Rosalie

tweede druk, maart 2005

Thea Zoeteman-Meulstee
Rosalie
© B.V. Uitgeverij De Banier, Utrecht - 2004
Omslagillustratie: Hans Ellens
Vormgeving: Mariëtte Wilgehof
ISBN 90 336 2807 4
NUR 344

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij digitaal, elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere wijze, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

THEA ZOETEMAN-MEULSTEE

Rosalie

DE BANIER

1

Rosalie van Steenbergen haast zich op de fiets door haar woonplaats. Het is hartje zomer en al enkele dagen hangt er een hitte die zich als een deken over de daken van de huizen heeft gelegd. De lucht is helderblauw en er is geen wolkje te ontdekken. De grond snakt naar een regenbui, maar voorlopig zullen de boeren en tuinders het met de sproeimachines moeten doen.

Rosalie voelt haar shirt aan haar rug plakken. Ze snakt naar een douche. Ze komt net van haar werk. Ze werkt als tandartsassistente bij de plaatselijke tandarts. Al enkele jaren doet ze dit werk met veel plezier.

Gelukkig is er in de tandartspraktijk een goede airco! Anders zou het in de zomer niet meevallen!

De zweetdruppels lopen in straaltjes langs haar gezicht als ze thuiskomt. Een groot glas ijskoud water, daar verlangt ze naar. En dan heerlijk onder een verkoelende douche!

Ze vindt haar moeder in de keuken. Ze ziet er ook verhit uit. Geen wonder, als je met deze tropische temperaturen boven de warme pannen staat!

‘Ha mam, dat u nog niet in zwijm gevallen bent!’

Wil van Steenbergen trekt verbaasd haar wenkbrauwen op.

‘In zwijm?’

Rosalie knikt ongeduldig.

‘Ja, ik bedoel… dat u het hier in die warme keuken nog uit kan houden! Het is me een temperatuur!’

‘Er zal toch eten op tafel moeten komen’, antwoordt haar moeder.

‘Voor mijn part had u een koude salade gemaakt’, zegt Rosalie.‘Of we eten nog een keer brood.’

‘Ja zeg, doe ik daar mijn best…’

Maar Rosalie hoort het al niet meer. ‘Ik ga me douchen, hoor!’ roept ze en loopt naar boven.

In haar haast botst ze halverwege de trap tegen haar broer. Ze kunnen nog net hun evenwicht bewaren.

‘Sufferd’, zegt Daan verontwaardigd. ‘Wil jij dat een van ons in het ziekenhuis belandt?’

‘Nou nee,’ zegt Rosalie, ‘het is toch al zo warm!’

Daan kijkt zijn zus verbaasd aan en haalt zijn schouders op. Volgens hem is de warmte naar haar hoofd geslagen.

Boven, bij de kraan, vult Rosalie een groot glas koud water en drinkt dat in één keer leeg. Lekker is dat! En nu onder de douche. Daar zal ze van opknappen.

Als ze even later haar kamer binnenkomt, kamt ze voor de spiegel haar vochtige haren uit. Ze heeft een luchtig zomerjurkje aangetrokken. Ze voelt zich na de verkwikkende douche een ander mens.

Terwijl ze een borstel door haar dikke, rossige haar haalt, bekijkt ze zichzelf eens grondig in de spiegel.

Ze zou wel het een en ander aan zichzelf veranderd willen hebben. Dat ze één te kort been en één te korte arm heeft, ziet ze eigenlijk al niet meer. Het is een aangeboren afwijking. Eigenlijk heeft ze daar weinig hinder van. Ook al is haar linkerarm korter en haar hand iets kleiner dan de rechter, ze heeft er net zoveel kracht in. Haar werk kan ze gewoon doen. Met haar benen is dat precies eender. De enige hinder die ze ervan heeft, is dat haar linkerschoen altijd aangepast moet worden. Als ze schoenen gaat kopen, moet er onder de linkerschoen een hoge zool. Dan alleen kan ze op een normale manier lopen.

Soms voelt ze wel dat ze nagekeken wordt. Vooral kinderen laten het openlijk blijken dat ze het maar raar vinden dat ze op één gewone en één hoge schoen loopt. Toch kan ze de eerlijkheid van kinderen wel waarderen. Ze legt dan uit dat ze zo geboren is en dat zelfs de knapste dokters haar been en haar arm niet langer kunnen maken.

Ze herinnert zich dat ze het als kleuter best moeilijk had met haar afwijking. Nog maar pas op school werd ze geconfronteerd met een klas vol kinderen met ‘normale’ armen en benen. Als er aan haar gevraagd werd waarom haar been en arm korter waren, werd ze boos.

‘Gewoon,’ zei ze dan,‘ik ben zo geboren.’

Een meisje uit haar klas zei eens tegen haar: ‘Ik vind het wel een beetje eng.’

‘Dan kijk je maar niet!’ had ze gesnauwd.

Toen ze thuiskwam, had ze hete tranen gehuild. ‘Ik wil niet meer naar die rótschool’, had ze uitgeschreeuwd.

Marien, haar één jaar oudere broer, had gezegd: ‘Wacht maar. Ik ga wel met je mee en dan zal ik die kinderen allemaal in elkaar slaan!’

‘Jij doet niks’, had haar moeder kalm gezegd. ‘Ik ga met je mee, Rosalie en ik zal met de juffrouw praten.’

De volgende dag was haar moeder naar de juffrouw gestapt. Ze had haar verteld dat Rosalie onder de blikken en opmerkingen van de kinderen leed.

In eerste instantie was de juffrouw verbaasd. ‘Ik heb extra op Rosalie gelet’, had ze gezegd. ‘Ik had namelijk wel verwacht dat dit zou gebeuren. Kinderen willen immers van alles ontdekken en weten. Maar Rosalie verweerde zich zo fantastisch dat ik het niet nodig vond om in te grijpen.’

De juffrouw vertelde over enkele opmerkingen van Rosalie waarmee ze de kinderen de mond snoerde.

Rosalie’s moeder had geknikt.

‘Zo is Rosalie ten voeten uit! Ze is goed gebekt, maar heeft een heel klein hartje. Dat ziet u maar weer!’

‘Maakt u zich verder maar niet ongerust. Ik zal ervoor zorgen dat de nieuwsgierigheid van de kinderen snel over is.’

Diezelfde morgen mocht Rosalie naast de juffrouw komen zitten en aan de kinderen vertellen dat ze zo geboren was. De kinderen mochten er van alles over vragen.

Sinds die morgen werd Rosalie volkomen geaccepteerd in de klas en niemand die nog naar haar korte arm en been vroeg.

Rosalie glimlacht bij die herinnering. Wat ligt dat alweer ver achter haar!

Dan gaat ze snel naar beneden, want haar maag rammelt. Ook al vindt ze dat je met deze tropische temperaturen geen warm eten op tafel moet hebben, ze lust toch wel wat!

Als het weekeind aanbreekt is Rosalie blij dat ze enkele dagen niet hoeft te werken. Al is er dan een goede airco in de tandartsenpraktijk, maar iedere dag komt ze toch weer bezweet thuis.

De zaterdagmorgen is precies eender als ieder andere. Rommelig en een beetje chaotisch, maar toch gezellig. Ze hoort haar vader rommelen in de douche. Moeder is in de keuken bezig en Daan ligt nog op één oor. Ze is eigenlijk benieuwd of haar oudste broer, Marien, ook nog komt vandaag. Hij woont op kamers in Utrecht en studeert bouwkunde. Dit is zijn laatste jaar en als hij door zijn examens heen is, kan hij direct in Utrecht aan de slag.Thuis komen wonen doet hij dus niet meer.

Begrijpelijk, vindt Rosalie. Als je eenmaal op eigen benen staat en aan een zelfstandig leven gewend bent, is het moeilijk om de klok terug te draaien. En waarom ook?

Marien is een jaar ouder dan zij. Hij heeft er de leeftijd voor om het ouderlijk huis te verlaten! Zij verlangt er soms ook naar. Een plekje voor zichzelf. Eigen verantwoordelijkheid. Ach, pa en ma bedoelen het goed, maar zolang ze hier thuis blijft, zal ze altijd ‘kind’ blijven. Als ze ’s avonds eens laat thuis komt, weet ze dat haar ouders nog wakker liggen. Zo gaat dat met alles. Ze heeft de leeftijd om haar vleugels uit te slaan.

Waarom doet ze het dan niet? Wat heeft haar tot nu toe tegengehouden? Bang voor de reactie van haar ouders? Onzin! Ze is oud en wijs genoeg. Haar handicap hoeft geen beletsel te zijn. Het verlangen naar vrijheid, een plekje voor zichzelf, wordt steeds groter. Ze besluit om eens serieus om zich heen te kijken en alle makelaarskrantjes door te spitten.

Aan het eind van de ochtend wordt het onverwachts druk in huis. Het is elf uur en Rosalie hangt net de laatste handdoek voor haar moeder aan de lijn.

Oma komt het poortje door. Ze knikt goedkeurend naar Rosalie.

‘Dag kind, daar doe je goed aan dat je je moeder zo helpt.’

‘Dag oma.’

Rosalie slikt een lach in. Als ze binnen op de bank had gezeten, had ze van oma zeker een reprimande gehad. Ach, oma bedoelt het goed, maar makkelijk is ze zeker niet!

‘Dag Wil!’ galmt oma nog voor ze goed en wel binnen is.

Moeder is bezig soep te koken en kijkt verrast op.

‘Ha moe! Gezellig dat u komt.’

Oma legt licht hijgend een tas op de keukentafel.

‘Het was stil in huis en ik was verder klaar. Dus ik dacht, ik ga naar Wil.’

Ja, ja, denkt Rosalie. Oma is welkom, maar ze komt soms op het alleronverwachts binnenvallen.

‘Lekker ruikt die soep,Wil’, gaat oma verder. ‘Ik blijf hier maar eten. Ik lust wel een kom soep.’

Rosalie komt binnen en moet opnieuw stiekem lachen. Oma ten voeten uit. Ze nodigt zichzelf gewoon uit! Waarom ook niet? Ze is bij haar eigen dochter!

Moeder heeft nog niet eens kunnen antwoorden, als oma al weer verder gaat.

‘Waar is Daan?’

‘Ik denk dat hij nog op bed ligt, oma’, antwoordt Rosalie.

Oma’s ogen worden groot.

‘Op béd?’ Ze kijkt op haar horloge. ‘Nu nog op bed? Het is al elf uur! Wil, dat neem je toch niet?’

‘Hij is achttien, moe!’ zegt moeder, terwijl ze de balletjes gehakt in de soep laat vallen.

Oma zet strijdvaardig haar handen in haar zij.

‘Omdat hij achttien is, moet dit allemaal maar mogen?’

Moeder zucht. Ze geeft geen antwoord.

‘Waar is Pieter?’ vraagt oma.

‘Pieter is boodschappen doen. Hij kan ieder moment thuiskomen!’

‘Ik zal je dit zeggen,Wil,’ zegt oma, ‘als je niet tegen Daan optreedt, komt er niets van terecht.’

Ze draait zich demonstratief om en hangt haar jas aan de kapstok.

Daan staat met natte haren boven aan de trap. Hij komt net onder de douche vandaan en heeft het gesprek gevolgd.

Zijn brede lach laat een rij hagelwitte tanden zien en in zijn ogen glinsteren pretlichtjes.

Met één run is hij beneden.

‘Há die óóm! Wat staat u te mopperen?’

Oma laat zich door haar kleinzoon niet op de kast jagen.

‘Ik mopper op jou’, geeft ze zonder meer te kennen. Met een demonstratieve blik op haar horloge gaat ze verder: ‘het is al halverwege de dag en jij ligt maar te slapen. Daar zul je verandering in moeten brengen, jongen!’

‘U vergist zich, óóm. Ik kom net onder de douche vandaan. Kijk maar!’

Als een poedel schudt hij zijn hoofd en een regen van druppels komt in oma’s gezicht terecht.

‘Scheer je weg’, zegt oma verontwaardigd.

Ze draait zich om en gaat hoofdschuddend de keuken weer binnen.

Dan komt vader thuis met tassen vol boodschappen.

‘Kijk je vader nou eens sjouwen!’ vermaant oma haar kleinzoon. ‘In plaats van op bed te liggen, had je best je vader kunnen helpen.’

Moeder zucht. Ze weet het, tegen oma kan ze niet op. Maar soms wordt ze zo kriebelig van haar bemoeienissen.

‘Dag moeder’, groet vader. Hij vermoedt niets van de irritaties die er zijn sinds de binnenkomst van oma.

Moeder pakt ondertussen een tas van vader aan en vader zelf neemt het zware krat die vol zit met flessen en pakken.

‘Wij kunnen weer een week vooruit’, zegt hij vrolijk. ‘Gezellig dat u zo onverwachts komt, moeder!’

‘Ik vond het zo stil in huis, daarom ben ik hierheen gevlucht.’

Het is al heel wat jaren geleden dat opa onverwachts is overleden. De stilte kan oma nog wel eens aanvliegen, weet Rosalie.

Vader zet zijn zware vracht in de keuken terwijl oma ondertussen verder praat: ‘Als ik wat meer bezoek zou krijgen van mijn kleinkinderen, dan zou ik het wat minder stil hebben.’

Rosalie begint zich te ergeren. Ze is nota bene een paar dagen geleden nog bij oma geweest! Dat zou ze toch niet vergeten zijn?

Ze doet haar mond al open om te protesteren, maar krijgt dan een flinke zet van Daan. Hij knipoogt. Rosalie begrijpt meteen wat dat betekent: denk er om, laat je door oma niet op de kast jagen!

Vader neemt het voor haar op. ‘Ik dacht dat Rosalie deze week nog bij u is geweest, moeder!’

Oma snuift alleen. Ze neemt geen moeite om op die opmerking te reageren.

Rosalie kijkt naar haar moeder. Ze heeft rode blosjes op haar wangen. Ze moet zich al die opmerkingen van oma niet zo aantrekken, denkt Rosalie.Waarom geeft ze oma niet eens lik op stuk? Dat zou heus geen kwaad kunnen. Maar moeder is nu eenmaal zo.Veel te zacht en veel te snel gespannen. Als dat eenmaal je karakter is, dan is het moeilijk om dat te veranderen!

Vader schuift een stoel bij en moeder kijkt nog eens in de pan. Zou het werkelijk genoeg zijn?

Daan grijnst ondertussen van oor tot oor en kijkt spiedend opzij naar oma.

Ze staart verbolgen voor zich uit en zegt niets meer.

‘Zullen we beginnen?’ vraagt vader dan.

‘Rosalie, ik zou graag willen dat je aan het eind van deze middag even naar me toe komt. Ik wil je even spreken.’

Rosalie kijkt de tandarts vragend aan.

Hij laat echter verder niets los.

‘Vanmiddag om vijf uur.’

Dan loopt hij naar de wachtkamer om de volgende patiënt te roepen.

Rosalie zit achter de balie en kijkt hem na.Wat moet hij met haar bespreken? Er is toch niets vervelends gebeurd? Heeft ze soms een fout gemaakt? Ze gaat de laatste weken in gedachten na. Ze kan zich geen fout of blunder herinneren. Hè, vervelend nou. Ze is vreselijk nieuwsgierig wat er kan zijn. Toch moet ze het van zich afzetten en zich bezighouden met de afspraken van de mensen die binnenkomen en weer weggaan. Bovendien moet ze de tandarts ook regelmatig assisteren.

De middag lijkt maar heel langzaam voorbij te gaan. Ze wordt even afgeleid door een kind dat het op een krijsen zet en absoluut niet naar binnen wil. Wat de moeder het meisje ook belooft, ze wordt niet rustig. Rosalie moet eraan te pas komen. Met heel veel moeite weten de twee volwassenen het kind binnen te krijgen en het kost hen heel wat werk om haar ook nog in de stoel te leggen.

Rosalie glimlacht als ze terugloopt naar de balie. Deze dingen komen wel vaker voor. Zelfs volwassen mensen kunnen niet altijd hun zenuwen verbergen. Dat ziet ze vaak aan het nagelbijten en het heen en weer lopen in de wachtkamer. Soms heeft ze het gevoel dat ze beulenwerk verricht. De tandarts is de beul en zij de assistente. De mensen worden nu niet bepaald blij van haar werk! Hoewel, dat gebeurt natuurlijk ook wel. Er is grote opluchting als een patiënt van kiespijn verlost wordt.

Zo mijmerend komt Rosalie de middag door en dan opeens is het tijd. Ze ruimt snel de balie leeg en ordent nog wat in de mappen. Daarna gaat ze het praktijkgedeelte binnen, waar de tandarts nog bezig is met het een en ander op te ruimen.

‘Je bent al klaar zie ik’, zegt hij met een hoofdknik. ‘Ga zitten.’

Zonder erbij na te denken wil Rosalie plaatsnemen in de tandartsstoel. Op het laatste moment bedenkt ze zich.

De tandarts schiet in de lach. ‘Ik wil gerust je gebit nakijken, hoor!’

Rosalie moet lachen om haar vergissing. ‘Dat is niet nodig,’ zegt ze.‘Ik heb geen klachten.’

Ze gaat snel in een gewone stoel zitten. De tandarts gaat tegenover haar zitten.

‘Tja Rosalie,’ zegt hij met een frons boven zijn ogen, ‘ik heb niet zo’n leuke boodschap voor je. Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: ik ga een punt achter mijn werk zetten. De leeftijd, snap je! Een opvolger komt er voorlopig niet.’

Rosalie schrikt. ‘Dat betekent dus dat ik op straat kom te staan.’

De tandarts knikt aarzelend. ‘Zo zou je het kunnen noemen, ja. Het spijt me erg, Rosalie. Als iemand mij op zou volgen, dan zou je hier kunnen blijven. Maar deze praktijk is aan een grondige renovatie toe. Het zal nog een hele tijd in beslag nemen voordat het klaar is. Vandaar dat deze praktijk tijdelijk zal sluiten.’

Rosalie moet het nieuws even verwerken.Weg werk! Weg heerlijk vertrouwd gebouw! Weg patiënten!

Ze slikt. Dit bericht komt ook zo onverwachts!

De tandarts ziet het wel. Hij vindt het vervelend voor Rosalie en zou er wat voor willen geven als hij haar dit niet hoefde te vertellen. Maar zijn leeftijd gaat ook een woordje meespreken. Hij is aan zijn pensioen toe. En dit gebouw moet grondig opgeknapt worden. Nu hij er toch mee gaat stoppen, is het een goede gelegenheid om alles hier te renoveren. Daarna is er weer gelegenheid voor een volgende tandheelkundige om zijn werk hier te kunnen uitoefenen.

‘Hoe moet het met de patiënten?’ vraagt Rosalie.

‘De patiënten worden verdeeld over de praktijken hier in de omgeving’, vertelt de tandarts.

‘Wanneer gaat u precies weg?’

‘Over twee maanden!’

‘Oei,’ schrikt Rosalie, ‘dat schiet al hard op. Ik ga vandaag meteen alle advertenties in de krant nakijken, want om nu zonder werk te zitten… Als ik op de volgende tandarts moet wachten, zal ik toch een tijd thuis moeten overbruggen en dat ben ik niet van plan.’

‘Ik zal in ieder geval voor goede referenties zorgen’, belooft de tandarts haar. ‘Als ik er maar enigszins iets aan kan doen dat jij weer een andere baan krijgt, dan doe ik dat.’

Rosalie knikt dankbaar. Ze weet dat deze man het moeilijk vindt om haar ontslag te geven.Want dat is het uiteindelijk.

Hartelijk nemen ze even later afscheid van elkaar.

Onderweg naar huis is Rosalie vol met gedachten. Het idee dat ze over twee maanden zonder werk komt te zitten! Ze zal iedere dag de krant napluizen, besluit ze. Banen als tandartsassistente liggen niet voor het oprapen. Maar met haar diploma kan ze ook werken als doktersassistente en in een ziekenhuis kan ze ook altijd terecht. Haar baan bij deze tandarts was haar zo vertrouwd. Het is toch jammer dat ze er binnenkort een punt achter moet zetten.

2

Het solliciteren geeft Rosalie tot haar verrassing een nieuwe uitdaging. Wie weet waar ze nu terechtkomt. Ander werk, andere mensen. Nog steeds vindt ze het jammer dat ze bij haar vertrouwde tandarts weg moet, maar misschien krijgt ze er iets leuks voor terug.

Haar ouders en broers keken even vreemd op toen ze over het ontslag hoorden. Oma had kribbig gezegd: ‘Ze kunnen jou toch niet zomaar op straat zetten.Wat denkt die tandarts wel!’

Rosalie had het maar opgegeven om uit te leggen hoe de vork in de steel zat. Oma wil het toch niet snappen.

Het solliciteren valt niet mee. Ze reageert bijna op elke advertentie die haar aannemelijk lijkt, maar overal vangt ze bot. De één is inmiddels al voorzien en de ander wil liever iemand die ervaring heeft in het ziekenhuis. Ook wordt er naar haar leeftijd gekeken. Belachelijk gewoon. Alsof zij, Rosalie, al een eind op leeftijd zou zijn! En als dat zo was,wat dan nog!

De ene week na de andere gaat voorbij, zonder dat Rosalie succes boekt. Het gaat er nu toch echt om spannen. Nog even en dan zit ze thuis, zonder werk.

Oma stond opeens weer op de stoep.

‘Ik heb wat bedacht, Rosalie’, begon ze.

Rosalie zuchtte. Ze kende oma’s plannetjes inmiddels wel zo’n beetje.Toen oma met haar voorstel op de proppen kwam,was ze toch wel geschrokken.

‘Jij kunt mij makkelijk in het huishouden helpen’, had ze gezegd. Ze keek blij, alsof ze Rosalie een geweldig voorstel deed. ‘Jij hebt dan wat om handen en ik hoef me niet meer zo druk te maken. Het werk gaat me steeds slechter af. Ik word tenslotte ook ouder.’

Er liep even een rilling over Rosalie’s rug.Werken bij oma! Dat zou hetzelfde zijn als een kostschool waar je vreselijk gedrild werd. Ze hoorde oma’s snijdende stem al commando’s geven: Rosalie, ga de ramen vandaag eens zemen. Begin maar aan de achterkant van het huis, want daar staat de zon nog niet op. En denk erom, geen strepen! Rosalie, stof jij de kamer voor me. Hier heb je een stofdoek en een kwast. Die kwast moet je gebruiken voor de kieren en hoekjes waar je met de stofdoek niet bij kunt. Rosalie…

Het idee alleen al! Rosalie had iets gemompeld en was naar boven gegaan. Ze was heus niet te beroerd om iemand in het huishouden te helpen. O zeker niet! Maar die iemand moest dan niet op oma lijken, want dan zou ze er wat van krijgen!

De laatste werkdag bij de tandarts nadert snel. Rosalie begint zich toch wel zorgen te maken. Ze heeft nog steeds geen werk en dan de gedachte dat oma haar wel wil laten werken in haar huis! Maar dat doet ze niet. Nooit!

In haar laatste werkweek ziet ze een advertentie in de krant staan waar ze meteen op reageert.Tandartsassistente gevraagd.Wel een eind weg, helemaal in de Achterhoek! Ze vindt het niet erg. Als ze maar werk krijgt wat ze graag wil doen. En bovendien… ze wil toch graag zelfstandig wonen!

Ze solliciteert meteen en na enkele dagen wordt haar brief beantwoord. Of ze op gesprek wil komen.

‘Ik voel dat dit het gaat worden’, zegt Rosalie blij tegen haar moeder.

‘Ik hoop het voor je, Roos. Het nadeel vind ik wel dat je erg ver weg komt te zitten als dit door gaat.’

‘Met de auto ben je er zo’, vindt Rosalie. ‘En bovendien… ik wil graag zelfstandig worden, mam. Al mijn vriendinnen zijn getrouwd of wonen op zichzelf. Nu wil ik ook een eigen leven leiden, eigen verantwoordelijkheid nemen. U begrijpt dat toch wel?’

Moeder knikt. Ze begrijpt het wel, maar ze kan niet ontkennen dat het toch wel een beetje pijn doet dat haar dochter het ouderlijk huis wil verlaten. Maar enfin, overal is een tijd voor.

De volgende dag stapt Rosalie in haar knalrode autootje, dat door haar broers ‘tomaat’ wordt genoemd. Op naar Terberg, in de Achterhoek! Ze is heel benieuwd naar het adres waar ze gaat solliciteren. De omgeving, de praktijk, maar bovenal de tandarts zelf.Want als het door gaat, zal ze met deze man samen moeten werken!

Als ze aangenomen zal worden, moet ze ook naar woonruimte gaan zoeken. Maar ze wil nog niet op de dingen vooruit lopen. Eerst de sollicitatie!

Het is mooi weer. Een strakblauwe lucht en een stralende zon. Ze moet haar zonnebril opzetten, omdat het asfalt hinderlijk schittert.

Ze slaakt een zucht van verlichting als ze de Achterhoek binnenrijdt. Ze rijdt een parkeerplaats op en haalt de plattegrond erbij. Ze ziet dat ze al dicht in de buurt van Terberg is.

Ze voelt zich wat opgewonden. Zou hier haar toekomst liggen? Ze schudt haar hoofd. Rustig aan, Roos. Je doet alsof je al aangenomen bent, terwijl je de tandarts nog niet eens gezien hebt! Misschien wordt de sollicitatie wel niets.

Als ze het dorp Terberg binnenrijdt, stopt ze nog een keer bij een plattegrond om uit te vinden waar ze zijn moet.Algauw heeft ze het gevonden.

Als het om de omgeving gaat, bevalt het Rosalie al prima.Terberg ligt midden in de bossen. Het is een echt dorp. Ze houdt van dorpen, van bossen, van het platteland. De Kerkstraat, waar de praktijk staat, ziet er gezellig uit. Het heeft meer weg van een laan dan een weg. Aan één kant van de weg ligt een smalle vaart met bruggetjes. Die bruggetjes leiden naar de woonhuizen. Gezellige huizen met rieten daken. Hier en daar ziet ze boerderijen. Bij nummer 100 moet ze zijn.

Ze ziet dat bij het bewuste nummer een hoog, wit bruggetje over de vaart ligt. Daar achter ligt een groot huis met een rieten dak. Er is een deur in het midden en aan weerskanten een raam. Voor het huis is een goed onderhouden tuin met veel bloeiende planten. Een vijvertje met een fontein erin maakt het plaatje af.

Rosalie is verrukt van het huis en de omgeving. Om hier te mogen werken, wat zou dat mooi zijn! Nu de tandarts zelf nog!

Ze parkeert haar auto vlak voor het witte bruggetje. Ze blijft even staan op de brug. Een rij eenden zwemt er juist onderdoor. Een bordje op de hoek van het huis vertelt haar dat ze aan de zijkant moet zijn voor het praktijkgedeelte.

Nu voelt ze zich toch wat gespannen. Ze wil aanbellen, maar merkt dat de deur open is. Onzeker loopt ze door. Ze komt in de wachtkamer, waar ze niemand ziet. Aarzelend kijkt ze om zich heen. Waar moet ze zich melden? Bij de balie ziet ze ook niemand. Maar dan gaat aan de andere kant van de wachtkamer een deur open. Er komt een jonge vrouw tevoorschijn met schoonmaakattributen.

‘Goedemiddag’, zegt ze.‘U komt solliciteren?’

Rosalie knikt. De vrouw zet haar bezem, veger en blik opzij.

‘Ik ben Wilma van Gameren’, stelt ze zich voor. ‘Mijn broer is binnen nog bezig met opruimen. Hij zal zo wel klaar zijn. Je kunt wel even gaan zitten.’

Rosalie neemt plaats op een van de stoelen in de wachtkamer en kijkt de vrouw nieuwsgierig aan. Dus dat is de zus van de tandarts! Zou zij hier ook de assistente zijn?

Alsof Wilma haar gedachten raadt, zegt ze:‘De assistente gaat met zwangerschapsverlof. Ze stopt er definitief mee.Vandaar dat mijn broer naar een nieuwe assistente zoekt!’

‘En u dan?’ vraagt Rosalie.

‘Zeg maar Wilma, hoor! Ik werk in een verzorgingshuis. Regelmatig help ik hier de boel opruimen en schoonmaken. Dat deed ik al toen mijn vader nog tandarts was.’

‘Je broer heeft je vader dus opgevolgd?’ begrijpt Rosalie.

‘Zo zou je het kunnen noemen, ja.’

Dan komt de tandarts binnen. Net als zijn zus heeft hij blond haar en blauwe ogen die haar nieuwsgierig opnemen. Hij steekt zijn hand naar Rosalie uit en drukt deze stevig.

‘Van Gameren, kom verder.’

Hij houdt de deur voor haar open en Rosalie loopt zenuwachtig voor hem uit.

In het praktijkgedeelte kijkt ze haar ogen uit. Het ziet er nieuw en modern uit. Ze ziet duidelijk het verschil tussen deze ruimte en die van de vorige tandarts. Als de arts aan haar vraagt hoe ze ertoe gekomen is om bij hem te solliciteren, begint Rosalie spontaan te vertellen over haar werk van tandartsassistente en de reden waarom ze weg moest.

‘Nu zie ik pas goed hoe hard het nodig is dat die praktijk gerenoveerd wordt.Wat ziet het er hier mooi uit!’ Ze kijkt naar de witgesausde muren, de ramen met de hagelwitte vitrages ervoor en de glanzende laminaatvloer.

De arts glimlacht. Dit meisje bevalt hem wel. Hij heeft al meer sollicitanten gesproken. Maar de ene gedroeg zich verschrikkelijk aanstellerig. Ze was duidelijk op andere dingen uit dan de baan. Een ander was nog heel jong en onervaren en de derde was heel bijdehand en brutaal.

Hij vertelt Rosalie waarom deze vacature vrijgekomen is.

‘Uw zus heeft me daarnet al verteld dat de huidige assistente een baby verwacht en definitief stopt met werken.’

‘Hm, mijn zus heeft al een deel van het sollicitatiegesprek op zich genomen!’

Hij glimlacht en Rosalie begrijpt dat hij er plezier in heeft.

Dan komt Wilma binnen met een dienblad.

Koffie, heerlijk! Daar is Rosalie echt aan toe na zo’n lange rit.

Als Wilma weer wil vertrekken, houdt haar broer haar tegen.

‘Waar is jouw koffie nou?’ vraagt hij.

‘Heb ik net al op bij pa en ma.’

Rosalie geniet van de ongedwongen sfeer. Zo’n sollicitatiegesprek had ze niet verwacht.

Even later verlaat Wilma het praktijkgedeelte weer en de tandarts vertelt haar dat zijn vader hier eerst tandarts was.

‘Langzaam aan heb ik het overgenomen en mijn vader heeft het werk definitief neergelegd. Mijn ouders wonen nog altijd in dit huis. Ze zijn druk op zoek naar een ander huis en het is de bedoeling dat ik in de toekomst hier ga wonen.’ Hij vertelt haar nog het een en ander over het reilen en zeilen in de praktijk en dan is het sollicitatiegesprek voorbij.

Rosalie aarzelt nog even voor ze vertrekt. Dan steekt ze haar linkerarm uit.

‘Ik weet niet of u dit al gezien hebt, maar ik vind het wel belangrijk dat u hiervan weet.’

Ze vertelt hem over haar aangeboren afwijking, maar dat ze er geen hinder van heeft bij het werk.

‘Ik heb net zoveel kracht in deze hand als in mijn goede’, zegt ze.

De tandarts knikt.

‘Ik ben blij dat je dit hebt verteld. Maar als je er verder geen hinder van hebt, zou ik de laatste zijn die hier moeilijk over doet.’

Met een stevige handdruk neemt hij afscheid en belooft zo snel mogelijk iets van zich te laten horen.

Als Rosalie even later via de wachtkamer het huis verlaat, ziet ze Wilma niet meer. Jammer, ze had haar zo graag nog even gedag gezegd! Wie weet, misschien krijgen ze in de toekomst wel heel veel met elkaar te maken. Ze hoopt het maar.

Met een voldaan gevoel start ze even later haar autotje.

‘Dus jij hebt helemaal in de Achterhoek gesolliciteerd!’

Oma kijkt Rosalie met boze ogen aan en gaat verbeten verder: ‘Het is te hopen dat je daar niet aangenomen wordt.’

‘Dat is klare taal’, mompelt Daan op spottende toon.

Bij Rosalie blijven de woorden in haar keel steken. Met grote ogen kijkt ze oma aan. Ze is veel van haar grootmoeder gewend, maar zo zout heeft ze het nog nooit gegeten! Oma was zoals gewoonlijk onverwacht binnengekomen, net toen moeder de pannen op het gas zette. Rosalie, nog vol van haar sollicitatie, vertelde meteen het nieuws en dan nu zo’n reactie!

Ze slikt en heeft dan haar stem weer terug.

‘Waarom hoopt u dat ik die baan niet krijg?’

Oma snuift en kijkt dan nadrukkelijk naar Rosalie’s arm en voet.

‘Wat dacht je van die arm en die voet?’ zegt ze dan.

Het flitst even door Rosalie heen: zo is ze precies een kat die op haar prooi loert.

‘Het zal vast de bedoeling zijn’, gaat oma verder, ‘dat je daar op jezelf gaat wonen. Ik kan me niet voorstellen dat je die afstanden iedere dag heen en weer gaat rijden. Maar je kunt immers niet voor jezelf zorgen! Kind, met zo’n arm en zo’n been!’

Het laatste klinkt een tikkeltje meewarig.

Als er iets is dat Rosalie niet kan hebben, is het zo’n opmerking van oma wel. Diep verontwaardigd komt ze overeind. Haar ogen bliksemen.

‘Ik denk dat ik met deze arm en voet heel wat meer kan dan u met uw stem.’

Er komt een raar geluid uit Daan’s stoel. Het is duidelijk dat hij een lach probeert in te slikken.

‘Die zit, zus,’ roept hij,‘één nul voor jou.’

Moeder komt binnen met koffie. Ze heeft een rode kleur van het haasten. Het ergert Rosalie dat moeder oma in alles haar zin geeft. Oma vindt het nog vanzelfsprekend ook!

‘Vind je ook niet,Wil?’ vraagt oma terwijl ze het kopje koffie aanpakt.

‘Wat bedoelt u?’ vraagt moeder, die de woordenwisseling gemist heeft.

Oma herhaalt wat ze tegen Rosalie heeft gezegd en vult aan:‘In plaats dat het domme kind serieus over mijn woorden nadenkt, geeft ze me een brutale mond terug. Eerbied voor oudere mensen is er niet meer bij! Pieter en jij hebben de teugels altijd veel te slap gehouden. Dit is het resultaat!’

Hupsakee, nu krijgt moeder een veeg uit de pan! Rosalie’s verontwaardiging wordt nog groter.

En moeder… moeder zegt niets, maar kleurt nog dieper rood dan ze al was.

Waarom slikt moeder toch alles van oma? vraagt Rosalie zich af. Ze kijkt eens naar Daan, die haar bemoedigend toeknikt.

Oma gaat verder: ‘Als jij je dochter er niet van weerhoudt, Wil, dan zal ik mijn zegje wel zeggen. Ik snap niet dat jij alles maar goed vindt. Hoe kan dat kind nou een zelfstandig leven leiden met haar handicap? Ik…’

Rosalie springt opnieuw op.

‘Oma, het woord handicap wil ik niet horen. Ik ben niet gehandicapt!’

‘Je zit niet in een rolstoel, nee’, gaat oma verder. ‘Maar je bent niet recht van lijf en leden.’

Oma knabbelt van haar koekje en kijkt de kamer rond alsof ze iets vrolijks vertelt.

‘Je kunt beter maar dicht bij moeders pappot blijven, kind. Als je echt je zin doorzet, komt er alleen maar ellende van.’

Rosalie kijkt naar haar moeder.Waarom zegt ze nou niets? Waarom laat ze oma al die afschuwelijke dingen zeggen? Ieder woord van oma komt bij Rosalie als een messteek aan.

Alsof oma haar gedachten raadt, vraagt ze aan moeder: ‘Wil, laat jij je dochter zomaar gaan?’

Rosalie ziet de vlekken in haar moeders hals. Is ze echt zo bang voor oma? Het is toch niet normaal als je bang bent van je eigen moeder? Dan klopt er iets niet!

‘Er is nog geen sprake van dat ze die baan krijgt,’ antwoordt moeder zachtjes.

Is dat alles wat ze te zeggen heeft? vraagt Rosalie zich gekwetst af.Wat een dooddoener!

‘Maar je moet er toch rekening mee houden dat ze die baan wel kan krijgen’, gaat oma onverstoorbaar verder.

Dan komt vader thuis uit zijn werk. Na zijn begroeting vraagt hij aan oma: ‘U bent inmiddels op de hoogte van Rosalie’s sollicitatie?’

Oma hapt meteen toe. Ze heeft het gevoel dat ze bij haar schoonzoon aansluiting kan vinden, maar ze vergist zich. Als ze alles gezegd heeft, antwoordt vader rustig: ‘Ze is 23 jaar, moeder. Ze is volwassen en kan haar eigen beslissingen nemen. Met haar arm en voet kan ze alles en voor ons is Rosalie goed zoals ze is.’

Rosalie kijkt haar vader blij aan. Dat is tenminste andere taal! Vader ziet haar als een volwaardige dochter en niet als een kind dat aan moeders rokken moet blijven hangen!

Oma is echter diep verontwaardigd over het feit dat ze haar schoonzoon niet op haar hand heeft.

‘Pieter, je hoort dat kind hier vast te houden. Je weet hoe het gegaan is met Roel…’

Oma breekt haar zin opeens af. Het is duidelijk dat ze te veel heeft gezegd. Er blijft een gespannen stilte in de kamer hangen. Moeder ziet opeens wasbleek en haar ogen zijn groot. Daan en Rosalie kijken verbaasd. Alleen vader schijnt het allemaal laconiek op te vatten.

‘Wie is Roel?’ vraagt Rosalie

‘Dat doet er niet toe’, zegt oma snel. ‘Je moet niet zo nieuwsgierig zijn. Het gaat nu om jou en ik hoop dat je mijn raad ter harte neemt.’

Rosalie haalt haar schouders op. Met oma valt toch niet te praten.

Dan komt Marien, die ook enkele dagen thuis is, binnen. ‘Mijn maag rammelt,’ zegt hij. ‘Há die oom, blijft u soms mee eten?’

‘Ja, dat kon ik wel eens doen’, vindt oma. ‘Dan hoef ik thuis mijn eigen potje niet meer te koken.’

‘Als ma maar genoeg in de pannen heeft. Ze heeft immers niet op u gerekend!’ zegt Daan.

‘Dan eet jij maar een hap minder’, zegt oma. ‘Het zou voor jou geen kwaad kunnen als je enkele kilo’s afvalt!’

Dat haar eigen kleren ook om haar lichaam spannen, ziet oma voor het gemak maar niet, denkt Rosalie.

Rosalie is samen met haar moeder bezig in de keuken. Oma is gelijk na het eten weggegaan en heeft de vuile boel aan haar dochter en kleindochter overgelaten. Rosalie vindt het niet erg. Ze ziet oma liever vertrekken dan komen. Ze weet dat het geen aardige gedachte is, maar oma is ook niet aardig tegen haar.

Haar gedachten blijven steeds om ‘Roel’ cirkelen. Als oma het afgedaan had met een ‘vage kennis’ van vroeger of zo, dan had ze er genoegen mee genomen. Maar juist de reactie… Oma was van haar eigen woorden geschrokken en ma hing bijna wezenloos van schrik in haar stoel. Er is iets met die geheimzinnige Roel. Rosalie wil heel graag weten wat.

Moeder heeft juist de stapel vuile borden in haar handen als Rosalie vraagt:‘Mam, wie is Roel?’

Alsof er een bom in de keuken ontploft, zo schrikt moeder. Het bovenste bord glijdt van de stapel af en valt in duizend scherven uiteen op de harde plavuizen.

Moeder hijgt van schrik.‘Roos, stel niet van zulke rare vragen.’

Rosalie pakt rustig veger en blik en ruimt de scherven op.

‘Ik ben me er niet van bewust dat ik rare vragen stel’, zegt ze ondertussen. ‘Die zogenaamde Roel wekt mijn nieuwsgierigheid op. Kan ik het helpen? Oma en u reageerden zo vreemd.’

Moeder reageert niet, maar gaat verder met afwassen.

‘Wie is Roel, mam?’

Dan wordt moeder boos. Dit is voor Rosalie het teken dat ze zich in het nauw gedreven voelt.Want moeder heeft een zacht karakter.Veel te zacht.

‘Rosalie, ik wil er niets meer over horen. Heb je dat goed begrepen? Het heeft geen zin!’

Rosalie laat de scherven met veel geraas van het blik in de pedaalemmer glijden.

‘Nu wordt u boos op mij’, gaat ze hardvochtig verder. ‘Waarom werd u vanmiddag niet kwaad op oma, toen ze mij zo vreselijk kwetste? Steeds was het maar ‘kind dit en kind dat’. Alsof ik niet ouder ben dan tien jaar. En ik zat nog net niet in een rolstoel!’

‘Trek het je niet aan, Roos.’ Moeder is op slag haar boosheid vergeten. ‘Oma is nu eenmaal zo en het is beter om maar niet te veel tegen te spreken, want dan maak je het alleen maar erger.’

‘Welja,’ doet Rosalie smalend, ‘heeft oma dan alleen recht van spreken? Wat ze tegen me zei, deed me zo’n pijn en dan weet u niks beters te zeggen dan dat ik die baan nog niet heb.’

‘Wat had ik dan moeten zeggen?’

Rosalie voelt haar tenen in haar pantoffels krommen.

‘Ach mam, laat maar. Het lijkt er op dat u bang van oma bent.’

‘Het is mijn moeder!’

‘Ja, nogal wiedes,’ zegt Rosalie ongeduldig, ‘u bent ook mijn moeder. Maar dat wil nog niet zeggen dat ik niet op een normale manier met u praten kan. Uiteindelijk is het oma die de dienst uitmaakt en u knikt maar.’

‘Omdat ik geen zin heb in allerlei woordenwisselingen’, verduidelijkt moeder. ‘Hoe je het ook wendt of keert, het is mijn moeder en jouw oma.’

‘Ik zal het ermee moeten doen.’

‘Rosalie!’

‘Ja, verdraaid mam, al is ze honderd keer mijn oma, dat betekent nog niet dat zij de baas over mij en mijn leven hoeft te spelen. Ik ben oud en wijs genoeg. Als u alleen maar knikt om de lieve vrede te blijven bewaren, dan doet u dat maar. Ik pas ervoor!’

‘Je bent nog jong,’ zegt moeder, ‘maar het leven zal je andere dingen leren.’

Rosalie haalt haar schouders op. Ze hangt de theedoek aan het haakje.

3

Rosalie krijgt al snel bericht van tandarts Van Gameren dat ze voor een tweede gesprek uitgenodigd wordt.

Met haar moeder heeft ze niet meer gesproken over de sollicitatie en al helemaal niet met oma.

Ze is van plan om bij haar vader eens te vragen naar die ‘Roel’. Daan had gelachen toen ze hem vertelde dat dit haar zo bezighield. ‘Wat kan jou die geheimzinnige Roel nou schelen. Misschien is het een oude bekende uit moeders jeugd. Daar loop jij je nou zo druk over te maken!’

‘Die schrikreactie van oma en mama waren niet normaal,’ hield Rosalie vol. ‘Ik zal er achter komen wie het is.’

Daan had zijn schouders opgehaald.

Hij vond het vast erg overdreven, maar zij voelde dat er iets achter stak.

Als ze weer naar Terberg rijdt, is het weer stukken minder mooi dan de vorige keer. De lucht is grijs en de zon laat zich niet zien. Rosalie heeft een warme trui aangetrokken. Jammer dat de mooie zomerdagen voorbij zijn.Vooral de lange avonden vindt ze heerlijk.

Met haar ‘tomaat’ rijdt ze aan één stuk door naar de Achterhoek. Het scheelt dat ze nu niet hoeft te zoeken. Na een uur rijden staat ze voor de praktijk. Ze blijft even zitten om de omgeving nog eens goed in zich op te nemen. Opnieuw geniet ze van de ligging van het huis, de smalle vaart en het witte bruggetje.

Als ze over het bruggetje gelopen is, komt er een zwart witte poes aanlopen. Hij strijkt met zijn kop langs haar benen. Rosalie moet lachen om het aanhankelijke beestje en aait hem over zijn kopje. Prompt begint het dier te spinnen.

Als ze naar de ingang van de tandartspraktijk loopt, komt de poes haar achterna. Zou het beest bij de tandartsfamilie horen? De poes volgt haar tot in de wachtkamer. De tandarts komt er juist aan.

‘Goedemiddag, je bent er al!’ Hij steekt zijn hand uit.

‘Ik hoefde nou niet te zoeken en dat scheelt in tijd’, legt Rosalie uit.

De tandarts knikt en ziet dan de poes.‘Doerak,’ zegt hij boos, ‘je mag hier niet komen.’ Hij pakt de poes op en zet hem snel buiten de deur. ‘Je mag overal komen, in huis en in de tuin, maar denk erom… niet in het praktijkgedeelte.’

Rosalie vraagt lachend:‘Denkt u dat hij u verstaat?’

De tandarts schiet in de lach. ‘Laten we hopen dat hij in ieder geval begrijpt wat ik bedoel. Ik moet hem echt niet hier in de wachtkamer of in de praktijk hebben. Stel je voor… een kat tussen de patiënten!’

Rosalie lacht. ‘Als er mensen allergisch voor zijn, komen ze meteen met cara klachten bij u binnen.’

‘Juist, en dat moeten we niet hebben. Loop je mee?’

Hij houdt de deur voor haar open en even later zit ze weer in dezelfde stoel als de vorige keer.

Hij gaat tegenover haar zitten en vraagt:‘Waarom denk je dat ik je opnieuw heb laten komen?’

Rosalie kijkt even vreemd op bij deze vraag, maar haalt dan haar schouders op.

‘Voor een tweede gesprek’, zegt ze dan.

De tandarts knikt en gaat verder: ‘Dat heb je misschien wel als een goed teken gezien?’

‘Misschien wel’, houdt Rosalie zich op de vlakte. ‘Ik hoop het tenminste.’

‘Je mag hopen hoor’, gaat de tandarts verder. ‘Ik heb namelijk besloten om jou aan te nemen als assistente.’

Rosalie kijkt verrast op. Dus toch? Ze weet even niets te zeggen, zo blij is ze met deze baan.

De tandarts gaat rustig verder. ‘Ik vond het onpersoonlijk om je dit door de telefoon te zeggen. Bovendien wil ik toch even met je praten, want er zullen wat afspraken gemaakt moeten worden en een aantal zaken uitgelegd.’

‘Ik ben er echt heel blij mee’, zegt Rosalie. ‘Ik denk dat ik me hier wel thuis zal voelen.’

De tandarts lacht. Dan vertelt hij over de zaken die Rosalie moet weten. ‘De eerste paar dagen zul je ingewerkt worden. Mijn huidige assistente zal je helpen. Ze zal je uitleggen waar je alles vinden kunt, hoe de afspraken met de patiënten gemaakt worden en wat er al niet meer voor komt kijken.’

‘Kom je mee? Ik laat je de praktijk zien, zodat je weet waar alles staat en hoe alles werkt.’

Als de rondleiding achter de rug is, stelt de tandarts voor om kennis te maken met zijn ouders en daar een kopje koffie te drinken. Nou, daar heeft Rosalie wel oren naar. Haar mond is kurkdroog.

De kennismaking met het oudere echtpaar valt van weerskanten in goede aarde. Rosalie mag deze mensen meteen en andersom lijkt het er ook op. Ze zijn nog heel dicht bij de praktijk betrokken, blijkt nu. Ze vinden het fijn dat ze kennis kunnen maken met de nieuwe assistente.

Tijdens het koffiedrinken vertelt de oude tandarts leuke verhalen van vroeger. Rosalie schatert het af en toe uit. Maar ook minder leuke voorvallen komen aan de orde. Zo gaat het altijd, denkt ze, leuke en vervelende dingen wisselen elkaar af. Ook in een tandartsenpraktijk.

Rosalie vindt het bijna jammer als ze afscheid moet nemen.

De oudere vrouw zegt hartelijk: ‘Als je hier eenmaal werkt, Rosalie, dan hoop ik dat je vaak even binnen komt voor een kop koffie.’

‘Dat doe ik’, knikt ze.

Ze staat al bij de deur als de oude tandarts vraagt:‘Hoe zit het eigenlijk met woonruimte? Heb je al iets?’

Rosalie schudt haar hoofd.

‘Nee,’ zegt ze, ‘ik wilde eerst de sollicitatie afwachten. En daarna zou ik serieus naar woonruimte kijken. Daar moet ik dus heel snel werk van gaan maken.’

‘Misschien wil onze dochter, Wilma, je wel helpen’, zegt de oude tandarts.

Rosalie’s ogen lichten op.‘Dat zou fijn zijn. Ik ben hier niet bekend in de omgeving en aan uw dochter zou ik heel veel kunnen hebben. Die kent hier immers alles op haar duimpje!’

‘Zal ik aan Wilma vragen of ze je deze week nog wil bellen?’ vraagt de jonge tandarts.

Rosalie knikt en loopt met hem terug naar het praktijkgedeelte.

‘Noem mij in het vervolg maar Thijs. Dat vind ik prettiger, zeker als we in de toekomst samen gaan werken.’

Rosalie knikt. Ze is enorm blij met haar nieuwe baan.

Als ze bijna thuis is, gaat ze eerst naar de banketbakker. Daar haalt ze de lekkerste gebakjes die ze krijgen kan. Ze moet immers thuis trakteren! Daar ontkomt ze niet aan.

‘Kijk Rosalie, ik ben bij de makelaar geweest en heb wat folders voor je meegenomen. Bekijk ze maar eens rustig.’

Rosalie zit in een makkelijke stoel bij Wilma op haar kamer.

Wilma belde al snel op. ‘Zullen we gelijk afspreken?’ had ze voorgesteld. ‘Dan maken we er gelijk een leuke dag van. Als we tijd genoeg hebben, kan ik je wat interessante dingen van de omgeving laten zien.’

Daar had Rosalie wel oren naar. Ze kon aan Wilma merken dat ze er ook zin in had.

Zo zit ze nu dus hier bij Wilma op haar kamer met een aantal folders op schoot.

Ze trekt een bedenkelijk gezicht. ‘Al die huizen… en dan kijk ik nog maar niet naar die bedragen die eronder staan!’

‘Met een eenvoudige flat ben ik ook al blij’, zegt ze. ‘Als het maar geen onoverkomelijk bedrag is. Ik heb wel wat gespaard, maar dat wil niet zeggen dat ik zomaar iets kan kopen wat ik leuk vind.’

‘Dat begrijp ik. Misschien wil je liever huren? Dat kan ook nog, al zijn er niet zo heel veel huurhuizen in Terberg.’

‘Laten we eerst maar eens kijken’, stelt Rosalie voor. ‘Ik hoef immers niet gelijk te beslissen.’

Vol goede moed gaan ze samen op weg. Maar helaas loopt het op een teleurstelling uit.Wat er leuk en goed onderhouden uitziet, is voor Rosalie onbetaalbaar. En de goedkopere woningen zijn vaak slecht onderhouden of staan in een grauwe, sombere straat.

‘Misschien moet ik toch genoegen nemen met iets wat niet zo naar mijn zin is’, aarzelt Rosalie. ‘Ik moet toch wat!’

Wilma schudt haar hoofd. ‘Ben je gek, meid. Je gaat toch niet in een huis wonen waar je je absoluut niet thuis zult voelen! Ik kan het goed begrijpen; ik zou ook voor geen goud in zo’n donker, ongezellig huis willen zitten. Nu niet bij de pakken neerzitten, hoor! We vinden heus wel wat.’

‘Volgens mij hebben wij alles hier in het dorp al gezien!’ zegt Rosalie somber.

‘Hier in de omgeving zijn meer huizen te koop,’ houdt Wilma vol. ‘Je hebt toch een auto? Dan kun je ook wat verder weg zitten. De afstanden zijn met een auto goed te doen.’

Rosalie blijft er echter een vervelend gevoel bij houden.

Zoals Wilma heeft beloofd, laat ze Rosalie leuke en interessante dingen in de omgeving zien. Ook al bekijkt Rosalie dat vol interesse, van binnen blijft het knagen dat ze geen woonruimte heeft gevonden. Dat was toch het doel waarvoor ze vandaag hierheen gekomen is!

Nog diezelfde week belt Thijs haar op.

‘Ik heb waarschijnlijk goed nieuws voor je’, vertelt hij. ‘Hier vlakbij komt woonruimte vrij.’

‘Echt?’ vraagt ze enthousiast.‘Is het iets voor mij?’

‘Rustig, denk je aan mijn trommelvliezen?’ plaagt Thijs haar.‘Het is een omgebouwde varkensstal!’

Rosalie proest het uit. ‘Een omgebouwde varkensstal? Reken je mij soms onder dit roze gedierte? Pas maar op, straks ga ik nog knorren!’

Thijs laat een schaterlach horen.

‘Zo erg zal het toch niet worden? Even serieus, Rosalie, het is echt een heel leuk huisje. Het is al een paar keer verhuurd geweest. Nu woont er een onderwijzeres, maar die gaat over enkele weken trouwen. Het komt dus leeg. Ik heb het nieuws uit de eerste hand, want ik heb namelijk de boer zelf gesproken. Jij bent de eerste gegadigde.’

Rosalie is dol-enthousiast. Ze wil er geen gras over laten groeien en besluit meteen de volgende dag te gaan kijken.