Je bent mijn moeder niet!

Je bent mijn moeder niet! is het eerste deel in de serie Girls’ alert.

Anja Bout-Monteau
Je bent mijn moeder niet!
© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2017
Omslagontwerp en vormgeving: Albert Bloemert
Foto omslag: iStock
ISBN: 978 94 0290 4604
NUR: 340 060

www.debanier.nl

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Hoofdstuk 1

‘Nou, wat doen we? Kleertjes of speelgoed?’ Isabel kijkt haar vriendinnen om beurten aan.

‘Een shirtje’, zegt Maura. ‘Komt altijd van pas.’

Jenthe staat bij de plank met knuffels. Ze laat haar vinger over een grijs zeehondje gaan. ‘Deze vind ik zo schattig …’ ‘Oké’, besluit Isabel. ‘Dan wordt het een shirtje met een zeehondje erop.’

Maura schiet in de lach. ‘Knap als je dat weet te vinden!’

‘Ik bedoel maar’, zegt Isabel, ‘het is nu kwart voor drie en we hebben om drie uur afgesproken. Duzzz …’

Na wat heen en weer gepraat gaan ze de winkel uit met een Nijntjeshirt. Het is tien minuten fietsen naar Nine en Marc.

De meiden hebben hun fietsen nog niet op slot gezet of Liv komt naar buiten. ‘Leuk dat jullie er zijn! Kom gauw binnen, ze zijn boven. Ik had gezegd dat ik er ook zou zijn, toch? Heb net beschuit met muisjes klaargemaakt. Ben zo benieuwd hoe jullie de baby vinden.’

‘Dank jullie wel! Gaaf!’ Nine houdt het shirtje omhoog. ‘Kijk eens, Sem’, zegt ze tegen de baby, die naast haar op bed ligt. ‘Gekregen van de vriendinnen van tante Liv.’

‘Tante Liv …’ Isabel sluit even haar ogen. ‘Dat klinkt!’

‘Zeker weten’, zwijmelt Liv. ‘Van het snoeperigste ventje ever.’

Sem maakt wat smakgeluidjes in zijn slaap.

‘Lief, hè?’ zegt Nine. Ze streelt zijn wangetje. ‘Zijn huidje is zo zacht.’ Als haar wijsvinger zijn handje raakt, grijpt hij die meteen beet.

‘Lijkt hij op een van jullie?’ vraagt Jenthe.

Nine haalt haar schouders op. ‘Kan ik nog niet goed zien. Hij heeft wel een soort gleufje in zijn oorlelletjes, net als Marc. Grappig, hè?’

‘Geinig dat je dat soort trekjes terug ziet komen in je familie.’ Maura spreidt haar vingers. ‘Ik heb lange vingers. Geërfd van mijn moeder. En zij heeft het weer van haar vader.’

‘En ik heb het haar van mijn moeder’, zegt Isabel.

Jenthe pakt gelijk een lok beet. ‘Om jaloers op te worden, die lange koperen krullen!’

‘Stop jij eens gauw met dat overdreven gepraat.’ Isabel duwt Jenthes lippen op elkaar.

‘Dat noem je niet overdreven maar enthousiast’, murmelt Jenthe.

Isabel kan haar ogen niet van het kleine blonde koppie afhouden. Wat is dat schattig, zo’n baby’tje. Daar móét je wel van houden. Dat is ook duidelijk in de ogen van Nine te zien. Ze kijkt zo vertederd naar het kleine jongetje.

Zou Vinchy ook zo naar haar gekeken hebben toen ze gebo- ren was? Dat kan haast niet anders. Het is waar, de situatie was minder rooskleurig dan hier, maar natuurlijk moet ze stapelgek zijn geweest op haar kind. Welke moeder is dat nou niet?

Maar hoe kan het dan dat ze later toch bij haar weg moest en bij oom Ruud en tante Fem kwam wonen? Oké, het was altijd een rommeltje thuis. Overal vuile was en ze aten op de gekste tijden de gekste dingen. En hoe vaak had ze niet voor een dichte deur gestaan. Maar verder … Ze kan zich niet veel meer herinneren van de jaren bij Vinchy thuis, alleen flarden, bepaalde gebeurtenissen.

‘Wil je Sem ook even vasthouden?’

Isabel schrikt op uit haar gedachten. Nine kijkt haar lachend aan.

‘Ik? Vraag je dat aan mij?’

‘Ja, je zit zo verliefd naar hem te kijken.’

Isabel voelt haar wangen kleuren. ‘Hij is ook zo schattig. Maar ik heb nog nooit zo’n klein baby’tje vastgehouden.’

Nine legt de kleine Sem in Isabels armen. ‘Kijk, het gaat vanzelf. Zulke dingen hoef je niet te leren.’

Als Isabel thuiskomt, zijn oom Ruud, tante Fem en de tweeling er nog niet. Wat zal ze gaan doen? Beginnen in het Engelse leesboekje? Ze trekt haar neus op. Ze heeft echt geen zin om op zaterdagmiddag voor school aan de slag te gaan. Bovendien hoeft ze er pas na de herfstvakantie een verslag over in te leveren. Ze heeft dus nog een paar weken. Haar kamer opruimen? Die is topnetjes. Handletteren? Yes! Beneden aan de grote tafel. Even op Pinterest zoeken naar nieuwe ideeën.

Banners zijn ideaal, vindt Isabel. Ze geven meer eenheid in je tekst. Ze gebruikt ze vaak. Super dat ze nu een handig stappenplan heeft gevonden om ze te maken. Met haar rode brushpen tekent ze na wat ze op haar computerscherm ziet. Twee gebogen lijnen. Die verbinden door kleine verticale streepjes.

Haar gedachten glijden terug naar het kraambezoek. Echt fijn om bij een vriendinnengroep te horen waar je zulke dingen samen mee kunt doen. Met Liv en Jenthe is ze al bevriend vanaf groep 5 van de basisschool. Ze speelden altijd veel bij elkaar thuis. Maura is pas halverwege de brugklas, na haar verhuizing vanuit Middelburg, bij hen op school gekomen. Als je ziet hoe goed ze bij de meiden past, is het niet te geloven dat ze nog geen jaar geleden bij de vriendinnengroep gekomen is.

Toen Nine, de zus van Liv, ging trouwen, mochten Isabel en Jenthe op de receptie komen. En zo gauw Liv wist dat er een baby op komst was, hield ze haar vriendinnen uitvoerig op de hoogte.

Mooi om te zien dat Nine zo dol is op Sem. Zo vanzelfsprekend. Een bloedband is toch wel iets heel bijzonders.

Ze tuurt naar het scherm en voert de volgende stap uit.

Bloedband … Bloedeigen … Vinchy gebruikt die woorden tegenwoordig nogal vaak als ze elkaar ontmoeten. ‘Jij bent mijn bloedeigen kind, Isa’, zegt ze dan. De laatste paar keren dat ze haar heeft ontmoet, drong ze erop aan dat zij zou komen logeren, misschien zelfs wel weer bij haar kon komen wonen. ‘Jij bent mijn dochter, ik ben jouw moeder. Wij horen bij elkaar. Er is een bloedband tussen ons. Vergeet dat nooit!’ Drammen noemt oom Ruud het, druk uitoefenen.

Hè, dit lijntje is fout. In een reflex probeert ze het weg te wrijven. Dom, nu heeft ze een grote rode vlek geproduceerd. Had ze het nou toch maar eerst met potlood getekend. Ze scheurt het vel uit haar schetsboek, verfrommelt het tot een prop en mikt die in de oudpapierbak. Dan diept ze een potlood op uit haar etui en begint opnieuw.

Met half dichtgeknepen ogen tekent Isabel de lijnen op het witte vel. Dan houdt ze het schetsboek op armlengte van zich af. Niet helemaal symmetrisch. Ze gumt wat weg en tekent nieuwe lijntjes, kijkt weer. Ja, zo is het beter.

Toch is het maar de vraag of oom Ruud gelijk heeft. Hoe wreed is het om een kind te scheiden van zijn moeder? Megawreed. Eigenlijk is het toch goed te begrijpen dat Vinchy zo aandringt op een hereniging? Ze heeft gewoon een punt.

Isabel pakt de rode brushpen en begint de potloodlijntjes over te trekken. Deze banner wordt perfect.

‘Sem past jullie shirtje al!’ roept Liv een paar weken na het kraambezoek. ‘Ik heb een foto.’ Met een vaartje komt ze op haar vriendinnen afgefietst. ‘Gisteravond gemaakt.’

Uit het niets verschijnt Verbeek, de conciërge, en rent met hetzelfde vaartje achter Liv aan. Hij pakt haar bagagedrager beet. ‘Stoppen, dame! En afstappen. In de fietsenkelder wordt niet gefietst.’

‘Wel dus’, giebelt Isabel.

Liv springt van haar zadel, wankelt. ‘Sorry, meneer.’ Haar wangen kleuren.

‘Volgende keer is het nakomen geblazen.’ Met een nijdige blik loopt hij verder.

De drie andere meiden barsten in lachen uit. ‘Jij staat na een heerlijk oppasavondje in één klap met beide benen op de grond.’

‘Ik lág bijna in één klap op de grond, zal je bedoelen. Die vent spoort niet.’ Met een ruwe beweging zet Liv haar fiets in het rek. Ze pakt haar tas en draait zich naar haar vriendinnen.

‘Laat zien’, zegt Jenthe.

Liv pakt haar mobiel en showt haar neefje met Nijntje op zijn buik.

‘Lief!’ roepen de meiden.

‘Dat rood kleurt goed bij zijn blonde haartjes’, vindt Jenthe. Dan gaat de bel.

‘Stuur je hem effe door?’ vraagt Isabel.

‘Komt goed.’ Liv pakt Maura bij haar arm. ‘Nu eerst naar de les. Opschieten, Mau! Anders komen we te laat en ik heb geen zin om weer op mijn dak te krijgen.’

‘See you in de pauze’, roept Isabel hun nog na. Samen met Jenthe loopt ze naar het vwo-gebouw.

Als Isabel bij Nederlands geconcentreerd zit op te letten, voelt ze Jenthes elleboog tegen haar arm.

‘Liv heeft die foto gestuurd’, fluistert Jenthe.

‘Gaaf.’ Isabel probeert zich te focussen op mevrouw Hoogdorps uitleg over hyperbolen.

‘Een hyperbool is de stijlfiguur van overdrijving. Een reden om een hyperbool te gebruiken kan zijn dat je een emotie of een mening extra nadruk wilt geven. Een voorbeeld …’

Naast haar is Jenthe druk bezig met haar mobiel. Isabel buigt opzij en ziet hoe Jenthe inzoomt op het shirt van Sem. ‘Een voorbeeld: de regen valt met bakken uit de lucht.’ Hoogdorps stem klinkt ver. ‘Of: ik sta al een eeuw op je te wachten.’

Opletten! gebiedt Isabel zichzelf. Ze gaat weer rechtop zitten. Wat droeg zijzelf eigenlijk als baby? Ze herinnert zich vaag een paar foto’s. De volgende keer toch eens aan Vinchy vragen of ze die nog eens mag zien.

De volgende keer … Het zijn steeds maar een paar korte uurtjes dat ze elkaar mogen ontmoeten. Wat een rare situatie eigenlijk dat ze haar bloedeigen moeder zo weinig ziet. Waarom kan ze niet gewoon bij haar logeren, zoals Vinchy laatst opperde? Helemaal geen gek idee. Het is toch niet normaal dat anderen beslissen hoe vaak en hoelang zij elkaar mogen zien? Zij en Vinchy kunnen dat heus wel zelf regelen. Vanuit haar ooghoeken ziet ze dat Nijntje Jenthes scherm helemaal vult.

Waarom zou ze niet langer dan een paar uurtjes bij Vinchy kunnen zijn? Ze is geen klein kind meer. Ze is veertien! Ze hoeft niet meer verzorgd te worden, ze redt zichzelf wel. Het probleem van toen speelt dus niet meer. Bovendien kan Vinchy toch ook veranderd zijn door de tijd heen? Ieder mens leert tenslotte steeds dingen bij. Van je fouten leer je het meest, zeggen ze altijd.

‘Hallo, Isabel! Hoorde je mijn vraag?’ Hoogdorp staat vlak voor haar. Eng dichtbij.

Isabel veert op, slaat haar hand tegen haar keel, kan nog net een gil smoren.

‘Nogmaals: weet jij een ander voorbeeld?’

‘Pff … Ik schrik me he-le-maal ondersteboven van u.’

‘Jazeker’, grijnst mevrouw Hoogdorp. ‘Dat is een goed voorbeeld. Fantastisch!’

Huh?

De klas ligt in een deuk.

Jenthe slaat haar op haar schouder. ‘Ik ben trots op je, Isa!’

Met het voorwiel van haar fiets duwt Isabel het tuinhek open en loopt direct door naar de schuur. Ze is altijd laat thuis op maandag. Zo balen. Van haar zouden ze het achtste uur mogen afschaffen.

Als ze de schuurdeur achter zich dichtdoet, ziet ze door het keukenraam tante Fem staan, een pak melk in haar hand, het blik cacao op het aanrecht. Isabel voelt een steek vanbinnen. Tante Fem heeft haar natuurlijk aan zien komen en is nu bezig een beker warme chocolademelk te maken. Hoe lief! Ze moest eens weten welk plan zich in haar hoofd aan het vormen is. Ze zou zich gewoon schuldig gaan voelen … Niet doen! zegt ze tegen zichzelf. Met tante Fem is niks mis. Zij is niet de reden dat je naar Vinchy wilt. Je houdt van haar en oom Ruud en zij houden van jou. Maar er is geen bloedband. En die is er wel met Vinchy. Daarom wil je naar haar, alleen daarom. Ze pakt haar mobiel uit haar jaszak.

Dan zwaait de deur open. ‘Kom gauw binnen’, nodigt tante Fem. ‘Wat sta je daar nog te kleumen?’

‘Ik kom zo. Ben wat vergeten.’ Isabel laat haar tas op de grond zakken en rent dan terug naar de schuur.

Uitproberen is de enige manier om erachter te komen of het gaat tussen haar en Vinchy. Niet eerst overleggen met tante Fem, dan gaat ze misschien twijfelen. Gewoon doen! Nu!

Ze drukt op het WhatsAppicoontje en scrolt naar de chats met Vinchy. Hey Vinchy …

Hoofdstuk 2

De paarse verf bedekt net de bodem van het bakje. Isabel schuift het bakje naar het midden van de verweerde picknicktafel, tot vlak bij de kei. Statig rechtop kijkt ze naar Liv en Jenthe, die tegenover elkaar zitten. Dan gebaart ze beide meiden overeind te komen.

Met een dot geheimzinnigheid in haar stem vraagt ze aan Maura, die aan de andere kant van de tafel staat: ‘Ben jij er ook klaar voor?’

Maura knikt.

‘Oké. Dan verzoek ik je de palm van je rechterhand in de paarse verf te dopen.’

Maura strekt haar arm uit tot zo’n halve meter boven het bakje. Haar hand houdt ze horizontaal, de vingers gestrekt. Trilt haar hand nou zo? vraagt Isabel zich af. En is die ernst op haar gezicht echt of gespeeld? Het is niet de bedoeling dat ze dit hele ritueel al te serieus gaat nemen. Jenthe, Liv en zijzelf waren groep-achters toen ze dit deden. En zij namen het bloedserieus. Vriendinnen voor het leven zouden ze zijn. Dat beloofden ze aan elkaar. Nooit hadden ze toen kunnen vermoeden dat er een vierde vriendin aan hun groep zou worden toegevoegd. Nu dit toch het geval is, moet het natuurlijk wel volgens hun rites gebeuren. Maar ze zijn inmiddels dertien of veertien, dan raak je toch niet meer in de stress van zoiets als dit?

Maura haalt diep adem en laat dan haar hand zakken. Als hij de verf raakt, ademt ze langzaam uit.

‘Geef je poriën de tijd om de verf op te zuigen’, tipt Liv. Met haar lippen maakt ze een slurpende beweging.

‘Yeah … zorg dat ze intens paars worden’, moedigt Jenthe aan.

Ingespannen tuurt Maura naar haar hand, die ze voorzichtig kantelt in de verf. Zelfs de bovenkant van haar duim kleurt paars.

‘Zo is het goed. Haal hem er maar uit.’ Isabel duikt naar haar tas. ‘Wacht. Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat er paarse verf op het hout spat.’ Ze graait een krant tussen haar boeken vandaan en legt die op de tafel. ‘Nu kunnen we verder.’

Eerst laat Maura wat verf van haar huid in het bakje druipen, dan zwiert ze haar hand naar de kei en duwt hem er stevig tegenaan, naast de handafdrukken van de andere meiden. ‘Mooi, dat paars bij het groen, roze en blauw’, fluistert Isabel.

Vier handen met hun namen eromheen gekerfd.

Ze kijkt Maura quasi ernstig in de ogen en schudt haar hoofd zodat haar lange roodbruine haren naar achteren vallen. Dan schraapt ze haar keel. ‘Maura Scholten, leerling van 2 vmbo-gt, alhier aanwezig op ons geheime’ – ze maakt een breed gebaar naar het dichte struikgewas en de hoge bomen rond de picknicktafel – ‘plekje bij de rivier. Beloof je dat je altijd onze vriendin zult blijven met alle rechten en plichten die daarbij horen?’

‘Ja’, antwoordt Maura met overslaande stem.

‘Isabel … Jij bent echt erg, vandaag’, zegt Liv. ‘Doe niet zo überplechtig! Straks barst Maura nog in snikken uit.’ Ze buigt zich over de tafel en scheurt een reep van de krant. ‘Kom maar op, Mau. Nu heeft je hand wel lang genoeg tegen die kei aangeplakt gezeten. Ik zal hem even schoonboenen.’ ‘Het is wel goed gelukt’, wijst Jenthe. ‘Je ziet er echt jouw lange slanke vingers in terug.’

Maura’s blik glijdt van de paarse afdruk naar de meiden. ‘Ik was niet van plan te gaan janken, maar je mag best weten dat ik … uh … gewoon superhappy ben met jullie. Toen wij vorig jaar hierheen verhuisden, zag ik er echt mega tegenop om naar een nieuwe school te gaan. Zeker omdat het al halverwege het schooljaar was. De groepen waren al gevormd. Maar toen ik naast Liv kwam zitten … Heel bijzonder: het klikte gelijk tussen ons.’

‘Zeker weten en daar werd ik ook blij van’, zegt Liv. ‘Want jullie tweeën’ – ze knikt naar Jenthe en Isabel – ‘zitten toch in een andere klas.’

‘Klopt’, vult Isabel aan. ‘Ook heel bijzonder dat wij vieren matchen. En dus alle reden om Maura op een plechtige manier bij onze groep te voegen.’ Ze trekt een moeilijk gezicht. ‘Volgens mij helpt dat boenen niet echt. Maar … ik heb overal aan gedacht.’ Ze bukt zich naar een rieten mand naast haar schooltas. ‘Tádááá … een keukenrol!’ Ze rist er een stuk af en geeft het aan Maura. ‘Wikkel dat maar om je hand en straks thuis goed inwrijven met olijfolie, is de verf er zo af.’

‘Och, och, oma weet raad’, schampert Jenthe.

‘Dank voor je compliment’, zucht Isabel overdreven terwijl ze de mand op tafel zet en er een grote schaal uit haalt. ‘Volgens mij is het nu tijd voor een feestje.’

‘Yeah!’ klinkt het begeleid door geroffel en getrappel.

‘En bij onze feestjes horen M&M’s en water, Maura.’

‘Oké. Hoezo die combi?’

‘M&M’s omdat ze zo bizar lekker zijn en water omdat dat weer gezonder is dan frisdrank.’ Met haar tanden scheurt ze een zak M&M’s open en laat de gekleurde snoepjes in de schaal rinkelen. ‘Jij mag eerst pakken, Maura.’

Ondertussen heeft Liv bekers in de kleuren van hun handafdrukken op de kei klaargezet.

Jenthe draait de dop van een literfles en schenkt het water in.

Isabel vormt met haar hand een kokertje en laat er steeds een paar M&M’s door in haar mond glijden. Dromerig staart ze naar de wazigblauwe lucht boven haar. Vogels vliegen voorbij en een flauw zonnetje legt een gouden gloed over de gele bladeren van de populieren. Het ruikt naar vochtig gras en rottend blad. Herfst. Volgende week vakantie. Wat zal ze dan gaan doen als ze bij Vinchy is? In ieder geval geen wandeling maken in de natuur. Ze glimlacht. Vinchy heeft niets met natuur en nog minder met wandelen.

Net als ze de laatste M&M’s doorslikt, voelt ze iets langs haar been glippen. Ze schiet rechtop en gilt. Dan ziet ze een zwartharige poedel achter een rode bal aanrennen.

De meiden gieren het uit.

‘Bang voor zo’n klein hondje?’ vraagt Jenthe treiterig.

‘Schrikken is iets anders dan bang zijn. Maar kijk …’ Isabel wijst naar de hond, die als een malle staat te keffen voor de struiken. ‘Hij is zijn balletje kwijt.’

‘Zielig’, vindt Liv. ‘O, ik zie het. Daarboven. Daar kan hij nooit bij komen.’

‘Maar wij wel.’ Isabel grist een stok van de grond en loopt naar de struik. Eronder groeien brandnetels, voorzichtig zijn dus.

De hond begint zo mogelijk nog harder te blaffen. Hij kwispelt woest met zijn staartje.

Met de stok duwt Isabel de takken uiteen. De bal komt in beweging. Voordat hij de grond kan raken, hapt de poedel hem al uit de lucht en rent terug naar het pad waar hij vandaan kwam.

‘Pfieuw …’ Isabel wrijft met de rug van haar hand langs haar voorhoofd. ‘Op het nippertje heb ik een aanval van een zwartharig monster op mijn vriendinnen kunnen voorkomen.’ Ze laat zich op de bank zakken en neemt een slok water.

‘Wat kun jij overdrijven’, grinnikt Jenthe. ‘Maar, toegegeven, je reageerde wel doortastend.’

Liv knikt. ‘Zoals gewoonlijk.’

‘Zoals gewoonlijk? Meen je dat?’ Isabel zet de beker met een smak terug op tafel. Het water gutst over de rand.

‘Ja, jij kunt meestal snel overzien wat er aan de hand is en daar … uh … doeltreffend op reageren.’

‘Zo hé, wat een woord.’

‘Liv heeft gelijk.’ Maura draait haar nieuwe paarse beker rond in haar hand. ‘Je bent best bijdehand.’ Ze denkt even na. ‘En je neemt ook makkelijk de leiding. Dat bedoel ik positief, hoor.’

Isabel voelt dat ze kleurt, wappert zichzelf koelte toe. ‘Nou, nou, ik begon het hier net een beetje kil te vinden, maar van jullie opmerkingen krijg ik het weer warm. Zo heb ik eigenlijk nog nooit naar mezelf gekeken.’

‘Hier, neem nog wat water.’ Jenthe geeft haar de groene beker aan. ‘Koel je wel weer af. En nu een ander belangrijk onderwerp: wat plannen we voor volgende week?’ Ze legt haar hand even op Maura’s schouder. ‘Weet je al dat wij elke vakantie minstens één keer iets leuks met elkaar doen?’

Maura knikt enthousiast. ‘Van Liv gehoord.’

‘Mooi zo. Wie heeft er een goed idee?’ Vragend kijkt Jenthe het kringetje rond.

‘Zwemmen, chillen en daarna een patatje halen bij de snackbar’, oppert Maura meteen.

Liv wiebelt heen en weer op de bank. ‘Samen koken en eten. Het mag bij ons thuis.’

‘Gaaf!’

‘Wat lief van je moeder.’

‘Doen we!’ roepen Maura en Jenthe.

‘Meiden …’ Isabel kucht.

Het is gelijk stil.

‘Dat gaat ’m voor mij niet worden. Ik had het misschien eerder tegen jullie moeten zeggen, maar … zaterdag ga ik naar Vinchy.’

‘So what? We zitten toch niet vast aan zaterdag?’ reageert Liv. ‘De vakantie duurt een hele week.’

‘Weet ik.’ Isabel strijkt een haarlok achter haar oor, schuift de mouwen van haar jas omhoog. ‘Maar ik blijf een hele week bij haar.’

‘Joh … Hoe dat zo? Wat bijzonder. Fijn dat dat nu kan. Maar … je ziet haar toch altijd maar een paar uur en … op neutraal terrein, of hoe dat ook heet.’ Dan slaat Liv haar hand voor haar mond. ‘Sorry voor deze onbescheiden vragen.’

Isabel maakt een wegwuifgebaar. ‘Geeft niet. Eerst zag ik Vinchy inderdaad alleen op het kantoor van de pleegzorg of bij oom Ruud en tante Fem. Het laatste jaar ontmoet ik haar ook weleens bij haar thuis, maar het is voor het eerst dat ik zo lang ga. Sinds ik hier woon, bedoel ik natuurlijk.’

‘En hoelang woon je al bij oom Ruud en tante Fem?’ vraagt Maura met een frons. ‘Ik weet dat zij je pleegouders zijn en Janne en Tara hun eigen kinderen, maar daar houdt het ook wel zo’n beetje mee op.’

‘Vanaf mijn negende. Ik was toen net zo oud als Janne en Tara nu zijn.’

‘En is Vinchy …?’

‘Mijn moeder.’

‘Heb je haar altijd Vinchy genoemd?’ vraagt Jenthe zacht. ‘Ja … Zo heeft zij me dat geleerd.’

Weer is het even stil.

‘Waarom eigenlijk niet gewoon mam of mama?’

Isabel haalt haar schouders op. ‘Vinchy is niet gewoon. Ze is geen mam … Geen echte moeder.’ Ze schrikt van haar eigen woorden. ‘Ik bedoel, ze is geen doorsneemoeder’, voegt ze er snel aan toe. Ze bijt op haar lip, wacht even voor ze verder gaat. ‘Maar ze is vast veranderd in al die jaren. Daarom wil ik naar haar toe. Ik wil haar beter leren kennen. Nu ben ik niet meer afhankelijk van haar zorgen en zie ik misschien andere dingen in haar dan toen ik jonger was.’ Als er nu maar geen tranen komen. En weg met dat bibberstemmetje.

‘Wat heftig allemaal! En jammer dat je je pleegouders ook al niet pap en mam mag …’

Isabel heft dwingend haar hand op. ‘Het gaat niet om mogen, maar dat werkt gewoon niet als je op je negende ergens anders komt wonen. Oom Ruud en tante Fem voelden dat gelukkig supergoed aan en hebben zelf gelijk voorgesteld dat ik hen oom en tante zou noemen.’

Jenthe duikt weg achter haar handen. ‘Sorry, Isa, beetje onhandige opmerking.’

‘Ik neem je niets kwalijk. Het is voor mij al zo ingewikkeld om mezelf te snappen, laat staan voor een ander. We stoppen er nu gewoon over.’

Ze springt overeind, geeft Liv een high five. ‘Ik heb nagedacht over ons vakantiedingetje en een oplossing bedacht.’ Maura krijgt een stompje tegen haar arm, Jenthe een woeste aai over haar hoofd. ‘Vinchy woont in Utrecht. Ik heb met haar afgesproken dat ik zaterdagmiddag om vijf uur bij haar ben. Als wij nou eens ’s morgens met de trein naar Utrecht gaan? En dan lekker gaan shoppen?’

‘In Hoog Catharijne?’ vraagt Liv. ‘Dat overdekte winkelcentrum, bedoel je?’

‘Ja, vanuit het station loop je daar zo in.’

‘Cool’, vindt Maura. ‘Kleren kijken, lekker lunchen.’

‘Baal je er niet van dat jouw voorstel niet door kan gaan?’ vraagt Isabel.

‘Nee joh, dat bewaren we voor de kerstvakantie of zo.’

‘Strak plan.’ Jenthe zet de lege bekers in elkaar en legt ze samen met de schaal in de mand. ‘Zullen we nu naar huis gaan? Vanavond nog een rep Engels leren.’

‘Wij ook, voor aardrijkskunde’, zucht Maura. ‘Tussen haakjes … ik zou die kei nu toch mee naar huis krijgen?’

‘Yep, voor zes weken. Zal ik hem in je fietskrat leggen?’ stelt Jenthe voor. ‘Lijkt me niet verstandig dat jij dat zelf doet met die paarse vingers.’ Zonder Maura’s antwoord af te wachten pakt ze de kei voorzichtig op en loopt ermee naar hun fietsen. ‘Vergeet niet een foto van de kei te maken, Isa. We moeten nu natuurlijk wel een nieuwe profielfoto voor onze groepsapp.’

‘Goed dat je het zegt!’ Isabel pakt gelijk haar mobiel en probeert van welke kant ze het beste de foto kan maken. ‘Zo moet-ie goed zijn.’ Ze tikt op het schermpje en controleert of de foto is gelukt.

‘Morgen vakantie’, verzucht Liv terwijl ze opstaat en zich uitrekt.

‘Eindelijk’, valt Isabel haar bij.

Ineens draait Liv zich naar Isabel en kijkt haar vragend aan. ‘Vind je het spannend om naar Vinchy te gaan?’

‘Tuurlijk.’

‘Enne … Je pleegouders, hoe staan die er eigenlijk in?’

‘Die weten het nog niet.’

Livs mond zakt open. ‘Dat meen je niet …’

‘Wel. Ik ga het ze vanavond vertellen.’

Hoofdstuk 3

‘En, is Maura officieel toegetreden tot jullie vriendinnengroep?’ Tante Fem is winterpenen aan het schillen en kijkt over haar schouder naar Isabel.

‘Ja, hoor. Voor honderd procent. Ze is er helemaal gelukkig mee. En wij ook.’ Isabel laat haar tas op de keukenvloer zakken en trekt haar jas en laarzen uit.

‘Zin in een stukje gevulde speculaas of een banaan?’

‘Nou, nee. Een glas water is genoeg, pak ik zo zelf wel.’ Isabel wrijft over haar buik. ‘Beetje veel M&M’s op.’

‘Ah, was het weer zover?’ Tante Fems klaterende lach rolt door de keuken. ‘Hopelijk heb je straks wel trek in mijn herfststampotje. Ben ik juist aan het klaarmaken, omdat jij daar zo dol op bent.’

Isabels blik glijdt naar de appels, uien en het zakje peterselie op het aanrecht. ‘Wat lief van u! Lang geleden dat we dat hebben gegeten.’

‘Ja, dit moet je niet in de zomer eten. Maar nu de blaadjes weer van de bomen vallen en het buiten wat kouder is, krijg je er spontaan zin in.’

‘De aardappels zitten zeker al in de pan? Eten we er ook kaasburgers bij?’

‘Klopt, en kaasburgers: natuurlijk.’ Tante Fem draait zich een halve slag om. ‘Zonder kaasburgers is dit gerecht niet compleet.’ Ze tuit haar lippen. ‘Ik heb nog geen kus van je gehad.’ ‘Dramatisch!’ Meteen slaat Isabel haar armen om tante Fems hals en geeft haar een dikke knuf. Wat is ze toch een schat. En nu gaat zíj haar vandaag iets vertellen waar ze absoluut niet blij mee zal zijn. Maar het moet. Het kan niet langer wachten. Toch zou het weleens een heavy talk kunnen worden. Ze kan op haar vingers nagaan dat zowel tante Fem als oom Ruud niet achter haar plan staat om een hele week naar Vinchy te gaan. Zal ze wachten tot oom Ruud thuis is? Tot de tweeling op bed ligt? Of juist niet? Ze maakt zich los uit de omhelzing en loopt naar de hal om haar jas aan de kapstok te hangen.

‘Veel huiswerk?’ vraag tante Fem als ze de keuken weer binnenstapt.

‘Ja, een rep Engels. Ik heb er nog niet veel aan gedaan, moet dus hard aan de slag.’ Ze pakt een glas en houdt het onder de kraan. ‘Hoelang heb ik nog voor we gaan eten?’

‘Ongeveer een uur. We eten op z’n vroegst om halfzeven. Je hebt dus nog wel even de tijd.’

‘Fijn’, zegt Isabel met een diepe zucht.

‘Kom op, meid. Nog één dag, dan krijg je vakantie.’ Tante Fem laat de stukken wortel van de snijplank in de pan met aardappelen glijden en strooit er wat zout bij. ‘Heeft jullie groep al iets leuks bedacht voor deze vakantie?’

‘Winkelen in Utrecht.’

‘Gezellig!’ Tante Fem zet de pan op het fornuis en steekt het gas aan. ‘Gaan jullie er met de trein heen?’

‘Yep.’

‘’s Morgens weg, ’s middags terug?’ Terwijl tante Fem de snijplank onder de kraan afspoelt, voegt ze eraan toe: ‘Ik vraag dat omdat ik voor ’s avonds een gourmet heb gepland. Ik wil op tijd starten, omdat het anders gauw te laat wordt voor de tweeling, snap je?’

‘Leuk. Ja, snap ik’, mompelt Isabel. Dit moment mag ze niet voorbij mag laten gaan. ‘Maar ik had …’

De buitendeur gaat open en oom Ruud stapt de keuken in. Tegelijk komen Tara en Janne vanuit de hal binnen.

‘Wat is er met ons?’ roept Tara.