.

„Waarom zo?” vraagt ze zich af. „Als hij ergens mee zit hoeft hij dat toch niet op mij te wreken? Laat hij dan zeggen wat er is! Dit humeurige gedoe duurt nu al dagen. Zo ken ik Gerard helemaal niet. Ik zal blij zijn als het weekend is en de kinderen thuis zijn.”

Als ze na een poosje weer in de kamer komt, zit Gerard nog net zo als toen ze de kamer uit ging. Hij heeft geen pen gepakt en ook geen blad omgeslagen, ziet ze. Ze zegt:

„Als je nu eindelijk eens zegt wat je dwars zit, dan kan ik je misschien helpen, maar ik heb geen zin om me te laten commanderen. Volgens mij mankeer je niks aan je handen of voeten, dus …”

Hij kijkt haar aan of ze een vreemde is en zegt dan:

„Lees je de krant dan niet?”

„Natuurlijk lees ik de krant, maar ik ben jouw naam niet tegengekomen. Heb ik iets gemist?”

„Laat maar, je snapt er toch niks van.”

„Bedankt voor het vertrouwen, Gerard, maar dit lost zeker niets op.”

Hij antwoordt niet, maar staat op, gooit het damesblad in de krantenbak en loopt de kamer uit. Even later valt de voordeur met een klap in het slot en hoort Margreet hoe hij zijn Mercedes start. Met gierende banden rijdt hij het erf af.

„Wat heeft die man in vredesnaam?” zegt Margreet hardop, maar aangezien ze alleen is krijgt ze ook op die vraag geen antwoord.

„Zijn er problemen op de zaak?” denkt ze dan. „Geen idee, want Gerard leeft de laatste weken steeds meer als iemand die met niemand thuis iets te maken wil hebben. Ik kan vragen wat ik wil, maar veel meer dan: ’Dat kun jij toch niet begrijpen’, komt er niet uit. Waar is hij nu heen?”

Ze loopt naar de keuken, vult de koffiepot en geeft daarmee aan dat ze Gerard gauw terug verwacht. Hij gaat wel eens meer een halfuurtje rijden als hij wil nadenken over een of ander zakelijk probleem. Ze zet de koffiepot aan en gaat in de kamer zitten, met de krant …

„Misschien heb ik toch iets over het hoofd gezien,” denkt ze al bladerend, maar ze kan niets ontdekken wat volgens haar betrekking kan hebben op Gerard of op de zaak.

Het gebruikelijke halfuurtje gaat voorbij zonder dat Gerard zijn auto het erf op en de garage in rijdt. Als dat half uur een uur wordt en dat uur twee uur, wordt Margreet zenuwachtig. Ze belt de zaak, maar daar wordt niet opgenomen. Ze belt Gerard op zijn mobiele telefoon, maar schrikt dan hevig … Zijn GSM-toestel begint te rinkelen …, naast zijn stoel op de grond …! Hij heeft het toestel niet meegenomen …!

„Dan is hij dus onbereikbaar en kan hij mij ook niet bereiken, als hij niet ergens een gewone telefoon binnen bereik heeft!” realiseert ze zich en op dat moment begint de paniek toe te slaan.

Hoe ze zich ook voorhoudt dat Gerard het toestel gewoon is vergeten, het helpt niet. Ze kan hem niet bereiken en hij haar niet, dat is het enige wat telt! En dat juist nu ze het ondefinieerbare gevoel heeft dat ze hem bereiken móét. Nú …! Even overweegt ze de kinderen te bellen, Isabel van drieëntwintig en Gijs van vijfentwintig. Ze studeren allebei, Isabel psychologie in Amsterdam, Gijs is in zijn laatste jaar weg- en waterbouw in Delft, en ze wonen op kamers. Dan besluit ze:

„Onzin! Laat de kinderen met rust. Gerard heeft gewoon even tijd nodig om ergens over na te denken. Hij komt wel weer opdagen. Het is tenslotte niet de eerste keer dat hij even het alleenzijn zoekt.”

Hoe ze zichzelf ook hiervan probeert te overtuigen, de spanning in haar hart blijft, want zoals hij deze avond is vertrokken, zo is hij nog nooit eerder weggegaan. Er moet deze keer een groter probleem spelen dan andere keren, daar is ze van overtuigd.

„Waarom sluit hij mij ook zo buiten, als het over zaken gaat?” vraagt ze zich voor de zoveelste keer af. „Het bedrijf loopt prima, de orderportefeuille is goed gevuld en er zijn voor zover ik weet absoluut geen financiële problemen.”

Ze loopt heen en weer door de kamer, zich er van bewust dat er iets moet zijn, maar ze weet absoluut niet wat. Dan ziet ze ineens Gerard z’n agenda liggen. Ze pakt hem en zoekt de datum, 5 oktober, maar daar staat niets. Een lege bladzij, een zeldzaamheid in het drukke bestaan van haar man. Opnieuw krijgt ze een wee gevoel van binnen als ze denkt:

„Gerard een hele dag zonder afspraken? Dat kan helemaal niet …!”

Ze beseft dat hij ’s morgens ook al later dan normaal is weggegaan en ’s middags abnormaal vroeg is thuis gekomen.

„O, niks bijzonders,” gaf hij als verklaring toen ze er wat van zei, „ik was het even zat op de zaak.”

Haar geest verzamelt steeds meer puzzelstukjes van de laatste weken, maar het lukt haar niet er enig verband in te ontdekken. Zo wordt het langzaam nacht en nog steeds priemen er geen autolichten door het aardedonker van deze herfstavond.

„Gerard, waar ben je?” zegt ze vele malen hardop. „Waarom geef je me niet de kans je te helpen? We hebben het toch altijd samen gered…?”

Dan neemt ze een besluit. Ze pakt haar mantel van de kapstok, zoekt haar tas en haar sleutels en loopt de voordeur uit naar de dubbele garage. Ze opent de rechter deur en rijdt haar eigen autootje naar buiten. Ze stapt uit, trekt de garagedeur dicht, stapt weer in en rijdt het erf af.

„De enige plaats waar hij kan zijn,” denkt ze, „is de zaak. Ik ga naar hem toe.”

Een kwartier later stopt ze voor de slagboom die het grote voorterrein van Dijkstra Weg- en Waterbouw B.V. afsluit. Ze stapt uit, voelt aan de slagboom, maar realiseert zich dan dat die alleen vanuit de receptie in het gebouw kan worden geopend. Gebukt gaat ze er onder door en loopt over het grote parkeerterrein in de richting van het kantoorgebouw. Plotseling blijft ze staan …! Ze is er zo van overtuigd geweest dat Gerard hier zou zijn, dat het haar nu pas opvalt dat het hele gebouw donker is en dat de Mercedes er ook niet staat.

„Hij is hier niet…!” stamelt ze. „Gerard is hier niet …! Waar is hij dan …?”

In haar hart welt een bede om hulp omhoog, want ze voelt weer dat er iets geks aan de hand is, iets wat haar ondefinieerbare angst van de laatste uren rechtvaardigt.

„Heere, help hem …!” bidt ze. „U alleen weet waar Gerard is…!”

Ze beseft dat het geen enkele zin heeft op het erf van het bedrijf te blijven staan, want daar is alleen de nacht. Bovendien begint het zo hard te regenen dat het kantoorgebouw in de verte steeds meer achter een gordijn van water lijkt te verdwijnen. Vervaagt het beeld door de regensluier …? Of door haar tranen …? Ze draait zich om en loopt terug naar haar auto. Voorzichtig keert ze en rijdt ze terug naar huis. Afwachten, dat is het enige wat haar rest…!

Ze zet haar auto niet in de garage, maar parkeert hem zo dat ze op ieder gewenst of noodzakelijk moment direct weer weg kan rijden. Nog steeds is er namelijk dat gevoel dat ze geen naam durft te geven … Pas als ze haar jas en tas in de kamer op een stoel heeft gegooid en naar de telefoon loopt om te kijken of het lichtje van het antwoordapparaat knippert, merkt ze dat ze beeft. Het lichtje knippert niet, Gerard heeft niet gebeld …, er heeft niemand gebeld …!

In de keuken gooit ze de koffiepot leeg en zet verse koffie. Ze is namelijk niet van plan om naar bed te gaan voor Gerard thuis is en dan wil ze dat er wordt gepraat. Ze moet nu weten wat de reden is van zijn gedrag.

Als ze met een kop sterke koffie op de bank zit, komt er plotseling een angstige gedachte in haar op:

„Er zal toch geen andere vrouw in het spel zijn?”

Ze verzet zich tegen die gedachte, maar die is sterker dan haar wil.

„Gerard is nu vijfenvijftig. Is dit nu waar zo vaak over wordt geschreven: de ’midlife crisis’? Ben ik met mijn zesenveertig jaar te oud voor hem geworden?”

Hoe langer ze er over denkt, hoe onmogelijker dat idee voor haar wordt. Aan niets heeft ze gemerkt dat er in hun relatie iets is veranderd of aan het veranderen is.

„Ik zou met die gedachte ook niet kunnen leven,” realiseert ze zich. „Maar wat is er dan wel aan de hand? Zit hij ergens in een kroeg? Gerard drinkt nooit meer dan een enkel glas wijn bij het eten en heeft het vaak over collega’s in de bouw die zich regelmatig ’vol laten lopen’, zoals hij het noemt. Is me iets ontgaan?”

De uren rijgen zich aaneen, maar Gerard komt niet terug. Margreet is haar koffie vergeten, ze klemt haar handen zo hard in elkaar dat het pijn gaat doen. Door de spanning voelt ze niet meer hoe moe ze is, ze zit … en zit … en denkt … en denkt … Het levert niets op.

„Zal ik de politie bellen?” denkt ze dan, maar ze weet meteen dat het geen zin heeft. „Die lopen niet zo hard als een man uit de bouw eens een nachtje niet thuis komt. Ze zullen zeggen: ’Och, mevrouwtje, zoiets komt wel eens voor. Een nieuw contract …, een afzakkertje om het te vieren …, vergeten even naar huis te bellen … U zult zien dat uw man morgenochtend, misschien wat minder fris dan anders, weer gewoon achter zijn bureau zit.’ Nee, dat risico neem ik niet.”

Gespannen wachtend op de thuiskomst van haar man of op een verlossend telefoontje ziet Margreet haar hele leven met Gerard aan zich voorbij glijden. Ze beleeft opnieuw de avond waarop ze als zestienjarige op de verjaardag van een vriendin ineens oog in oog kwam te staan met de negen jaar oudere broer van haar vriendin, Gerard Dijkstra. Hij was een lange, stille jongeman die met een voor zijn leeftijd wel erg serieuze blik in zijn ogen even beneden kwam om met het vrolijk feestende gezelschap koffie te drinken. Het gekke was dat hij de hele avond verder beneden bleef en … als het even kon in haar buurt …!

„Ik kon toen maar niet begrijpen waarom Gerard zo’n aandacht aan me besteedde,” denkt ze. „Ik had nog nooit een echt vriendje gehad en deze jongen, in mijn ogen een volwassen man, zou toch wel wat beters te doen hebben dan met zo’n giechelende puber als ik te praten.”

Ze vond het overigens wel heel interessant en deed zelf geen enkele moeite het contact te verbreken. Op de een of andere manier leek het of ze hem al jaren kende, terwijl het toch echt de eerste ontmoeting was.

„Het ging na die avond allemaal zo snel,” herinnert ze zich.

„Al na enkele dagen ontmoette ik hem opnieuw, nu in de stad. Het leek erop dat hij mijn gangen van school naar huis behoorlijk in de gaten had gehouden en zijn kans greep toen ik een keer niet met de anderen meereed, omdat ik nog een boodschap moest doen. Een paar weken later hadden we verkering, tegen de zin van mijn ouders die vonden dat ik daar veel te jong voor was, zeker met iemand die negen jaar ouder was dan ik en die ook nog ’oudachtig’ was, zoals mijn moeder het uitdrukte …”

Al gauw wist ze dat hij werkte in het aannemersbedrijfje van zijn vader, een oud familiebedrijf dat zich met moeite had weten te handhaven tussen de grote aannemers door het uitvoeren van allerlei verbouwinkjes en onderhoudswerkzaamheden waarvoor ’de grote jongens’ weinig of geen interesse hadden. Hij had een MTS-opleiding achter de rug en wilde proberen het bedrijfje van zijn vader uit te bouwen tot een echt aannemersbedrijf op het gebied van weg- en waterbouw, de tak die het meest zijn persoonlijke interesse had. Hij praatte voortdurend over zijn plannen, maar relativeerde ze ook telkens weer als hij zich realiseerde hoe beperkt zijn mogelijkheden waren.

„Ineens kwam onze prille relatie in een stroomversnelling,” herinnert ze zich maar al te goed, „toen zijn vader plotseling ziek werd en niet veel later overleed. Gerard moest als enige zoon de zaak voortzetten en zei op een avond tegen me: ’Margreet, ik moet nu noodgedwongen directeur worden en ik vind dat een directeur van een bedrijf getrouwd moet zijn.

Wil je mijn vrouw worden? Achttien was ik toen …! Ik heb zonder één moment van aarzeling ’ja’ gezegd, want ik vertrouwde op hem, mijn rots in de branding … En ik heb nooit een seconde spijt gehad van dat besluit.”

Ze beleeft opnieuw de huwelijksdag die ondanks het nog steeds niet helemaal verdwenen verzet van haar ouders toch bijzonder gezellig verliep, ze ziet het kleine huis voor zich waar ze met Gerard introk, ze voelt als het ware weer de eerste bewegingen van de baby die ze twee jaar later verwachtte.

Wat haar door de jaren heen echter het meest goed heeft gedaan is de warme aandacht en de koesterende liefde van Gerard, haar stille, ernstige man die er altijd was, ondanks zijn steeds drukker wordende werkzaamheden als directeur/eigenaar van het Dijkstra Weg- en Waterbouw B.V., zijn bedrijf dat steeds meer mee ging tellen in dat harde aannemerswereldje.

„Onze jongste, Isabel, heeft het meeste van haar vader,” denkt ze dan, verder mijmerend. „Ze is net zo serieus als hij in alles wat ze doet en denkt net als haar vader ook altijd eerst aan anderen en pas daarna aan zichzelf. Gijs is heel anders, een fijne knul, maar soms wat gauw aangebrand. Van wie hij dat heeft …? Gerard heeft wel eens gezegd: ’Gijs, dat is net een jonge hond. Het zal even duren voor hij aan de lijn is gewend. Hoewel, als ik die lijn voldoende lengte geef …’ Wat fijn dat hij straks samen met zijn vader Dijkstra B.V. kan gaan runnen … Twee tegenpolen die het ondanks dat prima met elkaar kunnen vinden.”

Als ze zo al die jaren samen met Gerard langs zich heen heeft zien trekken, staat het voor haar opnieuw vast dat zijn afwezigheid van dit moment niets te maken kan hebben met een andere vrouw of met drank.

„Nee,” weet ze zeker, „zoiets kan het niet zijn.”

Dan overvalt haar opnieuw de klemmende vraag:

„Maar wat is er dan wel aan de hand …?

Ze kan geen enkel antwoord bedenken.

Tegen de ochtend eist de vermoeidheid toch zijn tol en wordt ze door de slaap overmand. Steeds vaker knikt haar hoofd voorover en hoe ze ook probeert wakker te blijven, op een gegeven moment lukt het niet meer. Ze zakt opzij op de bank en valt in een onrustige slaap, waaruit ze pas ruw wordt gewekt als Katrien, haar huishoudelijke hulp, na enkele keren bellen op het kamerraam staat te tikken.

Verward kijkt ze op, ze gaat rechtop zitten, wrijft in haar ogen en beseft dan dat het dag is en … Even heeft ze moeite om haar gedachten te ordenen, dan weet ze het weer: ze heeft op Gerard zitten wachten en is op de bank in slaap gevallen. Ze staat op en loopt licht wankelend naar de deur. Ze doet open en zegt:

„Sorry, Katrien, ik …”

Dan begint ze ineens heel onbeheerst te huilen, terwijl ze opzij stapt om haar hulp binnen te laten. Die doet vlug de deur dicht en vraagt:

„Mevrouw, wat is er? Bent u ziek? Kom gauw mee naar de kamer.”

Katrien die al jaren bij de Dijkstra’s is, pakt Margreet bij de arm en leidt haar naar de kamen.

„Ga maar gauw zitten, want u staat niet erg vast op de benen, geloof ik. Ik haal even wat te drinken.”

Ze loopt de keuken in, ziet dat het koffieapparaat aan staat, maar ruikt dan ook dat de koffie die er in zit al heel erg oud moet zijn. Vlug spoelt ze de pot om, zet vers, en gaat dan met een glas water terug naar de kamer, waar Margreet ondanks de brandende verwarming rillend op de bank zit.

„Bent u ziek?” vraagt Katrien.

Margreet schudt het hoofd en terwijl er nog steeds tranen komen, zegt ze:

„Mijn man, Gerard …, hij is gisteravond weggegaan en niet meer teruggekomen …! Ik heb de hele nacht gewacht, maar …”

Met een machteloos armgebaar geeft ze aan dat al haar wachten vergeefs is geweest.

„En u hebt niets van hem gehoord?” vraagt Katrien volkomen overbodig.

„Nee, niets. Hij heeft zijn mobiele telefoon thuis gelaten … Ik ben zo bang dat er iets is gebeurd …”

„Zo erg zal het toch niet zijn, mevrouw?” zegt de hulp die niet weet wat ze het beste kan zeggen. „Ik zal eerst eens een vers kopje koffie halen, daarna gaat u zich wat opfrissen en dan zal het allemaal wel worden opgelost. Uw man verschijnt straks vast wel op de zaak … of hier …”

Terwijl ze naar de keuken loopt denkt ze echter:

„Dat zou ik nou helemaal niet achter Dijkstra hebben gezocht. Hij is vast vreemd gegaan … Zal ik het tegen haar zeggen? Nee, ik bemoei me er niet mee …”

Na een kop koffie weet ze Margreet zo ver te krijgen dat ze naar de badkamer gaat om zich te wassen.

„Doe dat nou maar, mevrouw, dan voelt u zich een heel ander mens. Als de telefoon gaat neem ik hem wel.”

Margreet is echter heel gauw terug en gaat pal naast de telefoon zitten. Ze houdt ook het GSM-toestel van Gerard bij de hand. Tot een uur of tien blijft het stil. Katrien blijft in de buurt, ze stoft op haar gemak volkomen overbodig de kamer die de vorige dag een grote beurt heeft gehad en houdt zo voortdurend het oog op haar mevrouw. Dan gaat ineens de telefoon …

Hoofdstuk 2

Margreet Dijkstra grijpt vlug de hoorn van de haak en zegt tegen haar gewoonte in alleen maar:

„Ja …!”

„Goeiemorgen, mam!” klinkt het opgewekt aan de andere kant van de lijn. „Met Isabel. Alles goed?”

Margreet begint hevig te huilen als ze de stem van haar dochter hoort en die vraagt geschrokken:

„Wat is er …? Bent u ziek?”

Margreet kan niets zeggen en daarom pakt Katrien de telefoon uit haar handen en zegt:

„Met de hulp van mevrouw Dijkstra. … O, ben jij het, Isabel. … Ja, je moeder is nogal overstuur, want je vader is vannacht niet thuis gekomen en hij heeft ook niets van zich laten horen. … Ja, doe dat maar, dan leg ik nu neer.”

Ze legt de hoorn op de haak en zegt:

„Isabel komt naar huis, mevrouw, en ze belt Gijs.”

Meteen gaat de telefoon weer en Katrien neemt nu maar meteen op:

„Met de hulp van mevrouw Dijkstra. … „

Even houdt ze haar hand op het mondstuk en zegt tegen Margreet: „Jeannet van de zaak. Neemt u hem?”

Margreet weet zich enigszins te beheersen als Jeannet, de secretaresse van Gerard Dijkstra, vraagt of haar man al gauw naar de zaak komt.

„Hij heeft om elf uur een bespreking, mevrouw,” zegt ze.

„Mijn man … is er niet, Jeannet … Ik weet niet … waar hij is …! Is hij niet op de zaak geweest …?”

Als ze van Jeannet hoort dat Gerard ook op de zaak niets van zich heeft laten horen, begint ze opnieuw hevig te beven en dan neemt Katrien maar weer de hoorn uit haar hand. Ze zegt:

„Jeannet, ik weet niet wat er aan de hand is, maar meneer is gisteravond schijnbaar nogal overstuur vertrokken en hij heeft niks meer laten horen. Mevrouw kan hem ook niet bereiken, want hij heeft zijn mobiele telefoon hier laten liggen. Vraag maar of er iemand hierheen wil komen, want ik weet hier geen raad mee. … Ja, dat is goed. Bedankt.”

Een half uur later rijdt niet alleen adjunct-directeur Hans de Bruin, een ambitieuze man van voor in de dertig, het erf op, maar ook een politiewagen. Katrien doet de deur open en zegt:

„Ik ben blij dat jullie komen, want ik kan hier niet mee overweg. Mevrouw zit binnen.”

De brigadier, Geurtsen, neemt de leiding.

„Dag, mevrouw Dijkstra. Meneer De Bruin heeft ons op de hoogte gesteld van het feit dat uw man sinds gisteravond weg is en niets van zich heeft laten horen. Probeert u eens te vertellen wat er gisteren is gebeurd.”

Margreet slikt … en slikt … en dan vertelt ze dat Gerard de vorige dag vroeger dan normaal thuis is gekomen.

„Mijn man leek erg gespannen, maar wilde niet zeggen wat hem dwars zat. Om een uur of negen stond hij plotseling op en toen is hij zonder iets te zeggen in zijn auto weggereden. Hij heeft tegen zijn gewoonte in geen overjas aangetrokken en zijn mobiele telefoon heeft hij hier laten liggen. Meer weet ik niet …”

„Meneer De Bruin, zijn er volgens u op de zaak dingen die zijn afwezigheid kunnen verklaren?”

„Nou, nee, brigadier. Gisterenmiddag hebben we nog een gesprek gehad en dat was eigenlijk vrij algemeen. We hebben hoofdzakelijk over de voortgang van de diverse werken gehad en de toestand op de beurs met alle koersdalingen van het moment zat hem nogal dwars, maar wie niet …? Iedereen die zijn geld in aandelen heeft belegd zit op het ogenblik wel een beetje in zijn piepzak, niet waar?”

„Heeft meneer Dijkstra daardoor extra problemen?”

„We hebben als personeel wel een beleggingsclubje en daar geeft hij leiding aan. We hebben behoorlijk wat verlies moeten incasseren, maar de baas zal daar persoonlijk zeker niet echt van wakker liggen, als ik het zo mag zeggen.”

„En verder?”

„De zaak draait prima, we hebben zo veel werk dat we het amper aan kunnen, dus …”

„Er zijn de laatste tijd geen mensen ontslagen of zo?”

„Nee, we zoeken alleen maar mensen …”

Geurtsen wendt zich dan rechtstreeks tot Margreet:

„Ik moet u dit vragen, mevrouw: zijn er relatieproblemen?”

Margreet schudt alleen maar heftig haar hoofd en meneer De Bruin zegt:

„Dat is wel het laatste, agent. Nee, in die richting moet u het beslist niet zoeken.”

De telefoon rinkelt en na een knikje van Margreet neemt De Bruin op. Hij luistert, fronst zijn wenkbrauwen en geeft dan zonder iets te zeggen de hoorn over aan de agent.

„Met Geurtsen. … Bedankt…”

De agent kijkt ernstig en zegt dan:

„Meneer De Bruin, is er behalve de hoofdingang nog een andere toegang tot het terrein?”

„Die is er. Het voorterrein is beveiligd met een slagboom die alleen vanaf de receptie kan worden geopend. Meneer Dijkstra en ik hebben als enigen een mogelijkheid om die slagboom zelf van buitenaf met een speciaal pasje te openen. Ik weet dat meneer Dijkstra ’s avonds of in het weekend, als de receptie niet is bemand, nog wel eens binnen komt via een oude ingang aan de achterkant van het perceel tegen de bosrand. In het verre verleden, toen de zaak nog in de kinderschoenen stond, schijnt daar de ingang te zijn geweest. Hij is de enige die wel eens van dat hek gebruik maakt. Een beetje nostalgie waarschijnlijk. Hoezo?”

„Daar staat de Mercedes van meneer Dijkstra, dus hij moet gisteravond of vanmorgen vroeg achterom naar de zaak zijn gegaan.”

Margreet veert ineens op en zegt:

„Ik ben gisteravond, toen ik telefonisch geen contact kreeg, bij de zaak geweest om te kijken of Gerard er was. Ik ben het voorterrein opgelopen, maar alles was donker en het goot van de regen. Toen ben ik maar terug gegaan …! Waar kan hij dan zijn geweest?”

Geurtsen staat op en zegt rustig:

„Dat gaan we nu uitzoeken, mevrouw! Meneer De Bruin, ik heb graag dat u mee gaat, misschien hebben we uw kennis van het terrein en van het gebouw nodig. Mevrouw, ik houd u uiteraard op de hoogte. Er zal best een logische verklaring zijn. Wilt u alstublieft thuis blijven? Wie weet belt uw man …”

Margreet kijkt de twee mannen na en ziet dat de brigadier een kort telefoongesprek voert voor hij de auto start. Dan rijdt de politiewagen het erf af, gevolgd door de auto van meneer De Bruin. Als ze zich omdraait ziet ze dat Katrien nog steeds midden in de kamer staat, diep nadenkend.

„Ik begrijp er niks van, mevrouw. Hoe kan meneer nou op de zaak zijn zonder op de zaak te zijn …?”

„Ik ben zo bang, Katrien, ik ben zo bang … Wat is er met mijn man gebeurd?”

„Die agent zal best gauw met een verklaring komen, mevrouw. En meneer De Bruin …, nou, die knijpt hem zo te zien ook behoorlijk … Reken maar dat ze nu direct op zoek gaan. Ik haal nog een keertje koffie voor u en dan zet ik meteen vers, want Isabel zal nu ook wel gauw komen. Gaat u maar zitten, da’s beter dan al dat staan.”

Isabel rijdt inderdaad een goed uur later in haar Mini het erf op en ze is niet alleen. Ze heeft haar broer Gijs opgehaald, omdat het op zijn zware motor te gevaarlijk is met dit hondenweer. Katrien heeft de deur al open gedaan en even later komen ze de kamer in.

„Is er al nieuws, mam?” vraagt Isabel voor ze haar moeder begroet.

Margreet begint weer te huilen en schudt het hoofd.

„Nee, kind. Wat ben ik blij dat jullie er zijn …! Papa’s auto is gevonden. Hij staat gewoon bij het achterpoortje aan de bosrand. De politie is er nu heen. O, kinderen, wat kan er toch zijn gebeurd?”

Gijs en Isabel nemen hun moeder tussen in en gaan ieder aan een kant van haar op de bank zitten, terwijl Katrien koffie binnen brengt.

„Ik denk dat jullie wel een kopje lusten tegen de schrik. Mevrouw, dan ga ik nu m’n werk maar doen.”

Margreet geeft geen antwoord, ze heeft waarschijnlijk niet eens gehoord wat Katrien heeft gezegd. Ze is zo moe en zo tot het uiterste gespannen. Isabel roept Katrien terug:

„Wil je alsjeblieft even kijken of er in het medicijnkastje in de badkamer nog een doosje Plantival staat? Mam kan wel iets rustgevends gebruiken.”

Katrien komt even later binnen met een doosje en een glas water.

„Dank je, Katrien. Mam, u neemt nu eerst wat in. Hebt u eigenlijk wel gegeten vanmorgen?”

Margreet schudt traag haar hoofd en dan is één blik van Isabel naar Katrien voldoende. Katrien gaat de keuken in en brengt al gauw een bord met klaar gemaakte boterhammen.

„Voor jullie ook,” zegt ze. „Een mens die niet eet, kan helemaal niks hebben. Alsjeblieft.”

Met moeite eet Margreet iets. Dan zegt Gijs:

„Ik ga naar de zaak, mam. Ik wil weten wat daar gebeurt. Mag ik uw auto nemen?”

Hij wacht niet op antwoord, maar pakt de autosleutels die nog op tafel liggen en vertrekt. Hij rijdt harder dan is toegestaan en komt binnen het kwartier bij het bedrijf van zijn vader aan. Natuurlijk kiest hij voor de achteringang. Daar is echter het hele bospad afgezet met rood-witte politielinten. Politiemensen zijn bezig om de Mercedes te onderzoeken op eventuele sporen, waarvan dan ook … Gijs wordt direct tegengehouden door een agent.

„Stop, vriend. Verboden toegang.”

„Dat denk ik niet, agent. Ik ben Gijs Dijkstra en ik hoor hier te zijn nu mijn vader vermist is.”

De agent begrijpt dat de aanwezigheid van Gijs van belang kan zijn, hij meldt de komst van Dijkstra junior telefonisch aan zijn chef, hoofdinspecteur Dobbelaar, die ergens op het terrein loopt en doet een stap opzij. Dan stapt Gijs door het oude hek het terrein op. Hij loopt tussen allerlei al of niet afgedankte wegenbouwmachines door in de richting van het bedrijfsgebouw, tot hij links van zich twee agenten ziet lopen in gezelschap van Hans de Bruin, de adjunct-directeur van Dijkstra B.V. Hij voegt zich bij hen en De Bruin stelt hem voor en zegt:

„Goed, dat je bent gekomen, Gijs.”

„Weten jullie al iets?”

„Helaas niet. De wagen van je vader is niet afgesloten, de sleutel zit gewoon in het contactslot, het portier aan de bestuurderskant staat open, de radio-cassetterecorder zit er nog in en er zijn geen sporen van vernieling of van een vechtpartij. We hebben met een duistere zaak te doen. Weet jij nog iets wat misschien enig licht op de zaak kan werpen?”

„Ik ben al twee weken niet thuis geweest, dus … Ik heb mijn vader vorige week voor het laatst aan de telefoon gehad en toen was hij redelijk opgewekt. Hij had het natuurlijk over het werk en ook even over de slechte stand van de ’AEX-beursbarometer’, maar ja, welke belegger is daar niet mee bezig …? Isabel heeft me vanmorgen gebeld en opgehaald. Zij is nu bij moeder. Is de politie er al achter of mijn vader echt door het hek het terrein op is gegaan?”

„Ze zijn nog maar net hier, Gijs, maar tot nu toe is er niets gevonden dat antwoord geeft op alle vragen die jij in je hoofd hebt en die mij uiteraard ook bezighouden. Er is wel een speurhond op weg hierheen.”

Niet veel later blijkt uit geblaf dat de politiehond met zijn geleider is aangekomen en dat is voor de agenten een reden om terug te gaan naar de plaats waar de wagen van Dijkstra senior is aangetroffen.

Terwijl Hans de Bruin met Gijs Dijkstra achter de agenten aan loopt, vertelt de adjunct-directeur hoe de wagen daar door een jogger is gevonden:

„Toen de man zag dat de dure wagen er onbeheerd stond met een geopend portier, terwijl er in de verste verte geen levend wezen was te bekennen, heeft hij via zijn portable telefoon de politie gewaarschuwd, omdat hij het toch wel een vreemde situatie vond, zeker op zo’n eenzame plaats. Hij is bij de wagen gebleven tot de politie er was. Toen was inmiddels bij mij bekend dat je vader ’s nachts niet thuis is geweest en ook niets van zich heeft laten horen. Terwijl ik met brigadier Geurtsen een eerste bezoek aan je moeder bracht, kwam daar het telefoontje over de vondst van de wagen.”

„Ik snap er niets van, meneer De Bruin, helemaal niets. Ik hoop maar dat er snel duidelijkheid komt, hoe dan ook …”

„De politie neemt dit ook heel serieus, Gijs, en ik ben er van overtuigd dat ze alles zullen doen om deze vreemde zaak zo snel mogelijk op te lossen.”

Zo pratend zijn ze bij het hek aangekomen. Daar gaan de agenten meteen in overleg met hondengeleider/rechercheur De Jager en opvallend genoeg willen ze Gijs en meneer De Bruin daar buiten houden. Als De Bruin vraagt wat er gaat gebeuren, zegt de politieman met de hoogste rang, hoofdinspecteur Dobbelaar, op uiterst formele toon:

„Heren, u gaat nu naar het kantoor van Dijkstra B.V. We worden bij een onderzoek als dit niet graag voor de voeten gelopen, door wie dan ook. Er kunnen dan belangrijke sporen verloren gaan. Brigadier Geurtsen gaat met u mee, zodat u beiden ook een aantal vragen kunt beantwoorden. Zorg dat u voor ons bereikbaar blijft.”

Gijs wil protesteren, maar dat maakt geen indruk. Dan vraagt Hans de Bruin duidelijk geïrriteerd:

„Moet ik hieruit opmaken dat ik verdacht word van betrokkenheid?”

„In dit stadium is iedereen verdacht, u dus ook … Verlaat u nu de p.d., alstublieft. Geurtsen, neemt u de heren mee?”

„Wat is de p.d. in vredesnaam?” vraagt Gijs aan brigadier Geurtsen, als ze op weg zijn naar de hoofdingang.

„De ’plaats delict’,” is het korte antwoord.

„Met andere woorden: de politie gaat er van uit dat er sprake is van een delict?” zegt De Bruin.

„We sluiten niets uit.”

„Wat is de reden daarvan?”

„Routine.”

„Nou, u bent ook niet erg spraakzaam,” zegt De Bruin die het helemaal niet met deze gang van zaken eens is, maar de brigadier geeft geen antwoord meer. Om de een of andere reden mag hij de adjunct-directeur niet zo.

Als ze via de hoofdingang in het gebouw komen, blijken alle aanwezige personeelsleden al op de hoogte te zijn van het feit dat de baas zoek is. Ze zitten met z’n allen in de kantine en de spanning is van hun gezichten af te lezen. Er wordt niet gewerkt, alleen de receptie is bemand. De Bruin leest de brandende vraag op de gezichten en geeft ongevraagd antwoord op die vraag:

„Geen nieuws, mensen. Het lijkt me het beste dat jullie maar gewoon aan het werk gaan. Over tien minuten is iedereen op z’n werkplek. Afgesproken?”

Een licht gemompel wijst er op dat niet iedereen het daar mee eens is.

Hoofdstuk 3

Inmiddels doet hondengeleider De Jager aan de achterzijde van het terrein met behulp van zijn hond Wodan in de nog steeds met bakken uit de lucht vallende regen een onverwachte ontdekking: er loopt vanaf de Mercedes een spoor door het lange, natte gras langs de buitenzijde van het hek dat het hele terrein omgeeft …! Het lijkt een spoor van drie stel voetstappen te zijn en op schaarse plaatsen waar geen grondbedekking groeit, kan De Jager zich op het eerste gezicht niet aan de indruk onttrekken dat de profielen van al die zes zolen volkomen identiek zijn … Het lijkt alsof één persoon drie keer in dezelfde richting is gelopen, maar … hoe is die persoon dan teruggegaan? Of er zijn drie personen op exact hetzelfde schoeisel naast elkaar gelijktijdig in één richting gelopen, maar dan blijft de vraag waarom er geen enkel spoor terug gaat. De ervaren rechercheur denkt:

„Man, hier zijn gewoon drie mensen aan het wandelen geweest. Laat je fantasie niet met je op de loop gaan, alsjeblieft.”

Opeens staat hij stil … Er is even een wirwar van sporen en dan zijn er nog maar twee sporen over.

„Waar is het derde gebleven?” vraagt hij zich af.

Hij knielt in het natte gras, tuurt naar de twee overgebleven sporen en zegt dan hardop:

„Die sporen hier, dat is een rommeltje, en de twee resterende sporen lijken nu dieper dan eerst. Hoe kan dat? De terreinsituatie is onveranderd.”

Dan vindt zijn actieve en ervaren geest een mogelijk antwoord:

„Er heeft hier een handgemeen plaats gehad en daarna hebben twee man de derde verder gedragen en daardoor zijn hun sporen dieper geworden …! Hier is iets geks aan de hand …!”

Hij pakt zijn portable telefoontoestel, drukt snel een nummer en zegt zodra er aan de andere kant van de lijn wordt opgenomen:

„Dobbelaar, ik denk dat ik misschien iets heb. Laat niemand deze kant uit komen en haal je mensen bij die wagen vandaan. Hopelijk hebben ze de grond nog niet al te veel belopen. Zorg ook dat er niemand op het terrein aan de binnenkant van het hek loopt. Niemand, zeg ik …!”

Als hem wordt gevraagd wat hij heeft ontdekt, zegt hij alleen maar:

„Ik meld me zo gauw mogelijk weer.”

Dan verbreekt hij de verbinding, maant Wodan, zijn Labrador die verder wil, tot rust en kijkt met zijn geoefende ogen langzaam om zich heen, vooral naar het terrein van Dijkstra B.V. Hij bestudeert nauwgezet de oude machines die daar achter het hek al of niet tot schroot staan te vergaan, kijkt lang naar de opgeslagen bouwmaterialen en zegt dan tegen zijn hond:

„Wodan, ik denk dat we op een heet spoor zitten. We gaan verder. Volg de voetsporen maar.”

Na een meter of twintig blijft de hond staan. Hij gromt, alsof hij zeggen wil:

„Baas, ik heb een probleem.”

Zijn begeleider kent de ’taal’ van zijn hond goed genoeg om te weten dat hij die serieus moet nemen. Hij zegt:

„Braaf, Wodan. Zit en wac ht.”

Op de plaats waar de hond zit buigen de voetstappen van het hek om het terrein af naar rechts de struiken in en dan eindigt het spoor al na twee meter aan de rand van het geasfalteerde fietspad.

„En op dat fietspad heeft de regen alle eventuele sporen natuurlijk gewist, Wodan.”