Verhoorde gebeden

Rosalind Goforth
Verhoorde gebeden – Persoonlijk getuigenis van een leven met God
© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2017
Oorspronkelijke titel: How I Know God Answers Prayer – The Personal
Testimony of One Life-Time
Uitgegeven door: Harper & Brothers (1921)
Vertaling: Th. van Eijzeren
Omslagontwerp en vormgeving: José van der Meer
Fotoverantwoording: Tyndale University College and Seminary Archives
ISBN 978 94 0290 4574
C-NUR 402-020

www.debanier.nl

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Rosalind Goforth

Verhoorde
gebeden

Persoonlijk getuigenis
van een leven
met God

Jonathan en Rosalind Goforth
waren zendelingen in China van 1888 tot 1934

Zij zullen de gedachtenis der grootheid Uwer
goedheid overvloediglijk uitstorten.
Psalm 145:7

Ga (…) en boodschap hun wat grote dingen de
Heere u gedaan heeft.
Markus 5:19

Rosalind Goforth (1864-1942)

Rosalind Bell-Smith werd op 6 mei 1864 geboren in Londen. Drie jaar later verhuisde ze met haar ouders naar Montreal, Canada. Rosalind had net als haar vader kunstzinnig talent en studeerde in 1885 af aan de Toronto School of Art. Ondanks haar vaders wens om verder te studeren aan de Kensington School of Art in Engeland, koos Rosalind voor een leven gewijd aan de dienst van God. Ze ontmoette haar toekomstige echtgenoot, Jonathan Goforth, tijdens een bijeenkomst van de Toronto Mission Union, een organisatie die evangeliseerde in de sloppenwijken van Toronto.

In 1887 trouwde Rosalind met Jonathan. Slechts drie maanden na hun trouwdag zaten ze samen op een schip naar China, om daar zending te bedrijven. Nadat ze kennis hadden opgedaan van de taal, begon hun eerste zendingsmissie in de provincie Henan. Omdat het voor een man niet gepast was in het openbaar vrouwen toe te spreken, was het Rosalind die het Evangelie verkondigde aan de vrouwen.

Jonathan en Rosalind kregen elf kinderen, zeven jongens en vier meisjes, waarvan vijf al jong stierven. Hun eerste kind, Gertrude Madeline, stierf aan dysenterie in juni 1889 op de leeftijd van elf maanden. Hun volgende kind, Donald, overleed in 1891, anderhalf jaar oud. Paul, hun derde, werd geboren in 1891, gevolgd door Florence Evangeline (1893-1900), Helen Rosalind (1894-1961), Grace Muriel (1896-1899), Ruth Isabel (1898-1974), William Wallace (1899-1956), Amelia Constance (1901- 1902), Mary Kathleen (1903-1994) en John Frederick (1906-1961).

Behalve het boek How I Know God Answers Prayer (1921) heeft Rosalind nog enkele andere boeken geschreven: Chinese Diamonds for the King of Kings (1920) en Miracle Lives of China (1931), een boek dat ze samen met haar man schreef. Na het overlijden van Jonathan in 1936 schreef Rosalind zijn biografie, Goforth of China (1937), en haar autobiografie Climbing: Memories of a Missionary’s Wife (1940). Op 31 mei 1942 overleed Rosalind in de leeftijd van 78 jaar.

Inhoudsopgave

Voorwoord

1  Ontvangen wat God geeft

2  Vroege lessen in het leven van geloof

3  Ga op je knieën verder (1887-1894)

4  God geeft een arbeidsveld (1894-1900)

5  Verlost van de Boksers (1900)

6  God bewijst Zijn trouw (1902-1908)

7  Het verhaal van een verlof (1908-1910)

8  Onze God van het onmogelijke

9  Tot Zijn eer!

10  Overwinning gevonden

Voorwoord

Het lijkt me goed dit boekje met persoonlijke getuigenissen over verhoorde gebeden een kort voorwoord mee te geven, om uit te leggen waarom ze op schrift gesteld zijn. Sommigen lazen deze getuigenissen al eerder, toen The Sunday School Times ze publiceerde, en vroegen: ‘Hoe kon u toch schrijven over zulke persoonlijke en heilige gebeurtenissen in uw leven?’ Zonder Gods overduidelijke leiding was dat inderdaad onmogelijk geweest.

Het verhaal is als volgt. Tijdens onze eerste verlofperiodes in Canada stond ik vaak verbaasd over het kennelijke ongeloof, wanneer we een duidelijk getuigenis van gebedsverhoring gaven. Soms werd dit geuit door nadrukkelijk schouderophalen, andere keren bleek het uit een plotselinge stilte of abrupte verandering van gespreksonderwerp. Af en toe kregen we de openlijke vraag: ‘Hoe weet u dat dit zonder gebed niet evengoed gebeurd zou zijn?’ Steeds sterker werd de gedachte: als ze een, twee of tien getuigenissen niet geloven, zullen ze dan misschien de optelsom van getuigenissen van een heel leven wél geloven? Hoe meer ik erover nadacht wat het betekenen zou om deze heilige gebeurtenissen op papier te zetten en te schrijven over Gods antwoorden op ons gebed, hoe meer ik terugschrok voor deze taak en de bijbehorende publiciteit. Tientallen verhoringen zijn veel te heilig om in de openbaarheid te brengen. Deze hadden we aan slechts enkele mensen toevertrouwd. Van andere wist niemand iets af dan God alleen. Maar als het opschrijven ervan iets zou uitwerken bij mensen die niet in het bovennatuurlijke aspect van gebed geloofden, kon het niet anders of veel andere persoonlijke en heilige gebeurtenissen moesten openbaar gemaakt worden.

Steeds weer legde ik de zaak opzij; het leek me een onmogelijke opgaaf. Maar nu weet ik dat het van God kwam.

Terwijl maanden en zelfs jaren verstreken, gaf de indruk dat deze gebedsverhoringen opgeschreven móésten worden me geen rust.

Tijdens ons verlof van 1908 tot 1910 werden wij als gezin gezegend met vele en (gerekend naar ons zwakke geloof) wonderlijke antwoorden op ons gebed. Toen de verlofperiode ten einde liep, drong mijn oudste zoon erop aan dat ik de gebedsverhoringen in mijn leven in een of andere vorm zou opschrijven. Hij ontlokte me de plechtige toezegging dit te zullen doen.

Terug in China vergleden de maanden zonder dat ik de pen opvatte. Plotseling kwam echter een levensbedreigende ziekte openbaar en vertelde de arts dat ik mijn zaken op orde moest brengen; uitstel was niet meer mogelijk. Op dat moment werd ik overweldigd door berouw dat ik deze getuigenissen van Gods verhoring nog steeds niet beschreven had. Ik deed de Heere de plechtige belofte dat ze opgeschreven zouden worden als Hij me weer zou oprichten.

Ik dacht er niet meer aan wat anderen misschien zouden denken. Mijn ene gedachte was God te gehoorzamen. De Heere richtte me op en hoewel Hij nogmaals zeer streng met me moest handelen voordat ik mezelf daadwerkelijk aan deze taak wijdde, zijn deze getuigenissen uiteindelijk dan toch opgeschreven – grotendeels in een van de zeldzame rustige momentjes tijdens onze veeleisende zendingsreizen onder de heidenen.

Deze verhalen van gebedsverhoring zijn niet wonderlijker of meer vermeldenswaardig dan Gods antwoorden op het gebed waarvan talloze anderen wereldwijd kunnen getuigen. Ze zijn beschreven en gepubliceerd enkel en alleen omdat ik ze móést opschrijven; anders zou ik God ongehoorzaam zijn.

1. Ontvangen wat God geeft

Worden niet vijf musjes verkocht voor
twee penningskens?
En niet één van die is voor God vergeten.
- Onze Heere Jezus Christus, in Lukas 12:6

Dit boekje spreekt vrijwel uitsluitend over één aspect van gebed – smeekbeden. Dit verslag is een persoonlijk getuigenis over de betekenis van smeekbeden tot mijn hemelse Vader in de alledaagse crises van mijn leven.

Een vooraanstaand christelijk werker die enkele van deze getuigenissen in The Sunday School Times las, zei tegen me: ‘Als je de nadruk legt op het ontvangen van dingen van God, zoals jij doet, maak je het gebed te materieel.’ Volgens mij is dat ver bezijden de waarheid. God is mijn Vader, ik ben Zijn kind. Zelf ben ik blij als mijn kind me zoekt omdat hij het koud heeft, honger heeft, ziek is of bescherming nodig heeft; dat geeft vreugde! Bij mijn hemelse Vader is dat niet anders.

Vaak wordt het gebed omheind met allerlei menselijke regels. Ik ben ervan overtuigd dat God het gebed bedoeld heeft als iets eenvoudigs, iets natuurlijks. Het hoort zo’n voortdurend deel van ons geestelijk leven te zijn als de omgang tussen een kind en zijn ouders thuis. En zoals een groot deel van die omgang tussen kind en ouders eenvoudigweg bestaat uit vragen en ontvangen, zo is dat ook tussen ons en onze hemelse Vader.

Misschien ligt het meest gezegende aspect van dit vragen en ontvangen van God wel in de versterking van het geloof die plaatsvindt wanneer een specifiek verzoek ingewilligd is. Wat is nuttiger en bezielender dan een klinkend getuigenis van wat God gedaan heeft?

Een van mijn meest dierbare herinneringen is die aan een avond waarop een aantal vrienden in ons huis bijeen was. Het gesprek kwam op beantwoord gebed. Meer dan twee uur lang vertelden we elkaar het ene na het andere getuigenis van Gods heerlijke daden. De bezieling van die avond is nog steeds merkbaar in mijn leven.

Eens zei een christelijke voorganger tegen me: ‘Is het mogelijk dat de grote God van het heelal, de Maker van de mensheid, Hij Die over iedereen regeert, belang kan of wil stellen in zoiets onbeduidends als de garnering van een hoed, zoals jij beweert? Dat vind ik ronduit ongerijmd!’

Maar was het niet onze Heere Jezus Christus Die zei dat zelfs de haren van ons hoofd allemaal geteld zijn, dat niet één musje door God vergeten wordt, en dat onze hemelse Vader weet wat we nodig hebben voordat we tot Hem bidden? (zie Matth. 6:8, 10:29-31)

Het is waar dat niets te groot is voor Gods macht. Niet minder waar is de stelling dat niets te klein is voor Zijn liefde! Als we Gods Woord geloven, moeten we geloven – zoals Dan Crawford het zo schitterend uitdrukte – dat ‘de God van het oneindige ook de God van het oneindig kleine is’. Ja, Hij Die de baan van verpletterende ijsschotsen leidt, Hij hoort de roep van het jonge vosje en van de lemming in de sneeuw!¹

Misschien is er nog nooit een mooier getuigenis gegeven van Gods bereidheid om in iedere noodsituatie te helpen dan het getuigenis dat Mary Slessor gaf, toen iemand haar vroeg wat het gebed voor haar betekende. ‘Mijn leven’, schreef ze, ‘is één lang verhaal van beantwoorde gebeden; dagelijks, ja uur na uur. Gebed om lichamelijke gezondheid, gebed bij psychische overspannenheid, op wonderlijke manieren ontvangen leiding, fouten die voorkómen en gevaren die afgewend werden, vijandschap tegen het Evangelie die de kop ingedrukt werd, voedsel dat op precies het juiste moment geschonken werd, ja, voor alles wat te maken heeft met het leven en mijn gebrekkige dienst aan God. Met groot ontzag en verwondering kan ik getuigen: ik geloof dat God het gebed beantwoordt. Ik weet dat God het gebed verhoort!’

Men heeft mij weleens gevraagd: ‘Heeft God je altijd gegeven wat je Hem vroeg?’

O nee! Dat zou een grote onvriendelijkheid van Hem geweest zijn. Een voorbeeld. Als jonge vrouw smeekte ik drie jaar lang dat God een bepaald gebed zou inwilligen. Soms pleitte ik ervoor als voor het leven zelf, zo intens verlangde ik ernaar. Totdat God me zeer duidelijk liet zien dat dit gebed tegen Zijn wil inging. Ik onderwierp mijn wil aan die van Hem in deze zaak. Enkele maanden later gaf God me iets wat oneindig beter was. Vaak heb ik Hem erom geprezen dat Hij me deze bede weigerde. Want had Hij hem ingewilligd, dan had ik nooit naar China kunnen komen.

We moeten ook bedenken dat veel van onze gebeden, ook al worden ze altijd gehoord, niet ingewilligd worden omdat we een bepaalde zonde koesteren, of vanwege ongeloof, of omdat we niet voldoen aan een van de andere Bijbelse voorwaarden voor gebedsverhoring. (Zie de Bijbelstudie achter in dit boekje.)

De nu volgende verhalen over verhoord gebed vormen beslist geen compleet verslag. Hoe zou dat ook mogelijk zijn, aangezien er al die vijftig jaren lang geen dagboek van bijgehouden is? Was dat wel gebeurd, dan konden boeken volgeschreven worden tot eer van Gods genade en macht in het verhoren van die talloze gebeden. Maar ook ik kan uit de grond van mijn hart zeggen: Ik weet dat God het gebed verhoort!

He answered prayer: so sweetly that I stand
Amid the blessing of his wondrous hand
And marvel at the miracle I see,
The favours that his love hath wrought for me.
Pray on for the impossible, and dare
Upon thy banner this brave motto bear,
‘My Father answers prayer.’²

1. Naar een citaat uit ‘The Rhyme of the Three Sealers’, een gedicht in The Seven Seas van Rudyard Kipling (1896).

2. Rosalind citeert een couplet uit een gedicht van anonieme herkomst, ‘God answered prayer’.

‘Hij verhoorde mijn gebed; en wel op zo’n heerlijke manier, dat ik omringd word door de zegeningen van Zijn wonderbare hand
en me buitengewoon verwonder over het wonder dat ik zie, de gunsten die Zijn liefde voor mij gewerkt heeft.
Blijf bidden om het onmogelijke, en durf op uw banier deze wapenspreuk te dragen:
‘Mijn Vader verhoort het gebed!’

2. Vroege lessen in het leven
van geloof

Ik heb lief, want de HEERE hoort mijn stem,
mijn smekingen.
- Psalm 116:1

Toen ik nog een heel klein kind was, trok een zware onweersbui over ons huis. Doodsbang rende ik naar mijn moeder. Zij vouwde mijn handen in elkaar, wees omhoog en herhaalde keer op keer één Naam: ‘Jezus.’ Meer dan vijftig jaren zijn sinds die dag voorbijgegaan, maar deze ervaring maakte een onuitwisbare indruk op mijn kinderlijke gemoed. Ik besefte het bestaan van een Wezen Dat weliswaar onzichtbaar is, maar in staat om te horen en te helpen.

Een vogeltje wijst de weg

De kostbaarste herinneringen aan mijn vroege kindertijd hebben te maken met verhalen die onze moeder ons vertelde. Veel van deze verhalen illustreerden de kracht van het gebed.

Wat bijzonder diepe indruk op me maakte, was het verhaal over onze opa die als klein ventje op bezoek ging bij neefjes en nichtjes in het zuiden van Engeland. Hun huis lag in de nabijheid van een dicht woud. Op een dag werden de kinderen zo door de schitterende wilde bloemen in beslag genomen dat ze hopeloos verdwaalden. Tevergeefs probeerden ze het bos weer uit te komen. Toen riep de oudste, ook nog maar een jong meisje, de bange kleintjes bij zich en zei: ‘Toen moeder stierf, zei ze dat we het altijd aan Jezus moeten vertellen als we een probleem hebben. Laten we knielen en vragen of Hij ons naar huis brengt.’ Ze knielden neer. Terwijl zij bad, deed een van de kleintjes zijn ogen open. Vlak naast zijn hand zat een vogeltje, zo dichtbij dat hij onwillekeurig zijn hand ernaar uitstak. De vogel hupte opzij, maar bleef dicht bij het kind – alsof hij hem de weg wilde wijzen. Al snel liepen ze allemaal achter de vogel aan, die steeds net voor of boven hen vloog en soms op de grond pal naast hen mee hupte. Opeens vloog het vogeltje op. In een ommezien was hij uit het zicht verdwenen. De kinderen keken om zich heen. Ze ontdekten dat hun kleine gids hen naar de bosrand gebracht had en zagen het huis al liggen.

Met zulke indrukken op zo’n ontvankelijke leeftijd is het niet verwonderlijk dat ik als heel jong kind reeds leerde het gewoon ‘aan Jezus te vertellen’ wanneer ik een probleem had.

Tandpijn

In de mist van mijn herinnering staat een andere gebeurtenis me nog helder voor ogen. Ik zal zo’n zes of zeven jaar oud geweest zijn. Tijdens het spelen in de tuin werd ik overvallen door acute tandpijn. Ik rende naar mijn moeder, maar wat zij ook probeerde, niets leek de pijn te verzachten. De tandzenuw moet blootgelegen hebben, want het was een hevige pijn. Toen schoot de gedachte door me heen: ‘Jezus kan me helpen.’ En daar op die plek, met mijn hoofd tegen de borst van mijn moeder, zei ik in mijn hart: ‘Heere Jezus, als U deze tandpijn nu wegneemt, nu meteen, dan zal ik drie jaar lang Uw kleine meisje zijn.’

De pijn was volledig verdwenen, nog voordat ik mijn gebed goed en wel beëindigd had. Ik geloofde dat Jezus de pijn weggenomen had. Het gevolg was dat ik jarenlang bang was iets te doen waarvan ik wist dat het verkeerd was, wanneer ik in de verleiding kwam ondeugend te zijn. Ik vreesde dat de tandpijn zou terugkeren als ik van mijn kant het gesloten verbond, want zo ervaarde ik het, zou schenden. Deze kleine gebeurtenis had grote impact op mijn jonge leven. Het gaf me een voortdurend besef van Gods tegenwoordigheid en hielp zo mee me voor te bereiden op de openbare belijdenis dat Christus mijn Zaligmaker is, enkele jaren later. Toen was ik elf jaar oud.

Zoek eerst het Koninkrijk

Ongeveer een jaar na mijn openbare belijdenis gebeurde er iets wat mijn geloof versterkte en me ertoe bracht God op een nieuwe manier als Vader te zien.

Op paaszondag was het ’s morgens zo warm dat je alleen voorjaarskleding kon dragen. Mijn zus en ik besloten tijdens het ontbijt dat we niet naar de kerk zouden gaan, want we hadden niets anders dan onze oude winterkleren. Terug in mijn kamer pakte ik mijn Bijbel en sloeg hem open bij het zesde hoofdstuk van Mattheüs. Mijn oog viel op deze woorden: ‘En wat zijt gij bezorgd voor de kleding? (…) Zoekt eerst het Koninkrijk Gods en Zijn gerechtigheid, en al deze dingen zullen u toegeworpen worden.’

Het was alsof God deze woorden rechtstreeks tot mij richtte. Ik besloot naar de kerk te gaan, ook al moest ik mezelf vernederen door in mijn oude winterjurk te gaan. De Heere hield Zijn belofte; nog steeds voel ik de kracht van de opstandingsboodschap die dag in mijn hart. De volgende dag arriveerde er een doos van een verre tante. Niet alleen nieuwe jurken zaten hierin, maar ook allerlei andere zaken die onder de noemer ‘al deze dingen’ vallen.

Financiële hulp

In deze tijd ontving ons gezin een onvergetelijk bewijs van Gods liefdevolle zorg. Mijn ouders werden geconfronteerd met grote financiële zorgen. Jesaja 65:24 werd letterlijk vervuld: ‘Voordat zij roepen, zo zal Ik antwoorden; terwijl zij nog spreken, zo zal Ik horen.’

Eerst moet ik uitleggen dat we destijds afhankelijk waren van een inkomen dat we viermaal per jaar ontvingen via een gevolmachtigde van mijn moeder in Engeland. Onvoorziene omstandigheden hadden onze reserves zo ver uitgeput dat we midden in het kwartaal nog maar leefgeld genoeg hadden voor een week. ‘De Heere zal voorzien’, verzekerde mijn lieve moeder ons; ‘wie op Hem vertrouwt, laat Hij niet in de steek.’ Diezelfde dag arriveerde een brief van de gemachtigde uit Engeland met daarin een postwissel ter waarde van een bedrag dat ruim voldoende was om in onze behoeften te voorzien totdat de gewone overschrijving weer zou komen. Deze onverwachte postwissel op precies het juiste moment bleek een eenmalig extraatje.

Zondagsschoolleerlingen

Enkele jaren later, we waren inmiddels naar een onbekende stad verhuisd, werd het verlangen sterk om mijn Meester te dienen door een specifieke taak op me te nemen. Op een dag werd in mijn Bijbelklas een oproep gedaan namens een naburige zondagsschool; ze hadden onderwijzers nodig. Toen ik mezelf de volgende zondag bij het hoofd van de school meldde en mijn diensten aanbood, werden die afgewezen. Niet verbazingwekkend, want ik was jong en ze kenden me niet. Als ik een klasje wilde lesgeven, zo werd me gezegd, moest ik mijn eigen leerlingen maar vinden. Met een grote brok in mijn keel liep ik die dag naar huis.

Uiteindelijk besloot ik me niet te laten ontmoedigen. Ik bad de Heere me te helpen een paar leerlingen te vinden. Elke voetstap die ik de zaterdagmiddag daarop zette in een straatje dicht bij huis, zette ik biddend, en toen ontving ik de belofte dat ik negentien kinderen voor de zondagsschool zou krijgen. De volgende dag zag de zondagsschoolleider een zegevierende jonge vrouw aankomen met zeventien kinderen in haar kielzog. Het is onnodig te zeggen dat ik nu wél een klasje onder mijn hoede kreeg.

Gods leiding in een tijd van crisis

In de herfst van 1885 besloot de Toronto Mission Union, een geloofszending, het werk uit te breiden tot de achterbuurten van de stad. Samen met drie anderen werd ik aangewezen dit werk op poten te zetten. Alles wat hierbij kwam kijken, was volslagen nieuw voor mij. Maar wat bleek het allemaal nuttig en bezielend! Want juist door de confrontatie met allerlei overweldigende moeilijkheden, die in mijn onervaren ogen onoverkomelijk leken, leerde ik dat gebed het geheim is dat iedere hindernis overwint; de sleutel die elke gesloten deur opent.