Namen in dit boek

Tor | labrador van de familie De Jongh
Tim | jack russell van de familie De Jongh
Edwin de Jongh | tweelingbroer van Vera
Vera de Jongh | tweelingzus van Edwin
Pa De Jongh | vader van de tweeling, dierenarts
Ma De Jongh | moeder van de tweeling
Peter Groeneveld | vriend van Edwin en Vera
Milan Hofstra | jongen uit het dorp
Vincent Vingerling | jongen uit het dorp
Leon | voorzitter van het koor
Anton | deelnemer Fiets voor een huis
Nelleke | deelnemer Fiets voor een huis, vrouw van Anton
Rina | medewerker Woord & Daad
Arry | projectmanager Fiets voor een huis
Gerald | initiatiefnemer Fiets voor een huis
Ferry | deelnemer Fiets voor een huis
Jaap | deelnemer Fiets voor een huis
Leendert | vrijwilliger Fiets voor een huis

Adri Burghout
Heibel op de Galibier
© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2017
Omslagontwerp: José van der Meer
Vormgeving binnenwerk: Albert Bloemert
Omslagtekening en illustraties: Adri Burghout
ISBN 978 94 0290 4697
NUR 283-010

www.debanier.nl
www.adriburghout.nl

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

1. Milan Hofstra

2. Overleg met Peter

3. Een mens kan wel eens van mening veranderen …

4. Plannen smeden

5. Een vervelende ontmoeting

6. Ene Vincent Vingerling

7. Wie het eerst komt, het eerst maalt

8. Training

9. Sponsorjacht

10. Edwin is niet blij

11. Taarten voor het goede doel

12. Een uitvoering met collecte

13. Witte bonen in tomatensaus

14. Knallen bij de kerk

15. Fiets foetsie

16. Fiets in de Dokvijver

17. Milans handlanger

18. In Valloire

19. Wolken en nattigheid

20. Edwin zoek

21. Tor ruikt onraad

22. Edwin explodeert

23. Vader en Edwin spreken met elkaar

24. Op de Col en in de tent

25. Het is zover

26. Afzien

27. En dan gaat het mis

28. High five

1. Milan Hofstra

‘Hé, moet je hier zien!’ Vera houdt haar wijsvinger bij een foto in de krant.

Moeder kijkt op.

‘Da’s volgens mij die jongen uit de Van Randwijklaan’, zegt Vera.

Moeder haalt haar schouders op. ‘Jongen uit de Van Randwijklaan? Daar zullen vast wel meer jongens wonen.’

‘Nee, ik bedoel die van eh … z’n moeder heeft een stel katten waar ze regelmatig mee in de praktijk bij paps komt.’

Moeder staat op. ‘Ik zou het niet weten. Laat eens zien?’

Vera klopt met haar wijsvinger op de foto.

Moeder buigt voorover. ‘Oh, dat is Milan Hofstra.’

Vera kijkt haar moeder verrast aan. ‘Hoe weet u dat? Kent u hem?’

‘Staat er onder’, zegt moeder.

Vera draait haar ogen naar het opschrift onder de foto. ‘Milan Hofstra gaat fietsen voor huizen in Bangladesh’, leest ze mompelend. ‘Kent u hem echt?’

‘Nee joh’, grijnst moeder. ‘Ik zou niet weten waarvan.’

‘Eddy kent hem wel. Die heeft het een keer flink aan de stok gehad met hem.’

‘Met wie heeft Eddy het niet aan de stok gehad?’ zegt moeder.

‘Waar is Edwin?’ vraagt Vera.

‘Volgens mij in de schuur bij z’n nieuwe hobby’, antwoordt moeder. ‘Ga hem maar roepen. Dan gaan we wat drinken. Roep vader ook meteen uit de praktijk. Het spreekuur is voorbij. Hij zal wel koffie lusten.’

Vera wipt van haar stoel en loopt naar de hal. Daarvandaan gaat een trap naar beneden naar de dierenartspraktijk van haar vader. Vader is wat spullen aan het opruimen.

‘Koffie, paps!’ roept Vera vrolijk. Ze wil doorlopen, maar bedenkt zich. ‘Eh … kent u Milan Hofstra uit de Van Randwijklaan?’

‘Van die familie met die katten?’ reageert vader direct.

‘Ja. Die Milan staat in de krant. Moet u maar kijken. Ik ga Edwin even roepen.’

‘Is goed’, zegt vader, ‘ik kom naar boven.’

Vera loopt de praktijk uit en gaat naar buiten. De schuur staat achter het huis onder in de dijk.

Vera opent de deur. De wielrenfiets van haar broer staat tegen de werkbank. Met een bus spuit Edwin vet op de ketting. Hij tilt de achterkant van de fiets op en zegt: ‘Draai eens even aan de trapper.’

‘Hoezo?’ vraagt Vera.

‘Ja, moet ik dat helemaal gaan uitleggen. Draai nu maar even.’

‘Nou zeg. Beetje vriendelijker mag ook wel’, zegt Vera, terwijl ze naar de trapper bukt en begint te draaien. ‘Weet je wie er in de krant staat?’

‘Nee, geen idee. De president van Amerika, denk ik.’

‘Milan Hofstra. Die ken je toch wel?’

‘Milan? Uit de Van Randwijklaan?’

‘Jij mag niet meer raden’, grijnst Vera. ‘Hoelang moet ik nog draaien?’

‘Stop maar’, zegt Edwin. ‘Staat-ie echt in de krant? Wat heeftie uitgespookt?’

‘Niets, het gaat over iets met huizen in Bangla-huppelekee. Kijk zelf maar zometeen.’

Edwin zet de fiets weer tegen de werkbank en volgt Vera naar buiten. Ze lopen nu de trap op achter hun dijkhuis en gaan via de achterdeur naar binnen.

‘Ha, daar zijn jullie. Allebei cola zeker?’ veronderstelt moeder.

‘Ja’, klinkt het tegelijk. Edwin krabbelt achter de oren van Tor, die zijn kop even optilt als zijn baasje langskomt. Dan lopen ze allebei door naar de kamer.

‘Waar is de krant?’ vraagt Edwin.

‘Daar op tafel. Op het voorblad’, wijst Vera.

‘Nou, nou, het kan niet op’, zegt Edwin, terwijl hij een blik op de foto werpt. ‘In volle glorie!’

‘Je kent hem als geen ander … toch?’ zegt Vera.

‘Kwalletje’, zegt Edwin zacht.

‘Dat zeg je alleen maar omdat je ruzie met hem hebt gehad’, reageert Vera.

‘Ken jij hem nou, of ken ik hem?’ zegt Edwin.

‘Ik ken hem nauwelijks’, moet Vera toegeven.

‘Nou dan’, zegt Edwin kort.

‘Nou dan …?’ zegt vader, terwijl hij de kamer inkomt.

‘Oh niks.’ Edwin heeft geen zin om uitleg te geven.

‘Hier staat-ie, paps’, wijst Vera weer. Moeder komt de kamer in met een vol dienblad.

Vader buigt zich over de foto. ‘Ja, net z’n moeder.’

‘Ze hebben daar toch geen vader meer’, zegt Vera. ‘Of was dat ergens anders?’

‘Weet ik eigenlijk niet precies. Ik weet wel dat, als Milan een vader heeft, hij in ieder geval niet bij hen woont.’

‘Triest geval’, mengt moeder zich erin. ‘Ik weet nu wel wie het is. Die man is er vandoor met een andere vrouw en moeder is met vijf kinderen achtergebleven.’

‘Maar, eh … waarom staat-ie in de krant?’ Vader buigt zich opnieuw over tafel en leest het onderschrift bij de foto. Hij fluit tussen zijn tanden.

‘Oké … dat is wel mooi van die jongen. Hij gaat sponsorgeld inzamelen voor huizen in Bangladesh.’

‘Oh ja, dat was het’, zegt Vera.

‘Je zei Bangla-huppelekee’, plaagt Edwin.

Vader neemt de krant mee naar zijn stoel en leest het artikel eens goed. ‘Milan doet mee met een sponsoractie ehm … Fiets voor een huis. Nou, de naam zegt het al. Even kijken, hier staat het. Hij moet minimaal 500 euro aan sponsorgeld hebben om mee te kunnen doen.’

‘Meedoen? Waaraan?’ vraagt moeder.

‘Even kijken hoor … In september beklimt hij met de fiets de Col du Galibier. Dat is ergens in Frankrijk.’

‘Kent u die Col du Appelbunjee?’ vraagt Vera.

‘Galibier, Vera! Ik ben er inderdaad weleens geweest’, antwoordt vader. ‘Maar dat is al lang geleden, hoor. Mooie streek en een mooie route overigens. Ik lees hier dat hij start in Valloire en dan 18 kilometer moet fietsen en 1200 meter moet stijgen op die route.’

‘Alleen?’ vraagt moeder.

‘Nee, nee’, zegt vader. ‘Het gaat uit van twee organisaties, Wereldfoundation en Woord & Daad.’

‘Die laatste zit hier vlakbij in Gorinchem’, weet moeder.

‘Echt waar?’ zegt Vera. Ze is een moment stil en lijkt na te denken. ‘Ook wel iets voor jou, Eddy, op je wielrenfiets!’ roept ze dan.

‘Hoe voel je je?’ zegt Eddy met een donkere blik. ‘Samen met Milan zeker.’

‘Nee, dat hoeft niet’, zegt vader. ‘Er zijn een heleboel deelnemers.’

‘Twaalfhonderd meter klimmen … weet je hoe zwaar dat is’, bromt Edwin.

‘Milan kan het ook’, zegt moeder met een fijn glimlachje.

‘Moet ik nog zien’, brengt Edwin er tegenin.

‘Dan zul je toch ook mee moeten gaan’, zegt Vera met een grijns, ‘anders kun je het niet zien.’

‘Willen jullie me weghebben soms?’ zegt Edwin nijdig.

‘Nee hoor’, lacht vader. ‘We kunnen ook met z’n allen gaan.’

‘Hè?’ zegt Edwin. ‘Zijn jullie ziek?’

‘Nou, het is anders een mooi doel en een lekker sportieve activiteit.’

Edwin antwoordt niet, maar drinkt z’n cola op.

‘Wat ben je gezellig, Eddy. Lukt het weer eens niet met je fiets?’

‘M’n ketting’, zegt Edwin kort.

‘Wat is daar mee?’ vraagt vader.

‘Versleten.’

‘Ik heb een idee. Je krijgt van mij een nieuwe ketting als je eens rustig wil nadenken over waar we het zojuist over hadden. Oké?’

Edwin kijkt zijn vader verbouwereerd aan. Dan lacht hij.

‘Deal! Nadenken kost niks, maar een ketting is niet gratis!’

2. Overleg met Peter

Edwin zit aan de kamertafel. Hij opent de laptop. Moeder en Vera doen boodschappen en vader is beneden in de praktijk.

Het duurt even voor het apparaat is opgestart. Ongeduldig schuift Edwin wat heen en weer op zijn stoel. ‘Traag ding’, moppert hij.

Dan komt het bureaublad tevoorschijn. Edwin klikt op een groen-geel-rood-blauw-icoontje. Google.

Hoe heette het ook alweer? Edwin pulkt even aan zijn kin. Hè, hij weet het niet meer. De krant … waar is-ie? Edwin staat op en kijkt zoekend rond. Ah, daar ligt-ie nog naast de stoel van vader. Vlug grijpt hij de opgevouwen krant van de grond en kijkt op de voorpagina. ‘Fiets voor een huis …’ mompelt hij en loopt weer naar de laptop. ‘Fiets–voor–een–huis’, herhaalt hij, terwijl hij de woorden tikt.

Meteen de eerste site is al raak. Edwins ogen gaan over het scherm.

09.09.2017, leest hij. Dat is dus 9 september. Duurt nog een hele tijd. Hij bekijkt alle menuutjes. Net als hij de laatste heeft gezien, hoort hij de keukendeur opengaan. Snel klapt hij de laptop dicht en staat op. Voordat iemand de kamer in kan komen, staat Edwin al in de deuropening.

‘Zijn jullie nu al terug?’ vraagt hij.

‘Nee, we moeten nog komen’, schampert Vera. ‘Je ziet toch dat we er zijn.’

Moeder komt ook de keuken in met een volle tas. Edwin glipt langs haar heen.

‘Je gaat toch niet meer weg?’ vraagt ze. ‘Ik ga zo meteen aan het eten beginnen. Kunnen we over een klein half uur eten.’

‘Nee, ik ga naar de schuur naar m’n fiets’, zegt Edwin.

‘Heb je al nagedacht over je nieuwe fietsketting?’ vraagt Vera.

Edwin kijkt achterom. ‘Hè? Ja, eh … nee.’ En weg is hij.

Vera trekt haar wenkbrauwen op, loopt naar de kamer en kijkt even in het rond.

Op de tafel staat de laptop. Wacht, ze kan tot het eten nog wel even verder met dat verslag voor bio.

Ze loopt naar de tafel, pakt de laptop en opent hem. Het apparaat springt uit zijn slaapstand. Vera tikt het wachtwoord in en klikt een keer met de muis. Er komt een nieuw beeld. Vera kijkt verbaasd naar het scherm. Dan verschijnt er een glimlach op haar gezicht …

Na het eten vraagt Edwin: ‘Mag ik naar Peter? Kan ik meteen m’n renfiets nog even uitproberen.’

‘Als je niet te laat thuis bent’, zegt moeder. ‘Moet je trouwens de honden niet uitlaten?’

‘Vera is aan de beurt’, zegt Edwin en hij loopt de keuken uit.

Hij zet de fiets buiten tegen de schuur en sluit vervolgens de deur af. Even later racet hij gebogen over het lage stuur het dorp uit naar de Biesbosch, waar de boerderij van Peters vader staat.

Buiten het dorp schakelt hij nog een keer op. De ketting rammelt een keer over het tandwiel. Ja, hij moet echt nodig een andere ketting. Deze kan hij niet meer verder stellen. Maar dan zal vader wel vragen of hij al heeft nagedacht. Wat zou vader eigenlijk van plan zijn? Zou hij echt naar Zuid-Frankrijk willen gaan?

Eerst maar eens met Peter overleggen wat die ervan vindt.

Niet veel later draait Edwin het ruime erf naast de woning op. Hij zet de fiets tegen de muur en loopt via de achterdeur naar binnen. Bij de keuken klopt hij op de deur.

‘Binnen’, klinkt het aan de andere kant.

Voorzichtig opent Edwin de deur en loert om het hoekje.

‘We zijn bijna klaar, Eddy. Kom er in en neem een stoel’, nodigt Peters vader. ‘Wij zijn aan de pap toe. Wil je ook een bordje?’

‘Nee, dank u’, lacht Edwin en wrijft over zijn buik. ‘Ik heb net gegeten.’

‘Wat je wilt’, zegt Peters vader. ‘Wij zijn altijd wat later met eten, omdat we moeten melken.’

‘En wij eten juist vaak wat vroeger, omdat m’n vader drie keer in de week ’s avonds nog spreekuur heeft.’

‘O ja, natuurlijk. Zo gaat dat’, zegt Peters vader.

Nadat ze gelezen en geëindigd hebben, staat Peter als eerste op. Hij heeft wel in de gaten dat Edwin met een doel komt, want ze hebben niets afgesproken. Als Eddy onverwacht op komt dagen, heeft hij altijd iets, weet Peter.

‘Kom je mee naar buiten? Ik moet nog wat kalveren voeren’, zegt Peter en hij gaat Edwin voor.

Tussen de woning en de schuur staat Peter stil. Hij kijkt Edwin aan. ‘Zeg het maar …’

Edwin kijkt zijn vriend even aan en herhaalt dan: ‘Zeg het maar?’

‘Natuurlijk’, lacht Peter. ‘Ik ken je langer dan vandaag. Je komt iets vertellen of vragen of bespreken.’

‘Nou goed … ik heb een idee of liever een plan, maar ik begin er alleen aan als jij meedoet.’

‘Zo, ben ik effe belangrijk’, zegt Peter. ‘Of is dit een vorm van chantage?’

‘Geen van beide’, reageert Edwin. ‘Ik vraag het gewoon.’

Peter maakt intussen de deur van de stal open. Een mestwalm komt hen tegemoet. Edwin is er wel aan gewend. Hij vindt het niet erg. Het is echt een boerderijlucht. Eigenlijk best wel lekker.

‘Ik kan alleen maar antwoorden als ik weet waar het over gaat, want dat heb je me nog helemaal niet verteld’, zegt Peter.

‘Dat wilde ik nu juist doen’, begint Edwin. ‘Ik heb iets gelezen over een sponsoractie …’

‘Een sponsoractie …?’ zegt Peter verbaasd.

‘Val me niet in de rede, ik ben nog aan het vertellen.’

‘Oké, ik zwijg al!’

‘Goed, ik zei dus dat ik iets heb gelezen over een sponsoractie, Fiets voor een huis. De opbrengst is voor de bouw van huizen in Bangladesh. Je kunt er aan meedoen als je minstens 500 euro sponsorgeld meeneemt. En voor dat geld ga je in Zuid-Frankrijk wandelend, hardlopend of fietsend een berg op. Het schijnt een groot evenement te zijn.’

‘Oh …’ zegt Peter.

‘Wat vind je daarvan?’ dringt Edwin aan.

‘Eh, hoe zit dat dan precies?’ wil Peter weten. ‘Sponsorgeld? Huizenbouw?’

‘Veel mensen in Bangladesh kunnen van de banken daar geen geld krijgen om een huis te bouwen. Daarom zijn er stichtingen die het voor hen organiseren. Ze kunnen dan een huis bouwen dat bestand is tegen overstromingen, met een waterdicht dak en een fatsoenlijk toilet. En ze betalen het geld in zes jaar tijd terug.’

‘O. Nou, ik eh … Wil jij eraan meedoen?’ vraagt Peter.

‘Ja’, knikt Edwin. ‘Maar alleen als jij meedoet. Wat zeg je ervan?’

Peter fronst zijn wenkbrauwen. ‘Ik moet daar even over nadenken. Vijfhonderd euro … da’s niet niks. Waar haal ik dat vandaan?’

‘Je moet een beetje slim zijn’, lacht Edwin geheimzinnig. ‘Laat dat maar aan mij over. Wanneer weet je of je het doet?’

‘Ik zal het eerst ook nog aan mijn ouders moeten vragen’, zegt Peter. ‘Weten jouw vader en moeder hier ook van?’

‘Sterker, mijn vader begon er zelf over … of nee, Vera was het en m’n vader ging daar direct op in. Die wil wel.’

‘Oké’, zegt Peter, ‘dus die gaat ook mee.’

Edwin knikt. ‘Ik kan ervan uitgaan dat jij van de partij bent?’

‘Ho, ho, niet zo snel. Ik ga eerst thuis praten. Jij gaat zeker met je nieuwe wielrenfiets de berg op?’

‘Wat dacht je … Weet je wat je moet doen? De actie wordt georganiseerd door Woord & Daad en Wereldfoundation. Er is een speciale website met een heleboel informatie. Die moet je aan je vader laten zien. Er staan wat filmpjes op waar je op kunt zien hoe arm de mensen waarvoor die huizen bestemd zijn het hebben.’

‘Hoe heet die website?’ informeert Peter.

‘www.fietsvooreenhuis.nl’, antwoordt Edwin.

‘Maar er is wel een probleem. Ik heb geen wielrenfiets’, zegt Peter een beetje beteuterd.

‘Het is ook nog lang geen september’, brengt Edwin daar tegenin.

3. Een mens kan wel eens van mening veranderen …

‘En, heb je het er met je pa en ma over gehad?’ vraagt Edwin, terwijl hij zijn schooltas onder de snelbinders vandaan haalt.

Peter kijkt hem van opzij aan en grijnst een keer. ‘Ik heb gisteravond eerst op die website gekeken …’

‘En wat vond je ervan?’

‘Wacht, ik was nog niet uitgepraat’, gaat Peter verder. ‘Er staat inderdaad een heleboel op. Ik heb het ook aan pa laten zien.’

‘Oké, en …?’

‘Nou, hij vond het een mooi doel. Hij zei dat, als jouw vader ook meegaat, hij het goed vindt dat ik meedoe.’

Edwins ogen beginnen te twinkelen. Peter krijgt een stomp tegen zijn schouder. ‘Mooi, man!’

‘En het wordt nog mooier’, zegt Peter. ‘M’n vader en moeder sponsoren mij al voor 100 euro.’

‘Wooow!’ roept Edwin uit.

‘Nou,nou, je klinkt nogal opgewonden’, klinkt een stem achter Edwin. ‘Dat maken we niet vaak mee. Wat is er aan de hand?’

Edwin kijkt achterom en ziet zijn zus. ‘Dat vertel ik je nog wel’, antwoordt hij.

‘Waarom niet nu?’ vraagt Vera nieuwsgierig.