Mijn raad zal bestaan

Ds. Joh. van der Poel
Mijn raad zal bestaan
Bijbels dagboek
© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2017
Omslagontwerp en vormgeving: Albert Bloemert
ISBN 978 94 0290 5144
NUR 707 022

www.debanier.nl

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Ds. Joh. v.d. Poel

Mijn raad
zal bestaan

Bijbels dagboek

VOORWOORD

Ds. Johannes van der Poel was een charismatische persoonlijkheid. Op 9 oktober 1981 mocht hij het tijdelijke leven verlaten om God eeuwig groot te maken. Ds. Lamain schreef: ‘Maar alle touwen van het schip werden door de Heere losgemaakt. En zo mocht hij de haven der eeuwige ruste binnengebracht worden.’

Als het aan de jonge Van der Poel had gelegen, was hij dienaar der zonde gebleven. De Heere gebruikte echter het gebed van zijn godzalige moeder om de jonge Van der Poel van dood levend te maken. Genade maakt een mens klein en houdt een mens klein onder God. Die genade mocht het deel zijn van ds. Van der Poel. Van 1937 tot 1981 diende hij daarom als de allerslechtste knecht in eigen oog de allerbeste Meester. Hij verkondigde Jezus Christus en Dien gekruisigd voor arme, verloren zondaren. Geen grond leggen in de mens, maar de grond leggen in Christus.

Hij preekte op een geheel eigen wijze en wist door zijn krachtige en karakteristieke taalgebruik het Woord dichtbij de mensen en hun leefwereld te brengen. Uit zijn eenvoudige en goed overdachte preken én spreken sprak liefde tot zijn hoorders en bewogenheid met het heil van arme zielen. Velen was hij tot zegen. Ds. Van der Poel diende Gods kerk. Met kerkverbanden had hij niets op. De geestelijke eenheid gaf hij voorrang op de kerkelijke eenheid.

In zijn nagelaten werk is een bemoedigend, vertroostend, waarschuwend woord te vinden. Uit dat werk is in nauw overleg met de familie een dagboek samengesteld. Wij wensen dat de Heere dit dagboek tot zegen wil stellen tot eer van Zijn Naam, tot uitbreiding van Zijn Koninkrijk en tot stichting van Zijn Kerk.

Drs. P.A. Zevenbergen, ouderling Oud Gereformeerde Gemeenten in Nederland te Kinderdijk

1 januari

DE BESTE NIEUWJAARSWENS

Heere, laat hem ook nog dit jaar, totdat ik om hem gegraven en mest gelegd zal hebben.

Lukas 13:8b

Zo ligt het oude jaar weer achter en een nieuw jaar ligt voor ons. We weten wel wat er in het oude jaar heeft plaatsgehad. Maar hoe het in het pas begonnen jaar zal gaan, dat weten we niet. Job zegt: ‘Wij zijn van gisteren en wij weten niet!’ Wij kunnen nog niet weten of zeggen of we over vijf minuten hier nog staan of zitten. Het kan nog binnen vijf minuten of met een onderdeel van een seconde, dat God de pols stilzet, en de mens is niet meer!

Het is de gewoonte dat men op Nieuwjaarsdag elkaar een gelukkig Nieuwjaar wenst. Er zal wel veel gehuicheld worden, maar er zullen er ook altijd zijn die het wel menen. Ze wensen elkaar ‘het beste’ toe. Maar het beste is … een nieuw hart! Het beste wat ons kan overkomen in het nieuwe jaar is een God voor ons hart, een Borg voor onze schuld, en de Verzegelaar van God de Heilige Geest in het werk van de Middelaar. Dát is het beste! Ik weet geen grotere rijkdom. Zouden we elkander een grote som gelds toewensen, we zouden er maar last van hebben om het te bewaren. Maar waar genade is, daar hoeven we zelf niets te bewaren. Daar bewaart God het voor de Zijnen. Hij zorgt voor hen. Het is ook goed om elkander een gezond lichaam toe te wensen. Dat is óók veel. Dat is een van de grootste weldaden, na genade. Maar wanneer worden ze gewaardeerd? O, dat dit nieuwe jaar een bekeringsjaar voor ons, voor u en voor onze catechisanten geschonken mocht worden.

Lezen: Lukas 13:1-9

2 januari

UITZIEN NAAR DE VERVULLING

En hem was een Goddelijke openbaring gedaan door den Heiligen Geest, dat hij den dood niet zien zou, eer hij den Christus des Heeren zou zien.

Lukas 2:26

We lezen in Lukas 2 van Simeon die een Goddelijke openbaring had ontvangen als een gift, als een weldaad te midden van zijn verlorenheid. Daarin werd de weg geopenbaard tot zaligheid. En nu kan daar makkelijk twintig jaar of langer tussen gelegen hebben, dat weet ik niet. Maar dit is zeker, dat een Goddelijke openbaring gegeven wordt om rijp te worden voor een Goddelijke vervulling. De vruchten worden gegeven om te gaan hongeren naar de Boom. En de druppelen van de wateren des eeuwigen levens worden geschonken om te gaan dorsten naar de Oceaan.

Dát is een gezonde bekommerde Kerk, welke bekommerd is en zegt: Hoe kom ik rechtvaardig voor God en hoe zal ik ooit in Zijn beeld hersteld worden? Simeon heeft dat voorrecht eerlijk gekregen en niet genomen, hoor, zoals de meesten in onze tijd Jezus nemen. Als Simeon een ogenblik dat Kind aanschouwt, mag hij Het nemen omdat hij Het gekregen heeft. Hij mag het omhelzen omdat Simeons ziel omhelsd wordt. Christus omhelsde eerst en toen omhelsde Simeon Hem. Want hier gaat de schenking voor de aanneming. En dat heeft zich meermalen voorgedaan in het leven van Simeon in de noodzakelijkheid, omdat hij begeerde die beloofde Messias, die beloofde Rots eens deelachtig te worden. En daarom heeft hij menigmaal zijn armen uitgestrekt, en gezegd: ‘Och, dat Gij de hemelen scheurdet en dat Gij nederkwaamt.’

Lezen: Lukas 2:22-33

3 januari

IN VREDE HEENGAAN

Nu laat Gij, Heere, Uw dienstknecht gaan in vrede, naar Uw woord.

Lukas 2:29

Simeon was een man die zat was van zichzelf. Er was op heel de wereld niets meer wat hem trok. Ik lees van Jakob: ‘Op Uw zaligheid wacht ik, HEERE.’ Dan is sterven geen sterven meer. Simeon heeft in dat Kind de Overwinnaar van hel, graf en dood mogen zien en heeft verlangd om de haven der rust te mogen aandoen. Je moet ver van de hemel zijn om naar de hemel te verlangen. Er moet een vrucht van God in de dadelijkheid zijn om in Zijn gunst en gemeenschap te mogen verkeren. Als er wat van boven naar beneden valt, dan gaat het van beneden naar boven trekken. Paulus getuigt het: ‘Ik word van twee gedrongen en wat ik verkiezen zal, weet ik niet. Maar dit is het beste om met Christus te mogen wezen.’ Dat had hij ervaren. Simeon zei: ‘Nu laat Gij, Heere, Uw dienstknecht gaan in vrede.’ Dat was een vrede met God en met zijn consciëntie. Vrede met de wet en vrede met de dood. Vrede in zijn doodskist en vrede in het graf. O, dit is een vrede die zijn hart streelde en waarvan ik lees in Job 17: ‘Tot de groeve roep ik: Gij zijt mijn vader!’

Zei Simeon: ‘Want mijn ogen hebben mijn zaligheid gezien’? Nee, dat staat er niet. Er staat: ‘Want míjn ogen hebben UW Zaligheid gezien.’ Dat is de Zaligheid die Hij uitgedacht heeft als vrucht van eeuwige Wijsheid, om Zijn lieve Zoon tot ons Evangelie te maken. Nee, het is niet onze zaligheid. God heeft deze weg uitgedacht en Christus heeft de Zijnen verzoend door een weg van lijden. Hier geldt: ‘Die roemt, roeme in den Heere.’

Lezen: Lukas 2:28-40

4 januari

GEEN EIGEN HUIS

En na sommige dagen is Hij wederom binnen Kapernaüm gekomen.

Markus 2:1a

Christus is in Zijn omwandeling op aarde het land doorgegaan, goeddoende. Ja, Hij kan niet anders dan goeddoen, want Hij ís goed. De apostel schrijft aan de Korinthiërs: ‘Want gij weet de genade van onzen Heere Jezus Christus, dat Hij om uwentwil is arm geworden, daar Hij rijk was, opdat gij door Zijn armoede zoudt rijk worden.’ Ja, Hij was rijk, want Hij was God. Hij werd het armste en bleef God. Kunt u dat vatten? Nee! Maar het is beter dat het ons zal vatten. Want als het ons vat, houdt het ons vast. Wat wij vatten, laten wij weer los. Och, dat het ons aangreep, want dan gingen wij ook grijpen. De apostel zegt: ‘Grijp naar het eeuwige leven.’ Grijpen kan men niet met een volle hand, want dan houdt men de hand dicht. Men grijpt met een ledige hand naar de kroon des eeuwigen levens. Markus beschrijft dat Jezus na sommige dagen wederom binnen Kapernaüm is gekomen. Die zoete Jezus. Die allerbeminnelijkste Heere Jezus. Als de Vader niet zo’n lieve Zoon had, was er nooit een wereld geweest, en had er ook nooit één mens bekeerd kunnen worden. Hij heeft het alles om Zijns lieven Zoons wil gedaan. De Vader houdt zoveel van Hem, want Hij is Zijn beeld. Hij is het onzienlijke beeld Gods. Hij getuigt: ‘Ik en de Vader zijn twee Personen, maar één God.’

Jezus gaat dus naar Kapernaüm. Heeft Hij daar Zijn eigen huis? Nee, Hij heeft een huurhuis. De Borg heeft nooit een meter grond in eigen bezit gehad. Christus doet het met een huurhuis, om voor Zijn Kerk een eigen Huis te kopen!

Lezen: Markus 2:1-12

5 januari

LEVEN BIJ DE MIDDELEN

En het werd gehoord dat Hij in huis was.

Markus 2:1b

Zodra Jezus in Kapernaüm kwam werd gehoord dat Hij in huis was. Er staat niet dat Christus in Zijn huis was. Hij is de armste geweest van allen die ooit als de armsten op aarde geleefd hebben. Er is nooit zo’n grote bedelaar geweest dan de eeuwige Schepper, toen Hij op aarde was. Om de Herschepper te kunnen zijn, moest Hij Zijn hand ophouden om te eten, en moest men het geld om de tol te betalen voor Hem uit de vis halen. Want Jezus én Zijn discipelen waren zo arm dat ze zelfs de tol niet konden betalen.

Zodra Jezus in het huis te Kapernaüm was, stroomde het huis vol met mensen om Hem te horen. Dat is goed. Plaats u maar zoveel mogelijk onder de verkondiging van het Woord. Het mocht u nog eens grijpen. Als God u bekeert, doet Hij dat door Woord en Geest. Nooit door een krant of door verdorven lectuur. Laten we dus maar bij de middelen leven! Ze kunnen vanbinnen weleens zeggen: ‘Waarvoor gaat u nu weer naar de kerk? U kerkt al zo lang en u hebt er nog nooit baat bij gehad. U zult net zolang kerken tot u in het graf ligt en uw ziel in de hel valt.’ Dan kan het weleens zo gesteld zijn dat u zegt: ‘Ik zal maar thuisblijven, want het helpt toch niet meer.’ Mocht u de gang nog eens maken van koningin Esther en antwoorden: Dan sterf ik maar onder de middelen, maar ik wens ze toch te mogen waarnemen tot aan het eind van mijn leven. De kerkdienst is geen instelling van mensen. Het is een Goddelijke instelling. In Kapernaüm liep het hele huis vol, toen gehoord werd dat Jezus daar in huis was.

Lezen: Hebreeën 10:19-31

6 januari

DE NOODZAKELIJKE TOEPASSER

Die in Mij gelooft, de werken die Ik doe, zal hij ook doen en zal meerdere doen dan deze.

Johannes 14:12m

Het hele huis te Kapernaüm waar Jezus was, liep vol. Zouden al die mensen bekeerd geworden zijn? Ach nee, als Profeet bekeert Christus niemand. Hij leerde wel, Hij onderwees wel, maar de toepassing van Zijn prediking hing niet in de eerste plaats af van Zijn Persoon, maar van de derde Persoon in het Goddelijke Wezen. Want de Heilige Geest is de Toepasser van alle weldaden. Als wij onder Zijn prediking hadden gezeten, hadden wij de Heilige Geest ook nodig gehad. Ik had Hem mét Augustinus wel na willen wandelen. Hoevelen zouden Hem echter nagelopen hebben, die nooit in de waarheid gewandeld hebben maar buiten de waarheid en zonder de zaligmakende waarheid omgekomen zijn? Christus zegt in Johannes 14 vers 12: ‘Voorwaar, voorwaar zeg Ik ulieden: Die in Mij gelooft, de werken die Ik doe, zal hij ook doen en zal meerdere doen dan deze; want Ik ga heen tot Mijn Vader.’ Door Christus mag hier en daar eens een mens bekeerd en genezen zijn, maar door middel van de apostelen zijn er duizenden bekeerd en het geluid van het Evangelie is door middel van deze apostelen doorgedrongen tot aan de vier hoeken van de wereld.

God zal de Zijnen eruit halen. Het komt altijd maar op de toepassing aan. Duizenden grijpen een Jezus aan waarvan straks zal blijken dat het een papieren Jezus is, een Jezus van vijf letters. Nodig is een Jezus te hebben Die voor u in het gericht kan staan en uw zaken als Advocaat kan behartigen bij Zijn Vader.

Lezen: Johannes 14:1-14

7 januari

EEN KENNEN IN GOD

En terstond vergaderden daar velen, alzo dat ook zelfs de plaatsen omtrent de deur hen niet meer konden vatten; en Hij sprak het Woord tot hen.

Markus 2:2

Het huis te Kapernaüm waar Jezus was liep zo vol, dat ook zelfs de plaatsen omtrent de deur de mensen niet meer konden bevatten. Er kon dus geen mens meer bij. Daar sprak Jezus het Woord tot hen. De mensen hoorden het Woord Gods dus uit Zijn mond.

Maar nu is er een tweeërlei horen en er zijn tweeërlei oren. We mogen allemaal scheppingsoren hebben. Door de levendmaking krijgt men echter herscheppingsoren. Dan heeft men lichamelijke oren én herscheppingsoren, om met de laatste de woorden van de Zone Gods te horen. En die ze gehoord hebben, zullen leven. Bent u zó weleens in de kerk geweest? Dan weet u dat nu nog en kunt u zeggen: ‘Ja, toen heb ik zo geluisterd!’

‘En er kwamen sommigen tot Hem.’ Gelukkig! De Heere heeft altijd een Kerk gehad en Hij zal ook altijd een Kerk houden. Nooit zal de wereld zonder Kerk zijn. Als Christus straks komt op de wolken des hemels, zullen degenen die dan nog leven niet meer behoeven te sterven noch begraven hoeven te worden. Het sterfelijke zal dan onsterfelijkheid aandoen, en Gods Kerk zal Christus aandoen in Zijn eeuwige volmaaktheid. Dan zullen zij Hem zien gelijk Hij is. En dan zullen Gods kinderen elkander in God kennen. Ze zullen Comrie, Brakel, Philpot, Smijtegelt, Abraham en Izak zien, en niet behoeven te vragen: Wie is hij of zij? Het wonder van de hemel is dat ze elkander in God zullen kennen. Dat wonder hoort in de hemel thuis en zal er eeuwig blijven.

Lezen: 1 Johannes 3:1-11

8 januari

EEN EENMANSPAD

En er kwamen sommigen tot Hem, brengende een geraakte …

Markus 2:3a

Sommigen kwamen tot Jezus in het gehuurde huis te Kapernaüm. Het ging hun om Hem. Ze dorstten naar Hem en konden Hem niet missen. Ze verlangden alléén naar Hem. Vanouds zijn er op aarde geweest, die zo ontkleed, zo ontdekt en zo ontgrond werden, dat ze door niets en door niemand meer geholpen konden worden dan door een Zaligmaker en Hogepriester, Die hun paste en betaamde. ‘En sommigen kwamen tot Hem, brengende een geraakte.’ Een geraakte is een ellendig mens. Wij zouden zeggen: Dat is iemand die aan beide kanten verlamd is vanwege een beroerte. De man die hier gebracht werd was helemaal lam. Hij kon niet eens praten. Daarom zei hij ook geen woord. Hij kon niet eens op zijn andere zij gaan liggen. Aan hem moest álles gedaan worden. Er wordt wel gezegd dat in die tijd de geraakten deze ellendige ziekte kregen ten gevolge van hun goddeloze leven. Ik geloof dat – als er onder ons een is die aan de binnenkant geraakt is – hij zal zeggen: ‘O, dat ben ik. Ik sta schuldig aan al de geboden Gods.’ Ja, die van God geraakt worden, zijn allemaal lam en kunnen niets meer. Zij komen helemaal aan een eind met alles en zeggen: ‘Ik moest nood hebben, maar ik heb geen nood. Ik moest smart hebben, maar ik heb geen smart. Ik zou elk ogenblik de Heere moeten aankleven, want elk ogenblik kan mijn leven verdwijnen. En sterven is een eenmanspad. Toch kleef ik Hem helemaal niet aan.’

U hebt gelijk: Sterven is een eenmanspad. Tenzij … Christus Zich openbaart!

Lezen: Jeremia 9:1-6

9 januari

ONMOGELIJKE DINGEN

En er kwamen sommigen tot Hem, brengende een geraakte, die van vier gedragen werd.

Markus 2:3

De geraakte die tot Jezus werd gebracht, werd van vier mensen gedragen die geloof hadden. De geraakte zelf had dat niet. Hij moest zeggen: ‘Ik ben geen bekering en genezing meer waard.’ Deze man rekende er ook niet op. Voor de vier anderen was hij echter niet te slecht. Ze hebben niet tegen hem gezegd: ‘Het is uw eigen schuld, want u hebt het er ook zo goddeloos afgemaakt. Dit is nu de vrucht van uw goddeloos en bandeloos leven.’ O nee, want een kind van God met ontdekkende genade gaat onder een hoer en dronkaard staan.

Daar komen de mannen met de geraakte bij de deur. Ze vragen: ‘Zeg, wilt u een klein beetje ruimte maken en opzijgaan? We hebben hier een geraakte bij ons die niet kan gaan en staan. We willen hem zo graag bij die Jezus brengen, Die zulke wonderen kan doen. Wilt u een weinig opzijgaan en ruimte maken?’ Maar de mensen weigeren. Ze zeggen: ‘Die man is al zo lang lam, die kan nog wel een uurtje wachten. Wij gaan niet uit de weg. Wij zijn ook gekomen om te luisteren en de prediking te horen. U kunt wel een poosje wachten.’ O, hoe harteloos en liefdeloos waren deze mensen. Zíj hadden recht op de preek. Zij hadden recht op de plaats waar ze stonden. Toch moet ik zeggen: Gelukkig, gelukkig, gelukkig! Want nu moeten de vier mannen door een weg waarin het niet kan, en waarin het toch zal gebeuren. God doet altijd onmogelijke dingen!

Lezen: Lukas 5:17-26

10 januari

DE BESTE VERREKIJKER

En niet kunnende tot Hem genaken …

Markus 2:4a

De vier mannen met hun geraakte vriend kijken naar het dak. Maar daar kunnen ze niet doorheen kijken, net zomin als door een muur. Zodoende kunnen zij toch niet zien waar de Leraar, de Profeet, de Man Die wonderen doet, staat? Toch wel. Het geloof ziet door de muur en door de dood heen. Het kijkt door de hel in de hemel. Het geloof is een kleine almachtige. David zegt: ‘Want met U loop ik door een bende, en met mijn God spring ik over een muur.’ Het geloof ziet midden in de hemel en ziet Christus aan de rechterhand des Vaders. Het geloof zegt: ‘Wij zien Jezus met eer en heerlijkheid gekroond.’

De daken waren in de oosterse landen plat in die tijd. Aan de buitenkant van het huis was een trap om op het dak te klimmen. Dan moeten ze de trap maar op.

Er staat zo lief: ‘En niet kunnende tot Hem genaken overmits de schare, ontdekten zij het dak waar Hij was.’ Ze hebben dus dwars door het dak heen gezien. Ze zeggen tegen elkaar: ‘Daar staat Hij!’ Het geloof heeft geen omwegen maar gaat altijd recht op het voorwerp af. Het geloof gaat altijd rechtuit. Hebt u ook weleens mogen geloven?

O geliefden, wat is de liefde toch sterk. Daar gaan ze de trap op met hem. Straks valt hij nog en dan is hij dood! Wat zou die geraakte gedacht hebben? Er is voor mij niets meer te verliezen. Als ze me laten vallen, val ik alleen maar op die plaats die ik verdiend heb. O, die man kon de hel mijnen. Straks ontvangt hij echter Christus, Die voor hem de hel gemijnd heeft. Wat is dat Evangelie toch lief!

Lezen: Psalm 18:26-37

11 januari

EEN OPEN DAK

En dat opengebroken hebbende …

Markus 2:4m

Eindelijk komen de vier mannen met de geraakte op het dak. Ze breken het open, vlak boven Hem Die wonderen doet. De geraakte laat alles toe. Alles toelaten is uw zaligheid! Niets meer doen is alles aan u laten doen. O, wat was die man goed geraakt, want hij kon zichzelf niet meer bewegen. Hebt u dit ook weleens beleefd dat u uitriep: ‘’k Schatte mij geheel verloren, ’k mocht van geen vertroosting horen’?

De mannen dragen de geraakte eerst met z’n vieren omhoog en hebben geen rust voordat ze hem op de juiste plaats hebben gebracht. Ze hebben geen rust voordat ze hem voorgoed kwijt zijn op een plaats waarvan ze weten dat hij daar goed geborgen is. ‘Draagt elkanders lasten, en vervult alzo de wet van Christus.’

Ze breken het dak open. Is dat niet brutaal? Ze hadden toch wel een uurtje kunnen wachten? Dan hadden ze niet zo behoeven te sjouwen. Dan hadden ze al die moeite niet gehad. Als ze gewacht hadden tot de kerk uit was, hadden ze zo door de deur naar binnen kunnen gaan en waren ze bij Jezus geweest. Dat is waar, maar wee onzer als de hemel ons zó gemakkelijk voorkomt! Als we menen zo gemakkelijk de hemel in te komen. We kunnen de hemel niet inkomen zonder kruisiging, zonder te sterven en zonder verdrukkingen geleden te hebben. Gods volk moet vaak klagen: ‘Gij weet, o God, hoe ’k zwerven moet op aard’.’ Alleen de gerechtigheid van Christus stelt u zonder vlek en zonder rimpel voor het aangezicht des Vaders! Pas als het dak open is, is de hemel open. Pas dan kunt u alles kwijt.

Lezen: Galaten 6:1-10

12 januari

OP DE JUISTE PLAATS

… lieten zij het beddeken neder waar de geraakte op lag.

Markus 2:4b

Als de mannen het dak openbreken, ontdekken ze de grootste verborgenheid, namelijk Christus. Als Hij ontdekt wordt, kunt u niet meer van Hem afblijven. Als Christus geopenbaard is, kunt u Hem niet meer loslaten. Zolang u Hem ziet, wenst u nooit iemand anders te zien. Zolang u Hem ziet, wenst u altijd Jezus alleen te zien. ‘En zij zagen niemand dan Jezus alleen.’ O, aan God genoeg en nooit van God genoeg!

Maar nu staat de mannen nog heel wat werk te wachten. Ze moeten de geraakte laten zakken en dat moet precies gebeuren. Maar ze láten hem ook nauwkeurig zakken, want het is een werk des geloofs. Het geloof is zo sterk, dat het sterker is dan tienduizend hellen. Onze voorouders hebben in de middeleeuwen door het geloof de worgpalen gekust, alsof ze Christus kusten. Want de worgpaal was voor hen de weg naar Christus.

Hebt u Christus weleens gezien? Zo niet, dan hebt u nog nooit een Persoon gezien Die waardig is gezien te worden. Dan moet u zeggen: ‘O, ik ben nog totaal blind.’ Ik weet zeker dat – als u Hem vandaag voor het eerst zou zien – u zou uitroepen: ‘Al wat aan Hem is, is gans begeerlijk!’

Ze houden de geraakte vast met touwen der liefde. Dat zijn touwen die niet kunnen breken. Ze laten hem zakken totdat hij aan de voeten van de Heere Jezus ligt. De mannen die de geraakte droegen, zijn hem nu kwijt. Nu is hij waar hij wezen moet. De dragers zeggen niets en de geraakte zegt niets. Het is ademloos stil.

Lezen: Psalm 39

13 januari

ZOON …

En Jezus hun geloof ziende, zeide tot den geraakte: Zoon, uw zonden zijn u vergeven.

Markus 2:5

Daar ligt de geraakte. Hij ligt er best, al zou hij nooit meer verder komen. ‘Wie Hem need’rig valt te voet, zal van Hem Zijn wegen leren.’ Die zoete Koning ziet hem eens aan, en wat zegt Hij? ‘Zoon, uw zonden zijn u vergeven.’ Nee, Hij zegt niet: Zoon des duivels, zoon der zonden of zoon des toorns. Dat behoefde Hij ook niet te zeggen. Dat had die man beleefd. Dat leefde hij in. Hij wás een zoon des duivels, des doods en des toorns. Hij had zich de eeuwige verdoemenis waardig gemaakt. Want al wat de Vader tot Mij brengt is rijp voor de hel, maar dan óók net rijp voor genade.

Waarom noemt Christus hem ‘zoon’? Omdat er geen weldaad moeilijker te geloven is voor een schuldige zondaar, dan de weldaad van de betaling van zijn schuld. O, het is zo onmogelijk voor een arme, ontdekte Kerk om te geloven dat Christus’ bloed ook haar bloed is, en dat Zijn gerechtigheid ook haar gerechtigheid is. Daarom zegt Christus: ‘Zoon’.

In Mattheüs 9 staat dat Christus zegt: ‘Zoon, wees welgemoed.’ Met andere woorden: ‘Wees maar blij dat gij een geraakte zijt.’ Want hij was een gezegende geraakte. Nadat hij gezond geworden was, hebben we nooit meer van hem gehoord. Hij was ten dode toe geraakt, maar er is vrije genade in hem verheerlijkt. Christus heeft tegen hem gezegd: ‘Zoon, uw zonden zijn u vergeven. Uw zonden, uw schuld, uw dood, uw hel en uw vloek is Mijn. Ik neem de zonden weg en dan is de weg voor u open tot de Vader.’

Lezen: Mattheüs 9:1-8

14 januari

VERMEENDE GODSLASTERING

En Jezus terstond in Zijn geest bekennende dat zij alzo in zichzelven overdachten …

Markus 2:8a

De zonden van de geraakte zijn vergeven. Wat hem betreft hoeft er niets meer te gebeuren. Het geeft niets al blijft hij lam, want het voornaamste is gebeurd. Zijn ziel is gered, gezond en gezaligd. Hier op aarde is hij nog lam, maar straks zal hij voor God staan en wandelen voor het aangezicht des HEEREN. Hij weet: Nu kan ik niet van mijn plaats, maar straks zal ik Hem lofzingen en Hem eeuwig, eeuwig grootmaken.

We horen niet dat de geraakte vraagt om genezing. Hij heeft het beste. Weet u hier ook van? Hebt u dit beleefd? Kent u een weinig van Hem in Zijn schoonheid en dierbaarheid? Als dat zo is, mocht de Heere nog eens een doorbraak geven.

De Schriftgeleerden geloven er niets van. Ze overleggen in hun hart: ‘Wat spreekt Deze aldus godslasteringen? Wie kan de zonden vergeven dan alleen God?’ Eigenlijk denken ze: Hij kan die geraakte niet eens genezen. Hij zegt wel zulke grote woorden, maar dat kan toch niemand zien. Vraag het eens aan de geraakte. Het is voor hem van nacht dag geworden. Eerst zag hij enkel het gezicht van zijn zonden. Nu is het enkel de gerechtigheid in Christus. Hij zou zeggen: ‘Mijn God is door Christus voor eeuwig met mij verzoend!’ Maar ja, dat is een persoonlijke zaak. De Farizeeën zien er echter niets van. Daarom zeggen ze dat Hij de geraakte niet beter kán maken en dat het alleen grote woorden zijn die Hij spreekt. Maar de Heere is een alwetende God. ‘En Jezus terstond in Zijn geest bekennende, dat zij alzo in zichzelven overdachten …’

Lezen: Hebreeën 4:1-13

15 januari

EEN WONDERLIJK MYSTERIE

Doch opdat gij moogt weten dat de Zoon des mensen macht heeft om de zonden op de aarde te vergeven (zeide Hij tot den geraakte): Ik zeg u, sta op en neem uw beddeken op en ga heen naar uw huis.

Markus 2:10 en 11

Christus vergeeft de zonden. Hij is de Zone Gods én Hij is de God van hemel en aarde, want Hij is eenswezens met de Vader. Hier komen we in een wonderlijk mysterie! God eist de schuld en God – Die Mens werd – betaalt de schuld. God eist voldoening en God –Die Mens werd – geeft voldoening. God eist betaling en God – Die Mens werd – geeft betaling. God eist iemand die de straf zal dragen en God neemt Zelf de menselijke natuur aan om het lijden te kunnen dragen, doordragen en voor Zijn volk te kunnen wegdragen. O, eeuwige Jehova, konden we U toch eens erkennen en aanbidden voor Uw Goddelijke wonderen die Gij verheerlijkt aan zulk stof!

De Heere Jezus zegt tot de geraakte: ‘Neem nu dat beddeken maar op waar u zo lang op gelegen hebt, want dan hebben ze het bewijs. Dan kunnen ze allemaal zien dat Ik u ook lichamelijk genezen heb.’ Zie, waar de man jaren op gelegen heeft, draagt hij op zijn rug. Hij krijgt ook het bevel: ‘Sta op en wandel’, en vervolgens zegt Christus zo lief tot hem: ‘En ga heen naar uw huis.’ Met eerbied gesproken heeft deze man door Christus een eeuwig Thuis gekregen in de Vader. Gezond als hij nu is naar de ziel en genezen naar het lichaam leeft het nu in zijn hart: ‘Maar eeuwig bloeit de gloriekroon, op ’t hoofd van Davids groten Zoon.’

Lezen: Psalm 132

16 januari

VERKEERDE NIEUWSGIERIGHEID

Daartussen als vele duizenden der schare bijeenvergaderd waren, zodat zij elkander vertraden …

Lukas 12:1a

Lukas, een heiden, is de schrijver van dit zoete evangelie. Niet Thomas, noch Nathanaël, hoewel zij toch ook apostelen waren. Lukas schrijft wat hem ingegeven wordt. Hij is slechts een vat dat uitgeeft wat de Heere erin giet. Hij is slechts een hand in de Hand van de Geest. Hij schrijft in Lukas 12 dat een oploop van duizenden mensen zich met geweld schaart rondom Christus. Wat komen al die mensen doen? Zoeken zij de bekering? Ach neen, want een mens die de bekering zoekt, is onbekeerd en loopt een ander niet voor de voeten. Nog minder trapt hij iemand op zijn voeten, gelijk ze hier doen. Want Lukas schrijft: ‘Zodat zij elkander vertraden.’ Dat is in onze dagen nog zo, en niet anders. Die het meeste weten, moeten natuurlijk vooraan staan.

Bij ds. Blaak was dat niet zo, want die zei nog weleens: ‘Ik behoef niet vooraan te staan, als ik maar mee mag gaan.’

Wat beoogt de schare dan die zo’n oploop veroorzaakt? Het is een twistgierigheid en een nieuwsgierigheid. Zij willen luisteren naar de bestraffingen van een ander en daar hun vermaak in scheppen. Daarin zijn zulke mensen dus zelf het meest te bestraffen! Dogmatiek zonder erfdeel, maakt waterhoofden. ‘De kennis maakt opgeblazen, maar de liefde sticht.’ Christus waarschuwt hiertegen, want we lezen dat Hij begon te zeggen tot Zijn discipelen: ‘Vooreerst wacht uzelven voor den zuurdesem der farizeeën, welke is geveinsdheid.’

Lezen: Lukas 12:1-12

17 januari

WACHT U VOOR GEVEINSDHEID

Vooreerst wacht uzelven voor den zuurdesem der farizeeën, welke is geveinsdheid.

Lukas 12:1b

Christus waarschuwt Zijn discipelen voor geveinsdheid. Dat is een kwaal waaraan alle nakomelingen lijden, die uit de verdoemde lendenen van Adam zijn voortgekomen. Bij wie vindt men de meeste geveinsdheid? Bij hen die het meeste weten of menen te weten. Als een mens oprecht gemaakt wordt, zal hij het meeste klagen over zijn geveinsdheid. Wilt u weten wat geveinsdheid is? Dan kust Joab een Abner en steekt hem gelijk een priem in zijn hart.

Als geveinsdheid in waarheid liefde was, was er een wereld met liefde zonder geveinsdheid. Maar die moet men in de hemel zoeken en niet op de aarde, waar de beste vriend op z’n tijd een doornheg is. Het was Davids gebed: ‘Gij hebt lust tot waarheid in het binnenste.’ En dat is nu precies waar het slechtste zit.

De alwetendheid Gods kan niemand weren of keren. Men zegt weleens dat van alles wat van de mens is, zijn bloed het eerlijkst is. Daarom is het eerste wat in het ziekenhuis geschiedt: Bloed afnemen, want dan komt het voor de dag of men ziek is of gezond. De alwetendheid Gods is een verkwikking óf een verschrikking. Beide wordt in de kerk gekend. En het meeste wordt in de duisternis geleerd.

Het schijnt dat er in onze tijd schier geen huizen meer zijn met binnenkamers. Er zijn maar weinig huizen meer waar God in woont. In de meeste huizen woont satan. Hij is ook daar waar een bidvertrek is. Daar slaat hij met zondevuisten, zodat men van schrik opstaat en … wegloopt!

Lezen: 1 Timotheüs 4

18 januari

DOORGAAND ONDERWIJS

En Ik zeg u, Mijne vrienden …

Lukas 12:4a

Wanneer Christus Zijn jongeren onderwijst in Lukas 12 noemt Hij hen ‘Mijne vrienden’. Ook Judas? Jazeker, ook Judas noemt Hij in algemene zin ‘vriend’. Denk in dit verband aan de hof van Gethsémané, waar Hij aan Judas vraagt: ‘Vriend, waartoe zijt gij hier?’

Toch is dat volk dat door Hem ‘vrienden’ genaamd wordt, niet bang voor de dood als Christus er is. Want dan zijn de zonden dood. Dan zijn ze niet bang voor de hel, want dan is de hel van Christus hún hemel geworden. Dan moet de hel de Kerk van Christus in de armen van Christus brengen. Hij heeft gezegd: ‘Vader, Ik wil dat waar Ik ben, ook die bij Mij zijn, die Gij Mij gegeven hebt; opdat zij Mijn heerlijkheid mogen aanschouwen, die Gij Mij gegeven hebt.’ Dan kan het wel zijn dat men banger is voor de dood dan voor hetgeen achter de dood ligt.

Christus gaat door met onderwijzen, totdat de laatste dwaas naar de verkiezing Gods wijs genoemd zal zijn. Totdat de Kerk alles loslaat zodat alleen de Hoofdsteen der genade overblijft. Christus gaat door met Zijn onderwijs, totdat Hij – als de eeuwige Sluitsteen – het sierlijke gebouw waarvan Hij het Bloedfundament is, voor eeuwig uit de hel zal hebben laten verrijzen. Volk, als de laatste zonde bedreven is, zal de strik breken en de vogel is ontkomen. We hebben zo’n lieve, ja, allerliefste Leraar, vol geduld. Hij geselt zulke hardnekkige en weerbarstige zondaren net zolang totdat zij machteloos aan de troon der genade liggen. Onderwijs nodig hebben en onderwijs ontvangen zijn twee wonderen!

Lezen: Spreuken 9:1-9

19 januari

VRIJE GENADEPLAATSEN

En zie, een Kananese vrouw …

Mattheüs 15:22a

Wij lezen in Openbaring 7 vers 9: ‘Na dezen zag ik, en zie, een grote schare, die niemand tellen kon, uit alle natie, en geslachten en volken en talen, staande voor den troon en voor het Lam …’ Zou de Kananese vrouw er ook één van zijn?

Wanneer straks alle plaatsen in de hemel bezet zullen zijn, zou er dan ook door ons een plaats der genade bezet zijn? Het zijn geen gehuurde plaatsen, want die moet gij op tijd weer verlaten. Het zijn ook geen gekochte plaatsen, gekocht door goud, zilver, afzonderingen en gebeden, maar vrije genadeplaatsen, die betaald zijn met de hoogste en de duurzaamste prijs, namelijk met het bloed van de Middelaar. Het zijn genadeplaatsen, en wanneer men die mag bezetten raakt men nooit meer van zijn plaats, maar blijft men eeuwig op die plaats, waar de kroon voor het Lam geworpen wordt. ‘Gij zijt geslacht en hebt ons Gode gekocht met Uw dierbaar bloed!’ Dit is het enige bloed, dat niet besmet, maar alle zonden, vuil en smet wegneemt. Het is het enige bloed, dat niet bederft, maar alle bederf wegneemt. Het is bloed, dat nooit bederven zal, maar dat het eeuwige bederf wegneemt, en het enige bederf, dat op deze aarde is, is de zonde.

Er is geen verschrikkelijker woord dan het woord ‘zonde’, want de zonde maakt de hel vol. Het schoonste woord is ‘genade’, want genade maakt de hemel vol, zodat in de volle verheerlijking van Christus’ Koningschap, in de opstanding van de verloste zielen, de hemel bezet zal zijn met gezaligde zondaren. De vraag is: Zal daar voor mij, de grootste der zondaren, een plaats zijn?

Lezen: Mattheüs 15:21-28

20 januari

NOCHTANS GEZALIGD

En Jezus vandaar gaande, vertrok naar de delen van Tyrus en Sidon.

Mattheüs 15:21

De naamloze Kananese vrouw juicht voor de troon en voor het Lam. Men zal echter niet zomaar uit deze wereld kunnen overstappen in de hemel. Als daar geen wedergeboorte tussen ligt, eindigt de natuurlijke geboorte voor eeuwig in de dood.

De Goddelijke verkiezing wordt uitgevoerd in Christus, om in de tijd door de trekkende liefde des Vaders tot Christus gebracht te worden. Al wie het van de Vader gehoord en geleerd heeft zal tot Hem komen, als loon op Zijn arbeid tot toepassing der zaligheid, verworven door Zijn bloed en dood.

Mattheüs 15 begint met de woorden: ‘En Jezus.’ Met de zoete Naam van Zijn Persoon. ‘Gij zult Zijn Naam heten Jezus’, want Hij maakt zalig die nooit zalig kunnen worden, dan alleen door die enige Middelaar in Zijn twee naturen.

‘En Jezus vandaar gaande.’ ‘Daar’ was niets meer voor Hem te doen, hoewel Hij naar Zijn Godheid geen ledigheid kent en naar Zijn Mensheid altijd werkzaam is als de grote Borgknecht van de Vader om Zijn wil te doen. Als een Godvrezende vader of moeder sterft in een huisgezin, gaat Jezus daar weg en het wordt een leeg huis, al is het vol van bewoners. Want die ouders nemen alles mee, het gebed en de vermaning. Kortom, Gods volk komt daar niet veel meer, want de vreemdeling die er woonde, is verhuisd en eeuwig thuis zonder kruis. Wij weten de naam van de vrouw uit Mattheüs 15 niet. Alleen weten wij, dat zij een heidin was. Zij was een dochter van Kanaän, de zoon van Cham. Zij lag dus onder de drievoudige vloek. Nochtans is zij gezaligd!

Lezen: Psalm 87

21 januari

IN DE NOOD GEBRACHT

En zie, een Kananese vrouw …

Mattheüs 15:22a

‘En zie.’ Een vrouw is in nood en luidkeels in het gebed. Het woord ‘zie’ is een woord van opmerkzaamheid. Een gelukkig mens, wiens ogen geopend worden om te zien, want anders sterft men zonder ooit zaligmakend gezien te hebben. ‘Ik raad u, dat gij van Mij koopt goud, beproefd komende uit het vuur. En zalf uw ogen met ogenzalf, opdat gij zien moogt.’ Mede een van de grootste oordelen die gevolgd zijn op de bondsbreuk, is des mensen blindheid, want zij doet de mens zorgeloos leven en als een blind paard en een verstandeloze struisvogel naar zijn eeuwig verderf vlieden. O, wat zijn er toch weinig mensen, die beseffen mens te zijn, bestaande uit twee delen, namelijk een lichaam dat aan de aarde verpand is, en een ziel waarmede wij aan de Heere verpand zijn. Nodig is met Job te kunnen getuigen: ‘De adem des Almachtigen heeft mij levend gemaakt.’ ‘En zie, een Kananese vrouw ...’ Dat is haar afkomst. Zij komt niet uit Jeruzalem, maar uit een heidense plaats. Zij is een heidin en geen Jodin. Zij hoort niet bij de kerk. Vanuit die heidense landpale komt zij de grens over, waar Orpa voor bleef staan. Met de nood des harten is Ruth de grens over gegaan, zeggende: ‘Uw volk is mijn volk, en uw God mijn God!’ Wat zijn er onder ons weinig, die de grens over gegaan zijn. Velen staan met de dwaze maagden met de neus tegen de gesloten deur. Zó dicht erbij en dan te horen: ‘Voorwaar zeg Ik u: Ik ken u niet.’ Deze vrouw kwam door de overtuiging des Geestes de grens over. God brengt Zijn volk met opzet in nood.

Lezen: Mattheüs 25:1-13

22 januari

ALARMGESCHREI

Ontferm U mijner.

Mattheüs 15:22m

De Kananese vrouw roept niet tot de discipelen. De keuze van Ruth was niet alleen tot het volk, maar ook gericht op de Gód van dat volk. Tot Hem, de eeuwige Hem, Licht uit Licht en Leven uit Leven. Deze vrouw roept uit de benauwdheid des harten en juist dat roepen, dat zuchten, dat worstelen is de trekkende liefde des Vaders, waardoor zij voor wanhoop bewaard wordt. Achitofel had nood zonder gebed en maakte van een misslag zijn doodslag. O, wat is die man toch diep gevallen om zichzelven te doden en de tijd niet af te wachten tot de dood hem zou vinden.

De Kananese vrouw roept tot Hem, Die van de Vader verordineerd is tot Middelaar, om te staan waar alle vlees moet vergaan. O, die Voorspraak! Waar niemand spreken kan, spreekt Hij en dat is niet zonder vrucht. De nood drijft haar tot Hem, want Hij is haar door het gehoor des Woords geopenbaard en zij gelooft wat zij van Hem heeft gehoord, namelijk dat Hij wonderen doet. Ze gelooft dat Hij, Die alleen God is, Mens geworden is.

De aanhef van haar gebed is eerbiedwaardig en ernstig. Zij kent Hem, zoals Kájafas en al de Schriftgeleerden in hun opgeblazenheid Hem niet kenden. Zij roept Hem aan met Zijn gedenknaam ‘Heere’. O, die zoete Verbondsnaam van dat genadeverbond, waarvan Christus het Hoofd en de Bedienaar is, zijnde van een zoveel beter verbond Borg geworden. Een onvalbaar Hoofd en een onverbreekbaar verbond!

Deze vrouw is vernederd en daardoor aangenaam, omdat het een vrucht uit het verbond is. Luidkeels klinkt haar alarmgeschrei: ‘Ontferm U mijner!’

Lezen: Ruth 1

23 januari

GELUKKIGE ONGELUKKIGE

‘Heere, Gij Zone Davids, ontferm U mijner!’

Mattheüs 15:22m

De Kananese vrouw weet wat zij roepen moet, want zij kent haar nood. Het is niet een blindelings roepen, of een roepen uit de wanhoop, maar wel een boetvaardig roepen. Zij is in zichzelf onwaardig. David getuigt in Psalm 119: ‘Ik heb U mijn wegen verteld.’ Dat geeft lucht aan een astmatische ziel, die de adem vanwege de nood niet door kan trekken. Laat ons eens zien waarin de nood van deze vrouw bestaat.

Ze roept: ‘Mijn dochter is deerlijk van den duivel bezeten!’ Mijn kind is vlees van mijn vlees. Mijn vlees verteert het vlees van mijn dochter, die mijn vrucht is. O geliefden, wat een gewaarwording! Ze belijdt: Mijn kind is een duivelskind en verloren, want het draagt mijn bloed, het bloed der zonde. O, wat kan dat klemmen!

Laat ons eens zien, wat zeldzaam gezien wordt, en luisteren naar wat zelden meer gehoord wordt, namelijk een ootmoedig smeekgebed. Ze bidt: ‘Heere, Gij Zone Davids!’ ‘Gij, Die van een onheilige een heilige kunt maken en van een groot zondaar een gezaligde zondaar.’ Wat een Godskennis heeft deze vrouw door het onderwijs des Geestes. O, een greintje zaligmakende kennis is méér dan doctor te zijn in de Godgeleerdheid zonder het mosterdzaadje des geloofs te bezitten. De kennis maakt opgeblazen, maar de liefde sticht. Gelukkige ongelukkige, die zaligmakend gelukkig gemaakt wordt en eens zalig zal zijn zonder ongelukken. Het zal wat zijn met hersens vol kennis gepraat te hebben en geestelijk krankzinnig te sterven!

Lezen: Psalm 119:25-40

24 januari

GEEN GEHOOR

Mijn dochter is deerlijk van den duivel bezeten.

Mattheüs 15:22b

De vrouw roept: ‘Mijn dochter is in grote nood en verkeert menigmaal nabij de dood.’ Een radeloze moeder met een radeloos kind zal ten laatste als een goddeloze moeder met een verloren kind gered worden. ‘Bid en u zal gegeven worden.’ Dit is bidstof om te bidden. De nood is haar opgebonden, maar haar man niet. O geliefden, terwijl vrouw en man hier één zijn, valt er een eeuwige scheiding als één van beiden gezaligd wordt. De vrouw binnen en de man buiten, of andersom.

Krijgt deze vrouw meteen gehoor? Nee, want dan zou het wonder niet zo groot geweest zijn voor haar. Eerst komt voor haarzelf de geloofsbeproeving, en dan haar dochter als een vrucht van de verlossing. Doch Hij om Wien het bij die vrouw ging, antwoordde haar niet één woord. Is dat nu Jezus, Die alleen redden kan en toch niet redt? Zou Hij dan niet horen, Die het oor geplant heeft? Ach, wat een donderslagen en bliksemschichten zijn er door die arme ziel heengegaan! ‘Voor u niet, heidin! Het gaat met uw kind voor eeuwig de wanhoop in!’

Waarom antwoordt Jezus haar niet? Uit liefde zwijgt Hij, maar straks zal Hij uit liefde zeggen: ‘O vrouw, groot is uw geloof.’ Nu echter nog niet, want zij is nog niet genoegzaam ontdekt. Zij is de hond nog niet. Het gaat bij haar nog te veel over de weldaad van de genezing. Als zij geholpen zal worden, zal zij niet alleen een bidder, maar ook een aanbidder zijn. Nu krijgt zij echter geen één woord. Zou God Zijn genâ vergeten?

Lezen: Psalm 77:1-10

25 januari

VEST OP PRINSEN GEEN BETROUWEN

En Zijn discipelen tot Hem komende …

Mattheüs 15:23m

Ziet u de Kananese vrouw gaan? Dolk- en zwaardsteken doortrekken haar ziel. ‘Gij hebt geen heil bij God, en gij ligt buiten het verbond. Alle beloften zijn alleen voor de Kerk en alle oordelen en dreigementen voor u.’ Wat moet zij zeggen? ‘Geen wonder, dat er voor mij geen wonder is, want zo’n Kanaänitische kan toch nooit een Sioniet worden.’ Terwijl ze in die nood is, loopt Jezus maar door. Hij toch laat Zijn rug zien en verbergt Zijn aangezicht, dat alleen vrolijkheid en licht geeft. Wat hebben die verscheurende beesten haar, terwijl ze liep onder een zwijgend God, toegeroepen? ‘Mens, uw nood is niet echt, want het gaat er bij u alleen om, dat het kind genezen wordt en de wortel der zaak wordt bij u gemist. Het gaat u niet om God Zelf, maar gij gebruikt Hem alleen maar als een nood-God, en als God de nood weggenomen heeft is alles weg.’

De Zone Davids houdt Zich als doof van haar af, maar de Vader trekt krachtdadig met de koorden der eeuwige liefde, maar dat weet deze vrouw niet.

‘En Zijn discipelen tot Hem komende ...’ Dat is dus de Kerk, die hoort haar roepen tot moe wordens toe. Hier weet de Kerk geen weg met de Kerk. Er is ook geen zaligmakende Kerk op aarde, maar wel een Kerk, die zalig gemaakt wordt. De discipelen bidden niet voor haar, maar lopen haar voorbij, want zíj zijn Joden en de vrouw is een heidin. En de middelmuur was voor haar nog niet verbroken, want de Geest was nog niet uitgestort, overmits Jezus nog niet verheerlijkt was. De discipelen bidden wel, maar niet voor de vrouw en ook niet voor haar dochter. Vest op prinsen geen betrouwen!

Lezen: Psalm 146

26 januari

UITGELEDIGD

Laat haar van U, want zij roept ons na.

Mattheüs 15:23b

De discipelen bidden: ‘Laat haar van U, want zij roept ons na.’ En wat doet Christus? Stuurt Hij haar weg? Dat is zij nog niet eens waard! De gehele wereld is verdoemeniswaardig. De vrouw hoort het gebed van Zijn discipelen, dat evenwel niet verhoord wordt. Christus ziet de vrouw lopen, alsof zij eeuwig lopen zou zonder ooit verhoord te worden. Dan geeft Hij de discipelen een antwoord en zegt: ‘Ik ben niet gezonden, dan tot de verloren schapen van het huis Israëls.’ Het is afgesneden en er is geen hoop of verwachting meer. Maar nochtans komt ze nader. O, de Vader trekt door! In de vrouw leeft wat in het hart van Esther was: ‘Kom ik om, dan kom ik om!’ Dan zal zij echter ook snel geholpen zijn. Eer men een schaap gemaakt wordt, is men een bok. Het is waar, de weg naar de verlossing gaat dwars door de hel. De weg naar bloed is de weg voor hoeren en tollenaren, want dat zoete bloed maakt van hoeren maagden. Dan vloeit het van Zijn mond: ‘Geheel zijt gij schoon, Mijn vriendin, en er is geen gebrek aan u.’

De Geest werkt in de Kananese vrouw door, totdat zij aan Christus’ voeten zal liggen. Die volharden zal tot het einde, zal zalig worden. Het is een ernstige beproeving, maar nochtans niet boven vermogen.

‘En zij kwam’, uitgeledigd en lag voor Zijn voeten, ‘en aanbad Hem.’ Zij is verenigd met de wille Gods: Het is goed wat Hij doet, en wat Hij laat is ook goed. Ze aanbidt Hem Die alleen waardig bevonden wordt het boek van Gods raad te nemen en het uit te voeren.

Lezen: Esther 4

27 januari

SMAKELIJKE OOTMOED

O vrouw, groot is uw geloof; u geschiede gelijk gij wilt. En haar dochter werd gezond van diezelve ure.

Mattheüs 15:28b

De vrouw smeekt opnieuw: ‘Heere, help mij!’ Dan klinkt het antwoord: ‘Het is niet betamelijk of behoorlijk en ook niet verantwoord voor God en mensen, het brood der kinderen te nemen en dat de hondekens voor te werpen.’ Het mes der beproeving gaat zó diep, dat het hart en nieren doorsnijdt. Er is wel verlossing, maar niet voor háár en haar kind. Wij zouden zeggen: ‘Heere, help toch dat mens!’ Dat zal Hij ook wel doen, maar op Zijn tijd en dat is de beste tijd. ‘En zij zeide: Ja, Heere.’ Waarheid is het, ja, een rechtvaardige waarheid! Brood voor de kinderen, niet voor honden! ‘Doch de hondekens eten ook van de brokjes, die er vallen van de tafel van hun heren.’ O zoete gestalte, o zoete vernedering, o smakelijke ootmoed, o boetvaardige ziel! Ik ben jaloers op u. Wat moet ik heden missen, dat u mag hebben door de Heilige Geest in u gewrocht. ‘Toen antwoordde Jezus en zeide tot haar: O vrouw, groot is uw geloof; u geschiede gelijk gij wilt. En haar dochter werd gezond van diezelfde ure.’ Christus giet haar vol met Zijn liefde in de wegneming van haar ellende en schuld, die door Hem voldaan zal worden. ‘Groot is uw geloof, u geschiede gelijk gij wilt.’ De vrouw wist niet, dat ze geloof had, maar het openbaart zich in de volharding en worstelingen des geloofs. Haar wil is verenigd met de wille Gods, Die haar ziel redt en haar huwelijksvrucht geneest. Haar kind wordt gezond en ook de ziel van deze moeder!

Lezen: Markus 7:24-30

28 januari

WIE IS DE MEESTE?

Te dierzelver ure kwamen de discipelen tot Jezus, zeggende: Wie is toch de meeste in het Koninkrijk der hemelen?

Mattheüs 18:1

We lezen in Mattheüs 18 de woorden van de oudste en de betrouwbaarste Leraar, Die niet te veel, maar ook niet te weinig kan zeggen. Hij is volmaakt in Zijn zwijgen en volmaakt in Zijn spreken. Hij kan alleen met een Goddelijk geduld omgaan met zulke ondeugende en ongestadige leerlingen, die geregeld in de hoek gezet moeten worden.

Mijn moeder sprak uit de praktijk van haar leven: ‘Ik werk dag en nacht om mijn kinderen groot te krijgen, maar de Heere heeft veel meer werk, door middel van verdrukkingen en kastijdingen, om míj klein te krijgen en nederig te houden.’

De discipelen kwamen tot Hem, Wiens Persoonsnaam is Jezus. Toe wie kan men beter gaan dan tot Jezus? Jezus is alleen Jezus! Zij kwamen echter niet tot Hem om gezaligd te worden. Nee, maar ze vroegen aan Hem, wie toch de meeste was in het Koninkrijk der hemelen. Ik hoef niet ver te zoeken om iemand te vinden die de meeste is, want dat ben ik! Een ander mag ook bekeerd worden, maar niet zo wonderlijk en niet zo diep geleerd worden als ik. Er zijn immers geen betere bidders en prekers dan ik? Men zal wel zeggen of denken: Maar man, dan bent u een verschrikkelijk mens! Inderdaad, dat ben ik. De tweede Nebukadnezar! Eén ding is gelukkig, namelijk als men met die verdorven kwalen aan de troon terecht mag komen, roepende om van zulke allerslechtste zonden genezen te worden.

Lezen: Mattheüs 18:1-9

29 januari

KLEINTJES KRIJGEN VOORRANG

En Jezus een kindeken tot Zich geroepen hebbende, stelde dat in het midden van hen,
En zeide: Voorwaar zeg Ik u: Indien gij u niet verandert en wordt gelijk de kinderkens, zo zult gij in het Koninkrijk der hemelen geenszins ingaan.

Mattheüs 18:2 en 3

Het was een wonder dat zo’n klein kind kwam, want voor wie is een klein kind banger dan voor dertien grote, vreemde mannen? Maar als Christus dat kind roept, trekt Hij het met koorden der liefde. Gelukkige ouders, wier kind daar juist was om geroepen te worden. Ach, had daar een van mijn kinderen of kleinkinderen gelopen! Ach, Heere Jezus, roep mijn kinderen en kleinkinderen ook.

Nu, zulk een klein kind zette de Heere Jezus in het midden van hen. Nu moeten zulke grote mannen, die eerst over elkander heen gezien hadden, naar beneden zien. En dat kind, dat kleine kind, staat daar zo vrij in de liefde, dat het helemaal niet bang is. De liefde drijft ook in dat kind alle vrees buiten. Ach, Heere Jezus, maak deze doorn ook nog eens klein, zodat Gij alleen groot zijt. O, ik ben maar te groot en te wijs om dwaas te zijn. Was ik, wat ik weleens gemaakt ben, maar nederig en klein.

‘En [Hij] zeide …’ Het naar beneden zien was niet genoeg. De discipelen moesten ook ‘horen’ wat ze nog nooit gehoord hadden. De kleintjes krijgen voorrang en de kreupelen winnen de prijs. Jezus riep dat kindeke niet tot Petrus of tot Johannes, maar tot Hemzelf. Daarom weende dat kind niet. Jezus sprak en het kind zweeg. Het was te klein om te spreken. Het was echter niet te klein om door Jezus geroepen te worden!

Lezen: Markus 9:33-41

30 januari

MELAATSHEID DER ZIEL

En tot Hem kwam een melaatse, biddende Hem en vallende voor Hem op de knieën.

Markus 1:40a

Als er zoveel kwalen waren als er zonden zijn, dan was de wereld allang vergaan. Een mens kan wel zonder kwalen des lichaams zijn, maar zonder zonden nooit. De mens ademt de zonde niet in, maar uit. Elke ademtocht is zonde. Maar dan hangen ook aan elke ademtocht de dood en de hel.

De melaatsheid was in Israël een volksziekte, die menigmaal voorkwam, en waarvan er maar weinigen genezen werden. Het was een vreselijke ziekte, die het lichaam geheel mismaakte. Er ging een dodenstank, een ontbindende lucht der bedorvenheid van uit. Bij levenden lijve verteerde zo iemand. Wat een vernedering is dat voor zo’n hoogmoedig mens, die God heeft willen worden, maar een slaaf des doods en een erfgenaam der hel is geworden. Maar nog erger is de zonde, de melaatsheid der ziel, wanneer wij in de nacht van onze diepe val moeten induiken onder het licht van Gods lieve wet, dewelke de verheerlijker is van al de deugden Gods. In dat licht der heilige wet, waarin de binnenkant van God gezien wordt in het driemaal ‘heilig, heilig, heilig is de HEERE’ (Jes. 6). De tien geboden openbaren de tien hoofdzonden, en elk gebod ontdekt een vuile bron van ongerechtigheid.

Het is dus een wonder als er nog een ziekbed is. De ziekte is rechtvaardigheid, maar als het ziekbed geheiligd wordt tot zaligheid is het barmhartigheid! Er is geen ziekte, die niet aan Gods almacht onderworpen is. Er is geen dood te dood om levendgemaakt te worden.

Lezen: Markus 1:29-40

31 januari

DE ENIGE, ZOETE HEM

En tot Hem …

Markus 1:40a

De zonden hebben ziekten en dood op de wereld gebracht. De ellendigste ziekte van alle ziekten is, niet ziek te willen wezen en toch ziek te moeten zijn. De ziekte legt de gehele mens neer en de dood werpt de mens op zijn rug. Ziek zijn zonder geduld is dubbel ziek zijn. Ziek zijn met pijn brengt zoveel ellende mee, dat de mens zichzelf waarneemt als niet meer dan pijn te zijn.

Van de melaatse lezen we: ‘En tot Hem kwam …’ Hij kwam tot Hem, de enige Hem, die zoete Hem. Die man was niet zenuwachtig, maar rustig en kalm. Het Evangelie heeft nog nooit een mens overspannen gemaakt, maar ontspannen. Het geeft hem rust. Mozes geeft onrust, maar dat is ook zijn werk en zijn ambt. Mozes maakt de ziel hopeloos, radeloos en goddeloos. Hij overlaadt haar met de eeuwige vloek en laat haar zo liggen. Maar de Meerdere Boaz zoekt het front van de wet op. Vindt Hij een Moabitische, dan raapt Hij haar op en maakt haar zo zuiver als Hij Zelf is. Hij trouwt ermee, haar gekocht en betaald hebbende. Wat hebben ze ervan te zeggen? Wie zal beschuldiging inbrengen tegen de uitverkorenen Gods?

Ach, mocht Hij mij, bitter en hardnekkig zondaar, eens week maken! Wat is verharding toch een nare ziekte. Die wordt door de wet niet verbroken. Dat is alleen het werk des Evangelies. De wet zei tot de man: ‘U mag niet naar Jezus gaan, want u bent onrein, en dat hebt gij uzelf gemaakt. Maak uzelf ook weer rein door te voldoen aan hetgeen u moest doen.’ En toch … ‘tot Hem kwam een melaatse.’

Lezen: Lukas 5:12-16

1 februari

EEN WONDERLIJKE TIJDING

En tot Hem kwam een melaatse …

Markus 1:40a

De melaatse die tot Jezus kwam, was opgegeven. Hij was overgegeven aan de gevreesde ziekte des doods. Hij kwam bij de juiste Dokter, Die pijnloos en kosteloos geneest. Naar Leviticus 13 en 14 moest hij in de eenzaamheid zijn ellendig leven in dood en ellende eindigen. Maar deze ellendige heeft van Jezus gehoord. Hij heeft gehoord dat Hij kan wat niemand kan. Wat een wonderlijke tijding! Alles afgesneden, zonder hoop, niets dan wanhoop, en dan te horen dat er een Heelmeester, een Verlosser is, en dat om niet. Die man kon niet meer wegblijven. De moordenaar aan het kruis ook niet. Hetgeen hij van Christus gehoord had, was voor hem nog niet de genezing, maar wél de weg tot de genezing. Nog bekeerd te kunnen worden, nog zalig te kunnen worden. Voor eeuwig opgegeven en dan toch nog een weg ten leven! O, wat een wonder, nog in Gods beeld hersteld te kunnen worden. O God, als dat eens gebeurt! Nu ben ik de ellendigste, dodelijk krank, zonder genezing, voor eeuwig krank, en rechtvaardig voor eeuwig verloren. En dan te mogen horen: ‘Gij zult Zijn Naam heten Jezus.’ O, zoete Jezus, in Wie God woont en al de volheid der genade. Genade voor genade! Dat ‘nooit meer’ is zo lang. O, een mens zegt weleens: ‘Ik ben maar een onbekeerd mens’, maar als het ingeleefd wordt, schreeuwt de ziel: ‘Onbekeerd, voor eeuwig onbekeerd.’ En toch … Al zou men voor eeuwig verloren moeten gaan, dan zou men toch voor eeuwig doorwenen: ‘Ik, ik heb gezondigd, en gedaan wat kwaad is in Uw heilige ogen.’ Zó komt de melaatse tot Christus. Waarom? Omdat hij getrokken wordt.

Lezen: Jeremia 31:1-9

2 februari

EEN GENADIGE TREKKING

Niemand kan tot Mij komen, tenzij dat de Vader, Die Mij gezonden heeft, hem trekke; en Ik zal hem opwekken ten uitersten dage.

Johannes 6:44

De melaatse kwam tot Jezus, omdat hij getrokken werd. Wie tot Jezus komt, reist van Sinaï, waar alles donder, bliksem en een eeuwige nacht is. Maar zie, daar breekt de Morgenster door in al Zijn dierbaarheid. De schoonste schoonheid moet men bij Jezus zoeken. Wie Hem ziet, wil Hem eeuwig zien. Het aanschouwen van Hem zal de eeuwige zaligheid zijn. Hier is alles ten dele, maar dan zullen wij Hem zien zonder geloof. Dan zullen wij voor eeuwig bezitten zonder hoop. En de liefde zal eeuwig blijven. Voor eeuwig zullen wij in Hem zijn, van Wie de apostel getuigt: ‘God is liefde’.

De melaatse kwam tot Hem, en gelijk ook tot de Kerk. Maar de Kerke Gods en Gods knechten kunnen hem niet redden. Er is geen zaligmakende Kerk op aarde, maar wel een Kerk die door een Zaligmaker gezaligd wordt. De arme mens hangt echter zo aan de Kerk. En vooral aan Gods knechten, die net als de profeet Elia ook door en door mens zijn. Ja maar, de apostel zegt toch dat het gebed van de rechtvaardige veel vermag? Ja, dat is een geschonken gebed, dus gewrocht door de Heilige Geest. Broeder Potappel zei eens: ‘Ik heb genade nodig om u over te hebben, waar God u voor over heeft.’ Die genade mocht Elihu bezitten toen hij zei: ‘Laat Job beproefd worden tot het einde toe.’

Waar kwam deze melaatse, deze ellendige, vandaan? Uit de muil van de god dezer eeuw. O, wat een eeuwig wonder om gered te worden uit die muil door een Leeuw, Die tegelijk ook Lam is.

Lezen: Johannes 6:41-51

3 februari

ONBREEKBARE KOORDEN

Laat mijn smeken voor Uw aanschijn komen, red mij naar Uw toezegging.

Psalm 119:170

De melaatse mocht tot Jezus getrokken worden. Ach, mocht ik ook nog eens tot U komen, o Heere Jezus, want ik kan en wil tot U niet komen. ‘Ai, zoek Uw knecht, schoon hij Uw wetten schond; want hij volhardt naar Uw geboôn te horen.’ Die koorden waarmee getrokken wordt zijn wel rekbaar, maar niet breekbaar.

Tot Christus kwam een duivelskind om tot een kind Gods gemaakt te worden door recht en gerechtigheid. Wat zal de duivel die man menigmaal in de weg gestaan hebben, roepende in zijn ziel: ‘Het is voor u niet, want gij reist op de hel aan. Uw ellende is niet echt en recht. Gij zijt Ezau.’ Maar de vangst des tirans is ontkomen. De duivel heeft een gestolen recht op de mens, maar het verheerlijkte recht Gods, dat volkomen verheerlijkt is in de dood van Christus, zal zijn recht vernietigen en de sterke zijn vaten ontroven.

En tot hem kwam een vuurbrand der hel naar ziel en lichaam. Zijn lichaam was verloren en zijn ziel was in zijn waarneming verloren. Hij had alles verloren, voor tijd en eeuwigheid beide. Hij kwam al biddende, smekende en roepende. Deze dingen horen doorgaans bij het leven van hen, die alles tegen hebben om zalig te worden en nochtans zalig moeten worden. Zij ontvangen een biddende gestalte des harten. O, Geest der genade en der gebeden, kom en woon in mijn biddeloos hart, opdat al die flauwe gebeden eens met Jeruzalemszout besprengd mogen worden. En de gebedsboog eens strak getrokken mag worden door de ware behoefte des gebeds.

Lezen: Psalm 119:169-176

4 februari

EEN VERWORVEN GEBED

En tot Hem kwam een melaatse, biddende Hem …

Markus 1:40a

Het gebed dat de melaatse bad, was een gebed van Christus. Dat was verworven door Hem en geschonken door de Geest van Christus, met Dewelke de Vader Hem gezalfd heeft zonder mate. ‘Strijd, verzoekingen en gebed moeten een christen maken’, zo getuigt een van de ouden. De koninklijke weg in alle noden, zowel stoffelijk als geestelijk, is het gebed dat verworven is door Christus’ bloed. Neem dat bloed weg en alles is weg waardoor God – Die een verterend Vuur is – het eigendom wordt van een vuurbrand der hel.

Bidden wil zeggen: de ziel uitgieten. De melaatse zegt: ‘Ik heb U mijn wegen verteld.’ Dat waren allemaal eigen gekozen wegen, kromme, slechte wegen, die te slecht zijn om erover te praten en te schrijven. Men kan de zonde en de duivel dienen door zonder schaamte over de zonde te praten en te schrijven. Maar o, dat bidden met het gehele hart, dat is zo zeldzaam.

Wat is bidden? Dat is volharden, ook al worden wij niet dadelijk geholpen. ‘Zal God dan geen recht doen aan Zijn uitverkorenen, die dag en nacht tot hem roepen?’ Al biddende nadert de melaatse de Fontein des heils. Dat ziet de Kerk niet, maar nochtans zullen zij het zien. Zij zullen zien dat Christus de tranen van Zijn Kerk niet altijd kan zien, zonder ze weg te kussen met de kussen Zijns monds. De melaatse komt tot Hem, Die verlossing werkt in het midden der aarde. Men moet wel zeer vernederd zijn om onder de vleugelen van Christus toevlucht te nemen! Volhard in het gebed!

Lezen: Romeinen 12:9-21

5 februari

HEMELS BANKET

En tot Hem kwam een melaatse, biddende Hem …

Markus 1:40a