Lijmen

Mirjam Schippers

Lijmen

© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2017

Omslagontwerp en vormgeving: Albert Bloemert

Foto omslag: Sjaak Verboom

ISBN: 978 94 0290 2310

C-NUR: 285-010

www.debanier.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

LIJMEN

MIRJAM SCHIPPERS

Voor Annemarie, Carin, Johanneke en Mathilde. It's a blessing to have friends like you.

Hoofdstuk 1

Nikki haastte zich naar boven, ze was al tien minuten te laat voor de volgende les. Ze had dan wel een briefje gekregen van mevrouw Spies, meneer Verbeek kon er een heel probleem van maken als je te laat zijn les binnenkwam. Ze zuchtte toen ze nadacht over het gesprek zojuist met haar mentor. Mevrouw Spies had wel gelijk, ze voelde zich al een tijdje niet zo lekker. Maar ze kon er zelf geen oorzaak voor bedenken. Ze had geen problemen thuis of op school. Soms was ze gewoon heel erg moe en dan wilde ze niets liever dan slapen en de wereld vergeten. Maar dat wilde iedereen toch weleens?

Eindelijk was ze op de derde verdieping aangekomen. Ze rende over de gang en botste tegen iemand op.

‘Sorry’, mompelde ze.

‘Geeft niet, jij mag altijd in m'n armen komen rennen!’

Toen pas zag ze tegen wie ze was aangelopen. Het was Tim. Ze verontschuldigde zich nog een keer.

‘Ik zei toch dat het niet gaf?’ Tim legde een arm om haar schouder.

Ze kreeg een kleur van dat gebaar en keek snel of niemand het zag. Ze moest hier echt aan wennen.

‘Waarom heb je zo'n haast?’ Tim grijnsde naar haar en ze kreeg het zo mogelijk nog warmer.

‘Ik ben te laat voor de les.’ Ze hijgde nog steeds een beetje.

Tim knikte. ‘Dat is een ernstige zaak. Maar … je bent nu toch al te laat, dus die tien seconden maken nu ook niet meer uit, je kunt beter je adem sparen en gewoon gaan lopen!’

Natuurlijk had hij gelijk, maar dat wilde ze niet meteen toegeven. ‘Het komt over alsof ik mijn uiterste best heb gedaan om op tijd te zijn als ik hijg’, vond Nikki. In haar oren klonk het heel logisch.

‘Hm, na tien minuten vraag ik me af je de docent nog overtuigd krijgt. Wie heb je?’

‘Verbeek.’

‘Dan is het hopeloos’, reageerde Tim. ‘Veel plezier met nakomen vanmiddag!’

‘Dat zullen we nog weleens zien’, zei Nikki. Ze probeerde raadselachtig te klinken. ‘Ik heb een geheim wapen.’

‘Die mooie groene ogen van je zeker’, lachte Tim. ‘Geloof me, bij mij zou het werken, maar bij Verbeek zeker weten niet. Die is daar totaal ongevoelig voor.’

Nikki merkte dat de warmte, die weer was afgezwakt, terugkeerde. Waarschijnlijk bloosde ze gigantisch.

‘Staat je leuk, dat kleurtje. Moet je vaker doen.’

Ze zuchtte diep. Waarom verloor ze de totale controle als Tim voor haar stond en dat soort dingen tegen haar zei? Dat moest nu toch onderhand wel over zijn?

‘Sorry, ik zal ophouden’, zei hij toen oprecht. ‘Ga maar gauw, anders moet je tot vijf uur nakomen, dat zou ik zielig vinden! Vanavond wordt een spannende avond voor je, toch?’

Hij hield zijn hoofd scheef en zag er onweerstaanbaar uit.

Ze besloot om niet op zijn laatste opmerking in te gaan, ze kon niets leuks verzinnen om te zeggen en Tim had ook nog eens gelijk, ze moest echt naar de les. Ze voelde dat hij haar nastaarde, maar besloot niet om te kijken. Ze zou hem snel genoeg weer zien.

Meneer Verbeek deed gelukkig niet moeilijk. Ze bedacht meteen dat ze Tim kon vertellen dat hij geen gelijk had gekregen. Fantastisch dat hij het een keer mis had.

‘Volgens mij ben jij Tim tegengekomen’, fluisterde Lynn toen meneer Verbeek een filmpje had aangezet over de werking van het hart.

Nikki glimlachte. ‘Ja, zoiets. Ik liep hem tegen het lijf. Letterlijk.’ Ze merkte dat Lynn meer wilde weten. ‘Straks vertel ik je alles!’ fluisterde ze.

Nikki probeerde zich te concentreren op het filmpje. Dat lukte maar half, ze dacht iedere keer aan Tim en vanavond. En aan haar belofte aan Lynn, om straks op de fiets alles te vertellen. Lynn zou zich vast afvragen waarom ze het haar niet had verteld.

‘Dus je kwam Tim tegen?’

Ze waren nog maar net bij school weggefietst toen Lynn er weer over begon. Ze was wel heel nieuwsgierig.

‘Even wachten’, zei Nikki. Nina en Ruth, twee meiden die ook in havo 4 zaten, fietsten voor hen en Nikki wilde liever niet dat die twee iets van haar verhaal zouden meekrijgen. Ze waren best aardig, maar ze vertelden altijd alles door.

‘Is het zo spannend?’ vroeg Lynn.

Nikki knikte. ‘Heel spannend!’ zei ze ernstig.

Ze was erg benieuwd wat Lynn van haar verhaal zou vinden. Ze had het best gisteren al kunnen vertellen, Lynn was tenslotte haar beste vriendin. Maar nu moest ze nog vijf hele minuten wachten, tot aan de stoplichten waar ze een andere kant op moesten dan Nina en Ruth.

‘Ga je vanavond nog wat leuks doen?’ vroeg Lynn toen.

Maar ook daar kon ze eigenlijk geen antwoord op geven.

‘Jawel’, zei ze. ‘Maar nu hebben we genoeg over mij gepraat, hoe gaat het met jou?’

Lynn begreep de hint en begon te vertellen over Simon, de jongen die ze in de zomervakantie had ontmoet en met wie ze veel aan het appen was. Ze was ook al twee keer met hem uit geweest. Nina en Ruth wisten toch niet wie hij was en zouden er daarom weinig over kunnen vertellen.

‘Maar hij heeft nu al drie dagen niet geappt’, zei Lynn met een sip gezicht.

‘Heb jij hem wel geappt?’

‘Niet echt iets waar hij wat op terug zou moeten sturen’, antwoordde ze. ‘Geen vragen of zo. Maar goed, je kunt toch ook wel voor de gezelligheid appen?’

‘Ja. Maar jongens doen dat veel minder dan meisjes’, zei Nikki.

‘Toch deed hij het een paar weken geleden wel. Dan vroeg hij gewoon hoe het met me ging. Misschien moet ik het gewoon vragen als ik nog een keer met hem afspreek.’

Nikki knikte. ‘Dat is wel een slim idee. Maurits vroeg van-daag trouwens welke workshop jij volgende week gaat doen met de cultuurdag.’

‘Heb je het hem verteld?’

Nikki schudde haar hoofd. ‘Hij dacht dat jij en ik wel dezelfde workshop gekozen zouden hebben, aangezien we volgens hem onafscheidelijk zijn. Ik heb hem alleen verteld dat dat niet zo is. Toen vroeg hij er verder ook niet naar. Ik denk dat we er niet zo veel achter moeten zoeken.’

Lynn knikte. ‘Dat denk ik ook. Maurits doet tegen iedereen aardig en wil altijd alles van iedereen weten.’

‘Precies.’

Ze praatten nog wat door over Maurits en de cultuurdag en kwamen uiteindelijk bij de verkeerslichten. Ze moesten nog een poos wachten, omdat die ellendige dingen na kwart over drie altijd langer op rood stonden volgens Lynn. Maar uiteindelijk was het zover, ze zeiden Nina en Ruth gedag en fietsten de andere kant op.

‘En nu moet je me alles over Tim vertellen!’ zei Lynn op gebiedende toon.

Nikki aarzelde. ‘Ik weet niet waar ik moet beginnen’, zei ze uiteindelijk.

‘Wow, je was zeker zo uitgepraat met mevrouw Spies?’ merkte Lynn op. ‘Of is er nog iets anders dat je me vergeten bent te vertellen?’

‘Nou, niet echt vergeten. Ik wilde het je wel vertellen, maar ik wist niet goed hoe’, zei Nikki eerlijk. ‘En nu nog steeds niet.’

‘Je hebt toch geen verkering?’ grapte Lynn.

Nikki beet op haar onderlip. Zie je, ze had het eerder moeten zeggen! Ze lachte zenuwachtig.

‘O dus wel! Jij … jij …!’ Lynn was sprakeloos. Dat begreep Nikki wel. Ze was zelf ook heel verbaasd geweest toen Tim haar verkering vroeg. Natuurlijk, ze was al weken, zo niet maanden, verliefd op hem, maar hij had nooit echt laten merken dat hij meer om haar gaf dan om enig ander meisje. En eergisteren vroeg hij het ineens.

‘Sinds wanneer?’

‘Eergisteren.’ Nikki hoopte dat Lynn het haar niet kwalijk nam dat ze haar zelfs niet geappt had hierover.

‘Waarom heb je dat niet eerder verteld?’ vroeg Lynn. Maar voordat Nikki antwoord kon geven zei ze: ‘Ach, wat maakt het ook uit. Je hebt verkering! Wauw! Gefeliciteerd!’

‘Dank je’, zei Nikki verlegen. ‘Ik zal je alles vertellen en ook proberen uit te leggen waarom ik het niet eerder aan je verteld heb.’

‘Ik ben zo benieuwd!’

En toen vertelde Nikki over afgelopen woensdagavond, toen Tim voor de deur stond. ‘Ik dacht dat hij voor Sven kwam, dat leek me logisch. Maar toen zei hij dat hij mij wilde spreken. Hij stelde voor om een eindje te gaan lopen. Ik was natuurlijk heel verbaasd, maar ik heb toch mijn schoenen en jas aangetrokken. Vervolgens zijn we naar het park gelopen. Hij vertelde dat hij me al een tijdje leuk vond en dacht dat ik hem ook wel leuk vond. Hij wist het niet zeker, dus vroeg hij mij of het zo was. Ik natuurlijk, met trillende knietjes …’

‘Knikkende knietjes toch?’ viel Lynn haar in de rede.

‘Trillend, knikkend, whatever, zeggen dat ik hem inderdaad wel leuk vond. Ik was even bang dat het een stomme grap was van hem in samenwerking met Sven, maar natuurlijk doet mijn lieve broer zulke dingen niet. En toen, zonder verdere aankondiging, vroeg hij verkering’, besloot ze haar verhaal.

‘Hoe vroeg hij het? Wat zei hij?’

Lynn wilde altijd alle details weten. Nikki nam het haar niet kwalijk. Als Lynn met Simon verkering kreeg, zou zij precies hetzelfde doen.

Nikki dacht even na. ‘Hij zei eerst iets van “mooi” en toen vroeg hij of ik verkering met hem zou willen.’

‘En wat zei jij toen?’

‘Nou, wat denk je?! Zo moeilijk is dat toch niet om te verzinnen?’

Lynn glimlachte. ‘Echt heel erg leuk voor je Nikki! En ook voor Tim natuurlijk, ik bedoel, hij heeft jou als vriendin, dat is fantastisch!’

‘Ja?’ vroeg Nikki. Ze voelde zich nog best wel onzeker over haar verkering. Ze wist niet goed wat ze wel en niet met Tim kon bespreken en ze vond zichzelf ook niet heel bijzonder. En dat terwijl Tim echt geweldig was.

‘Natuurlijk! Wij zijn al zes jaar vriendinnen, dat komt echt niet alleen omdat ik zo fantastisch ben!’ grinnikte Lynn.

Toen moest Nikki ook wel lachen. Maar toch, ze had er weken van gedroomd hoe het zou zijn om verkering met Tim te hebben, maar de werkelijkheid was toch wel anders. Het was fantastisch, maar ook eng.

‘Hé, je laat me toch niet in de steek nu je Tim hebt?’ Lynn keek haar lachend aan, maar Nikki besefte dat deze vraag een serieuze ondertoon had. Ze had vaak genoeg gehoord van meisjes die verkering hadden en opeens hun vriendinnen lieten vallen. Maar dat zou bij haar niet gebeuren!

‘Natuurlijk niet’, zei Nikki. ‘Pas als jij verkering met Simon hebt!’ voegde ze er lachend aan toe.

Lynn lachte ook. ‘En hoe ging het toen je hem tegenkwam in de gang? Want je botste tegen hem op, toch?’

Nikki dacht terug aan het moment. ‘Hij zei: “Jij mag altijd in m'n armen rennen!” en dat ik mooie groene ogen had.’

‘Aah, wat schattig!’ merkte Lynn op. ‘Weten je ouders het ook?’

‘Nee’, zei Nikki. ‘Nog niet. Ik vertel het ze straks, als we aan het eten zijn. En vanavond komt hij, dat weten ze wel. Maar ze denken dat hij voor Sven komt.’

‘Weet Sven het al wel?’

Nikki knikte. ‘Ja, Tim heeft het hem verteld. En ik denk dat hij woensdagavond al wel een vermoeden had. Sven en ik denken dat m'n ouders het niet zullen geloven dat ik verkering heb met Tim en dat het een grapje is van ons drieën.’

‘Daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Hoe gaan jullie dat oplossen?’

‘O, dat komt vast wel goed. En anders niet, dan blijven ze tot onze trouwdag denken dat het een grapje is.’

‘Trouwdag? Jij gaat wel heel snel, Nikki Bakker!’

‘Nee nee, mevrouw Derks’, zei Nikki hooghartig. ‘Maar jij mag Nikki zeggen.’

‘Goed, Nikki Derks, vind je dat niet heel snel gaan?’

‘Jawel’, zei Nikki. Dat meende ze. Ze kon zich er, als ze eerlijk was, nog niets bij voorstellen dat ze op een dag getrouwd zou zijn met Tim. Gelukkig zou dat nog een hele poos duren!

Ze fietsten gezellig pratend verder. Nikki had natuurlijk nog veel meer te vertellen over Tim en Lynn luisterde geduldig.

‘Even iets anders’, zei Lynn ten slotte. ‘Tenminste, als jij nog ergens anders aan kunt denken dan aan je liefje.’

Nikki rolde met haar ogen. ‘Natuurlijk kan ik dat.’

‘Wat wilde Spies eigenlijk met je bespreken?’

‘O, ik was het al bijna vergeten’, zei Nikki.

‘Zie je, je denkt alleen nog maar aan Tim!’

Nikki schudde even haar hoofd. ‘Ze vond dat ik er moe uitzag en ze vroeg of het wel goed met me ging. Dus ik heb haar ervan verzekerd dat dat wel het geval is!’

Lynn keek haar aarzelend aan.

‘O, dus jij vindt ook dat ik er moe uitzie?’

Lynn knikte. ‘Wel een beetje. Niet dat ik me direct zorgen over je maak, hoor. Ik weet dat je goed voor jezelf zorgt!’

‘Gelukkig. Mevrouw Spies dacht dus dat ik problemen had die psychisch van aard waren en ze vroeg zich af of het een idee was als ik een keer met een psycholoog ging praten.’

Lynn keek haar met grote ogen aan. ‘Serieus?’

‘Ja, ik vond het ook raar’, zei Nikki. ‘Maar ik heb voorzichtig gezegd dat het misschien kwam doordat ik 's avonds laat naar bed ga en voortaan iets eerder moet gaan. Dus vanavond moeten we maar niet te lang blijven appen!’

‘Dat klinkt verstandig, Nikki. Komt dit werkelijk uit jouw mond?’

Nikki grijnsde. ‘Soms zeg ik verstandige dingen.’ Ze zweeg even en voegde er toen aan toe: ‘Helaas gaat het bij de uitvoering weleens mis.’

Hoofdstuk 2

Ze probeerde uiterlijk kalm te zijn. Ze had zichzelf al wel tien keer verteld dat het allemaal wel meeviel. Haar ouders vonden Tim aardig, maar er was natuurlijk wel een verschil tussen de vriendschap van Sven en Tim en haar verkering met Tim.

‘Je vindt het spannend, hè’, grijnsde Sven. ‘Tim was vandaag ook al zo zenuwachtig. Best wel grappig!’

Nikki wilde al boos reageren, maar toen liet ze Svens woorden tot zich doordringen. ‘Tim was ook zenuwachtig?’ Sven knikte. ‘Natuurlijk!’

Nou, zo natuurlijk was dat niet, maar het was wel erg leuk om dit te horen. Het feit dat de altijd charmante, kalme en nuchtere Tim nerveus was, sprak haar wel aan.

‘Niet zo zenuwachtig als woensdag natuurlijk, maar het scheelde niet veel’, ging Sven verder. ‘Je hebt het wel een klein beetje aan mij te danken dat je verkering hebt, zusje!’

‘Hoezo dat?’

‘Hij durfde niet meer, dus toen heb ik hem ervan verzekerd dat jij hem echt leuk vond …’

‘Hoe wist jij dat dan?’

Sven maakte een achteloos gebaar met zijn hand. ‘Ach, als grote broer voel je zulke dingen aan.’ Hij zweeg even en voegde er toen aan toe: ‘En soms vang je hier en daar wat op van de gesprekken die je zusje heeft met haar beste vriendin.’

Nikki keek hem boos aan.

‘Sorry, maar dan moet je de deur van je kamer dichtdoen als je met Lynn aan het roddelen bent. En misschien iets zachter praten. Feit blijft dat Tim daardoor eindelijk genoeg moed had om je te vragen en dat jullie nu allebei gelukkig zijn!’

Daar had Sven natuurlijk helemaal gelijk in.

‘Wat vind jij er eigenlijk van?’ Het was een vraag die Nikki nog niet had durven stellen. Meestal had Sven een uitgesproken mening over de jongens op wie Nikki verliefd was en hoewel Tim een van Svens beste vrienden was, wist ze niet zeker of hij het wel zo'n succes vond dat ze nu verkering hadden. Sven bleef een tijdje stil. ‘Ik vind het ontzettend leuk voor je. Voor jullie allebei. Het klinkt heel saai en oubollig, maar de tijd zal het leren. Ik wacht het gewoon af.’

Nikki was niet helemaal tevreden met dat antwoord, maar voor ze meer vragen kon stellen aan Sven begon haar telefoon te trillen. Tim belde.

‘Hoi’, zei ze. Toen ze zijn stem hoorde, voelde ze haar hart weer sneller slaan. Nog steeds kon ze niet geloven dat hij haar vriend was. ‘Ja hoor, ik kom de deur voor je opendoen, durf je niet aan te bellen?’ Gek, aan de telefoon durfde ze hem opeens wel te plagen. Ze lachte even om zijn antwoord en hing toen op. ‘Dat was Tim’, zei ze. ‘Hij staat voor de deur.’ Sven grijnsde. ‘Dat hoefde je niet uit te leggen, hoor. Ik zag direct aan je hoofd dat hij het was.’

Ze gaf Sven een speelse duw en liep toen snel naar bene-den. In de gang bekeek ze zichzelf even kritisch in de spiegel, plukte een haar van haar trui en controleerde of haar rok goed zat. Pas toen deed ze de deur open. ‘Hoi!’ zei ze enthousiast.

‘Hoi’, zei Tim. Nikki kon niets zenuwachtigs aan hem ontdekken, maar als het om Tim ging, zag ze wel vaker wat over het hoofd. Dat hij verliefd op haar was bijvoorbeeld.

‘Kom binnen’, zei ze. Hè, kon ze nu niets originelers verzinnen?

Tim veegde netjes zijn voeten op de mat. Toen gaf hij haar een kus. ‘Dat was ik op school vergeten’, grijnsde hij.

Nikki bloosde.

‘Maar daar was natuurlijk ook helemaal geen tijd voor, want jij moest op tijd zijn bij meneer Verbeek’, ging Tim verder toen hij zijn jas uittrok. ‘O nee, het was nog erger, je was al te laat! Moest je lang nakomen?’

‘Nee, ik hoefde niet eens na te blijven’, zei ze vrolijk.

‘Echt niet? Dat is wel chill!’

Nikki knikte. ‘Ik zei toch dat ik een geheim wapen had?’

‘Klopt, daar ben ik wel heel erg benieuwd naar! Zou dat geheime wapen ook bij mij werken?’

Nikki haalde haar schouders op. ‘Als jij briefjes van mevrouw Spies spaart, dan misschien wel!’

‘O’, zei Tim. Het klonk alsof hij een beetje teleurgesteld was.

‘Ik had een gesprek met haar, op haar verzoek. Dus schreef ze een briefje.’

‘Wat aardig van haar’, zei Tim. ‘Zulke dingen doet ze voor mij nou nooit.’

‘Tja, jij bent gewoon niet zo leuk als ik.’

‘Daar heb je helemaal gelijk in!’ Om zijn woorden kracht bij te zetten nam hij haar in zijn armen en knuffelde haar.

‘Vind je het spannend?’ vroeg hij toen.

‘Een beetje’, gaf ze eerlijk toe.

Tim zei niets, maar glimlachte.

Waarom kon de avond niet gewoon hieruit bestaan? Waarom had ze vanavond tijdens het eten verteld dat haar vriend vanavond zou komen? Nu moest ze Tim officieel aan haar ouders gaan voorstellen! Ze kon toch ook gewoon zeggen: ‘Hoi mam, hoi pap, dit is mijn vriend. En nee, het is geen grapje van Sven, Tim en mij, we hebben gewoon echt verkering. Dus we gaan gezellig samen iets leuks doen. Doei!’ Ze schudde de gedachte van zich af en bedacht dat het ook met papa, mama en Sven erbij een leuke avond zou worden.

Ze haalde diep adem en opende toen de deur naar de woonkamer. Papa zat met de tablet op schoot, verdiept in het nieuws. Mama zat te haken, de laatste tijd deed ze vrijwel niets anders.

‘Hallo’, zei ze toen papa en mama opkeken.

‘Ha Tim!’ zei papa. ‘Je weet toch dat je achterom mag komen? Sven is boven.’

Nikki glimlachte even en haalde diep adem. ‘Eh, Tim komt niet voor Sven.’ Ze kreeg het warm.

‘Nee?’ Mama keek verbaasd.

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee. Ik vertelde toch dat mijn vriend vanavond langs zou komen?’

Papa en mama keken elkaar even verwonderd aan.

‘Hallo, meneer Bakker’, zei Tim. ‘Ik ben Tim Derks, de vriend van Nikki.’ Hij stak zijn hand uit. Papa keek even verbaasd, maar schudde toen toch Tims hand.

‘Hoi Tim’, speelde papa het spel mee, ‘wat leuk om je te leren kennen.’

Mama liet haar haakwerk zakken en begroette Tim ook.

Toen kwam Sven naar beneden. ‘Ha Tim, je bent er!’ riep hij enthousiast.

‘Wist jij al dat Tim verkering had met Nikki?’ merkte papa op.

‘Huh? Tim en Nikki verkering?’ hield Sven zich van de domme.

‘Ja joh, dat heb ik je gisteren toch verteld?’ zei Tim grijnzend.

‘Je zat tegen mij iets te vertellen over een onnozel meisje dat zomaar ja zei toen je d'r verkering vroeg. Je zei dat ze Nikki heette, maar volgens mij vergat je te vertellen dat het mijn zusje was …’

‘Is dit echt waar?’ vroeg mama toen. Ze had tot nu toe nog niets gezegd.

Tim knikte. ‘Ja’, zei hij met een ernstig gezicht. Het klonk plechtig, maar ook schattig, vond Nikki. Ze merkte dat ze bloosde toen Tim naar haar knipoogde.

‘Die blosjes op Nikki's gezicht zeggen wat mij betreft genoeg’, merkte papa op. ‘Lust je koffie, thee of liever iets anders, Tim?’

‘Koffie graag!’

Gelukkig, de ongemakkelijkheid was voorbij, dacht Nikki. Ze ging op de bank zitten en Tim kwam, natuurlijk, naast haar zitten.

Nadat ze koffie hadden gedronken, stelde Sven voor om een spelletje te doen. ‘Jullie kennen Tim toch al, dus kunnen we net zo goed iets gezelligs gaan doen’, grijnsde hij.

Iedereen was het met hem eens. Mama legde een paar spelletjes op tafel. Het duurde even voordat ze een spel hadden gekozen dat iedereen leuk vond. Het werd Bonanza.

Het werd een fijne avond. Haar zenuwen waren nergens voor nodig geweest.

Toen het spel was afgelopen, dronken ze nog gezellig wat en rond tien uur stond Tim op.

‘Je hoeft nog niet te gaan, hoor’, zeiden Sven en papa tegelijk.

Tim glimlachte en zei: ‘Als jullie het niet erg vinden, ga ik toch. Ik moet morgen om zes uur weer beginnen met werken!’

‘Arme jongen’, zei mama medelijdend. ‘Maar het is natuurlijk wel goed dat je een baantje hebt. Daar kunnen Sven en Nikki nog wel wat van leren!’

Sven schoot meteen in de verdediging, maar Nikki ging er niet op in. In plaats daarvan liep ze met Tim mee naar de voordeur. Toen ze bijna de kamer uit waren, zei papa: ‘Tim, als je de volgende keer voor Nikki komt, mag je ook wel achterom komen, hoor!’

Tim grinnikte. ‘Bedankt, ik zal het onthouden!’

Nikki keek zwijgend toe toen Tim zijn schoenen aantrok en zijn jas van de kapstok haalde.

‘Nikki, je ouders lijken me leuke mensen’, zei hij grijnzend.

‘Maar goed, ik had niet anders verwacht met zo'n lieve dochter!’

Ze lachte alleen maar schaapachtig. Haar hersenen werkten heel traag, dat kwam door die moeheid.

Tim trok haar in zijn armen. ‘Je bent moe, hè’, fluisterde hij.

‘De hele avond al, toch?’

Ze knikte. Dat ging een beetje lastig, omdat ze haar hoofd op Tims schouder had gelegd.

‘Dat dacht ik al’, zei Tim. ‘Dus daarom leek het me goed om nu te gaan. Dat ik morgen vroeg moet beginnen was maar bijzaak. Ga maar gauw lekker slapen!’

Hij liet haar los en ritste zijn jas dicht. Toen nam hij haar hoofd in zijn handen en drukte een moment zijn lippen op de hare.

Ze staarde hem net zo lang na tot hij helemaal uit het zicht verdwenen was. Toen deed ze rillend de deur dicht. Hoewel ze erg nieuwsgierig was naar wat haar ouders vonden van haar verkering met Tim, besloot ze om alleen maar even haar hoofd om de deur te steken en mee te delen dat ze naar bed ging. Morgen zou ze wel horen hoe haar ouders over haar verkering met Tim dachten. Nu verlangde ze er alleen maar naar om naar bed te gaan.

Lynn was ook heel nieuwsgierig naar hoe het gegaan was, ze had wel tien appjes van haar, zag ze toen ze in bed op haar mobiel keek.

Ha Nik! Hoe ging het?

Wat vinden je ouders ervan?

En vindt Tim je ouders een beetje aardig?;-)

Ik heb trouwens ook een nieuwtje!

Morgen heb ik weer een date met Simon!

Ik heb het uiteindelijk zelf maar voorgesteld, kan best, toch?

Best dapper, vind je niet?

Hmm … Misschien ben ik wel te geëmancipeerd.

Hoe dan ook, we gaan in Utrecht wat drinken.

Slaap lekker straks!

Nikki moest lachen toen ze de appjes las. Typisch Lynn. Ze typte snel een reactie terug. Supergoed van je! Operatie Tim is goed gegaan, we hebben Bonanza gedaan. Maandag vertel ik meer!

Toen zette ze haar telefoon op vliegtuigstand. Dat was een tip die mevrouw Spies had gegeven, om ervoor te zorgen dat ze 's avonds, als ze moest slapen, niet afgeleid werd door binnenkomende appjes. Ze legde haar mobiel op het nachtkastje en greep naar het Bijbeltje dat daar ook lag. Maar ze voelde zich zo ontzettend moe. Zou ze het lezen een keer overslaan? Dat begreep God toch wel, dat ze zo moe was? Ze bad kort en deed toen het lampje uit. Al snel viel ze in slaap.

Hoofdstuk 3

Slaperig opende Nikki haar ogen en tastte naar haar wekker. Was het echt alweer tijd om uit bed te gaan? Wat voor dag was het eigenlijk? Meteen toen ze dat dacht wist ze het antwoord. Donderdag … O ja, vandaag was de cultuurdag! Met moeite kwam ze overeind, ze was nog zo moe! En echt, ze had gisteravond om negen uur het licht al uit gedaan. Om negen uur al! Dan hoorde ze nu toch niet moe te zijn? Ze zuchtte eens diep en begon zich toch maar aan te kleden. Nadat ze dat gedaan had, pakte ze haar telefoon en zag dat Lynn had geappt.

Ben weer beter, zie je zo op de fiets!

Ze zuchtte van opluchting. De afgelopen drie dagen moest ze steeds alleen naar school fietsen, dat was echt heel erg saai! En als je samen fietste, dacht je minder na over hoe moe je wel niet werd van fietsen.

Toen ze beneden kwam, keek mama haar bezorgd aan. ‘Gaat het wel goed met je?’

‘Ja, hoor’, zei Nikki. ‘Ik ben alleen een beetje moe.’

‘Dat is de laatste tijd wel vaker zo’, bemoeide Sven zich ermee. ‘Misschien moet je even bloed laten prikken …’

‘En dan?’ Het kwam er chagrijniger uit dan ze bedoelde.

‘Misschien heb je pfeiffer, net als ik vier jaar geleden.’

Nikki wierp haar broer een boze blik toe. Daar had ze zelf ook aan gedacht, maar die gedachte had ze snel weer weg-gestopt. Wat als ze inderdaad de ziekte van Pfeiffer had? Wat als ze, net als Sven, een hele tijd niet naar school kon en uiteindelijk moest blijven zitten? Wat dan?

‘Misschien is het wel slim om even een afspraak te maken bij de dokter, Nikki’, zei mama. ‘Wat Sven zegt klopt wel, je ziet er vaak moe uit. Misschien heb je inderdaad de ziekte van Pfeiffer, dan kunnen we dat maar beter zeker weten.’

Nikki zuchtte. ‘Oké, bel de dokter dan maar’, zei ze een beetje onwillig.

‘Wil je er vandaag nog heen?’