ALS HET LEVEN EEN OMWEG MAAKT

CIP-GEGEVENS KONINKLIJKE BIBLIOTHEEK, DEN HAAG

Van de Steeg-Stolk, Hanny

Als het leven een omweg maakt / Hanny van de Steeg-Stolk : De Banier

ISBN 90 336 2519 9 geb.

NUGI 340

Trefw.: romans ; oorspronkelijk

Ontwerp omslag: Wim Smalen

Illustratie omslag: Hans Ellens

© B.V. UIGEVERIJ DE BANIER, UTRECHT 1996

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Hanny van de Steeg-Stolk

Als het leven een
omweg maakt

UITGEVERIJ DE BANIER - UTRECHT

1.

Het zit Carola toch allemaal niet mee. Ze schreef al twee keer een sollicitatiebrief en nog heeft ze geen baan. Carola vraagt zich af wat de oorzaak is, maar komt er niet uit.

De proefles in Zeewijk ging voor haar gevoel goed. Het was een prettige groep, ze voelde zich aardig rustig. Maar zij was niet de enige sollicitant. Nog drie anderen hadden een poging gewaagd. Eén van hen deed het blijkbaar toch beter, die dan ook aangenomen is.

Carola vond het achteraf wel jammer, omdat Zeewijk haar aantrok. In gedachten had ze al urenlange wandelingen langs het strand gemaakt, waar ze vorig jaar nog geweest was. Ze had genoten van de hoge golven die maar op het strand bleven rollen en van de lucht met zijn ontelbare blauwe kleurschakeringen. Links vormden de zonnestralen gouden randjes op de witte wolken en boven haar was de lucht inktblauw. Rechts aan de horizon had de lucht een mintgroene kleur, alsof de zee erin weerspiegelde. Dat indrukwekkende natuurgezicht had ze nog nooit eerder gezien en ze zal het niet gauw vergeten.

Carola vond het natuurspel van lucht en water heel boeiend en zou graag in de buurt van de zee willen wonen. Die advertentie in Zeewijk had haar dan ook wel aangelokt.

Ze liet zich door de afwijzing niet ontmoedigen en probeerde het enkele weken later nog een keer in Noordduinen. Ook daar was een kaper op de kust, die ook nog een voordeel had. Deze sollicitant woonde namelijk in een dorpje vlakbij, zodat de huisvesting geen problemen gaf.

De animo begint bij Carola een beetje af te nemen. Ze leest van de krant nog net het nieuws, maar daar heb je het ook mee gehad. De laatste pagina’s mijdt ze opzettelijk. Voorlopig is de aardigheid er even af. Ze had gedacht dat het gemakkelijker zou gaan. Wat er nu precies aan haar lessen mankeert, weet ze ook niet goed. Er waren geen specifieke aanmerkingen op haar proefles. Waarschijnlijk was de ander toch net iets beter.

Carola heeft het er best moeilijk mee. Het kan de derde keer weer misgaan en ze is al drieëntwintig. Voordat ze naar de PABO ging, heeft ze eerst nog een paar jaar op een kantoor gewerkt. Ze heeft bewust voor het onderwijs gekozen en er niet bij stilgestaan, dat ze bij het solliciteren tegenslag zou ondervinden. Ze zou zich haast afvragen, of ze wel geschikt is voor dit beroep.

Vastberaden schudt ze haar donkere krullen naar achteren. Ze moet door die twee afwijzingen de moed niet laten zakken. Er zijn in het land nog wel meer leerkrachten nodig, maar een baantje langs de kust zal er wel niet meer inzitten.

In haar komt toch weer de oude veerkracht boven en ze verzamelt alle energie. Ze probeert eerst haar diploma te halen.

Die laatste weken zet Carola alles op alles. Ze heeft redelijke cijfers gehaald voor het schriftelijk examen; de beoordeling van de stageschool is ook goed. Nu moet ze nog een paar scripties maken, waarvoor ze een aantal boeken moet doornemen. Urenlang zit ze op haar kamer te zwoegen. Ze heeft geen tijd voor andere dingen.

Haar moeder klaagt over de rommel in haar kamer. „Kan je niet wat opruimen? Dat werkt toch veel gemakkelijker.” Carola slaakt een diepe zucht en steekt wanhopig haar armen in de lucht. „Dat is het nou juist. Als ik nu alles ga uitzoeken, kan ik niks meer terug vinden.”

Overal door de kamer liggen kleren verspreid. Je kan nergens meer zitten, want alle stoelen zijn bedekt. Om bij het raam te komen, moetje over allerlei boeken en paperassen heen stappen.

Mevrouw Wilts kan zo slecht tegen al die rommel in huis. Ze begrijpt niet, dat haar dochter in zo’n toestand kan leren. Tenslotte berust ze er maar in. Als Carola zich zo het prettigst voelt, moet ze het nog maar een poosje aanzien. Over een paar weken, als de spanning eraf is, zal ze met plezier de bezem door haar kamer halen.

Als het eindgesprek erop zit, is het een heel andere Carola die zich aankondigt, want ze is geslaagd. Luid bellend rijdt ze met haar fiets achterom en gooit hem tegen de garagemuur aan. Ze is helemaal opgelucht. Lawaaierig doet ze de deur open en laat ter plekke haar jack en tas vallen. Die lastige spullen is ze tenminste kwijt. Met stralende ogen kijkt ze naar moeder, die haar al op zat te wachten.

„Ziezo,” roept ze, „en voorlopig kijk ik geen boek meer in.” Carola neemt een paar dagen volkomen rust, slaapt lekker uit en doet letterlijk waar ze zin in heeft. In maanden heeft ze geen ontspannend boek gelezen. Daar heeft ze nu heerlijk de tijd voor.

Vandaag is ze bij haar zus geweest, die al mopperde, dat ze zo’n tijd niet geweest was. En kleine Petra was net zo blij als tante Carola zelf, dat ze weer eens bij elkaar waren.

„Gauw terugkomen, hoor!” Ze wil laten weten, dat ze haar tante graag mag. En andersom is Carola ook dol op haar nichtje. Ze kan goed met kinderen omgaan. Regelmatig past ze op, dat echt geen straf voor haar is.

„Moetje er weer niet eens hoognodig tussenuit?” spoorde ze haar zus aan.

Die haakte er natuurlijk direct op in. „We hebben nog een heel lijstje af te werken. Kun je soms morgenavond?”

Carola ging ermee akkoord. Nu het examen voorbij is, weet ze nog niet goed, wat ze 's avonds moet doen. Morgenavond is dat in ieder geval geen probleem.

Als ze later haar eigen kamer binnenloopt, valt haar opeens de rommel op, die ze eigenlijk ook wel beu is. Nu ze zeker is van haar diploma, kunnen heel veel paperassen de vuilnisbak in. Opeens krijgt ze er zin in om haar kamer weer toonbaar te maken. Ze wil weer eens iemand op een fatsoenlijke manier ontvangen. Ze kan haar visite op het ogenblik alleen maar een staanplaats aanbieden.

Zingend zoekt ze een grote zak op en gaat op het enige open plekje tussen de spullen zitten. De boeken die ze in de toekomst nog kan gebruiken, zet ze op de boekenplank. Maar van die papierrommel moet ze af, daar heeft ze niks meer aan. Enthousiast propt ze al het overtollige papier in de zak en kijkt even later naar het schone resultaat. Het lijkt zo vreemd! Ze moet wel even aan zo’n opgeruimde kamer wennen. Die rommelige sfeer had voor haar ook wel zijn bekoring, maar zo is het beter. Nu ontdekt ze weer eens, hoe groot haar kamer is.

Mevrouw Wilts raakte zo af en toe het onderwerp opruimen aan, maar merkte al gauw dat Carola daar nog niet aan toe was. „Dat komt wel, hoor, daar heb ik nou geen zin in,” was het korte antwoord. Moeder kende haar dochter wel zo’n beetje, dat ze het op den duur in die rommel ook niet kon uithouden.

„Ik krijg gewoon ruimtevrees hier,” zegt ze om de hoek van de kamerdeur. „Fijn, dat je alles weer aan kant hebt.”

Carola vindt dat eigenlijk ook wel en tevreden kijkt ze om zich heen. Voor hoe lang zal ze hier nog wonen? Ze weet nog niet waar ze terechtkomt, want ze heeft nog steeds geen baan. Daar moet ze nu ook haast mee gaan maken. Ze zit er best over in. Na de zomervakantie wil ze toch graag aan het werk. Ze heeft dan wel een vrij gevoel van het leren af te zijn, maar haar toekomst is nog steeds onzeker.

Carola is niet het type om bij de pakken neer te zitten. Iedere dag zoekt ze nu ijverig in de krant en spelt elke advertentie die iets met onderwijs te maken heeft. Het valt toch niet mee. In de ene oproep wordt een leerkracht voor groep 6 gevraagd, in een andere een kleuterjuf. Dat zijn juist de groepen, die ze het laatst zou kiezen. Ze geeft de voorkeur aan groep 3 of 4, maar voor deze groepen zijn de scholen blijkbaar voorzien.

Totdat er op een zaterdagmorgen een advertentie in de krant staat, waar Carola bijzonder veel aandacht voor heeft. „Welke enthousiaste juf wil er in Dorpersveld in groep 4 lesgeven? Wij hebben een groep van twintig kinderen en wonen in een landelijk dorp. Voor een eventuele woning is al gezorgd.”

Dat moet ze toch nog eens overlezen, want dit is nu net iets wat ze zoekt. Het dorp ligt wel niet aan de zee, maar in het oosten van het land is het ook mooi. Een rustige omgeving met hier en daar wat bossen. In de stad had ze ook wel willen werken, maar die drukte hoeft toch voor haar niet zonodig. In de vakantie zijn ze een keer door Dorpersveld gekomen. De rust daar is gewoon een verademing. Flats, hoge kantoren en files kom je er niet tegen.

Hoe meer Carola erover nadenkt, hoe meer zin ze in een sollicitatie krijgt. Ze bespreekt het met haar ouders, die haar direct aansporen om te solliciteren.

„Probeer het, joh. Schrijf zo snel mogelijk.” zegt haar vader, „misschien maak je nu wel een kans.”

De maandag daarop pakt ze pen en bloknoot en begint vol goede moed aan de zoveelste sollicitatiebrief. Ze moet gemotiveerd overkomen en daarom de zaken goed onder woorden brengen. Die brief schrijf je niet zomaar even, vooral als je al twee keer gesolliciteerd hebt. Het kost Carola een hele morgen. De eerste is niet naar haar zin en wordt op de grond gelegd. Bij de tweede schrijft ze er een verkeerde datum boven. Nu pakt Carola het wat hardhandiger aan. Ze verfrommelt het papier en gooit hem over haar hoofd. De prop komt ergens achter haar op de grond terecht. Maar het blijft niet bij één afgekeurd exemplaar. Om haar heen liggen er al drie. Carola wordt boos op zichzelf, omdat ze steeds fouten maakt. Ze wil persé een foutloze brief opsturen, anders maakt ze direct al een slordige indruk. Bij de vijfde poging lukt het wel. Ze leest de brief nog een keer door en stopt hem resoluut in een envelop, die ze zo snel mogelijk naar de brievenbus brengt.

Wachten duurt lang, zeker voor Carola die op bericht uit Dorpersveld zit te springen. Ze kan de postbode haast niet afwachten en zou hem de post het liefst uit zijn handen trekken. Zodra de brievenbus kleppert, grist ze de brieven van de deurmat en zoekt zenuwachtig of er misschien één uit Dorpersveld tussen zit. En hoewel haar vader zegt dat het nog aan de vroege kant is, is ze iedere morgen toch weer gespannen.

Na twee weken, wat voor Carola wel twee jaar lijkt, bezorgt de post de zo fel begeerde brief uit Dorpersveld. Nu ze hem in haar hand heeft, ziet ze er tegenop om hem open te maken. Misschien is ze al wel afgewezen, maar de nieuwsgierigheid wint het van de twijfel. Haar ogen vliegen over de regels, waarbij ze totaal geen aandacht meer heeft voor haar omgeving. Haar moeder merkt al, dat het goed bericht is. Een diepe zucht en een blije glimlach spreken duidelijke taal.

„Ik mag volgende week komen voor een gesprek, ma. Ik hoop maar, dat het doorgaat, ’k Heb echt zin om daar te werken.”

Afwezig staart Carola naar buiten. In gedachten ziet ze zich al staan voor de kleine groep. Uit ervaring weet ze, dat kinderen uit een dorp een andere aard hebben dan jeugd uit de stad. Ze leven dicht bij de natuur, waartussen ze opgroeien. En dat trekt Carola juist aan. Volgens de brief is er een woning beschikbaar, waarvan ze zich al een voorstelling maakt. Een huisje met alles erop en eraan helemaal voor zichzelf, dat ze naar eigen idee kan inrichten met fleurige gordijnen en veel planten.

Wat maakt ze zich toch allemaal wijs! Ze doet net, alsof alles in kannen en kruiken is…. En ze moet notabene nog gaan kennismaken. Ze moet haar hoofd nu niet te veel op hol jagen. Des te harder is straks de klap, als de benoeming niet doorgaat.

Mevrouw Wilts slaat ondertussen ongemerkt haar dochter gade en ziet de wisselende uitdrukkingen op haar gezicht. Ze begrijpt haar enthousiasme, maar ook de twijfels die bij haar opkomen.

„Wacht maar rustig af, Carola. Eén is er Die alles bestuurt. Als die betrekking voor jou weggelegd is, krijg je hem.”

Met dat rustig afwachten heeft de ’juf zonder werk’ best moeite, want praktisch iedereen in de klas heeft een baan. Ze zou ook zo graag zekerheid willen hebben, maar met al dat gepieker schietje niks op. Ze moet voorlopig nog wat geduld hebben. Dat ze juist vanavond weer naar haar zus moet, geeft weer wat afleiding.

Petra staat haar bij de deur al op te wachten. Het is altijd feest voor haar, als tante Carola komt.

Het kleine ding maakt er echt misbruik van. In haar nachtpon zwaait ze voor het raam haar vader en moeder vrolijk na en dan een diepe zucht. Zo, nu heeft ze tante Carola tenminste voor zich alleen. Naar bed wil ze nog helemaal niet en slaakt zegt dan met haar liefste stemmetje, dat ze zo graag een banaan lust.

„Krijg ik van mama ook,” zegt ze vol overtuiging.

Hoewel Carola daaraan twijfelt, geeft ze haar nichtje er toch maar één. Ze vindt het wel gezellig, als ze nog even opblijft. Door het opgewekte gebabbel vergeet ze Dorpersveld helemaal.

Petra vindt het ook prachtig. Om zo lang mogelijk te rekken, bijt ze met haar tanden hele kleine hapjes van de banaan.

Maar als tante Carola vraagt, of ze ook vlug kan eten, laat ze zich niet kennen en propt haar mond helemaal vol.

„Naar bed, slimmerd!” Als Petra een verhaaltje beloofd wordt, rent ze de trap op naar boven, maar neemt geen genoegen met een ’verhaaltje’.

„U moet héél lang vertellen!” beslist ze en kruipt tegen haar tante aan.

Carola voldoet maar al te graag aan het verzoek. Met al die onderbrekingen vliegt de avond om.

Als Petra ondergestopt is, bladert ze beneden wat tijdschriften door en dan is het al weer tijd om kleine Maarten de fles te geven. Ze doet het op haar gemak, om maar zo lang mogelijk van het ventje te genieten.

Even later stappen haar zus en zwager binnen, waarna het nieuws uit Dorpersveld uitvoerig wordt besproken. Ze hopen echt voor Carola, dat het nu wat wordt.

2.

Carola is erg zenuwachtig, als ze van het station naar de school loopt. Ze neemt haast geen notitie van de omgeving. Ze weet niet, wat ze straks moet zeggen. In gedachten vormt ze koortsachtig de ene na de andere zin. Ze kan wel een heel verhaal klaarmaken, maar wat er gevraagd wordt, weet ze tenslotte nog niet. Ongemerkt staat ze voor de school, maar is veel te gespannen om alles goed op te nemen. Niet meer piekeren, gewoon naar binnen gaan, zegt ze tegen zichzelf.

Resoluut loopt ze over het stille schoolplein naar de ingang, waar de deur uitnodigend wordt opengedaan door een vriendelijke nog jongeman, die zich voorstelt als de directeur. Jos de Rooy weet onderhand wel, hoe hij met kersverse sollicitanten moet omgaan. Hij vraagt hoe de reis gegaan is en of ze de school gemakkelijk kon vinden. Een paar onbelangrijke vragen die Carola op dit moment wel kan waarderen. Ze wordt er zelfs wat rustiger door.

In de personeelskamer zitten een paar bestuursleden op hen te wachten. Door een inleidend praatje over de stad waar ze vandaan komt, gaat Carola zich meer op haar gemak voelen. Ze is niet meer zo gejaagd en neemt wat rustiger deel aan het gesprek. Ook als haar wat persoonlijke vragen worden gesteld, gaat ze niet impulsief te werk maar denkt er even over na en geeft dan weloverwogen antwoord.

Het onderhoud is tot ieders tevredenheid verlopen. De sollicitante mag proefles komen geven. Na afloop laat Jos de Rooy aan haar de lokalen zien die vorig jaar gerenoveerd zijn en er met hun frisse kleuren en nieuw meubilair gezellig uitzien. In de kast staan de modernste leermiddelen. Het geheel is voor Carola zó uitnodigend, dat ze er direct wel in zou willen beginnen. Ze moet niet te voorbarig zijn, maar eerst nog proefles geven en daar staat of valt haar benoeming mee. Ze weet nu in ieder geval in welke klas het gebeuren gaat en waar groep drie volgende week twee lessen van haar krijgt.

Even later stapt Carola met de nodige informatie de school uit. Ze voelt zich een stuk kalmer dan toen ze er naar binnenging en neemt nu echt de tijd om rond te kijken. Als je het dorp vergelijkt met de stad, is het hier erg landelijk en rustig. De school is niet van de laatste jaren, maar ziet er goed onderhouden uit. Het gebouw dat maar zes lokalen telt, ligt op een rustig punt en op de ruime speelplaats voor de school zijn een aantal speeltoestellen aangebracht. Het geheel heeft iets aantrekkelijks voor Carola. Ze werpt nog een laatste blik op het sfeervolle gebouw onder de hoge kastanjebomen en loopt dan snel naar het station. De trein komt over vijf minuten en stopt hier maar één keer in het uur. Ze wil hem echt halen, want ze heeft geen zin om al die tijd op de volgende trein te wachten. Terwijl ze zich naar het station haast, rijden een paar kinderen haar op de fiets voorbij. Misschien krijg ik die wel in de klas, mijmert ze.

Ze staat nog maar ne op het perron, of de trein komt binnen. Ze wil zo gauw mogelijk naar huis om haar belevenissen in Dorpersveld te vertellen. De school met alles wat ze er vanmorgen beleefde, heeft veel indruk op haar gemaakt.

Het worden een paar drukke dagen voor Carola. De voorbereiding voor de proefles neemt heel wat tijd in beslag, maar ze heeft het er graag voor over. Ze zet zich er helemaal voor in om op de school in Dorpersveld een goede indruk te maken. Ze kent alleen de kinderen niet en weet niet, hoe ze zullen reageren op een vreemde juf. Ze kunnen teruggetrokken zijn of aan de andere kant veel aandacht trekken. Op deze situaties kan Carola zich moeilijk voorbereiden. Hoe ze zoiets moet aanpakken, weet ze pas als ze ervoor staat. Dat moet ze dan maar rustig afwachten.

Die woensdagmorgen hebben ze in groep drie een andere juf. De kinderen zitten er niet mee en houden wel van een verandering. Nieuwsgierig kijken ze Carola aan. Het valt haar alles mee. Het ontvangstgesprek begint ongedwongen, de sfeer zit er direct in. Er wordt aandachtig naar het bijbelverhaal geluisterd, ook door de bestuursleden achterin. In het begin is ze erg gespannen, maar als ze eenmaal bezig is, wordt ze wat rustiger.

Over de rekenles is Carola met zo tevreden. In de gauwigheid slaat ze een stuk van de inleiding over. Sommige kinderen begrijpen er dan ook weinig van en gaan er met elkaar over praten. Het wordt even nimoerig, maar Carola herstelt haar fout snel door het probleem nog een keer uit te leggen.

Halverwege de les staan de heren op, lopen met een beleefd knikje naar de sollictant de klas uit en laten Carola in spanning achter. Nu wordt er over mijn toekomst beslist, denkt ze. Ze vindt het jammer, dat het bij rekenen fout ging. Hoe kon ze toch ook zo dom zijn. Ze heeft het thuis zo goed voorbereid, maar tijd om erover na te denken is er niet. Ze moet op de klas letten. De één zit met zijn vinger in de lucht, een paar anderen zitten te praten. Ze moet er nu echt wat van zeggen, voordat het onrustig wordt. Nu ze alleen met de groep achtergebleven is, krijgt ze meer zelfvertrouwen. Carola maakt duidelijk, dat de kinderen die niet klaarkomen, hun sommen in de pauze mogen afmaken. Iedereen gaat, toch wel onder de indruk van haar resolute optreden, recht op zijn stoel zitten. Aan haar strenge gezicht is te zien, dat ze het meent. Er wordt hard gewerkt aan de sommen, want niemand heeft zin om in de pauze binnen te blijven.

Carola heeft even rust, maar voelt zich knap opgelaten. Zal ze benoemd worden, of is het voor de derde keer ’nee’?

Uit de gezichten van de bestuursleden kon ze niet veel wijs worden. Jos de Rooy was echt hartelijk, maar een directeur heeft het niet alleen voor het zeggen.

Terwijl ze de schriften ophaalt, loopt ze maar te tobben. Het is tenslotte al bijna juni en nog heeft ze geen baan. Om haar gedachten wat af te leiden, vertelt ze nog een kort verhaal dat bij de kinderen goed in de smaak valt.

Carola schrikt als er plotseling op de deur wordt geklopt. Terwijl ze met de directeur naar zijn kamer loopt, neemt juf Van Galen haar klas weer over.

„En hoe ging het voor je gevoel?” vraagt hij.

Carola trekt een bedenkelijk gezicht. Zo zeker van zichzelf is ze niet.

Jos de Rooy spreekt haar op de gang wat moed in. „’t Valt vast wel mee.”

Ze gaat op de punt van haar stoel zitten en kijkt de heren die haar beluisterd hebben, onzeker aan. De spanning duurt maar even, want meneer Prins, de voorzitter, zegt, dat het bestuur besloten heeft om haar als leerkracht te benoemen. Op hetzelfde moment is ze van een last bevrijd, vooral omdat het na enkele mislukte sollicitaties wel mag doorgaan. Ze zucht van verlichting en kijkt de heren opgelucht aan.

In de personeelskamer wordt ze door alle collega’s gefeliciteerd en voelt ze zich direct op haar gemak. Over de sfeer hoeft ze in ieder geval niet in te zitten. Ze heeft echt zin om hier te werken. Als het even kon, zou ze morgen al willen beginnen.

Nu Carola benoemd is, kan ze zich weer ontspannen. Ze vond het maar een zenuwachtige toestand en is blij, dat dit niet elke dag gebeurt. Als de collega’s weer aan het werk gaan, blijft ze achter met de bestuursleden en de directeur. Jos de Rooy geeft haar wat zakelijke informatie. Ze krijgt het volgende cursusjaar groep vier die twintig kinderen telt. Ze kan de handleidingen meekrijgen om thuis al vast wat door te nemen. Dat vindt Carola een goed idee en stopt de boeken in haar tas.

Er wordt eigenlijk helemaal niet gepraat over huisvesting, hoewel het toch in de advertentie aangekondigd stond. Ze durft er zelf niet over te beginnen. Misschien is het wat voorbarig een half uur na je benoeming.

Meneer Prins kijkt veelbetekenend op zijn horloge. Hij pakt zijn spullen bij elkaar en zal zo wel opstappen. Maar vóór die tijd wil Carola wel graag weten waar ze terechtkomt. Ze zit gewoon op spelden. Wat is wijsheid: de zaak op z’n beloop laten, of nu direct maar met de deur in huis vallen? Ze is net van plan om ernaar te vragen, als Jos de Rooy erover begint.

„Je zult wel nieuwsgierig zijn naar je nieuwe onderdak.” Carola knikt opgelucht. Daar is ze het roerend mee eens. Meneer Prins gaat er weer gemakkelijk bij zitten, nu om de huisvesting te bespreken. Hij zou het in alle drukte bijna vergeten. De plaats waar de nieuwe leerkracht moet werken weet ze al. Maar het plekje waar ze gaat wonen is ook belangrijk.

Buiten het dorp aan de Zuidwende staat een aantal boerderijen. De ene boer mest varkens. Zijn buurman heeft zijn schuren vol met kippen, terwijl ze aan de overkant kalveren houden. Op één van die bedrijven woont boer Van ’t Hof met zijn vrouw. Naast de grote boerderij staat een klein huis, waarin eerder de ouders van de boer gewoond hebben. Ze hebben het in de zomermaanden steeds verhuurd, maar daar wil de boer vanaf. Hij wil het permanent bewoond hebben. Toen meneer Prins dat te horen kreeg, is hij er op een avond direct op af gestapt. Ze zaten dringend om een nieuwe leerkracht verlegen en zochten daar woonruimte voor. Of de boer zijn huis soms beschikbaar wilde stellen voor de nieuwe juf of meester. Dan konden ze dat in de advertentie erbij zetten. Daar heeft Van ’t Hof niets op tegen en zijn vrouw vindt het ook prima als er iemand voorgoed in het huis komt wonen. Ze mist haar enige dochter die geëmigreerd is naar Canada. Wat gezelligheid in de buurt kan ze best gebruiken.

Er volgt een gedetailleerde beschrijving van het onderkomen. Dat kan je wel overlaten aan meneer Prins. Het huisje ligt midden in de weilanden, waar ’s zomers vee loopt. Van alle kanten heb je een prachtig uitzicht, landelijker en rustiger kan het niet. De kamer heeft een open keuken. Daarnaast zijn twee slaapkamers en een douche.

Het is er erg stil, omdat het huisje een aardig eind van de weg af ligt. De vraag is, of de juf van zo’n rustige omgeving houdt. Meneer Prins hoeft niet bang te zijn, dat Carola van haar benoeming afziet. Onder het verhaal heef hij haar gezicht gadegeslagen en zag, dat het steeds levendiger werd. Haar antwoord kon je zo wel raden.

Voordat hij klaar is, zit ze al te knikken. Zo’n huis had ze in haar gedachten en nu wordt het werkelijkheid.

Helaas is meneer Prins vanmiddag verhinderd om met haar te gaan kijken. Maar Jos de Rooy regelt het venter wel. Hij nodigt Carola uit om bij hem thuis te gaan eten. Carola is helemaal overrompeld. Het duizelt haar even, want het gaat ook allemaal zo vreselijk vlug. In enkele uren tijd heeft ze een baan naar haar zin met een vrijstaand huis helemaal voor zich alleen. Ze is erg benieuwd, maar moet toch nog even wachten tot vanmiddag. Overigens hartelijk van Jos om haar mee naar huis te nemen.

„Rekent je vrouw daar wel op?”

Jos schiet in de lach. „Als je haar kent, zou je dat niet vragen. Bij ons is het net de zoete inval. Eén meer of minder aan tafel valt helemaal niet op. Ga maar mee, dan kan je jezelf overtuigen.”

Jos heeft niks teveel gezegd.

Zijn vrouw Martine neemt haar hartelijk mee naar binnen en aan de tafel in de grote woonkeuken voelt ze zich direct thuis. „Leuk met je kennis te maken. Schik maar aan, hoor.”

Carola vermaakt zich kostelijk bij De Rooy aan tafel. De kinderen hebben op hun manier allemaal iets beleefd en dat moeten ze onder het eten kwijt. De één dist een nog mooier verhaal op dan de ander. Op een gegeven moment praten ze allemaal door elkaar tot vader Jos een eind maakt aan de discussie.

„En nu monden dicht,” vermaant hij. „De nieuwe juf kan gewoon niet eten van de herrie.”

Carola onderdrukt een lach, want ondertussen krijgt ze voldoende gelegenheid om haar honger te stillen. Nu merkt ze pas, dat ze vanmorgen bijna niks gegeten heeft. Of zou het in de gezonde lucht zitten, dat ze zoveel trek heeft? Eigenlijk durft ze niet meer te eten.

Martine ziet haar aarzeling en knikt veelbetekend naar de broodschaal. En dan tast ze toch maar weer toe.

Na het eten belt Jos even naar Van ’t Hof. „Vanmorgen is juffrouw Wilts benoemd. Ze wil vanmiddag graag naar haar nieuwe onderdak komen kijken. Schikt het, dat ze straks even langskomt?”

Ze mag nu al komen. Mevrouw Van ’t Hof wil graag met haar kennismaken. Dat het een juf is, staat haar wel aan. Daar kan ze wat gezelligheid aan hebben of niet? Misschien is ze wel erg op zichzelf en houdt ze helemaal niet van contact. Dat kan natuurlijk ook. In gedachten kan ze alles wel klaarmaken, maar straks valt het misschien wel tegen. Ze zal zich nog maar nergens op vastpinnen.

Carola is blij, dat ze nu al terecht kan. Ze wil graag naar huis om uitgebreid al haar impressies te vertellen. Maar daar is ze ook niet zo snel. Met bus en trein is ze zo’n twee uur reistijd kwijt. Zoveel te eerder in de trein, zoveel te liever.

Jos haalt Martines fiets uit de garage en legt haar de kortste weg naar de Zuidwende uit. Buiten het dorp moet ze rechtsaf de Dwarsweg op en dan de derde weg links.

Carola geniet intens van de heerlijke rit en kijkt voortdurend om zich heen. Wat wijds is het hier en het ruikt zo fris. Diep ademt ze de gezonde lucht in. ’t Is wel een groot verschil met de stad. Die hoge huizen en nauwe straten benauwen haar op den duur. Die herrie en stank van het verkeer zijn nu ook niet bepaald bevorderlijk voor je gezondheid. Carola heeft haar keus al gemaakt: ze wil in Dorpersveld wonen en nergens anders.

Ze zit op de Dwarsweg, nu moet ze al die zijwegen in de gaten houden en dat zijn er nog al wat. Bij de derde weg slaat ze linksaf. Dit is dus de Zuidwende, waar haar toe komstige home staat. Nu ze haar doel snel nadert, trapt ze ongemerkt wat harder. Ondertussen neemt ze de omgeving goed in zich op. De bedrijven liggen een stuk uit elkaar, onderbroken door een weiland of korenveld. Bij de meeste huizen staan grote stallen en schuren, met hier en daar achter op het terrein een huisje.

Dat zou het toch niet zijn? denkt Carola, als ze een haveloos krotje nadert. Het dak hangt scheef en de ramen zijn kapot. Het moet nodig worden geverfd en er omheen groeit alleen maar onkruid. Carola verbeeldt zich niks, maar in zo’n spulletje kruipt ze toch echt niet. Ongetwijfeld krijgt ze lekkages. Ze ziet zich al zitten met emmers in de kamer om het regenwater op te vangen. Ze moet van de winter beslist dag en nacht een sjaal om voor de tocht. Ze houdt haar vaart in om naar het nummer te kijken. Dit is het gelukkig niet. Ze haalt verlicht adem en trapt dan door naar 86.

Wat Carola daar ziet, komt beter overeen met haar droomhuis. Als ze eerlijk moet zijn, is het nog mooier dan dat ze het zich had voorgesteld. Ze laat eerst het beeld op zich inwerken. Een roodstenen huisje met donkere dakpannen midden in de natuur. Links grazen de koeien en rechts staat een paard haar nieuwsgierig op te nemen. Het is, alsof hij het in de gaten heeft, dat zij de nieuwe buurvrouw wordt. Dat dit haar te beun zou vallen, had Carola nooit verwacht. Mevrouw Van ’t Hof heeft haar al zien aankomen en doet uitnodigend de deur open.

„U bent de nieuwe juf, begrijp ik.”

„Carola Wilts.”

Twee mensen staan plotseling door omstandigheden tegenover elkaar. De één neemt de ander aandachtig op. Zo op het eerste gezicht valt de ontmoeting niet tegen.