Dromen langs de rivier

© 2014, Judith Miller
Oorspronkelijke titel: The brickmaker’s bride
Uitgegeven door: Bethany House Publishers, een onderdeel
van Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan

Judith Miller
Dromen langs de rivier
© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2017
Vertaling: Prealabel/E.M. de Boer-van Vliet
Omslagontwerp: LOOK Design Studio
Vormgeving: Albert Bloemert
ISBN 978 94 0290 2297
NUR 340

www.debanier.nl

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Vertaling: E.M. de Boer-van Vliet

Voor Jessa,
een bijzondere vreugde in mijn leven

En zij zeiden een ieder tot zijn naaste: Komaan, laat ons
tichels strijken en weldoorbranden. En de tichel was hun voor
steen en de lijm was hun voor leem.

Genesis 11:3

Hoofdstuk 1

Aan de oevers van de Tygart Valley-rivier, West-Virginia, VS september 1868

Laura Woodfield werd overrompeld door een onverwacht sentimenteel gevoel. Terwijl ze het rijtuig uitstapte, greep ze de arm van Winston Hawkins nog steviger vast. Waarom werd zij bij het betreden van de steenbakkerij die haar vader had opgezet, verrast door deze vreemde emotie?

Winston gaf een klopje op haar gehandschoende hand. ‘Je hebt meer kracht in die smalle hand dan ik ooit had gedacht. Struikel nu niet.’

‘Het spijt me.’ Laura’s greep werd losser en er verscheen een geforceerde glimlach op haar gezicht. ‘Deze plaats roept zo veel herinneringen op en ik ben hier niet meer geweest sinds …’ De woorden bleven steken in haar keel.

Haar vader was niet uit de oorlog teruggekomen. De Tygartrivier was door blijven stromen en de seizoenen kwamen en gingen zoals gewoonlijk. De herfst had zich aangediend en de oude bomen die aan de Tygart Valley-rivier stonden waren al in herfstkleuren getooid. Haar vader had vaak gezegd dat God hem het mooiste plekje op aarde had geschonken om zijn werk te doen en dat was Laura met hem eens.

Terwijl haar vrienden graag naar Wheeling, Allegheny City of Pittsburgh wilden verhuizen, was Laura blij dat ze kon blijven, omdat zij zich meer thuis voelde aan de voet van het Alleghenygebergte. Het was leuk om uitstapjes te maken naar de stad, maar ze was altijd weer blij om thuis te komen. De afgelopen week had ze zich afgevraagd of haar gevoelens voor deze plaats zouden veranderen wanneer de steenbakkerij eenmaal was verkocht. Vast en zeker niet. Ze zou de vallei absoluut niet willen verlaten. Ze haalde een kanten zakdoekje uit haar zak en depte haar ogen. ‘Dit is geen moment voor verdriet. Jij en je moeder zouden blij moeten zijn dat er eindelijk iemand interesse heeft om de steenbakkerij te kopen.’ De woorden van Winston waren beslist maar vriendelijk. Hij gebaarde naar de hoge ovens in de verte. ‘De oorlog is al drie jaar voorbij. Je vader zou willen dat je lasten worden verlicht en de zaak wordt verkocht.’

Er ontsnapte een bruine krul onder Laura’s hoedje toen ze haar hoofd iets schuin hield. ‘Ik begrijp niet hoe je zo stellig kunt zeggen wat mijn vader had gewild als ik dat zelf niet eens weet. Hij had het altijd over de zaak als iets wat de rest van ons leven bij ons in de familie zou blijven.’

‘Ik probeer niet voor je vader te spreken, Laura, maar toen hij jou vertelde over zijn dromen voor de toekomst, wist hij niet dat ons land in oorlog zou raken.’

Winston trok zijn zwarte vilten bolhoed van zijn hoofd en woelde met zijn vingers door zijn dikke, zandkleurige haar. ‘Waar blijven die twee Ieren?’

Zijn gezicht kreeg een norse blik terwijl hij zijn hoed terugzette op zijn in de war geraakte haardos. ‘Ik houd niet van laatkomers. Als een man niet op tijd kan komen, hoe kun je dan van hem verwachten succesvol te zijn? Ik heb gehoord dat de Ieren neigen tot drinken. Ik hoop niet dat ze hier ergens in een kroeg zitten.’ ‘Zaterdag vertelde je me nog dat het veelbelovende kopers waren, hardwerkend en financieel stabiel. En nu geloof je dat ze ergens in een kroeg zitten in plaats van dat ze hier komen om een contract te bespreken?’ Laura trok haar wenkbrauwen op. ‘Ik zou niet graag zaken doen met mannen die een slechte reputatie hebben en ik wil zeker het bedrijf van mijn vader niet verkopen aan mensen die geen goede werkgever zijn. Mijn vader was er trots op dat hij zijn werknemers met respect behandelde en hun een eerlijk loon betaalde.’

Winston rechtte zijn schouders en oogde daardoor meteen centimeters langer. Zijn lange, ranke gestalte torende hoog boven Laura uit, die nog geen 1.60 meter lang was. ‘Vergeef me, ik sprak deze woorden uit frustratie. Maar nog steeds vind ik te laat komen net zo vervelend als verrassingen. Dat komt vast door de jurist in mij.’

Er klonk een gespannen ondertoon in zijn stem, die Laura alleen maar meer in verwarring bracht. Ze wist niet wat ze van deze potentiële kopers moest verwachten. Waren het goede, hardwerkende mannen die je kon vertrouwen, of waren het dronken immigranten waar je met een grote boog omheen moest lopen? Winston zou haar moeder niet over hun aanbod hebben ingelicht als hij geen vertrouwen in deze mannen had gehad.

Winston, die geen moment stil kon zitten, duwde zijn bril verder omhoog op zijn neus. Als die mannen nu niet op kwamen dagen, was hij terecht bezorgd dat haar moeder hem geen waardige vertegenwoordiger zou vinden.

Enkele ogenblikken later draaide hij zijn hoofd en staarde naar de weg.

‘Ah, volgens mij hoor ik hoefgetrappel.’ Hij wees naar het pad dat afdaalde in de richting van de steenbakkerij. ‘Daar komen ze aan.’

Met een zucht van verlichting sloeg Winston zijn armen over elkaar voor zijn borst. ‘Je zou denken dat ze hun paarden zouden aansporen wat sneller te lopen. Ik weet zeker dat ze ons kunnen zien staan wachten.’

Laura draaide zich om en nam het uitgestrekte terrein in zich op, dat haar vaders trots was geweest voordat hij de oorlog in was gegaan. Hij had heel hard gewerkt om dit bedrijf op te zetten en was vastbesloten geweest het tot een succes te maken. Dat was het ook geworden. Hun huis en hun financiële zekerheid waren het bewijs van het slagen van zijn vaste voornemen. Zelfs zijn vertrek was vol optimisme geweest. Op de dag waarop hij en vele mannen uit deze plaats de oorlog in waren gegaan, had hij nog gesproken over de toekomst. En zijn brieven die daarna kwamen, vertoonden geen spoor van angst. Integendeel, hij schreef daarin over de nieuwe machines die hij wilde aanschaffen als hij weer terug was en zelfs over uitbreidingsplannen. Daar zou nu natuurlijk niets meer van terecht komen.

Winston legde bemoedigend een hand op haar arm. ‘Als dit te moeilijk voor je is, zeg het me dan. Het is mijn bedoeling om hier maximale financiële winst voor jou en je moeder uit te halen, maar als jij zwak overkomt bij deze potentiële kopers, kan dat onze kansen negatief beïnvloeden.’

Ze haalde diep adem. ‘Het zal goed met me gaan als ik erop kan vertrouwen dat jij de leiding neemt.’

‘Natuurlijk, lieverd. Daarvoor heeft je moeder mij ingehuurd. Ik zou niets anders willen, maar probeer alsjeblieft sterk over te komen – laat in hun aanwezigheid geen enkel traantje zien.’ Even was ze vergeten dat Winston een taak uitvoerde voor zijn cliënt. Gelukkig had hij geen persoonlijke binding met de steenbakkerij en kon hij sterk en stabiel blijven terwijl hij deze zaak behartigde.

‘Ik ben van plan om al mijn onderhandelingsvaardigheden in te zetten zodat jij en je moeder de hoogst mogelijke prijs voor de steenbakkerij zullen krijgen.’

Aan deze woorden twijfelde Laura niet. Winston werd als een van de beste advocaten van de streek beschouwd en hoewel er geen prijzen waren genoemd, ging haar moeder er vanuit dat ze Winston voor zijn hulp zou betalen. Het feit dat hij verkering had met Laura zou haar moeder daar niet van weerhouden. Ze zou erop staan om hem voor zijn tijd en diensten te compenseren.

Laura taxeerde de twee naderende ruiters. Winston had losgelaten dat zij familie van elkaar waren, een oom en een neef uit Ierland die op zoek waren naar een steenbakkerij die geheel gebruiksklaar was – een bedrijf dat binnen redelijke termijn een ruime winst zou kunnen maken. Ze beweerden dat ze jarenlange ervaring hadden opgedaan met stenen maken in Ierland. Ze waren ervan overtuigd dat ze hun kwaliteiten het beste konden inzetten voor een steenbakkerij en dat deze investering zich goed zou terugbetalen. Winston leek er zeker van te zijn dat de Woodfield Steenbakkerij aan hun eisen zou voldoen. Laura was daar minder zeker van. Veel hing af van wat deze mannen als een ruime winst en redelijke termijn beschouwden.

De jongste van de twee mannen had een goed figuur. Hij had brede schouders en was zeer gespierd. Laura leunde iets voorover. ‘De jongste ziet eruit alsof hij zijn hele leven in een steenbakkerij heeft gewerkt.’

‘Ja, of aardappelen heeft gerooid.’ Winston grinnikte en trok aan de mouwen van zijn jasje. ‘Zijn fysieke voorkomen zet elke andere man te kijk, maar ik veronderstel dat hij zijn spieren te danken heeft aan handwerk. Ik had liever gezien dat de kopers niet Iers waren, maar we hebben geen ander aanbod gehad.’

De mannen waren van hun paarden afgestegen en liepen naar hen toe. Ondertussen prentte Laura zich in dat ze straks bij Winston zou navragen wat hij tegen Ieren had. Er waren veel mensen die weinig op hadden met Ierse immigranten, maar ze wist niet dat de negatieve gevoelens van Winston jegens hen zo diep gingen.

De oudste man stak zijn hand uit naar Winston terwijl hij naderbij kwam. ‘Meneer Hawkins. Wat een mooie dag voor onze ontmoeting. Een tikkeltje zonneschijn en de geur van de herfst in de lucht.’ Hij liet de hand van Winston weer los en knikte naar Laura. ‘Wat een verrassing om een vrouw op de steenbakkerij te zien.’

‘Miss Woodfield bezit meer kennis van haar vaders steenbakkerij dan ik en het was haar wens om hierbij aanwezig te zijn.’ Winston wendde zich tot Laura. ‘Miss Laura Woodfield, mag ik je introduceren aan meneer Hugh Crothers en zijn neef, meneer Ewan McKay.’

Laura boog licht haar hoofd. ‘Vrouwen en kinderen zijn op deze steenbakkerij altijd een vertrouwd gezicht geweest, meneer Crothers. Vaak brachten zij hun echtgenoten en vaders de lunch. Als kind bracht ik in de zomermaanden net zo veel tijd door aan mijn vaders zijde als hij mij toestond. Toen ik ouder was, telde ik de uren na en rekende het loon van de arbeiders uit. Dat was natuurlijk voordat de oorlog uitbrak.’

‘Mag ik als kanttekening plaatsen dat haar moeder daar minder blij mee was’, voegde Winston eraan toe. Voordat hij nog meer kon zeggen over de protesten van haar moeder, gebaarde Laura de mannen mee te lopen. ‘Zullen we beginnen?’

Beide mannen prezen de kleiafzettingen in de heuvels rondom het bedrijf en spraken hun goedkeuring uit over de acht overkoepelde steenovens waarvan de schoorstenen hoog de lucht in staken. Laura liep met de mannen mee langs de lange opslagschuren die om het hele complex heen waren gebouwd en zij glimlachten goedgezind toen Laura erbij vertelde dat de Tygart Valley-rivier hen gemakkelijk voorzag van water voor de voorwarmovens.

‘We hebben toegang tot zowel het spoor als de rivier om de stenen te vervoeren.’ Laura haalde diep adem. ‘Ik denk dat u het met me eens bent dat het een gezonde onderneming is. De Woodfield Steenbakkerij heeft een uitstekende reputatie wat betreft het produceren van hoogwaardige kwaliteit stenen.’

‘Zeker, ik twijfel niet aan wat u zegt, Miss Woodfield. U hebt een prachtige steenbakkerij. Maar ik moet eerlijk tegen u zijn. Ewan en ik hebben afgesproken dat we geen bedrijf zouden kopen dat niet minstens twee VerValen-machines heeft staan. U hebt slechts één machine op het terrein staan. Als we ons zeker willen stellen van de contracten die wij op het oog hebben, denk ik dat wij in staat moeten zijn om grotere hoeveelheden stenen te produceren.’

Ewan bestudeerde het terrein en keek toen weer naar Laura. ‘Al denk ik zelf dat één VerValen ook wel voldoende is, mijn oom wil er beslist twee.’

Laura haalde een diepe teug adem. ‘Mijn vader kon het met deze uitrusting heel goed af. Hij betaalde zijn mannen een eerlijk loon en ons gezin is nooit iets tekortgekomen. Misschien past onze steenbakkerij toch niet bij u, heren.’

Winston gaf haar een waarschuwende blik. ‘Vergeef Miss Woodfield alstublieft. Sinds de dood van haar vader is ze heel gevoelig voor kritiek op zijn bedrijf.’ Zijn lippen vormden zich tot een sympathieke glimlach. ‘Ik weet zeker dat u, heren, dit wel begrijpt.’

‘Zeker.’ Meneer Crothers knikte, voelde toen in zijn zak en haalde er een pijp uit. ‘Klopt als een bus dat het vrouwvolk geschikter is voor de haard thuis dan voor de ovens van een steenbakkerij.’

Boos om deze vernederende opmerking probeerde Laura zich van Winstons arm los te trekken. Met een snelle beweging hield hij haar hand op zijn plaats en schudde licht zijn hoofd. Ze begreep Winstons zorg: hij wilde niet dat zij een potentiële verkoop zou bederven, maar gezien de prijs die deze mannen voor de steenbakkerij hadden geboden, verwachtten zij veel te veel. En dat moesten ze weten.

Ze zou Winstons waarschuwing ter harte nemen en kalm blijven, maar ze was niet van plan om te zwijgen. ‘Als u andere steenbakkerijen in deze streek hebt bekeken, weet ik zeker dat u hebt ontdekt dat er slechts enkele zijn die één VerValen-machine hebben staan. Ik kan me niet voorstellen dat er bedrijven zijn die er twee in bezit hebben. Dat is eenvoudigweg niet nodig.’

Na een lange trek aan zijn pijp blies meneer Crothers een aantal kringen van rook de lucht in. ‘U hebt een prachtige steenbakkerij, Miss Woodfield, maar onze Schots-Ierse dromen reiken veel verder dan u zich kunt voorstellen.’

Deze man was vast niet goed bij zijn hoofd. Of hij had er geen idee van hoeveel stenen er op één dag uit de machine kwamen. ‘Deze ene machine kan minstens vijftigduizend stenen per dag produceren, meneer Crothers. Gelooft u dat u orders zult krijgen die deze hoeveelheid gaan overstijgen?’

‘Denkt u dat wij er niet goed in zijn om vaste klanten te krijgen, Miss Woodfield?’ Er zat iets zangerigs in zijn stem en een twinkeling in zijn ogen.

‘Natuurlijk denkt Miss Woodfield niet dat u ongeschikt bent als stenenmakers of als zakenlieden, toch Laura?’ Er klonk enige paniek door in Winstons stem. Hij wilde graag deze deal sluiten voor haar moeder.

‘Nee, van geen van beide ben ik overtuigd, maar ik denk wel dat hun verwachtingen onredelijk zijn. Als zij twee VerValenmachines willen hebben, dan zullen zij er zelf een moeten aanschaffen of naar een andere steenbakkerij moeten uitkijken. Een beter bedrijf of een betere prijs dan wat wij hebben geboden zullen zij niet aantreffen.’

Meneer McKay grinnikte en stootte de arm van zijn oom aan. ‘Volgens mij hebt u uw gelijke getroffen, oom Hugh.’

‘Inderdaad, zo’n vastbesloten vrouw als u ben ik niet eerder tegengekomen, Miss Woodfield. Maar wij hebben een contract nodig dat goed is voor iedereen, niet alleen voor u. De aanschaf van een extra machine is een enorme uitgave.’

‘Dat is zeker waar, maar u hoeft niet meteen een tweede machine aan te schaffen. En zeker niet totdat u contracten hebt gesloten waarvoor u de extra machine nodig blijkt te hebben.’ Meneer Crothers wierp een blik naar de lucht, waar donkere wolken zich samenpakten. ‘Er zijn nog een paar plaatsen die we willen bezoeken.’

Hij stak zijn hand uit naar Winston. ‘We zullen contact met u opnemen wanneer we ons definitieve besluit hebben genomen.’ Hij wendde zich tot Laura. ‘Mochten u en uw moeder besluiten om in prijs te zakken, laat uw advocaat ons dan daarvan op de hoogte stellen. Mijn vrouw en zus verblijven in het hotel in Bartlett in de tijd dat wij onze zoektocht voortzetten.’

Terwijl de twee mannen naar hun paarden liepen, deed Winston een stap naar voren. ‘Als het geld voor de aanschaf van de machine u van uw besluit weerhoudt om deze steenbakkerij te kopen, dan denk ik dat ik u daarin bij kan staan.’

De oudste man keek over zijn schouder. ‘Hoe bedoelt u dat, meneer Hawkins?’

‘Ik zit in de raad van bestuur van de Bartlett National Bank en denk dat wij u een lening kunnen verstrekken tegen een zeer lage rente indien u aanvullend materieel wilt aanschaffen.’ Winston gebaarde naar de steenbakkerij. ‘U hebt meer dan voldoende onderpand om een lening te verkrijgen voor een Ver-Valen-persmachine – zelfs twee of drie als u wilt.’

Meneer McKay bleef stilstaan. ‘Dat is heel vriendelijk van u, meneer Hawkins. Ik geloof –’

‘Ewan!’ Meneer Crothers staarde zijn neef aan, voordat hij zijn hoed lichtte om Laura en Winston gedag te zeggen. ‘Dank u voor de bezichtiging van de steenbakkerij. Wanneer wij een besluit hebben genomen, zal ik u daarvan op de hoogte stellen.’ In de verte rommelde de donder. Winston hield Laura’s arm vast, terwijl ze terugliepen naar de koets. ‘We moeten opschieten. Ik wil niet dat je hier in de stromende regen vast komt te staan.’

Hij wachtte haar reactie niet af, maar pakte haar meteen bij de elleboog en leidde haar snel in de richting van de koets. Onderweg vouwde Laura haar handen in haar schoot.

‘Ik heb het gevoel dat je niet blij met me bent, maar ik voelde me echt gedrongen om mijn eigen zegje te doen. Trouwens, in deze streek zijn helemaal geen steenbakkerijen van zo’n grote omvang. Ik denk dat meneer Crothers aan het bluffen is om te kijken of we zullen toegeven aan zijn eisen.’

‘Je kunt toch helemaal niet zeggen dat ze nergens anders gaan kijken? In andere delen van het land zijn nog meer steenbakkerijen. Ze kunnen de trein nemen naar New York en langs de Hudson-rivier richting Haverstraw veel steenbakkerijen tegenkomen. Ik heb er nog steeds hoop op dat ze terugkomen met een bod dat je moeder kan aanvaarden.’

Van haar vader had Laura inderdaad verhalen gehoord over enorme steenbakkerijen die langs de Hudson-rivier staan. Alle krantenknipsels en -artikelen over de diverse bedrijven en steenproductie die hij ooit had gelezen, had hij bewaard. Ze vermoedde dat Winston over Haverstraw had gelezen toen hij de papieren van zijn vader aan het doornemen was.

‘Voordat ze hier kwamen, zijn ze in Pennsylvania geweest, dicht bij de grens met New York, dus ik neem aan dat ze alle steenbakkerijen in het noorden al hebben bekeken.’

‘Je verrast me altijd weer met wat er in dat hoofdje van jou omgaat.’ De paarden lieten zich niet afschrikken door het voortdurende gerommel van de donder en ploegden verder.

Laura trok haar wenkbrauwen op. ‘Ik hoop niet dat dat betekent dat je vindt dat vrouwen alleen snappen wat overduidelijk is.’

‘Natuurlijk niet. Ere wie ere toekomt. Jij bent veel intelligenter dan veel mannen met wie ik zaken doe.’

Zijn toon was vleiend, maar ze twijfelde aan de oprechtheid van Winstons woorden. Slechts enkele mannen dachten dat vrouwen hun gelijke waren als het op zakendoen aankwam. Niettemin kon ze zijn compliment wel waarderen.

Ondertussen werd de lucht steeds donkerder. Rukwinden joegen langs de hellingen van de dichtbeboste heuvels en bladeren raakten overal op de grond verspreid, ogend als een prachtig palet van herfstkleuren.

Het gezicht van Winston verstrakte toen een bliksemflits de lucht doorkliefde. ‘We praten wel verder als we thuis zijn.’ Hij trok aan de teugels. ‘Kom op, jongens. Laten we de dame thuisbrengen voordat de regens losbarsten.’

Ze vroeg zich af of hij haar moeder ervan hoopte te overtuigen dat de verkoop voor hun eigen bestwil was. Zou haar moeder het met Winston eens zijn? Hoe dan ook was Laura vastbesloten ervoor te zorgen dat Winston haar positie begreep. ‘Ik hoop wel dat je onthoudt dat de steenbakkerij een belangrijk deel van mijn leven is geweest.’

Winston liet de teugels iets vieren, totdat ze voor het grote stenen herenhuis van de Woodfields tot stilstand waren gekomen. ‘Dat begrijp ik wel, Laura, maar je moeder gelooft dat het tijd is om stappen vooruit te zetten en dat ben ik met haar eens. Deze verkoop zal jullie beiden de vrijheid daartoe bieden.’ Een stalknecht kwam op een draf het koetshuis uit en hield de teugels vast, terwijl Winston om de koets heenliep om Laura te helpen met uitstappen. ‘Ik hoop niet dat je me onsympathiek vindt, maar ik ben ervan overtuigd dat je moeder wil weten wat in deze situatie het beste is.’

‘We zullen zien. Ik hoop dat je niet van plan bent om al je overredingskracht als advocaat uit de kast te trekken om te proberen haar te overtuigen van verkoop.’ Laura stak haar in een handschoen gehulde hand naar hem uit en stapte uit. ‘Er zijn naar mijn mening maar weinig dingen die een twist waard zijn, maar de steenbakkerij is er een van. Ik zou echt heel ongelukkig zijn als de steenbakkerij voor minder wordt verkocht dan hij waard is.’

‘Ik vind dat je goed moet nadenken over de last die de steenbakkerij op je moeders schouders legt en hoop dat je zult overwegen om voor haar wensen te buigen.’ Samen liepen ze het bordes op. ‘De uiteindelijke beslissing moet je moeder nemen, dus ik hoop dat je het mij niet kwalijk zult nemen als ik haar adviseer om hem aan deze mannen te verkopen.’ Winston gaf haar een zijdelingse blik. ‘Per slot van rekening hebben we geen enkel ander bod ontvangen.’

Laura stapte de hal binnen en keek hem aan. ‘Dat kan wel zijn, maar mijn moeder vindt mijn mening ook belangrijk. Ik hoop dat nadat jij je pleidooi hebt gehouden, ze mijn advies zal opvolgen.’

Hoofdstuk 2

De bliksem scheurde de hemel open en stortregens vielen neer, terwijl Winston heen en weer liep voor de haard in de bibliotheek. Af en toe stopte hij en keek Laura’s kant op. Zijn smekende blikken zouden niet genoeg zijn om haar van mening te doen veranderen, maar ze onderbrak hem niet, terwijl hij de voorwaarden van het aanbod van meneer Crothers voor haar moeder uiteenzette.

Nadat hij de laatste zin van zijn redevoering had uitgesproken, zuchtte hij diep en ging tegenover Laura’s moeder zitten. ‘Ik hoop dat u wilt overwegen de prijs enigszins te laten zakken om aan de verwachtingen van deze mannen tegemoet te komen, mevrouw Woodfield. Ik ben er zeker van dat we geen bod zullen ontvangen voor de volle prijs.’

‘Vergeef me als ik het niet direct met je eens ben.’ Laura’s moeder schonk nog een kopje thee in en deed er een schepje suiker in. ‘Tijdens ons huwelijk hebben Isaiah en ik altijd samen alle belangrijke beslissingen genomen. Nu ik zijn advies niet langer heb, heb ik het gevoel dat ik voorzichtig moet zijn – vooral nu er zo’n groot besluit moet vallen. Ik weet zeker dat Laura dat met me eens is, toch, lieverd?’

‘Zeker, ik ben het met u eens, moeder.’ Uit alles bleek wel dat haar moeder er niet klaar voor was om de zaak te verkopen. Winston had veel goede argumenten aangevoerd, maar haar moeder zou zich niet laten overhalen om nu een overhaast besluit te nemen.

Winston leunde voorover en liet zijn armen op zijn bovenbenen rusten. ‘Ik begrijp dat u door de dood van uw man ongewild in een verantwoordelijke positie terecht bent gekomen. Daarom had ik gehoopt uw last te verlichten en deze zaak voor u af te handelen.’

‘Dat is heel aardig van je, Winston, maar ik geef er de voorkeur aan om enige tijd in gebed door te brengen om te zien wat de Heere wil dat ik doen zal. Ik weet zeker dat als deze mannen degenen zijn die het bedrijf in bezit moeten krijgen, het besluit voor ons allemaal duidelijk zal worden.’

Een uur later vergezelde Laura Winston door de hal naar de massieve voordeur van donker walnotenhout, gemaakt van bomen op hun eigen land. Hij had gewacht met weggaan totdat de regen was afgenomen en had een groot deel van de tijd tevergeefs gebruikt om haar moeder ertoe aan te sporen om de koop door te zetten. Haar moeder bleef standvastig bij haar besluit. Maar toen Laura terugkwam in de bibliotheek, was ze verbaasd haar moeder daar ijsberend aan te treffen, op hetzelfde deel van het vloerkleed waarop Winston zojuist heen en weer had gelopen.

‘Als het aan u en Winston ligt, mogen we voor het eind van dit jaar wel een nieuw vloerkleed aanschaffen.’

‘W-wat?’ Haar moeder knipperde met haar ogen en keek neer op het vloerkleed met een patroon van zwarte en gouden bloemen. Toen richtte ze haar blik weer op.

‘U ziet er bezorgd uit. Hebt u uw bedenkingen, omdat u om extra tijd hebt gevraagd voor het nemen van een besluit?’ Laura pakte haar moeders hand en liep in alle rust samen met haar naar een van de met leer beklede stoelen die haar vader voor zijn bibliotheek had uitgekozen.

‘Al geef ik het niet graag toe, ik denk van wel. Winston had echter wel een paar goede argumenten.’ Langzaam liet ze zich in de stoel zakken en ging naar achteren zitten, totdat haar voeten nauwelijks meer de grond raakten. ‘Deze stoelen heb ik nooit fijn gevonden. Ze zijn veel te groot.’

‘We kunnen ze vervangen’, bood Laura aan. ‘Als we ze weghalen en het bureau verplaatsen, kunnen we een zitbank bij het raam neerzetten. Daar hebt u een prachtig uitzicht over de uitlopers van de heuvels en goed daglicht om op winterse dagen bij te lezen.’

‘Misschien heb je gelijk. Ik zal erover nadenken. We zouden iets kunnen aanschaffen dat mooi past bij het nieuwe vloerkleed waarvan jij denkt dat we het binnenkort nodig hebben.’ Haar moeder grinnikte. ‘Wat vond jij van meneer Crothers en meneer McKay? Als ik met jullie mee was gegaan naar de steenbakkerij, was het wellicht makkelijker voor me geweest om een besluit te nemen. Ik vind het niet erg om de zaak iets onder de waarde te verkopen als het eerlijke mannen zijn, die onze werkers die wèl uit de oorlog mochten terugkeren een baan aanbieden.’

‘Ik voelde me niet direct prettig bij meneer Crothers. Hij lijkt veel meer geïnteresseerd te zijn in buitensporige winsten dan in het helpen van anderen. Zijn neef leek mij veel vriendelijker van aard. Maar ik vermoed dat meneer Crothers over de portemonnee gaat, dus ik denk dat hij degene zal zijn die overgaat tot koop of niet.’

Laura klopte even op haar moeders hand. ‘Meneer Crothers heeft hoge verwachtingen. Ik geloof niet dat hij een andere steenbakkerij zal vinden die aan zijn ambitieuze dromen tegemoet zal komen.’

Haar moeder dronk haar kopje thee leeg en wreef over haar neus. ‘De thee is koud.’

‘Zal ik Catherine vragen om een verse pot thee te maken?’ Laura reikte al naar het belletje om het dienstmeisje te ontbieden.

‘Nee hoor, ik geloof dat ik genoeg –’ Een ferme klop op de voordeur onderbrak haar moeders antwoord. ‘Wie kan dat zijn? Denk je dat Winston iets is vergeten en daarvoor terugkomt?’

‘Ik weet niet wat hij vergeten zou moeten zijn. Ik ga wel naar de deur. Catherine is beneden, dus ik vraag me af of ze het kloppen heeft gehoord.’

Vlug liep Laura de gang door. Terwijl ze de zware deur opendeed, stokte haar adem en deed ze een stap achteruit.

‘Goedemiddag, Miss Woodfield. U verwachtte mij vandaag vast niet opnieuw te zien.’

Laura schudde haar hoofd. ‘Dat is een juiste veronderstelling, meneer McKay. Wat brengt u naar Landhuis Woodfield?’ Ze deed een poging achter de brede schouders van Ewan McKay te kijken.

‘Ik ben alleen, als dat is waar u probeert achter te komen, miss.’ Hij grinnikte en ging aan de kant staan. ‘Ik hoop niet dat u het vrijpostig vindt dat ik u uit eigen beweging bezoek, maar ik hoopte persoonlijk met u en uw moeder te kunnen spreken.’ Even aarzelde hij. ‘Zonder dat uw advocaat of mijn oom erbij zijn. Zou dat mogelijk zijn, miss?’

‘Ik denk van wel, meneer McKay. Waarom komt u niet mee naar de salon? Dan zal ik mijn moeder uitnodigen om zich bij ons te voegen.’

Met een warboel aan vragen die rondraasde in haar hoofd snelde Laura terug naar de bibliotheek. Waarom kwam meneer McKay terug zonder zijn oom? En waarom wilde hij met hen spreken zonder dat Winston erbij was? Hoopte hij op een ongekend koopje om zo indruk te maken op zijn oom? Als dat zo was, kon hij net zo goed meteen teruggaan naar het hotel in Bartlett. Ze zou zich niet in de luren laten leggen door die twinkelende ogen, noch door die brede glimlach van hem.

Toen Laura en haar moeder de salon binnenstapten, stond meneer McKay vanuit het oostelijke raam naar buiten te kijken.

Hij draaide zich om en maakte een lichte buiging terwijl Laura haar moeder aan hem voorstelde. ‘Het is mij een waar genoegen, mevrouw Woodfield. Ik hoop dat u het me vergeeft dat ik zonder officiële uitnodiging bij u langskom.’

De oudere vrouw wierp een blik op haar dochter. ‘Hier op Landhuis Woodfield hechten we niet aan veel ceremonie, meneer McKay. Mijn man gaf er altijd de voorkeur aan dat ik op een informelere manier het huishouden runde.’ Ze keek naar een van de stoelen. ‘Gaat u zitten. Wilt u een kopje thee? Of koffie misschien?’

‘Nee dank u, mevrouw. Wat hebt u een heerlijk huis. Toen ik op het pad hier naartoe liep, telde ik wel vijf schoorstenen. Ik neem aan dat de stenen die zijn gebruikt om dit huis te bouwen afkomstig zijn van uw eigen steenbakkerij … Klopt dat?’

‘Ja. Mijn man is bij elke fase van de bouw betrokken geweest, maar we hebben wel samen de plaats uitgekozen en alle plannen gemaakt.’

‘Een betere plaats had u niet kunnen uitkiezen. Wat hebt u hier een prachtig uitzicht over de vallei en de heuvels. Het groen in deze vallei doet me denken aan mijn thuis.’

Mevrouw Woodfield knikte en Laura zag een afstandelijke blik in haar ogen. Ze hadden jarenlang in een wat kleiner, houten huis gewoond, totdat haar moeder had toegegeven aan het verlangen van haar vader om een mooi stenen huis voor haar te bouwen. ‘Het is voor een steenbakker niet goed zakendoen als hij zelf in een houten huis woont.’ Dat was het argument geweest dat haar moeder uiteindelijk over de streep had getrokken. Toen ze eenmaal toestemming had gegeven, hadden ze mannen ingehuurd om de heuveltop vrij te maken en de kelder uit te graven. Elke dag waren Laura en haar moeder bij de bouwplaats gaan kijken en zagen ze hoe de bouw gestaag vorderde en het huis steeds meer vorm kreeg.

‘Uit welke streek in Ierland komt u, meneer McKay?’ Moeder installeerde zich op de bank en gebaarde Laura naast haar te komen zitten.

‘Ik kom uit Ulster, een provincie in Noord-Ierland. Sommige mensen in dit land noemen ons Schots-Iers of Ulster-Iers. Misschien hebt u weleens van die uitdrukkingen gehoord?’

‘De term Schots-Iers heb ik weleens gehoord. In deze streek bevinden zich veel mensen die we als Schots-Iers kennen, meneer McKay.’ Laura nestelde zich op de bank naast haar moeder. ‘Ik heb nooit begrepen of ze nu Schots of Iers waren.’

‘Dat hangt er denk ik vanaf wie het uitlegt.’ Ewan schonk hen een brede glimlach. ‘Wij stammen af van de Schotten die naar Ierland zijn gestuurd toen koning James I de Engelse troon in 1603 terugnam. De goede koning was van plan om de Ieren in zijn bestuursgebied onder te brengen en daarom besloot hij om Noord-Ierland te bevolken met immigranten van protestantse huize, voornamelijk uit Schotland, maar ook een aantal uit Engeland en zelfs enkelen uit Duitsland en Frankrijk. Het idee van de koning had niet de uitwerking die hij in gedachten had. In plaats daarvan kwam er alleen maar onrust en werd er gevochten tussen het noorden en het zuiden.’ Hij schraapte zijn keel. ‘Ik geloof dat je het bloedvergieten van de goede mensen daar kunt vergelijken met wat men hier in Amerika heeft geleden.’

Mevrouw Woodfield reikte naar haar breiwerk in een mandje dat naast de bank stond. ‘Het bloedvergieten is hetzelfde, maar onze redenen daarvoor waren anders, meneer McKay.’

‘Zeker, dat is waar, maar ik vrees dat de gevolgen ervan veel overeenkomsten vertonen. Wonden blijven open en de haat blijft veel te veel jaren nadat de strijd gestreden is bestaan.’ Langzaam ademde hij in. ‘Maar ik ben niet gekomen om hierover met u te discussiëren.’

Mevrouw Woodfield wikkelde een streng donkerblauw garen om haar breinaald. ‘Ik weet zeker dat de steenbakkerij u bij ons terugbrengt, nietwaar?’

‘Ja, dat klopt. En ik hoop dat ik erop kan vertrouwen, dames, dat u deze zaak vertrouwelijk behandelt. De woede van mijn oom zal niet getemperd kunnen worden als hij erachter komt wat ik u nu ga vertellen, maar ik beschouw het als mijn plicht als man en als christen om hierover met u te spreken.’

Ondanks de middagwarmte kreeg Laura kippenvel. Ze wilde niet dat hij heimelijke informatie doorspeelde die de woede van meneer Crothers zou opwekken. ‘Zolang wat u ons vertelt geen problemen zal opleveren in dit huis, meneer McKay.’

‘Zoiets zou ik niet doen, miss. Ik ben hier gekomen om u te vertellen dat mijn oom iemand is die boven alles graag aan zichzelf denkt. Hij weet dat u een prachtige steenbakkerij hebt en dat u die tegen een eerlijke prijs wilt verkopen. We hebben vele erven bekeken, van New York tot Virginia en weer terug. Hij is onder de indruk van deze steenbakkerij en van deze vallei. Laat u niet misleiden door zijn grootspraak. Als u voet bij stuk houdt, zal hij u de vraagprijs betalen.’

‘En waarom vertelt u ons dit, meneer McKay?’ Terwijl mevrouw Woodfield sprak, tikten haar breinaalden in een regelmatig ritme tegen elkaar.

‘Omdat ik heb geleerd om bijbelse principes te volgen. Mijn eigen moeder hield ons graag de Bijbelverzen voor, waarin staat dat wij moeten zorgen voor weduwen en wezen en eerlijk met anderen moeten omgaan.’ Hij veegde een paar plukjes kastanjebruin haar van zijn voorhoofd. ‘Ik denk dat dit komt, omdat zij oneerlijk is behandeld door haar huurbaas nadat mijn pa is gestorven.’

‘Is zij met u meegekomen naar West-Virginia?’ Toen Ewan niet meteen antwoord gaf, keek mevrouw Woodfield even op van haar breiwerk. ‘Uw moeder – verblijft zij ook in het hotel in Bartlett?’

‘Nee. Ze is een jaar na mijn pa gestorven. Mijn werkervaring in de steenbakkerij heb ik aan mijn pa te danken. Een kundiger iemand ben ik nooit tegengekomen.’ Ewan schraapte zijn keel. ‘Mijn moeder is vijf jaar geleden overleden en mijn vader zes jaar geleden. Ons is verteld dat zij allebei aan de tering zijn gestorven. Mijn zussen wonen nog in Ierland, bij een paar verre familieleden, maar ik hoop hen over te laten komen zodra mijn oom zijn besluit heeft genomen over de steenbakkerij. Rose, mijn oudste zus, en ik hebben voor de tweeling gezorgd nadat mijn moeder is overleden. Wij vieren zijn nooit van elkaar gescheiden geweest totdat ik de oversteek maakte. Ik mis ze heel erg.’ ‘En hoe oud zijn uw zussen, meneer McKay?’ Opnieuw tikten de breinaalden van de oudere vrouw in hun vertrouwde ritme. Meneer McKay ging rechtop zitten en glimlachte. ‘Rose is zestien en wordt al bijna zeventien. Ze is een echte schoonheid, met donker haar en blauwe ogen. Ainslee en Adaira zijn een tweeling. Ze worden binnenkort twaalf. Rose heeft er haar handen vol aan om ze geen kattenkwaad uit te laten halen.’ Hij gniffelde. ‘Het zijn goede meisjes, maar ze houden net zoveel van dolle streken als de stoutste jongen die ik ooit heb gekend.’ Laura glimlachte en keek naar haar moeder. ‘Ik denk dat mijn moeder het ermee eens is dat meisjes net zoveel kattenkwaad kunnen uithalen als jongens. Klopt dat, moeder?’

‘Zeker, dat gold in elk geval voor jou, lieverd. Jou uit de bossen vandaan houden en weg bij de steenbakkerij was een vruchteloze onderneming.’ Ze aarzelde even. ‘Ik weet zeker dat u ernaar uitziet om zo spoedig mogelijk met uw familie te worden herenigd, meneer McKay. Is meneer Crothers ook van plan om andere familieleden naar Amerika over te laten komen?’

‘Als u bedoelt dat hij haast zal maken met de deal om de steen-bakkerij om familie over te laten komen, dan is het antwoord nee. Er zijn twee dingen die oom Hugh belangrijk vindt. Het eerste is grip houden op zijn geld en het tweede is zijn vrouw tevreden houden. Tante Margaret heeft de neiging soms wat veeleisend te zijn.’ Hij grinnikte. ‘Hierover doe ik geen verdere uitspraken.’

‘Laten we dan maar hopen dat mevrouw Crothers haar man overhaalt om hier in West- Virginia te blijven.’

Meneer McKay stond op. ‘Ik moet gaan. Ik heb gezegd dat ik een ritje ging maken, maar ik denk dat mijn oom me spoedig terug verwacht. Ik zal mijn best doen om hem te overtuigen, maar onthoud, dames, wat ik u heb verteld. Houd vast aan uw prijs. Laat u ook niet opjagen door de advocaat. Mijn oom komt wel over de brug.’

Nadat ze meneer McKay had uitgelaten, ging Laura terug naar de salon. ‘Wat vindt u, moeder?’

De oudere vrouw ging door met breien. ‘Ik vind hem een heel knappe man met een goed hart. Ik geloof dat de Heere hem heeft gestuurd om ons te laten ontdekken wat we moeten doen, en ik ben dus van plan om het advies van meneer McKay op te volgen.’ Laura trok haar wenkbrauwen omhoog. ‘Maar ik dacht dat u wilde bidden voordat u een uiteindelijk besluit zou nemen.’

Haar moeder stond op en pakte Laura’s hand. ‘Je hoeft niet op je knieën te gaan om te bidden, lieverd. De hele tijd dat meneer McKay bij ons was, heb ik in stilte gebeden.’

In een poging om de spanning in haar borst te ontladen, liet Laura een diepe zucht ontsnappen. Is dit niet wat ze wilde? Korte tijd geleden had ze haar moeder precies hetzelfde verteld. Maar nu werd ze door vrees bevangen. Konden ze echt alles geloven wat meneer McKay hun had verteld? Konden ze op deze Ierse man en zijn beloften vertrouwen, of het advies opvolgen van Winston Hawkins, een zeer gerespecteerd advocaat en steunpilaar van de gemeenschap? Ze wist het niet zeker, maar haar moeder leek er geen twijfels over te hebben.

En haar moeder zou de uiteindelijke beslissing nemen.

Hoofdstuk 3

Ewan liet zijn voet in de stijgbeugel glijden en besteeg de grijze ruin, een van de rijpaarden die zijn oom in Pennsylvania had gekocht toen zij hun zoektocht naar een steenbakkerij hadden aangevangen. Omdat Ewan de enige was die ooit het paard had bereden, was hij het dier als het zijne gaan beschouwen, hoewel zijn oom dat zeker zou betwisten. Per slot van rekening stond de verkoopnota op naam van Hugh Crothers, niet op naam van Ewan McKay. In tegenstelling tot Ewans vader, Clive, hield Hugh graag grip op zijn bezittingen.

Nachtenlang had Ewan gerouwd om het verlies van zijn beide ouders. Oom Hugh en tante Margaret konden zijn liefdevolle pa en ma niet vervangen. Door de jaren heen had Ewan zich vaak afgevraagd hoe zijn pa en oom door dezelfde ouders konden zijn opgevoed. Al leken de broers uiterlijk veel op elkaar, daar hield de gelijkenis ook meteen op. Ewans vader was een eerlijke, integere man geweest, die bewondering oogstte bij degenen die hem kenden. Het tegendeel kon gezegd worden over oom Hugh.

Die kennis woog zwaar bij Ewan, toen hij worstelde met zijn besluit om met zijn familieleden de oversteek te maken. Verhalen over goede kansen die immigranten in Amerika wachtten, hadden uiteindelijk de balans ten gunste van de reis doen doorslaan. Hij wilde een beter leven voor zijn zusjes en naar Amerika gaan leek het pad te zijn dat naar dat doel leidde. Hoewel hij gedurende enkele jaren aan oom Hugh en tante Margaret gebonden zou zijn, zou het eindresultaat de moeite waard zijn om dit offer te brengen. Tenminste, dat was zijn gebed.

De paardenhoeven werden de modder ingezogen die was ontstaan door de eerdere stortregens en dat vertraagde hun pas. Het pad dat van de weg naar Landhuis Woodfield leidde kon wel wat aandacht gebruiken. Als het hem toebehoorde, zou hij de misbaksels uit de baksteenovens, die door te grote hitte in de ovens misvormd waren geraakt, gebruiken om het terrein dat de voorzijde van het huis tot de weg besloeg te bestraten. Maar tante Maggie zou ongetwijfeld aandringen op eersteklas stenen om de oprijlaan te bestraten, wanneer zij eenmaal op het landgoed gesetteld zou zijn.

Hij keek achterom. Vanuit de verte leken de schoorstenen net schildwachten die bovenop het dak van Landhuis Woodfield stonden. Zou die plek spoedig bekend komen te staan als Landhuis Crothers, of zou tante Maggie kiezen voor een naam die aan haar Ierse erfgoed deed denken? Misschien zou ze het wel Margarets Landhuis noemen. Hij grinnikte. Tenzij iemand haar ervan overtuigde dat dat geen goed idee was, bestond zeker de mogelijkheid dat ze het huis naar haarzelf zou noemen.

Belangrijker was voor hem de vraag waar Miss Laura Woodfield dan zou gaan wonen. Al bij de eerste ontmoeting had deze jonge vrouw zijn interesse gewekt en na zijn bezoekje vanmiddag wilde hij graag meer over haar te weten komen. Ze bezat charme en diepgang die verder reikten dan haar uiterlijke verschijning deed voorkomen en het feit dat ze veel tijd had doorgebracht op de steenbakkerij intrigeerde hem.

Met haar tengere figuur kon ze geen ladingen klei hebben versleept of kruiwagens vol gevormde bakstenen hebben voortgeduwd. De mannen die zulk werk deden hadden daar spierballen zo groot als meloenen voor nodig. Maar ook het feit dat ze als tijdwaarnemer had gefungeerd en de boeken had bijgehouden zei iets over haar. Zou ze net zo geïnteresseerd zijn geweest als haar vader een ander bedrijf had gerund? Een kruidenierswinkel of een kolenmijn?

‘Waar was je, Ewan? Ik had je een uur geleden al terug verwacht.’ Zijn oom, die buiten stond te wachten terwijl Ewan het hotel naderde, wees naar de modder die vastplakte aan de paardenhoeven en vetlokken. ‘Heb je mijn paard door moddergeulen laten lopen? Kijk nou eens wat een smeerboel je ervan hebt gemaakt!’

‘Ik was vergeten dat er eerder vandaag veel regen is gevallen en ben het platteland een beetje aan het verkennen geweest. Ik zal meteen voor het paard gaan zorgen.’

Zijn oom gromde en schudde zijn hoofd. ‘Breng hem maar naar de stal en zeg tegen de knecht dat hij hem goed onderhanden moet nemen. Margaret en Kathleen hebben gewacht met het avondeten. Dankzij jou is geen van tweeën in een goed humeur.’ ‘Ik zal hun mijn excuses aanbieden. Had ik van de plannen van tante Margaret afgeweten, dan was ik eerder teruggekomen. Als het helpt, kunt u hen naar de eetkamer vergezellen en dan zie ik u daar nadat ik mij even heb opgefrist.’ Met een rukje aan de halster leidde hij de ruin in de richting van de schuur.

‘Let op mijn woorden, je zult je voor meer moeten verantwoorden dan alleen te laat komen voor het eten.’ De waarschuwing van zijn oom had een scherpe ondertoon die Ewan geen goed voorgevoel gaf. Hij kon echter niet bedenken wat hij nog meer had gedaan om de woede van tante Margaret op te wekken dan alleen te laat komen. Hij had haar sinds het ontbijt niet meer gezien. Zijn gedachten raasden net zo snel door zijn hoofd als de renpaarden waar oom Hugh op de terugweg op had gewed. Maar toen hij enige tijd later eindelijk de eetzaal binnenstapte, had hij nog steeds niets kunnen bedenken.

Aan de zure uitdrukking op het gezicht van zijn tante te zien, hoefde hij niet veel langer te wachten. Ze leek klaar te zijn voor de aanval. In de hoop er onverstoorbaar uit te zien, ging hij achter zijn stoel staan en glimlachte. ‘Oom Hugh zegt dat u, dames, op mijn terugkeer hebt gewacht. Dat spijt me heel erg. Ik besefte niet dat we al zo vroeg aan tafel zouden gaan.’

Tante Margaret wuifde met haar waaier in de richting van zijn stoel. ‘Ga maar zitten, Ewan. We willen graag ons eten bestellen.’ Op het moment dat hij was gaan zitten, haastte een serveerster zich naar hun tafel en kondigde de dagspecialiteiten aan, te weten geroosterd varkensvlees of gebakken kip. Nadat ze hun bestelling had opgenomen en van de tafel was weggelopen, boog Ewans tante naar hem over. ‘Toen je oom terugkwam van de steenbakkerij, heb ik hem gevraagd hoe snel we gaan verhuizen, en wat denk je dat hij me vertelde, Ewan?’ vroeg ze met een misprijzende blik.

‘Ik denk dat hij u heeft verteld dat hij nog geen besluit heeft genomen, omdat de prijs hoger was dan hij wilde betalen, en ook omdat hij minstens twee VerValen-machines wil hebben.’ Ewan trok zijn wenkbrauwen op en dwong zich om zijn stem wat zangerig te laten klinken. ‘Is dat niet zo, oom Hugh?’

‘Zeker, zoveel is waar, maar ik heb ook mijn best gedaan om die advocaat een lagere prijs te laten bedingen bij de weduwe Woodfield. En wat heb jij gedaan, jongen?’

Voordat Ewan een scheutje melk in zijn koffiekopje kon schenken, stootte zijn tante hem aan met haar elleboog. ‘Je hebt partij getrokken voor die twee vrouwen, tegen je eigen oom.’

‘Ik heb geen partij getrokken, maar gezegd dat gelovigen moeten opvolgen wat onze Heere leert en dat zij weduwen en wezen vriendelijk en ruimhartig behandelen. Ik weet dat mijn moeder enige ruimhartigheid van vreemden wel op prijs had gesteld toen zij na mijn pa’s dood voor ons allemaal moest zorgen.’

De lippen van tante Margaret verstrakten tot een dunne streep en ze keek hem woedend aan. ‘Ik mag dan geen weduwe zijn, maar ik heb ook mijn aandeel gehad in het lijden. Meer dan de meesten, dankzij de slechte gewoonten van je oom.’

Kathleen verschoof op haar stoel. Net als bij Ewan gaven het lijden van tante Margaret en het gokgedrag van oom Hugh als gespreksonderwerpen haar een ongemakkelijk gevoel.

De dunne lippen van oom Hugh trilden onder zijn donkere snor die naar beneden hing.

‘Je hoeft mij niet de schuld te geven van al je lijden, Maggie. De hongersnood, veroorzaakt door een aardappelziekte, heeft jou en mij bijna het leven ontnomen. Na twee generaties is jouw familie daar nog steeds niet van hersteld.’

Maggie rechtte haar schouders. ‘Dat kan wel zijn, maar jouw gokgedrag heeft mij ook beroofd en je weet dat dit de waarheid is. We hadden al veel en veel eerder naar Amerika kunnen gaan als je je tijd niet bij de renbaan en plaatselijke kroeg had doorgebracht en je geld daar uitgegeven had. Ik zou nog dezelfde vrouw zijn die je had getrouwd als je je geld in je zak had gehouden in plaats van er telkens vandoor te gaan naar de goktafels en de renbaan als ik maar even weg was.’

Hugh klopte op de zak van zijn wollen jasje. ‘Je weet best dat ik zonder mijn speelwinst op de renbaan hier niet met geld had gezeten.’ Hugh wenkte naar de serveerster en hield zijn koffiekopje omhoog.

Ewan en Kathleen moesten aanhoren hoe het echtpaar hun aanhoudende geruzie hervatte. Ook al kon Ewan wel meevoelen met zijn tante, die allerlei verschrikkingen in haar leven had moeten verduren, vele anderen hadden ergere dingen meegemaakt en waren niet hebzuchtig en veeleisend geworden. Hij kon echter niet ontkennen dat het gedrag van oom Hugh voldoende was om elke vrouw te tergen.

De ontberingen van tante Margarets jeugd hadden haar gemaakt tot een begerige, zelfzuchtige volwassene, en het gokgedrag van oom Hugh had haar angsten en haar gierigheid alleen maar versterkt. Ze bleef maar doorzeuren over zijn gegok, maar dat had hem daar niet van weerhouden. In plaats daarvan was hij bereid om de zware berispingen en hebberigheid te incasseren, omdat hij was gaan geloven dat dat zijn eigen gedrag rechtvaardigde. Helaas verspreidde hun weerzinwekkende gedrag zich als een virus en sloeg het over op de meeste mensen die hun pad kruisten.

‘Ik dacht dat je ruzie maakte met Ewan, maar het lijkt erop dat je liever het verleden nauwgezet met me doorneemt.’

Ewan wierp een blik over de tafel. Hoewel oom Hugh zijn vrouw graag van haar woede wilde af brengen, ontging het Ewan niet dat er een spoortje angst in de ogen van de oude man te lezen stond. Was hij bang dat Ewan zijn geheim zou verklappen of was het alleen de ontmoeting op het terrein van de steenbakkerij die hem zorgen baarde?

Margaret wachtte totdat de serveerster het kopje van haar man had volgeschonken en van tafel was weggelopen. ‘Ik was met Ewan aan het praten totdat het gesprek een onverwachte wending nam.’

‘Zeker. Een wending naar een heel kronkelig zijpaadje. Alsof je het zo had gepland. Toch, Ewan?’ Hugh trok zijn linkerwenkbrauw omhoog en leunde achterover in zijn stoel.

‘Ik heb niets zo gepland, oom. Ik denk niet dat tante Margaret zal vergeten mij te vragen wat ze graag wil weten over de onderhandelingen van vanmorgen.’

De geur van geroosterd varkensvlees vulde de ruimte, terwijl de serveerster de borden voor hen neerzette. Ewans maag rammelde, wat hem eraan herinnerde dat hij sinds vanmorgen niets meer had gegeten. Hij knikte naar zijn oom. ‘Wilt u danken voor het eten, of zal ik dat doen?’

‘Ik zal wel bidden. Ik heb honger en jouw gebeden duren te lang. Trouwens, ik vraag me af of er veel is waar je dankbaar voor zult zijn als je tante eenmaal met je klaar is.’

Ewan boog zijn hoofd, maar zag nog net dat zijn oom zijn vork al had gepakt nog voordat hij zijn eenregelige gebed had uitgesproken. Oom Hugh stak een stuk vlees aan zijn vork. ‘Zie je nu hoe kort een gebed kan zijn, Ewan? Voor een zegen over het eten heb je maar een paar woorden nodig.’ Hij keek even naar zijn vrouw. ‘Had je nog meer tegen Ewan te zeggen over de steenbakkerij, Maggie?’

Misschien had Ewan de eerdere blik van zijn oom verkeerd opgevat, want op dit moment zag hij er niet bang uit. Integendeel, hij leek er plezier in te hebben dat hij toeschouwer in plaats van onderwerp van tante Maggies aandacht was.

Maggie smeerde wat boter op een stukje warm brood en legde toen het mes dwars over haar bord. Ze leek net een havik die om haar prooi cirkelde in afwachting van het juiste moment, genietend van de jacht. ‘Uit wat je oom mij heeft verteld, geloof ik dat jij een ongelooflijk ondankbare jongeman bent, Ewan. Wij hebben de overtocht naar dit land voor je betaald, we hebben je onderhouden sinds we hier zijn aangekomen en je oom doet al het mogelijke om je te helpen hier een nieuw leven op te bouwen. Je zei toch dat je dat graag wilde?’

‘Zeker, u weet ook dat dat zo is. Ik ben gekomen om partner te zijn van oom Hugh in een bedrijf dat stenen maakt en om mijn zusjes een beter leven te geven.’

‘En hoe ben je van plan om eigenaar te worden als je de onderhandelingen van je oom dwarsboomt? Het lijkt erop dat je meer geïnteresseerd bent in indruk te maken op de Woodfields dan om een goede deal te sluiten.’ Ze wiegde haar hoofd heen en weer. ‘Te bedenken dat je partij kiest tegen je eigen familie, daar krijg ik ijskoude rillingen van.’

‘Gaat het tegen mijn familie in om de waarheid te spreken, tante Margaret? Ik denk niet dat de Crothers of de McKays in hun nieuwe thuisland bekend willen staan als leugenaars of bedriegers. Ziet u niet in dat de beste manier om een bedrijf op te zetten gepaard gaat met eerlijkheid en redelijkheid?’ Hij wuifde naar zijn oom. ‘Vertel het haar maar, oom Hugh. De prijs die zij vroegen was billijk, nietwaar?’

‘Zeker, ik vermoed van wel, maar ik ben een man die graag afdingt en een goede deal sluit.’

Ewan slikte de woorden in die hij graag wilde zeggen: het geheim dat hij tijdens de oversteek had ontdekt. Hij had beloofd zijn lippen te verzegelen en zou woord houden. Maar hij wilde niet betrokken raken bij bedriegerij.

‘Het is niet jouw geld dat van eigenaar wisselt, hè?’ Margaret doorkliefde een paar groene boontjes met haar vork. ‘Je staat bij je oom in het krijt en je moet doen wat hij je zegt.’

Ewan haalde diep adem. ‘Ik ben hem inderdaad geld schuldig, maar dat betekent niet dat ik op dit punt concessies zal doen. Ik weet zeker dat ik werk kan vinden als stenenbakker en hem uiteindelijk terug zal betalen.’

‘Maar dan zou je nooit genoeg verdienen om je zusjes over te laten komen, wel dan?’ Vanaf de andere kant van de tafel keek Margaret hem dreigend aan.

‘We hebben elkaar allemaal nodig en ruziemaken lost niets op. We hebben voor vanavond genoeg gepraat.’ Hugh knikte naar zijn vrouw. ‘Ewan en ik zullen ons verschil van mening onderling bijleggen.’ Hij gaf de serveerster een seintje. ‘Een stuk appeltaart zou ik wel lusten.’

Maggie duwde zich weg van de tafel. ‘Geniet maar van je taart, Hugh. Kathleen en ik gaan naar boven, zodat jij en Ewan jullie verschillen kunnen bijleggen.’ Ze stond op en liet de palm van haar hand op haar mans schouder rusten. ‘Let er goed op dat de verschillen in mening die jullie hebben een verhuizing naar Landhuis Woodfield aan het eind van de maand niet in de weg staan.’

De lippen van Hugh verstrakten, waardoor zijn snor nog meer naar beneden ging hangen dan normaal. ‘Je zweeft boven me als een zwarte schaduw, Maggie. Je moet goed onthouden dat de koop van een steenbakkerij van goede kwaliteit belangrijker is dan de koop van welk huis dan ook. Ik heb nog geen definitief besluit genomen om van mevrouw Woodfield te kopen, dus maak nu nog maar geen plannen om naar haar woning te verhuizen.’

Margaret rechtte haar schouders en gaf een kneepje in zijn bovenarm. ‘Ik ben het gereis zat en hier wil ik graag neerstrijken. Er bestaat geen man die een betere deal kan sluiten dan jij, als er maar niemand is die dat proces dwarsboomt.’ Ze wierp Ewan een waarschuwende blik toe. ‘Ik wil alleen maar duidelijk maken dat, voordat ik naar boven ga, je mijn positie begrijpt.’

Hugh keek over zijn schouder. ‘Zeker, en wil je, nu je je zegje hebt gedaan, Ewan en ik onze zaken laten bespreken?’

‘Je hoeft niet zo’n barse toon tegen mij aan te slaan. Ik zei al dat ik naar boven ga.’ Margaret gebaarde naar haar zus. ‘Kom mee, Kathleen. Laten we de mannen hun privacy gunnen.’

De twee vrouwen waggelden tussen de tafels door, waarbij Kathleen Maggie op de hielen volgde. Hugh knikte naar hen.

‘Je zou niet geloven dat het zussen zijn. Natuurlijk komt Kathleen wat leeftijd betreft dichter in jouw buurt dan Maggie, dus ik denk dat ze een beetje bang is voor Margaret. Maar dan nog zijn de verschillen tussen hen enorm groot. Kathleen is zo stil als een muis, terwijl Maggie zich gedraagt als een keffende hond. Het heeft me veel jaren gekost om haar manier van doen te verdragen, maar ik begrijp dat ze het goed bedoelt en ik heb geleerd om rekening te houden met haar jeugdervaringen. Trouwens, ik ben ook niet de makkelijkste man om mee te leven, dus zij heeft het recht om van tijd tot tijd te klagen. Ik zou niet willen dat iemand ooit een wig tussen ons drijft.’ Hij leunde voorover en liet zijn armen op de tafel rusten. ‘Je begrijpt toch wel wat ik zeg, jongen?’

Ewan staarde zijn oom aan. Natuurlijk begreep hij dat. Vanwege het gokken van oom Hugh was het echtpaar al vaker van elkaar gescheiden dan hij op een hand kon tellen. Een jaar geleden had oom Hugh er een eed op gezworen dat die dagen achter hem lagen. Als tante Margaret er ooit achter kwam dat een deel van de gelden om hun reis te financieren en een steenbakkerij te kopen was gewonnen op de renbaan en aan de goktafels, zou oom Hugh dat al zijn levensdagen blijven horen.

Maar dat was nog niet het ergste. Nadat oom Hugh tijdens de reis stevig had gedronken, liet hij zich ontvallen waarom hij Coleraine met zulke grote haast had verlaten. Nu sprak hij daar weer over.

‘Puur geluk kruiste mijn weg die dag en daar heb ik ten volle gebruik van gemaakt. Die gast kon het zich veroorloven om te verliezen. Hij heeft mij er niet in laten lopen. Hij was een van de rijke Montclairs. Hij dacht dat hij wist hoe hij moest kaarten, maar hij had nog nooit met ons soort mensen gespeeld. Ik ken meer trucs dan al die luxe luitjes. Het idee om tegenover hem te zitten, stond mij wel aan, alleen wij tweeën, en bij elk rondje zijn geld te innen. Niemand van de plaatselijke bewoners had genoeg geld om tegen hem te wedden.’

‘U wel.’ Ewan tilde zijn koffiekopje op en dronk het laatste, koud geworden restant op.

‘Zeker, maar dat is anders. Ik had al mijn gokgeld van het afgelopen jaar bij elkaar gespaard tot een goede gelegenheid zich voordeed. Het is dankzij mij, zeg ik. We zouden nog steeds in Coleraine zitten als ik mijn gewonnen geld niet had opgespaard.’

‘En dank aan de Heere, dat Lyall Montclair een slechte schutter is, anders lag u nu onder de grond.’

‘Hij kon dat pistool net zo slecht richten als hij kon kaarten.’ Hugh lachte ruw. ‘Wat ben ik blij dat hij mijn naam niet wist en we twee dagen later konden inschepen. Hij is waarschijnlijk nog steeds naar mij op zoek.’

Ewan schudde zijn hoofd. ‘Wat u hebt gedaan, is verkeerd, oom Hugh.’

‘Wat is er met jou aan de hand, jongen? Met het geld en de macht die Montclair heeft, zou de wet zijn kant hebben gekozen, tegen mij, en je weet dat dat waar is.’ Hij sloeg met zijn handpalm op de tafel. ‘Dat ligt nu allemaal achter ons, en ik wil niet dat je er nog over praat. Er komt geen goed van als je het Margaret of iemand anders vertelt. Begrepen?’

Liegen, geheimen bewaren en uitvluchten bedenken voor zijn immorele gedrag waren voor oom Hugh een manier van leven geworden. Hij genoot van dit spel tussen kat en muis en Ewan betwijfelde of hij ooit zou veranderen. Ook betwijfelde hij of Lyall Montclair in alle gespeelde potjes ook maar één set kaarten eerlijk had gekregen.

‘Nou dan?’ Zijn oom gaf hem een por. ‘Ga je me antwoord geven of blijf je me aankijken als een dooie makreel?’

‘Ik zou nooit iemand moedwillig in problemen brengen, maar ik heb u al eerder gezegd, en dat zeg ik nu weer, dat ik niet ga liegen of bedriegen om uw geheimen te bewaren. Ik had er nooit over willen horen.’

‘Ja, ik weet dat je dat niet wilde.’ Zijn oom veegde zijn mond af met zijn servet. ‘Als ik niet ietsje teveel had gedronken, had ik m’n kop wel gehouden. Zou voor ons alle twee beter zijn geweest.’

‘Zeker, maar u hebt uw mond niet gehouden.’ Ewan leunde achterover in zijn stoel. Misschien was dit wel het juiste moment om zijn oom ertoe te zetten om de papieren te ondertekenen.

‘En hoe zit het met de stenenmakerij? Tante Margaret heeft duidelijk gemaakt dat ze hier graag wil blijven en ik denk niet dat we nog een betere plek zullen vinden. Ik denk dat u de vraagprijs moet betalen en de papieren zo snel mogelijk moet ondertekenen. We moeten mannen inhuren en klei beginnen af te graven voordat de winter aanbreekt, anders kunnen we komend voorjaar geen stenen maken. Als we nog langer wachten, verliezen we een heel jaar aan productie. Dat weten u en ik allebei en die advocaat weet dat ook. Hij zal voet bij stuk houden.’

‘Als ik de volle mep betaal en het lukt niet, dan komt dat op jou neer. Als het slecht uitpakt, is er vast geen renbaan of goktafel waar ik mijn verliezen weer kan goedmaken. Ben jij goed genoeg als stenenmaker om mijn geld voor me terug te verdienen?’ ‘Als u naar me luistert, zult u meer winst maken dan u verwacht. Als u niet luistert, dan kan ik niet voorzien wat er gaat gebeuren.’ Oom Hugh fronste zijn wenkbrauwen en vernauwde zijn ogen. ‘Ik kan niet zeggen dat ik het prettig vind om jou zoveel inbreng te geven.’

‘Mijn geld staat dan wel niet op het spel, maar mijn toekomst hangt wel van het succes van de steenbakkerij af. Ik geef u mijn woord dat ik alles zal doen wat in mijn macht ligt om het bedrijf tot de beste steenbakkerij in de hele staat te maken.’ Ewan trok één schouder op. ‘U hebt mijn woord. Meer dan dat kan ik u niet bieden.’

‘Maak het tot de beste steenbakkerij van het hele land, niet alleen van deze staat.’ Hugh grijnsde en stak zijn hand uit. ‘We gaan morgenochtend wel naar die advocaat toe om de papieren te ondertekenen.’

Ewan schudde de hand van zijn oom en was blij dat deze zaak geregeld was. Tante Margaret en tante Kathleen zouden ongetwijfeld morgenmiddag al op de voordeur van Landhuis Wood-field aankloppen. Hij hoopte dat Margaret de weduwe en haar dochter hoffelijk zou behandelen. Zelfs met hulp van alle dienstknechten en dienstmeisjes zou de verhuizing van hun spullen uit het landhuis veel tijd in beslag nemen. En tante Margaret stond nu niet bepaald bekend om haar geduld.

Hoofdstuk 4

Laura begroette haar moeder toen ze de eetkamer binnenkwam. ‘Sorry dat ik u heb laten wachten.’ Met haar vingers gleed ze langs de zachte bruine krullen rond de halslijn van haar lavendelblauwe japon van fijngeweven katoen. ‘Mijn haar wilde vanmorgen niet meewerken. Ik weet niet wie er meer geïrriteerd is geraakt, ik of Sally.’

Haar moeder gniffelde. ‘Ik vermoed Sally, want zij was degene die probeerde om die krullen van jou te bedwingen. Helaas ziet het ernaar uit dat je haarwrong het niet zal houden, maar laten we eerst ontbijten. Straks kan Sally je haar wel overdoen.’ Catherine kwam gejaagd de eetkamer binnen. ‘Hoe wilt u uw eieren graag, Miss Laura?’

‘Geen eieren vanmorgen. Ik heb niet veel trek, maar ik wil wel graag een van je koeken met aardbeienjam.’

Het dienstmeisje maakte een afkeurend geluid en schudde haar hoofd. ‘Dat is geen goed ontbijt, Miss Laura.’ Catherine keek naar mevrouw Woodfield voor bevestiging.

‘Catherine heeft gelijk. Je hebt een steviger ontbijt nodig, lieverd.’ Mevrouw Woodfield keek naar het dienstmeisje. ‘We nemen allebei een gepocheerd ei en een worstje.’

‘Geen worstje. Ik neem wel een ei, maar geen worstje. Ik heb niet goed geslapen en heb steeds al lichte hoofdpijn.’

Mevrouw Woodfield leunde naar haar over en legde haar hand op Laura’s voorhoofd. ‘Je voelt niet warm aan. Ik hoop niet dat je iets hebt opgelopen.’

‘Ik heb niet goed geslapen, dat is alles. Ik kon niet stoppen met nadenken over meneer McKay en zijn advies. Het hele bezoek was zo vreemd, vond u niet? Ik denk nog steeds dat hij oprecht was in zijn verlangen om eerlijk te zijn, maar dat hij dat achter de rug van zijn oom om deed, komt niet goed over. Ik vraag me af of zij niet onderling een plannetje hebben bekokstoofd.’

‘Ik denk dat je meneer McKay verkeerd beoordeelt, al was zijn advies wel wat vreemd. Winston zal wel overstuur zijn dat ik zijn advies niet overneem, maar ik heb besloten dat als de Heere wil dat we de steenbakkerij aan meneer Crothers verkopen, we daar wel een of ander teken voor zullen ontvangen. Iets wat mij het gevoel van zekerheid geeft voordat ik met de verkoop instem.’ Haar moeder tilde een porseleinen kannetje op en schonk wat room in haar koffie. ‘Het zal niet de eerste keer zijn dat Winston en ik het niet met elkaar eens zijn. Hij is een goede advocaat, maar een beetje drammerig. Als je besluit dat hij de man is met wie je wilt trouwen, zorg er dan wel voor dat hij je niet te veel zal domineren.’

Het grootste deel van haar leven had Laura’s moeder zich makkelijk door anderen laten leiden, vooral door mannen. Ze had altijd gebogen voor de beslissingen van haar man. Dat is ook wat de maatschappij verwachtte. Vrouwen werden niet als pienter genoeg beschouwd om het zakenleven en de politiek te begrijpen, en als zij daar een mening over hadden, werd van hen verwacht dat ze die voor zichzelf hielden.

Tot de oorlog uitbrak had mevrouw Woodfield zich nauwgezet aan die regels gehouden. Toen haar man de oorlog in was gegaan, werd ze er echter toe gedwongen om de leiding te nemen. Die verandering was moeilijk geweest, maar Laura had haar moeder altijd aangemoedigd en haar om elk besluit geprezen. Met het verstrijken van de tijd had haar moeder haar nieuwe rol helemaal omarmd en het zag ernaar uit dat ze niet bereid was om de controle over haar besluiten aan iemand over te geven, behalve aan de Heere.

Er zat daarom een vleugje ironie in haar moeders waarschuwende opmerking.

‘We zijn nog niet verloofd, dus ik denk niet dat u zich zorgen hoeft te maken over een huwelijk in de nabije toekomst.’

Mevrouw Woodfield keek verbaasd op. ‘Ik geloof dat Winston zijn besluit al heeft genomen en dat jij de vrouw bent die hij aan zijn zijde wil. Je kunt ongetwijfeld binnenkort een huwelijksaanzoek verwachten. Jij biedt hem wat hij graag in een echtgenote wil.’

‘En wat is dat dan, moeder?’ Ze trok haar wenkbrauwen op. Had Winston zijn verlangen om een aanzoek te doen al uitgesproken? Had hij met haar moeder gepraat?

‘Jij zou de perfecte vrouw zijn om hem bij te staan in zijn politieke ambities. Jij bezit de scherpte en de charme om je verbinden met kiezers. En omdat hij geen –’

Laura stak afwerend haar hand omhoog. ‘Laten we dit niet nu bespreken, moeder. Ik vrees dat mijn hoofdpijn erger wordt en ik word vanmorgen bij het weeshuis verwacht.’

‘Het spijt me, schat. Het was niet mijn bedoeling om maar door te ratelen.’ Haar moeder at verder van haar ei en nam een laatste slokje koffie. ‘Het is een prachtige ochtend. Ik denk dat we wel op de veranda kunnen zitten. De frisse lucht zal goed zijn tegen je hoofdpijn en ik kan je hulp goed gebruiken. Onze vrouwenvereniging heeft besloten weer op te starten. We hebben elkaar sinds het einde van de oorlog nog maar een paar keer ontmoet en willen onze bijeenkomsten op gezette tijden hervatten, zodat we liefdadige doelen in deze streek kunnen dienen.’