ZORGEN OM OLGA

Thea Zoeteman-Meulstee

Zorgen om Olga

© B.V. Uitgeverij De Banier, Utrecht, 2001

Omslagtekening: Adri Burghout

Omslagontwerp: Wim Smalen

ISBN: 90 336 2737 X

NUGI 340

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever

THEA ZOETEMAN-MEULSTEE

ZORGEN OM OLGA

DE BANIER - UTRECHT

Hoofdstuk 1

Met niets ziende ogen staart Olga naar buiten. Er staat een harde wind, de takken van de bomen zwiepen alle kanten op en iedere windvlaag neemt een heleboel bladeren mee: rood…, bruin…, geel… Het is oktober en echt herfst. Olga kan er altijd zo van genieten…! Ze vindt het heerlijk om in de najaarsstormen te lopen en door het park te dwalen dat vol is met de kleurenpracht van de herfst.

Nu kan Olga er echter niet zo van genieten als anders en dat is niet zo vreemd, want ze is deze morgen uit het ziekenhuis naar huis gekomen. Ze zou nu blij moeten zijn, blij en dankbaar dat ze weer thuis is, maar ze kan niet écht blij en dankbaar zijn. Nee…, ze doet nu niet anders dan een beetje piekeren en hoe ze ook probeert haar gedachten stil te zetten, het lukt niet. Haar hoofd lijkt wel een mallemolen. Allerlei gedachten tuimelen over en door elkaar heen. Ze voelt dat er hoofdpijn op komt zetten en die wordt steeds erger. Haar hoofd bonkt en tolt steeds meer…! De kamerdeur gaat open en haar zus Marian kijkt om het hoekje.

”Dag, zus…! Hoe is het er mee…?”

Olga kijkt op en haar ogen krijgen opeens wat meer glans.

”Ha…!” zegt ze. ”Wat fijn dat je er bent…!”

”Het is toch zeker niet meer dan normaal dat ik je op kom zoeken nu je weer thuis bent…!”

Ze legt meteen een grote bos chrysanten op Olga’s knieën.

Olga stopt haar neus in de bloemen.

”Heerlijk…!” zegt ze.

Achter Marian komt Ronald binnen. Hij geeft haar een kneepje in haar wang en zegt: ”Zo, schoonzusje…! Oost, west, thuis best, vind je ook niet…?”

Ronald gaat zitten en Olga lacht hem hartelijk toe. Met een paar woorden en een klein gebaar weet hij haar op een hartelijke, spontane manier te raken. Dan komt haar moeder ook binnen, met koffie. Ze knikt naar Olga en het is duidelijk aan haar te zien dat ze blij is dat haar dochter weer thuis is.

Olga voelt zich warm worden als ze het kleine clubje rond kijkt. Ze heeft één zus en heeft het altijd een beetje jammer gevonden dat ze maar met z’n tweeën zijn gebleven. Toen ze nog kind was, heeft ze altijd al naar nog een zusje of broertje verlangd.

Vroeger hebben Marian en zij veel ruzie gehad. Dat weet ze nog goed. Nu Marian getrouwd is, lijken de ruzies echt verleden tijd. Tegenwoordig klikt het juist heel goed tussen hen en met Ronald, met wie Marian inmiddels een jaar is getrouwd, kan ze ook heel goed opschieten, ’t Is net of hij haar echte broer is en zo gedraagt hij zich ook tegen haar. Ja, met haar zwager heeft ze het goed getroffen.

En dan haar moeder… Ach, ze doet zo haar best om vader en moeder tegelijk voor haar te zijn…!

Haar gedachten versomberen even. Haar vader is drie jaar geleden plotseling overleden. Z’n hart…! Wat een vreselijke tijd is dat geweest…! Ze mist haar vader nog iedere dag…!

Als haar moeder even later naar de keuken gaat om voor een tweede kopje koffie te zorgen, gaat Marian haar achterna. Haar moeder kijkt even verwonderd op, als haar oudste dochter bij haar in de keuken komt.

’Die heeft iets…!’ weet ze meteen.

”Zal ik even helpen met koffie inschenken, mam…?”

”Nee, hoor…!” zegt haar moeder. ”Die paar kopjes… Je komt me iets vertellen. Heb ik gelijk of niet…?”

Moeder kijkt haar dochter opmerkzaam aan en Marian bloost.

”Ja…, ik…begint ze te hakkelen, ”mam, ik…, Ronald en ik…, eind mei krijgen we een baby.”

’De één alles, de ander niets,’ flitst het door moeders hoofd heen.

Snel draait ze zich om en ze moet even flink haar neus snuiten. Marian, die de ontroering van haar moeder goed kan begrijpen, legt even haar hand op haar schouder.

”Mam,” zegt ze zacht en een beetje hulpeloos, ”ik vind het zo vervelend dat ik het u op dit moment moet vertellen, maar u moet het toch weten…!”

Haar moeder draait zich om. Er ligt een matte glimlach om haar lippen.

”Ik begrijp het wel, Marian,” zegt ze, ”en ik ben ontzettend blij voor jullie, hoor…! Maar ik moet het onder deze omstandigheden wel even verwerken…!”

”Wij zelf ook, mam,” bekent Marian. ”We hebben een jaar lang naar een baby uitgekeken en toen we wisten dat ik zwanger was, kregen we dit van Olga te horen…!”

Even blijft het stil in de keuken. Dan vraagt Marian aarzelend: ”Mam, u vindt het toch niet erg dat ik het op zo’n raar moment hier in de keuken vertel, hè…? Weet u, ik heb het me ook heel anders voorgesteld. Dat Ronald en ik samen een keer bij u en Olga koffie zouden komen drinken en dat we het dan aan jullie allebei zouden vertellen.” ”En nu kom je tot de ontdekking dat het leven niet altijd zo romantisch is als jij je hebt voorgesteld, hè…?” merkt haar moeder fijntjes op.

Marian schudt haar hoofd en zegt: ”Het is misschien maar beter dat we het grote nieuws voorlopig voor Olga verzwijgen, vindt u niet…?”

”Ja,” antwoordt haar moeder, ”ze heeft nu zoveel te verwerken. Toch zal je het een keer moeten vertellen. Je kan het voor haar niet verborgen blijven houden. Bovendien is ze volwassen…!”

Marian knikt, maar ze heeft een diepe denkrimpel in haar voorhoofd.

”Ik begrijp u wel,” zegt ze. ”We kunnen Olga nu eenmaal niet in een dikke laag watten verpakken. Maar weet u, het is nog zo pril. Niemand weet het nog. Het heeft de tijd nog wel…!”

Even staan ze peinzend voor zich uit te staren, maar dan pakt moeder resoluut de kopjes en zegt ze: ”Kom, we gaan koffiedrinken…!”

Moeder kan er niets aan doen dat haar gedachten tijdens het tweede kopje koffie alsmaar afdwalen. Marian en Olga…, twee zusjes, maar nu kan ze al zien hoe verschillend hun levens eruit zullen gaan zien.

Olga was ongeveer dertien jaar toen ze voor het eerst buikklachten kreeg. Het waren hevige buikpijnen die met de regelmaat van de klok terugkwamen. Ze kwamen steeds vaker terug en leken ook steeds heviger te worden. Ze ging verschillende keren naar de huisarts, maar die hield het op een onschuldige vrouwenkwaal. Hij zei telkens weer: ”De meeste vrouwen hebben met deze problemen te kampen en je moet er maar mee leren leven.”

O, hoe vaak heeft Olga het gevoel gekregen dat de dokter haar niet serieus nam…? Op een keer werd het echter zo erg dat ze naar het ziekenhuis moest voor onderzoek. De huisarts kon er niet meer onderuit…!

Uit die onderzoeken bleek dat ze een flinke ontsteking in haar buik had. Ze kreeg antibiotica voorgeschreven en eindelijk leek het erop dat ze van die akelige pijn af was. Maar helaas, het kwam toch weer terug. Opnieuw kreeg ze een antibioticakuur en weer leek het even te helpen. Ja, even…, want opnieuw kwam de pijn terug.

Zo is Olga het ene jaar in en het andere jaar uit door blijven tobben. Tot voor een paar weken…!

Ze is weer in het ziekenhuis terechtgekomen en de arts daar vond het raadzaam Olga te opereren. Na de operatie heeft hij heel open en eerlijk met haar gepraat. Hij heeft gezegd dat de kans op kinderen krijgen bij haar zo klein is, dat ze daar in de toekomst maar niet op moet rekenen…!

Met die boodschap is Olga thuis gekomen. Ze is nu gelukkig wel voorgoed van de pijn af, maar ze moet wel leven met de wetenschap dat kinderen voor haar nooit zijn weggelegd.

Moeder drinkt haar koffie op zonder er iets van te proeven. Ze is haar hele omgeving even vergeten. Ook dit moet ze zonder haar man verwerken…! Het valt niet mee altijd even flink te zijn, maar ze moet voor haar kinderen. Vooral op momenten als deze mist ze haar man zo vreselijk. Ze weet echter dat er ook in deze omstandigheden Eén is die een Man wil zijn voor de weduwen en een Vader voor de wezen… Ze recht haar rug en een kleine glimlach komt om haar mond. Ja, met deze wetenschap kan ze immers de moeilijkste dingen aan…!

Enkele weken glijden voorbij. Marian komt Olga regelmatig opzoeken en Olga is iedere keer weer blij als ze haar zus ziet.

”Heb je zin een weekend naar ons toe te komen…?” vraagt Marian op een keer. ”Je zit dag in dag uit hier binnen. Wanneer mag je eigenlijk weer werken…?”

Olga ziet op slag haar kleuterklasje weer voor zich. Ze staat sinds een jaar voor de klas bij de allerkleinsten en ze moet toegeven dat ze de kinderen best erg mist. Haar ogen gaan naar de grote zuivelmand die ze van de kleuters heeft gekregen.

”Morgen moet ik weer bij de dokter komen en die zal wel vertellen wanneer ik mag beginnen,” antwoordt ze.

Marian kijkt Olga peinzend aan. Ze vindt dat haar zus nog zo bleek ziet en haar ogen staan zo…, ja…, net of alle vrolijkheid eruit is. Wat gaat er eigenlijk in Olga om…?

”Heb je zin een paar dagen bij ons te komen…?” vraagt Marian nog eens.

Olga’s ogen lichten op alsof ze de vraag nu pas hoort.

”Ja, graag,” zegt ze dan gretig, maar meteen komt er een bezorgde rimpel in haar voorhoofd. ”En ma dan…? Dan zit ma alleen…!”

”O, dat is geen probleem,” vindt Marian. ”Ma kan gewoon meekomen. Plek zat…!”

Moeder die op dat moment de kamer in komt, vangt het laatste stukje van hun gesprek op. Ze lacht en zegt:

”Ga jij maar gerust, hoor, Olga, en maak je om mij geen zorgen. Ik kan best een paar dagen alleen blijven. Bovendien zou ik nog een keer met tante Liza afspreken. Dat kan dan misschien als jij weg bent.”

Moeders ogen staan zacht. Ze waardeert het dat haar dochters zo om haar denken, maar vindt dat ze gewoon hun eigen gang moeten gaan. Dat is gewoon het beste.

Ronald en Marian wonen een half uur rijden bij hen vandaan. Olga komt er graag en omdat ze het weekend toch geen plannen heeft, besluit ze dan maar meteen te gaan.

Die paar dagen zijn heel gezellig. Het geeft Olga wat afleiding en dat is precies Marians bedoeling. Ze heeft allang door dat er veel meer in haar zus omgaat dan een ander vermoedt.

De eerste avond dat ze samen de vaat staan te doen, vraagt Olga opeens plompverloren:

”Marian, vertel eens, wanneer verwacht je de baby…?”

Marian die net met een schaal in haar handen staat, laat deze prompt vallen. De scherven vliegen alle kanten op.

”Scherven brengen geluk…!” zegt Olga op droge toon.

Marian kijkt haar zus even aan en weet duidelijk niet goed wat ze aan haar heeft. Ze weet in eerste instantie niets beters te doen dan de scherven op te ruimen. Die kunnen moeilijk blijven liggen.

Zwijgend droogt Olga verder af en eveneens zwijgend hanteert Marian veger en blik, terwijl ze zich afvraagt:

’Hoe weet Olga…?’

Als Marian even later verder gaat met de afwas, vraagt ze Olga:

”Nu moet je me toch eerst even vertellen hoe je erachter bent gekomen, want behalve ma en Ronalds ouders weet niemand het nog.”

”Je eigen slordigheid, zus…!” plaagt Olga. ”Ik heb vanmiddag een brief van de verloskundige op de tafel zien liggen…!”

Marian weet het opeens en ze kan zichzelf wel voor het hoofd slaan.

’Hoe heb ik zo dom kunnen zijn om die envelop te laten slingeren…?’ denkt ze.

Olga staat verwoed een bord af te drogen waar allang geen druppel sop meer op zit.

”Ik begrijp best dat jullie om me te sparen mij nog niets hebben verteld, maar jullie snappen toch ook wel dat ik dit jullie van harte gun…! Ook al zal ik zelf nooit… nooit…”

Ze kan opeens niet meer goed uit haar woorden komen. Marian kijkt naar Olga, die nog steeds zo bleek ziet en zo mager. Opeens ziet ze hoe een stille traan langs haar gezicht glijdt. Snel en ongemerkt probeert ze die met de theedoek weg te vegen, maar Marian heeft het al gezien. Ze gooit snel de vatenkwast terug in het sop en trekt de theedoek uit Olga’s handen.

”We moeten eens even met elkaar praten, Olga,” zegt ze en met zachte dwang duwt ze haar zus de kamer in.

Zonder tegen te sputteren laat Olga zich de kamer in loodsen en zwijgend gaat ze tegenover Marian aan de tafel zitten.

”Olga,” begint Marian dan voorzichtig, ”kan je me niet vertellen wat er in je omgaat…? Je bent sinds je uit het ziekenhuis bent zo gesloten als een oester. Het zal je waarschijnlijk opluchten als je er eens over praat.” Even blijft het heel stil, maar dan legt Olga opeens haar hoofd op haar armen en barst uit in een onbedaarlijke huilbui.

Marian schrikt als ze ziet dat haar zus totaal overstuur is, maar dan zucht ze ook van opluchting. De reactie moet toch een keer komen. Het zal haar in ieder geval opluchten.

Ze staat op, gaat naast Olga zitten en legt een arm om haar tengere schouders. Ze moet opeens denken aan wat haar moeder pas tegen haar heeft gezegd.

”Wat zou het fijn zijn als Olga een vriend zou hebben die haar in deze dingen zou kunnen steunen…!”

’Ja, dat zou zeker fijn zijn, maar dat is niet zo,’ denkt Marian.

Haar ogen dwalen naar Olga’s donkere krullenbos. Prachtig haar heeft ze, ze zou er jaloers op kunnen worden. Maar wat heeft Olga daar nu aan…?

Eindelijk wordt het snikken minder en na een poosje is Olga weer helemaal rustig. Marian weet dan niets anders te vragen dan: ”Gaat het weer een beetje…?”

Olga veegt met een zakdoek over haar ogen en knikt.

”Sorry dat ik me zo heb laten gaan,” zegt ze, ”maar ik kon me werkelijk niet meer goed houden. Thuis wil ik zo min mogelijk laten merken dat ik het niet altijd even makkelijk heb, ik wil er ma niet mee lastigvallen…!”

”Maar daar val je ma toch niet mee lastig,” antwoordt Marian verbaasd. ”Ma wil er juist voor je zijn. Denk je niet dat ze zich menig keer zit af te vragen wat er precies in je omgaat…? Je uitje zo slecht…!”

Olga knikt: ”Ik kan er niet zo makkelijk over praten, maar toen ik die brief van de verloskundige hier op de tafel zag liggen, ging er opeens zo’n steek door me heen, Marian. Waar jij nu naar uit mag kijken, zal er voor mij nooit zijn, ook al trouw ik met de liefste man van de wereld…!”

Het blijft even stil tussen de twee zussen en Marian weet echt even niet wat ze hierop moet zeggen, want wat Olga zegt is zo waar…!

Olga praat al verder: ”Ik hou mezelf ook steeds voor dat ik misschien toch nooit aan trouwen toe zal komen en dan krijg je vanzelfsprekend ook geen kinderen. Maar het is toch de droom van ieder jong meisje om een keer een man tegen te komen van wie ze gaat houden en met wie ze later gaat trouwen om vervolgens kinderen te krijgen…?”

Weer blijft het stil en Marian weet absoluut niet hoe ze haar jongere zus kan troosten. Hoe kan het ook anders, als je zelf zoveel geluk mag ontvangen…? O, wat voelt ze zich nu klein onder zoveel zegeningen…! Het is ook geen vanzelfsprekende zaak dat ze het zo heeft getroffen met Ronald en het is ook niet vanzelfsprekend dat ze binnenkort een baby-uitzet mag gaan kopen. Nog nooit eerder heeft ze zo goed beseft dat dit alles een Godsgeschenk is.

”Olga,” probeert ze dan toch iets van haar gevoelens bloot te geven, ”ik weet echt niet goed wat ik nu tegen je moet zeggen. Wat jij zegt is allemaal zo waar. Hoe kan ik je nu helpen, terwijl ik straks een babykamer mag inrichten…?” Olga lijkt nu even de oudste van hun tweeën. Ze antwoordt: ”Je kan me hierin ook niet helpen, Marian. Ik moet het helemaal zelf verwerken. Ik wil je in ieder geval nog wel duidelijk maken dat ik jou en Ronald zo’n kleintje van harte gun. Voor jullie ben ik heel erg blij.”

Marian moet even iets wegslikken voordat ze zegt:

”Ik heb bewondering voor je, lieve zus, dat je het zo mag zien.”

Dan gaat de bel en ze vinden het allebei jammer dat ze niet langer met elkaar kunnen praten. In een schim ziet Olga dat het de buurvrouw is en dan weet ze dat ze er niet op hoeft te rekenen dat Marian en zij deze avond nog gelegenheid zullen krijgen om verder te praten. Deze buurvrouw heeft namelijk nooit last van een tekort aan gespreksstof…!

Ze gaat maar weer naar de keuken om verder te gaan met de afwas, want door hun onverwachte gesprek is de vaat nog maar half klaar. Ze is trouwens blij dat ze zich even in de keuken kan terugtrekken. De buurvrouw hoeft haar betraande gezicht niet te zien…!

De rest van het weekend maakt Marian het zo gezellig mogelijk voor Olga en Ronald draagt daarin ook z’n steentje bij.

’s Maandags brengt Ronald Olga weer naar huis. Onderweg zijn ze allebei wat stil, maar na een poosje begint Olga opeens te praten.

”Ronald…,” begint ze.

Hij schrikt op uit zijn gepeins en hoort duidelijk de aarzeling in haar stem.

”Zeg het maar,” doet hij gemoedelijk en afwachtend.

”Het is misschien een rare vraag,” zegt Olga een beetje haperend, ”maar hoe kijk jij nu eigenlijk tegen mij aan…?”

Verbaasd trekt Ronald zijn wenkbrauwen op.

”Hoe bedoel je dat eigenlijk, Olga…?” vraagt hij.

Het zweet staat Olga opeens in de handen, want hoe moet ze Ronald duidelijk maken wat er in haar omgaat…?

Dan gaat ze toch, een beetje aarzelend, verder:

”Ik ben immers geen volwaardige vrouw meer.”

Ronald knippert met zijn ogen en denkt: ’Wat haalt dat gekke kind zich nu voor waanzinnigheden in haar hoofd…?’

In een vloeiende beweging rijdt hij de auto naar de kant van de weg. ”Wat ga je doen…?” vraagt Olga kleintjes.

”Zoals je ziet: de auto aan de kant zetten,” geeft Ronald te kennen. ”Ik denk namelijk dat we aan een ernstig gesprek toe zijn en dat gaat moeilijk in het drukke verkeer. Olga, waarom denk je dat je onvolwaardig bent…? Waarom haal je zulke rare gedachten in je hoofd…?”

”Ik voel me onvolwaardig” zegt Olga dan.” Als ik aan trouwen toe kom, dan zal mijn man door mijn toedoen immers nooit een gelukkige vader kunnen worden…?”

Ronald kijkt naar z’n schoonzusje en ziet het zenuwachtig trekken van haar mond. Hij begrijpt dat ze zich nu van alles in haar hoofd haalt en hij moet proberen dat er uit te praten.

”Olga…,” begint hij voorzichtig, ”ik kan me voorstellen dat je na je operatie veel te verwerken hebt, maar je moet het ook niet gaan dramatiseren, hoor…!”

Rustig glijden zijn ogen over haar gezicht dat nog altijd onafgebroken de andere kant op staart. De reactie laat niet lang op zich wachten. Ze draait haar gezicht naar hem toe en zegt fel: ”Jij hebt makkelijk praten…! Over een half jaar hoop jij vader te worden…!”

”Ja, en jij tante,” zegt hij er meteen achteraan.

Waarom hij dat zegt…? Misschien om haar te laten voelen dat ze ook in het geluk van Marian en hem kan delen…?

”Ja, ik tante,” herhaalt Olga zijn woorden.

Peinzend kijkt ze naar haar handen die ze uitgestrekt voor zich houdt. Als vanzelf gaan haar ogen naar haar rechter ringvinger en ze denkt: ’Zal die ooit een gladde, gouden ring dragen…?’

Ronald laat haar rustig begaan, maar ook zijn gedachten staan niet stil.

”Olga,” zegt hij dan, ”probeer die dwaze gedachten van je af te zetten. Je bent niet onvolwaardig.”

Olga bijt op haar lip. Dan zegt ze: ”Denk je dan echt dat er voor mij een kans bestaat dat ik zal trouwen…?”

Voor de tweede keer kijkt Ronald erg verbaasd.

”Waarom zal die kans er voor jou niet zijn…?” is zijn wedervraag.

Hij kijkt naar het stille figuurtje naast zich, dat ineengedoken in de kraag van haar jas zit. Allerlei gedachten stormen door zijn hoofd. Hij weet niet goed of hij verontwaardigd moet zijn of dat hij medelijden moet hebben. Het eerste komt bij hem boven drijven.

”Olga,” begint hij en er klinkt iets van dreiging in zijn stem door, zodat Olga meteen opkijkt, ”ik heb je net al gezegd dat je er niet zo’n groot drama van moet maken. Ik weet heus wel dat je heel veel moet verwerken, maar je moet niet doen of al je kansen op een gelukkig leven zijn verkeken…!”

Olga draait haar gezicht naar hem toe en ze kijkt hem met een boze blik in haar ogen recht aan, terwijl ze zegt:

”Ik heb liever dat je me naar huis brengt. Je begrijpt geen snars van me. Niets…! Niets…! Niets…!”

Ze bijt zo hard op haar lip dat ze bloed proeft. Ronald kijkt haar geschrokken aan en denkt: ’Heb ik echt iets verkeerds gezegd, of is Olga in zo’n overspannen toestand geraakt dat ze het allemaal te ver doortrekt…?’

Hij weet het niet en een diepe zucht ontsnapt uit zijn borst. ”Ik breng je zo naar huis,” belooft hij, ”maar niet voordat je me hebt verteld hoe je aan dat waanidee komt dat je nooit zal trouwen…!” Olga zit een tijdlang van hem afgekeerd naar buiten te staren. Ze antwoordt niet meteen, maar langzamerhand schijnt haar verontwaardiging toch weg te ebben.

”Als ik van iemand ga houden en hij van mij,” begint ze dan toch uit te leggen, ”en het lijkt heel serieus te worden, dan zal ik hem toch moeten vertellen dat ik geen kinderen kan krijgen. Het is heel goed mogelijk dat hij me dan afwijst…!”

”Dan is die onbekende de grootste schoft die er op twee benen rond loopt,” zegt Ronald scherp. ”Zet die onzin onmiddellijk uit je hoofd. Als er een man in je leven komt die van je gaat houden, dan doet hij dat om jou zelf. Dan gaat het niet om het krijgen van kinderen, hoe mooi dat ook is. Als het werkelijk zo gaat als jij je voorstelt, Olga, dan geeft hij niet genoeg om je. Knoop dat goed in je oren…!”

”Maar ik zal toch een groot schuldgevoel hebben,” gaat Olga aarzelend verder, ”want het ligt aan mij.”

”Je moet jezelf niet zo kwellen, Olga…! Jij kunt er immers niets aan doen…?”

Ronald start de auto opnieuw en zwijgend rijden ze naar huis. Dat Ronald z’n gedachten onderweg niet stil hebben gestaan, blijkt wel als ze voor het huis stoppen.

”Blijf nog even zitten, Olga,” zegt hij. ”Ik heb er nog even over nagedacht en ben tot de slotsom gekomen dat het misschien goed voor je is om er een paar weken tussenuit te gaan.”

”Op vakantie bedoel je,” begrijpt Olga.

Ronald knikt en zegt: ”Ja, dan ben je er eens even uit en het zal je misschien wat afleiding en ontspanning geven, denk je niet…?”

”Misschien wel,” geeft ze aarzelend toe.

”Kun je niet met een vriendin gaan…? Met Liselot of zo…?”

”Ja, maar ik weet niet of dat kan met haar werk,” reageert Olga. Ronald gaat verder: ”Je weet dat Marian en ik een zomerhuisje hebben op de Veluwe. Wat denk je ervan daar een poosje gebruik van te maken…?”

Voor het eerst komen er weer lichtjes in haar ogen en Ronald ziet het met voldoening.

”Ja dus…!” stelt hij direct vast. ”Praat er maar eens over met Liselot. Heus Olga, het zal je goed doen…!”

Nog voordat Olga het portier opendoet, zegt ze een beetje plagend, maar ook heel spontaan: ”Ik geloof dat ik het met mijn zwager nog niet zo slecht heb getroffen…!”

”Als je dat maar onthoudt…!” komt prompt het antwoord van Ronald en er glimt iets in zijn ogen.

Pas als de deur achter haar dicht valt, rijdt hij weg.

Hoofdstuk 2

Liselot is wel te vinden voor een vakantie op de mooie Veluwe. Het is haar zelfs heel welkom, want ze heeft in het afgelopen jaar nog bijna geen vakantie gehad. Ze heeft heel lang achter elkaar gewerkt en ze vindt dat ze zo’n week eruit echt wel heeft verdiend.

Ze begrijpt dat deze vakantie is gepland om Olga wat ontspanning te geven, iets wat ze heel hard nodig heeft. Ze is dan ook vast besloten haar een fijne week te bezorgen met veel afleiding. Ze hebben afgesproken één week te gaan en er, als het hun goed bevalt, nog een week aan vast te plakken. Zo kijken Liselot en Olga allebei erg uit naar de vakantie.

Het huisje is niet groot, maar wel heel gezellig. Dat ziet Liselot al als ze er aankomen. Olga is er al eens vaker geweest, als Marian en Ronald hun vakantie hier doorbrachten.

Aan weerszijden is er nog een huisje. Of daar nu ook mensen in bivakkeren, weten ze niet. De huisjes zien er allebei stil en verlaten uit.

Ronald heeft hen weggebracht. Hij is nog even gezellig een kopje koffie blijven drinken en is toen weer vertrokken. Daarna gaan Liselot en Olga de koffers uitpakken. Die avond maken ze samen een pan met nasi klaar.

Liselot heeft Olga al verschillende keren ongemerkt op zitten nemen. Ze vindt dat haar vriendin is veranderd. Er is een duidelijk verschil met haar manier van doen voor de operatie en daarna. Olga is veel stiller geworden. Voorheen kon ze soms in een spontane schaterlach uitbarsten, maar nu heeft ze nog geen lachje gezien. Liselot fronst bezorgd haar voorhoofd.

’Heeft Olga zo’n flinke knak gekregen door die operatie…? Zal ze echt denken dat er een groot deel van de toekomst weg is…? Dat is toch wel heel erg overdreven…!’ denkt ze.

Nee, Olga’s houding bevalt haar allerminst. Die avond na het eten stelt ze voor een stukje te gaan lopen.

”Nee, joh, geen heel eind,” zegt ze snel als Olga wil protesteren. ”Ik weet ook wel dat het heel vroeg donker is. Zomaar een klein eindje langs de rand van het dorp.”

Ze zijn blij dat ze dikke jassen aan hebben, want het wordt al behoorlijk koud, wat natuurlijk te verwachten is in oktober.

”Wanneer ga je weer werken…?” vraagt Liselot onderweg belangstellend.

”Ik ben vorige week bij de dokter geweest,” vertelt Olga, ”en die heeft gezegd dat ik weer snel kan beginnen. Zodra de vakantie erop zit ga ik weer aan de slag.”

”Je bent er al een poos uit, hè…! Je verlangt zeker wel naar die ukken…?” vraagt Liselot.

Olga knikt: ”O ja. Thuis zitten is eigenlijk niets voor mij. Werken is toch het beste. Je gaat anders maar zitten denken. Je gedachten kan je nou eenmaal niet stilzetten, Liselot…!”

”Je piekert veel, hè…?”

Het is meer een constateren van een feit dan een vraag. Olga kijkt bevreemd en vraagt: ”Zie je dat aan me of zo…?”

”Je bent zo stil” geeft Liselot eerlijk te kennen. ”Je bent zo anders dan voorheen. Ik hoop zo dat deze vakantie je goed zal doen, Ollie…!” Ollie ! Olga moet tegen wil en dank lachen. Ollie is een naam die Liselots kleinste broertje eens heeft verzonnen. Hoewel…, verzonnen…! Hij kon nog niet zo goed praten en die naam rolde heel makkelijk uit z’n kleine mondje. Sindsdien noemt Liselot haar ook regelmatig zo.

”Hé, je lacht weer…!” doet Liselot zo enthousiast dat ze prompt allebei in de lach schieten.

Als ze terug zijn bij het huisje, hebben ze de oude toon tegen elkaar weer gevonden. Diezelfde avond, vlak voordat ze naar bed gaan, komt Liselot met een voorstel:

”Ik heb eigenlijk wel zin om morgenochtend om ongeveer zeven uur op te staan en een stukje van de omgeving te bekijken.” Olga kijkt haar verbaasd aan. Dan draait ze zich om en vlak voordat ze in de doucheruimte verdwijnt, zegt ze alleen maar: ”Je bent niet wijs.”

Liselot kijkt naar de deur waarachter Olga is verdwenen. Ze stompt er een paar keer op en roept dan:

”Je snapt toch wel dat ik herten wil zien…? Je gaat maar mee, hoor…! Ik ben niet van plan alleen te gaan…!”

Er komt niet direct een reactie, maar eindelijk zegt Olga:

”Als ik morgen zin heb om te blijven liggen, dan doe ik dat, maar als ik wakker ben, nou ja, dan zien we wel…!”

”Als je je bed niet uitkomt” dreigt Liselot, ”dan duw ik je eigenhandig met je hoofd onder de koude kraan…!”

De douchedeur gaat weer open en daar staat Olga in haar pyjama. ”Ik zie wel,” zegt ze en daarmee is de kous af.

De volgende morgen staat Liselot om zeven uur voor Olga’s bed. ”Ga je mee, Olga…?” vraagt ze.

”Mm…,” bromt Olga slaperig van onder het dekbed.

”Nou, hoe zit het…? Ja of nee…?” dringt Liselot aan met een frons boven haar ogen.

”Wat ben jij een zeur, zeg…!” is Olga’s commentaar.

Steunend komt ze overeind en zegt: ”Is dat nou vakantie…? Ik kan niet eens uitslapen…! Nou, vooruit dan maar…!”

Liselot lacht. Ze is blij dat Olga haar gevoel voor humor niet kwijt is.

Het herten kijken wordt geen succes. Ondanks dat het nog schemerig is zien ze niets. Geen hert en geen zwijn…! Eigenlijk moet je de plekjes weten waar je de meeste kans hebt wild aan te treffen, maar die plekjes weten ze niet.

Ze dwalen zomaar wat rond op dit vroege uur en genieten van de stille ochtendwandeling. Op dat tijdstip zijn er nog bijna geen mensen. Ja, twee jonge mannen van half in de twintig komen ze tegen. Ze groeten terwijl ze elkaar voorbijlopen en Liselot denkt dat deze twee jongens vast ook naar wild aan het kijken zijn.

Later komen ze meer mensen tegen, want het is herfstvakantie en dan laten meer mensen een paar dagen of langer hun dagelijkse beslommeringen achter zich.

’Het is te hopen dat het deze week mooi weer wordt,’ denkt Liselot, terwijl ze peinzend naar de lucht kijkt.

Zo te zien krijgen ze de zon deze dag in ieder geval te zien. Ze krijgt opeens zin om hard te fluiten of te zingen…! Heerlijk, zomaar even er tussenuit…! Liselot geniet.

Olga naast haar moppert: ”We zijn voor niets zo vroeg uit ons bed gekomen…! We hebben niets gezien…!”

”Niets gezien…?” zegt Liselot verbaasd. ”Ik zie anders genoeg…! Kijk maar eens naar de prachtige herfstkleuren hier in het bos. Kijk daar, paddestoelen…!”

Ze wijst opzij van het pad, waar in een kring witte zwammen staan.

”En daar dan…! Een enorme mierenhoop. Kijk eens wat een gekrioel van die ijverige beestjes…! En daar…! Kijk Olga, een eekhoorntje. Zie je het…? Ja, daar…! En hoor eens wat een gefluit en getjilp van vogels…! Wat heb je ook weer gezegd…? Dat er niets te zien is…?”

Olga lacht om het enthousiasme van Liselot en antwoordt: ”Ja, stil maar. Ik heb niets gezegd. Ik bedoelde eigenlijk alleen herten of wilde zwijnen.”

”Dat is het enige niet…!” zegt Liselot. ”Je moet goed om je heen leren kijken, Olga. Er is hier genoeg te zien…!”

Dat Liselot gelijk krijgt wat het mooie weer betreft, blijkt later op de dag. De zon schijnt stralend…!

Liselot heeft twee tuinstoelen in het schuurtje gevonden en weldra zit ze te genieten in de zon. Olga moet lachen als ze haar vriendin zo ziet zitten.

”Je doet of het hartje zomer is…!” zegt ze.

”De najaarszon kan ook nog heel wat warmte geven, hoor…!” antwoordt Liselot.

Olga volgt haar voorbeeld en ze hebben zelfs moeite wakker te blijven.

De zon maakt hen echt slaperig en niet veel later is Olga onder zeil…!

Liselot ziet het met een glimlach. Ze moet zelf ook moeite doen om haar ogen open te houden en ze kan niet voorkomen dat ze wegdoezelt.

Opeens kriebelt er iets op haar neus.

’Hè, wat een vervelende vlieg…!’ denkt ze.

Loom slaat ze er met haar hand naar en slaapt dat rustig verder. Weer kriebelt het op haar neus.

’Bah, wat een akeligerd…!’ denkt ze weer.

Kwaad slaat ze ernaar en opeens hoort ze een gesmoord lachje achter zich. Meteen zit ze rechtop en dan ziet ze één van de twee jongens die ze ’s morgens tijdens hun wandeling hebben gezien, achter zich staan met een grasspriet in zijn hand. Ze kijkt in een breed lachend gezicht en meteen ziet ze dat Olga door de andere jongen ook met een grasspriet is gewekt.

”Wij komen kennismaken,” zegt de jongen die bij Liselot staat. ”We zijn namelijk jullie tijdelijke buren…!”

Hij steekt meteen zijn hand uit en Liselot weet niet beter te doen dan die hand te drukken.

”Bert van der Jagt,” stelt hij zich voor.

Liselot noemt ook haar naam en neemt haar nieuwe buurman eens goed op. Deze Bert heeft donker, krullend haar en bruine ogen en hij is lang. Heel lang zelfs, want Liselot kijkt met ontzag de hoogte in.

”Jij haalt vast de twee meter…!” zegt ze.

Bert lacht en zegt: ”Mis…! Ik zit er nog zes centimeter onder…!” De andere jongen stelt zich ook voor: ”Joost Vormer!”

Deze Joost is duidelijk een stuk korter dan zijn metgezel, hij is blond en heeft blauwe ogen.

”We hebben niet meer stoelen,” geeft Liselot te kennen.

”Als jullie zelf stoelen hebben, dan kunnen jullie bij ons komen zitten. Ik zal wel voor koffie zorgen.”

Daar hebben de jongens wel oren naar. Joost kijkt schuin.

”Met gebak…?” vraagt hij.

”Als jullie daar voor kunnen zorgen, dan is dat natuurlijk heerlijk…!” reageert Liselot onverbeterlijk.

Joost en Bert lachen. Ze kijken elkaar even aan en kijken dan weer naar Liselot. Je ziet hen denken: ’Wat een bijdehante tante…!’

”Oké,” antwoordt Bert dan, ”we gaan wel even naar de bakker. We moeten natuurlijk onze kennismaking vieren…! Zorgen jullie dat de koffie bruin is als we terug zijn…?

Liselot knikt en weg zijn Bert en Joost.

”Nou, kom op, meid,” doet Liselot vrolijk tegen Olga die nog steeds in haar stoel zit, ”zet jij koffie of ik…?”

Olga lacht en zegt: ”Jij weet het allemaal mooi voor elkaar te krijgen. Door jouw bijdehante gedoe heb je toch maar gezorgd dat ze gebak halen…!” ”Best gezellig dat we tijdelijk zulke leuke buren hebben,” vindt Liselot.

Olga staat langzaam op uit haar stoel en kijkt haar vriendin peinzend aan. Er komen plaaglichtjes in haar ogen en dan zegt ze: ”Pas maar op dat je niet op één van die twee verliefd wordt…!”

Liselot steekt meisjesachtig haar tong naar Olga uit.

”Maak je over mij maar niet druk. Ik ben nogal nuchter. Jij misschien…?”

Olga schudt verwoed haar hoofd en zegt kortaf: ”Ik houd mijn hoofd wat dat betreft koel en je weet waarom…!”

Liselot reageert kwaad en verontwaardigd:

”Sufferd…! Met die dwaze bezwaren sta je alleen jezelf maar in de weg. Weet je dat…?”

Ze wacht Olga’s antwoord niet af en gaat snel naar binnen om koffie te zetten. Olga laat zich dan maar weer in haar stoel zakken en kijkt peinzend voor zich uit, terwijl ze denkt: ’Heeft Liselot echt gelijk of…?’

Net als Liselot de laatste mok vol schenkt met koffie, komen Joost en Bert terug met twee tuinstoelen en… met gebak.

”Zo, dat hebben jullie snel gedaan,” vindt Olga.

Bert zegt lachend: ”O, maar de bakker is maar twee straten verder, hoor…!”

Hij zet de gebaksdoos op de tuintafel, die Olga intussen heeft gepakt. Het is echt lekker buiten. Ze hebben weliswaar allemaal een trui aan, maar dat is precies voldoende.

Liselot komt naar buiten met de koffie en kijkt verlangend naar de doos die Joost plagend dichthoudt. Hij zegt:

”Jij kijkt er mij te begerig naar. Straks eet je ze alle vier op.”

Liselot laat zich niet op de kast jagen.

”Daar kun je best gelijk in hebben,” zegt ze. ”Ik snoep graag. Laat me eens kijken wat jullie hebben gehaald…!”

Even later zitten ze te genieten van koffie en mokkagebakjes. Een goede keus, vindt Olga, want ze is gek op mokka. De jongens vertellen dat ze voor één week het huisje naast hen hebben gehuurd. Ze zijn neven van elkaar. Joost woont op een boerderij en Bert studeert medicijnen.

Liselot moet lachen: ”Wat een verschil…! De één is boer en de andere wordt arts.”

”Makkelijk toch…?” grinnikt Joost. ”Als er bij ons een koe ziek is trommel ik Bert op.”

”Maar tussen een veearts en een huisarts is een groot verschil…!” vindt Olga.

Joost maakt een luchtige armzwaai.

”O, maar er zijn overeenkomsten genoeg, hoor…!”

Bert schudt enkel met z’n hoofd en gaat er verder niet op in. ”Vertellen jullie eens iets over jezelf…?” vraagt Bert.

”Wat doen jullie voor de kost…? Of zitten jullie nog op school…?”

Een honend protest van zowel Olga als Liselot volgt hierop. Liselot vertelt van haar werk in de zwakzinnigenzorg en ze weet vol kleur leuke en minder leuke voorvallen te vertellen. Olga vertelt over haar kleuters.

”Zo,” doet Bert enthousiast, ”we hebben dus een schooljuf in ons midden…!”

Olga verzwijgt dat ze al een paar weken uit de roulatie is. Het gaat hen niet aan dat ze in het ziekenhuis heeft gelegen, dat ze is geopereerd en nu hier met vakantie is om wat op te knappen. Ze weet dat Liselot er ook niets over zal zeggen.

”Zijn jullie vanmorgen ook vroeg het bos in gegaan om wild te zien…?” vraagt Liselot dan.

Bert knikt en antwoordt: ”We hebben een hele roedel gezien…!”

Liselot lacht ongelovig. ”t Zal wel…!” zegt ze.

Bert kijkt haar ernstig aan.

”Het is echt waar…! We zijn al om zes uur het bos ingegaan en we weten hier verschillende hertenweitjes. Gaan jullie morgenochtend maar eens met ons mee, misschien zien we ze dan weer…!”

Olga doet enthousiast: ”O, ik zal het heel leuk vinden die beesten in het wild te zien. Ik vind het zo jammer dat we vanmorgen niks hebben gezien.”

Liselot kijkt haar plagend aan en kan niet laten te zeggen: ”Dan moet je morgenochtend weer vroeg je bed uit. Vanmorgen had je ook al niet veel zin om er uit te komen.”

”Hebben jullie vanmorgen het burlen van de herten gehoord…? Dat is altijd rond deze tijd.”

Nee, Liselot en Olga hebben niets gehoord. Ze worden er nu toch wel heel nieuwsgierig naar en ze begrijpen inmiddels dat ze aan Joost en Bert goede begeleiders zullen hebben. Ze zijn duidelijk geïnteresseerd in alles wat zich in het bos afspeelt en waarschijnlijk weten ze er ook veel over te vertellen. Ze hebben het met deze twee ’buurmannen’ getroffen…! Ze spreken af dat ze de volgende morgen om half zeven klaar zullen staan.

”Maar dan is het nog helemaal donker…!” protesteert Olga nog.

”Je moet juist voordat het gaat schemeren in het bos zijn…!” vertelt Bert. ”Of ben je bang in het donker…?”

Olga haalt aarzelend haar schouders op. Eigenlijk wil ze niet toegeven dat ze het diep in haar hart griezelig vindt. Je ziet natuurlijk geen hand voor ogen en dan alle geluiden die je hoort … !

”Ik zie eerlijk gezegd het nut er niet van in om in het donker door het bos te dwalen,” vindt ze. ”Als er herten zijn, dan kun je ze toch niet zien.”

”Maar bij de eerste schemering wel,” blijft Bert bij zijn mening. ”Je zult zien, Olga, hoe snel het licht wordt. Daarom moeten we op tijd in het bos zijn. Je hoeft niet bang te zijn, wij zijn er immers bij…!”

Olga huivert onwillekeurig. Dat moet er nog bijkomen dat Liselot en zij samen het bos in moeten…! Ze wil echter geen spelbreekster zijn en wil bovendien echt heel graag wild zien in het bos. Liselot kan niet helemaal geloven dat ze iets te zien zullen krijgen. Deze morgen hebben ze immers ook niets gezien…! Ze spreken dus toch maar voor de volgende morgen half zeven af.

Het is de volgende morgen kwart over zes, als Olga ergens van wakker schrikt. Ze moet zich even bezinnen waardoor ze is gewekt. Dan klinkt er buiten een schel fluitje.

’Natuurlijk…! Bert en Joost…!’ realiseert ze zich dan.

Snel gooit ze haar dekbed van zich af en loopt naar het raam. Buiten staat Joost te wenken. Ze doet het raam een stukje open. ”Gaan jullie nog mee…? We gaan toch herten kijken…?”

Ja, natuurlijk…! Olga heeft er wel zin in, als het maar niet zo griezelig donker is in het bos…! Ze steekt haar hoofd uit het raam en roept: ”We komen eraan, hoor…! Hebben jullie even geduld…? Ik moet Liselot nog wakker maken. Over tien minuten staan we buiten…!”

Ze doet het raam dicht en huivert even in haar pyjama. Wat een kou op de vroege ochtend…! Het is kwart over zes, ziet ze op de wekker.

’Nu gauw Liselot wakker maken,’ denkt ze.

”Wat is er…?” vraagt Liselot even daarna slaperig.

”Bert en Joost staan buiten op ons te wachten,” vertelt Olga, ”We gaan toch herten kijken…?”

O ja…! Liselot zit meteen recht overeind in haar bed en Olga kijkt haar licht verwijtend aan.

”Gisteren heb je mij verweten dat ik mijn bed niet uit wilde komen, maar kijk nu eens naar jezelf…!”

Liselot kijkt schuldig en zegt: ”Je hebt volkomen gelijk, Ollie…! Mijn excuses…!”

Ze steekt dwaas haar hand naar Olga uit en die moet lachen.

”Dwaas…!” zegt ze. ”Joh, laten we nou opschieten. De jongens staan buiten te wachten.”

Liselot gooit haar benen buitenboord en bedenkt dan dat Olga veel vrolijker lijkt dan de eerste dag hier. Fijn is dat…! Bert kijkt fronsend op zijn horloge als ze naar buiten komen. Dan zegt hij: ’Tien minuten heb je toch gezegd, hè…? Maak er maar het dubbele van. We hebben hier zeker twintig minuten zitten wachten…!”

Liselot draait de deur van het huisje op slot en Olga kijkt benauwd de donkerte in.

”Het is nog helemaal donker, dus te vroeg zijn we niet,” meent ze.

Joost lacht: ”Maar we moeten eerst nog naar het hertenweitje lopen.”

”Kan je dat op de tast vinden…?” vraagt Liselot spottend.

”Het is gelukkig heldere maan en we hebben allebei een zaklamp bij ons,” antwoordt Joost.

”Gelukkig maar…,” gaat Liselot verder, ”want anders struikel ik over tientallen boomwortels.”

”Het is misschien beter als we twee aan twee lopen,” stelt Joost voor, ”en dat we elkaar een hand geven. Dan hebben we steun aan elkaar en raken we elkaar niet kwijt…!”

Er komt een vreemd piepgeluidje uit Liselots keel en Olga begrijpt meteen dat Liselot moeite moet doen om niet te lachen. Als ze maar geen gekke opmerking maakt…! Maar nee, Liselot zegt niets en waarschijnlijk ziet ze er de redelijkheid wel van in. Zo lopen ze even daarna braaf hand in hand het bos in, Bert en Liselot voorop en Joost en Olga daarachter. Voor Olga is het een vreemde gewaarwording zo naast Joost te lopen, maar tegelijkertijd voelt ze Joost z’n warme hand om de hare als iets beschermends. Voor zich hoort ze Liselot vragen: ”Weet je zeker dat we straks herten zullen zien…?”

Bert reageert verbaasd: ”Geloof je het niet…?”

Liselot haalt haar schouders op en zegt: ”We hebben gisteren de hele omgeving afgelopen, maar niets gezien…!”

”We kunnen natuurlijk nooit met honderd procent zekerheid zeggen of we ze zien,” zegt Bert, ”maar op de hertenweitjes is de kans wel heel groot.” Even blijft het stil, dan zegt Bert met een lach in zijn stem: ”Weet je, ik ben gek op pannenkoeken. Als we iets zien, dan bak jij vanmiddag een heel grote stapel. Zien we niets, dan zal ik er voor zorgen. Oké…?”

Liselot knikt enthousiast: ”Afgesproken…!”

Ze blijven allebei staan om hun voorstel door te geven aan Joost en Olga, maar dat stilstaan gebeurt zo plotseling dat Joost en Olga tegen hen opbotsen. Olga geeft prompt een gil, waardoor ze toch weer iets van haar angst voor het donkere bos laat blijken. Ze wordt er natuurlijk danig mee geplaagd, want ze hebben haar zo goed door…! Het pannenkoekenplan valt bij Olga en Joost meteen in goede aarde.

”Maar dan ook spekpannenkoeken, hoor…!” zegt Joost.

”Dat is mijn favoriete soort…!”

”O, maar dan moet je bij Olga zijn…!” raadt Liselot aan.

”Die is een kei in allerlei soorten pannenkoeken bakken. Spek…, appel…, rum…, rozijnen…”

”Ja, jij moet het nog gekker maken…!” roept Olga verontwaardigd naar haar vriendin.