Adri Burghout
Vrouw vermist!
© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2017
Omslagontwerp en vormgeving: José van der Meer
Omslagtekening en illustraties: Adri Burghout
ISBN 978 94 0290 4703
c-NUR 283-010

www.debanier.nl
www.adriburghout.nl

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Namen in het boek

Dario Daman | Zoon van dokter Douwe Daman
Dokter Douwe | Daman Vader van Dario Daman, Nederlandse geïmmigreerde huisarts
Bruno Zurbriggen | Zwitserse opa van Dario
Angela Zurbriggen | Zwitserse oma van Dario
Daan Daman | Nederlandse opa van Dario, vader van Douwe Daman
Gabi Weber | Moeder van Felix
Felix Weber | Zoontje van Gabi
Anne Zimmerman | Zus van Gabi
Sebastian | Vriend van Dario
Lukas Moser | Collega-arts van Douwe

Dit is het eerste deel in de serie Douwe en Dario. Redders in de bergen. De verhalen spelen zich af in het Saasdal in Zwitserland.

Met dank aan Albert Visser en Carla Andenmatten voor hun enthousiaste hulp en adviezen.

Inhoud

1. Een bleek jochie

2. Nare herinnering

3. Opa’s plan

4. Een helikopter van Air Zermatt

5. Eropuit met opa

6. Bij de Feegletsjer

7. Vrouw vermist

8. In een gletsjerspleet

9. Felix weet niet veel

10. Weer in Saas-Fee

11. Het huisje op de helling

12. Een witte BMW 3

13. Inbreker

14. Een nijdige dokter Moeller

15. Naar het ziekenhuis in Visp

16. Dario heeft een plan

17. Gletsjerspleten

18. Gabi heeft een zus

19. In de gletsjer

20. Naar het station in Visp

21. Dario heeft belangrijke foto’s

22. Naar Rolf en naar Anne

23. Een vrouw met een muts

24. Een ontdekking

25. Wel of geen Gabi Weber?

26. Heeft Gabi iets te verbergen?

27. PTA

1
Een bleek jochie

Bij de Hohsaas Bergbahn rijdt een BMW 3 met Duits kenteken het parkeerterrein over. De vrouw achter het stuur kijkt even om. ‘Hèhè Felix, we zijn er bijna. Gaan we lekker een week vakantie houden.’

Achter het parkeerterrein stuurt ze haar auto over een smal en steil weggetje een helling op. Driehonderd meter verderop parkeert ze bij twee kleine, vrij moderne huisjes die op de helling boven het dorp staan. Daarna stapt ze uit en opent het achterportier. Een jongetje stapt uit en gaat naast zijn moeder staan. De vrouw zoekt aan haar sleutelbos de juiste sleutel op. Daarna lopen de twee naar de ingang van het tweede huisje waar de vrouw de sleutel in het slot steekt. Via een klein gangetje komen ze in de kamer.

De vrouw kijkt rond. Alles staat er nog precies zoals ze het de laatste keer heeft achtergelaten. Alweer twee en een half jaar geleden. Ze heeft het huisje als vakantiewoning gekocht, maar haar uitzendbureau heeft de afgelopen jaren zoveel tijd opgeëist dat vakanties erbij in zijn geschoten. Nu is ze eindelijk weer in Saas-Grund, maar deze keer niet om er echt vakantie te houden …

De vrouw zucht een keer en draait zich om naar haar zoontje.

‘Het ruikt een beetje muf, Felix. Vind je ook niet? Mama zal eens een paar ramen openzetten.’

Als ze de ramen vast heeft gezet, vervolgt ze: ‘Nu eerst onze bagage’, en loopt naar buiten. Ze opent de achterklep van de auto en pakt er een rolkoffer en een handtas uit. Daarna sluit ze de BMW af en geeft Felix, die geduldig staat te wachten een hand. Ze hangt de riem van de handtas om haar schouder en pakt met haar vrije hand de rolkoffer.

Binnen zet ze de koffer neer en bukt voor Felix. ‘Zo, eerst je jas maar uit. Dan gaat mama even de koffer uitpakken, we drinken wat en daarna doen we boodschappen bij de COOP.’

De vrouw loopt met de koffer naar een slaapkamer. Ze klikt de koffer open en legt de inhoud in een kast. Daarna komt ze weer terug in de kamer. Felix is aan een tafel gaan zitten en is al druk bezig in een kleurboek dat zijn moeder hem heeft gegeven. Zij kijkt even over zijn schouders. ‘Mooi hoor!’

Dan loopt ze naar het raam en staart naar buiten. Beneden haar ligt Saas-Grund. Daar ziet ze de COOP, waar ze zometeen boodschappen gaan doen. Iets naar rechts en wat hoger op de helling gelegen ziet ze de voorste huizen van Wildi. Daarachter ligt Saas-Fee. Ze zucht nog eens. Hier is ze graag. Deze omgeving is haar dierbaar. Helaas is hun verblijf dit keer niet zonder zorgen.

Ze draait zich om naar Felix. ‘Zullen we eerst even naar de winkel gaan? Dan kun je daarna nog wel kleuren als mama het eten klaarmaakt.’

Felix knikt en schuift van zijn stoel.

Dario zet zijn mountainbike op de standaard bij de COOP en stapt naar binnen. Bij de ingang pakt hij een mandje en loopt rechtdoor een gangpad in. Uit zijn broekzak diept hij het briefje op dat zijn vader heeft geschreven. Brood. Dario pakt een brood uit het schap en loopt verder. Melk. In de koeling staan pakken genoeg. Dario zet er een in zijn mandje. Vleeswaren. Dario zoekt even wat hij lekker vindt. Vader vindt alles lekker, maar Dario weet dat zijn vader erg van salami houdt. Die pakt hij het eerst. Groente, boontjes staat erachter. Oeps, nu moet hij even terug. De groenten staan vooraan in de winkel. Terwijl hij terugloopt, ziet hij een vrouw en een kind de winkel in komen. Hij kent ze niet. Het zullen wel vakantiegangers zijn. De vrouw pakt ook een mandje.

Dario legt de boontjes in zijn mand en loopt weer verder de winkel door. Frisdrank, staat er op het briefje. Dario loopt het volgende gangpad in. Daar komt hij de zojuist binnengekomen vrouw met dat jongetje weer tegen.

‘We moeten nog wat drinken hebben, Felix’, zegt de vrouw. Het jongetje wijst naar de cola.

Duitsers, hoort Dario.

‘Nee, cola doen we nu maar even niet. Je kunt beter sap nemen’, zegt de vrouw. ‘Kijk eens hier, appelsap, sinaasappelsap, dubbeldrank …’

‘Ik wil cola’, zegt het jongetje.

‘Nee, dat kan nu echt niet. Dat weet je. Als je weer beter bent, kunnen we weer cola nemen, maar nu nog niet.’

Het jongetje kijkt even sip naar de cola en wijst dan appelsap aan.

Dario kijkt naar het jongetje en loopt dan om de moeder en haar zoontje heen. Achter hen pakt hij snel een fles cola en legt die in zijn mand.

Aan de andere kant komt een stevige man aangelopen in zijn werkkleding. Rolf, ziet Dario. Een stoere, sterke bouwvakker uit het dorp.

‘Haatsjoei!!’ klinkt het ineens. ‘Entschuldigung!’ zegt Rolf er snel achteraan.

‘Gesundheit!’ klinkt de lachende stem van een winkelbediende.

Dario kijkt om en ziet hoe de vrouw met een geschrokken gezicht haar zoontje wegtrekt naar een ander gangpad. Ze lijkt ineens erge haast te hebben. Ze draaft enkele gangpaden door en pakt vlug nog wat spullen van de schappen. Dan loopt ze snel naar de kassa.

Dario heeft zijn boodschappen inmiddels allemaal verzameld en sluit achter haar aan. Het jongetje kijkt een keer omhoog naar Dario. Dario geeft hem een knipoog. Het ventje kijkt snel weer voor zich.

Wat ziet dat jongetje bleek, vindt Dario. Hij mag wel wat meer zon zien.

De vrouw rekent af en doet snel haar gekochte levensmiddelen in een witte plastic COOP-zak, waarvan er een heleboel hangen bij de kassa. Direct daarna trekt ze haar zoontje achter zich aan de winkel uit. Dario kijkt hen na terwijl de caissière zijn etenswaren scant. Vreemd stel, denkt hij.

Als hij heeft afgerekend en naar buiten loopt, ziet hij nog net de vrouw en het kind in een witte BMW 3 cabriolet wegrijden. Hij hangt zijn boodschappentas aan zijn stuur, stapt op en rijdt in dezelfde richting als de BMW. In de verte ziet hij de auto bij de Hohsaas Bergbahn afslaan. Tegen de tijd dat hij daar zelf ook is, ziet hij de auto niet meer.

Snel trapt hij door, richting huis.

2
Nare herinnering

Ineens gebeurt het. Vlak voor hem. Hij ziet hoe haar rechtervoet zwikt. Ze struikelt, doet een paar ongecontroleerde stappen en verliest haar evenwicht. Een korte gil. Ze valt naast het pad op de schuine helling. Zonder de mogelijkheid zich ook maar ergens aan vast te grijpen, begint ze te glijden, te rollen en te stuiteren.

Hij staat een moment als aan de grond genageld, maar doet dan onthutst een stap naar voren. Zijn voet zakt in een gat op het pad. Hij rukt zijn voet omhoog, maar meteen zit zijn enkel klem tussen twee stukken steen. Vader is nergens te zien. Hij hoort zijn eigen langgerekte schreeuw. ‘M-U-T-T-I-I-I!’ De helling waarover ze naar beneden rolt, wordt steeds steiler. Ze verdwijnt over de rand …

Dario weet maar al te goed hoe het daarachter is. Een verticale rotswand van wel honderd meter. Hij begint wild met zijn armen te zwaaien en aan zijn been te trekken. Hij wil weer schreeuwen, maar er komt geen geluid meer uit zijn keel.

Zijn arm slaat tegen iets zachts. Vaag ziet hij zijn vader achteruit deinzen.

‘Wat ben jij aan het doen?’

Dario knippert met zijn ogen en wrijft over zijn gezicht. Hij kijkt verdwaasd in het rond en zucht. ‘Ik eh … ik denk dat ik droomde.’

‘Dat weet ik wel zeker’, zegt vader Douwe. ‘Je ging als een wilde tekeer en ik kreeg een flinke dreun tegen mijn borst toen ik bij je in de buurt kwam.’ Even is hij stil. ‘Was het weer die droom?’

Dario knikt. Voorzichtig draait hij zijn voet, die onder het dekbed uit tussen twee houten spijlen aan het voeteneind steekt, weer naar binnen.

Douwe kijkt op zijn horloge. Kwart over twee. ‘Kom even naar de kamer. Daar is het nog lekker warm. Dan drinken we iets. Misschien kun je daarna weer slapen, oké?’

Dario knikt en komt overeind.

‘Wat wil je, iets warms of fris?’

‘Doe maar sinaasappelsap’, zegt Dario. Hij wrijft een keer over zijn voorhoofd en voelt dat het nat is van het zweet. Toch is het in zijn slaapkamer niet warm. Hij loopt via de keuken het gangetje in. Net voor de buitendeur zit rechts een deur naar de kamer. Hij drukt op de lichtschakelaar. Er gaat een rilling door hem heen terwijl hij zich in de hoek van de kamer, dicht bij de grote spekstenen kachel, op een stoel laat zakken. Hij trekt zijn rechterbeen omhoog en masseert z’n pijnlijke enkel.

Douwe komt even later binnen met twee glazen sinaasappelsap in zijn handen en een koektrommel onder zijn arm. Hij gaat op de andere stoel bij de kachel zitten.

‘Het was alweer een tijdje geleden, is het niet?’

‘Ja, ik denk het wel’, zucht Dario.

‘Ik hoorde je vanuit m’n slaapkamer schreeuwen …’

Zwijgend zitten ze bij elkaar. Douwe voelt even aan de stenen wand van de kachel. Niet gloeiend, maar nog lekker handwarm.

Zijn gedachten gaan weer terug naar die bewuste dag, iets minder dan drie jaar geleden. Het was midden in de zomer. Hij had geen dienst in de praktijk. Samen met Nadja en hun zoon Dario hadden ze een heerlijke bergwandeling gemaakt. Vanuit Saas-Fee met de Bergbahn naar Felskin en vandaar over een gletsjer naar de Britanniahütte. Daar hadden ze geluncht op het terras voor de berghut en genoten van het prachtige uitzicht over de Hohlaub- en de Allalingletsjer met daarachter de Strahlhorn en de Rimpfischhorn.

Voor de terugweg hadden ze een andere route gekozen, langs de Egginer en de Mittaghorn om via een smal bergpad en de Platjenbergbahn in Saas-Fee terug te keren.

Zover was het echter niet gekomen. Nadja was gestruikeld en had haar evenwicht verloren. Ze was langs de helling naar beneden gerold. Douwe en Dario zagen het voor hun ogen gebeuren.

Douwe was de eerste die actie ondernam. Hij had snel zijn telefoon naar Dario geworpen en geroepen: ‘Dary, bel 144!’ Zelf was hij met de moed der wanhoop de helling afgeklommen, hoewel hij, ervaren bergbeklimmer, wist dat het eigenlijk onzin was wat hij deed. Nadja was over de rand verdwenen. Daarachter was een steile diepte. Hij kon daar zonder klimmateriaal onmogelijk komen. Toch daalde Douwe gejaagd de helling af. Telkens moest hij opletten om niet onderuit te gaan. De helling werd steeds steiler. Ineens begon hij toch te glijden en kwam pijnlijk op zijn stuitje terecht. Gelukkig gleed hij niet door. Hij zat plat op zijn achterste op een grote rots die boven de helling uitstak. Toen pas zag hij hoe steil het was … Hij durfde zich nauwelijks nog te bewegen en keek in blinde paniek omhoog. Een paniek die hij nooit eerder had gevoeld.

Boven stond Dario, zijn zoon. ‘Blijf daar!’ brulde Douwe naar hem. ‘Bel 144, bel 144!’

Hij zag iemand naar Dario toe lopen en draaide zijn hoofd weer naar beneden. Geschokt realiseerde hij zich dat Nadja daar ergens beneden moest zijn. Voorbij de rand moest ze een vrije val hebben gemaakt. Hij kende deze helling goed. Het was alsof deze constatering zijn adem afsneed. Dit was mis, goed mis. Hij wilde hier weg, maar besefte dat het risico te groot was om nu iets te ondernemen zonder zekering. Wilde hij het er levend vanaf brengen, dan moest hij nu zijn kalmte bewaren en wachten tot er hulp kwam. Maar dat was nu juist onverdraaglijk.

Nadja moet op slag dood zijn geweest. De mannen van de Bergrettungsgruppe hadden haar lichaam geborgen. Er brak een periode van diepe rouw aan, van onuitsprekelijk verdriet. Kort na de teraardebestelling op de begraafplaats van Saas- Grund was Douwe weer aan het werk gegaan in de praktijk, samen met zijn collega Lukas Moser. Hij was gedrevener dan ooit, stortte zich volledig op zijn werk. Voor de buitenwereld leek hij heel sterk. Maar de avonden in hun gehuurde appartement waren zonder Nadja zo onuitsprekelijk leeg dat hij er als een berg tegen opzag als hij geen avonddienst had. Het enige waar hij nog voor thuis wilde zijn, was zijn tienjarige zoon Dario.

Dario miste zijn moeder verschrikkelijk en was ook erg verdrietig. Tijd heelt helaas niet alle wonden, al ging het na verloop van tijd wel beter met vader en zoon. Maar Douwes gedrevenheid ten aanzien van zijn werk is gebleven. En Dario wordt nog steeds met enige regelmaat gekweld door een nachtmerrie, zoals nu.

Douwe legt zijn hand op de schouder van z’n zoon. ‘Wat denk je … zullen we maar weer?’

Dario knikt en staat op. ‘Heeft u straks dagdienst?’

Douwe knikt. ‘Ja, vanavond zijn we samen thuis. Misschien kunnen we een poosje naar opa en oma gaan. Oké?’

‘Is goed’, zegt Dario. Hij is erg op zijn opa gesteld. De vader van zijn moeder is vroeger Bergretter geweest. Dario is vastbesloten om dat ook te worden. De liefde voor de bergen is hem in de genen van zowel moeders- als vaderszijde meegegeven. Opa heeft altijd mooie verhalen uit zijn tijd als redder en Dario luistert daar graag naar.

‘Welterusten’, zegt Douwe als Dario door de keuken naar zijn slaapkamer loopt.

‘Welterusten, pap.’

De volgende ochtend is Douwe iets eerder wakker dan Dario. Op zijn tenen sluipt hij naar de douche- en toiletruimte. De houten vloer kraakt bij iedere stap. Na het bezoek aan de kleine ruimte dekt hij de tafel voor twee. Op dat moment verschijnt Dario in de keuken.

‘Guten morgen!’ zegt Douwe.

‘Morgen’, bromt Dario terug. Hij laat zich op een stoel aan tafel zakken. Hij pakt een snee vers brood en laat die op zijn bord vallen, waarna hij zich nog eens flink uitrekt en uitgebreid gaapt.

‘Nog een beetje geslapen?’ vraagt Douwe.

‘Ja, ging wel’, antwoordt Dario kort.

‘Ik heb vanmiddag spreekuur in de praktijk en kom tussen de middag thuis eten’, zegt Douwe. ‘Dan zal ik alvast een en ander voorbereiden voor het avondeten. Vanmiddag ben jij eerder thuis dan ik. Wil je alvast het eten opzetten en in de gaten houden, natuurlijk?’ Douwe geeft Dario een knipoog. ‘Ik hoop rond een uur of vijf thuis te zijn.’

Voor het ontbijt gaat Douwe hardop voor in gebed. Zwijgend eten ze hun brood en nadat Douwe de Bijbel heeft gesloten, beëindigt hij de maaltijd en gaan ze beiden hun weg.

Douwe gaat als laatste de deur uit. Hij daalt de betonnen trap voor hun woning af en werpt halverwege een blik omhoog. Daar hangt een donkerbruin bord met mooie witte, gotische letters. Talblick. De rode luiken naast de kleine ramen vormen een prachtig geheel met de witgepleisterde muren en het bijna zwart verweerde houtwerk van de woning. Het is een oud bouwwerk, maar hier was hij zo gelukkig met Nadja.

Douwe buigt zijn hoofd en loopt verder de trap af, terwijl hij de sleutel in zijn broekzak stopt.

3
Opa’s plan

‘Daar heb je Douwe en Dary’, klinkt een opgewekte zware mannenstem vanuit de kamer. Terwijl oma Angela, geholpen door Dario, in de open keuken koffie en een lekkere Apfelstrudel klaarmaakt, gaat Douwe bij opa Bruno in de knusse woonruimte zitten. Evenals in Talblick zijn de wanden, vloer en het lage plafond van hout.

‘Druk geweest vandaag?’ vraagt opa belangstellend aan Douwe.

‘Nou nee, vandaag niet echt’, antwoordt zijn schoonzoon. ‘Eigenlijk een doorsneedag, zeg maar. Ik moet zeggen dat het de laatste tijd over het algemeen wel drukker lijkt te worden. Een verklaring heb ik daar niet echt voor.’

‘Misschien komen er weer meer toeristen?’ oppert opa.

‘Zou kunnen. Meer mensen betekent inderdaad meer kans op een bezoek aan de dokter. Maar we kunnen het verder goed aan hoor, in onze praktijk.’

‘Weet je wat ik me pas een keer afvroeg?’ zegt opa ineens.

‘Dat zou ik niet weten’, glimlacht Douwe.

‘Tja … misschien is het een vreemde vraag, maar ik wil hem toch stellen. Jij bent natuurlijk een geboren en getogen Nederlander. Ik weet dat je hier gelukkig was. Maar in ons leven en in het bijzonder in dat van jou is een … hoe zal ik het zeggen, een wond ontstaan die wellicht wel geneest, maar toch altijd een litteken zal achterlaten. Is er geen moment dat je denkt: ik ga weer terug naar Nederland, nu Nadja er niet meer is?’

Douwe kijkt zijn schoonvader een moment stil aan. Dan wendt hij zijn hoofd naar het raam, kijkt naar buiten en zegt: ‘In Nadja had ik de liefde van m’n leven gevonden. We waren erg gelukkig tot dat fatale ongeluk. Maar waarom vraagt u dat?’

‘Eh ja … zie je … wij, oma en ik hebben in haar een dochter verloren. Ik ben weleens bang dat je misschien weer terug zou willen naar je geboorteland. Dan raken we, eh … nog een kind kwijt. Eigenlijk moet ik zeggen: twee. Niet echt kwijt natuurlijk, maar zo ver weg …’

Douwe kijkt zijn schoonvader weer ernstig aan, maar dan verschijnt er een glimlach op zijn gezicht. ‘Het is dat u dit nu zegt, maar ik heb zelf nog geen moment gedacht aan terugkeer naar Nederland. Ik heb er niet veel te zoeken, er woont maar weinig familie, behalve mijn eigen vader. Daarbij zou ik het Dario niet kunnen aandoen om hem in een vreemd land verder op te laten groeien.’