KON IK HET MAAR VERGETEN

CIP-GEGEVENS KONINKLIJKE BIBLIOTHEEK, DEN HAAG

Vogelaar-van Amersfoort, A.

Kon ik het maar vergeten / A. Vogelaar van Amersfoort. - Utrecht : De Banier.

ISBN 90 336 1363 8 geb.

NUGI 340

Trefw.: romans ; oorspronkelijk.

Omslagtekening: Hans Ellens.

© B.V. UITGEVERIJ DE BANIER, UTRECHT 1992

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvuidigd en / of openbaar gemaakt door middel van druk, fotocopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

A. Vogelaar-van Amersfoort

Kon ik het maar
vergeten

UITGEVERIJ DE BANIER - UTRECHT

Hoofdstuk 1

De lucht heeft een strakke, doordringend blauwe kleur, het wollige wolkendek is blinkend wit. Daarboven, hoog boven de oceaan, zweeft de blauwe luchtreus, hij lijkt een kleine, verdwaalde vogel in die onmetelijke ruimte. Al urenlang probeert hij, hoog boven de oceaan, de afstand te overbruggen tussen twee werelddelen.

Ellen Van Beken zit bij het raampje, maar er is niet veel te zien. Het lijkt een eindeloze sneeuwvlakte en op de duur doet het pijn aan de ogen. Het is roezig in het vliegtuig. Na de warme maaltijd heeft de helft van de passagiers naar de film gekeken, de andere helft heeft geprobeerd om te slapen in alle mogelijke, vreemde houdingen. Ook Ellen heeft, onderuitgezakt, geprobeerd wat weg te doezelen, maar het lukte niet erg. Toen heeft ze haar boek maar weer gepakt, tot de film voorbij was en de schuitjes voor de ramen omhoog gingen. Maar het uitzicht naar buiten is nog steeds hetzelfde.

De stewardessen zijn nu druk bezig om een lunch rond te brengen en iedereen begint zich een beetje klaar te maken voor het laatste stukje van de reis. Er staan lange rijen bij de toiletten, anderen proberen in de volle gangpaden de benen wat te strekken. En intussen, rustig, maar recht op het doel af, gromt de luchtreus door de vele kilometers, naar de andere kant van het grote water.

Door de luidspreker wordt even later verteld, dat de kust van Canada te zien is. Ellen kijkt weer naar beneden. Ja, de wolkenmassa is hier opengebroken en heel diep, wazig en grijs is de uitgerafelde rand te zien van een kust, waartegen de golven met een witte schuimkraag breken.

Ze vliegen over Montreal naar het zuiden, dan is het niet ver meer en al gauw is te merken dat het toestel steeds iets lager gaat vliegen. Dan meldt de gezagvoerder dat het nog een uur vliegen is naar New York. Het zicht is goed en het is daar 30 graden!

Fanatiek kauwt Ellen op een dropje. Dat moet helpen, hebben ze haar verteld. Toch neemt de druk op haar oren steeds toe. Ze kijkt eens naar de andere passagiers. De meesten zitten nog rustig te lezen, die lijken nergens last van te hebben.

Waarschijnlijk doorgewinterde luchtreizigers… Ze moesten eens weten dat hier zo’n groentje zit…

Het vliegtuig neemt een schuine bocht. Het lijkt wel op zijn kant te hangen. Ellen voelt iets in haar maag. Hè, nu moet ze zich niet aan gaan stellen, alles is tot nu toe goed gegaan, tijdens haar luchtdoop. Maar het lijkt even alsof ze zo de Atlantische Oceaan in duiken. Maar nee, ze trekken weer recht.

Nog lager zakt de blauwe reus. Door de kleine raampjes heeft ze een prachtig uitzicht over de stad New York. Wat een huizenzee, onafzienbaar. De hoge wolkenkrabbers steken er trots bovenuit, maar lijken toch vanuit de lucht niet meer dan wat opgestapelde blokkendozen.

Nog lager zakken ze. Het geeft wel een vreemd gevoel. En wat wordt het stil in het vliegtuig. Het is net, alsof iedereen toch even de adem in houdt.

Dan… ineens… het gebonk van de wielen over de landingsbaan en het plotselinge gegier van de remmende motoren. Ze zijn er! Er wordt luidruchtig geklapt.

Ellen zucht even diep. De spanning van de landing valt van haar af. Maar dat niet alleen, het is net of ook al het andere even van haar afglijdt: de moeilijkheden van de laatste jaren in Holland, de problemen, die steeds groter leken te worden, al haar gepieker om er uit te komen, terwijl ze wist, dat ze er toch nooit uitkwam. Al die nare herinneringen, die ze maar niet kon vergeten… Met de landing in de nieuwe wereld lijkt het wel of ze dat nu eindelijk van zich af kan schudden. Er ligt nu een oceaan tussen… Ze voelt zich ineens uitgelaten blij en vrij. Amerika… Wat zal het haar brengen?

“Welkom in New York!” klinkt het door de luidspreker. “Wilt u wel even blijven zitten tot het vliegtuig helemaal tot stilstand is gekomen?”

Natuurlijk is er weer een enkele, ongeduldige passagier, die gehaast zijn spullen uit de bagageruimte begint te verzamelen. Ellen ziet dat de man bijna het hele gangpad in beslag neemt door zijn omvang. Met een rood, opgezet gezicht van de spanning deponeert hij diverse tassen op zijn stoel. Als het vliegtuig dan echt met een schok stil staat, moet hij moeite doen om op de been te blijven. Hij lijkt nog verontwaardigd ook…

Ellen is vlug klaar. Ze heeft alleen een schoudertas bij zich. Haar twee grote koffers moet ze straks zien terug te krijgen in de bagagehal.

Langzaam loopt ze met de stroom mensen mee naar de uitgang.

Eerst is er de controle bij de douane. Er zijn wel tien rijen, mannen, vrouwen en kinderen, die allemaal gelaten op hun beurt staan te wachten. Wat wordt er toch veel gereisd, denkt Ellen. Het is natuurlijk ook nog steeds vakantietijd.

Ze kijkt eens rond. Wat zijn de mensen toch verschillend, iedereen ziet er weer zo anders uit. Sommigen zijn keurig gekleed, anderen zijn wonderlijk uitgedost, maar ze zien er allemaal wel een beetje verfomfaaid uit na de lange reis. Echt een internationaal gezelschap. Het is altijd boeiend om al die verschillende gezichten te bestuderen. Kijken ze blij? Verveeld? Geërgerd? Achter ieder mens staat een eigen geschiedenis, een eigen familie, een eigen wereld.

Langzaam schuift ze mee naar voren. Hè, ze kan nu toch wel voelen, dat het in Holland al nacht is. Hoe laat is het daar? Ze kijkt op haar horloge, ze heeft nog steeds de oude tijd.

Half twee ’s nachts… Hmm. Tijd om naar bed te gaan.

Weer een stap naar voren… Wat heeft die man toch lang werk. Hij ziet er ook wel een beetje onguur uit, met zijn zwarte stoppelbaard en zijn gerafelde jas. Hoe kan zo’n man een vliegticket betalen? Is de douane daarom een beetje argwanend? Of zijn zijn papieren niet in orde?

Eindelijk schuift de rij weer naar voren. De man is er door. Nu nog twee, dan is zij aan de beurt.

Ze voelt in het buitenvak van haar handtas. Paspoort… andere papieren… ja, alles heeft ze bij de hand.

Ineens is ze weer in Holland. Opa, die lieve oude baas. Met zijn pientere, blauwe ogen had hij haar zo hartelijk aangekeken, toen ze afscheid kwam nemen.

“Zo, alle papieren eindelijk in orde? Ja, ja, er is heel wat te regelen voor zo’n reis, hè? Vergeet je niet, dat we ook nog een andere reis aan het maken zijn, kind? Zijn die papieren al in orde?”

Och, van hem kon ze het wel hebben. Van hem was het echt, dat voelde je. Hij meende het zo goed met je.

De rij schuift weer een eindje naar voren. Nog één, nu is zij aan de beurt, dat gaat vlot. De man bladert door haar paspoort, kijkt even of de foto wel klopt met de persoon die voor hem staat en bestudeert de papieren. In haar beste Engels beantwoordt ze een paar vragen. Met een handzwaai laat hij haar door.

Nu haar bagage nog. In een grote hal liggen de eerste koffers al op de draaiende transportbanden. Ze gaat eerst op zoek naar een karretje, dan kan ze haar bagage daar op laden. De koffers zijn loodzwaar. Als ze een karretje heeft bemachtigd, staat ze bij de transportband en probeert over de hoofden heen te kijken of haar koffers er al aan komen. Iedereen staat te dringen. Wat is het toch druk overal.

“Zorg dat je koffer goed herkenbaar is: bind er een mooie strik aan, of plak er een opvallende sticker op,” had een collega haar aangeraden.

“Je weet niet half hoeveel koffers op elkaar lijken.”

Ze heeft het gedaan. Een goede raad, dat heeft ze al snel door, als de eerste koffer met een vrolijke, oranje strik aan komt rollen.

Op de tweede moet ze wat langer wachten.

Nu nog een keer langs een paar kritisch kijkende ambtenaren… ze is klaar…klaar om opnieuw te beginnen, in een nieuwe wereld.

Voetje voor voetje schuift ze mee naar de uitgang, waar rijen mensen reikhalzend staan uit te kijken naar bekenden, die hen af komen halen.

Tientallen indrukken komen ineens op haar af: de deinende mensenzee, de ontelbare gezichten, het luide gepraat en geroep om haar heen en een metalige omroepstem, die schijnbaar zinloos boodschap na boodschap over de hoofden uitstrooit. Wat verward en onzeker kijkt Ellen rond. Er moet ook iemand zijn om haar af te halen, maar ze weet niet wie. En men kent haar natuurlijk ook niet. Ze grinnikt even. De ene onbekende wacht op een andere onbekende. Hoe elkaar te vinden in dit mierennest? Ze schuift weer mee, moet even wachten op een stel dat luidruchtig welkom wordt geheten en middenin het pad uitvoerig wordt omhelsd. Als de begroeting voorbij is, kan iedereen weer verder.

Boven de wiegelende hoofden ziet ze bordjes. Als ze er vluchtig haar ogen langs laat gaan herkent ze met een schok op één ervan haar eigen naam: Ellen Van Beken. Zo spoor je dus een onbekende op… Ze loopt er naar toe, probeert met haar karretje zich een weg te banen naar dat bord, dat als een geruststellend sein boven die deinende massa haar een welkom toeroept en omhoog gehouden wordt door een grote, zwarte reus, in een keurig uniform. Hij ziet haar komen, lacht al zijn witte tanden bloot in een brede grijns en vraagt: “Miss Vanbieken?”

Ze knikt, toch opgelucht, dat tenminste één mens hier haar naam schijnt te weten. Hij geeft haar een kaartje met vette letters: de naam van de firma, waar ze zal gaan werken.

“Ze hebben mij gevraagd u naar uw huis te brengen. Volgt u me maar.”

Hij neemt het karretje met de twee grote koffers van haar over en loodst alles behendig tussen de mensen door, die zinloos alle kanten lijken op te drommen.

Achter zijn brede rug kan Ellen nu gemakkelijk volgen.

Buiten valt de hitte als een klamme deken om haar heen. Ze hebben haar gewaarschuwd: je komt aan in de heetste tijd van het jaar. Maar het is niet alleen warm, de lucht voelt ook zo klammig aan, net of ze in een broeikas loopt. Hoe kunnen mensen hier leven… En dat daverende en toeterende verkeer… Het raast onafgebroken langs haar heen. Maar voor ze het weet zit ze in een ruime taxi, blaast er koele lucht in haar verhit gezicht en zoeft ze mee in die ronkende stroom.

Het is als in een droom. Is dit werkelijkheid? Zij, Ellen Van Beken, in een taxi tussen een eindeloze stroom auto’s door het hartje van New York? Felle lampen van tegenliggers verlichten het interieur van de auto en het donkere gezicht van de chauffeur. De brede lichtbaan is zo fel en zo onafgebroken, dat de ogen er pijn van doen. Als ze van een hoge brug naar beneden rijden is er voor haar een driedubbele stroom rode lichten, zo ver ze kijken kan.

“We rijden nu Manhattan in,” vertelt de chauffeur. Hij gaat de grote weg af en maakt een wijde bocht. De wegen zijn ook hier propvol en Ellen bewondert zijn kunst om overal tusendoor te schieten zonder brokken te maken. Af en toe wordt er nijdig getoeterd, maar haar chauffeur lijkt zich daar niet om te bekommeren. Ze zou hier niet graag rijden.

Eindelijk stoppen ze voor een groot, verlicht gebouw en een brede deur, die gedienstig opengehouden wordt door weer een andere man in uniform.

“Uw koffers worden naar boven gebracht. Miss, hier is de sleutel van uw deur. Volgt u me maar.”

Ellen, verward, draait zich om. Moet ze die taxichauffeur geen fooi geven? Maar ze ziet zijn brede rug door de glazen deur verdwijnen.

De lift brengt hen naar de twaalfde verdieping. Ze steekt zelf de sleutel in het slot en dan, eindelijk, is ze op de plaats van bestemming: de kleine flat, die de firma voor haar heeft gehuurd. Er komt iemand met een karretje en haar koffers worden met een plof binnen de deur gezet.

Dan valt de deur achter haar dicht en is ze alleen. Daar staat ze dan. Gretig neemt ze in één oogopslag de woonruimte in zich op: de deur geeft toegang tot een gezellige zitkamer. Er is een licht gebloemde bank, die voor het enige raam staat en in het schemerdonker ziet ze nog een stoel en een kleine tafel met een lamp. Nu pas realiseert ze zich, dat ze niet eens een lamp heeft aangedaan. Toch is het niet echt donker. Er komt een brede baan licht van buiten af. Ze doet een paar stappen naar het raam en kijkt geboeid naar de vreemde stad, die voor haar ligt. Een zee van pinkelend licht strekt zich voor haar uit, aan alle kanten rijzen torens omhoog met hun verlichte ramen. Beneden perst zich het verkeer door de straat.

Zo’n drukte en dat op deze tijd van de dag! Gelukkig hoort ze er niet veel van. De ramen zijn in ieder geval goed geluiddempend.

Met een zucht draait ze zich om. Niet langer dromen, ze kan hier niet blijven staan. Eerst maar eens wat meer licht maken en de rest verkennen. Vanaf het midden van de kamer kijkt ze rond. Overal ligt een beige, dik tapijt: goed voor de geluidsisolatie. Tegenover het raam is een kleine keuken met een eethoek. De keuken ziet er gezellig uit en is van alle gemakken voorzien: ze ontdekt zelfs een afwasmachine en een magnetron. Oei! Wat een luxe! Echt berekend op een werkende vrouw. Dat moet ze eens naar moeder schrijven.

Ze gaat verder op onderzoek uit. Er zijn nog twee deuren aan haar linkerhand. De éne is van een kleine slaapkamer, de andere van een badkamer, die bijna net zo groot is als de slaapkamer, gezellig betegeld in grijs en groen. Het bad is verborgen achter een gestreept gordijn, er ligt een groen tapijt op de grond en zelfs de w.c. is helemaal bekleed. Het ziet er allemaal gezellig uit, maar niet zo praktisch, bedenkt ze op haar hollands-nuchtere manier. Vanuit de badkamer kan ze ook in de slaapkamer komen, waar een bed uitnodigend op haar wacht.

Ineens voelt ze hoe moe ze is. Haar armen en benen lijkt ze allemaal apart mee te sjouwen. Vooruit, geen verkenningen meer, er blijft nog één ding over: slapen. De rest komt morgen. Ze doet de vrolijk gekleurde gordijnen dicht en slaat de sprei, die dezelfde bonte bloemtrossen heeft, terug: geen lakens.

Maar goed dat moeder op het idee is gekomen wat van dat spul mee te geven. Ze aarzelt. Moet ze nu eerst dat bed nog opmaken? Ze heeft een bijna onbedwingbare neiging er zo maar in te kruipen. Maar, de gedachte dat zij niet de eerste is die hier slaapt, is genoeg om naar één van de koffers te lopen en er wat beddegoed uit te vissen. Ze laat de koffers staan, waar ze zijn neergezet, legt vlug de lakens op het bed, trekt haar jurk uit en kruipt met een zucht onder de dekens. Morgen zal ze wel een bad nemen, denkt ze een beetje schuldig, en een nachtpon opzoeken… Ze weet toch niet in welke koffer die zitten.

Ze ligt op haar rug naar het plafond te kijken, dat verlicht wordt door de vele lampen buiten. Oei, haar hele lichaam lijkt wel pijn te doen en haar hoofd bonst. Maar goed dat ze een paar dagen heeft om bij te komen, voordat ze moet beginnen… Wat kan er in een dag veel gebeuren.

Gisteren om deze tijd lag ze nog in bed in een klein boerendorp in Holland, nu ligt ze in een flatje in de wereldstad New York, temidden van meer dan zeven miljoen mensen, de helft van de bevolking van Nederland, bijna niet voor te stellen. In het dorp kende je elkaar bijna allemaal, hier kent ze er van die zeven miljoen nog niet één.

Ze draait zich op haar zij. Het is niet echt donker in de kamer. Jammer dat de gordijnen niet wat dikker zijn.

Vader en moeder slapen nu, ze kan nog niet bellen dat ze goed is aangekomen. En Peter… zou ze hem nog bellen? Nee… beter van niet… Hij zou het wel horen.

Peter… Ze voelt het achter haar ogen prikken. Hij zal het wel moeilijk hebben. Hij had niet begrepen waarom ze voor zo’n lange tijd zo ver weg wilde gaan. Waarom ze met beide handen de kans had aangegrepen om bij een firma in New York ingewerkt te worden in een nieuw computersysteem. Maar ze kon niet anders, ze wilde weg, van alles eens afstand nemen, met zichzelf tot klaarheid komen. Misschien zou ze hier, met al die nieuwe indrukken, alles kunnen vergeten.

Het had zo anders kunnen zijn. Als zij nu eens gul en hartelijk met Peter om had kunnen gaan, als er niet altijd die herinneringen kwamen, als ze samen waren. Als ze eens had kunnen vergeten… Hij was zo’n fijne vent, zo serieus ook, en toch…

Nee, ze kon het niet. Er was teveel wat haar terughield en ze kon het hem toch niet vertellen. Ze zag weer zijn pijnlijk verbaasde blik. Zijn aandringen: was er dan iets? Hield ze dan echt niet van hem?

Haar gedachten gaan terug: Ze kenden elkaar al jaren van school. Wat een pret hadden ze vaak samen gehad, als ze met een hele groep elke dag de lange weg fietsten, van het dorp naar de school in de stad. Maar dat niet alleen, op z’n tijd konden ze ook samen een hele boom opzetten over het één of ander omstreden onderwerp. Hij kon zo evenwichtig, maar ook koppig, zijn standpunt vasthouden. Heimelijk bewonderde ze hem daarom.

Ze waren elkaar een beetje uit het oog verloren na de eindexamens, toen hij verder ging studeren en zij een baan kreeg in de stad.

Maar hij was haar niet vergeten en had na verloop van tijd de oude contacten hersteld. Maar op de oude voet doorgaan was niet meer mogelijk. Ze had het wel geprobeerd, met wat luchtige scherts, maar na een paar avonden was het haar duidelijk dat hij wat anders op het oog had. Wel begrijpelijk natuurlijk, maar het had haar meteen kopschuw gemaakt. Gaf ze niet om hem?

Meer dan hij zelf vermoedde, maar dat zou ze nooit laten merken, het was toch niet mogelijk…

Toen ze zich dit allemaal realiseerde, kon ze ook niet meer spontaan zijn, altijd was er dat andere… En dat kon ze niet vergeten. Het remde haar en toch was er dat verlangen, maar ze moest het wegstoppen, het mocht niet. Peter verdiende wat beters.

Ze woelt om en om, gooit dan de dekens van zich af. Ze gaat een hete douche nemen, dan kan ze misschien beter slapen. Ze had dat natuurlijk meteen moeten doen, in plaats van zo lui in bed te rollen.

Door en door warmgestoomd ligt ze er even later voor de tweede keer in. Het geraas buiten klinkt nog steeds onverminderd, maar gedempt, door. Haar hoofd tolt en ze heeft het gevoel dat ze nog hoog boven de wolken zweeft. Maar eindelijk vervaagt alles toch in een diepe, droomloze slaap.

Hoofdstuk 2

Met een schok is ze de volgende morgen al vroeg wakker. Het is al helder licht buiten en het geraas en getoeter van auto’s is nog hetzelfde als de vorige avond; het klinkt dof door de dichte ramen. Zou dat de hele nacht zo door zijn gegaan?

Ze gaat zich meteen klaar maken; er is zoveel te doen.

Allereerst natuurlijk even naar huis bellen. De bel gaat maar één keer over, dan hoort ze de vertrouwde stem al. Moeder zat misschien wel naast de telefoon te wachten…

“Ja mam, met Ellen.”

“ Zo, goed aangekomen? Blij je stem te horen. Wat is dat duidelijk, hè? Het lijkt helemaaal niet, dat je zover weg zit! Hoe is het gegaan?”

“O, goed hoor, prima. Het vliegtuig ging vanzelf en een taxi heeft me netjes hier bij de flat afgeleverd.”

“Nou, nou, deftig hoor. Kon je wel slapen na zo’n reis?”

“Dat ging wel hoor. Alleen werd ik een beetje vroeg wakker. Het is hier nog maar zeven uur ’s morgens.”

“Ja, dat zal nog wel even wennen zijn. Is het een grote flat?”

“O nee, piepklein, maar van alle gemakken voorzien. Ik hoef zelfs niet af te wassen.”

“O, dat is echt wat voor jou. Maar verder heb je niet veel ruimte nodig. Wat zou je er mee moeten doen? Je moet het maar schoonhouden.”

Ellen grinnikt.

“Alles goed thuis?” vraagt ze dan.

“O ja, het is hier stil. Ze zijn allemaal naar school of aan het werk, je weet wel hoe dat is. We hadden gisteren nog wel een stortbui, toen we van Schiphol naar huis reden. Dat was niet zo fijn. We waren laat thuis”.

“Het is hier erg warm, maar in huis heb ik air conditioning, dat is wel plezierig. Toen ik aankwam dacht ik: hoe houden de mensen het hier uit. Het was net een broeikas. Maar nu stop ik hoor, ik sta hier nog in mijn nachtpon en ik heb niets in huis om te eten, dus er is nog wel het één ander te doen en het bellen zal ook wel niet goedkoop zijn.”

“Wat is je nummer? Dan bellen wij ook wel een keer.”

Ellen noemt het nummer. “Ik ga stoppen, hoor,” zegt ze dan nog een keer.

“Ja. 1 augustus moet je beginnen, hè? Dan heb je mooi nog een paar dagen om bij te komen en alles in orde te maken.

Zondag zal misschien nog wel moeilijk zijn.”

“Ja, de groeten aan allemaal hoor.”

Ellen legt de hoorn neer. Nu niet nog een keer over zondag beginnen. Daar hebben ze het al zo uitvoerig over gehad. Zo, haar ouders weten in ieder geval dat ze hier letterlijk hoog en droog in New York zit. Wat nu? Ze heeft een tintelend gevoel in zich om zich te haasten en op verkenning uit te gaan. Ze ziet de twee grote koffers: daar zal ze eerst aan moeten beginnen. Haar kleren kunnen in een grote kast in de slaapkamer, de andere spulletjes krijgen een plaatsje in de zitkamer. Het geeft de ruimte meteen iets eigens: dit zal voorlopig haar thuis zijn.

Voldaan kijkt ze rond, dan voelt ze hoe leeg ze is. Ze heeft zich nog niet eens de tijd gegund voor een normaal ontbijt. Er is natuurlijk niets in huis, maar gelukkig heeft moeder nog een rol biscuit en een stuk kaas in haar koffer gestopt. Op de bank knabbelt ze wat op. Dat zal dan het eerste moeten zijn straks: boodschappen doen in New York. Waar? Dat zal ze allemaal uit moeten vinden. De firma heeft wel voor huisvesting gezorgd, maar verder zal ze het toch alleen uit moeten knobbelen. Daar is ze ook voor gewaarschuwd. “Ze leggen je daar niet in de watten hoor. Ieder moet daar zijn eigen weg zien te vinden en bemoeit zich niet met andermans zaken.”

Met de sleutel veilig diep in haar rokzak en een tas onder haar arm geklemd, loopt ze de grote draaideur uit. Het is al warm, ondanks dat het nog vroeg is; de vochtige lucht maakt alles klam en mat. Zelfs de enkele boom aan de overkant staat roerloos en gelaten de hitte van de dag af te wachten.

Ze kijkt de lange weg af, waar vier rijen dik het verkeer voortraast, stopt en weer verder jakkert. Aan weerskanten rijzen de gebouwen torenhoog, ze houden beneden de laatste schaduw vast, alleen heel hoog worden de hoogste gebouwen al warm verlicht door de opkomende zon.

Het is nog vroeg, toch lopen er al rijen haastende mensen op de brede stoepen. De eerste bedelaars zijn ook al op pad en proberen wat los te krijgen van die stroom, maar het lijkt Ellen dat ze niet veel succes hebben. Iedereen haast zich voort, ziet niets, heeft blijkbaar maar één doel: zo ongestoord mogelijk op tijd op het werk te zijn. Een lange man staat, met een bekertje voor zich, sullig, midden op de stoep. Hij staat er roerloos, alleen zijn ogen gaan langs de gezichten van de mensen, meest zakenlui en kantoormeisjes, die hem niet lijken te zien. Ze komen in een brede stroom op hem af, een onzichtbare hand maakt er dan twee rijen van, die langs hem heen golven.

Ellen loopt mee in de stroom. Zo’n man zou beter kunnen werken, denkt ze. Bij de volgende hoek, waar de drom even stopt voor een oversteeklicht, staat een oude vrouw met een busje te rammelen. Ze heeft een hoofddoek om het krullige haar geknoopt en ondanks de warmte staat ze weggedoken in een dikke jas. Zelfs de kraag heeft ze opgezet. Bij voorbaat roept ze al: “Dank u wel! Dank u wel!” Boven haar ingevallen mond flitsen de oogjes in het gerimpelde, zwarte gezicht van de één naar de ander. Als ze Ellen ziet aarzelen, roept ze nog een keer: “Dank u wel, heb een goeie dag!” Ze rammelt nog een keer extra met haar busje en Ellen kan het niet laten er een paar kwartjes in te gooien. Ze is de enige en ze voelt zich bijna schuldig als ze weer in de grote, zwijgende stroom meeloopt. Als zo’n vrouw er nu drank voor gaat kopen…

Toch kan ze er geen spijt van hebben. Maar verder krijgen ze geen cent van haar, besluit ze, als ze een nog jonge man met zijn hele hebben en houwen in een boodschappenwagentje naast zich, op een bank ziet liggen, nog diep in slaap.

Langs allebei de kanten van de weg is een eindeloze rij winkels, maar de meeste zijn nog dicht. Alleen de vele restaurantjes zijn open en doen goede zaken. Ze komt weer langs een koffiehuis. Het aroma zweeft door de open deur naar buiten. Ze snuift. Ja, besluit ze, dat is iets om de eerste morgen in New York mee te vieren: koffie met een ‘doughnut’.

Het is er druk, maar het is toch niet moeilijk om een vrij tafeltje te vinden en vanuit een hoekje geniet ze van een dampende kop koffie, van het knapperige baksel en van het bestuderen van al die vreemde gezichten. Het schijnt dat veel mensen, op weg naar hun werk, even zon koffiebar inschieten voor hun ontbijt. De bediening is er ook op ingesteld: de mensen krijgen bijna direkt waar ze om vragen en vertrekken zodra hun koffiekop leeg is. Iedereen schijnt gehaast en al is het er vol, het is er opvallend stil. Alleen het getinkel van de lepeltjes tegen de dikke mokken, een paar woorden hier en daar van klanten en op de achtergrond het zachte gedrum van de radio. De mensen kennen elkaar niet, dus wordt er ook niet gepraat. Men passeert elkaar.

Als Ellen voelt dat ze eigenlijk niet langer kan blijven zitten, loopt ze naar buiten. Nu op zoek naar een levensmiddelenwinkel. Er zijn er hier niet veel. De meeste mensen gaan natuurlijk naar één of andere grote supermarkt. Maar gelukkig vindt ze toch een winkel waar ze kan krijgen wat ze nodig heeft. Het is een gezellig, ouderwets ‘winkeltje-om-de-hoek’, iets wat je in deze moderne wereldstad niet direct zou verwachten en als de deur dicht gaat, sluit ze die hele jachtige stad buiten. Het is er rommelig, alles staat op elkaar gestapeld en in allerlei geheimzinnige hoeken is weer wat anders uitgestald. Dat zo’n winkeltje hier nog kan bestaan is een raadsel, maar het is er nadrukkelijk voor de ‘vergeet-dingen’ en niemand moppert dan ook als er wat extra betaald moet worden.

Ellen kijkt eerst even rond. Het is vandaag vrijdag, dus moet ze proberen ook voor zaterdag en zondag wat te kopen. Het neemt nogal wat tijd om precies te vinden wat ze wil hebben. De produkten zijn nieuw en vreemd, op de verpakkingen staat wel van alles en nog wat, maar met haar zaken-Engels begint ze nu niet zo veel. Ze moet alles thuis nog maar eens uitvoerig bestuderen. Dat zal wel nodig zijn, want een huisvrouw is ze nooit geweest.