MEDISCHE ROMAN

HARRY KRAUS JR.

Vertaald door Nico van den Berge

Claire McCall-serie – deel 2

Harry Kraus Jr.

Voor de rest van mijn leven – Clarie McCall-serie – deel 2

© B.V. Uitgeverij De Banier, 2013

Originele titel: For the rest of my life

Copyright © 2003 by Harry Lee Kraus Jr.

Originele uitgever: Zondervan, Grand Rapids, Michigan

Omslagontwerp: Nancy Wilson

Vertaling: Nico van den Berge

Vormgeving: Albert Bloemert

ISBN 978 90 336 02450

NUR 332

www.debanier.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor al mijn medearbeiders die dienen bij de African Inland Mission. Laat je leiden door de liefde en geef je hart elke dag weer aan Jezus Christus. Dan zal alles wat je doet tot Gods eer zijn.

INHOUD

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 14

Hoofdstuk 15

Hoofdstuk 16

Hoofdstuk 17

Hoofdstuk 18

Hoofdstuk 19

Hoofdstuk 20

Hoofdstuk 21

Hoofdstuk 22

Hoofdstuk 23

Hoofdstuk 24

Hoofdstuk 25

Hoofdstuk 26

Hoofdstuk 27

Hoofdstuk 28

Hoofdstuk 29

Hoofdstuk 30

Hoofdstuk 31

Hoofdstuk 32

HOOFDSTUK 1

Het was ruim na sluitingstijd bij de huisartsenpost van Stoney Creek toen Claire McCall MD¹ door de voordeurruit keek en haar zag: bont en blauw, geronnen bloed in haar blonde haar, en met haar blote armen om de nek van de man die haar droeg. Met grote angstogen keek ze de wereld in.

Claire zuchtte moedeloos en leunde eventjes tegen de voordeur. Haar hand lag al op het deurslot. Elke avond draaide ze zelf de sleutel om. Dat was een ritueel geworden, een dagelijks momentje voor zichzelf om te vieren dat ze weer een dag had overleefd als plattelandsdokter in een kliniek waar net zo makkelijk iemand met een hartaanval aanklopte als een slachtoffer van een ongeluk met een kettingzaag of een sniffende moeder met een verkoudheidje. Het liefst zou ze de sleutel omdraaien. Dan hoorde ze weer dat heerlijke klikje als de grendel in het slot schoof, het klikje dat het einde van de werkdag aankondigde en het begin van een ongestoorde avond. Of nog beter, de mogelijkheid om een paar uur door te brengen met John Cerelli, de man die haar leven vulde met vrolijkheid en vriendschap en de hoop op de vernieuwing van een verloren liefde.

Ze wierp opnieuw een blik door de ruit van de voordeur. Ze wist dat ze de deur weer open zou doen. Ze was de enige dokter in de verre omgeving. Als ze deze patiënt niet behandelde, zou de arme jonge vrouw een urenlange trip moeten maken naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis in Carlisle. Dat was voor veel dorpelingen zo’n lange reis dat ze dan maar besloten om de soms zeer ernstige wonden zelf op te lappen, op de keukentafel, met een rolletje verband en een pleister. ‘Maak de behandelkamer maar klaar voor een paar diepe snij- en schaafwonden, Lucy. En laat het licht in de röntgenkamer ook nog maar even aan.’ ‘Wat? O nee, niet wéér een!’ De verpleegkundige schudde haar grijze hoofd. ‘Lee en ik zouden vanavond naar het buurthuis gaan. Er is een pannenkoekfestijn georganiseerd.’

Claire opende de voordeur. ‘Bel hem maar op en zeg dat je er over een uurtje bent.’

De patiënte hield zich krampachtig vast aan het gespierde lichaam van de man. Hij had een wit T-shirt aan, bezoedeld met het vuil van een lange werkdag: zwarte olievlekken vermengd met stof en een donkere zweetplek op zijn borst. Hij had een ongeschoren gezicht en weelderig, donkerkrullend borsthaar. Toen Claire de deur voor hem opende bonkt hij naar binnen, zijn rug naar haar toegekeerd. Hij liep om de lege stoelen heen en keek naar de lege receptie.

‘Is de dokter er?’

‘Ja. U kunt haar daar naartoe brengen’, zei Claire wijzend naar een gang die naar de achterkant van het kleine gebouwtje leidde. ‘Eerste kamer links. Daar is een verpleegkundige die u verder helpt.’

Claire liep achter hem aan en rook de onmiskenbare stank van zweet en whisky, een geur die ze maar al te goed kende van haar vader, Wally. ‘Ze is van de trap gevallen’, kondigde de man aan. Hij zette de jonge vrouw neer op de oude onderzoekstafel, die met wit behandeltafelpapier was bedekt.

Lucy knipperde niet eens met haar ogen. ‘Laat haar maar even bij mij’, zei ze tegen de man. ‘U moet even naar de receptionist om een formuliertje in te vullen.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ze wil dat ik bij haar blijf. Ze is bang.’

De vrouw, die er niet ouder uitzag dan een tiener, hield haar rechteroog wijd open. Het oog vloog heen en weer van de verpleegkundige naar de grote man, die hoog boven haar uittorende. Haar linkeroog zat dicht. Het ooglid was opgezwollen en had de kleur van druivengelei. Vlak boven het oog zat een diepe snee, precies op de wenkbrauwboog, de plek boven de oogkas waar het bot ietsje dikker is. Door de zwelling stond die wond nu gapend open. Blijkbaar was de jonge vrouw op die plek heel hard door iets geraakt, wat dat iets dan ook geweest was.

Claire keek toe en maakte oogcontact met de man. Hij leek een stuk ouder dan de vrouw. Claire schatte hem een jaar of vijfendertig.

‘Ik ben ook zo’n kluns’, zei de jonge vrouw. ‘Ik had beter moeten opletten.’

De man knikte. ‘Rustig maar, lieverd. Zo meteen komt de dokter om je te helpen.’

Claire trok een steriele handschoen aan en schoof tussen de man en de patiënte. ‘Mag ik er even bij?’ Voorzichtig tastte ze met haar hand over het fraaie gezicht van de jonge vrouw. Haar vingers gleden over de kaak en het voorhoofd, zoekend naar plotselinge afwijkingen in het bot terwijl ze luisterde of ze kraakgeluidjes hoorde, beide tekenen van fracturen in het gezicht. Ze keek Lucy aan. ‘Ik wil een röntgenfoto van haar gezicht.’ Daarna richtte ze zich tot de patiënt. ‘Wanneer heb je voor het laatst een tetanusprik gehad?’

De jonge vrouw haalde haar schouders op. ‘Weet ik niet. Ik denk vorig jaar.’

‘Je hebt er eentje gekregen toen je van je fiets was gevallen, lieverd’, zei de man. ‘Weet je nog? Toen je met je gezicht op het stuur viel toen je de post haalde.’

Claire knikte zwijgend. ‘Die wond kunnen we hier hechten. Als we op de foto zien dat ze iets gebroken heeft in haar gezicht, moet ik een afspraak maken met een kaakchirurg in Carlisle.’

‘Ik wil dat de dokter naar haar komt kijken. Kunt u die halen?’

Claire keek de man met een koude glimlach aan.

‘Waar is dokter Jenkins?’ vroeg hij.

‘Die is met pensioen. Ik ben de nieuwe dokter, dokter Claire McCall.’ Ze zei het zonder haar hand uit te steken.

De man schudde zijn hoofd. ‘Ben jij een echte dokter?’

Het was een reactie zoals Claire al zo vaak had gehoord. Een jonge vrouw die was afgestudeerd als arts, dat ging er bij de gemeenschap van Stoney Creek niet in. De vrouwenemancipatie had deze afgelegen streek in het Blue Ridgegebergte nog niet bereikt.

De patiënte boog zich naar voren over haar korte, afgeknipte spijkerbroek heen. De pijpen zagen rood van het bloed. ‘Ik heb denk ik ook mijn enkel verzwikt.’

Claire bekeek de rechterenkel. Die was flink gezwollen en zat waarschijnlijk vol met vocht. Ze kon nauwelijks de botten voelen. ‘Hier wil ik ook een foto van.’ Claire bekeek de benen van de jonge vrouw. Overal zaten blauwe plekken. Ze prikte zachtjes in een dij. ‘Val je wel vaker?’

Geschrokken keek de jonge vrouw naar de man naast haar. Ze haalde haar schouders op. ‘Ik ben zo onhandig.’

Het standaard antwoord. Claire had het al vaker gehoord. Ze liet een vinger over de kin van de vrouw glijden. ‘Hoe heet je?’

‘Lena.’

‘Kun je even naar me glimlachen, Lena?’

Ze gehoorzaamde. Haar dikke, opgezette bovenlip gleed omhoog en een afgebroken snijtand werd zichtbaar.

‘Zijn er nog andere plaatsen waar je pijn hebt?’ Claire gleed met een vinger over Lena’s nek. ‘Hier misschien?’

De jonge vrouw schudde zwijgend haar hoofd.

Claire bestudeerde de man naast haar. Hij stond vlak bij Lena. Te dichtbij, naar Claires zin. ‘Het is beter als u even wat formulieren invult. We moeten weten bij welke verzekeraar ze zit. Als u even met Lucy meeloopt, zorg ik ervoor dat Lena opgeknapt wordt.’

De man ging nog iets dichter bij Lena staan. ‘Ik wil bij haar blijven.

Breng die papieren maar hierheen, dan vul ik ze hier wel in.’

Het leek Claire verstandiger om de man niet tegen te spreken. Als haar vermoeden klopte, was dit een man die je niet tegen je in het harnas moest jagen, zeker niet nadat hij gedronken had. ‘Kun je even een rolstoel brengen, Lucy? Dan brengen we Lena naar de röntgenkamer.’ Samen tilden ze Lena in de rolstoel en reden haar door de gang naar de röntgenkamer.

‘U moet echt even in de gang blijven wachten, meneer’, zei Claire beslist. ‘Dat is een voorschrift, want het is niet veilig om in een ruimte te staan waar röntgenfoto’s worden genomen.’

‘Ik kan best wel even bij haar blijven. Ik ben niet bang.’

Lucy haalde diep adem en pakte de man bij zijn arm. Vriendelijk doch dringend probeerde ze hem zover te krijgen dat hij zich omdraaide in de richting van de deur.

De man rukte zijn arm los. ‘Ik ga helemaal niet naar de gang. Ik weet heus wel wat je probeert te doen, hoor.’

Claire dwong zichzelf te glimlachen. ‘U kunt niet zeggen dat we u niet hebben gewaarschuwd.’

‘Problemen, dokter McCall?’

Claire draaide zich om en zag dat Cyrus, haar manusje-van-alles, vlak achter de grote vent stond. Cyrus was een jonge man en hij was minstens zo groot en breed als die vervelende vent. Claire had de plotselinge komst van Cyrus twee weken geleden ervaren als gebedsverhoring. Het gebeurde tijdens een warme zomeravond net nadat Claire de dokterspost had afgesloten. Ze liep naar de parkeerplaats en zag daar een jongeman een automatische grasmaaier in de achterbak van zijn pick-up leggen. Ze kon zich niet herinneren iemand gevraagd te hebben het gazon te maaien.

‘M’vrouw?’ Hij veegde zijn grote handen schoon aan een handdoek en reikte haar zijn rechterhand. ‘Cyrus Hensley, aangenaam. Ik heb begrepen dat deze kliniek op zoek is naar een onderhoudsman voor al het binnen- en buitenwerk?’

Claire bewonderde het keurige werk dat deze onbekende jongeman had afgeleverd. Hij had netjes langs het voetpad gemaaid en direct de wildgroei aan bosjes vakkundig bijgeknipt. ‘Eh, ja, nou ja’, had ze twijfelend gezegd. ‘Heb jij dit allemaal gedaan?’

De man glom van trots. ‘En ik weet ook veel van loodgieterswerk en van elektriciteit, en als er iets van hout kapot is, kan ik dat ook repareren.’

‘Heb je een sollicitatieformulier ingevuld?’

Hij maakte een weidse beweging over het gemaaide gras. ‘Dit is mijn sollicitatiebrief.’

Claire schudde verbouwereerd haar hoofd. Ze had gebeden om een goede onderhoudsman. Tot op dat moment had ze haar vriend steeds gevraagd om haar te helpen als er iets gedaan moest worden wat ze niet zelf kon. Twee weken daarvoor had zelf nog het gras staan maaien. ‘Nou, oké dan’, had ze gereageerd. Ze verheugde zich erover dat het leven zo makkelijk kon zijn op het platteland. ‘Dan heb je nu een baan.’ Cyrus knikte slechts. ‘Bedankt, m’vrouw.’

Heel eventjes hadden ze elkaar zonder iets te zeggen aangekeken, de dokter en de onderhoudsman, alsof ze elkaar inschatten. De grijns verdween geen moment van Cyrus’ gezicht. Claire wendde met moeite haar ogen af en liep verder naar haar auto. Pas toen ze achter zich hoorde dat hij de klep van zijn pick-up dicht duwde, lukte het haar weer om iets te zeggen. ‘We moeten nog wel een sollicitatieformulier hebben, hoor. Voor de administratie’, riep ze. Maar hij zat al achter het stuur en had haar natuurlijk niet gehoord. Claire schudde nog maar eens verbaasd met haar hoofd.

En nu lukte het Cyrus opnieuw om precies op het juiste moment op te duiken. Hij herhaalde zijn vraag: ‘Problemen? Kan ik iets doen?’ Claire glimlachte. ‘Blijf maar even bij deze meneer in de gang staan, terwijl wij een röntgenfoto maken van zijn, eh …’

‘Lena is mijn vrouw’, zei hij. ‘Ik moet bij haar blijven.’

‘Niet in die ruimte’, zei Cyrus op een besliste toon.

De man nam Cyrus van top tot teen op. Ondanks de overmoed door zijn alcoholgebruik was de man helder genoeg om de nuchtere onderhoudsmedewerker niet uit te dagen.

‘Is er een kans dat je zwanger bent?’ vroeg Claire fluisterend aan Lena. ‘Ik hoop het.’ Ze wendde haar blik af. ‘Het is tot nog toe niet gelukt.’ ‘Dan nemen we het zekere voor het onzekere. We zullen je eierstokken beschermen.’ Claire drapeerde een loden lap over de onderbuik van de jonge vrouw. Daarna legde ze haar enkel klaar voor de eerste foto. Ze keek op en zag nog net dat Cyrus de deur dichttrok. Ze boog naar voren en fluisterde: ‘Hij heeft je geslagen, toch?’

Lena haalde haar vingers door haar klittende haar. Haar ogen stonden wijd open en vulden zich met tranen.

‘Je kunt me vertrouwen. Ik kan ervoor zorgen dat je naar een veilige plek kunt verhuizen.’

‘Billy Ray houdt van me. Ik ben gewoon een grote kluns. Daarom val ik zo vaak.’

‘Lena, luister’, fluisterde Claire met meer aandrang. ‘Ik ben bang dat hij je een volgende keer doodslaat. Mannen zoals hij hebben hulp nodig. En totdat hij die hulp krijgt, moet jij uit zijn buurt blijven.’

‘Hij zal me heus niets doen, hoor.’

‘Dat heeft hij al gedaan. Ik kan je niet helpen, tenzij jij het toelaat. Hij heeft hulp nodig, Lena. Maar een volgende keer kan het te laat zijn. Mannen zoals hij zijn in staat om iemand te vermoorden.’

‘Ik ben van de trap gevallen.’

Claire zuchtte en schreef het nummer van haar mobiele telefoon op een stukje papier. Ze vouwde het op en schoof het in de broekzak van de jonge vrouw. ‘Dit is mijn telefoonnummer. Denk er nog maar eens over na, Lena. Ik kan ervoor zorgen dat je naar een veilige plek kunt verhuizen, op elk moment van de dag of de nacht.’

Deze keer zei Lena niets. Met de achterkant van haar hand wreef ze de tranen uit haar ogen en snifte. Toen, heel eventjes, ontmoetten haar ogen die van Claire. Ze knikte.

Ze namen foto’s en zagen dat Lena niets gebroken had, niet haar enkel en ook nergens in haar gezicht. Op de röntgenfoto’s van Lena’s gezicht zag Claire een andere aanwijzing van mishandeling: een oude, zelfstandig geheelde breuk in de onderkaak.

Het kostte dertig minuten om de wond in Lena’s wenkbrauw schoon te maken en te hechten. Uiteindelijk bleef alleen een nette rij hechtingen zichtbaar, strak in het gelid als een soort ritssluiting boven Lena’s linkeroog. Terwijl Claire aan het hechten was, stond Billy Ray voortdurend vlakbij. Hij wreef zachtjes over Lena’s arm en zei ‘mijn meisje’ en ‘lieverd’.

Toen Claire bijna klaar was, kwam Billy Ray opeens met een eigen theorie. ‘Ooit gehoord van de vloek van Stoney Creek, dokter? Al meer dan honderd jaar zijn er mensen in dit dorp die niet normaal lopen, maar die rondwankelen. Zou dat kunnen zijn wat Lena heeft? Ze valt heel vaak.’

Geagiteerd keek Claire op. ‘Houd die onzin toch voor je, man!’

Claire was de arts die het raadsel van de gevreesde vloek van Stoney Creek had opgelost en daarmee een nog onbekend cluster Huntingtonpatiënten in de Appelvallei had ontdekt. De ziekte van Huntington is een neurologische aandoening die pas op middelbare leeftijd zichtbaar wordt. Als de eerste symptomen zichtbaar worden, gaat het meestal snel bergafwaarts. De geestelijke vermogens van een slachtoffer worden minder. Hij heeft niet alleen zijn lichaam, maar ook zijn emoties steeds minder onder controle; krijgt last van woedeaanvallen. Zijn lichaam maakt steeds meer ongecontroleerde bewegingen, zodat het slachtoffer na verloop van tijd niet meer zelfstandig kan lopen of eten.

Het feit dat Claire degene was die het mysterie van de vloek van Stoney Creek had opgelost, was tegelijkertijd haar grootste triomf en haar grootste nachtmerrie. Claire ontdekte namelijk dat ze zelf risico liep om de gevreesde ziekte te krijgen: haar vader had de ziekte van Huntington. Dat was de reden dat Claire de brui had gegeven aan een veelbelovende carrière als chirurg. Ze was teruggekeerd naar haar geboortedorp om haar moeder bij te staan bij de steeds zwaardere verzorging van haar vader, die nu echt snel achteruitging. En ze had hier werk gevonden als plaatsvervanger van dokter Jenkins. Maar nog steeds hing er een donkere wolk boven haar hoofd: was ze wel of geen drager van dat virus? Zou haar leven net zo pijnlijk en vernederend eindigen als dat van haar vader?

Haar gedachtestroom werd onderbroken door Billy. ‘Kom op, zeg. Het kan toch niet anders dan dat je hebt gehoord van –’

‘Ik zei dat je er niet over door moest gaan!’ Claire haalde diep adem. Die vreselijke Billy wilde niet alleen verdoezelen dat hij zijn vrouw op een afschuwelijke manier mishandelde, hij wilde het ook nog opvoeren als ontwetendheid. Claire keek Lucy aan. ‘Als je klaar bent met het verbinden van Lena’s enkel, kun je haar krukken geven. En daarna wil ik graag dat je deze meneer naast mij een kopie geeft van het artikel dat ik heb geschreven voor het tijdschrift Contemporary Neurology.’ Ze richtte vervolgens haar blik weer op Billy Ray. ‘Ik heb een artikel geschreven over de ziekte van Huntington in de Appelvallei. Lees dat maar eens door. Dan weet ik zeker dat u ontdekt dat uw vrouw aan een andere vloek lijdt dan aan de ziekte van Huntington.’

Claire draaide zich resoluut om en liep de behandelkamer uit. Het was een lange dag geweest, afgesloten door een stinkende vrouwenmishandelaar die vond dat een vrouw geen echte dokter kon zijn. Ze had er weer eventjes helemaal genoeg van.

Ze liep langs Cyrus, die in de gang op een ladder een tl-buis stond te vervangen. ‘Heel erg bedankt voor je hulp, Cyrus. Je kwam als geroepen.’

Hij richtte echter al zijn aandacht op de lamp en reageerde met een vaag knikje.

Ze ruimde haar bureau op en stak twee medische tijdschriften in haar canvas tas. Toen ze die dichtritste, stormde Betsy Jackson zonder te kloppen haar kantoortje binnen. Betsy was al jaren de schoonmaakster. Ze werkte ’s avonds en meestal trof ze Claire dan aan achter haar bureau, verdiept in een medisch boek of tijdschrift. Betsy was vijftig en wist veel meer over de meesten van Claires patiënten dan Claire zelf. Dingen waar een dokter doorgaans niet naar vroeg: wie had een relatie met wie, wie was er verloofd, wie gescheiden, wie had een buitenechtelijke relatie en wie had problemen op zijn werk? Niet dat Betsy een roddelaarster was. Ze was een vrouw met zo veel liefde dat iedereen vroeg of laat zijn hart bij haar uitstortte.

Ze pakte de linkerhand van Claire en controleerde haar ringvinger.

‘En? Laat ’m me eens zien!’ Direct daarna viel haar mond open van verbazing. ‘Wat is er aan de hand? Heb je geen zin om je verlovingsring tijdens je werk te dragen? Nou ja, dat is misschien ook maar het beste. Ik peins er ook niet over om mijn ring met dat mooie steentje tijdens mijn werk te dragen. Voor je het weet –’

‘Betsy! Rustig even. Ik heb hem niet gekregen.’

‘Heeft hij je geen ring gegeven?’ Ze liet Claires hand los en bukte om de prullenmand onder het bureau vandaan te trekken en in de zwarte vuilniszak te legen die ze in haar andere hand hield. ‘Ik snap het niet. Heeft hij je dan een ander cadeau gegeven om de verloving te vieren? Ik heb weleens gehoord van een man die zijn vriendin een auto gaf als verlovingscadeau. Maar zo’n auto kun je toch niet om je vinger doen, dus dat is niet –’

‘Hij heeft me niet gevraagd.’

Deze mededeling had tot gevolg dat Betsy stilviel. ‘Ik, eh … nou ja…’ ‘Het is gewoon een rustig avondje uit geworden in Brighton. We hebben gezellig bij kaarslicht gedineerd in DeAngelo. Daarna hebben we een film gekeken. Dat was het. Geen ring. Geen verloving.’ Ze haalde haar schouders op en wendde haar blik af. Ze wilde niet dat Betsy zag dat haar ogen vochtig werden. Snel haalde ze een hand langs haar gezicht.

‘Maar hij had je toch een heel bijzonder avondje beloofd?’

‘Dat zal het voor hem ook wel geweest zijn, denk ik.’

‘Nou, misschien dat het voor een man heel bijzonder is om Italiaans te eten, maar als je een vrouw een bijzondere avond belooft, moet je minstens met juwelen voor de dag komen.’

Claire pakte haar tas. ‘Ik vind het wel weer mooi geweest voor vandaag, Betsy. Ik ga.’

‘Waar wacht die vent op? Heeft hij niet door hoe bijzonder het is om een jonge vrouw te vinden als jij, knap en intelligent?’

Claire had eigenlijk ook verwacht dat John Cerelli haar een verlovingsring zou aanbieden. Het wordt een heel bijzondere avond, had hij beloofd. Heel bijzonder. Maar hij had haar geen ring aangeboden. En nu, op dit moment, na die rare opmerking van Billy Ray over de vloek van Stoney Creek, wilde Claire het liefst een potje janken.

‘Die vent is echt gestoord dat hij een vrouw als jij laat lopen’, ratelde Betsy onvermoeid door.

Niet zo gestoord als jij denkt, Betsy. John is een van de weinige mensen die alles van mij weten. Hij weet welk zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt.

‘Dat is toch zo? Moet je nou eens naar jezelf kijken: je bent een afgestudeerde dokter en dan ook nog eens zo knap als een model uit een modeblaadje. Die jongen is echt niet goed bij z’n –’

Claire liep snel langs Betsy heen. Ze vermeed oogcontact. ‘Dank je, Betsy.’

Claire liep de gang door, langs Cyrus, die in de buurt bleef van de behandelkamer, waar Lucy bijna klaar was met Lena’s enkel. Met grote stappen liep Claire hem voorbij. Ze slikte een snik in terwijl ze terugdacht aan de verbroken verloving met John Cerelli.

Het is mijn eigen schuld. Ik heb de liefde die hij me bood onvoldoende beantwoord. En nu weet hij te veel van me. Hij weet dat een relatie met mij kan eindigen in een absolute nachtmerrie.

Hij weet hoe groot de kans is dat ik de ziekte heb.

Hij wil die last niet dragen. Hij weet alles van de vloek van Stoney Creek.

¹ MD is in Amerika de titel voor Doctor of Medicine. In Nederland mag Claire McCall zich dus arts noemen. In het zeer afgelegen dorpje Stoney Creek heeft men het natuurlijk gewoon over de dokter.

HOOFDSTUK 2

Claire sloeg de lange oprijlaan in naar het huis van haar ouders. Met haar handpalm veegde ze tranen uit haar ogen. Ze had nooit gedacht nog eens terug te verhuizen naar haar ouders. Met haar medische bul op zak zou ze op zichzelf moeten wonen. Ze zou moeten bouwen aan een zelfstandig bestaan. In plaats daarvan had ze een stapje achteruit gedaan. Ze woonde weer thuis, bij paps en mams. Maar het kon niet anders.

Sinds haar zestiende had ze niet meer thuis gewoond. De situatie was toen onhoudbaar met het korte lontje van haar vader. Iedereen dacht toen nog dat zijn woedeaanvallen het gevolg waren van zijn alcoholmisbruik. Nu wisten ze beter. Natuurlijk had de alcohol hem geen goed gedaan, maar de diepere oorzaak van zijn wisselvallige humeur was de ziekte van Huntington. Destijds huilde Claire uit woede over haar vader, nu uit medelijden. Medelijden met de absolute hulpeloosheid, ellende en vernedering waarin Huntington hem had gestort.

Maar ze huilde ook om de gevolgen van zijn ziekte voor haar: haar succesvolle carrière was abrupt gestopt, en elk moment van elke dag besefte ze dat ze een heel grote kans had om net zo te eindigen als haar vader. Had zij van hem het gen geërfd dat de ziekte van Huntington veroorzaakt, of niet?

Ze parkeerde en draaide het sleuteltje om van haar nieuwe Volkswagen Kever, een cadeau van haar grootmoeder, Elizabeth McCall. Ze bleef nog even zitten om rustig te worden. Ze moest nu sterk zijn. Haar moeder had steun nodig, niet nóg een last. Ze haalde diep adem, stapte uit en bleef even staan om een vlekje weg te vegen van de stralend blauwe bumper.

Della, haar moeder, stond in de deuropening ongeduldig te wachten. Della zag er precies zo uit als Claire, maar dan twintig jaar ouder. Moeder en dochter waren hoogblond, hadden een gemiddelde lengte, een stralende glimlach en een stem die prettig in het gehoor lag: een krachtige sopraan, die niet schel maar zacht was, met een licht zuidelijk accent. Een ideale stem om een kind met een zere knie te troosten of om het hart van een man te veroveren.

Della glimlachte, omhelsde haar dochter en keek haar vol verwachting aan. ‘Je hebt me niet eens gebeld.’

Claire haalde haar schouders op. ‘Ik had niets te vertellen.’

Della fronste.

‘Mam, hij heeft me niet gevraagd.’

‘Maar je zei toch dat –’

‘Ik zei dat ik dacht dat hij me zou vragen’, zei ze terwijl ze neerzeeg op een oude bank met bloemetjesbekleding. ‘Maar blijkbaar vond hij een romantisch dinertje voor twee al bijzonder genoeg.’

Haar moeder ging tegenover haar zitten en boog naar voren. ‘Gun hem nog wat tijd. Hij komt er vanzelf achter hoe bijzonder de vrouw is met wie hij het uitmaakte.’

Het was even stil en Claire hoorde op de achtergrond geruis en zacht gebons. Het was een bekend geluid. De ledematen van haar vader schoven over de lakens van zijn bed en bonkten daarbij met een eigenaardig, onevenwichtig ritme tegen de met bekleding verzachte bedreling. Het bed stond in de grote slaapkamer aan het einde van de gang, maar toch was het geluid de hele dag te horen in en om het kleine, één verdieping hoge huis. Het akelige gebons was een voortdurende herinnering aan de ziekte die dit huis beheerste.

Claire sprak tegen haar moeder, maar haar ogen keken langs Della heen door het voorraam naar de groene tuin en het grote bos daarachter.

‘Volgens mij is John bang voor de vloek. Hij –’

‘Gebruik dat woord niet. Je vindt het toch ook vreselijk als andere mensen het over de vloek hebben?’

Claire zuchtte. Haar moeder had gelijk. Maar de ziekte van Huntington voelde wel als een vloek. Niemand kon voorspellen welk kind van iemand die Huntington had, de ziekte zou erven. Het is een ziekte die van generatie op generatie overgaat met een kans van vijftig procent. De ene helft van de kinderen krijgt het gen mee, de andere helft niet. Het gen dat de ziekte veroorzaakt, doet de eerste tientallen jaren niets. Pas rond middelbare leeftijd slaat het toe, net wanneer iemand volop zou moeten genieten van het leven. Het gen dat de ziekte van Huntington veroorzaakt, is een zogenaamd dominant gen. Als iemand het in zijn lichaam heeft, krijgt hij onherroepelijk de ziekte, tenzij de drager van het gen sterft aan een ongeluk of een andere kwaal voordat de ziekte toeslaat. Voor de meeste mensen is zo’n vroegtijdige dood een tragedie, maar voor iemand die drager is van het Huntingtongen, is het eerder een zegen als hij zo vroeg overlijdt. Want iemand met Huntington takelt geestelijk en lichamelijk af, soms snel, soms langzaam. Gevoelens stompen af, totdat er uiteindelijk een lichaam overblijft dat niet of nauwelijks communiceert. Levensdoelen vervliegen. Relaties verliezen alle inhoud en elke betekenis. Door lichamelijke aftakeling en verlies van controle over spieren, wordt zelfs de meest simpele handeling een onoverkomelijk probleem. En er is geen genezing mogelijk.

Claire keek Della aan. ‘John wil gewoon niet de verantwoordelijkheid hebben dat hij voor me moet zorgen als ik –’

‘Dat heeft hij nooit gezegd.’

‘Zoiets hoef je toch ook niet te zeggen?’

‘Hij helpt me heel veel met Wally, en hij is zo goed met hem.’

‘Mam, ik zie het aan zijn ogen, aan de manier waarop hij naar me kijkt.’

‘Ik zie alleen maar liefde in zijn ogen, kind. Liefde voor jou.’

‘Nee. Hij probeert dwars door me heen te kijken! Alsof hij mijn lichaam kan ontleden in cellen. Alsof hij mijn genen wil bekijken.’

‘Volgens mij wil hij iets anders zien.’

‘Mam!’

Della grinnikte ondeugend. Daarna tuitte ze haar lippen, zoende in de lucht en gaf Claire een knipoog.

Haar moeder kon soms zo onverwacht uit de hoek komen. Maar die ondeugendheid was ook een van de redenen waarom het leuk was om weer thuis te wonen. Terwijl ze een luier verwisselde bij haar echtgenoot, kon ze soms opeens iets onzinnigs roepen als: ‘Alarmfase bruin, kamer drie!’

Ze maakte grappen om de dagelijkse stress aan te kunnen. Maar het lukte niet elke dag om te lachen. Claire had haar moeder ook meegemaakt op slechte dagen. Soms kreeg Wally vanwege een kleinigheid of een misverstand een woedeaanval. Dan schold hij zijn vrouw op zo’n verschrikkelijke manier de huid vol, dat ze zijn ziekte verwenste. ‘Geef me mijn man terug!’ riep ze dan. ‘Geef me mijn lieve man terug!’ Della pakte op die momenten het gezicht van haar man en hield het krampachtig vast. Dat was de enige manier om het voortdurende schudden en draaien van zijn hoofd te stoppen, de enige manier om oogcontact te maken. ‘Ik weet dat je daar ergens bent’, zei ze dan, terwijl de tranen over haar wangen liepen. ‘En ik weet dat je nog steeds van me houdt, Wally McCall.’

Claire luisterde weer naar het zachte bonzen uit de ouderlijke slaapkamer. ‘John durft me pas te vragen als ik negatief test voor het Huntington-gen’, pakte ze het onderwerp weer op.

Della schudde beslist haar hoofd. ‘Hij zal je hoe dan ook vragen, of de test nou positief is of negatief.’

Claire wilde haar moeder geloven, maar ze kon het niet. ‘Misschien, maar waarom heeft hij er dan zo op aangedrongen dat ik me zou laten testen?’

‘Hij wil dat jij het weet, Claire. En hij wil het ook zelf weten. Niet om te bepalen of hij wel of niet met je trouwt, maar hij wil weten wat hem te wachten staat.’

‘Wat hem te wachten staat?’ zei Claire met stemverheffing. ‘En ik dan? Ik ben degene die de ziekte kan krijgen!’

‘Er zijn momenten waarop ik het liefst met hem zou ruilen.’

‘Dat bestaat niet!’

Della legde haar hand op Claires schouder en kneep erin. ‘En je toekomstige echtgenoot dan? Denk je dat ik er niet onder lijd dat Wally zo ziek is? Ik ben degene die overal voor opdraait. Ik ruim zijn rotzooi op, ik kook voor hem, voed hem, doe hem in bad en verschoon zijn luiers. Om nog maar te zwijgen over al het geld dat die ziekte ons gekost heeft. Dit huis vraagt steeds meer onderhoud, dat ik noodgedwongen zelf moet doen. En ik heb geen liefhebbende man die zijn armen om me heen slaat. Zelfs een kus geven aan Wally is vragen om een blauw oog.’

‘Maar jij hebt je waardigheid nog. Pa is alles kwijt.’

‘Zelfmedelijden is niet goed, kind. Daar moet je je tegen verzetten.’ Claire haalde diep adem en liet zich weer rustig tegen de leuning van de bank zakken. ‘Ik weet ’t, mam. Ik weet dat jij het heel zwaar hebt.’ ‘Je mag het John niet kwalijk nemen dat hij wil dat jij je laat testen. Hij heeft er recht op dat hij weet waar zijn liefde voor jou hem zal brengen.’ ‘Als hij me nog ten huwelijk vraagt, zul je bedoelen.’

‘Geloof je echt dat hij het van de uitkomst van de test zal laten afhangen? Denk je dat hij je in de steek laat als blijkt dat je het gen hebt?’

‘Dat heeft hij eerder gedaan. Hij is degene die onze verloving verbrak.’

‘Ho, ho, Claire. De omstandigheden waren toen wel even anders. Moet ik je eraan herinneren dat jij het was die bij hem vandaan groeide, toen je in Boston studeerde?’

‘Dat bood hem alleen maar de gelegenheid om me te verlaten, zonder gezichtsverlies voor hem.’

‘Ik kan niet geloven dat jij zoiets gemeens zegt. Die jongen is goud waard. Volgens mij is het volkomen logisch dat hij deze keer voorzichtiger is. Hij wil niet de kans lopen dat jij zijn hart nog een keer breekt.’

‘Mam, hij moet nu toch ondertussen wel begrijpen dat ik echt van hem houd. Wat er vorig jaar in Boston gebeurde, was iets anders. Zoiets zal nu echt niet meer gebeuren, hoor.’

‘Jij bent degene die ondertussen toch wel moet begrijpen dat hij van je houdt. Hij is vanuit Brighton hierheen verhuisd, alleen maar om dichter bij jou te zijn.’

‘Omdat hij me in de gaten wil houden, zeker.’

‘Nou, dat zal dan wel nodig zijn.’

‘Mam!’

‘John is hier heel vaak over de vloer geweest, en heel vaak was hij dan alleen met mij en Wally, omdat jij helemaal in beslag werd genomen door je studie en je carrière in Boston. Hij keek toe hoe ik omging met mijn echtgenoot, die toen al heel ziek was. Hij heeft me allerlei vragen gesteld over hoe ik ermee omging dat mijn man de ziekte van Huntington had. Hoe ik het volhield en waar ik mijn kracht vandaan haalde. Hij weet wat hem te wachten staat. En het zou me verbazen als jou de rug toekeert wanneer blijkt dat jij het Huntington-gen hebt.’ Ze stond op en liep naar de keuken. ‘Volgens mij wil hij het gewoon weten, zodat hij zich erop kan voorbereiden, óf zodat jullie allebei gerust kunnen zijn. Hij wil niet in onwetendheid leven.’

Claire knikte. Ze hoopte heel erg dat haar moeder gelijk had. John had hun verloving weliswaar verbroken, maar het was terecht dat Della haar eraan herinnerde dat hij dat had gedaan omdat zij zo stom was geweest een relatie aan te knopen met een ander. Dat John nu aarzelde, was iets heel anders. Hij had gewoon meer tijd nodig.

Della onderbrak de gedachten van Claire. ‘Wally verslikte zich vanmorgen weer zo erg. Hij werd weer helemaal blauw en zo. Ik had bijna een ambulance gebeld.’

‘Heb je hem koffie gegeven? Je weet toch dat dat niet kan!’

‘Natuurlijk heb ik dat niet gedaan’, zei Della. ‘Ik voerde hem een bordje pap. Dokter V. heeft me op het hart gedrukt om Wally geen onverdikt vocht te geven. Dingen als water, melk en koffie zijn veel te dun. Dat gaat zo snel door zijn mond en keel dat hij geen tijd genoeg heeft om te slikken. En dan verslikt hij zich. Dat weet ik heus wel, hoor.’

Claire knikte. Dokter Visvalingam, of gewoon dokter V. zoals iedereen hem noemde, was de neuroloog van Wally. Dokter V. werkte en gaf les in het universiteitsziekenhuis van Brighton. Het kostte een uur om van Brighton naar Stoney Creek te rijden. Toch kwam dokter V. vaak op bezoek. Tijdens die bezoeken gaf hij Della veel informatie en nog meer praktische tips. En gelukkig gebruikte hij daarbij niet van die dure woorden, zoals zo veel universiteitshoogleraren doen.

‘Denk je dat we er goed aan hebben gedaan om een voedingssonde te weigeren?’

Claire knikte meelevend. Hoe vaak moest ze haar moeder nog geruststellen op dit punt? ‘Pa heeft heel duidelijk aangegeven dat hij dat niet wil. Hij heeft dat besluit maanden geleden genomen, en ik weet zeker dat hij wist wat het gevolg daarvan kan zijn. Als het zover komt dat hij niet meer in staat is om te slikken, wil hij sterven. We moeten dat dan respecteren. Zo wil hij het, mam.’

‘Ik vind het zo afschuwelijk om toe te kijken als hij zich verslikt.’ Ze drukte een hand tegen haar mond. ‘Ik vind het eng.’

‘Dat begrijp ik. Maar het zal niet lang meer duren –’

‘Houd erover op, Claire. Ik weet dat we niet veel tijd meer hebben. Hij gaat sterven. En heel soms, echt waar, heel soms zou ik hem een handje willen helpen.’ Ze tilde het gordijn bij het raam boven de gootsteen op. Buiten begon de hemel donker te kleuren. ‘Maar er zijn gelukkig ook dagen dat ik heel eventjes weer een glimp zie van de oude Wally. Als dat gebeurt, kan ik er weer een dag tegen.’

‘Je hoeft dit niet te doen, mam. Dat weet je toch? Oma heeft aangeboden om voor hem te betalen als we hem laten opnemen in een verpleeghuis.’

‘Dit is mijn plicht, Claire.’

‘Waarom? Boetedoening voor fouten uit het verleden?’ Claire flapte de woorden eruit, voor ze erover had nagedacht. Diep vanbinnen verdacht ze haar moeder ervan dat ze zo goed voor haar man zorgde omdat ze zich schuldig voelde over een buitenechtelijke relatie die ze in het begin van haar huwelijk had gehad. Daarin stond Claire echter alleen, want alle anderen zagen Della als de liefhebbende vrouw.

Della wist dat haar dochter op de hoogte was. Ze had het haar zelf opgebiecht. ‘Er is een periode geweest dat ik alleen maar bij hem bleef omdat ik me schuldig voelde, ja. Maar dat was lang voordat we wisten dat hij Huntington had.’ Ze zweeg even en keek haar dochter recht aan. ‘Bij liefde gaat het er niet om wat jij aan de ander hebt.’

‘Sorry, mam. Ik weet ook niet waarom ik dat opeens zei.’

Haar moeder zette een stap naar haar toe en husselde met een hand door Claires blonde haren. ‘Omdat jouw intuïtie net zo scherp is als die van mij, denk ik.’

Claire draaide zich om en keek door de gang naar de deur van haar vaders slaapkamer, de kamer die Della en hij zo veel jaren hadden gedeeld. Haar moeder sliep nu in de logeerkamer. Alleen een dove kon slapen naast de lawaaierige Wally. ‘Ik hoop dat je gelijk hebt … over John, bedoel ik.’

‘Daar zullen we snel achterkomen, denk ik. Je krijgt toch morgen de uitslag van het onderzoek?’

‘John komt me om acht uur ophalen.’

Della knikte. ‘De Heere is almachtig en genadig.’

Claire wist wat haar moeder daarmee bedoelde. Alles wat er gebeurt in ons leven, krijgen we uit de genadige handen van God. Haar moeder wilde dat Claire aanvaardde dat zelfs afschuwelijke dingen in het leven uit handen komen van een liefhebbende God, Die alles ten goede zal laten werken voor wie Hem liefhebben.

De Heere is almachtig en genadig. Claire had het al zo vaak gehoord, maar wat was het moeilijk om dat echt te geloven.

‘Ik weet het’, mompelde ze. ‘Morgen krijg ik het antwoord. Dan komt er een einde aan de onwetendheid.’

Mismoedig slenterde ze door de gang naar de deur van haar vaders slaapkamer.

Morgen weet ik of John echt van me houdt. Dan komt het verlossende antwoord.

Nou ja, verlossend. Het leven lacht me toe, of een afschuwelijke dood grijnst me aan. Ik ben bang voor het laatste.

HOOFDSTUK 3

Toen Claire de volgende ochtend wakker werd, was het nog pikdonker. Alleen de groene cijfers van haar klokradio verspreidden een vaag licht. Het was vier uur. In de kamer naast die van haar schoven de ledematen van Wally schokkerig over de lakens en ze bonsden tegen de bedreling. Hij was stiller ’s nachts, want dan gromde en schreeuwde hij niet. Maar zelfs tijdens het slapen stopte zijn lichaam niet met bewegen. Hij leek wel een marionet, waarbij de ziekte van Huntington de gemene poppenspeler was; een poppenspeler die nooit sliep of sluimerde. Claire ging op haar ene zij liggen, daarna op haar andere en weer terug. Ten slotte stond ze maar op om koffie te zetten. Vandaag gaat het gebeuren. Al wekenlang had ze het over D-day, of DNA-dag. En vandaag was het dus D-day, de dag waarop ze de uitslag zou krijgen van de genetische test om te kijken of zij drager was van het Huntington-gen.

Ze lepelde vijf scheppen in het koffiefilterzakje, haalde haar schouders op en voegde er nog een volle schep aan toe. Het was nog zo vroeg, ze kon wel wat extra cafeïne gebruiken. Terwijl de koffie doorliep, bedacht ze voor de miljoenste keer hoe ze zou reageren op de uitkomst van de test. Zou ze lachen of huilen, of zou ze juist geen enkele reactie laten zien? Kon een bericht zo verpletterend zijn, of zo hoopgevend, dat ze geen enkele emotie vertoonde?

Misschien zou ze flauwvallen of schokschouderen van het huilen, of misschien zou ze door de kamer stuiteren en juichkreten slaken. Ze had nu al zo vaak bedacht hoe ze zou reageren dat ze bang was dat het er gekunsteld uit zou zien, hoe ze dan ook reageerde.

Maar hoe kon dat ook anders? Hoe kon je nou weten hoe je zou reageren als zo’n DNA-test opeens je toekomst voorspelde? Misschien was het wel tegen de wil van God dat ze die test had laten doen. Hij wilde toch niet dat mensen de toekomst wisten? Misschien had Hij wel expres de ziekte van Huntington zo gemaakt dat die pas toesloeg bij mensen op middelbare leeftijd. Misschien wilde Hij wel dat die mensen eerst een normaal leven zouden leiden met een normale baan en dat ze kinderen zouden krijgen aan wie ze zonder het te weten dat vreselijke gen doorgaven. Nee, dat sloeg nergens op. De Heere had een of andere wetenschapper het inzicht gegeven om het gen te ontdekken en om een test te ontwikkelen waarmee dat gen opgespoord kon worden, dus Hij wilde dat ook Claire het zou weten.

Claire schudde haar hoofd. Ook die gedachte was niet sluitend. De Heere had ook iemand het inzicht gegeven om een atoombom te maken, maar dat betekende natuurlijk niet dat we die dan ook maar zo veel mogelijk moesten gebruiken. Zo maalde het maar rond in haar hoofd. Zonder einde.

Hoe zou John reageren? Dat was een stuk makkelijker te voorspellen dan haar eigen reactie. Of de uitslag nou positief was of negatief, John zou zijn sterke arm om haar schouders leggen … om haar te troosten of om de bevrijding te vieren. Ze zou zich aan hem vastklampen om niet ineen te storten, of zijn arm zou haar in bedwang houden om niet in dolle blijdschap alle kanten op te vliegen, maar het zou hoe dan ook een John-omarming zijn. Die wetenschap toverde een glimlach op haar gezicht.

Ze snoof het aroma van de koffie op en ging aan de keukentafel zitten, alleen. Ze dacht aan John. John met zijn omhelzingen. Dat was een van zijn sterke kanten. Claire had andere jongens gekend, die stuk voor stuk de kracht van een echte omhelzing niet kenden. Als die andere jongens haar omarmden, deden ze dat afstandelijk, alsof zij hun kleine zusje was en hun moeder hun de opdracht had gegeven een arm om haar schouders te slaan. Of ze deden het met een bijbedoeling, alsof een omarming altijd het amoureuze begin was van meer. John was anders. Hij sloeg zijn armen rustig en met zorg om haar heen als ze steun nodig had, gepassioneerd als ze behoefte had aan zijn liefde en met extra kracht als de honkbalploeg van de Atlanta Braves het goed deed in de kampioenschappen.

Ze dronk twee mokken van de sterke koffie, las de onderstreepte gedeelten van de brieven van Paulus in de Bijbel van haar moeder en trok bij de eerste zonnestralen haar korte hardloopbroek en een T-shirt aan. Zachtjes liep ze de deur uit, de koelte van de ochtend in. Ze rende vier kilometer en deed de hele tijd haar best om niet aan de DNA-test te denken. Natuurlijk slaagde ze daar geen seconde in. Al snel ontwikkelde zich een morbide spel in haar hoofd. Elke vrachtwagen die haar passeerde, betekende dat ze het gen wel had, elke gewone auto dat ze het niet had. Ze gromde boos toen ze zwaar hijgend de afslag bereikte van het weggetje naar het huis van haar ouders. Waarom was ze nou in het afgelegen Stoney Creek geboren? Er reden hier te weinig personenauto’s, en veel te veel van die stomme vrachtwagens.

Toen ze het huis weer in liep, deed haar moeder Wally net zijn eerste schone luier om. Ze hielp haar om hem een spijkerbroek aan te trekken, die slap om de botten van zijn magere lijf hing. Ze schoven een wijdvallend shirt over zijn hoofd, zonder knopen natuurlijk, want overhemden met knopen waren in Wally’s toestand geen lang leven beschoren. Claire schudde haar hoofd. Zijn huid was veel te bleek en zat zo strak om zijn borst dat ze al zijn ribben kon zien. Hij leeft niet lang meer. Het lukt hem gewoon niet om voldoende calorieën naar binnen te krijgen. Hij kan nauwelijks eten, terwijl zijn lichaam juist extra veel energie verbruikt met al die schokkerige bewegingen.

Ze legde haar vinger op een rode schaafwond bij zijn enkel. Ze probeerden er altijd voor te zorgen dat hij sokken aanhad, maar met al dat geschuif over de lakens gingen die vaak uit en dan bonkten zijn enkels onbeschermd tegen de bedreling. Terwijl Della zijn been klem hield, maakte Claire de wond schoon met een beetje alcohol. Ze liet de alcohol drogen en wond zacht verband om Wally’s enkel. Dat zou de wond vandaag beschermen. Ze keek op en zag dat haar moeder al haar aandacht nodig had om Wally’s been in bedwang te houden. ‘Gevechtstoren voor de afdeling Della’, zei ze met de autoriteit van een generaal. ‘Einde houdgreep.’

Met een glimlach liet haar moeder Wally’s been los, dat direct weer schokkerig bewoog in een onnavolgbaar ritme. ‘Och lieve help, Wally. Ik moest je been zo strak vasthouden dat ik volgens mij de bloedtoevoer heb dichtgeknepen.’

De bewegingen die Wally maakte met zijn benen, armen en hoofd waren zo krachtig en zo onvoorspelbaar dat hij een paar keer keihard tegen Della’s hoofd was geknald als ze hem een zoen wilde geven. Claire drukte op een knop, zodat het hoofdeinde een stuk omhoog kwam. Della pakte een plastic beker met limonade waarvan ze altijd een voorraadje naast zijn bed had staan. In het begin had ze hem vooral water laten drinken, maar nu gebruikte ze elke gelegenheid om extra calorieën bij hem naar binnen te krijgen. Ze voegde een zakje verdikkingspoeder aan de limonade toe en roerde stevig. Daarna sloot ze de beker af met een deksel met een gaatje erin voor het rietje. Daarin stak een speciaal rietje dat in en uit kon rekken en dat alle kanten op kon draaien. Het mondstuk was een flinke bel die Wally in zijn mond kon houden. Op die manier kon hij zelfstandig drinken. Hij zoog vergenoegd, hoestte en ging verder met drinken. Hij genoot zichtbaar van het koele vocht dat door zijn keel gleed. Pa geniet nog van dit soort eenvoudige dingen; limonade drinken met een rietje. Of zoals het spreekwoord was: Als het leven je citroenen geeft, maak er dan limonade van. Ze glimlachte bij de gedachte aan dat stomme gezegde. Wat zal ik doen als de toekomst citroenen voor mij in petto heeft? Zal ik daar tevreden mee zijn? Word ik boos? Of apathisch, zoals pa soms ook is?

Haar moeder wapperde met een hand voor Claires ogen. ‘Contact! Contact! Hier is Della voor Claire. Kom d’r maar in.’

‘Sorry’, zei ze. Ze zag dat haar vader klaar was met drinken en dat ze zijn voorhoofd dus niet meer krachtig hoefde vast te houden. Ze liet hem los en liep naar de badkamer. Koppig probeerde ze niet te denken aan de uitkomst die ze straks te horen zou krijgen. Ze las aandachtig de kleine lettertjes op het etiket van de shampoofles en vroeg zich af of er mensen waren die braaf alle aanwijzingen op het etiket volgden: hun haar en hoofdhuid masseren met de shampoo, spoelen en het allemaal nog een keertje herhalen. Ze las ook alle informatie op de tandpastatube en keek tevreden in de spiegel naar de rechte rij witte tanden in haar mond. Al die verkooppraatjes over fluoride zijn dus meer dan alleen maar onzin.

Ze pakte kleren uit haar kast en drapeerde die over haar bed om te besluiten wat ze zou aantrekken. Wat paste er bij de toekomstvoorspelling die ze over enkele uren te horen kreeg? Zwart? Nee, misschien blijkt dat ik het gen niet heb. Dan wil ik geen rouwkleur dragen. Ze keurde een chique jurk die ze in Boston had gekocht. Stel je voor dat uit de test blijkt dat ik het gen wel heb. Dan is dit veel te vrolijk. Uiteindelijk koos ze voor een grijs mantelpakje, dezelfde kleding die ze vorig jaar had gedragen tijdens bijeenkomsten voorafgaande aan een rechtszaak toen ze beschuldigd werd van nalatigheid bij de dood van een jonge patiënt. Het pak was professioneel en een beetje afstandelijk; niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk grijs. Dat paste bij zowel goed als slecht nieuws. Bovendien moest ze om één uur terug zijn bij de kliniek van Stoney Creek om te werken. Strakke planning! Om tien uur krijg ik te horen hoe de rest van mijn leven zal verlopen. Dan heb ik nog twee uur om het te vieren of om te treuren en dan nog een uur om terug te rijden naar Stoney Creek. Dan ga ik vanmiddag gewoon werken, alsof er niets aan de hand is.

Ze kleedde zich aan en liep naar de keuken. Daar zat haar moeder met een geopende Bijbel aan tafel. Della hield uitnodigend haar mok omhoog. ‘Koffie?’

‘Ik heb m’n quotum van vanmorgen al gehad.’

Haar moeder keek naar de klok. ‘John zal er wel bijna zijn.’

Claire knikte en beet op de binnenkant van haar wang. Ze had geen zin om over koetjes en kalfjes te praten.

Della kletste verder. ‘Vandaag is de grote dag.’

Claire knikte nog maar eens.

‘Weet je zeker dat je mij niet mee wilt hebben? Ik kan Margo even bellen om te vragen of ze bij Wally wil blijven.’

‘Mam, we hebben het hier al vaak genoeg over gehad. Ik red het wel. En John is er ook bij. Als ik klaar ben in Brighton zal ik direct bellen om het nieuws door te geven.’

Della zuchtte. ‘Het was beter geweest als je de hele dag had vrijgenomen.’

‘Ik ben de hele ochtend vrij.’

‘Weet je wel zeker dat je op tijd terug bent? Je moet helemaal naar Brighton rijden en ook weer terug. En je moet natuurlijk wachten in – ’

‘Mam, we hebben meer dan genoeg tijd.’

‘Toch is het beter als je John vraagt om je direct bij je werk af te zetten. Voor hem maakt dat niets uit en dan hoef jij niet eerst hierheen te komen en met je eigen auto naar de kliniek te rijden. Ik kom je aan het einde van de dag wel even ophalen.’

Claire stak geïrriteerd haar handen uit. ‘Ik heb tijd genoeg om de auto op te halen.’

Della plaatste haar handen in haar zij. ‘Volgens mij is het beter als jij vandaag niet autorijdt.’

Ze had geen zin in ruzie. Claire draaide zich om en liep naar de deur.

‘Oké.’

‘Waar ga je nu heen?’

‘Naar mijn auto om de stethoscoop te pakken.’ Claire klemde boos haar tanden op elkaar. ‘Ik kom hier straks immers niet terug.’

Ze liet de hordeur met een klap achter zich dichtvallen. Ze denkt dat ik het nieuws niet aankan. Zij denkt dus ook dat ik het gen heb.

Claire ging even in haar blauwe Volkswagen zitten en sloot haar ogen. ‘O Vader’, fluisterde ze. ‘Laat het alstublieft zo zijn dat ik het Huntington-gen niet heb.’

Ze snifte. Dit gebed slaat nergens op. Sinds mijn geboorte heb ik altijd dezelfde genen gehad. Een gebed verandert daar echt niets aan. ‘Dat zal allemaal wel, Heere, maar laat het alstublieft toch positief nieuws zijn.’ Hij is almachtig.

Hij kan dus ook mijn DNA veranderen. Als nou straks blijkt dat ik het gen niet heb, is dat dan omdat ik het nooit heb gehad, of omdat God mijn DNA heeft veranderd als antwoord op mijn gebeden?

Ze draaide de achteruitkijkspiegel omlaag, zodat ze haar gezicht kon zien. Moet je dat nou zien. Ik zie er niet uit. Ze veegde met een hand langs haar ogen. Als je weet dat je gaat huilen, is het niet slim om mascara op te doen. Ze bedwong de neiging om het op een janken te zetten. Dit is belachelijk! Ik ben al maandenlang bezig met de mogelijkheid dat uit de DNA-test blijkt dat ik de ziekte van Huntington ga krijgen, en nou ben ik eindelijk zover dat ik het vol vertrouwen uit handen kan geven aan God, en dan raak ik toch weer in paniek als ik denk dat mam denkt dat ik het gen heb. Ze was er altijd trots op geweest dat ze zo’n sterke vrouw was. Ze had op eigen kracht zo veel bereikt: de eerste vrouw uit Stoney Creek die werd toegelaten tot de studie geneeskunde en die met zo’n hoge score afrondde dat ze werd toegelaten tot een van de meest prestigieuze chirurgieprogramma’s in Amerika.

‘Ik dacht dat ik vorig jaar wel geleerd had dat ik U kan vertrouwen, Heere’, fluisterde ze. ‘Ik heb toch wel genoeg meegemaakt om te weten dat ik het leven niet alleen de baas kan?’ In gedachten ging ze het allemaal nog een keertje na: Heel vaak de vernedering verdragen van seksistische mannen die denken dat vrouwen geen chirurg kunnen zijn. Een verbroken verloving. Een rechtszaak vanwege nalatigheid. Het verlies van mijn tweelingbroer. Bedreigingen door een jaloerse collega. Ik was bijna verdronken in de oceaan toen ik aan die psychopaat probeerde te ontsnappen.

Ze hoorde het gravel kraken op de oprijlaan achter zich. Dat is John. Ze sloot snel haar gebed af door het uitspreken van vertrouwen, wat ze eigenlijk helemaal niet voelde: ‘Ik weet dat U van mij houdt, Heere. Dus of ik het gen nou heb of niet, ik weet dat het allemaal binnen Uw goede plan valt.’

Ze duwde de achteruitkijkspiegel terug in de juiste stand. Het was John niet opgevallen dat zij in haar blauwe auto zat. Hij liep al met grote stappen naar de deur van het huis. Dat was maar beter ook, want dan zou hij niet zien dat ze gehuild had. Snel griste ze de stethoscoop van de passagiersstoel naast haar. Ze moest nu weer de sterke vrouw zijn. Als ze zich niet sterk voelde, moest ze maar doen alsof.

Claire zuchtte en fluisterde: ‘Amen.’

Ze liep om de stoere, rode Ford Mustang van John en opende de passagiersdeur van zijn auto. Ze legde alvast haar stethoscoop tussen de twee stoelen in. Ze rekte zich uit, trok de kraag van haar jasje recht en wilde de deur dichtdoen toen haar oog op een klein, zwart doosje naast de bestuurdersstoel viel. Ze boog terug in de auto en voelde aan het vilten doosje, dat half weggedrukt zat naast de stoel. Haar hart bonsde in haar keel. Ze wist wat het was. Ze had ditzelfde doosje eerder in haar hand gehad. Ze keek snel over haar schouder. De voordeur zat dicht. John was binnen. Snel opende ze het doosje en zag de diamanten ring die John haar al eens eerder had gegeven. Dezelfde ring die ze een jaar geleden op zijn verzoek aan hem had teruggegeven. Hij was dus echt van plan om haar opnieuw ten huwelijk te vragen. Maar waarom had hij het dan niet eergisteravond gedaan, tijdens dat romantische dinertje?

Hij wacht natuurlijk op de uitkomst van het onderzoek. Hij wil me pas vragen als hij zeker weet dat ik geen Huntington krijg.

Ze duwde het doosje terug op z’n plek tussen de bestuurdersstoel en de versnellingsbak. Ze wist even niet of ze blij was met haar ontdekking of dat ze zich verraden voelde. Er viel natuurlijk wel iets te zeggen voor de keuze van John om te wachten. Ze deinsde terug van de auto.

Instinctief nam ze haar stethoscoop weer mee. Het was beter als John niet wist dat ze al in de auto gekeken had. Ze probeerde de deur dicht te doen zonder geluid te maken. Daarna liep ze snel naar het huis. Ze voelde zich toch wel een beetje ongemakkelijk.

Ze liep naar binnen en keek naar haar moeder, die nog steeds aan de keukentafel zat. ‘Waar is John?’

‘Die is aan het kletsen met Wally. Hij wil geld zien, omdat hij een weddenschap heeft gewonnen over een wedstrijd van de Atlanta Braves gisteravond.’

Kijk, dat kon je nou met een gerust hart aan John overlaten, dat hij gewoon bleef doen tegen Wally. Alsof er niets aan de hand was. Claire glimlachte. Dat kon ze wel waarderen.

Ze hoorde hem door de gang lopen terwijl hij nog iets terugriep naar haar vader over een dubbele inzet of niets. Het eerste wat haar opviel, was dat hij een stropdas om had.

‘Wow!’

‘Wat?’

‘Sinds wanneer draag jij stropdassen?’

‘Jij ook goedemorgen’, zei hij en gaf haar een zoen op haar wang. ‘Als ik naar kantoor ga, heb ik altijd een stropdas om, hoor.’

Claire haalde haar schouders op.

Hij deed haar na en verklaarde vervolgens: ‘Vandaag is toch een speciale dag?’

Ze dwong zich te glimlachen. ‘Zo zou je het kunnen noemen, ja.’

‘Laten we maar direct gaan.’

Ze knikte en riep: ‘Dag, pa.’ Haar moeder kwam met uitgestrekte armen naar haar toe. Claire liet zich omarmen en fluisterde: ‘Sorry dat ik zo chagrijnig doe.’

Haar moeder wreef over Claires rug. ‘Volgens mij houd jij je bijzonder goed.’

Claire kneep haar ogen dicht. Nu was het dus weer moeilijk om sterk te blijven. ‘Kom op, John. Dan gaan we.’

Ze draaide zich om en pakte Johns hand. Het is nu of nooit.

HOOFDSTUK 4

Lena Chisholm kromp ineen toen ze voelde dat Billy Ray zich aan de andere kant van hun bed omdraaide. Haar rechteroog was al twee uur wijd open. Ze was alert en kon niet meer slapen. Ze wist trouwens precies wat er nu zou volgen.

Als ik heel stil blijf liggen, denkt hij misschien dat ik slaap. Misschien laat hij me dan met rust.

Ze concentreerde zich erop dat haar mond een klein stukje openbleef, zodat haar voortanden te zien waren. En ze haalde regelmatig adem. Ze herinnerde zich dat Billy Ray ooit tegen haar had gezegd hoe lief ze eruitzag als ze sliep met haar mond een klein stukje open. Toen had ze erom gebloosd. Ze kon het niet geloven dat William Raymond Chisholm, zoals hij officieel heette, haar zo bijzonder vond dat hij op haar lette als ze lag te slapen.

Zo droomde ze nog steeds over hem, als William Raymond. Die naam klonk zo bijzonder. Heel anders dan Tommy Joe of Jimmy Lee, namen die je heel vaak hoorde in deze bergachtige regio van Amerika. Ze fluisterde die naam altijd in zijn oor als ze heel langzaam en heel dicht tegen elkaar aan stonden te dansen. Hij was toen zo romantisch. Hij zette dan zijn gettoblaster op de omlaag geklapte klep van zijn pickup, draaide de muziek lekker hard en sloeg zijn armen om haar heen. De enige keer echter dat hij zich publiekelijk William Raymond liet noemen, was tijdens hun trouwdag, toen dominee Pritchard vroeg: ‘William Raymond Chisholm, neemt u tot uw wettige echtgenote Lena …’ Alle gasten grinnikten toen ze die naam hoorden. Ze dachten dat hij verwaand deed door zich met zo’n dure naam aan te laten spreken. Vanaf dat moment wilde hij niet meer dat zij die naam gebruikte.

Billy Ray kroop nog een stukje dichterbij. Deze keer stopte hij pas toen zijn hand op Lena’s dij lag. Net doen alsof ze sliep had nu geen zin meer. Als Billy eenmaal begon, stopte hij niet voordat hij kreeg wat hij wilde. Het was altijd hetzelfde liedje: Billy zoop zich een stuk in zijn kraag, sloeg Lena, sliep zijn roes uit en als hij dan de volgende morgen wakker werd, beloofde hij dat het nooit meer zou gebeuren. Hij gaf de alcohol de schuld en gebruikte al zijn charmes om haar vergeving te vragen. Die vergeving moest dan natuurlijk wel op een passende manier getoond worden. Lena was altijd te bang om het te weigeren. Ze bleef met haar rug naar hem toegedraaid liggen, kijkend naar de muur en biddend of hij haar met rust zou laten. Maar zijn hand masseerde zachtjes haar dij. Nu wist ze zeker dat hij weer ‘vergeving’ wilde hebben. Lena kneep haar ogen dicht. Het is William. William Raymond.

Ik woon in een mooi, groot huis met uitzicht over de vallei en William Raymond ligt naast me …

‘Lieverd, het spijt me heel erg van gisteravond. Lester wilde dat ik even met hem meeging voor een glaasje na het werk.’

Ze voelde zijn adem in haar nek, rook de zure lucht. Ze liet haar been een stukje naar voren glijden, weg van haar echtgenoot. Onmiddellijk voelde ze een steek van pijn in haar rechterenkel. Haar gezicht vertrok van pijn, maar ze maakte geen geluid.

‘Ik zal het nooit meer doen. Wil je het me alsjeblieft vergeven, lieverd?’ Lena deed haar uiterste best om niet haar nek van hem weg te draaien toen ze zijn schrale lippen voelde. Dit zijn niet de lippen van Billy Ray. Dit is William Raymond. We hebben elkaar net heel lang en heel verliefd in de ogen gekeken.

‘Kom op, Lena. Ik was gewoon een beetje moe van het werken. Daarom heb ik te veel gedronken. Wat erg dat ik toen mijn irritatie op jou richtte.’ Zijn stem was lief, vol van de zachtheid waar ze ooit als een blok voor was gevallen. ‘Ik hou van je, lieverd. Ik zal je nooit meer pijn doen.’

Ze bleef hardnekkig de harde realiteit verdringen. William Raymond is gekomen om me te troosten, nadat ik gisteravond zo hard van de trap ben gevallen. Hij houdt van me. Hij wrijft zo zachtjes over mijn been. Ze voelde een lichte opwinding door haar lichaam gaan, een begin van verlangen dat sterker werd naarmate ze verder fantaseerde.

De handen van Billy Ray drongen aan en brachten haar terug in de harde werkelijkheid. Hij dwong haar mee te werken. Ze beet op haar lip. ‘Beloof het, Billy Ray’, fluisterde ze. ‘Beloof het.’

‘Ik beloof het, lieverd. Ik zal je echt nooit meer pijn doen.’

Lena wendde haar ogen af van Billy Ray, en fantaseerde weer over de armen van William Raymond. Haar enkel deed zo’n pijn. Hun kleine slaapkamer leek nog kleiner nu haar linkeroog dichtzat. Ze hield haar goede oog open, starend naar de muur. Ze vroeg zich af wat voor bloemen William Raymond vanavond mee zou nemen naar huis als hij klaar was met werken.

Lena voelde zich misselijk worden.

Maar Billy Ray zou zich tenminste weer vergeven voelen.

Claire opende de deur van Johns Mustang en zorgde ervoor dat ze eerder in de auto zat dan hij. Ze deed net alsof ze bezig was met haar veiligheidsgordel en niet zag dat hij nonchalant het doosje met de ring tussen zijn stoel en de versnellingsbak duwde, uit het zicht.

John stuurde de auto de weg op in de richting van Fisher’s Retreat, het eerste dorpje na Stoney Creek op de weg naar de North Mountain en Brighton. ‘Zullen we op de terugweg iets eten bij Fishers Café?’ John trommelde met zijn vingers op het stuur.

Claire haalde haar schouders op en keek door haar raam naar buiten, afgewend van John. De Appelvallei stond ’s zomers altijd zo vol met kamperfoelie, prachtig. Als Claire haar ogen halfdicht kneep, leek het wel een solide muur van groen. Ze had geen zin om gezellig te doen.

‘Ik denk dat ik dan geen trek heb’, mompelde ze.

‘We hoeven niet echt iets te eten te nemen. We kunnen Knitter vragen een chocolademilkshake te maken. Dat voedt ook.’

Ze reageerde met een zachte stem. Het voelde een beetje raar. Alsof ze beleefd antwoord gaf op een voorstel van een kennis, niet van een goede vriend. ‘Dat klinkt wel aardig.’

John liet zijn rechterhand langs zijn stoel omlaag glijden. Zijn vingers raakten de zijkant van het vilten doosje, zijn geheime doosje, dat voor Claire geen geheim meer was. Wat was hij van plan? Claire hield hem in de gaten. Hij hield zijn ogen op de weg gericht, een hand op het stuur en de andere op het doosje met Claires verlovingsring. Hij wierp even een snelle blik op haar en richtte zijn ogen daarna weer op de weg. John hield zijn rechterhand omlaag. Zo nu en dan trommelde hij met zijn vingers, zogenaamd nonchalant. Ze trok haar wenkbrauwen op en bleef naar hem kijken.

Hij keek weer even haar kant op. ‘Wat?’

Langzaam knipperde ze met haar lange wimpers. Vervolgens wendde ze haar blik af en klemde haar kaken op elkaar om te voorkomen dat ze glimlachte. ‘Ik heb toch niks gezegd?’

‘Maar je zit de hele tijd naar me te kijken.’

‘We leven in een vrij land.’ Ze bleef voor zich uit kijken, maar schoof haar hand nonchalant naar zijn stoel en wreef met haar vingers over zijn rechterhand. Nu bevond alleen zijn hand zich nog tussen haar vingers en het doosje. Met enig leedvermaak vroeg ze zich af wat hij zou doen als ze zijn hand zou vasthouden door haar vingers onder de zijne te wringen. Ze duwde haar vingers omlaag tussen zijn duim en wijsvinger.

Snel kneep John zijn hand dicht, zodat haar vingers niet verder konden. Met opzet bleef ze de andere kant op kijken, om hem in de waan te laten dat zij geen aandacht vestigde op haar hand. Dit kon nog leuk worden. Wat zou hij doen als zij haar vingers gewoon omlaag duwde, langs zijn stoel?

Ze trok haar vingers tussen zijn duim en wijsvinger uit. Daarna schoof ze haar hand omlaag in de richting van de ring. Ze draaide zich om en keek toe hoe John verschrikt haar hand omhoog trok. Hij keek snel even naar haar, trok plotseling haar hand naar zijn mond en gaf met veel lawaai een zoen op de achterkant van haar hand.

Ze glimlachte. Ze wist zeker dat John dacht dat ze glimlachte om zijn zoen, en dat maakte haar nog meer aan het glimlachen. Het was wel een heel doorzichtige manier om haar hand weg te krijgen bij het doosje, maar John wist natuurlijk niet dat ze hem doorhad.

Opnieuw drong de vraag zich aan haar op waarom John haar de ring niet had gegeven tijdens hun romantische dinertje. Hij wacht natuurlijk af wat er uit de test komt. Hij wil zeker weten dat ik niet net zo eindig als mijn vader. Misschien dat hij de ring wel heeft meegenomen om me ten huwelijk te vragen direct nadat uit het testresultaat blijk dat ik het gen niet draag.

Zou het echt zo zijn dat John de ring speciaal had meegenomen om haar te vragen nadat hij de uitkomst van de test wist? Als een hamerslag drong het tot haar door dat er ook nog een andere mogelijkheid was. Zou het niet het toppunt van romantiek zijn als John haar hand zou pakken op het moment dat ze de envelop met de uitkomst van de test kreeg? Dat hij haar dan ten huwelijk zou vragen? Dat hij haar zou zeggen dat hij zo veel van haar hield dat hij met haar wilde trouwen, wat de uitkomst van de test ook mocht zijn?

Deze nieuwe gedachte plaatste alles in een heel ander perspectief.

Misschien had John haar tijdens hun romantische avondje uit expres niet ten huwelijk gevraagd, juist omdat hij de hele tijd al van plan was haar vandaag te vragen. Ja, natuurlijk! Hij zou haar vragen vlak voordat ze de uitkomst van het onderzoek kreeg. Vanuit haar ooghoeken keek ze naar hem. John Cerelli, je bent echt superromantisch!

‘Je hebt nog niets gezegd over de DNA-test en de mogelijke uitkomsten’, zei John.

Claire zuchtte. ‘Ik weet niet wat ik erover moet zeggen. We hebben het er al maanden over. Ik wil eigenlijk alleen maar dat het voorbij is.’

‘Ik heb er nog wel over nagedacht. Als blijkt dat jij het Huntington-gen wel hebt, hoeft dat volgens mij nog niet te betekenen dat jij je droom moet opgeven. Volgens mij kun je dan nog steeds chirurg worden.’

Geïrriteerd ademde ze uit. ‘Nou, ik heb daar ook over nagedacht.

Geloof dat maar. Ik moet nog minstens vier jaar arts-assistent zijn voordat ik mijn bevoegdheid als chirurg krijg. En het is wel zo dat de ziekte van Huntington meestal pas toeslaat wanneer je op middelbare leeftijd bent, maar daarvoor zijn geen garanties. Het kan ook eerder gebeuren. Dat betekent dus dat ik elk moment gedeeltelijk de controle over mijn spieren kan verliezen als ik het gen heb.’ Ze schudde haar hoofd. Haar opwinding over het huwelijksaanzoek verdween snel nu ze weer dacht aan de afschuwelijke toekomst die haar misschien wachtte. ‘Bovendien is er dan volgens mij geen enkele verzekeraar die mij wil verzekeren voor eventuele medische missers. Niemand wil het risico nemen om een chirurg te verzekeren die een patiënt zou kunnen verwonden door een plotselinge uitschieter met een scalpel.’

‘Maar de kans is toch groot dat het nog jaren duurt voordat je de eerste symptomen gaat vertonen? Je hebt me zelf verteld dat sommige mensen pas symptomen krijgen als ze vijftig zijn. Tegen die tijd kun jij al twintig jaar chirurg zijn. En volgens mij mag een verzekeraar jou niet eens weigeren. Dat zou genetische discriminatie zijn.’

‘Het blijft hypothetisch. Welk ziekenhuis geeft operatieprivileges aan een chirurg van wie bekend is dat hij het Huntington-gen heeft? Dat is vragen om peperdure rechtszaken.’ Ze draaide haar hoofd af en keek naar de rand van de weg. Er reden veel te veel vrachtwagens op de weg, een herinnering aan haar idiote spelletje van vanochtend tijdens het joggen.

‘Maar het ziekenhuis in Lafayette wilde je toch in dienst houden als arts-assistent? De voorzitter van het onderwijsprogramma maakte het blijkbaar weinig uit dat jij risico liep drager te zijn van het Huntingtongen. Hij wilde dat je bleef, toch?’

‘Dat klopt, maar het is een belangrijk verschil of je risico loopt drager te zijn van het gen, of dat vaststaat dat je het gen hebt.’

John reageerde daar niet op. Hij kneep in haar hand, die hij nog steeds vasthield. Op zijn knie, op veilige afstand van het vilten doosje.

Ze deed haar ogen dicht en leunde met haar hoofd tegen de hoofdsteun. Ze had vannacht slecht geslapen. Ze had liggen woelen in bed, voortdurend op de rand van doezelen en wakker schrikken, wachtend op het begin van D-day. Ze wilde dat deze vreselijke ochtend zo snel mogelijk voorbij was. Zeker nu ze wist dat John van plan was haar op een zeer romantische manier ten huwelijk te vragen. Ze boog naar hem toe en nestelde haar hoofd op zijn schouder. ‘Wat zal de toekomst brengen?’

‘De toekomst?’

Ze wreef over zijn rechterarm. ‘Onze toekomst.’

John zette de auto een versnelling lager, omdat hij begon aan de steile klim van de North Mountain. Hij hield zijn ogen strak gericht op de bochtige weg voor hem. ‘Hoe kan ik dat weten?’

‘Kom op, John. Als jij het voor het zeggen had, wat zou je dan willen?’ Hij keek haar aan, hield het oogcontact even vast en richtte daarna zijn blik weer op het gevaarlijke stuk weg. ‘Als ik alles kon bepalen, zou ik ervoor zorgen dat jij het gen niet had, zodat je je droom waar kon maken om chirurg te worden.’ Hij glimlachte. ‘Natuurlijk wil ik er ook bij zijn. Misschien kom ik ooit wel te wonen in het landhuis van de dokter. Zo’n groot huis met een paar paarden, een hond en een rijtje kinderen.’ Toen hij landhuis van de dokter zei, tilde hij haar hand met de zijne op om aanhalingstekens in de lucht te maken.

‘Je wilt erbij zijn?’ vroeg ze op een plagende toon. ‘De echtgenoot van een dokter?’

Hij haalde zijn schouders op. Zij bestudeerde zijn gezicht en zag verheugd dat zijn mondhoeken opkrulden.

Ze trok haar vingers los uit zijn hand en wreef zachtjes over zijn wang. ‘Wat wil je daarmee zeggen? Is dat jouw manier om een aanzoek te doen?’

‘Ik heb nog helemaal niets gezegd over een aanzoek.’

‘Jij zei dat je in het huis van de dokter wilt wonen. Toen dacht ik dat je bedoelde dat ik het huis gekocht had. En als ik het heb gekocht en jij woont er ook, moeten we wel getrouwd zijn. Dus als dat jouw toekomstdroom is …’ Ze boog naar hem toe en fluisterde in zijn oor: ‘… dan klinkt dat als een huwelijksaanzoek.’

John lachte. ‘Als ik je vraag om met mij te trouwen, doe ik het niet zo vaag.’

Ze rekte zich uit en ging weer recht in haar stoel zitten. ‘Ik maakte maar gewoon een geintje, hoor. Doe niet zo serieus.’

‘Misschien is het jouw beurt om een huwelijksaanzoek te doen. Ik heb het de vorige keer gedaan.’

Claire knikte. Ze herinnerde zich dat afschuwelijke moment. Precies op het moment dat ze zich aangetrokken voelde tot een andere man, was John onverwacht naar Boston gekomen en bood hij haar de ring aan. Dus op het moment dat ze uitzinnig van vreugde had moeten zijn, rende ze naar het toilet, deed de deur op slot en huilde. Ze schudde haar hoofd en deed haar ogen dicht. Ze wilde die herinnering het liefst vergeten.

Ze bekeek hem weer vanuit haar ooghoeken. Hij zweeg in alle talen en zij was het er niet mee eens dat zij de grote vraag moest stellen. John stuurde scherp naar rechts, naar links en weer naar rechts over de bochtige weg die langs de North Mountain omhoog kroop. Het was duidelijk dat hij zich niet liet vermurwen het huwelijksaanzoek nu even snel te doen, zelfs niet met de ring zo vlakbij.

De rest van de tocht hing Claire met gesloten ogen in haar stoel. Ze wilde slapen, maar in plaats daarvan kon ze alleen maar denken aan John en aan wat hij van plan was.

Drie kwartier later arriveerden ze in Brighton. Het begon al warm te worden. John stopte om te tanken en hij kocht een blikje cola light. Claire deed de hele tijd haar mond niet open. Zo nu en dan keek ze op haar horloge en alleen toen John weg was om de benzine te betalen, voelde ze even aan het vilten doosje.

Toen ze eindelijk parkeerden op de parkeerplaats van het universiteitsziekenhuis, treuzelde Claire met uitstappen. Ze wilde in de auto blijven om te zien of John de ring meenam. Hij keek naar haar en wachtte blijkbaar tot zij uitstapte. ‘Zo’, zei hij met een zucht. ‘Het is zover. Ben je er klaar voor?’

‘Ik heb het gevoel alsof ik naar zo’n waarzegster met een kristallen bol ga.’

‘Wat? Hoezo?’

‘Alsof ik stiekem in de toekomst ga kijken. Dat ik iets ga doen wat eigenlijk niet mag, maar wat ik toch ook niet kan laten.’

John knikte.

Langzaam legde Claire haar hand op de deurknop en treuzelde nog even. Uiteindelijk gaf ze het op, opende de deur en stapte uit. Ze wierp echter een snelle blik over haar schouder en zag nog net dat hij heimelijk zijn hand tussen de stoel en de versnellingsbak liet glijden en zijn vingers om het doosje krulde. Hij sprong de auto uit, zodat ze zijn hand eventjes niet kon zien. Hij liep om de voorkant van de auto heen naar haar toe, zijn handen duidelijk zichtbaar en leeg. Maar een kleine verdikking in de zak van zijn kaki plooibroek verraadde zijn romantische geheim. Nu wist Claire het helemaal zeker. John zou haar vragen op het moment dat ze de envelop aangereikt kreeg, nog voordat ze hem had geopend om het afschuwelijke of juist bevrijdende nieuws te lezen. Een mooier moment was er niet. Geen wonder dat hij haar geen aanzoek had gedaan tijdens dat dinertje bij kaarslicht. Waarom zou hij anders de ring meenemen naar de afdeling genetica in het ziekenhuis? Als hij van plan was om haar pas te vragen nadat hij zeker wist dat ze Huntington-vrij was, zou hij dat natuurlijk niet doen onmiddellijk nadat ze het zeker wisten. Dat zou al te doorzichtig zijn.

Ze deed net alsof ze gewoon voor zich keek, maar stiekem hield ze vanuit haar ooghoeken alles in de gaten wat John deed. Als we trouwen kan ik kiezen of ik m’n achternaam houd of niet. Ik denk dat ik McCall laat vervallen. Ze glimlachte. Elizabeth Claire Cerelli, dat klinkt heel spannend. Ze waren te vroeg voor haar afspraak met de geneticacounselor. Nadat ze zich hadden gemeld, namen ze plaats in de kleine wachtruimte, waar Claire binnen vijf minuten drie damestijdschriften had doorgebladerd. Het drong niet tot haar door wat ze las en ook de foto’s zag ze door een waas. Op dit moment konden de artikelen, die varieerden van uitgebreide recepten tot de laatste afslankmethodes, haar helemaal niets schelen.

Ze keek over het tijdschrift heen naar John en vormde met haar lippen de woorden D-day.

‘Elizabeth McCall.’ De stem van de receptioniste klonk een beetje nasaal. Alleen mensen die haar niet kenden, noemden haar Elizabeth. Tegelijk met John kwam ze overeind. Ze pakte zijn hand. Samen liepen ze een felgroene deur door naar de genetica-afdeling. In de deuropening van de tweede kamer rechts wachtte Virginia Byrd hen op. Toen ze Claire zag, verscheen er een glimlach op haar gezicht. Ze liep naar Claire toe en gaf haar een hartelijke omhelzing. ‘De laatste bijeenkomst’, zei ze en ging hen voor haar kantoortje in.

Virginia was de geneticacounselor met wie Claire de afgelopen maanden urenlange gesprekken had gehad. Het was dezelfde counselor die haar zus Margo had gehad toen zij zich ruim een halfjaar geleden had aangemeld voor de DNA-test om erachter te komen of ze drager was van het Huntington-gen. Margo had Claire van harte aanbevolen om Virginia te nemen als counselor voor de verplichte gesprekken voorafgaand aan een DNA-test.

Virginia, die door iedereen Ginny werd genoemd, nam plaats op een houten stoel met stoffen bekleding en legde haar handen in haar schoot. Ze had een neutrale denim rok aan, was zo’n anderhalve meter lang en haar lange, grijsblonde haren had ze eenvoudig naar achteren gekamd in een enkele vlecht, die bijna tot haar middel reikte. Claire schatte dat ze ongeveer vijfenvijftig jaar was. Met een glimlach bedacht ze dat het korte vrouwtje niet zou misstaan in zo’n ouderwetse anti-Vietnamoorlogposter. Ginny had haar keurige kantoortje opgesierd met Afrikaanse kunst. Achter haar oude, eikenhouten bureau hingen enkele boekenplanken aan de muur, waarop houten beeldjes stonden van olifanten, buffels en giraffen.

Claire zat naast John op een groengebloemde loveseat tegenover Ginny. Ze haalde diep adem. Dit is het dus. Ze leunde naar voren en zocht steun bij John door haar handen in de zijne te leggen, op zijn knieën. Toen Ginny glimlachte was duidelijk te zien dat ze boven en onder een beugel had, een luxe die ze zichzelf had gepermitteerd toen haar jongste zoon klaar was met studeren. De glimlach maakte ook een fijne waaier aan kraaienpootjes zichtbaar bij haar ooghoeken. Eigenlijk verraadden alleen die kraaienpootjes en haar grijsblonde haren dat ze de vijftig al gepasseerd was. ‘Zo’, zei ze en legde haar hand op die van Claire en John. ‘We hebben elkaar de afgelopen maanden goed leren kennen.’ Ze zweeg even en keek met haar blauwe ogen Claire onderzoekend aan. ‘Hoe is het met je?’

Met moeite haalde Claire haar stijf gespannen schouders een stukje op. ‘Ik ben een beetje bang, denk ik.’ Ze keek naar John. ‘Ik vind het heel spannend.’

John knikte dat hij het ermee eens was.

‘Dat zijn heel normale gevoelens op een moment als dit. Dat kan ik je verzekeren.’ Ze liet hun handen los. ‘En jij, John?’

‘Prima. Ik voel me er helemaal klaar voor, wat het nieuws ook is.’ Hij kneep bemoedigend in Claires handen.

Claire keek naar de linkerzak van zijn broek, waar ze het vilten doosje zag zitten. Daarna keek ze hem aan en glimlachte. Je hebt ’t allemaal strak voorbereid, hè?

Ginny draaide zich half om en pakte een map van haar bureau. Er zat een plakkertje op met de volledige naam van Claire. ‘Dit is de uitslag van de test. We hebben het tijdens onze gesprekken uitvoerig gehad over zowel een positieve als een negatieve uitkomst. Hebben jullie nog een laatste opmerking of gedachte?’

Claire schudde haar hoofd en keek naar John. Zijn dikke, krullerige, bruine haren waren tot over zijn kraag gegroeid. Was hij eigenlijk wel naar een kapper geweest sinds hij uit Brighton verhuisd was? Het stond hem goed. Met dat donkere haar om zijn gezicht was nog duidelijker dat hij er leuk uitzag. Het gaf zijn scherpe gelaatstrekken iets zachts. Je kunt me de ring nu wel geven. Ik krijg zo meteen de envelop.

John haalde zijn schouders op. ‘Het is allemaal in de handen van God. En dat is goed. Wij hoeven alleen maar daarop te vertrouwen.’

Claire knikte. Dat was de conclusie waar ze zelf ook enkele maanden geleden toe was gekomen, voor ze het besluit nam om het prestigieuze trainingsprogramma in Lafayette te verlaten en terug te keren naar Stoney Creek om voor haar vader te zorgen. In die tijd had ze haar tweelingbroer verloren en een goede vriend die ook in het trainingsprogramma voor chirurg zat. Zelf was ze op dat moment ten einde raad geweest en ze kon nauwelijks meer omgaan met de mogelijkheid dat ze de ziekte van Huntington zou krijgen. Toen drong de bevrijdende zekerheid tot haar door dat ze niet alles onder controle hoefde te houden. Alle lasten gleden van haar schouders, en daarvoor in de plaats kwam een heerlijk vredig, hemels gevoel. Ze vond rust in de zekerheid dat God meer van haar hield dan ze zich ooit voor kon stellen.

Maar de afgelopen maanden waren er toch weer aanvechtingen gekomen. Met haar verstand wist Claire dat de Heere van haar hield en dat het dus uiteindelijk allemaal goed zat, maar het was zo moeilijk om die zekerheid echt te beleven. Ze wilde echt geloven dat God alles in haar leven, het goede en het vervelende, gebruikte voor haar bestwil. Maar soms twijfelde ze daar opeens aan. Dan dacht ze dat God een andere kant op had gekeken toen de duivel knoeide met de genen van haar voorouders. Hoe kon het nou dat een God van liefde een ziekte toeliet die zo erg was en die zo zonder aanzien des persoons toesloeg? Claire schraapte haar keel en probeerde tevergeefs rust te vinden tussen het geloof en de twijfel, die deze maanden haar vaste metgezellen waren. Ze stond op het punt om te weten te komen of ze die ziekte van Huntington zou krijgen of niet. Angst klopte op de deur van haar hart. Ze keek John aan en vroeg met trillende kin: ‘Ik wil vertrouwen.’

Ze haperde even. ‘Waarom ben ik dan zo bang?’

‘Dat is een heel normaal gevoel’, reageerde Ginny. ‘En je moet weten dat je hier altijd terechtkunt voor counseling, of de test nou positief is of negatief. Sommige van onze moeizaamste counselinggesprekken zijn met mensen die te horen kregen dat ze géén drager waren van het Huntington-gen. Sommige mensen die deze positieve boodschap krijgen, voelen zich er vreselijk onder. Ze lijden aan schuldgevoel omdat zij er zo makkelijk vanaf zijn gekomen.’ Ze had het puntje van haar vlecht tussen haar vingers en speelde ermee. ‘We zijn er hoe dan ook voor je.’

Claire knikte. Ze voelde dat ze haar tanden stijf opeenklemde.

Ginny opende de map met Claires naam en pakte er een witte envelop uit. ‘Klaar?’

Claire knikte weer, maar haar ogen waren gericht op John. Ze liet zijn handen los en pakte de envelop die Ginny haar aanreikte.

De linkerhand van John gleed naar de broekzak waarin het vilten doosje zat. Claire wachtte gespannen op wat er volgde. Ze was ervan overtuigd dat hij de ring had meegenomen voor dit moment. Hij zou haar nu gaan vertellen dat hij wilde dat zij zijn vrouw werd, los van de inhoud van de envelop.

Ze draaide met de envelop in haar hand en gleed met haar wijsvinger over de bovenkant. Ze had zo lang op dit moment gewacht. Deze brief bevatte een boodschap uit de toekomst. Haar toekomst. Ze stond op het punt om in de genetische kristallen bol te kijken. Ze keek naar John, naar zijn gezicht. En? Je kunt me nu vragen met je te trouwen.

Ze stak haar vinger onder de klep van de envelop en trok die open. Ze keek weer naar Johns linkerhand. Die lag losjes op zijn dij, boven op de zak met het doosje. Nu rekte hij het te lang. Veel langzamer dan dit kon ze de envelop niet openen. Je moet het nu vragen, John. Zo meteen heb ik de uitslag gelezen en dan heb jij het meest romantische tijdstip ooit voor een huwelijksaanzoek voorbij laten gaan.

Ze trok een opgevouwen A4’tje uit de envelop. Ze keek naar John in de hoop dat hij nu eindelijk eens voor haar op zijn knie ging zitten. Ze kneep haar ogen halfdicht. ‘Heb jij nog iets te zeggen, voordat ik dit papiertje openvouw?’

Hij schudde zijn hoofd.

Niets? Maar waarom heb je dan die ring in je broekzak zitten? Dit is toch het moment waarop je me zou vertellen dat je onvoorwaardelijk van me houdt?

Ze bleef naar hem kijken. Zijn hand gleed van zijn broek af. Hij sloot zijn ogen. Het voelde als een klap in haar gezicht. Hij wachtte met haar te vragen totdat hij wist wat er in de brief stond! Zijn hoofd bewoog langzaam heen en weer, alsof hij heel gespannen was. Alsof hij zich schrap zette voor slecht nieuws.

Claire keek naar het stuk papier in haar hand. Het begon te trillen. Toen ze het papier langzaam openvouwde, vulden haar ogen zich met tranen. Ze voelde zich opeens zo onzeker. Ze had John meegevraagd omdat hij haar beste vriend was. Omdat ze dacht dat hij haar zou steunen, of de uitkomst nou positief was of niet. Sinds haar terugkomst naar Stoney Creek waren ze weer samengekomen. Ze hadden alles uitgepraat en John had haar verzekerd dat hij altijd van haar was blijven houden. Waarom sprak hij dan nu die liefde niet uit?

Het lukte haar niet om haar ogen op de brief te focussen. Ze kreeg de letters niet scherp. Het antwoord op die ene vraag had ze nu in haar hand. Maar als John haar niet ten huwelijk wilde vragen voordat hij wist wat er in de brief stond, wat stelde zijn liefde dan voor? Instinctief wist Claire het antwoord. Liefde verdraagt alles. Liefde die niet sterk genoeg was om samen te blijven ‘in ziekte en gezondheid’, was geen ware liefde.

‘Lieverd?’ De stem van John klonk zacht. Hij wachtte eventjes en kneep toen voorzichtig in haar schouder. ‘Claire?’

Ze staarde naar het geopende papier voor haar, maar kon geen woorden onderscheiden. En zelfs als ze de woorden wel door haar tranen heen had kunnen lezen, dan nog was ze er niet meer in geïnteresseerd. Als John haar niet onder alle omstandigheden als vrouw wilde hebben, dan had zij er geen behoefte meer aan de toekomst te weten. De wetenschap of ze wel of niet het gen had dat de ziekte van Huntington veroorzaakte, was niet de allerbelangrijkste vraag in haar leven. Het antwoord op die vraag was alleen van belang als ze haar toekomst wilde plannen. Maar nu het opeens niet meer zeker was of John Cerelli onderdeel van haar toekomst wilde zijn, vond ze het niet meer belangrijk om te weten of ze het gen droeg.

‘Ik kan het niet’, stamelde ze. ‘Niet nu.’ Ze duwde het stuk papier terug in de handen van Ginny en stond op. ‘Ik weet niet wat er met me aan de hand is.’ Ze duwde beide handen tegen haar voorhoofd en snikte. ‘Ik ben er nog niet klaar voor om het te weten.’ Ze veegde met de palm van haar hand over haar natte wang en snifte. Daarna keerde ze John de rug toe en liep met grote passen naar de deur.

Ze rende door de gang en de drukke wachtkamer. Toen ze buiten was hield ze een hand voor haar mond, totdat ze de veiligheid van Johns auto had bereikt. Daar barstte ze uit in een ongecontroleerde huilbui met haar hoofd op het dashboard. Ze balde haar handen tot vuisten en huilde met lange uithalen.

Ze had erop gerekend dat de liefde haar door deze zware dag zou helpen, maar nu betwijfelde ze of de liefde van John Cerelli wel echte liefde was.

HOOFDSTUK 5

John keek Claire aan zonder iets te zeggen en duwde vervolgens een cd met een klassieke Italiaanse opera in de cd-speler. Dit was een muzieksmaak die Claire absoluut niet met hem deelde. John voelde zich verbonden met zijn Italiaanse afkomst. Bovendien kon hij luisterend naar deze muziek zijn Italiaans oefenen, een keuzevak dat hij op de universiteit had gevolgd. Claire keek hem aan met een blik die aan duidelijkheid niets te wensen overliet: niet nu! Geïrriteerd zette hij de cd-speler uit. Hij haalde diep adem.

De hele tocht terug naar Stoney Creek keek Claire zwijgend voor zich uit, behalve toen John afremde bij Fishers Café in het gehucht Fisher’s Retreat. Toen mompelde ze: ‘Ik heb geen trek.’ Het gevolg was dat John hoorbaar zuchtte en doorreed.

Ze kwamen een uur te vroeg aan bij de kliniek van Stoney Creek. John boog naar haar toe en gaf haar een afscheidszoen op haar wang. Claire bleef volkomen passief en stapte uit. Ze ging door de achterdeur de kliniek in en liep direct door naar haar kantoor. Ze deed de deur achter zich dicht.

Ze moest iets doen om John uit haar gedachten te krijgen. Ze wilde alles vergeten: de teleurstelling over zijn gedrag en het debacle van haar DNA-test. De snelste manier om dat te doen was zich op haar werk storten, op de patiënten en de altijd weer verrassende problemen waar die mee kwamen. Haar bureau lag vol met werk dat onmiddellijke aandacht vereiste. Ze glimlachte. Er was werk te doen. Ze moest zorgen voor mensen met grotere problemen dan ze zelf had. Ze ging achter haar bureau zitten en leunde half over het tafelblad. Als ze haar leven vulde met het oplossen van andermans problemen, hoefde ze niet na te denken over haar eigen leven.