Lifeliner-serie

Deel 1: Lifeliner 2 vliegt te hulp
Deel 2: Lifeliner 2 krijgt hulp
Deel 3: Lifeliner 2 en de gekaapte luchtballon
Deel 4: Lifeliner 2 en het mysterie op Vliegbasis Volkel
Deel 5: Lifeliner 2 en de cocaïnebende
Deel 6: Lifeliner 2 – Sabotage in de nacht
Deel 7: Lifeliner 2 – Brute chantage
Deel 8: Lifeliner 2 – Een plofkraak met gevolgen
Deel 9: Lifeliner 2 – Een bizarre crash
Deel 10: Lifeliner 2 – Een vreemd vliegend object
Deel 11: Lifeliner 2 en de Cobrahandel
Deel 12: Lifeliner 2 en een aanslag?

Adri Burghout
Lifeliner 2 en een aanslag?
© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2017
Omslagtekening en illustraties: Adri Burghout
Omslagontwerp en vormgeving: Albert Bloemert
ISBN 978 94 0290 2563
NUR 283-010

www.debanier.nl
www.adriburghout.nl

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een
geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm
of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën,
opnamen of op enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke
toestemming van de uitgever.

Namen in dit verhaal

Timo | Lifeliner 2-piloot
Marjon | vrouw van Timo
Aron | zoontje van Timo en Marjon
Fleur en Lieke | tweeling van Timo en Marjon
Diezel | hond van Timo en Marjon
Marco | Lifeliner 2-piloot en chief pilot
Gepco | Lifeliner 2-piloot
Evert-Jan | Lifeliner 2-piloot
Rik | Lifeliner 2-piloot
Albert | Lifeliner 2-verpleegkundige
Winfried | Lifeliner 2-verpleegkundige
Petra | Lifeliner 2-verpleegkundige
Munir | Lifeliner 2-verpleegkundige
Patricia | Lifeliner 2-arts
Philippe | Lifeliner 2-arts
Alexander | Lifeliner 2-arts
Robert Jan | Lifeliner 2-arts
Coskun | broer van Munir
Omer Duman | oom van Munir en Coskun
Bulut, Hasad en Nadir | compagnons van omer Duman

Inhoud

1. Kraamvisite

2. Een nieuwe collega in het diepe

3. Explosies

4. Omer Duman

5. Oasis of the Seas

6. Een ruisje

7. Ventrikelseptumdefect …?

8. Oom Duman doet aan liefdadigheid

9. Een zware operatie

10. Timo heeft vrijaf

11. Indringers in het station

12. Een aanslag?

13. Schilderijenroof

14. Een ‘stunt’-heli

15. Een verhoor met ontknopingen

16. Indringend gesprek

17. Het gaat erop aankomen

18. Operatie geslaagd

19. Naar de Afrikaanderbuurt

20. In de koelcel van Pizzeria Shoarma Coskun

21. Achtervolging

22. Gepakt

1
Kraamvisite

Het autoslot klikt. De alarmlichten flikkeren twee keer kort op. Marco opent het portier en zakt op de bestuurdersstoel neer. Hij trekt de veiligheidsgordel over zijn borst en klikt hem vast in het rode houdertje. Vervolgens steekt hij de sleutel in het contactslot. Tegelijkertijd blikt hij automatisch in zijn achteruitkijkspiegel. Zijn ogen vernauwen zich …

Achter hem staat een onbekende auto. Dat had hij bij het instappen al gezien, maar nu valt hem ook op dat er twee mannen in zitten. Via zijn spiegel kijkt hij de man aan de bestuurderskant een moment recht in de ogen.

Traag draait Marco de contactsleutel om. De motor start. Hij schakelt in z’n eerste versnelling en rijdt langzaam weg van het parkeervak bij het Lifeliner 2-station. Hij draait zijn auto naar links. Snel werpt Marco nog een laatste blik op de onbekende auto. Een blauwe Renault Clio. Oud beestje.

Nog voor hij de rondweg van Rotterdam-The Hague Airport opdraait, slaat hij met een vuist op het stuur. Stom! Hij heeft niet naar het nummerbord gekeken. Teruggaan …? Nee, dat is overdreven. Bovendien, waar maakt hij zich eigenlijk druk over? Het parkeerterrein is geen gesloten terrein, dus die mannen doen niets verkeerd door daar te parkeren.

Ben ik niet een pietsie te wantrouwig? vraagt hij zich af. Ik kan eventueel de collega’s die m’n dienst hebben overgenomen bellen … Ach nee, waarschijnlijk maak ik me druk om niks.

Hij trapt het gaspedaal wat dieper in en draait de Fairoaksbaan op. Het kraambezoek bij Timo. Laat hij daar maar aan gaan denken.

Een klein halfuurtje later parkeert Marco zijn auto achter de BMW van Timo aan het Spinetpad. Hij stapt uit en opent een achterportier. Hij pakt het boeket bloemen uit de emmer water die klemgezet is tussen de voorstoel en de achterbank. De steeltjes druppen. Hij slaat de deur weer dicht, drukt op zijn contactsleutel en hoort de sloten van de auto weer in het slot schieten. Hij loopt naar de voordeur van een tussenwoning, maar voor hij op de bel kan drukken, gaat de deur al open.

‘Marco, leuk dat je er bent. Kom binnen. Ik zag je aankomen.’

Achter Timo komt Aron aangedribbeld, gevolgd door Diezel.

‘Wat een ontvangst!’ lacht Marco en hij stapt de drempel over. ‘Gaat het goed met Marjon en de tweeling?’

‘Ja hoor, op zich wel’, antwoordt Timo. ‘Ze hebben alleen wat huilmomenten op de verkeerde momenten … en daarbij wisselen ze elkaar nog af ook, dus dan weet je wel zo ongeveer hoe onze nachten eruitzien.’

‘Je ziet inderdaad wat pips’, glimlacht Marco. ‘Hoe oud zijn ze nu precies?’

‘Vier en een halve week’, antwoordt Timo.

‘Dus ongeveer 31 nachten te weinig slaap’, veronderstelt Marco.

‘Nou, dat niet helemaal’, relativeert Timo. ‘Hoewel, als ik echt zou gaan tellen … Maar goed, dat hoort er nu eenmaal bij.’

Ze lopen door naar de kamer.

‘Neem een stoel, Marco. Wil je wat drinken? Koffie?’

‘Prima, lekker.’

Marjon komt uit de keuken naar de kamer. Marco loopt naar haar toe en feliciteert haar hartelijk. ‘Hoe gaat het? Weer een beetje in je ritme?’

Marjon knikt wat zuinigjes.

‘Ik begreep dat jullie nachten nog niet super zijn’, zegt Marco.

‘Klopt’, beaamt Marjon. ‘De dames zijn ’s nachts eh … nogal actief … voorzichtig gezegd. Vooral Lieke, maar daarmee houdt ze Fleur ook wakker.’

‘Vervelend, maar ik kan je uit ervaring zeggen dat het weer overgaat’, probeert Marco Marjon wat op te beuren.

‘Ja, dat is wel te hopen’, zegt Timo die met een dienblad uit de keuken komt. ‘Maar de dames zijn voor zover we weten gelukkig goed gezond, hoor, en dat is ook belangrijk. Hoewel Fleur nog niet zo meekomt als haar zus. Ze drinkt slechter en groeit ook eigenlijk iets te weinig, maar we moeten binnenkort toch naar het consultatiebureau.’

Als Marco zich weer op de bank laat zakken, kruipt Aron snel naast hem.

‘Hij heeft een vriend gevonden’, lacht Timo. Diezel laat zich aan de andere kant tegen Marco’s been zakken.

‘Nou, je maakt kennelijk een goede indruk’, knikt Timo veelbetekenend.

Marco aait Diezel een keer over zijn kop en legt een arm achter Aron. ‘Ik moest jullie natuurlijk ook nog namens alle collega’s feliciteren, voor zover dat nog niet is gebeurd. Maar wellicht begrepen jullie dat al wel. Ik heb hier namens ons allemaal een envelop-met-inhoud. Jullie zullen vast al voldoende kleertjes en dat soort dingen hebben gekregen, dus dachten we als team dat jullie met de inhoud van de envelop ongetwijfeld zelf een leuke bestemming kunnen vinden.’

‘Jazeker, bedank ze hartelijk’, reageert Timo terwijl hij de envelop van Marco aanpakt. ‘Overigens kan ik dat zelf ook doen. Ik heb morgen weer dienst.’

‘Is dat zo?’ vraagt Marco zich hardop af. Hij pakt z’n telefoon en zoekt even. ‘Ja, klopt, je hebt gelijk.’

‘Kijke …’ klinkt het naast hem.

‘Wil je kijken?’ glimlacht Marco. ‘Wacht, ik zal even iets zoeken.’

‘Mág ik even kijken, zeg je dan, weet je nog, Aron?’ corrigeert Marjon haar zoontje.

‘Kijk’, zegt Marco en houdt de telefoon voor Aron. ‘Weet je wat dit is?’

‘Helikoppe … papa helikoppe!’ brabbelt Aron.

‘Tja, je maakt hem niet veel wijs’, lacht Timo.

‘Hoe kan het ook anders. De appel zal wel niet ver van de boom vallen’, veronderstelt Marco.

‘Verder alles een beetje onder controle op ons station?’ vraagt Timo.

‘Ja hoor. Ik heb vannacht weer m’n eerste van drie diensten. Voor zover ik weet een gemiddeld aantal inzetten de laatste dagen, maar niet echt bijzondere. Ik bedoel dus ‘gewone’ dingen als ongevallen met beklemmingen en zo meer.’

‘Geen neergestorte vliegtuigen, rampen of terreuraanslagen’, constateert Timo.

‘Hè Tiem, doe niet zo naar!’ roept Marjon uit.

‘Nee, gelukkig niet’, zegt Marco. ‘Maar het zou zomaar kunnen. De terreurdreiging in Europa is fors toegenomen de laatste tijd. Gelukkig in Nederland nog niet zo erg … nog niet. Dat kan ook zomaar anders worden.’

‘Wat je zegt’, vindt Timo. ‘Nederland is als vanzelf ook betrokken bij de strijd in het Midden-Oosten.’

‘Dat bedoel ik’, zegt Marco. Er schiet hem iets te binnen. ‘We staan eigenlijk door alles wat er plaatsvindt best wel op scherp, merk jij dat ook? Toen ik zo-even bij ons station wegreed, stond er op de parkeerplaats een auto met twee getinte mannen erin. Misschien ben ik wel te argwanend, maar het schiet dan wel door je heen: wat moeten die hier? We mogen niet discrimineren, maar het is ook weer niet vreemd dat we extra op onze hoede zijn … toch?’

‘Helemaal eens’, zegt Timo.

‘Zullen we het ergens anders over hebben?’ stelt Marjon voor. ‘Van dit soort dingen word ik niet echt blij.’

‘Je hebt gelijk, Marjon’, vindt Marco. ‘Ik ben hiernaartoe gekomen voor die twee kleine dametjes van jullie.’

‘Zullen we dan eerst maar even kijken’, stelt Timo voor en staat op. ‘Marjon moet ze zo meteen weer voeden, dus dat komt goed uit. Ze moeten toch wakker worden.’

Achter elkaar lopen ze naar de trap in de hal. Aron klampt zich vast aan Marco’s broek. ‘Pakke … pakke …’ zegt hij.

‘Nou, hij heeft nogal een voorkeur voor je’, lacht Timo.

‘Mag-ie mee?’ vraagt Marco.

‘Ja hoor’, knikt Marjon.

‘Oké, kom maar op, vent’, zegt Marco en hij tilt Aron op.

‘Moet je die grijns zien’, wijst Timo naar Aron. Het ventje kijkt apetrots terwijl hij op Marco’s arm naar boven wordt gebracht.

Even later hangen ze allemaal over de twee wiegen.

‘Schitterende kindjes’, vindt Marco. ‘Ze lijken sprekend op hun vader.’

‘Zie ik eruit als een meisje?’ grijnst Timo.

‘Geen eeneiige tweeling had ik begrepen … toch?’ zegt Marco.

‘Klopt’, zegt Marjon. ‘We zien ook best verschillen. Enne … iedereen zegt juist dat ze op mij lijken.’

‘Ff … ff … feul …’ wijst Aron die nog steeds bij Marco op de arm zit.

‘Fleur’, verbetert Timo hem. ‘En hoe heet je andere zusje?’

‘Lieke’, klinkt het resoluut.

‘Klopt’, zegt Timo goedkeurend. ‘Die naam is wat gemakkelijker voor hem.’

‘Ondanks misschien ’s nachts wat schermutselingen zijn het toch kleine wondertjes’, vindt Marco.

‘Dat zijn het zeker’, reageert Timo. ‘Alleen jammer dat Fleur niet zo goed drinkt als haar zus, zoals ik je al vertelde. Dat moeten we dus even in de gaten houden.’

‘Ja, ze kunnen niks zeggen, hè, die kleintjes. Lastig soms’, vindt Marco. ‘Wist je trouwens dat we er morgen een nieuwe collega bij krijgen? Een verpleegkundige. Munir Aslan.’

‘Dat klinkt niet erg Nederlands’, reageert Timo.

‘Hij is in Nederland geboren, maar heeft Turkse ouders’, vertelt Marco.

‘Oké. Nee, ik had er nog niet van gehoord’, reageert Timo.

‘Dat vermoedde ik al. Je bent na de geboorte van de tweeling ook wat minder op het station geweest’, zegt Marco met een knipoog naar Marjon.

‘Maar dat gaat weer veranderen’, grijnst Timo. ‘Ik heb wel weer zin om aan de slag te gaan!’

2
Een nieuwe collega in het diepe

‘Munir Aslan.’

Timo pakt de naar hem uitgestoken hand en geeft met zijn andere hand een klap op de schouder van zijn nieuwe collega. ‘Welkom, Munir. Leuk om nu kennis te maken!’

Er verschijnt een flauwe glimlach op het spitse gezicht met de opvallend forse neus.

‘Dus jij komt ons team versterken’, zegt Timo.

‘Klopt’, antwoordt Munir. ‘Ik ben er heel blij mee. Ik begreep dat er de eerste tien tot vijftien dagen een verpleegkundige met mij meegaat, toch?’

‘Ja, dat is zo de gewoonte hier. Een lange inwerkperiode is niet overbodig. Wie gaat er vandaag naast jou mee?’ vraagt Timo.

‘Albert? … Albert of zo?’

‘Ah, onze Albert. Ja natuurlijk. Een van de mannen van het eerste uur. Gaat helemaal goed komen’, zegt Timo. ‘En de arts?’

‘Dat ben ik!’ roept Robert Jan, terwijl hij uit een andere ruimte komt lopen.

‘Kijk aan, een mooi team’, zegt Timo tegen Munir. ‘Waar heb je hiervoor gewerkt?’

‘Ik zat op een spoedeisende hulp als verpleegkundige’, antwoordt Munir. ‘Maar ik wilde graag iets nieuws. Toen hoorde ik van de vacature hier. Zo is het balletje gaan rollen.’

Albert komt ook binnenlopen.

‘Goedemorgen allemaal … jij moet Munir Aslan zijn’, zegt hij en hij steekt Munir een hand toe. ‘Jij mag het met ons gaan proberen. Nou, dat zal een hele uitdaging worden’, grijnst hij vervolgens. ‘Nee hoor, geintje. Leuk dat je bij ons komt werken.’

‘De club is compleet’, zegt Timo. ‘Zullen we eerst maar even de dienst overnemen van onze voorgangers?’

‘Heel fijn, dan kunnen wij ons bedje op gaan zoeken’, roepen Marco en Winfried in koor.

Munir kijkt even zoekend in het rond. Robert Jan ziet het en zegt: ‘Ik was ook de nachtarts. Wij draaien als artsen hier op het station 24-uursdiensten, in tegenstelling tot onze collega’s, de geluksvogels.’

Munir knikt begrijpend.

‘Dus als hij tekenen van slaap vertoont, moet je hem onmiddellijk aan z’n oren trekken’, lacht Albert.

Munir glimlacht verlegen.

Samen met Albert gaat hij bij Winfried zitten, terwijl Timo naast Marco aan het bureau schuift.

‘Beetje geslapen vannacht?’ vraagt Marco.

‘Viel niet helemaal tegen, deze keer’, reageert Timo.

De ochtend verloopt vreemd: geen enkele melding komt er binnen.

‘Nou Munir, je hebt een rustige start’, glimlacht Robert Jan.

‘Gebeurt het wel dat we helemaal geen inzet hebben?’ vraagt Munir.

‘Hoogst zelden’, reageert Timo. ‘Eigenlijk nooit.’

‘Dus er komt vandaag nog wel iets’, veronderstelt Munir.

‘Je hebt er zin in, is het niet?’ zegt Albert. ‘Goed teken.’

‘Nou, het is natuurlijk niet leuk voor slachtoffers …’ haast Munir zich te zeggen.

‘Vanzelfsprekend’, vindt Albert. ‘Maar we zijn er om hulp te verlenen en dan doen we dat graag … toch?’

Piep – piep – piep! klinkt het ineens in viervoud.

‘Daar heb je het. Je wordt op je wenken bediend, Munir’, roept Robert Jan terwijl hij de kantine uitrent, op de hielen gevolgd door Timo.

‘Kom!’ roept Albert, maar dat is overbodig. In de deur loopt hij zich bijna klem met Munir.

Samen met Albert laadt Munir de binnengekomen gegevens in een tablet en rent vervolgens achter Albert aan naar de reeds opgestarte helikopter. Hij zorgt er nu wel voor dat hij Albert laat voorgaan. Ook Robert Jan komt aanrennen en binnen drie minuten is de PH-ULP airborne.

‘Man te water’, horen ze Robert Jan door de speakertjes in hun helm. ‘Overdiepse Kade ten noorden van Waspik.’

‘De brug bij Keizersveer’, wijst Albert. ‘Daar moet het niet ver vandaan zijn.’

Twaalf minuten nadat de heli is opgestegen krijgt de bemanning een ambulance, een politieauto en een brandweerauto in het oog.

‘Kan niet missen. Daar moet het zijn’, wijst Timo. ‘Nu een plek om te landen.’

‘Dat kan daar in die wei naast het water. Er loopt geen vee, zo te zien’, zegt Albert.

‘Daar in het water zijn mensen met een roeibootje in de weer’, meldt Robert Jan, terwijl Timo de heli in een bocht legt en daalt.

‘Brandweermensen, lijkt het wel.’

‘Ik zal een beetje uit de buurt blijven’, belooft Timo, ‘voordat hun bootje volloopt.’

Langzaam nadert de helikopter de aarde. Het gras van de wei onder de heli beweegt heftig.

Dan raken de skids de grond en met een lichte schok staat de heli stil. Snel openen Robert Jan en Albert de deur naast hen en springen naar buiten. Ze trekken hun rugtassen uit de heli. Munir blijft nu nog bij Timo en de helikopter. Omdat hij als verpleegkundige moet gaan navigeren houdt hij zich de eerste dagen alleen bezig met de vliegoperatie.

Albert en Robert Jan rennen door de wei naar de waterkant waar enkele ambulancebroeders al staan te wenken.

‘Hij ligt al in de boot!’ roept een van hen als de twee MMT’ers vlakbij zijn.

Nu zien Albert en Robert Jan het ook: een bewegingloze ‘pop’ ligt tussen de brandweermannen op de bodem van het vaartuig.

Het bootje komt snel naar de wal. De brandweermannen tillen de drijfnatte man uit de boot. Daarna wordt het slachtoffer op de oever gelegd.

Robert Jan gaat meteen op z’n knieën bij het slachtoffer zitten. Een oudere man. Zijn ogen zijn dicht en hij heeft een akelige kleur. Robert Jan houdt zijn wang vlak boven de mond van de man en kijkt naar zijn borstkas. Dan schudt hij zijn hoofd en begint meteen met borstcompressies. ‘Beademingstuitje …’ zegt hij kort. Albert opent een rugtas en geeft het mondtuitje aan Robert Jan.

Een van de ambulancemensen komt al aanlopen met een AED-apparaat en een monitor uit de ambulance en zet deze bij het hoofd van de man neer. Robert Jan beademt de man twee keer en gaat dan verder met borstcompressies.

Ondertussen knipt Albert de blouse van de man open en probeert de borst zo goed mogelijk te drogen. Vervolgens plakt hij twee stickers aan een draadje van het AED-apparaat op de borst van het slachtoffer.

Na enkele minuten neemt een van de ambulancebroeders de taak van Robert Jan over. Het AED-apparaat adviseert geen schok. Alle gezichten staan strak. Robert Jan vraagt Albert om een shot. Albert maakt de injectie met adrenaline gereed.

‘Los jij je collega even af?’ vraagt Robert Jan.

De andere ambulancebroeder gaat meteen op zijn hurken naast zijn collega zitten. Zodra deze twee keer heeft beademd neemt hij zijn plaats in en begint met compressies.

Zwijgend pakt Robert Jan een arm van het slachtoffer en zoekt een ader. Dan zet hij de injectienaald in de arm en spuit de adrenaline in. Inmiddels is het slachtoffer ook aangesloten op een apparaat dat hartactiviteiten registreert. Robert Jan bestudeert met een bezorgd gezicht het grafiekscherm.