Serie Campers

1. De 21e mijn

2. De monstrans

Johan Leeflang
Campers – De monstrans
© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2017
Omslagontwerp en vormgeving: Albert Bloemert
Omslagtekening en illustraties: Adri Burghout
ISBN 978 94 0290 4680
NUR 283-010

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Johan Leeflang

Inhoudsopgave

1. Een oude camping

2. Toon schrikt zich wild

3. Op verkenning

4. Rooftocht in de regen

5. Een geheimzinnig schilderij

6. De Dodengang

7. Karel vertelt

8. De Slotenbreker

9. Een harde val

10. Afluisteren

11. Wat is dat voor deurtje?

12. Laatste voorbereidingen

13. Hoogspanning

14. Drama onder de brug

15. Opgesloten

16. Paniek in Nieuwpoort

17. Timmer legt uit

18. Echte vriendschap

Extra informatie

Hoofdstuk 1
Een oude camping

‘Hé, moet je nou eens horen wat er is gebeurd. Er is een peperduur schilderij geroofd!’

Sander van Dijk, een tengere jongen met een grote bril en steil, donker haar, wijst op zijn mobieltje. ‘Niet normaal meer. Een van de mooiste en duurste schilderijen van Kampen is gestolen.’ Zijn tweelingzus Rhodé, die naast hem zit op de achterbank van de enorme camper, buigt zich nieuwsgierig naar het toestel.

‘Dat is vlak bij ons huis! Laat even zien.’

Hun vriend Michiel Nieuwenhuis, aan de andere kant van Sander, vergeet te kijken naar het mooie, vlakke Belgische landschap dat op dit zonnige vrijdagmiddaguur aan hen voorbijtrekt en tuurt ook naar het schermpje.

‘Is dat een schilderij van het oude stadhuis van Kampen?’ klinkt vanaf de bestuurdersstoel. ‘Dat schilderij heb ik weleens gezien. Dat is echt een prachtig kunstwerk.’

Vader Van Dijk draait zich half om. De rechterwielen van de camper komen bijna in de berm van de doorgaande weg tussen Ieper en Diksmuide.

‘Kijk uit!’ roept moeder verschrikt. ‘Zo krijgen we nog ongelukken.’

‘Sorry’, verontschuldigt vader zich. Hij richt zijn blik weer op de weg en kijkt nu via zijn binnenspiegel naar de drie kinderen. Hij trommelt op het stuur. ‘Vertel verder, Sander’, moedigt hij zijn zoon aan.

‘Ik keek even op een nieuwssite uit Overijssel, want ik wilde weten of er bij ons in Hasselt de afgelopen dagen nog wat is gebeurd. Vlak bij ons, in Kampen, is dus een schilderij gestolen. Het is ’s nachts gebeurd.’

‘En de daders?’ wil vader weten.

‘Dat is het vreemde. Er zijn bijna geen sporen gevonden. De alarmsystemen en de camera’s van het museum waren een paar minuten uitgeschakeld. En doordat het een beetje regende, kon een politiehond later ook niets vinden.’

‘Vreemde zaak’, vindt moeder.

Rhodé mengt zich in het gesprek. ‘Zijn er dan geen vingerafdrukken of kapotte sloten?’

Haar tweelingbroer schudt zijn hoofd. ‘Alleen een paar krasjes op de deur.’

‘Dat kan niet’, zegt Michiel. ‘Ik maak weleens een fietsslot open als iemand zijn sleuteltje is vergeten, maar er is bijna altijd wat schade.’

‘Spoken misschien?’ gniffelt Rhodé.

Michiel denkt na. Zijn blauwe ogen twinkelen. ‘Heb jij ooit weleens een spook met een schilderij zien sjouwen?’

De anderen moeten hartelijk lachen.

‘Zeg Sander’, wil vader weten, ‘is bekend hoe die daders zijn ontkomen?’

‘Nee. De camera’s in de omliggende straten waren ook uitgeschakeld. Er is maar één ding dat opvallend was.’

Ze kijken Sander nieuwsgierig aan.

‘Vertel’, zegt moeder.

‘Het museum ligt niet ver van de IJssel. En in de nacht van de diefstal heeft iemand gezien dat er aan de overkant van de rivier een groot jacht met gedoofde lichten is weggevaren.’

Vader remt af omdat ze een dorpje in rijden.

‘Waar gaan we eigenlijk precies naartoe, pa?’ wil Sander weten.

‘Diksmuide’, is het antwoord. ‘Dat is een plaatsje dat in de Eerste Wereldoorlog helemaal is verwoest. En in de Tweede Wereldoorlog is het ook zwaar getroffen. Maar wij gaan er vooral heen om heerlijk te fietsen. En we gaan naar zee. Dat is maar vijftien kilometer bij Diksmuide vandaan.’

‘Komen we weer op een grote camping?’ wil Rhodé weten.

Vader haalt zijn schouders op. ‘We zien in Diksmuide wel waar we de camper neer kunnen zetten.’

De afgelopen dagen bracht de familie door op een camping in Wijtschate, net onder Ieper, in de Westhoek in België. Hun camper had veel bekijks getrokken. Niet verwonderlijk, want de hagelwitte, twaalf meter lange en vier meter hoge Mercedes Actros, met op de zijkant enkele helderblauwe banen, is een opvallende verschijning. En wanneer de zijkant openklapt en er een extra vloer uit de camper schuift, zijn mensen helemaal verbaasd over dit vakantiehuis op wielen.

Op de beide voorportieren is een prachtig rood anker aangebracht, dat duidt op het werk van vader. Hij is namelijk eigenaar van een handel in scheepsmaterialen. Achter de camper wordt een zilvergrijze cabriolet meegevoerd, die maar net groot genoeg is voor vijf personen.

De kinderen zijn maar wat trots op de kolossale kampeerwagen. Omdat de drie vaak in de buurt van het gevaarte te vinden zijn, worden ze door iedereen de Campers genoemd. De wat dikkere, blonde Michiel sleutelt graag aan het voertuig. Hij zit al sinds groep 1 van de basisschool bij Sander en Rhodé in de klas en gaat na de vakantie ook met hen naar het voortgezet onderwijs. Michiel is kind aan huis bij de familie Van Dijk.

Enkele minuten later rijden ze de straten van Diksmuide in.

Vader kijkt om zich heen of hij een bordje ziet dat naar een camping wijst.

‘Het zal nog niet direct meevallen om iets geschikts te vinden’, moppert hij. ‘Ik denk dat ik maar ga informeren bij een voorbijganger.’

Michiel wrijft over zijn buik. ‘Ik heb ook wel zin in eten. Het is al twaalf uur geweest.’

Sander kijkt zijn vriend spottend aan. ‘Jij kunt wel een dagje zonder eten. Je krijgt genoeg binnen.’

Vader zet de camper in enkele parkeervakken aan de kant van de weg. Hij doet de gevarenlichten aan en stapt uit. Een man van een jaar of zestig met een zwierige snor stapt op vader af. ‘Problemen?’ wil hij weten.

‘Ik zoek een camping waar we een weekje kunnen staan.’

‘Ah zo, tja, ehm.’ De man wrijft eens langs zijn snor. Hij neemt vader van top tot teen op. ‘Ge bedoelt toch zeker niet zo’n camping waar caravans vol met dampende toeristenlijven hutjemutje aaneen staan?’

Vader schiet in de lach. ‘Inderdaad, ik zoek wat rustigers.’

‘Nou kijk, dan kunt ge het beste naar Karel en Klara Geeraert gaan.’

Van Dijk kijkt de man vragend aan.

‘De Geeraerts zijn bejaarde mensen die op hun boerenerf ruimte hebben voor wat caravans.’ De man gebaart naar links. ‘Als ge die kant op gaat, richting de IJzertoren, ziet ge een brug. Die heet de Hoge Brug, maar het is gewoon een stenen brug over de IJzer. Hij is niet hoog. Vlak over de brug gaat ge naar rechts, dan komt ge er.’

Vader bedankt de vriendelijke man hartelijk en stapt weer in de camper. Hij start de motor en steekt groetend zijn hand op. Ronkend komt het gevaarte weer in beweging.

Het is maar een klein stukje rijden naar de westkant van het gezellige stadje. Behendig loodst vader de camper over de wegen naar het riviertje de IJzer.

Schuin voor hen, aan de overkant van de rivier, rijst een majestueuze toren op. Het ranke en ongeveer tachtig meter hoge stenen bouwwerk, dat midden op een veld staat, heeft wel wat weg van een watertoren. Voor de toren staat een ruïne, een grauw stenen gevaarte van enkele meters hoog.

‘De IJzertoren’, verklaart vader. ‘Het is het hoogste oorlogsmonument van Europa. We gaan er de komende dagen nog wel kijken.’

‘En die ruïne?’ vraagt Rhodé.

‘Dat weet ik eigenlijk niet’, zegt vader. ‘Misschien komen we daar nog wel achter. We blijven hier toch een week in de buurt.’ Van Dijk rijdt een brug over, slaat rechtsaf en vervolgt zijn weg over een niet al te brede dijk langs de rivier. Na ongeveer een kilometer wijst hij naar een boerderijtje dat aan de linkerkant van de weg staat.

‘Volgens mij moeten we daar zijn. Kijk maar naar die stacaravans achter op het erf.’

Met enige moeite draait Van Dijk de camper langs enkele bomen aan de kant van de weg en rijdt het erf op. Een hoogbejaarde man, die vanuit de deuropening bewonderend naar het gevaarte kijkt, wijst in de richting van een ruime plek waar vader de camper kan stallen. Enkele schapen lopen nieuwsgierig naar het hek van hun weilandje om de gasten te bekijken. Een paar kippen schieten schichtig heen en weer over het erf.

Als het voertuig stilstaat, stappen de Campers, vader en moeder uit. De oude man komt op hen aflopen. Met zijn stoppelbaardje, platte geruite pet en groezelige jasje, ziet hij er wat onverzorgd uit. In zijn mond staan enkele vergeelde tanden. Achter de man verschijnt een ongeveer tien jaar jongere vrouw. In haar verweerde gezicht staan vriendelijke ogen.

De man spreidt zijn armen wijd uit. ‘Welkom, welkom op onze mooie camping.’

Sander, Rhodé en Michiel kijken elkaar veelbetekenend aan. Ze blikken steels naar de oude stacaravans en een aftands toiletgebouwtje.

‘Helemaal uit Nederland?’ informeert de man. Hij wijst op het gele nummerbord met zwarte letters en cijfers.

Vader knikt. ‘We willen hier een weekje staan, als dat kan. We zouden graag de omgeving gaan verkennen.’

‘Ruimte genoeg. Jullie zijn de enige gasten. Morgen komen twee kleinkinderen van ons. Het is rustig deze zomer.’

Zijn vrouw glimlacht hartelijk. Ze schuift wat met haar loszittende kunstgebit. ‘Al die drukte, dat is niet goed meer voor ons. Maar wat gasten zijn altijd welkom, hoor.’ Ze stoot haar man aan. ‘Karel, we vergeten ons helemaal voor te stellen.’

De vrouw geeft moeder een hand en daarna vader. Haar man volgt haar voorbeeld.

‘Klara Geeraert’, zegt de vrouw. ‘En dit is mijn man Karel. We hebben altijd een boerderijtje gehad. En de laatste twintig jaar ontvangen we campinggasten.’ Ze blikt naar haar man. ‘Of was het nou al dertig jaar?’

De oude Geeraert schokschoudert. ‘Wat maakt dat uit. Twintig of dertig jaar. Met mijn 85 jaar let je daar niet zo erg meer op.’

Bezwerend heft hij zijn rechterwijsvinger op. Trots kijkt hij naar vader, moeder en de kinderen. ‘Geeraert, Geeraert! Die naam zal je onthouden! Mijn opa, dat was een echte Geeraert. Hij heeft in z’n eentje van 1914 tot 1918 hier al de Duitsers tegengehouden.’ De bejaarde man kijkt de kinderen aan. ‘Hebben jullie weleens van de Eerste Wereldoorlog gehoord?’

De kinderen knikken.

‘In de omgeving van Ieper hebben we er veel over gezien’, zegt Sander.

‘Ieper, tja, Ieper.’ Geeraert aarzelt even. ‘Daar is zwaar gevochten.’ Hij prikt zijn wijsvinger tegen Sanders schouder. ‘Weet je, je moet naar Nieuwpoort. Dat is hier vlakbij.’

‘De Slag bij Nieuwpoort’, roept Rhodé enthousiast. ‘Dat was in 1600.’

Geeraert kijkt haar verstoord aan. ‘1600? Dat veldslagje van de Nederlanders? Ja, dat was ook in Nieuwpoort. Maar in de Eerste Wereldoorlog was Nieuwpoort een belangrijke plaats. Hoe dat kwam, dat moet je maar eens gaan bekijken. En onthoud één ding: mijn opa, Hendrik Geeraert, die was de grote held!’

Hoofdstuk 2
Toon schrikt zich wild

Op de Noordzee, niet ver van de Belgische kust, vaart een prachtig motorjacht. De zon, die op deze vrijdagmiddag hoog aan de hemel staat, weerkaatst in de witte lak van het schip. Op het schip staat een kajuit met rondom getinte ramen. De kapitein kan op die manier wel naar buiten kijken, maar het is vrijwel onmogelijk om van buitenaf naar binnen te kijken. Boven op de kajuit staat een groot aantal antennes.

Op het achterste deel van het vaartuig is een roei-jol met hulpmotortje bevestigd. Het kan in noodgevallen eenvoudig overboord worden gezet om als reddingsboot te dienen. Op de achtersteven van het jacht prijkt een Duitse vlag.

Op een van de twee zachtleren stoelen in de kajuit zit Wilhelm Anders. Hij schuift zijn bril recht en kijkt goedkeurend de luxueus ingerichte ruimte rond, terwijl hij een trekje neemt van een exclusieve sigaar. Even kijkt hij begerig naar achteren, langs een al even luxe bank, richting de koelkast. Daar liggen de flessen champagne …

Maar nee, het is nog te vroeg voor champagne. Hij richt zich weer op de bedieningspanelen voor hem. Dankzij meerdere schermen kan de forsgebouwde en vrijwel kale vijftiger de hele tijd zien wat er voor en naast het schip gebeurt. Radarapparatuur geeft constant de afstand tot het eerstvolgende vaartuig aan. Ook is er ruimte voor twee tablets die in een handomdraai met het computersysteem van het schip kunnen worden verbonden. Evenals de rest van de kajuit is het bedieningspaneel keurig afgewerkt met wortelnotenhout.

Vanaf het achterdek komt een tengere man van midden veertig de kajuit binnenlopen. Hij lijkt in de verste verte niet op de roerganger. Zijn sluike haar laat zijn gezicht nog magerder lijken dan het al is. Op de wat kromme neus staat een brilletje waar de man argwanend doorheen gluurt.

‘Zijn we er nou al bijna?’ klinkt het snerpend.

‘Ich denk dass wir nog ein uurtje moeten varen, dan zijn wir in de haven’, is Wilhelms reactie in een merkwaardige mengelmoes van Duits en Nederlands.

‘Ik word hier compleet ziek. Water, water en nog eens water. We zijn al twee dagen op zee en ik ben het flink zat.’

‘Hahaha, und dass voor iemand mit de naam Toon Schipper’, klinkt het spottend.

De ander draait zich om en verlaat nijdig de kajuit. Eenmaal buiten daalt hij een trapje af. Hij maakt een deur open en komt in een prachtig woon- en slaapvertrek. Er staan twee bedden en een bank en er is een keukentje. Ook is er een flinke opbergkast. De vergulde kranen en de knoppen van de kastjes zijn blinkend schoongepoetst. Achter de kamer is een douche- en toiletruimte ingericht, waarvan de vloer en de wanden zijn bekleed met marmer.

Met een zucht gaat Toon op een van de zachte bedden zitten. Verveeld kijkt hij om zich heen.

‘Pfoeh, gelukkig zal dit tochtje me heel wat geld opleveren. Anders had ik het nooit gedaan.’

Toon staat weer op. Hij sjokt naar de kast, maakt de schuifdeur open en kijkt erin. Hij knikt goedkeurend. Dan doet hij de deur weer dicht. Met afhangende schouders loopt hij naar het trapje en klimt aan dek. Hij ademt de zilte zeelucht in en schuifelt dan naar de boeg.

Hij tuurt in de verte. Het strand komt steeds dichterbij. Het jacht koerst nu naar de ingang van de haven. Wat weet hij eigenlijk van deze Belgische plaats? Ja, er is ooit in 1600 een veldslag geweest.

‘Het enige jaartal uit de geschiedenis dat ik ken’, mompelt hij met een zuur gezicht.

Dicht bij de havenmonding wordt het steeds drukker. Zeilschepen laveren links en rechts tussen jachten door. Op het havenhoofd staan tientallen mensen te kijken naar de in- en uitgaande schepen. Sommige mensen steken joviaal hun hand op.

Toon kijkt stuurs voor zich uit. Het jacht vaart inmiddels wat rustiger. Haast onhoorbaar stuwt de gloednieuwe motor het vaartuig de smaller wordende rivier de IJzer op. Wanneer het jacht de havenmonding voorbij is, wordt het langs de waterkant rustiger. Slechts hier en daar staan mensen vanaf een fietspad te kijken.

Toon laat zijn oog vallen op een houten bouwwerk dat ze nu snel naderen. Het is een twee verdiepingen hoge uitkijktoren voor toeristen. De toren staat redelijk dicht bij de vaargeul en is vanaf de kant met een korte loopbrug te bereiken. Toon zet zijn brilletje recht en gluurt naar het bouwwerk. Dan stokt zijn adem. Op de omloop van het torentje staan een man, een vrouw en drie kinderen.

Toon draait zich om en beent naar de kajuitdeur. Met enkele stappen is hij binnen. Wilhelm draait zich verbaasd om.

‘Wat ist er aan de hand?’

Toon wijst op het torentje dat ze nu voorbijvaren. ‘Die lui ken ik’, hijgt hij.

‘Und wat dann nog?’

‘Schatrijke figuren die vlak bij mij wonen.’

Wilhelm haalt zijn schouders op en kijkt weer naar het drukke scheepvaartverkeer. ‘Maar warum ben je zo geschokt?’

‘Die lui kunnen alles in de war schoppen. Ze steken overal hun neus in.’

Hoofdstuk 3
Op verkenning

‘Wat is het heerlijk om hier te fietsen’, zegt vader terwijl hij zijn stuur loslaat en zijn armen met een wijds gebaar uitbreidt. Na het middageten zijn ze op de fiets gestapt. Ze rijden nu over de IJzerdijk in noordwestelijke richting.

Vader wijst op een gebouwtje. ‘De Dodengang’, verklaart hij. ‘Wat bedoelt u, pa?’ wil Sander weten.

‘Kijk maar naar al dat prikkeldraad bij dat gebouwtje. Daarachter ligt een loopgravenstelsel. En dat noemen ze de Dodengang. Ik heb er al wat over gelezen. Volgens mij is hier enorm hard gevochten om een paar meter grond. Vier jaar lang kwamen de Belgen, Fransen en Duitsers nauwelijks van hun plaats. Het front is niet verschoven, terwijl er elke dag kogels en granaten over en weer vlogen.’

‘Vreselijk’, zegt Rhodé. ‘En zeker ook veel slachtoffers?’

Vader knikt. ‘In de omgeving wel, ja. Maar of er ook op deze plek veel doden zijn gevallen, weet ik niet. Hier in de buurt liggen in elk geval meerdere grote kerkhoven.’ Hij gebaart naar rechts. ‘Morgen gaan we de Dodengang bekijken. Nu fietsen we eerst naar Nieuwpoort.’

Het blijkt een eenvoudige tocht te zijn. De dijk volgt grotendeels de loop van de rivier de IJzer. Hier en daar staat een monument dat herinnert aan de verschrikkelijke gevechten die hier hebben plaatsgevonden.

Na enkele kilometers komen ze bij wat bebouwing. Rechts van hen ligt een ophaalbrug over de IJzer.

‘Tervate’, leest Sander op een bordje langs de weg. ‘Zo heet het dorpje zeker?’

Ze stoppen even om op de wegwijzers te kijken welke kant ze op moeten.

‘We kunnen gewoon deze weg vervolgen, dan komen we vanzelf in Nieuwpoort’, zegt vader.

Rhodé drinkt wat uit haar bidon. Ze kijkt hoofdschuddend naar Michiel die een karamelreep tevoorschijn tovert. ‘Een beetje aan je gezondheid denken, Michiel.’

De aangesprokene grinnikt. ‘Je bedoelt zeker dat je ook een stukje wilt, zodat ik niet de hele reep zelf hoef op te eten?’ Hij denkt na. ‘Rhodé, je zegt ’t is ongezond, maar ’t water loopt je in de mond. Kijk, ik geef je nu de reep, en ’t zoete heeft je in zijn greep. Je neemt een hap, je breekt een stuk en samen hebben wij geluk.’

Lachend pakt Rhodé een stukje van de reep aan.

Sander ziet het met glinsterende ogen aan. Hij haalt diep adem. ‘Dat zou mooi zijn, samen geluk hebben.’ Hij knipoogt naar Rhodé.

‘Opa’, is haar smalende reactie. Maar ze kijkt ondertussen lachend naar Michiel, die zich met een kleur in het gezicht omdraait.

Michiel knikt in de richting van de brug. ‘Moeten we daar de komende dagen nog overheen?’

Vader schudt zijn hoofd. ‘Nee, hoezo?’

Michiel wijst naar een bordje naast de brug. ‘Hij is volgende week in onderhoud. Dan staat-ie omhoog. Jammer voor de mensen die in de buurt wonen, maar wel makkelijk voor de schepen. Dan kunnen ze doorvaren zonder voor de brug te moeten wachten.’

‘Nou ja’, glimlacht vader, ‘je krijgt er niks van als je een kleine omweg moet maken.’

Hij stapt weer op de fiets. ‘Actie, mensen. Het is nog maar een paar kilometer rijden naar Nieuwpoort.’

Een eindje verder wijst vader voor zich uit. ‘Zien jullie dat grote, gele bouwwerk?’

De anderen knikken.

‘Daar gaan we naartoe. Het is een van de grootste oorlogsmonumenten van de omgeving, heb ik op internet gelezen.’

Nadat ze langs enkele sluizen zijn gefietst, staan ze aan de voet van het monument. Het bouwwerk, dat boven op een heuvel op een soort pleintje staat, heeft gigantische afmetingen. Het bestaat uit ongeveer twintig zuilen die twee aan twee in een grote cirkel staan. De cirkel heeft een doorsnede van ongeveer 30 meter. Op grote hoogte boven op de zuilen is een stenen omloop aangebracht.

‘Kijk’, roept Rhodé, ‘ik zie dat er mensen bovenop lopen. Zullen wij daar ook heen gaan?’

‘Straks’, beslist vader. ‘Eerst gaan we op dat pleintje kijken of er wat informatie te vinden is. Dan zien we wel weer verder.’

Ze stallen de fietsen. Het pad dat over de heuvel naar het monument leidt, wordt geflankeerd door enkele stenen leeuwen. In de cirkel van het bouwwerk staat een sokkel met daarop een standbeeld van een ruiter te paard.

Sander haalt zijn mobieltje tevoorschijn. Hij toetst de woorden ‘monument’ en ‘Nieuwpoort’ in. Binnen een paar seconden heeft hij de juiste website gevonden.

‘Dit is het Koning Albert I-monument’, zegt hij op een onderwijzerstoontje.

‘En wie is dan die man op dat paard?’ vraagt Rhodé.

‘Koning Albert de Eerste natuurlijk, zusje’, plaagt Sander. ‘Maar even serieus. Dit is inderdaad die koning.’

‘Ja’, valt vader hem bij, ‘de Belgische koning Albert I moet een dappere man zijn geweest.’ Hij wijst op een informatiebord. ‘De meeste koningen en keizers zorgden dat ze ver bij de gevechten vandaan bleven. Maar op dit bord staat dat Albert I vaak bij zijn soldaten was. Het grootste deel van België was in de Eerste Wereldoorlog door de Duitsers bezet. Maar op het kleine stukje dat de Duitsers niet wisten te veroveren, bleef Albert bij zijn troepen. Vandaar dat ze hem als een dappere ruiter hebben afgebeeld.’

‘Goed van hem’, knikt Michiel. ‘Ik zou het niet durven.’

Rhodé wijst naar de omloop van het monument, tientallen meters boven haar. ‘Zullen we daar nu naartoe gaan?’

De anderen stemmen ermee in. Ze lopen naar de grootste zuil, waar een deur is. Er hangt een wit papier op. De trans is normaal gesproken alleen via het museum bereikbaar. Maar wegens onderhoud is het museum gesloten. De trans is nu te bereiken via deze deur.