Wachten op elkaar

CIP-GEGEVENS KONINKLIJKE BIBLIOTHEEK, DEN HAAG

Bruinooge-Vat, G.

Wachten op elkaar / G. Bruinooge-Vat, - Utrecht : De Banier
ISBN 90 336 1470 7 geb.
NUGI 340
Trefw. : romans ; oorspronkelijk.

Omslagtekening: Hans Ellens

© BV. UITGEVERIJ DE BANIER, UTRECHT 1996

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

G. Bruinooge-Vat

Wachten op elkaar

UITGEVERIJ DE BANIER - UTRECHT

In deze serie zijn reeds verschenen:

Draagt elkanders lasten
Leer elkaar vertrouwen

Hoofdstuk 1

Angela Welt moest alle moeite doen om te begrijpen, dat het haar wekker was die haar droom zo wreed verstoorde. Maar toen ze zo ver was, maakte ze met een heftig gebaar een eind aan het geratel, om daarna weer op haar kussen terug te vallen.

Ze had een onplezierig gevoel over zich, maar begreep niet waarom. Ze had juist zo fijn gedroomd, herinnerde ze zich nu. Ze was bij oma in Holland geweest. Dat kon zomaar. In een droom kan immers alles? Dan vloog je even vanuit Canada naar dat kleine stadje in Holland en dronk je gezellig koffie of thee met je oma en praatte je over je moeilijkheden.

Opeens wist Angela weer, waarom ze zich niet lekker voelde, waarom ze met dat akelige gevoel wakker geworden was.

Kon ze maar echt met oma praten, haar alles vertellen, haar in vertrouwen nemen, over wat ze bij haar moeder niet kwijt kon. Niet kwijt wilde. Maar toch zou het er van moeten komen, want zo hield ze het niet langer vol. Er moest op de een of andere manier een eind aan komen, een punt achter gezet worden. Maar ze zag geen oplossing.

En nu had ze zo fijn over oma gedroomd. Was het maar werkelijkheid, dat ze daar was, dan was ze overal van af. Dan hoefde ze hier niet meer naar school, waar alles even ellendig was. Dan kon ze alles hier achterlaten en elke dag bij oma zijn.

Maar alles achterlaten, betekent ook je vader en moeder en Patrick Angela! riep ze zichzelf tot de orde.

Ja, dat was waar, daar kon ze niet omheen. Ze kon alle gedachten daarover trouwens wel uit haar hoofd zetten, want vader en moeder lieten haar nooit gaan.

Al was ze dan nu zestien jaar, ze had nog niet zoveel te vertellen in huis. Ze had daar eigenlijk ook niet zo’n behoefte aan. Ze kon alles krijgen, wat ze hebben wilde. Haar vader was directeur van een grote houtfabriek die goed liep, dus wat het materiële betrof, hoefde ze zich geen zorgen te maken. Ze had het heerlijk thuis en het zou niet meevallen om dat allemaal achter te laten, als ze werkelijk naar oma in Holland zou gaan. En wat zou oma trouwens met haar moeten beginnen? Oma zat daar fijn op haar kamertje in dat bejaardentehuis van haar oude dag te genieten. Ze kon helemaal geen jong meisje als zij in huis hebben. Er kwam heel wat bij kijken, als ze bij oma in zou gaan wonen. Waarschijnlijk mocht dat niet eens. Ze waren daar in Holland zo streng in zulk soort dingen.

Bovendien sprak ze nog niet zo vloeiend Nederlands, hoewel ze daar wel meer haar best voor was gaan doen, sinds ze de eerste keer met haar ouders en broer bij oma was geweest. Wat leek dat allemaal al lang geleden. Bij oma hadden ze Ank van Heerewaarden leren kennen, die oma hielp met werken en boodschappen voor haar deed.

Later, toen ze weer in Canada waren, was Ank samen met haar broer Tjeerd op vakantie bij hen geweest. Dat was geweest vóór de bruiloft van Ank en Jasper Lagerweerd. Een fijn stel mensen was dat. Angela wist, dat het een poosje niet goed gegaan was tussen die twee en dat Ank in het ziekenhuis gelegen had om een operatie te ondergaan, waardoor ze nooit kinderen zou kunnen krijgen. Achteraf bekeken was Ank al ziek, toen ze met haar broer over was geweest, maar zij, Angela, had daar niets van gemerkt. Ze hoorde het later pas. En Ank had het haar zelf ook nog verteld, toen ze samen met Jasper een verlate huwelijksreis naar de familie Welt in Canada gemaakt had.

„Misschien zou ik wel bij hen terecht kunnen,” dacht Angela. Maar ze schrok zelf van die gedachte. Nee, dat plan kon ze meteen wel verwerpen, want al zouden Jasper en Ank dan graag kinderen willen hebben, ze zaten echt niet om een zestienjarig meisje verlegen.

Toch kon Angela het niet helemaal uit haar hoofd zetten, terwijl ze zich aankleedde en naar beneden ging, waar haar ouders en Patrick al voor het ontbijt op haar zaten te wachten.

„Goedemorgen, meisje,” begroette haar moeder haar. „Je bent niet vroeg vandaag. Meestal ben jij het eerst beneden.”

Angela schoof op haar plaats aan tafel en nadat ze gebeden hadden, zei ze: „Ja, ik kan het ook niet helpen, maar ik was aan het dromen toen de wekker afliep en ik heb nog even geprobeerd verder te dromen, maar het lukte niet.”

„Ach, was het een leuke droom?” plaagde Patrick. „Vertel eens, kwam ik er ook nog in voor?”

Minachtend trok Angela haar neus op en kaatste terug: „Dan zou het immers niet leuk meer zijn?”

Daar kon Patrick het mee doen en hij was maar zo wijs om met de anderen mee te lachen. Hij wilde trouwens opschieten, want hij wilde op tijd op zijn werk zijn.

Patrick was negentien en sinds kort werkte hij bij een groothandelaar in levensmiddelen, die, net als zijn vader, van Hollandse afkomst was. Hij had het daar goed naar zijn zin en had zich voorgenomen om zijn beste beentje voor te zetten. Hij wilde zich steeds hogerop werken. Nu stond hij nog helemaal onderaan de ladder, maar hij wilde doorzetten. Hij gunde zijn zus de pret van zijn nederlaag en liet het maar zo. Alleen, toen hij wegging, kon hij het niet nalaten haar nog eens op haar nummer te zetten door te zeggen: „Dag zusje van me. Zul je goed je best doen op school en lief zijn voor de meesters en de juffrouws?”

Nu was het Angela die het zich niet verwaardigde om een antwoord te geven. Maar dat was om een heel andere reden dan Patrick ook maar enigszins kon vermoeden.

„Lief zijn voor de leraren,” schamperde ze in zichzelf, terwijl ze haar jas en schoenen aandeed en haar tas pakte. Ze zei haar ouders gedag, waarna ze naar de bushalte ging om op de bus te wachten die haar naar school zou brengen.

Toen ze daar zo alleen stond, herhaalde ze die woorden nog eens voor zichzelf. „Lief zijn voor de meesters en de juffrouws. Ja, vooral voor de meesters en met name ene meneer Wickers.”

Lief zijn voor hem was wel het laatste wat ze wilde. Hij was het, waardoor ze zich zo opgelaten voelde, zich niet meer op haar gemak voelde en niet meer het meisje kon zijn, zoals iedereen haar kende. Hij was het, waardoor ze niet meer graag naar school ging en het liefst zo ver mogelijk weg wilde gaan. Meneer Wickers met zijn vervelende opmerkingen aan haar adres, waar ze dan zogenaamd van gecharmeerd moest zijn.

Charmant vond ze hem in geen geval. Nee, het maakte alleen maar, dat ze een hekel aan hem kreeg, dat ze zich schaamde voor de andere leerlingen, die haar het lievelingetje van meneer Wickers noemden. Fel kon ze daar tegenin gaan, maar het hielp niet. Meneer Wickers wakkerde zelf iedere keer het vuurtje weer aan. Ze ging nooit op zijn opmerkingen in, maar dat leek hem wel nog meer te stimuleren, om haar dingen toe te voegen, waardoor ze zich rood voelde worden tot achter haar oren. En ze vond hem helemaal een onmogelijke man, sinds ze de laatste keer les van hem had gehad.

Dat was vorige week geweest. Ze probeerde bij hem altijd als één van de eersten uit het lokaal te zijn, maar dat was toen niet gelukt, doordat ze haar etui op de grond had laten vallen, toen ze haar spullen in haar tas wilde doen. Iedereen was al op de gang geweest, toen ze eindelijk haar tas kon pakken en haar klasgenoten achterna gaan. Toen ze bijna bij de deur was, had daar opeens meneer Wickers gestaan en haar stralend aangekeken. Toegegeven, hij was een knappe man om te zien. Alleen jammer, dat hij dat zelf zo goed wist. En Angela zou vrolijk terug gelachen hebben, als hij niet zo’n misbruik van die wetenschap maakte. Nu had ze geprobeerd langs hem heen te glippen, maar hij had met zijn hand over haar wang gestreeld en gezegd: „Dag, Angel, tot volgende week.”

Toen pas had hij een stap opzij gedaan om haar door te laten, waarvan ze gretig gebruik maakte. Zonder iets te zeggen was ze de gang opgevlogen en had geprobeerd zo gewoon mogelijk tegen haar vriendinnen te doen, hoewel het binnenin haar stormde van verontwaardiging.

’Angel’! Hoe haalde hij het in zijn hoofd om haar naam zó te misbruiken. Ze hoopte van harte, dat hij dat woord nooit meer zou zeggen, want dan stapte ze naar de directeur. Ze verdroeg het niet. Het was bovendien spotten, had ze er kinderlijk achteraan gedacht. Ook had hij met zijn handen van haar af te blijven!

De woede steeg weer in haar op, toen ze er aan terugdacht. Vandaag zou ze weer les van hem hebben. Ze nam zich zorgvuldig voor om geen domme dingen uit te halen en meneer Wickers volkomen te negeren.

Met dat vaste voornemen stapte ze in de inmiddels gearriveerde bus en liet zich naast één van haar vriendinnen zakken, die al eerder ingestapt waren.

Ze had één vaste vriendin, maar die kwam van de andere kant van de stad, waar hun school stond. Tegen die vriendin had ze verteld, wat haar overkomen was. Zij was één van de weinigen die haar niet plaagden, omdat ze wist, dat Angela zich er verschrikkelijk aan ergerde, dat meneer Wickers zo tegen haar deed.

„Laat hij iemand anders uitzoeken om zijn praktijken op uit te oefenen,” had haar vriendin verontwaardigd gereageerd. „Iemand die een eind maakt aan zijn vrijgezellenbestaan. Het is helemaal niet goed voor hem, dat hij nog niet getrouwd is. Ik zou het niet langer nemen, als ik jou was, want dit gaat te ver. Wat hij doet, mag helemaal niet.” Bewonderend had Angela naar de voor haar gevoel veel wijzere Martha opgekeken en geklaagd: „Maar ik schaam me er zo voor! Ik kan toch slecht naar de directeur lopen met het verhaal, dat Wickers zo vervelend tegen me doet? Dat durf ik nooit.”

Maar Angela ging meer durven dan ze zelf gedacht had. Alleen hielp het haar niet van het geplaag van meneer Wickers af. Nee, ze uitte zich op een heel andere manier dan de leraren van haar gewend waren. Ze wilde zich groot houden en reageerde dit af door de klas herhaaldelijk op stelten te zetten. Alleen onder de lessen van meneer Wickers wilde ze zich kalm houden, bang als ze was, dat zijn aandacht zich weer op haar zou vestigen.

Ze schrok op, doordat Carol die naast haar zat, haar een duw gaf en zei: „Hé, waar zit jij met je gedachten? Je kijkt zo grimmig. Wat ben je voor verschrikkelijks aan het voorbereiden?”

Verbaasd keek Angela opzij naar Carol. „Zag ik er echt zo woest uit? Stil maar, hoor, ’t was echt niet voor jou bedoeld.” „Ha, zo ken ik je weer,” lachte Carol, die het niet van Angela gewend was, dat die zomaar stil voor zich uit zat te staren en daarbij ook nog verre van vrolijk zat te kijken.

Opgewekt pratend kwamen ze aan bij de school, waar ze nog bijna twee jaar naartoe moesten. Het leek Angela onoverkomelijk en even dacht ze terug aan haar vroege overpeinzingen, toen ze nog op bed lag. Als het nu eens écht kon… Dan maakte ze toch in Holland de school af? Al ging alles daar natuurlijk wel anders dan hier in Canada. Ze had zich er nooit zo erg in verdiept, maar van wat ze wel eens had opgevangen, had ze begrepen, dat je daar, als je wilde, met je zestiende kon gaan werken, maar ook nog doorleren. En omdat ze graag en makkelijk leerde en voor het geld nog niet hoefde te werken, zou ze zelf liever voor dat doorleren kiezen. Als ze zich nu nog meer inzette om goed Nederlands te spreken, moest het toch mogelijk zijn om daar naar school te gaan?

„Ach, Angela, hou toch op,” riep ze zichzelf weer tot de orde, „je doet net, of je het werkelijk meent. Maar het kan toch niet.”

Met een ruk gooide ze haar lange blonde haar naar achteren en liep op een groepje meisjes af, waartussen ze Martha ontdekt had. Ze voegde zich bij hen en gaf zichzelf nog een venijnige steek door te denken: „Je kunt je vriendinnen immers ook niet missen?”

Maar toen zette ze alle gedachten aan Holland resoluut uit haar hoofd en babbelde gezellig met het clubje mee, tot de bel ging, wat het sein betekende, dat de school weer begonnen was.

Het eerste uur hadden ze biologieles van hun klasseleraar, meneer Peters, wat altijd een feest op zich was. Meneer Peters was een prettige leraar, die met iedereen kon opschieten. De lessen die hij gaf, maakten, dat alle leerlingen er hun best voor deden. Zelf voelde hij zich heel erg betrokken bij alles wat groeide en bloeide en wist dat enthousiasme over te brengen op zijn leerlingen.

Maar er was meer. Een jaar geleden hadden meneer Peters en zijn vrouw een zoontje gekregen, dat gehandicapt was. Dat was al gauw bekend geworden over de hele school, dus ook in de klas van Angela. Niemand had goed geweten, wat te zeggen, toen Peters binnengestapt was. Maar hij had zelf het probleem opgelost. Vertrouwelijk was hij op de voorste bank gaan zitten en had hun verteld, hoe het er thuis voorstond.

„Ons kindje is gehandicapt, jongens en meisjes. Maar we houden er van en zouden het niet willen missen,” had hij zijn verhaal besloten. Het kwam dus ook daardoor, dat iedereen zorgde de lessen van meneer Peters te kennen. Maar het proefwerk dat hij nu gaf, was toch behoorlijk pittig.

Glimlachend keek de leraar over al die gebogen hoofden. Er zaten een paar leerlingen op hun pen te kluiven, zag hij, en zelfs John had het er taai mee, want hij zat aan zijn oor te trekken, wat hij alleen deed, als hij het echt niet meer wist. Ja, Peters kende zijn klas goed en wist precies, wat voor eigenaardigheden ieder afzonderlijk had. Marian bijvoorbeeld, zat altijd haar haren rond haar vingers te krullen, als ze zenuwachtig was. Dat was ze nu blijkbaar ook, want haar lokken hadden het zwaar te verduren.

„Pffft, jongens, dat valt niet mee, zeg!” klonk het opeens hardop door de klas. Het was meteen gedaan met de rust die er zoeven nog geheerst had. Alle hoofden kwamen met een ruk omhoog en iedereen keek in de richting van Angela Welt, die met haar hand voor haar mond en een rood hoofd meneer Peters aankeek.

De leraar probeerde streng terug te kijken, wat hem aardig lukte, hoewel het hem moeite kostte. Het was ook zo’n komisch gezicht: al die aandacht ineens foetsie door zo’n luide opmerking. Hij mocht die Angela wel, maar nu moest hij haar toch straf geven, want hardop door de klas praten en dat nog wel onder een repetitie, was natuurlijk iets wat absoluut niet door de beugel kon.

„Angela, pak je spullen maar en kom dan hier voorin de klas zitten,” zei Peters langzaam.

Aarzelend deed Angela haar papieren bij elkaar, pakte haar pen en bukte zich om haar tas mee te nemen. Meende hij dat nou? Het was er eigenlijk uit, voordat ze er erg in had gehad. Ze had ook niet gedacht, dat Peters er boos om zou worden. Maar toen hoorde ze hem zeggen: „Jij bent veel te gevaarlijk daar midden in de klas. Iedereen schrikt zich een hoedje.” Ze begreep nu, dat hij niet echt kwaad op haar was. Maar ze moest toegeven, dat ze wel erg dom gehandeld had. Wie zei nou zoiets!

Ze zat nog maar net op haar plaats onder het bord voorin de klas, toen ze opnieuw opschrok. Door de intercom klonk opeens haar naam! Het was de stem van de directeur die haar bij zich riep.

Nadat ze toestemming had gekregen van meneer Peters, stond ze maar weer op, zich ondertussen afvragend, wat ze nu weer gedaan kon hebben.

Even later klopte ze op de deur van de directiekamer en wachtte netjes tot ze binnengeroepen werd. Ze liet de deur achter zich open staan en merkte daardoor niet, dat meneer Wickers eveneens binnenliep.

De directeur gaf haar een envelop met een brief voor haar vader. Ze wilde zich weer omdraaien, maar meneer Parker hield haar tegen door te zeggen: „Angela, je bent altijd een goede leerling geweest, maar de laatste tijd hoor ik nogal eens klachten over je. Hoe komt dat?”

Met grote ogen keek ze de man voor zich aan. Hadden de leraren zich werkelijk bij hem beklaagd? Wat flauw, dacht ze. Maar ze wist op hetzelfde moment ook, dat ze er reden toe hadden. Ze had zich de afgelopen weken ook laten gaan. Maar dat kwam door die vervelende Wickers. Zou ze het zeggen? Alles er in één keer uitgooien? Nee, toch durfde ze het niet. Ze vond het kinderachtig en wist niet, hoe meneer Parker zou reageren. Toen die haar nog eens vroeg, wat er aan scheelde, sloeg ze haar ogen neer en fluisterde: „Ik weet het niet.” En fermer opeens voegde ze er aan toe: „Maar ik zal proberen weer beter m’n best te doen.” Eerst voelde ze zich net een klein kind, maar dat was ze tenslotte niet meer, dus durfde ze dat wel te zeggen.

Meneer Parker knikte haar toe en zei: „Daar reken ik dan op.”

Ze draaide zich om en had de volgende schrik te pakken, want daar stond het onderwerp van haar gedachten in volle glorie naar haar te grijnzen.

Even stond ze oog in oog met hem, maar zonder hem verder nog een blik te gunnen, groette ze de directeur en liep waardig langs meneer Wickers de gang op, met een gevoel dat dicht tegen haat voor die man grensde. Ze schrok er zelf van. Maar waarom moest nou juist hij horen, wat de directeur tegen haar gezegd had? Ze balde haar handen met in de ene nog de brief, tot vuisten. Er sprongen tranen in haar ogen. Wat had hij daar gemeen staan lachen! Maar als hij er vanmiddag wat over durfde zeggen tijdens de les, dan… dan liep ze weg. Ze had vandaag wel erg veel pech en de dag was nog maar net begonnen. Dat voorspelde niet veel goeds.

Ze ging het lokaal van meneer Peters weer binnen en liep naar haar eigen plaats, om daar tot de ontdekking te komen, dat die leeg was. „Wie heeft…” begon ze verontwaardigd. Halverwege de vraag, wie haar spullen weggehaald had, stopte ze, toen ze naar de leraar keek. Die zei niets, maar wees alleen maar naar het tafeltje voorin de klas. O ja, dat was waar ook. Hè, dat kon ze er nog net bij hebben. Ze voelde haar ogen weer vollopen, maar toen ze zat, veegde ze de tranen driftig weg. Nooit mochten de anderen die zien. Niemand had er wat mee te maken, dat ze hier een beetje zat te huilen, wat heel lastig was, want door die mist kon ze de vragen op het papier vóór haar niet goed meer lezen. Ze schoof het blad zover mogelijk van zich af en slaakte een diepe zucht, toen de bel ging.

Meneer Peters hoorde haar stoom afblazen en haalde even zijn wenkbrauwen op. Wat was er toch met Angela aan de hand? Had hij het zoeven dan toch goed gezien, dat ze tranen in haar ogen had? Had ze een uitbrander van meneer Parker gehad? Wat was er toch gebeurd? Anders was ze toch ook niet zo gauw van streek? Er zou nu ook wel niet veel van haar proefwerk terechtgekomen zijn.

Toen het lokaal leeg was, op Angela na, die hem kwam vragen, of ze het proefwerk over mocht doen, vond hij het meteen goed. „Je hebt bijna de helft van de tijd gemist. Kom tussen de middag maar terug.” Na een korte aarzeling voegde hij er aan toe: „Toch geen moeilijkheden, Angela?” Hij wist meteen, dat hij in de roos geschoten had, toen hij haar reactie zag.

Ze sloeg haar ogen neer en knikte kort. Nog maar net verstaanbaar zei ze: „Maar ik kan er nog niet over praten.” Met een ruk draaide ze zich om. Wat zaten die tranen vandaag toch hoog!

Maar meneer Peters had het al gezien en wist toen zeker, dat ze ook gehuild had, toen ze bij de directeur vandaan kwam. Hij stond met zijn rug tegen zijn bureau en sloeg zijn armen over elkaar. Zwijgend keek hij een poosje op Angela neer, terwijl ze haar tas inpakte. Toen ze overeind kwam, zei hij eenvoudig: „Kom dan naar me toe, als je er wél over kunt praten. Ik ben niet voor niets je klasseleraar.”

Dankbaar keek Angela even naar hem op, maar ze wist nog niet, of ze gebruik zou maken van zijn aanbod. Ze haastte zich naar de volgende les en kwam nog bijna te laat door het oponthoud bij meneer Peters. Aan de andere kant vond ze het wel fijn, dat ze op het nippertje aankwam. Dat voorkwam lastige vragen van haar klasgenoten.

Maar die vragen kwamen toch. In de pauze stond het hele clubje weer bij elkaar en allemaal vroegen ze Angela, wat ze bij de directeur moest doen. Maar ze kregen korte antwoorden, want Angela had geen zin er over te praten. Ze zei alleen, dat ze een brief had gekregen voor haar vader, wat dan ook de waarheid was, al was het een halve. Dat de directeur dat smoesje gebruikt had om haar de les te lezen, begreep ze wel. Die brief had hij haar altijd wel kunnen geven. Dat ze een standje had gehad, vond ze niet erg. Dat had ze verdiend. Maar het ergste vond ze, dat meneer Wickers er getuige van moest zijn. Ze zag nu helemaal op tegen de tekenles die hij gaf.

Tussen de middag at ze zo vlug mogelijk haar brood op en vlak nadat de leraar, van wie ze het laatste uur les hadden gehad, geëindigd had, ging ze naar het lokaal van meneer Peters, die een nieuw aantal vragen voor haar gemaakt had.

Hij vroeg verder niets, toen Angela haar antwoorden inleverde en dat waardeerde ze in hem. Hij zou rustig wachten, tot ze zelf naar hem toekwam. Maar ze wist, dat ze dat niet zou doen, het niet zou durven. Dat ze diezelfde middag nog van gedachten zou veranderen, kon ze op dat moment nog niet weten.

Hoofdstuk 2

„Hé, wacht even!

Meteen stond Angela stil, toen ze haar naam hoorde roepen. Ze was op weg naar het tekenlokaal, maar bleef even wachten op John Davids, die haar intussen bereikte.

„Waar zit jij toch de hele dag, joh. Ik heb je tussen de middag ook al niet gezien. Ik wilde je vragen, of je op de schoolavond volgende maand ook mee wilt doen. Nu hebben we niet zoveel tijd meer. Ik heb je lopen zoeken vanmiddag, maar je was er niet.”

„Nee, dat klopt. Ik heb die overhoring van biologie overgemaakt, ,want dat was vanmorgen niks.”

John schoot grinnikend in de lach. „Nee, je hebt ons allemaal laten schrikken. Wat een consternatie! Hoe durfde je, zeg!”

Angela haalde haar schouders op. „Het was geen durven. Bij Peters hoef je niet vervelend te doen. Het schoot er zomaar uit. Vond jij die repetitie dan niet moeilijk?” Angela veranderde maar gauw van onderwerp. Ze vond het helemaal niet leuk, dat ze de klas in rep en roer had gebracht. Zeker niet, omdat het bij Peters gebeurd was. Het hele voorval had ze trouwens naar de achtergrond geschoven, omdat ze nog zo verontwaardigd was over meneer Wickers. Ze moest er nu naar toe en zag daar enorm tegenop. Ze luisterde maar half naar wat John allemaal stond te vertellen en begreep even niet, waar hij op doelde, toen hij nog eens vroeg: „Doe je nou mee of niet?” O ja, die schoolavond… Of ze een gedicht wilde voorlezen. „Dat weet ik nog niet, hoor,” antwoordde Angela vinniger dan ze bedoelde. Op het ogenblik moest ze aan zoiets helemaal niet denken, maar toen ze zag, hoe teleurgesteld John keek, voegde ze er snel aan toe: „Ik zal erover denken. Heb je al wat?”

John, blij dat ze weer wat toeschietelijker was, knikte ijverig van ja. „Ik heb het bij me, maar het zit in m’n tas en die staat al bij Wickers in het lokaal. Ga je mee? Anders is de les al begonnen.”

Een blik op haar horloge vertelde Angela, dat ze inderdaad moesten opschieten. Meteen liep ze vlug weer door, terwijl John half achter haar aan mee holde. Maar ze hadden reuze pech, want de deur van het tekenlokaal was inderdaad al dicht. Het liefst was ze weer omgekeerd en weggelopen, want nu zou meneer Wickers haar wel meteen aanvallen.

Voordat ze echter kans kreeg haar gedachten in daden om te zetten, had John de deur al opengetrokken en bleef staan om haar eerst door te laten. Nu zat er niets anders op, want meneer Wickers had haar al gezien. Ongezien op haar plaatst gaan zitten lukte niet meer. Ze voelde de ogen van de leraar, die haar inderdaad stilzwijgend gadesloeg, in haar rug branden. Toen ze zat, wachtte ze gelaten op de dingen die komen gingen, want hij zou het er niet bij laten zitten, dat wist ze zeker.

Ze kreeg gelijk, want toen ook John zat en het nog steeds stil bleef, keek ze even op en zag weer dezelfde grijns op het gezicht van meneer Wickers, die hij ’s morgens ook had gehad, toen ze bij de directeur wegging.

„Angela…,” zei hij op langgerekte toon, „als je nog een praatje wilt maken met je vriendje, doe dat dan in ’t vervolg in je vrije tijd, maar gebruik daar niet juist mijn lessen voor.”

Angela beet op haar lip, om geen brutale dingen terug te zeggen. O, wat had ze een hekel aan die man! Wat gemeen om te zeggen, dat John haar vriendje was. Tegen hem werd niets gezegd. Nee, alleen zij was weer het mikpunt. En dan de manier waarop hij ’juist mijn lessen’ zei, op een toon, alsof hij wilde zeggen: Hoe kun je dat nu doen! Het is toch juist fijn om van mij les te krijgen? Waarom had hij het toch zo op haar voorzien? Ze verdroeg het niet langer en het verlangen om van school te gaan, kwam weer sterk naar boven. Verbeten en met een strak gezicht pakte ze haar tekenspullen en begon de tekening waaraan ze vorige week begonnen was, verder uit te werken.

Ze tekende best graag en had er een aardige vaardigheid in. Maar het werd voor haar helemaal vergald door de leraar, die er les in moest geven. Ze merkte ondertussen, dat meneer Wickers was opgestaan en door de klas begon te wandelen. Hij gaf hier en daar aanwijzingen, of bracht zelf veranderingen aan, waar hij het nodig vond. Ja, verstand van tekenen had hij wel, daar was iedereen het over eens.

Maar Angela kreeg de zenuwen van hem, toen hij steeds dichter bij haar tafeltje kwam. Wat ze al half en half verwachtte gebeurde dan ook. Naast haar bleef hij stilstaan, maar zei niets. „Angela, hou je rustig,” kalmeerde ze zichzelf, hoewel ze het liefst hardop was gaan gillen. Ze wilde niets meer, dan dat hij door zou lopen zonder iets te zeggen, maar die wens ging niet in vervulling. Ze voelde meer dan ze zag, dat hij zich over haar werk heenboog. Wat ze wel degelijk voelde was, dat hij zijn hand op haar schouder legde en die stevig vasthield terwijl hij vlak bij haar oor zei: „Keurig, Angel, uit jou zal nog eens een waar tekentalent groeien.”

Even zat ze als verlamd, maar kwam toen weer snel bij haar positieven. Zonder dat ze goed wist, wat ze deed, gaf ze een lelijke kras over de hele tekening, die meteen verknoeid was. Op hetzelfde moment was de hand van meneer Wickers weg en dat was voor Angela het belangrijkste.

De andere leerlingen hadden niets van het incident gemerkt, omdat meneer Wickers heel zacht gesproken had. Maar daarna keek iedereen wel op, omdat hij toen hardop zei: „Maar m’n lieve kind toch. Moet je daar nu zo van schrikken? Wat zonde van je tekening, nu moetje weer opnieuw beginnen.”

Toen hij naar voren liep, om een nieuw papier voor haar te halen, vertelde hij heel de klas, waar Angela zogenaamd van geschrokken was. Alleen vergat hij er bij te vertellen, dat hij haar zo nodig moest vasthouden, toen hij die woorden tegen haar zei. En dat was nu juist, waar Angela zich zo aan geërgerd had. Dat haar klasgenoten om het hele geval moesten lachen, maakte alles nog erger.

Voor de zoveelste keer had Wickers haar weer te pakken en was zij het middelpunt van de plagerijen, terwijl ze dat helemaal niet wilde. Zonder meneer Wickers aan te kijken, nam ze het nieuwe vel papier aan en boog zich er diep overheen, zodat ze niet zag, dat de leraar lachend op haar neerkeek en een knipoog de klas inzond, voordat hij weer verderliep. En dat was maar goed ook, anders had ze niet voor zichzelf ingestaan. Van haar tekening kwam nu niets meer terecht. Het wilde niet meer lukken. De vorige was zo goed naar haar zin geweest, maar die had ze verknoeid door die kras. Ze had dat expres gedaan, omdat meneer Wickers hem zo mooi vond, maar nu had ze er spijt van, want ze had er alleen zichzelf mee. Nee, Angela kon niet zeggen, dat ze vandaag zo’n succes had.

Toen de bel ging, ten teken dat de les afgelopen was, borg ze als eerste haar spullen op. Ze wilde weg, het liefst zo snel mogelijk. Maar daar kwam niets van in, want voor ze haar tas kon pakken, klonk ineens de stem van de leraar door de klas: „Angela, blijf jij even na.” Het was geen vraag, maar een bevel en ze liet zich weer terugzakken op haar stoel, waar ze al half van opgestaan was.

Verbaasd keek ze op. Wat ging er nu weer gebeuren? Ze had bij haar weten verder niets verkeerd gedaan, op die kras na dan, maar hij had zelf gezegd dat dit van de schrik kwam. En hoewel ze zelf wist, dat dit niet de echte reden was, bedacht ze, dat hij haar daar toch geen straf voor kon geven. Met lede ogen keek ze haar klasgenoten na, die één voor één het lokaal verlieten, totdat ze nog alleen overgebleven was. Nu was er van haar hele opzet om als eerste weg te zijn, niets terechtgekomen. Hier zat ze nu, overgeleverd aan hem die ze haar meerdere moest noemen.

Het was haar altijd voorgehouden, dat ze de leraren moest gehoorzamen. Haar vader en moeder hadden haar dat altijd geleerd. Meestal hield ze zich er ook aan. Ze vond er ook niets aan om een bepaalde leraar te treiteren en tot wanhoop te brengen, als anderen dat deden. Wat die daar in zagen, moesten ze zelf weten, maar ze deed daar niet aan mee. Ze had het ook wel eens gezegd, dat ze het flauw vond. Er waren er die het met haar eens waren, maar lang niet iedereen dacht er zo over. Maar daar haalde Angela haar schouders voor op. Ze zag er gewoon het nut niet van in en juist, omdat ze daar voor uit durfde te komen, mochten ze haar allemaal wel.

Maar Martha bleef haar vaste vriendin, met wie ze het meest bleef optrekken. Het was ook Martha geweest, die nog gauw tegen haar gezegd had, dat ze op haar zou wachten, voordat ze als laatste het lokaal uitging. En dat gaf Angela een beetje moed, want ze had Martha immers verteld, wat Wickers de vorige keer gedaan had, dus die wist, hoe ze zich nu moest voelen. Ze voelde van alles, behalve eerbied voor de tekenleraar.

Ze zag, dat hij de deur dichtdeed, zich omkeerde en langzaam naar haar toeliep. Even voelde Angela iets van paniek in zich opkomen, want zijn blik voorspelde niet veel goeds. Maar dat angstgevoel duwde ze meteen zo ver mogelijk weg. Hij mocht daar niets van merken. Ze bleef niet wachten tot hij tegen haar begon te praten, maar deed zelf als eerste haar mond open. Ze hoorde hoe zwaar haar stem klonk, toen ze vroeg: „Waarom moet ik nablijven?”

Meneer Wickers toverde zijn stralende glimlach weer op zijn gezicht en ging schuin op haar tafeltje zitten. Angela schoof zo ver mogelijk weg met haar stoel. „Als hij me aanraakt, ren ik weg,” schoot het door haar heen.

Voorlopig was daar geen sprake van, want meneer Wickers sloeg op zijn gemak zijn benen over elkaar en vouwde zijn handen er omheen.

„Omdat jij Angela Welt heet,” kwam toen zijn antwoord.

Angela was zó verbaasd over dit volkomen onredelijke gezegde, dat ze even vergat in de starthouding te zitten om zo weg te kunnen lopen. Met grote ogen keek ze Wickers aan en wist even niets te zeggen.

Maar toen ze die lach weer op zijn gezicht zag, kreeg ze haar spraak terug. „Dat is geen reden… Dat… dat is gek en als u niets beters weet, ga ik weg.” Ze stond meteen op ook, maar weglopen kon ze niet, want meneer Wickers versperde haar de weg naar de deur. Hij ging vlak voor haar staan en vroeg: „Waarom vind je dat zo gek? Nu heb ik eindelijk eens de kans om je te spreken. Waarom ontloop je me altijd, Angel?”

Angela’s ogen schoten vuur. „Ik heet geen Angel! Zeg dat nooit meer. Ik wil het niet…, het mag niet, en… en ik… haat u.”

Hoe verder ze kwam, hoe harder ze ging praten. Wat was ze kwaad en ze voelde zich vernederd. Maar ze nam het niet. En dat gezicht voor haar bleef maar lachen. Het liefst had ze er een klap middenin gegeven. Er een kras over gegeven, net als over die tekening, maar ze wist zich in te houden, hoewel ze stond te trillen op haar benen. Maar toen hij nog een stap naar voren deed en allebei zijn handen op haar schouders legde, was het gebeurd met haar zelfbeheersing. „U bent gek,” siste ze. Met een ruk trok ze zich los en schoot achter de andere banken weg, naar de deur en voordat Wickers goed begreep wat er gebeurde, was ze daar al door verdwenen en stond hij alleen in de klas. Het enige wat nog aan Angela herinnerde, was haar schooltas die ze in haar vlucht had laten staan.

Ze had helemaal niet aan haar tas gedacht en het kon haar niet schelen ook. Het belangrijkste was, dat ze wegkwam.

Weg van die vreselijke man met zijn handen, waar hij haar altijd zo graag mee aanraakte. Met dat akelige lachje op zijn gezicht en die stem, die zo laag ’Angel’ kon zeggen. Nooit ging ze weer naar hem terug. Ze deed het niet. Ze liet zich niet meer voor gek zetten. Hoe durfde hij haar te vragen, waarom ze hem ontlopen had. Het was zijn eigen schuld. Hij had het er zelf naar gemaakt en nu was de maat vol.

Toen ze op de gang kwam, was er nergens meer een Martha te ontdekken, wat wel te begrijpen was ook, want de volgende les was alweer begonnen, maar daar kon ze niet bij zijn. Ze moest er niet aan denken ook. Van opletten zou niets komen, daar voelde ze zich nog veel te woedend voor. Bovendien had ze haar tas bij Wickers laten staan en voor geen goud ging ze hem halen, bedacht ze, toen ze door de gang holde, alsof ze bang was, dat Wickers haar achterna zou komen.

Voor de deur van de directeur kwam ze hijgend tot stilstand. Zou ze naar binnen gaan? Maar dan? Wat moest ze zeggen?

Toen ze voetstappen hoorde, klopte ze vlug op de deur, maar had er meteen spijt van. Ze was bang, dat het meneer Wickers was, die er aankwam, maar toen ze omkeek, zag ze, dat het meneer Peters was.

Tegelijkertijd hoorde ze meneer Parker ’binnen’ roepen. Voordat ze naar binnen ging, keek ze nog even naar meneer Peters en wist zelf niet hoe hulpeloos die blik was. Het deed Peters besluiten om ook maar mee naar de directeur te gaan, want had Angela hem vanmorgen niet verteld, dat er problemen waren? En het zag er nu naar uit, dat ze wel hulp kon gebruiken.

Angela bleef staan voor het bureau van Parker, die vragend naar haar opkeek.

„Ik… ik moest nablijven bij meneer Wickers, omdat… omdat ik Angela Welt heet.”

Meneer Parker wist niet, hoe hij het had. Waar sloeg dat nou op? Daar zat natuurlijk meer achter. Met opgetrokken wenkbrauwen keek hij haar aan en zei: „Ga eerst maar eens zitten, want dat is natuurlijk niet de werkelijke reden. Het zal wel niet zijn, omdat jij Angela Welt heet, maar omdat je Angela Welt bent.”

Nu was het Angela’s beurt om verbaasd te kijken. „Dat is toch hetzelfde? Ik… ik heb niets verkeerd gedaan en dan moetje om zoiets geks nablijven.”

Ze beet op haar lip. Ze keek naar beneden en wilde net haar mond opendoen om alles te zeggen, toen de deur weer openging en meneer Wickers binnenstapte. Meteen perste ze haar lippen weer op elkaar en keek hem met een mengeling van angst en boosheid aan, wat meneer Peters meteen opviel. Hij had een stap achteruit gedaan en hield Angela nauwlettend in de gaten. Hier zat iets helemaal scheef, dacht hij, en dat bleek ook wel. Hij zag hoe meneer Wickers op Angela toeliep en naast haar ging staan. Langzaam kwam Angela ook overeind en nam een afwerende houding aan.

Toen ging alles heel snel. Wickers pakte Angela’s arm en zei tegen de directeur: „Deze dame, meneer Parker, heeft vanmiddag met opzet haar tekening verknoeid en was weer verschrikkelijk brutaal.”

Meneer Peters zag, dat Angela letterlijk naar lucht hapte en toen deed ze, wat ze een kwartier eerder had wil en doen. Ze hief haar hand op en gaf meneer Wickers een klinkende klap in zijn gezicht.

„Leugenaar!” riep ze en meteen vluchtte ze voor de tweede keer weg, terwijl de tranen over haar gezicht liepen. Achter zich hoorde ze iemand aan komen hollen en dacht, dat het niemand meer of minder was, dan meneer Wickers. Maar toen ze haar naam hoorde roepen, herkende ze de stem van meneer Peters en opeens was al haar weerstand gebroken.

Ze was ondertussen in de hal aangekomen en tussen de kapstokken duwde ze haar gezicht in de jassen die daar hingen, en huilde alsof ze niet meer op kon houden.

Rustig wachtte Peters tot ze wat gekalmeerd was. Toen hoorde ze hem zeggen: „Angela, je zou toch naar me toekomen? Wat is er toch met je aan de hand? Heeft het allemaal met meneer Wickers te maken?”