LEID ONS IN UW WEGEN

CIP-GEGEVENS KONINKLIJKE BIBLIOTHEEK, DEN HAAG

Heemskerk, J.D.

Leid ons in Uw wegen / J.D. Heemskerk. - Utrecht : De Banier.
ISBN 90 336 1404 9 geb.
NUGI 340
Trefw.: romans ; oorspronkelijk.
Omslagtekening: Hans Ellens

© B.V. UITGEVERIJ DE BANIER, UTRECHT 1994

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvuldigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotocopie, microflim of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

J. D. HEEMSKERK

LEID ONS
IN UW WEGEN

UITGEVERIJ DE BANIER - UTRECHT

Hoofdstuk 1

De regen sloeg hem in 't gezicht en de wind rukte aan zijn hoed, toen Wessel Dijkhuis uit de beschermende gang van het kerkgebouw naar buiten stapte. Daarbinnen, in de warme beslotenheid van de kerkzaal had hij geen erg gehad in het woeden van de elementen, maar nu, op het open plein voor de kerk, werden de kerkgangers ruw herinnerd aan het herfstige jaargetijde. En 't was nog maar net september!

Wessel huiverde even en dook wat dieper weg in zijn jas, terwijl hij zich naar zijn auto haastte, die op het ruime plein geparkeerd stond. Die wekelijkse diensten op woensdagavond, hij zou ze niet graag missen, en toch, als in de vacature voor een eigen predikant weer eens werd voorzien, hield dat op. Hij dacht aan zijn avonden, meestal in eenzaamheid doorgebracht. Vrienden had hij niet, hij was wat gesloten van aard en hij kon toch ook niet altijd bij zijn dochter en schoonzoon aankomen.

Wessel zuchtte. Hij opende het portier van z’n auto en dook naar binnen. Het was hier weliswaar ook niet warm, maar in elk geval droog. Zou hij anders willen leven dan hij nu deed? Hij vroeg het zich af, terwijl hij voorzichtig de auto achteruit manoeuvreerde en tussen de andere kerkgangers het plein afreed. Onwillekeurig keek hij af en toe in de andere auto’s. Hier ontwaarde hij twee donkere gestalten in een auto, daar drie, of soms vier. Als hij nu Nel nog naast zich zou hebben? Een lieve, hartelijke vrouw was ze geweest. Maar hij realiseerde zich dat hij het zich nauwelijks meer kon voorstellen. Weduwnaar was hij, al twintig jaar. Toen werd de auto waarin zijn vrouw en hun twee zoons zaten gegrepen dooreen roekeloze tegenligger. Hij bleef achter met hun dochter van twaalf. Hoe was hij daar doorheen gekomen? Hoe had hij tot dan geleefd? Kerkelijk opgevoed, kerkehjk meelevend maar toch, geen besef in zich omdragend van de eeuwigheid die elk mens wacht. Plichtmatig was alles geweest en toen hij aan het graf van vrouw en kinderen stond was er een verscheurende pijn in zijn binnenste geweest: Waarom heb ik niet meer met hen gesproken over de eeuwige dingen. Over de Godsont-moeting en het oordeel dat elk mens wacht. Waarom hebben we niet meer bij het Woord geleefd? Nu was het te laat. O, te laat! En zijn schuld! Eenzaam en stil was hij verder zijn weg gegaan. Zorgzaam geweest voor zijn dochter voor Nelleke.

Zijn werktijden zoveel mogelijk aangepast om haar een thuis te geven. Getracht om aan haar goed te maken wat hij bij zijn vrouw en zoons had verzuimd. Maar ach, wat kan een mens in eigen kracht en wat vermogen goede bedoelingen? Terwijl de Heere hem onderwees door Zijn Geest en hem inleidde in zijn verdorven bestaan, maar ook plaats maakte voor Hem Die te Zijner tijd voor de zondaren was gestorven, miste hij een geestelijk contact met zijn dochter. Het was een kind met een vrolijk karakter, ze kon wel eens ernstig zijn, maar het duurde nooit lang en ze haakte naar vrolijkheid en gezelligheid. O, wat had hij zijn onmacht moeten inleven. Ze was in het spoor van de kerk gebleven, gelukkig getrouwd, maar haar gezinnetje herinnerde hem aan z’n eigen gezin voor het ongeluk. Alleen maar het uiterlijk spoor…

Hij had nooit willen hertrouwen. Hij had zich in zichzelf opgesloten, met z’n eigen zorgen, z’n eigen boeken. Hij had bedankt toen de kerkeraad deze stille, ernstige man als ouderling begeerde. Wat was en is hij nu eigenlijk? Een schuwe mislukkeling voelde hij zich. Iemand die wel naar het uiterlijke goed voor de zijnen had kunnen zorgen, maar zich eerst met bekommerde om de geestelijke zaken, en die, nadat het voor zijn vrouw en zoons te laat was, zijn opgroeiende dochter nooit had kunnen overtuigen. Hij kon zich soms die tollenaar voelen, daar achter in de tempel. „Die Mij niet beleden zal hebben voor de mensen….”; had hij dat ooit gedaan?

Wessel zuchtte weer. Hij reed nu in een matig tempo door de spaarzaam verlichte wijk naar huis. Het was nog harder gaan regenen, de wissers kregen moeite om de voorruit schoon te houden, nu draaide hij de Stationsweg in, nog even, en dan….. Ze schoof de weg op zonder te kijken In elkaar gedoken, met gebogen hoofd, op dat moment nog een donkere vormeloze gestalte. Wessel remde krachtig, maar op het natte wegdek gleed de auto scheef door. Hij liet de rem los en doordat de motor afsloeg stond hij toen vrijwel direct stil. Hij keek om zich heen. Waar was…? Schuins achter zijn auto, op het trottoir liep ze, al weer enkele meters van hem verwijderd, zonder zelfs maar om te kijken. De straat bleef verder verlaten, in de huizen scheen niemand iets bemerkt te hebben. Wessel voelde z’n handen trillen. Hij was vreselijk geschrokken. Hij trapte de koppeling in en startte. De motor sloeg direct aan Voorzichtig draaide hij de auto in de goede richting en reed langzaam weg. Voor wie had hij nu zo moeten remmen? Toch niet normaal als je ternauwernood ontsnapte aan zo’n groot gevaar en doorliep alsof er niets was gebeurd. He, hij moest het maar van zich afzetten. Kijk, hier moest hij linksaf. Wat was er aan de hand met iemand die daar zo eenzaam en verlaten liep, kennelijk zo in gedachten, of in een roes, dat alles aan je voorbijging. Maar wat had hij er verder mee te maken. Het was gelukkig goed afgelopen, en verder…. Ben ik mijns broeders hoeder? Wessel schrok van die gedachte. Wat wilde hij dan? Als man van ruim 65 jaar achtereen schim aangaan? Alsjeblieft zeg, mezelf belachelijk maken?

Even verderop kon hij weer linksaf en dan in een vierkant terug rijden. Hij remde af, sorteerde voor en ging linksaf. Wat ging hij toch doen? Een eenzame, wereldvreemde oude man. Ben ik mijns broeders hoeder? Waarom moest hij nu steeds aan die woorden van Kaïn denken?

Pas op, hier moest hij weer linksaf om zo weer op de weg te komen waar het voorval was gepasseerd. Waar wilde hij nu toch naar gaan zoeken? Op deze donkere natte najaarsavond. De stationsweg lag weer voor hem. Glimmend van de nattigheid en volstrekt verlaten. Wat had hij gedacht? Toch sloeg hij rechtsaf en reed langzaam in de richting vanwaar hij was gekomen. Er passeerde hem een auto, in de verte doemde de lichten van het station op, dat in de hoogte, tegen de spoordijk was gebouwd.

Toen hij het had bereikt remde hij af en zette de auto in een parkeervak er tegenover. Ze zat op de stationstrap, die naar de perrons leidde, zomaar in de nattigheid. Haar handen lagen in haar schoot en ze hield haar hoofd gebogen. Wessel zette de motor af en stapte uit. Hij deed zijn hoed af en wierp die op de achterbank, dat ding irriteerde hem altijd, als hij zich onzeker voelde en in spanning verkeerde. Moet ik nu het portier afsluiten, dacht hij een beetje dwaas. Even aarzelde hij en stak toen de autosleutels in z’n zak. Langzaam stak hij de straat over en liep in de richting van de trap. Wat wil ik nu eigenlijk, vroeg hij zichzelf weer af. En toen sloeg het ineens, als een flits door hem heen: „Heere wat wilt Gij dat ik doen zal?”

Toen hij nog enkele meters van haar verwijderd was, stond ze moeizaam op, draaide zich om en begon naar boven te lopen. Wessel bleef onder aan de trap staan en keek haar na, tot ze op het perron verdween. Moest hij nu….? of, toch maar naar huis. Hij maakte een beweging van zich om te draaien, maar bleef toch staan. Een moment kwam die innerlijke pijn weer bij hem op, van die dag toen hij bij het graf had gestaan, had hij hen wel ooit emstig gewaarschuwd dat ze bekeerd moesten worden, dat ze zo niet sterven konden. Wat een schuld…. Even voelde hij het weer. Toen richtte hij zijn blik naar de bovenkant van de trap en begon omhoog te klimmen.

Bovengekomen keek hij om zich heen. Het was niet zo’n groot station. Op dit vrij late uur lagen het wachtlokaaltje en het perron er eenzaam bij. Het gelige licht gaf het geheel iets beslotens. Binnen was niemand Wessel liep het perron op dat zich in de verte verloor en daar ergens dood liep Na verloop van tijd naderde hij het hekje dat het afsloot. Alleen aan de railkant was een kleine opening met een soort muizetrappetje dat naar de spoorbaan voerde Daar zat ze, op de bovenste sport en staarde roerloos voor zich uit. Voorzichtig naderde Wessel haar, om haar niet af te schrikken, en hurkte vlak achter haar neer. Nog even was het stil. De wind ruiste bij vlagen door de bomen aan de overkant van de spoorbaan, beneden op straat reed een auto voorbij.

„Kan ik je misschien ergens mee helpen?”

Wessels stem klonk een beetje schor, nerveus schraapte hij zijn keel. Ze reageerde niet vóórdat hij voorzichtig z’n hand op haar schouder legde. Ze is drijfnat, konstateerde hij.

Langzaam draaide ze haar gezicht naar hem toe. Ze had vreemd stekelig haar, waarvan de pieken mogelijk eens rechtop hadden gestaan, maar die nu door de nattigheid alle kanten uitbogen. In haar oren hingen een soort bellen in de vorm van vele vierkantjes, bijna tot op haar schouders. Een soort van pikzwarte oogschaduw was uitgelopen over haar wangen. Zijn gezicht was juist boven het hare, ze keek iets omhoog naar hem en hij zag dat ze opmerkzame blauwe ogen had.

Daar was toch niets van apathie in te bespeuren.

„Wat moet u van me?”

Ze had een wat lage stem en ze sprak beheerst, wat berustend. Wessel schatte haar niet ouder dan een jaar of 17, 18.

„Je kwam daarnet bijna onder m’n auto,” antwoordde hij.

„En omdat je helemaal niet reageerde en gewoon verder liep, maakte ik me zogen of alles wel met je in orde was.”

Ze trok even haar wenkbrauwen op Was dat in verwondering, of was het ergernis?

„Ik had het wel gemerkt,” verklaarde ze, "'K was ook wel even geschrokken, maar 'k had geen zin om…" Ze brak af en wendde haar gezicht van hem af.

Een windvlaag ruiste door de bomen en de gele perronverlichting ertussen tekende grillige schaduwen op de grond.

Wessel ervoer ineens op deze verlaten plaats een gevoel van intense eenzaamheid. Het mocht dan zo zijn dat hij alleen zou thuiskomen, er was toch de vertrouwde huiskamer met alle dingen die hem eigen waren.

„Ik weet niet of je mogelijk op een trein wacht, maar dan lijkt het me toch prettiger om in het wachtlokaal te gaan zitten. Daar is het in ieder geval droog.” Wessel zei het een beetje aarzelend. Ergens had hij nu een onbehagelijk gevoel, alsof hij zich met een anders doen bemoeide, die hem daarom toch niet had gevraagd. Het bleef stil. Ze staarde zwijgend voor zich uit.

„Nu…,” drong Wessel voorzichtig aan. Als ze nu zegt dat ik me maar met m’n eigen zaken moet bemoeien, draai ik me om en ga naar huis, nam hij zich voor.

„Droog in de trein zitten, is wel prettig, maar onder de trein maakt dat toch niet zoveel uit?” Het klonk zacht en emotieloos, terwijl ze voor zich uit bleef staren. Wessel kon het nauwelijks verstaan. Er voer een felle schrik door hem heen Zelfmoord!? Sprak ze van zelfmoord? Maar zo vreemd kalm. Hij dacht dat zoiets altijd met hevige emoties gepaard ging. Maar wat wist hij daarvan. O, toen hij alleen achterbleef met zijn dochtertje had hij ook weleens gedacht: waarvoor leef ik nog? Maar hij had iets om voor te zorgen en de Heere had hem, de zondaar niet aan zijn lot overgelaten. Wat had hij veel om dankbaar voor te zijn, dacht hij even.

„Wat denk je daarmee op te lossen?” vroeg hij voorzichtig. „Welk probleem is zo groot, dat je het alleen door de dood meent te kunnen oplossen?”

Nu keek ze hem weer aan. „Gaat dat u ter harte?” Ze had een beschaafde stem.

Wessel boog zich iets naar haar toe.

„Van de reis die je je nu voorneemt te doen, kun je nooit meer terugkomen. Bovendien is het altijd een vergissing. Een vreselijke vergissing "

Wanneer komt er hier een trein, dacht hij. Zou ze het werkelijk menen?

„Zal er iemand zijn, die dat iets kan schelen?" Het klonk bitter, maar er lag ook een ondertoon van wanhoop in.

„Dat zou ik denken,” zei Wessel zacht.

Ze zuchtte en wendde haar gezicht weer af.

„lk zit nu echt niet om mannen verlegen,” zei ze stug.

Wessel glimlachte. „Daarvoor ben ik niet achter je aan gekomen” verklaarde hij. „Je maakte een eenzame desolate indruk op me, iemand die mogelijk wat hulp nodig had.” Hij aarzelde even. „Ik wilde verder rijden, maar het was of iemand me verweet dat ik dan handelde naar de regel van: Ben ik mijns broeders hoeder?”

Het meisje reageerde eerst niet op deze woorden.

„Ik wil het niet,” zei ze toen, als tegen zichzelf. „Niet echt, bedoel ik."

„Ga dan met mij mee.” Het was eruit voor Wessel het wist. Maar, ineens overtuigd, ging hij verder: „lk weet niet of je wel eens van God hebt gehoord Maar Hij wilde je hier niet aan je lot overlaten. En Hij werkt altijd -door middel van- en nu heeft Hij mij naar je toe gestuurd. Ik ben anders heus niet iemand die zich direct maar overal mee bemoeit.

Integendeel..”

Wessel schrok van zichzelf. De overtuiging die hij daarnet voelde ebde weg. Wat begon hij? En wat moest zij er wel van denken. Wie weet of er nog ouders zijn, of een man, of een vriend? Maakte hij zich nu niet belachelijk?

Nu keek ze weer omhoog en zag hem aan met die opmerkzame blik in haar ogen waarin het lantaarnlicht weerspiegelde.

„Als je ergens anders terecht kan, wil ik je ook wel even brengen, m’n auto staat hier beneden” Wessel voelde behoefte om de indruk van opdringerigheid weg te nemen.

Ze sprak nog steeds met. In de verte begon een bel te rinkelen. Eerst drong het niet tot Wessel door maar ineens besefte hij met schrik dat het van de overweg verderop kwam Dat betekende dat er een trein in aantocht was!

„Wat er ook is,” vervolgde hij, „er is altijd een andere weg dan.. Hij maakte de zin niet af Als ze toch… zou hij haar dan kunnen tegenhouden. Ze was jong en hij….

„Denkt u dat echt?"

„Ik woon alleen, we zouden erover kunnen praten en anders in de auto. Hier worden we alleen maar nat.”

In de verte werd het gerommel van de naderende trein hoorbaar. Wessel wilde overeind komen en voelde hoe stijf hij door die ongewone houding was geworden. Hij greep zich vast aan het hek en ging moeizaam rechtop staan.

„Best,” het klonk een beetje onverschillig. „Maar als u een vinger naar me uitsteekt is het over!" Dat laatste klonk fel.

Wessel reageerde er niet op. Hij zag hoe ze, ook met al te soepel meer, overeind kwam en begon terug te lopen. Ze kwam naast hem lopen, terwijl de trein zonder te stoppen door het station raasde en weer in het donker verdween.

Samen liepen ze de trap af en naar de auto toe. "Had u nog schade door die noodstop?" Het klonk als een excuus bij voor baat. Wessel haalde even zijn schouders op. "Daar ben ik nog niet aan toegekomen."

Hij maakte het portier open en dook naar binnen. Daar maakte hij de andere deur los. Een beetje verlegen opende ze het portier en stapte in. De uitstraling van de autoverwarming was allang verdwenen, maar door de kou en regen die ze hadden doorstaan, voelde het daarbinnen behaaglijk aan.

Wessel startte de auto. "Kind, ik zou je alleen maar een weg willen wijzen die uit de moeilijkheden kan voeren, wat die ook zijn. Maar laten we dan proberen elkaar wat te vertrouwen.”

Haar gezicht bleef gesloten. Wessel voelde zich opgelaten. Wat moest hij nu doen? Heere, help me, bad hij inwendig.

„Als we dan wat willen praten, is het toch wel prettig elkaars naam te kennen. Ik heet Wessel Dijkhuis." Hij voelde iets van afweer in haar houding. Het bleef stil.

Buiten nam de regen af, maar het begon meer te waaien. Dikke waterdruppels uit de bomen kletterden over de auto. Het meisje kreunde ineens zacht en kromp een beetje in elkaar. In een impuls legde Wessel weer zijn hand op haar schouder.

"Sorry, het is niets, maar ik heb vandaag nog niet gegeten en dat voel ik aan m’n maag.”

Wessel liet het koppelingspedaal opkomen en gaf gas. „We gaan eerst naar mijn huis," verklaarde hij vastbesloten. „Wat eten, en dan zien we wel verder.”

Ze zei niets, maar bleef stil naast hem zitten. Na verloop van tijd keek ze even opzij.

„Ik heet Christien,”zei ze zacht.

Langzaam deed Christien haar ogen open en keek het slaap-kamertje rond met de blik van iemand die zich nog moet bezinnen op haar aanwezigheid in dat vertrek. Tegenover haar bed was een raam, waar effen, lichtgrijze gordijnen voor hingen. Een beetje saai, dacht ze. De zon prikte er dwars doorheen en plotseling zag ze zichzelf weer zitten op dat verlaten donkere perron, met die vreemde man half over haar heengebogen. Wat waren er een onvermoede en verwarrende dingen gebeurd, sinds ze gistermorgen bij Gerard-Jan vandaan was gelopen. Leeg van ellende, geen idee hoe het nu verder moest, zo had ze de gehele dag rondgezworven. Moe, nat en hongerig sleepte ze zich tenslotte voort. Naar het haar toescheen was toen plotseling die auto op haar afgekomen en had bijna aaan alles een einde gemaakt Had ze dat gewild? Ze gaat overeind zitten. Haar overhemdblouse, die ze gisteravond maar aangehouden had, omdat ze totaal geen kleren bij zich had, voelt nog steeds klammig aan. Wat doet ze hier?

Waarom is ze zomaar met die wildvreemde man meegegaan? "Kind, ik zou je een weg willen wijzen, die uit de moeilijkheden kan voeren, wat die ook zijn." Dat zei hij gisteravond. Alsof hij het zelf zo had meegemaakt. Toen had ze een hunkering gevoeld van binnen, naar iemand die haar de weg zou kunnen wijzen. Want van die trein, dat meende ze toch niet echt. Nee, daarvoor was ze niet weggevlucht. Maar die man, Dijkhuis heette hij, herinnerde ze zich, als hij alles eens wist! Hij sprak over "God" en "de Heere", Gerard-Jan zou zeggen: Christelijk type. En dat klonk uit zijn mond als: halfzacht In het leven moet je werken met je ellebogen, placht hij te zeggen en ruimte maken voor jezelf. Maar als deze man nu ook zo gedaan had? Dan had ze toch teruggemoeten naar Gerard-Jan.

Christien zuchtte en liet zich van het bed afglijden. Ze voelde zich verkreukeld en smerig. Zachtjes opende ze de slaapkamerdeur en keek de gang in. Wessel Dijkhuis stond in de keuken, ze kon hem juist zien staan. Toen hij haar hoorde komen draaide hij zich om.

"Morgen," zei hij gewoon. „Als je je soms wilt wassen en opknappen, je andere spullen zijn droog en hangen in de badkamer." Met een hoofdknik wees hij op een deur, verder in de gang.

"Over een minuut of twintig heb ik het ontbijt klaar." Hij lachte. "Je zult best wel weer trek hebben." Christien kleurde. „Ik wil echt niet teveel van uw gastvrijheid profiteren," protesteerde ze zwakjes.

„Daar praten we nog wel over, ga eerst maar toilet maken.” Hij leek er nog wat aan toe te willen voegen, maar bedacht zich en draaide zich om.

Toen hij even later snel opzij keek, sloot zij juist de badkamerdeur achter zich. Wessel werkte verder en bracht de ontbijttafel in orde. Zijn gedachten gingen naar de vorige avond terug. Van praten was niet meer gekomen. Het meisje was moe, doodmoe geweest en was zonder ergens op te letten of nog enige beleefdheid in acht te nemen, zomaar op de eerste de beste stoel in de huiskamer neergezegen. Inbleek, met half gesloten ogen en het hoofd steunend op haar armen leek ze elk moment in te kunnen storten. Hij had snel wat brood en drinken voor haar klaar. Ze viel er gretig op aan en het deed even pijn dat er totaal geen bidden of danken aan te pas kwam. Het was er niet de tijd voor geweest om daarover te beginnen. Hij had haar de logeerkamergewezen, Nelleke’s vroegere kamer voor haar huwelijk. Haar natte kleren, die ze op de gang had gelegd, voor haar in de droger gedaan. Toen was hij zelf naar bed gegaan, een hoofd vol verwarde gedachten. Waarom was dit kind op zijn weg geplaatst? Wat had God daarmee voor? Welke ervaring had hij met zulke kinderen in deze moderne goddeloze tijd? Hij vouwde z’n handen. Heere, bad hij, wijs Gij mij toch de weg, Die Gij wilt dat ik gaan zal.

De ontbijttafel was klaar, Wessel zette juist de thee op het plaatje toen hij zachte voetstappen achter zich hoorde Hij draaide zich om en daar stond ze Het vrij korte haar was nu naar opzij gekamd, haar blouse was toch enigszins groezelig geworden, maar haar bleekblauwe spijkerbroek was nu droog. Het was een ontwapenend geacht zoals ze daar stond, op kousevoeten en met een verschrikte blik op de klok.

"Half tien geweest," zei ze, "hebt u dan ook nog niet ontbe-ten."

"Jawel, maar ik eet nu voor de gezelligheid nog een boterham mee." Inwendig zuchtte hij. Hoe moet dit nu verder? Ze schoven samen aan bij de tafel.

"Ik ben altijd gewend om voor het eten te bidden," zei Wessel uiterlijk kalm. "’k Zou het nu graag hardop voor ons tweeën willen doen.” Ze haalde even, bijna onmerkbaar, haar wenkbrauwen op. "Gaat uw gang,” zei ze dan beleefd. In een eenvoudig gebed vroeg Wessel om een zegen voor het eten en dankte voor Gods bewaring, gisteravond en in de afgelopen nacht. Christien voelde opnieuw die hunkering, naar de vastigheid die deze man bezat. Zonder dat hij het vroeg hielp ze later mee om de ontbijtboel op te ruimen. Rustig en af en toe naar de juiste plaats van de spullen zoekend. Haar handen stonden beslist niet verkeerd, merkte Wessel.

"Ik zal koffie zetten en dan moeten we eens even praten," zei hij. "U verwent me maar," zei Christien een beetje verlegen. Terug uit de keuken liet Wessel zich in z’n gemakkelijke stoel zakken. Hij maakte een handbeweging naar de bank. Christien ging zitten.

"Kijk eens," begon Wessel bedachtzaam, „het is natuurlijk niet zo, dat je je nu aan mij verplicht zou moeten voelen. Als je liever nu wilt weggaan, zal ik je niet tegenhouden."

Christien antwoordde niet, maar ze stond ook niet op. Wessel wachtte nog even en vroeg toen plotseling: "ls er nu helemaal niemand die op dit moment over je in de war zit, waar je bent?”

Christien kleurde fel en staarde in verwarring naar de grond. Wessel vouwde z’n handen over elkaar en wachtte rustig af. Dan keek Christien weer op.

"Er is niemand die nu zo direct op me wacht.” Ze fluisterde nu bijna. Wessels hart stroomde vol medelijden. Wat was er toch met dit kind gebeurd? Hij schraapte zijn keel.

"Kijk,” begon hij bedachtzaam, "ik heb je gisteren eerst bijna onder m’n auto gehad, daarna moest ik je van de spoorbaan plukken. Ik ben een oude man, het enige dat ik voor ogen heb en dat ik zou willen, is je nu ook verder nog een beetje helpen. Als je dat zelf wilt Dat is het echt het enige.” Met een heftige beweging was het meisje overeind geveerd, toen Wessel over de spoorbaan sprak.

„Ik was niet echt van plan om onder die trein…,” zei ze een beetje ademloos toen deze zweeg. "Echt niet!”

Wessel hief zijn handen op.

"Christien,” zei hij bezwerend, "daar ben ik blij om. Maar wat wil je nu?” Er viel weer een stilte. De klok boven de bank kraakte, en sloeg nadrukkelijk. Christien ervoer de rust die er van dit huis en deze man uitging als weldadig. Het was iemand om eens mee te praten en al die moeilijke onbeantwoorde vragen voor te leggen. Het bekoorde haar opeens fel. Wessel zag de verandering op haar gezicht, de strijd die ze met zichzelf streed. „Mijnheer Dijkhuis,” begon ze zacht en liet haar hoofd weer zakken en keek naar de grond. "Mijnheer Dijkhuis, ik…, ik zou graag…, ik bedoel….” Ze zweeg en keek de man tegenover haar een beetje hulpeloos aan. Opnieuw waasde het rood over haar gezicht.

Wessel zag haar afwachtend aan.

"Ik durf 't niet te vragen," zei ze toen.

"Moet ik er dan maar naar raden?”

Ze ging opeens op het uiterste randje van de bank zitten en keek de man tegenover haar recht in zijn gezicht.

"Zou ik alstublieft hier een poosje mogen blijven? Ik weet zo à la minute niet waar ik naar toe moet gaan? Ik zal echt proberen om niet lastig te zijn, maar om weer zo alleen de straat op te moeten, en…." Ze zweeg verward.

"Ga nu eens rustig zitten," antwoordde Wessel gemoedelijk, "niemand die je weg wil hebben. Ik ga even koffie inschenken.”

"Lust je wel koffie?” onderbrak hij zichzelf. Ze knikte.

"Goed, anders had ik moeten beginnen met je dat te leren. Suiker en melk." Christien knikte weer. Ze had niet het hart om nu een tegenwerping te maken. Wessel begaf zich naar de keuken en Christien keek het vertrek eens rond. Eenvoudig gemeubileerld, maar stijlvol. Burgerlijk, zou Gerard-Jan zeggen. Twee foto’s op een kastje trokken haar aandacht Een vrouw met twee kleine jongens en een trouwfoto, waarvan de bruid duidelijk de trekken van mijnheer Dijkhuis vertoonde. Een dochter waarschijnlijk.

"Dat is de trouwfoto van mijn dochter en op die andere staan mijn vrouw en zoontjes." Wessel kwam binnen en zette de koffie neer.

Er was iets in zijn stem dat haar opmerkzaam deed opkijken. Hij zag het.

"M’n vrouw en zoontjes zijn twintig jaar geleden verongelukt," verklaarde hij zacht. Het trof haar. Ze had zo in zichzelf rondgewroet de laatste dagen. Maar ze was niet de enige die leed trof. Ze liep terug naar de bank.

"Waarom toch," zei ze een beetje fel. "Waarom toch al dat verdriet en die onrechtvaardigheid?" Wessel keek haar ernstig ann.

"Die hebben we zelf in de wereld gebracht. We moesten zonodig onze eigen wegen gaan en wilden niet luisteren naar wat onze Schepper ons gebood." Er kwam een niet-begrijpende trek op Christiens gezicht.

"Wat bedoelt u daarmee?”

"Toen de mensheid op deze aarde werd geschapen gaf God hun een gebod. Om Hem lief te hebben boven alles, en onze naaste als onszelf." Christien dacht na.

"Daar is dan bijzonder weinig van terecht gekomen," konstateerde ze.

"Ja, en dat is niet de schuld van God, Hij gaf ons alles wat we nodig hadden om gehoorzaam te kunnen zijn. Maar we wilden Hem niet liefhebben. We wilden zelf bepalen wat goed en kwaad was." Het meisje knikte langzaam. Wessel zag dat ze het maar half begreep en een weemoedig verlangen trok door hem heen om met dat verdwaalde mensenkind nu eens rustig en eerlijk te kunnen spreken over de Heere en Zijn Woord. Maar niet overhaasten of opdringen, dacht hij, als ze werkelijk op m’n weg is geplaatst, zal God ook daarvoor gelegenheid geven. Hij pakte z’n kopje.

„Eerst koffie.”

Ze dronken koffie en Wessel slurpte een beetje. Christien moest er stiekem om glimlachen, maar schrok toen ze merkte dat hij haar aandachtig aankeek.

"Heb je geen werkkring?" Dat was weer zo’n onverwachte vraag, die haar deed opschrikken.

"Nee ik was… ergens… bij iemand in huis.” Ze hakkelde ineens een beetje. Deze man was een ouderwetse christelijke man, dat begreep ze wel. Als ze nu vertelde dat ze met Gerard-Jan samenwoonde zou hij haar dan niet…?

„Dus een eventuele baas mist je ook niet?" Dat klonk weer zakelijk. Christien schudde zwijgend haar hoofd.

"En die eh… iemand, waar je in huis was? Weet je zeker dat hij nu niet de politie van je vermissing op de hoogte stelt?” Christien hief haar handen op. Ze zag er nu bijzonder weerloos uit. Weerloos en verdrietig.

"Ik denk van niet," antwoordde ze zacht.

"Als je 't nu niet zeker weet en… en je hier nog wilt blijven, dan kun je beter bellen." Christien dacht even na.

"Misschien is het wel beter," gaf ze toe. Wessel wees naar de telefoon. Traag stond ze op en drukte een nummer.