Vergeefse vlucht

tweede druk, maart 2005

J.D. Heemskerk

Vergeefse vlucht

© B.V. Uitgeverij De Banier, Utrecht - 2004

Omslagillustratie: Hans Ellens

Vormgeving: Mariëtte Wilgehof

ISBN 90 336 2803 1

NUR 344

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij digitaal, elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere wijze, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

J.D. HEEMSKERK

Vergeefse vlucht

DE BANIER

1

Wegwezen!

Dat beheerst hem totaal.

Steef maakt een wilde spurt over de volle lengte van de straat. Dwars door de dwarrelende bloesems van de uitbundig bloeiende bomen heen. Het lijkt wel of die hem aanmoedigen, vooruit! snel nu…, sneller! Wanneer hij aan het eind van de straat zijn vaart inhoudt, klopt het hart in z’n keel. Dat zo’n sprint hem zo kan uitputten!

De panische drang om te vluchten vermindert. Dan komt het gebeurde hem weer voor ogen. Opnieuw grijpt de angst hem naar de keel. Heel zijn leven staat op z’n kop. Vluchten moet hij. Kom op, wegwezen! spoort hij zichzelf aan. Snel loopt hij verder, de drukke dorpsstraat in.

Ja, hij moet doorgaan! Terwijl hij toch zwak staat. Er was ruzie en ze hebben elkaar nooit gemogen. Dat zal niemand hier in de buurt ontkennen. Vooral Bert, zo stelt Steef zich voor, zal zo’n verklaring met genoegen afleggen. Maar het plezier van een overwinning zal die jongen niet krijgen. Dus moet hij weg. Weg uit dit dorp en uit deze buurt. Zijn jas heeft hij nog aan en dat is een geluk. Zonder geld kom je nu eenmaal niet ver.

Als hij door een lichte bocht in de weg komt, ziet hij bij de bushalte een bus staan. Het is de bus naar de stad. Dat is boffen! Een laatste stukje rennen en hup, de bus in. Hijgend grist hij zijn strippenkaart uit z’n zak en stempelt af. De bus rijdt weg. Hoewel er genoeg lege zitplaatsen zijn, blijft hij staan en kijkt naar buiten. Gespannen tuurt hij naar voren en naar achteren. Maar er is niets bijzonders te zien. Nog geen vijf minuten later zijn ze het kleine dorp uit.

Steef ontspant zich wat en zoekt een zitplaats. Even bijkomen en vooral… nadenken!

Na een klein halfuur stapt Steef op het stationsplein in de naburige stad uit. Tijdens het laatste stukje in de bus heeft hij besloten verder de trein te nemen. Met een lijf vol zenuwen loopt hij naar de stationshal. Ook nu werpt hij steeds onderzoekende blikken om zich heen. Hij ziet alleen het gewone beeld van een druk station. In de hal loopt hij automatisch naar de loketten, maar op een paar meter afstand van de rijen die zich daarvoor hebben gevormd, blijft hij staan.

Sufferd! beschuldigt hij zichzelf. Hier komen ze straks het eerst vragen, misschien wel met z’n foto in de hand. Natuurlijk kan hij ook pinnen, maar is het niet verstandig om zuinig met z’n geld om te springen? Trouwens, welke bestemming moet hij opgeven? Normaal zou hij er niet over piekeren om zwart te rijden, maar het is nu de beste oplossing. Dus keert hij zich af en loopt door naar het perron. Is de richting die hij kiest ook weer automatisme? Gedeeltelijk, het is de gewone weg naar huis, alleen, die is nu afgesneden. Maar een stukje die kant uit kan wel. Voorlopig moet hij nog twintig minuten wachten. Hij zoekt een hoekje in een moderne glazen wachtkamer. De spanning is wat gezakt, maar nu hij passief wachten moet, komt de nervositeit weer terug. Niemand besteedt echter aandacht aan hem. De trein komt binnen en hij stapt in. Zodra de deuren gesloten zijn en ze rijden, zoekt hij een treintoilet op en verdwijnt naar binnen. Het zal beslist een veel toegepaste manier zijn om de controle te ontlopen, maar hij weet geen betere. Men laat hem in het kleinste kamertje met rust. De stationsnamen worden afgeroepen, maar ook zonder dat weet hij precies waar ze zich bevinden. Ontelbare malen maakte hij deze reis heen en terug. Bij een stopplaats halverwege op zijn gewoonlijke route komt hij tevoorschijn en roetst in één keer het perron op. Ziezo, het lijkt er toch op dat het aardig lukt om zijn spoor uit te wissen.

Maar hij is er nog niet. Welke kant zal hij nu opgaan? Hij ziet op het bord dat er over vijf minuten een intercity binnenkomt. Dat lijkt hem wel wat, want die stopt niet zo vaak. De trein is op tijd en al spoedig bevindt hij zich opnieuw in het toilet van een voortsnellende trein. Toch groeit er nieuwe onrust in z’n hart. Tot nu toe was zijn tocht heel voorspelbaar. Hij moest het dorp uit, dus nam hij de bus. Daarna weg uit de streek en liefst zonder sporen na te laten, dus nam hij als zwartrijder de trein. Dat gaf het bijkomend voordeel dat het niets kostte. Maar zo langzamerhand wordt het tijd zijn voorlopig eindpunt te bepalen en dat is hem nog allesbehalve duidelijk. Hij heeft wat geld, dus de eerste dagen of, als hij heel zuinig is, de eerste weken hoeft hij geen honger te lijden. Maar waar moet hij slapen? En waar vindt hij werk? Hij beseft dat hij nu net zo dakloos is als de mensen die zo vaak met hun krantjes bij busstations en supermarkten staan. Maar die mensen kennen de weg, hij niet. Tot op vandaag woonde hij thuis. Maar aan het leven in zijn vertrouwde omgeving is abrupt een einde gekomen. Als hij dat beseft voelt hij zich akelig slap worden. Hij sluit de deksel van de wc-pot en gaat erop zitten. Dat akelige gevoel is natuurlijk een gevolg van de spanning, maar ook heeft hij sinds zijn ontbijt van vanmorgen niets meer gegeten of gedronken. De trein mindert vaart en hij hoort de naam van een station door de luidspreker. Die plaats kent hij alleen van naam. Steef neemt een snelle beslissing. Hier ligt zijn voorlopig eindpunt. Het is niet anders.

Korte tijd later loopt Steef de voor hem vreemde stad in. Bij een kraampje op het stationsplein koopt hij twee belegde broodjes en een blikje cola. In het park vindt hij een bankje waarop hij met zijn eten en drinken gaat zitten. Eerst weer een schuwe blik om zich heen. Stop daarmee, Steef! vermaant hij zichzelf. Er is hier nog geen mens die kan weten wat er vanmorgen op kilometers afstand is gebeurd. Op dit moment is hij hier veilig. Hij moet het wel een paar keer in gedachten herhalen voor hij erdoor kalmeert. Gewoontegetrouw bidt hij voor zijn eten en dan moet hij ineens denken aan zijn morgengebed. Toen was er nog niets aan de hand. Hij had om bewaring gebeden voor de zonde en voor ongelukken, herinnert hij zich.

Nu, na alles wat er daarna is gebeurd, lijken die woorden de spot met hem te drijven.

2

De hele middag zwerft Steef door de stad. Hij ziet de winkelcentra, loopt over markten en bekijkt een industrieterrein. Dit wordt dus de komende tijd zijn woon- en werkterrein. Zijn verkenningstocht is een manier om zijn aandacht af te leiden van de voortdurend opkomende herinnering aan wat er die ochtend gebeurde. Bij de grens van de bebouwde kom zakt hij neer in het gras langs een brede sloot. Zijn voeten doen zeer en hij voelt zich uitgeput. Om hem heen sluipt langzaam de schemering over het land en uit de sloten en van de landerijen stijgt een lichte mist op. Hè, nu even onderuit zakken en z’n ogen dichtdoen. Het is verleidelijk. Toch maar niet doen. Het lijkt hem niet zo verstandig om daaraan toe te geven. Hoog gras of riet om zich achter te verbergen groeit er niet. Iedereen die langskomt ziet hem meteen.

De omgeving doet hem overigens vertrouwd aan. Het lijkt op Zwaanshoven, het dorp waar hij opgroeide en tot op vandaag nog woonde. Wat nu? Hij neemt zich voor om terug te lopen naar het station en daar voor de nacht een slaapplek te zoeken. Even nog een nachtje in de anonimiteit blijven. Maar als hij wil opstaan, krijgt de twijfel hem te pakken. Moet hij echt zo verder? Zonder zijn vertrouwde leven van thuis? Zonder zijn ouders en zusjes? Zonder zijn studie en het werk op zijn stageplek? Ook daar zullen ze tevergeefs op hem wachten. Het liefst zou hij…

Stop! Hij weet wat dan het gevolg zal zijn. Dat leidt in elk geval niet naar thuis. Ineens voelt hij zich ontzettend alleen. In zijn binnenzak voelt hij de omtrekken van zijn mobiele telefoon. Daarna is er weer die tweestrijd. Gebruikmaken van zijn mobieltje is geen snelle weg terug. Natuurlijk zal zijn vader hem ophalen, maar er is geen denken aan dat hij dan morgen zijn normale leven kan voortzetten. Ze zullen hem juist thuis het eerst zoeken. Maar is zo’n overgave eigenlijk niet het beste? Nijdig schudt Steef zijn hoofd. O nee, dat niet! Dus kan hij voorlopig niet naar huis. Hij moet een nieuwe weg uitstippelen. Wie weet wat hem daar nog bij te wachten staat. Weer is er een aarzeling. Want als hij contact zoekt met zijn vader, hoeft hij zich maar te laten leiden en wie weet, misschien valt het mee…

Bij deze overweging komt de opstandigheid terug. Ja, natuurlijk valt het mee, als hij maar een volgzaam en nu vooral schuldig jongetje wordt. Hij is immers altijd tot last geweest! Het werd hem vanmorgen nog voor de voeten gegooid.

Hij doet het niet! Nee, hij gaat door. Vreemd genoeg geeft die definitieve beslissing hem weer wat rust. Maar voor hij teruggaat, wil hij eerst nog wat anders doen. Het schiet ineens door hem heen om hier in deze rust eerst een avondgebed te doen. Toch… ondanks alles. Maar… een gebed tot de Alwetende. Kan hij dat, mág hij dat in deze situatie wel doen? Die tegenstrijdige gedachten maken hem nog vermoeider dan hij al is. Het gevoel van grote eenzaamheid komt terug. Als hij zo doorgaat, is er niets meer waarop hij kan terugvallen. Geen mensen… en God? Zou God zich ook niet meer met hem bemoeien? Zal hij tevergeefs om Zijn bescherming vragen? Hij zal erom smeken. Dat gevoel is zo sterk dat hij geen keus heeft. Steef vouwt zijn handen en bidt om bescherming en hulp. Het geeft hem een beetje steun en toch… toch voelt het onecht.

‘Hé, joh! word ’es wakker!’

‘Huh?’ De stoot tegen zijn schouder en de ongeduldige uitroep halen Steef in één keer uit zijn slaap terug in de werkelijkheid. Hij kijkt in de koele, onderzoekende ogen van een conducteur. Het is ’s morgens vroeg en fris. Het perron en de wachtkamer zijn verlaten op hem na. Houterig komt hij overeind. Die stijfheid na een nachtje wachtkamerbank wordt elke morgen erger.

De man die hem wekte, steekt van wal. ‘Kijk ’es, jongen, het komt wel voor dat iemand die geboemeld heeft hier de nacht doorbrengt. We zijn wat dat betreft niet kinderachtig. Maar jou zie ik hier nu al de hele week elke morgen liggen. Dat kan natuurlijk niet. Het is hier een station, geen hotel. Heb je soms thuis ruzie, of zo?’

Stom van me, denkt Steef. Ik had het bij die eerste of tweede geslaagde overnachting moeten laten. Zo val ik op. Inpakken en wegwezen maar.

‘Sorry’, zegt hij een beetje schor, ‘ik heb momenteel weinig geld en geen thuis. Maar ik verzin wel wat anders. Dit doe ik niet meer.’ Onder het praten grijpt hij zijn pas gekochte rugzak, die als hoofdkussen diende en loopt naar de deur van de wachtkamer. Verdwijnen, denkt hij, voor die man nog meer vragen stelt of de politie erbij haalt. Hij duwt de deur open en glipt naar buiten.

‘Als het nodig is, wil ik je wel helpen hoor!’ roept de man hem na. Hij voelt zich waarschijnlijk overrompeld door Steefs reactie en wordt ineens wat toeschietelijker.

‘Niet nodig, maar toch bedankt!’ roept Steef terug. In de hal schuift hij zijn rugtas in een bagagekluisje. Zo, die is hij voor de rest van de dag even kwijt.

Het is in het station vreemd leeg, niet alleen omdat het nog erg vroeg is, maar het is zondag vandaag. Gisteren realiseerde hij zich opeens dat het al zaterdag was. Bij zijn zoektocht door de stad had hij ook de kerken ontdekt. Die zondag wilde hij erheen, had hij zich voorgenomen. Dat was een reden om zichzelf eens kritisch te bekijken. Hij voelde zich slonzig en smerig. Niet alleen wilde hij naar de kerk, hij moest ook werk gaan zoeken. Al leefde hij wel zuinig, toch raakte zijn geld aardig op. Dus de komende week wilde hij werk gaan zoeken en een vaste slaapplaats. Ter voorbereiding kocht hij wat schone kleren en toiletspullen, plus een rugzak om alles in te doen. Nadat hij zich had gewassen, zocht hij een wasserette op om z’n vuile kleren te laten wassen. Opgewekt en als herboren zocht hij voor de laatste keer het station op. Het werd hem al vertrouwd en het kostte niets. Dat had hem nu dus bijna de das omgedaan.

Het is natuurlijk nog veel te vroeg voor de kerk. In de stille stad zwerft hij een poosje rond tot hij een cafetaria vindt. Daar eet hij wat en drinkt een kop koffie. In een parkje vlakbij de kerk wacht hij tot het tijd is. Het bezorgt hem een vreemd gevoel van ontroering als hij binnenkomt tussen andere kerkgangers, een plekje krijgt van de koster en ziet hoe het gebouw langzaam volloopt onder zacht orgelspel. Hij voelt zich ineens opgenomen in een vertrouwd aandoende gemeenschap. Samen met zijn ouders en zusjes was die zondagse kerkgang voor hem een vaste gewoonte geweest en al is dit een hem onbekende gemeente, hij zal er hetzelfde Woord horen.

Tenslotte zwijgt het orgel, de kerkenraad en predikant komen binnen en de dienst begint. Na het openingsvers noemt de dominee het te lezen schriftgedeelte: ‘Uw hart worde niet ontroerd; gijlieden gelooft in God, gelooft ook in Mij. In het huis Mijns Vaders zijn vele woningen; anderszins zo zou Ik het u gezegd hebben; Ik ga heen om u plaats te bereiden. En zo wanneer Ik heen zal gegaan zijn, en u plaats zal bereid hebben, zo kome Ik weder en zal u tot Mij nemen…’

De regels treffen Steef zo diep dat het vervolg min of meer aan hem voorbij gaat. ‘In het huis Mijns Vaders zijn vele woningen. Ik ga heen om u plaats te bereiden.’ Zo’n woord na de ondervinding van dakloos zijn. Is dit nu een teken dat de Heere van hem afweet? In dit woord zit troost. Het is een belofte van eens thuis te zullen komen, maar… er staat wel iets voor: ‘Gijlieden gelooft in God!’ Kan hij dat zeggen, zelfs maar in de zwakste vorm, na wat er vorige week gebeurde? Hij durft er geen ‘ja’ op te zeggen en toch… Naar dit Woord wordt er immers bij hem thuis geleefd. Vaak spreken ze erover.

De preek gaat over een ander gedeelte van Johannes 14 en Steef hoort het maar half. Wel blijft hij genieten van het erbij horen. Pas de slotzang raakt hem weer, nog dieper dan het begin van de Schriftlezing. Nu moet hij z’n tanden op elkaar klemmen om zich te beheersen. ‘Ik ben o HEER’ een vreemdeling hier beneên, laat Uw geboôn op reis mij niet ontbreken…’ Het doet zeer vanbinnen. Kon hij zich ook maar weer laten leiden door Gods gebod. Is dat nog wel voor hem? Nee, want hij wil niet terug. Hij had immers besloten het hoofd niet te buigen en dat is hij nog steeds niet van plan. Wat blijft hem dan over? Hij doet verkeerd, maar die anderen dan? Steef komt er niet uit.

Temidden van de stroom kerkgangers komt hij naar buiten. De meeste mensen verspreiden zich snel. Te voet, met de fiets of in de auto gaan ze alle kanten uit en nauwelijks een kwartier na de dienst zit hij alweer in z’n eentje in het nabijgelegen parkje.

Er ligt een lange eenzame middag voor hem, met als enige onderbreking straks de middagdienst. Na de drukke week met allemaal nieuwe dingen, bespringt hem nu, nog erger dan op de eerste avond, de eenzaamheid en ook het heimwee. Heimwee naar thuis, naar zijn vader, zijn familie. De verleiding om het maar op te geven grijpt hem weer aan. Veel sterker dan in de afgelopen dagen het geval was. Zal hij naar huis bellen? Haastig, bang dat hij zich zal bedenken, haalt hij zijn mobieltje tevoorschijn. Hij heeft het uitgezet omdat hij er zuinig mee moet zijn. Zonder oplader is het al gauw niet meer te gebruiken. Hij heeft zijn mobieltje de afgelopen dagen wel vaker in handen gehad, maar steeds weer ongebruikt teruggestopt. Zijn spoor is nog te vers. Maar nu lokt het wel heel erg aan. Hij bezwijkt voor de verleiding en zet de telefoon aan. Op de display leest hij dat er tien sms-jes zijn. Hij vergeet zijn voornemen om te bellen erdoor. Eerst maar eens kijken wat anderen hem te melden hebben. Er is even een klein beetje hoop dat hij zich heeft vergist. Stel je voor dat hij terug kan naar huis! Verlangend en nieuwsgierig opent hij het eerste sms-je. Het is van zijn jongste zusje, en ze stuurde het op de dag na zijn vlucht. Uit het eerste zinnetje blijkt al dat Maria weet wat er is gebeurd en dat brengt een teleurstelling mee. Hij hééft zich niet vergist. Wel blijkt ze solidair te zijn met hem. Het tweede berichtje is van een dag later, ook van Maria, met een verzoek: ‘We zitten heel erg in spanning. Pappa heeft al twee nachten niet geslapen. Laat even wat van je horen! XX, Maria.’

Hij moet ervan slikken en er branden tranen achter zijn ogen. Hij is niet verstoten. In zijn somberste ogenblikken heeft hij daarvoor gevreesd. Is de Heere nu niet goed voor hem? Eerst vanmorgen die lieflijke verwijzing naar het Vaderhuis met de vele woningen en de bede om Gods geboden hem niet te onthouden, die op zijn lippen werd gelegd en nu dit…

Hij denkt lang na. Ja, de Heere is wel goed, maar de mensen niet. Ze zullen hem vernederen, dwingen om schuld te bekennen en daarvoor straf opleggen. Als dat is gebeurd zullen ze elkaar voldaan aankijken. Ziezo, het recht heeft zijn loop gehad.

Dan is het moeilijke ogenblik voorbij. Hij houdt vol! En daarom, besluit hij, hoe moeilijk het ook is, hij zal geen antwoord geven. Ze mogen niet weten waar hij is. Dan kunnen ze hem ook niet beïnvloeden. Zijn vijanden zullen niet zo gauw hun zin krijgen.

Toch kan hij het niet laten om ook het derde en vierde berichtje te openen. Ze zijn ook van zijn zus en hun inhoud komt op hetzelfde neer. Dan ineens schrikt Steef van een belsignaal. Zijn telefoon gaat en het nummer van zijn zus verschijnt in het display. Dit had hij kunnen verwachten! Maria merkt dus dat haar berichtjes gelezen worden. Is dit nu een samenloop van omstandigheden of houdt iemand de wacht bij haar telefoon? Pas op, Steef! waarschuwt hij zichzelf. Hard zijn! Weer direct contact af!

Hij vecht tegen de verleiding om na dagen van eenzaamheid een vertrouwde stem te kunnen horen. Uiteindelijk drukt hij met een resoluut gebaar op uit. Maar Maria geeft het niet op. Na een paar minuten gaat de telefoon weer. Haastiger nu drukt hij uit en kijkt even schichtig om zich heen. Maar het park is verlaten. Aan deze verleiding moet een eind komen en daarom zet hij vastberaden zijn mobieltje uit.

De minieme schakel met thuis is nu een dood ding. Hij legt de telefoon naast zich neer en sluit z’n ogen. Op de achtergrond hoort hij de bladeren ritselen, en de geluiden van het verkeer en ineens voelt hij zich volkomen verlaten. Thuis is het nu ook zondagmiddag, twaalf uur. Z’n ouders en zusjes zijn waarschijnlijk net terug uit de kerk. Misschien zitten ze aan de koffie. Hij kan het tafereel bijna uittekenen. Mam schenkt de koffie in en na veel vragen, tenslotte met een dreigende ondertoon, gaat Eva met de koektrommel rond. Die draait altijd voor zulke karweitjes op. Zo zal het nu ook zijn, als ze… als ze deze morgen tenminste naar de kerk zijn geweest. Het zullen voor hen minstens even vreemde dagen zijn als voor hem. Twee zusjes heeft hij en Maria, de jongste, is al die dagen al bezig om contact met hem te leggen. Ze laat hem niet vallen. Nee, Maria is een vechter! Met haar heeft hij altijd een hechte band gehad. In gedachten hoort hij haar stem en haar lach. Een echo van haar spontane uitspraken klinkt in zijn oren. Het kropt weer in z’n keel. Wat mist hij haar! Natuurlijk houdt hij van z’n moeder en van Eva, maar toch, naast z’n vader is Maria hem het liefst.

Fel overvalt hem plotseling het zelfverwijt. Wat heeft hij aangericht? Niet alleen in z’n eigen leven, ook in het hunne! Zelfs in het leven van die andere twee, aan wie hij nu niet anders dan met afkeer denken kan. De opstandigheid in z’n hart groeit weer. Kom, geen gesnotter. Haastig komt hij overeind, stopt zijn mobieltje in zijn jaszak en verlaat het park. Eens kijken of hij ergens een kop koffie kan krijgen en wat eten.

Het nadenken over een slaapplek voor de komende nacht verdringt de confrontatie met de sms-jes van zijn zus. Als hij wat zit te eten in een cafetaria vraagt hij om een telefoonboek. Na even bladeren vindt hij wat hij zoekt. Het adres schrijft hij op een stukje papier. In de namiddag is hij weer present in dezelfde kerk. Hij geniet niet zo als die morgen, want er is meer spanning om andere zaken. Straks zal hij zich voor het eerst een klein beetje moeten blootgeven. Hij kan niet meer terug naar het station en naar een hotel gaan of een kamer zoeken, staat niet alleen op gespannen voet met zijn financiën, het lijkt hem ook te gevaarlijk. Immers, de politie controleert regelmatig de namen van gasten. Nee, hij zal zich melden bij de opvang van zwerfjongeren van het Leger des Heils. Dat lijkt hem het beste. Hij moet toch ergens de nacht doorbrengen.

Na de dienst zit hij nog eenmaal in ‘zijn’ parkje. In een nieuwe vlaag van heimwee zet hij zijn mobiel weer aan om de sms-jes van zijn zus nog eens te bekijken. Er zijn twee nieuwe bijgekomen. Ja, dat kon hij verwachten. Ze hebben thuis dus gemerkt dat hij zijn telefoon aan heeft gehad. Daarom slaat hij de eerdere berichten maar over. De ene is weer van Maria. Haar verhaal over de blijdschap en opwinding die hij vanmiddag veroorzaakte, doen hem de tranen naar de ogen dringen. Daarna opent hij het andere sms-je, afkomstig van Maria’s mobieltje, maar door zijn vader geschreven. Het is een moeilijk bericht. Pap moet het met pijn in het hart hebben geschreven. Zijn verdriet en het zelfverwijt, nog altijd zelfverwijt… zijn in die paar regeltjes duidelijk te proeven.

Bij het lezen van dit berichtje kan Steef zijn tranen niet bedwingen. Tenslotte veegt hij met een zucht zijn ogen droog. Er is even contact geweest en hoewel zijn hart schreeuwt om meer wil hij het hierbij laten.

Nadat hij zijn rugzak heeft opgehaald, gaat hij op zoek naar het adres van het Leger des Heils. Hij heeft geen idee waar het is, maar na twee keer vragen heeft hij het dan gevonden. De ontvangst is vriendelijk, al moet Steef een verhaal verzinnen over ruzie thuis en niet terug willen. Het wordt een samenraapsel van hele en halve leugens èn een valse naam. ‘Een identiteitskaart heb ik niet bij me’, doet hij onverschillig als hem ernaar wordt gevraagd. Het stuit hem tegen de borst, maar men accepteert het. Hij krijgt een eenvoudig bed op een zaaltje toegewezen en de nacht verloopt redelijk rustig. Tot zijn grote vreugde ontdekt hij dat hier de mogelijkheid bestaat een douche te nemen en daar maakt hij graag gebruik van.

3

Twee dagen zwerven over de markt en het industrieterrein volgen nog voor Steef werk heeft. Bij een bedrijfje in groente en fruit dat door ziekte personeel te kort komt, mag hij bijspringen. Hij scharrelt er juist rond en hoort de baas schelden. Hij trekt de stoute schoenen aan en spreekt de man aan. Ook hier gebruikt hij het ‘ruzieverhaaltje’ om zijn behoefte aan werk te verklaren. Het slaagt ook hier. Drie dagen mag hij mee naar hun standplaatsen in verschillende wijken van de stad.

Een redelijk geslaagde week dus, maar toch wil hij zo niet doorgaan. Er moet wat meer lijn in zijn leven komen en zoveel mogelijk leugens eruit. Het lastige is dat er wel genoeg los werk is, maar vrijwel iedereen vraagt naar een legitimatie en een sofi-nummer. Dat durft hij niet aan.

Die donderdagavond slentert hij door een groot, druk winkelcentrum. Het is koopavond en een slordig geklede man op een bankje vraagt hem bij het langslopen om een vuurtje. Helaas voor de man rookt hij niet, maar uit solidariteit als zwerver onder de zwervers, koopt hij in een supermarkt vlakbij een aansteker voor hem.

‘Bedankt joh’, zegt de man blij verrast. ‘Jij bent nog niet helemaal verpest door deze gore maatschappij. Kom toch effen zitten. Ik heet Ben.’

Ze raken aan de praat. Dat wil zeggen, Ben voert het woord en Steef luistert. Een wonderlijke man, ontdekt hij. Iemand die heel bewust dakloos is en vol onvrede zit over de samenleving. Hij kan de fouten ervan aardig verwoorden. Telkens als hij een in zijn ogen verkeerd aspect heeft blootgelegd sluit hij indringend af met het zinnetje ‘…zul jij er niet intuinen?’ Onderwijl steekt hij de ene na de andere sigaret op. Driftig hanteert hij zijn pas gekregen aansteker.

Zijn verhalen gaan Steef tenslotte irriteren. Hij durft heus wel een discussie met hem aan over de vraag wat nu ieders aandeel in al dat verkeerde is. Zowel sociaal als geestelijk. Maar hij voelt er niet voor. De situatie waarin hij verkeert, kost hem al hoofdbrekens genoeg.

‘U moet niet zoveel roken’, zegt hij opeens als er een pauze in Bens drukke gepraat valt. ‘Want dat is ook slecht. Voor uzelf en voor de mensen in uw omgeving.’

De zwerver kijkt hem eerst ronduit verbouwereerd aan en daarna begint hij bulderend te lachen. ‘Jij zegt niet veel, kereltje’, schatert hij, ‘maar als je je mond opendoet…’

‘…snijdt het hout’, maakt Steef droog af. ‘Eh… zal ik koffie voor ons halen?’ Hij knikt naar een cafetaria, een eindje verder. Het kan best, denkt hij overmoedig. De groentehandelaar is scheutig geweest bij het uitbetalen.

‘Nou… dat sla ik niet af’, accepteert Ben glunderend.

‘Oké dan.’ Steef staat op. Wat doet die man gretig voor zoiets onnozels als een bekertje koffie, verwondert hij zich, terwijl hij naar het cafetaria loopt. Wel geld uitgeven aan sigaretten, maar eten en drinken komen op de tweede plaats, begrijpt hij. En dan menen dat je de wereld kunt verbeteren…

Hij komt bij Ben terug met op een geleend blaadje voor elk een kop koffie en een broodje. De zwerver bedankt hem hartelijk, ja, hij wordt zelfs wat sentimenteel. Met tranen in zijn stem noemt hij zichzelf nu een grote mislukkeling.

De omslag in stemming bij Ben werkt wel nadelig voor Steef. In plaats van op de maatschappij richt de man nu zijn aandacht op hem.

‘Ik denk dat jij ook problemen hebt’, veronderstelt hij. ‘Waar woon je eigenlijk?’

‘Op dit moment woon ik nergens. Ik heb ruzie gehad thuis.’

‘Dat is niet zo best. Maar als je geld op is, ga je toch zeker weer naar huis terug?’

‘Nee, ik wil het volhouden.’

‘Zo, dat klinkt vastberaden. Waar wil je dan van leven?’

‘Ik ben op zoek naar werk. Deze week heb ik drie dagen ingevallen bij een groentekraam op de markt.’

‘Geweldig, en hoe verder?’

‘Dat weet ik nog niet. Het wordt morgen weer zoeken.’

Opeens wordt Ben zakelijk. ‘Hm, heb je een opleiding gevolgd?’

‘Ik ben automonteur.’ Bijna, denkt hij er achteraan, maar zegt het niet.

‘Automonteur? Dan kan ik je misschien aan werk helpen’, zegt de zwerver. ‘Ga maandagmorgen maar naar de Elandstraat. Weet je die te vinden?’

‘Nee, ik kom niet uit deze stad. Maar dat vind ik wel.’

‘Nou, er zit daar een kleine garage, Auto Konings. Daar moet je maar eens vragen. Zeg er maar bij dat Ben je heeft gestuurd. Dan lukt het vast wel.’

Steef wacht niet tot maandag. De volgende morgen gaat hij erop af. Na wat zoeken en vragen vindt hij de Elandstraat. Auto Konings bestaat uit twee panden, waarin het bedrijf en een bescheiden showroom zijn ondergebracht. In de werkplaats zijn enkele mannen bezig.

Eén van hen kijkt hem vragend aan. ‘Ik zoek de baas’, zegt Steef.

‘Dat ben ik.’

‘Hebt u werk voor me?’

De man kijkt Steef onderzoekend aan. ‘Het is momenteel niet erg druk. Dus dat zal niet gaan, denk ik’, luidt het teleurstellende antwoord.

Steef geeft het niet meteen op. ‘Weet u dat zeker? Ik ben bijna klaar met m’n opleiding voor automonteur en het bedrijf waar ik stage liep, was erg tevreden over me.’

‘Welke opleiding heb je precies gedaan?’

‘Vier jaar MTS autotechniek.’

‘Waarom heb je het niet afgemaakt?’

‘Och, door wat moeilijkheden thuis’, zegt Steef voorzichtig.

‘Moest je daar die opleiding voor afbreken? Stom hoor. Dan is het aardig uit de hand gelopen.’

‘Ja, eh… ik ben weggegaan.’

Konings steekt z’n handen in z’n broekzakken. ‘Moest dat echt? Een diploma is belangrijk hoor. Maar wie heeft je naar mij gestuurd?’

‘Ben’, antwoordt Steef. ‘Hij zei dat ik het maar bij u moest proberen.’

De garagehouder denkt na en trommelt intussen zachtjes met z’n vingers op de motorkap van een auto. ‘Wat ben je gespannen’, zegt hij ineens, ‘je hebt moeilijkheden thuis, zei je. Hm, ik denk eerder dat je wat op je kerfstok hebt, jongen! Hoe ernstig is het?’

Steef verstijft door die onverwachte vraag. Had hij de raad van Ben maar niet opgevolgd. Hij maakt een ongecontroleerde beweging om weg te lopen.

Konings moet erom lachen. ‘Nou, nou, rustig maar. Ik vraag al niks meer. Jij wilt je een beetje afschermen, begrijp ik.’ Hij werpt een blik op de beide andere mannen. ‘Kom even mee naar m’n kantoortje, dan regelen we iets.’

Dat doen ze, gewoon mondeling, er komt niets op papier. Daarna kijkt Konings hem weer onderzoekend aan. ‘Bedenk wel dat ik behoorlijk m’n nek voor je uitsteek. Ik verwacht dus een flinke tegenprestatie van je. Het is hard en lang werken bij mij. Wat zeg je ervan?’

‘Ik doe het.’ Konings boezemt hem niet echt vertrouwen in, maar dat gezwalk langs de straat is hij echt beu.

‘Fijn. Eh… ik heet Koos’, zegt zijn toekomstige baas. ‘Ik verwacht je maandag.’ Hij krijgt geen hand, enkel als afscheid een korte knik.

Het is zo snel weer zondag dat hij zich erover verwondert. Deze week is voorbij gevlogen. Overleven blijkt een intensieve en inspannende bezigheid. Vanaf morgen heeft hij dus een baan. Zwart werk dat per week wordt uitbetaald. Hij heeft het in feite te danken aan Ben. Die zwerver heeft hem meer doorgehad dan hij besefte. Ben wist wel waar hij hem naar toe moest sturen.

Voor het eerst sinds zijn vlucht is hij een klein beetje voldaan. Ja, hoe langer hij erover denkt, hoe meer hij dit als een doorbraak ziet. Overmoedig neemt hij zich voor niet op te geven!

De rest van de dag zwerft hij wat rond door verschillende parken. De nu lege winkelstraten vermijdt hij. Ook naar de kerk gaat hij niet. Het verlangen van de vorige keer is weg.

In de loop van de dag verdwijnt zijn pas verworven voldoening. Zijn stemming slaat radicaal om en hij krijgt het moeilijk. Veel moeilijker dan de vorige dagen, toen de spanning van het overleven hem bezighield. Zijn geweten plaagt hem. Voortdurend komt die fatale morgen terug in zijn gedachten. Dan beleeft hij het weer. Hij ziet nu waar het uit de hand liep en pijnigt zich met de vraag welke houding de juiste was geweest. Waar ging hij te ver? Ging hij eigenlijk wel te ver of… deed de ander dat? Als dat zo is kan hij de hele schuld van zich afschuiven! Een mooie conclusie, maar het geeft geen vrede in zijn hart. Hij gaat onderhandelen met zichzelf. Een stap minder ver kan immers ook. Heeft hij zijn bezinning niet verloren door het optreden van die ander? Ja toch! Eventjes rust vanbinnen. Maar de strijd komt weer terug. Hij komt er niet uit. Afleiding heeft hij nodig. Het zal fijn zijn als het maandagmorgen is.

Misschien is hij volgende week op zijn nieuwe werk in de gelegenheid om zijn mobiel op te laden. Hij maakt er alleen gebruik van om de sms-jes te lezen die Maria hem trouw blijft sturen. Antwoord geven doet hij niet. De batterij is bijna leeg. Misschien vindt hij in de garage van Konings een acculader die past.

‘Wil je dat ding opladen?’ informeert Konings en wijst naar de telefoon die Steef in z’n hand heeft.

‘Ja’.

‘Hoe lang heb je hem al?’

‘Sinds vorig jaar, maar m’n oplader ligt thuis.’

‘Kennen ze dat nummer daar?’

‘Ja.’

‘Heb je hier al vaak gebeld en bellen ze jou?’

‘Ik heb hem hier nog nooit gebruikt. De batterij is leeg.’

‘Het is verstandiger om het zo te laten. Als je beslist moet bellen koop dan liever een andere telefoon. Met die ouwe sporen ze je binnen een paar weken op.’

‘Bedankt voor de tip.’ Hij vraagt niet wie zijn nieuwe baas met ‘ze’ bedoelt.

‘Koos…, ik eh…, ik heb een beetje een probleem.’

‘Nog een probleem? Ik heb me de hele week met je beziggehouden!’

‘O, dat is wel goed. Ik zit met iets dat privé is…’

‘Privé? Wat heb ik daarmee te maken?’

Er schiet peper in zijn bloed. ‘Ik zoek een plek om te wonen en te slapen. Als ik dat niet beter kan regelen, moet ik hier weer weg.’

‘Waar slaap je nu dan?’

‘In een opvangcentrum voor zwerfjeugd van het Leger des Heils.’

Koos schiet in de lach. ‘Lieve help. Proberen ze je lid te maken van het koor?’

Steef lacht niet mee.

‘Nou eh… ik snap het. Loop niet meteen weg. Ik denk erover na en je hoort wel van me.’

Aan het begin van de middagpauze, zodra de twee andere collega’s weg zijn en Steef bezig is om zijn jas aan te trekken, staat Koos ineens achter hem. ‘Loop je even mee?’

Achter Konings aan loopt hij binnendoor naar zijn woning. ‘Wat is nu precies de moeilijkheid?’ vraagt Koos daar.

‘Al twee weken slaap ik in het opvangcentrum. De leiding daar krijgt een beetje door dat ik niet echt een zwerver ben. En als het daar uit de hand loopt, vragen ze mij om een handje te helpen om de boel op te ruimen. Ik ben heus niet lui, maar ik val te veel op, denk ik. Het wordt zo steeds moeilijker om vaag tegen hen te blijven. Maandagnacht ben ik maar uitgeweken naar een park hier in de buurt. Bah, dat is helemaal niks voor mij. ’s Morgens ben je koud en stijf. En dan de spanning. Er hoeft maar één keer controle te zijn en dan…’

‘Ja…ja…’ onderbreekt Koos hem ongeduldig. ‘Ik doe er wat aan. Kom maar ’es mee.’

Hij laat hem een kleine kamer aan de achterkant van het huis zien. Er staan wat oude spullen, waaronder een bejaard, ijzeren ledikant met dekens en een kussen. Het ruikt er wel erg muf. ‘Wat denk je hiervan?’

‘Het zou een oplossing zijn.’

‘Het kost je 30 euro in de week. Je mag er slapen en ’s avonds en in het weekend verblijven. Ik wil niet dat je er kookt of bezoekers ontvangt. Je houdt het zelf schoon met inbegrip van het beddengoed. Op de gang hiernaast is een wc. En je blijft bij mij werken zolang je er woont. Zijn we het eens?’

‘Graag…’

‘Geregeld dus. De huur trek ik van je verdiensten af. Wat mij betreft kun je er vandaag nog in.’

4

Ik word een gewoontedier, met elke middagpauze hetzelfde loopje, spot Steef tegen zichzelf. Dezelfde stoplichten, dezelfde huizen en hetzelfde park. Terwijl hij dat denkt, loopt hij langs een groot gebouw waar, volgens het bord op de muur, agrarische cursussen worden gegeven. Ter hoogte van het pleintje ervoor schrikt hij op van een lachende uitroep uit een groepje cursisten. Ze hebben ook pauze en gewoonlijk besteedt hij weinig aandacht aan hen. Maar nu houdt hij een moment verrast zijn schreden in. De stem die hij hoorde, komt hem bekend voor. Snel monstert hij het groepje studenten. Het is een tiental jongens en enkele meisjes van ongeveer zijn leeftijd. Hij ziet zo gauw geen bekende en loopt door. Op zijn rondje door het park blijft hij ermee bezig en op de terugweg vertraagt hij opnieuw zijn gang en kijkt scherp. Ineens herkent hij een van de jongeren. Het is zijn vroegere vakantievriend, Seth Tavenaar. Ze hebben elkaar ooit leren kennen tijdens een zomerkamp voor de jeugd van de kerk. Het klikte meteen tussen hen. Een aantal zomers heeft hij met hem opgetrokken. Ook heeft hij wel eens bij hem thuis gelogeerd. Toen hij aan z’n studie begon is het contact wat verwaterd.

Steefs eerste impuls is onmiddellijk contact zoeken. Dat onderdrukt hij. Eerst moet hij nadenken voor hij wat doet. Dan is de gelegenheid voorbij. De studenten verdwijnen naar binnen.

Terug in de garage blijft de ontmoeting door zijn hoofd spelen. Het leven en werken hier is allemaal heel wat minder prettig dan hij eerst verwacht had. Hij heeft dan wel onderdak en geld om te leven, maar daarmee is alles wat positief is, wel gezegd. Zijn baas begint zich zo langzamerhand te ontpoppen als een slavendrijver. Koos eist buitensporig lange werkdagen van hem tegen een veel te laag loon. Het vooruitzicht dat deze cirkel van werken, eten en slapen wel eens heel lang kan duren, benauwt hem.

Volhouden Steef, zegt hij soms tegen zichzelf. Want waar vindt hij een baas die hem contant betaalt en verder geen vragen stelt?

Maar nu is er in al die somberheid ineens een heel klein beetje kleur gekomen. Het verlangen naar wat menselijke warmte en echte belangstelling groeit. Morgenmiddag gaat hij een poging doen om Seth te spreken, besluit hij.

Steef rijdt de auto van de band af. Met een behendige draai rijdt hij door de omhoogstaande deur het parkeerterrein voor de garage op. De snelle bewegingen verraden de routine. Als hij weer binnenkomt, werpt hij eerst een blik op de klok en loopt dan naar zijn baas. ‘Koos…’

Konings duikt op van onder een motorkap. ‘Wat is er?’

‘Ik wil graag een extra uurtje aan m’n middagpauze plakken.’

‘Hm, je weet dat er nog vier auto’s staan te wachten? Ik heb beloofd dat ze aan het eind van de middag klaar zouden zijn.’

‘Dan werk ik straks wel wat langer door.’

‘Dan is het oké. Tot zo dan maar.’

Steef loopt naar de kleedruimte, trekt z’n vuile overall uit en schiet in zijn jas. Daarna loopt hij de straat op. De zon schijnt uitbundig en even haalt hij diep adem. Ziezo, vandaag even twee uur weg uit die lawaaiige ruimte vol smeer en vuil. Het meeste wat hij er doet is autobanden vervangen of olie verversen. Dat is niet moeilijk, nu hij is ingewerkt.

Nu eerst kijken of hij Seth terug kan vinden. Als hij weer bij het cursusgebouw is waar hij hem gisteren heeft gezien, vertraagt hij zijn pas en slentert er onderzoekend langs. Er lopen veel mensen in en uit. Ineens ziet hij Seth. Deze keer aarzelt hij niet, maar loopt naar het groepje toe, waar zijn vroegere vriend tussen staat. Hij nadert hem van achter en als hij vlakbij is hoort hij Seth praten. Het is een zakelijk gesprek over een scheikundig onderwerp. Hij begrijpt er niks van, maar herkent wel die driftige bevlogen toon van vroeger. Als Seth ergens voor stond, ging hij door tot het bittere einde. Hij grinnikt een beetje bij de herinnering.

‘Hé, Seth! Ben je nu nog niet uitgestudeerd? Dat valt me van je tegen’, zegt hij droog door het drukke gepraat van zijn jeugdvriend heen. Dan staat hij op nog geen twintig centimeter afstand van zijn oor.

Er is behalve de stem van Steef veel omgevingslawaai, maar Seth weet onmiddellijk met wie hij te doen heeft en reageert flitsend. Hij breekt zijn betoog abrupt af. ‘Wat hoor ik nou? Een lama blaten?’ merkt hij helemaal in de stijl van hun jongenstijd op. Dan pas draait hij zich naar de spreker om. Er komt een verheugde grijns op zijn gezicht. ‘Ha die Steef!’ roept hij enthousiast. ‘Nee maar! Wat heb ik jou in geen tijden gezien. Wat doe jij hier?’

‘Dat is gauw verteld. Ik werk hier vlakbij, al een heel poosje’, antwoordt Steef bedaard.

‘Werkelijk, werd Zwaanshoven je te klein?’

Hij weet niet direct wat hij daarop zeggen moet. Gelukkig wacht Seth niet op antwoord. Hij praat alweer verder. ‘Ze hebben mij een poosje thuis nodig. Ik kon daarover een afspraak met m’n baas maken en in de nog overgebleven werktijd moest ik hier maar eens een cursus volgen, besloot hij. Vandaar dat ik hier nu zit.’ Met zijn duim wijst Seth naar het gebouw achter hem.

‘Dan hebben ze het goed met je voor.’

‘Dat moet je m’n vader eens vertellen’, zegt Seth en er klinkt wat bitterheid in zijn stem.

Steef houdt verdere vragen nog voor zich. ‘Heb je even tijd?’ vraagt hij verlangend aan zijn vriend.

‘Ik kom net naar buiten, mijn pauze duurt nog bijna een uur.’ Seth keert zich tot z’n medecursisten. ‘Jongens, tot straks. Ik ontmoet hier net een oude vriend.’

‘Zullen we naar het park hier even verderop lopen’, stelt hij vervolgens aan Steef voor. Ze lopen samen weg, af en toe naar elkaar grijnzend in een verheugd herkennen.

Steef opent de discussie. Hij is er in deze maanden aan gewend geraakt zichzelf af te schermen. Met wat gerichte vragen wil hij Seth eerst laten praten, al zal het onvermijdelijk zijn dat zijn vriend straks aan hem ook de nodige vragen zal stellen.

‘Jij ging toch thuis op jullie kwekerij werken?’ informeert hij verbaasd. ‘Nu heb je het ineens over je werkje baas en een cursus volgen. Werk je dan niet meer bij je vader?’

‘Nee, ik werk op een proefstation voor de sierteelt.’

‘O, eh… Is je vader dan gestopt met de kwekerij?’

‘Nee joh, zo eenvoudig ligt het niet. Ik liep destijds stage bij dat proefstation en daar beviel het me zo goed dat ik er ben gaan werken.’

‘Zo’, zegt Steef langgerekt. ‘Dat zal je vader je niet in dank hebben afgenomen. Ik weet nog dat hij zich er toen al op verheugde dat jij op de kwekerij zou komen.’

‘Je neemt nog altijd geen blad voor je mond, dat hoor ik al.’ Er klinkt nu wat tegenzin in de stem van Seth. ‘Ik zei al dat het niet zo eenvoudig lag. Mijn vader is niet zo gemakkelijk, ben je dat soms vergeten? Uiteindelijk voelde ik er niets voor om jarenlang onder zijn heerszucht te buigen. Hij heeft alles uit de kast gehaald om me tegen te houden, maar ik heb doorgezet.’

‘Vervelend is dat. Het botert dus niet geweldig tussen jullie.’

‘Nee, een heel verschil met jou. Jij hebt een geweldige vader. Ik was er vroeger vaak jaloers op. Hoe gaat het bij jullie thuis?"

Mooi, Seth weet dus van niets. Hij veronderstelde het al, maar nu weet hij het zeker en dat lucht op. Wat nu? Doen alsof er niets aan de hand is? Bij deze eerste ontmoeting is dat niet zo moeilijk. Maar als hij dit contact een beetje wil uitbouwen moet hij zich niet in leugens of halve waarheden verstrikken. Zo eerlijk mogelijk dan maar.

‘Zover ik weet gaat het er goed. Maar ik ben al een tijdje niet meer thuis geweest.’

Op die haast laconiek gedane mededeling valt Seths mond open van verbazing. ‘Waar is dat goed voor?’ informeert hij onbescheiden.

Dan is het de beurt van Steef om te zeggen dat zijn thuissituatie voor hém niet eenvoudig ligt. Met het verhaal dat hij steeds gebruikt. Een verhaal over ruzie en koppigheid. Hij blijft vaag. In feite draait hij er een beetje omheen. Seth is nog niet van zijn verbazing bekomen. ‘Tjonge, daar kijk ik wel van op. Met wie kun jij thuis zo’n onenigheid hebben dat je erom wegblijft? Dat kan ik niet raden!’

Zo loopt het uit de hand, voelt Steef. Vervelend is dit. Hij wil alleen dat Seth van z’n geïsoleerd bestaan af weet. Dit moet hij afstoppen voor hij zich hopeloos heeft verward in allerlei uitvluchten. Hij moet maar om begrip vragen.

‘Het was echt niet fijn voor me om die stap te moeten nemen’, zegt hij. ‘Ik loop nu in m’n eentje rond te sjouwen. Kun je begrijpen hoe blij ik ben dat ik jou tegen het lijf liep. Laten we het zo houden. Alsjeblieft, vraag niet naar details. Ik wil het daar nu liever niet over hebben.’

Het gezicht van Seth betrekt. ‘Ja, natuurlijk. Even goede vrienden hoor. Het is wel jammer. Kan ik niets voor je doen? Ik wil je best helpen.’

‘Dat kun je, maar niet richting mijn familie. Ik wil graag weer een beetje contact met jou hebben, als je hier bent.’

‘Nou, ik ben hier drie dagen per week. Maar over een paar weken is deze cursus afgelopen en m’n hulp thuis ook. Dan ga ik weer terug naar m’n eigenlijke werk op het proefstation. Weet je wat? We maken een vervolgafspraak. Ik heb het gevoel dat we nog niet uitgepraat zijn. En als ik in m’n enthousiasme dingen vraag die je niet kwijt wilt, laat me dan maar kletsen. Eh… waar woon en werk je eigenlijk in deze stad? Mag ik dat wel weten?’

‘Ja hoor. Ik werk bij Auto Konings in de Elandstraat.’

‘Nooit van gehoord. Maar dat zegt niet zoveel. Deze stad is voor mij zo goed als onbekend.’ Hij blijft staan en wijst naar een onbezet bankje. ‘We gaan hier even zitten.’ Een ogenblik is het stil. ‘Eh Steef… je hebt je toch niet in de nesten gewerkt hé?’

Steef glimlacht onwillekeurig bij die vraag. Seth moest eens weten! ‘Ik begrijp je bezorgdheid, maar we zouden daar niet over praten.’

‘Natuurlijk. Ik wil me echt niet met jouw zaken bemoeien. Maar ik begrijp hieruit wel dat jij helemaal op jezelf aangewezen bent. Dat vind ik behoorlijk vervelend voor je. Je hebt iemand nodig, dat voel ik wel. Ik wil graag weer contact met je. We waren vrienden en we worden het weer. Oké?’

Even rust de hand van Steef zwaar op de schouder van zijn vriend. ‘Heel graag en bedankt voor je vertrouwen’, zegt hij schor.

‘Kom’, zegt Seth. ‘Laten we teruggaan. Onderweg maken we een nieuwe afspraak.’

5

‘Kijk niet zo somber’, zegt Seth. ‘Al kom ik hier niet meer op cursus, het hoeft toch niet onze laatste ontmoeting te zijn.’

De afgelopen weken hebben ze vaak samen hun lunchpauze doorgebracht. Het is Seths laatste cursusdag en ze hebben afgesproken om na werktijd samen te gaan eten. Ze kunnen het redelijk met elkaar vinden, maar als vroeger is het niet. Dat ligt vooral aan hem, weet Steef. Hij heeft te veel te verbergen. Niet alleen over thuis is hij vaag, ook bij garage Konings houdt hij zijn vriend weg. Hij heeft niet verteld dat hij bij zijn werkgever inwoont. ‘Ik heb een moeilijke huisbaas’, vertelt hij met een glimlach, ‘die niet graag heeft dat ik bezoek ontvang. Ik neem het maar, want het is moeilijk om hier huisvesting te vinden.’ Of dat waar is? Steef heeft geen flauw idee. Maar Seth woont hier ook niet, hij is evenmin op de hoogte en neemt zonder meer aan wat zijn vriend zegt. Al die weken eenzaamheid is zwaar, maar geregeld met een vriend omgaan en daarbij erg op je hoede moeten zijn, valt evenmin mee. Het is een geluk dat Seth niet argwanend is en er niet echt op uit is om achter de reden van zijn ‘ruzie thuis’ en het verblijf hier te komen.