BIJ UITGEVERIJ DE BANIER VERSCHENEN
EERDER VAN JANWILLEM BLIJDORP:

Serie ‘Bas en Charlotte’

1. Bruggers!

2. Rome, sweet Rome!

3. Hoezo problemen?

Serie ‘De drie avonturiers’

1. Kampeerders in de knel

2. Wind in de zeilen

3. Terreur aan de Moezel

4. Kunstroof in Parijs

5. De ongrijpbare slavenhaler

6. Duistere praktijken in Zuid-Afrika

7. De wraak van de bendeleider

Serie ‘Groep 8 beleeft altijd wat’

1. Verzin iets beters

2. Foute wissel

3. Eerlijk duurt het langst

4. Samen sterk

COLOFON

Janwillem Blijdorp
Stoorzender!
© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn, 2017
Omslag- en binnenillustraties: Daan van Oostenbrugge
Omslagontwerp en vormgeving: Jet Ontwerp
ISBN 978 94 0290 4215
C-NUR 283-010

www.debanier.nl
www.janwillemblijdorp.nl
www.daanvanoostenbrugge.nl

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

EVEN VOORSTELLEN

Hallo!

Ik ben BAS DE LANGE. Ze zeggen dat ik hoogbegaafd ben. Op de basisschool heb ik twee klassen overgeslagen. Hoewel ik ontzettend tegen de brugklas opzag, viel het allemaal reuze mee.

Sterker nog, mijn jaar als ‘brugger’ was het leukste dat ik tot nu toe heb meegemaakt.

We hebben als klas de titel: ‘Beste brugklas van Nederland’ verdiend. Maar wat ik veel belangrijker vind, is dat we de fijnste brugklas van Nederland zijn, pardon, waren.

Gelukkig heeft de schoolleiding besloten onze klas ook na de zomervakantie intact te laten. Voor zover mogelijk blijven de havo- en de vwo-leerlingen ook in de tweede klas dezelfde lessen volgen.

Mijn leus voor het nieuwe schooljaar is: Wat waard is om gedaan te worden, is waard om goed gedaan te worden.

HOI!

Ik ben CHARLOTTE KLEINE. Om maar met de deur in huis te vallen: het enige wat klein aan me is, is mijn achternaam. Als kind ben ik erg ziek geweest en daardoor ben ik op de basisschool een keer blijven zitten. Eerst baalde ik daar vreselijk van, maar nu zie ik ook de positieve kanten. Doordat ik een jaar over moest doen, ben ik in de fijnste brugklas van Nederland terecht gekomen. Het afgelopen jaar hebben we als klas bewezen voor elkaar klaar te staan. Samen hebben we Marion geholpen, toen zij na een ongeluk in het ziekenhuis terechtkwam. Uit ervaring weet ik hoe vervelend de gevolgen daarvan kunnen zijn. Maar als het even meezit, gaat ze gewoon mee naar de tweede klas.

Toch zie ik er wel een beetje tegen op na de vakantie weer naar school te gaan. Niet omdat ik dan Bas, Merel en alle anderen weer zal zien, maar omdat onze klas niet hetzelfde zal zijn ...

DE REST VAN KL AS HV2

1. EEN NIEUWE START

Ik ben benieuwd! Charlotte Kleine zucht zo diep, terwijl ze voor de spiegel haar vlecht probeert te fatsoeneren, dat haar moeder haar verbaasd aankijkt.

‘Wat is er met jou aan de hand? Heb je geen zin om weer naar school te gaan?’ ‘Gaat wel’, mompelt Charlotte. Ze hoort zelf dat het vaag klinkt, maar ze kan het niet helpen.

‘En gisteren was je nog zo enthousiast, toen je hoorde dat Marion haar toetsen goed gemaakt had en over is naar de tweede klas.’

‘Ik was blij voor haar’, legt Charlotte uit. ‘Tenminste, dat hoop ik.’

‘Ik geloof niet dat ik je kan volgen! Eerst offer je een deel van je vakantie op om haar te helpen, en nu zeg je dit.’

‘Dat opofferen valt wel mee’, vindt Charlotte. ‘Bas heeft het leeuwendeel voor zijn rekening genomen. Volgens mij was hij bijna iedere dag bij Marion op de boerderij te vinden.’

‘Iedere dag? Overdrijf je nu niet een beetje?’

‘Behalve toen hij met zijn ouders op vakantie was. Als je niet beter wist, zou je er haast iets achter zoeken!’

Mama schiet in de lach.

‘Bas en Marion? Eerlijk gezegd vind ik dat geen combinatie.’

‘Mam!’ lacht Charlotte. ‘Dat u dat zegt! Op ieder potje past een dekseltje, toch?’

‘Dat is zo’, geeft mama toe.

‘Maar eerlijk gezegd vind ik dat Marion beter een wat stoerder type kan zoeken.’

‘En ik beklaag degene die ooit met Bas trouwt. Hij weet altijd alles beter.’

‘Maar toch niet op een vervelende manier?’

‘Nee, dat niet, maar het ís wel vervelend. Zeg nou zelf, zou u het leuk vinden als papa het altijd en overal bij het rechte eind had?’ vraagt Charlotte.

‘Er is een verschil tussen gelijk hebben en gelijk krijgen’, glimlacht mama. ‘Maar ik denk dat het klopt dat Bas iemand nodig heeft die net zo slim is als hij.’

‘Dan kunnen ze samen gesprekken voeren waar gewone mensen geen touw aan vast kunnen knopen’, grinnikt Charlotte. ‘Ik zie het helemaal voor me.’

‘Ik niet, want zoveel kinderen zoals Bas lopen er niet rond. Ik ben in ieder geval blij dat jullie hem er niet mee plagen, want dat zou ik heel vervelend vinden.

Maar genoeg over Bas. Ik weet nu nog niet wat jou dwarszit, Charlotte!’

‘Ach, waarschijnlijk maak ik me dik om niets. Er komt een nieuw meisje bij ons in de klas. Ze is blijven zitten en ik mag haar niet zo.’

‘Je zult zien dat het meevalt. Een mens lijdt dikwijls het meest …’

‘Door het lijden dat hij vreest, maar dat nooit op komt dagen’, vult Charlotte aan. ‘Als ik Bas de Lange zou heten, wist ik meteen van wie die uitspraak was, of zou ik het op z’n minst uit gaan zoeken.’

‘Ik weet het ook niet’, bekent mama. ‘Maar nu begin je alweer over Bas …’

Charlotte voelt dat ze een kleur krijgt.

‘Dat komt doordat hij eigenlijk de spil is waar onze klas om draait’, zegt ze. ‘Zonder hem hadden we die wedstrijden van “Beste brugklas” nooit gewonnen en waren we dus ook nooit naar Rome gegaan.’

‘Dat is zo’, geeft mama toe. ‘Het is een bijzonder kind, en dat is hij.’

‘Die uitspraak komt uit Dik Trom’, weet Charlotte. ‘Daar heb ik gelukkig geen computer voor nodig.’

‘Waarom mag je dat nieuwe meisje eigenlijk niet?’ wil mama weten.

Charlotte haalt haar schouders op.

‘Laat maar’, zegt ze. ‘U hebt gelijk; het zal allemaal wel meevallen. Ik kan me niet voorstellen dat zij in haar eentje de sfeer in de klas kan verknoeien. Dat laten we gewoon niet gebeuren!’

Mama schudt haar hoofd, maar zegt niets. Ze moet opeens aan een spreekwoord denken: ‘Eén rotte appel in de mand, maakt al het gave fruit te schand.’

Hopelijk gaat dat in dit geval niet op, denkt ze bezorgd.

‘Kom’, zegt ze tegen Charlotte, ‘dan zal ik je helpen met je vlecht. Anders kom je nooit op tijd op school.’

‘Dat geeft niet’, vindt Charlotte. ‘Als ik de verhalen moet geloven, houdt Van der Zwan ieder jaar dezelfde toespraak.’

‘Meneer Van der Zwan’, verbetert mama haar, terwijl ze de vlecht recht trekt. ‘Ga nu maar gauw, want Merel weet vast niet waar je blijft.’

Merel staat inderdaad al ongeduldig op haar te wachten.

‘Waar bleef je nou?’ zegt ze. ‘Straks komen we te laat!’

‘We hebben nog tijd genoeg’, vindt Charlotte. ‘Eerlijk gezegd heb ik niet zoveel zin om naar school te gaan.’

‘Ik wel’, bekent Merel. ‘Zes weken vakantie is wat mij betreft lang genoeg.’

‘Ja, en al die tijd heb je Patrick moeten missen’, plaagt Charlotte. Ze kijkt opzij, om te zien of haar vriendin bloost, maar dat blijkt niet het geval te zijn.

‘Weet je dat ik het lekker rustig vond, zonder hem’, zegt Merel. ‘Ik denk niet dat Patrick en ik echt bij elkaar passen!’

Charlotte laat haar stuur los en klapt in haar handen.

Ze maakt een rare zwieper, waardoor ze bijna midden op de weg terechtkomt. Een tegemoetkomende auto toetert luid en de chauffeur wijst veelbetekenend naar zijn voorhoofd.

‘Kijk je wel uit!’ schrikt Merel. ‘Straks krijg je een ongeluk!’

‘Liever niet!’ zegt Charlotte. ‘Eén keer een tijd in het ziekenhuis is wat mij betreft genoeg.’

‘Te veel!’ vindt Merel. ‘Hoewel? We mogen dan vast Marions tablet gebruiken en in het bezoekrooster hoeven we alleen twee namen te verwisselen.’

‘Alsjeblieft niet. Ik ben veel te blij dat we daar vanaf zijn. Maar meen je dat, over Patrick?’

‘Gelukkig hebben we nooit echt verkering gehad, dus hoef ik het ook niet uit te maken. Ik ben van plan dit jaar heel hard te studeren, want ik wil op het vwo blijven!’ ‘Slim’, zegt Charlotte. ‘Het zou mooi zijn als we tot de zesde in dezelfde klas kunnen blijven.’

‘De zesde. Dat klinkt nog heel ver weg’, mijmert Merel hardop.

‘Gelukkig wel, want ik krijg nu al buikpijn als ik aan het eindexamen denk!’

‘Niet doen, dus. Laten we eerst maar eens zien dat we dit jaar goed doorkomen. Al zou ik niet weten waarom dat niet zal lukken.’

‘Er kan van alles gebeuren’, zegt Charlotte. ‘Dat zag je aan Marion.’

‘Ik ben anders niet van plan om op een paard te gaan zitten’, lacht Merel.

‘O, maar er zijn genoeg andere dingen die mis kunnen gaan!’

‘Zeg, blijf je de hele dag zo somber?’

‘Ik denk dat ik last heb van een postvakantiale depressie.’ ‘Een wat?’

‘Een postvakantiale depressie!’

‘Volgens mij bestaat dat woord helemaal niet!’

‘Toch wel. Ik heb het zojuist verzonnen, dus het bestaat’, grinnikt Charlotte. ‘Als het even meezit, komt het in een volgende editie van het woordenboek.’

‘Vergeet het maar’, zegt Merel.

‘Nou, volgens mij zijn er genoeg mensen die na de vakantie moeite hebben om weer te beginnen. Ik vind dat we daar best een woord voor kunnen gebruiken en daarvoor is postvakantiale depressie uitermate geschikt.’

‘Zeg, je bent toch niet toevallig samen met Bas op vakantie geweest, hè?’

‘Hoezo?’

‘Nou, ik vind dat net een woord voor onze Bassiepedia. Die doet ook altijd zo ingewikkeld.’

‘Ik heb Bas in de vakantie maar één keer gezien en dat was bij Marion’, zegt Charlotte. ‘Fijn hè, dat ze haar toetsen goed gemaakt heeft en dus gewoon bij ons in de klas blijft!’

‘Gelukkig wel, want zonder haar is ons clubje niet compleet. Ik verheug me er echt op iedereen weer te zien.’ ‘Zelfs Patrick?’

‘Ook Patrick!’ knikt Merel. ‘Misschien is hij in de vakantie wat volwassener geworden.’

‘Patrick? Die wordt volgens mij nooit volwassen!’ lacht Charlotte.

‘Waarom niet?’ vraagt Merel verontwaardigd.

‘De liefde is dus toch nog niet helemaal over’, stelt Charlotte vast. ‘Weet je, bepaalde jongens blijven altijd een beetje kind en volgens mij is Patrick er daar een van.’

Merel schudt haar hoofd en gaat er wijselijk niet op door.

‘Ik denk dat je in de vakantie te veel in de zon hebt gelegen’, zegt ze alleen.

‘Klopt, en daarbij is een deel van mijn hersens gesmolten. Hopelijk groeit het weer aan, want anders heb ik echt een probleem.’

‘Een postvakantiale depressie en gesmolten hersens!’ lacht Merel. ‘Dit kan inderdaad wel eens een heel zwaar jaar voor je worden, Charlotte.’

Wat dat laatste betreft kan Merel wel eens gelijk hebben, bedenkt Charlotte, terwijl ze haar fiets het schoolplein op stuurt. Alleen komt dat niet door gesmolten hersens of een zelfverzonnen depressie, maar door Carla. Ik ben echt bang dat zij van plan is de komende maanden de sfeer in onze klas voorgoed te veranderen.

2. DE TOON WORDT GEZET

Vrolijk fluitend roffelt Bas de Lange die morgen de trap af. Eindelijk is de vakantie voorbij en mag hij weer naar school! Goed, hij heeft zich de afgelopen weken wel vermaakt, maar voor zijn gevoel heeft hij iets gemist. Ze waren, helemaal tegen zijn zin, naar dezelfde plek op vakantie geweest als de afgelopen jaren, waardoor hij weinig nieuws heeft geleerd. Zijn ouders zijn voorstanders van een luiervakantie, om na een jaar hard werken echt uit te rusten. Hij zelf zou veel liever een rondreis maken langs allerlei steden, met paleizen, torens, kastelen, kerken en musea. Maar aangezien hij de enige is in het gezin die er zo over denkt, komt daar meestal niet erg veel van terecht. Af en toe bezoeken ze een stad of een andere bezienswaardigheid, maar daar blijft het bij.

‘Later, als je groot bent, mag je in je vakanties gaan en staan waar je wilt’, heeft papa gezegd. ‘Tot die tijd zal jij je toch een beetje aan ons moeten aanpassen.’

‘En aangezien je waarschijnlijk nooit groot wordt, Bas, zit dat er de komende tien jaar niet in’, had zijn oudere zus Irma geplaagd. Het had haar een vernietigende blik van Bas opgeleverd, maar hij had wijselijk zijn mond gehouden. Als het om ‘weet-dingen’ gaat, is hij zijn zus in alles de baas, maar tegen haar onbenullige opmerkingen kan hij meestal niet op.

‘En?’ vraagt hij, als hij de kamer inkomt en ziet dat Irma al beneden is. ‘Ben je al zenuwachtig voor de brugklas?’

Irma haalt haar schouders op.

‘Die brugklas zal wel meevallen’, zegt ze. ‘Jij hebt het immers ook overleefd.’

‘En hoe!’ zegt mama. ‘Ik hoop dat jij net zo’n fijn jaar krijgt als Bas vorig jaar, Irma.’

‘Och, als ik zie wie er allemaal bij me in de klas zitten, hoeven we er niet op te rekenen dat we de beste brugklas van Apeldoorn worden, laat staan van Nederland’, lacht Irma. ‘Maar het wordt vast wel gezellig en daar gaat het om.’

‘Volgens mij gaat het erom dat je zoveel mogelijk leert’, zegt Denise, het jongere zusje van Bas en Irma wijs.

‘Je hebt wel gelijk, Denise, maar het mag ook best gezellig zijn op school, hoor’, vindt mama.

‘Ik maakte maar een grapje, hoor. Je mag best lachen op school, anders is er niets aan’, zegt Denise. ‘Sommige kinderen bij mij in de klas maken nooit geintjes.’

‘Jij wel, hè?’ zegt Bas, terwijl hij zijn zusje een knuffel geeft. ‘Grappen maken is leuk.’

‘Tom is de grappigste jongen in onze klas’, vertelt Denise. ‘Hij wil later CliniClown worden.’

‘Ik ben bang dat je daar niet echt veel geld mee kan verdienen’, zegt Bas. ‘En als je weinig geld hebt, heb je misschien minder redenen om te lachen.’

‘O, maar hij is van plan met een rijke vrouw te trouwen!’

De drie anderen schieten in de lach.

‘Hij heeft het dus al helemaal bedacht’, glimlacht mama. ‘Weet jij al wat je wilt worden?’

‘Ja, een rijke vrouw, want ik wil met Tom trouwen.’

Het komt er zo logisch uit, dat de drie anderen opnieuw moeten lachen.

‘Kom’, zegt mama, ‘laten we maar gaan eten. Dan zijn jullie mooi op tijd voor school!’

‘Wat doen we, fietsen we samen op, of vertrekken we na elkaar?’ vraagt Irma, als zij en Bas een halfuurtje later hun fietsen uit de schuur halen.

‘Mij maakt het niet uit’, zegt Bas. ‘Jij mag het zeggen.’

‘Laten we dan in ieder geval vandaag maar samen fietsen’, beslist Irma. ‘Maar als blijkt dat er kinderen uit mijn klas dezelfde kant op moeten als ik, fiets ik voortaan met hen mee.’

‘Je doet je best maar’, knikt Bas. ‘En waarschijnlijk hebben we ook lang niet altijd hetzelfde rooster. Omdat ik Grieks en Latijn krijg, heb ik in ieder geval meer lesuren dan jij.’

‘Grieks en Latijn!’ zegt Irma. ‘Daar moet ik echt niet aan denken.’

‘Mij lijkt het juist leuk!’

‘Volgens mij heeft het veel meer nut om Spaans te leren, of desnoods Chinees, maar Grieks en Latijn? Die talen zijn allebei zo dood als een pier!’

‘Latijn kom je in de praktijk best vaak tegen’, weet Bas.

‘Wanneer dan?’

‘Als je dokter wilt worden. En als dominee moet je Oudgrieks kunnen lezen.’

‘Sinds wanneer wil jij dominee of dokter worden?’

‘Ik zeg helemaal niet dat ik dat wil worden’, protesteert Bas. ‘Maar daarom is het wel handig als je die talen kent.’

‘Jij kunt volgens mij beter geen dominee worden’, zegt Irma.

‘Waarom niet?’

‘Omdat je preken dan vast zo ingewikkeld zijn dat niemand er een touw aan vast kan knopen’, grinnikt Irma. ‘En je maakt de diensten dan zo lang dat iedereen in slaap valt.’

‘Dat denk jij, maar daar kunnen we pas achter komen als ik dat uitprobeer’, lacht Bas. ‘De tijd zal het leren. Misschien vind ik er niets aan om Grieks en Latijn te leren en laat ik die vakken na een jaar weer vallen. Gelukkig hoef ik nu nog niet definitief te beslissen of ik naar het vwo of het gymnasium ga.’

‘Ik zal al blij zijn als ik de havo haal’, zucht Irma. ‘Wat zal het een tegenvaller voor de leraren zijn als ze merken dat ik lang niet zo slim ben als mijn kleine broertje.’

‘Misschien zijn ze daar juist blij om. Sommige leraren vinden het helemaal niet leuk dat ik soms meer weet dan zijzelf.’

‘Is dat zo, of denk jij dat alleen?’ wil Irma weten.

‘Dat moet je aan hen vragen’, lacht Bas. ‘Maar sommige leraren doen zo vaag …’

‘Noem maar geen namen’, zegt Irma vlug. ‘Ik wil er liever zelf achter komen hoe een leraar of lerares is.’

‘Wat De Jong betreft hebben wij ons lelijk vergist’, vertelt Bas. ‘We vonden hem eerst een ramp, maar uiteindelijk bleek hij ontzettend mee te vallen.’

‘Ja, en soms blijken leraren die cool proberen te doen dat helemaal niet te zijn’, weet Irma. ‘Zeg, ik zie daar Annelies fietsen. Die zit dit jaar ook weer bij mij in de klas. Vind je het erg als ik met haar meefiets?’

‘Nee, natuurlijk niet’, zegt Bas. ‘Veel plezier op je eerste dag in de brugklas.’

Terwijl hij alleen verder fietst, moet Bas terugdenken aan zijn eigen eerste uren als brugger. Het lijkt allemaal nog maar kort geleden, maar toch is er sindsdien al een heleboel gebeurd.

Wat was ik die dag zenuwachtig! herinnert hij zich. Dat kan ik me nu niet meer voorstellen!

Eenmaal in de aula zoekt hij meteen zijn klasgenoten op. Tot zijn schrik geeft Marion hem een stevige omhelzing zodra ze hem ziet.

‘Straffen?’ vraagt Marion, terwijl ze hem loslaat.

‘Ja, dankzij jou heb ik nu een ingeklapte long en drie gebroken ribben’, overdrijft Bas.

‘Eigen schuld!’ vindt Marion. ‘Dan moet je maar meer bruine bonen met spek eten.’

Bruine bonen met spek! Als Bas ergens niet van houdt, is het dat wel.

‘Ik eet anders genoeg, hoor’, zegt Bas. ‘Ik heb alleen een iets andere bouw dan jij.’

Het gevolg van die opmerking is een nieuw lachsalvo van hun klasgenoten.

Het zou me niets verbazen als Marion twee keer zoveel weegt als Bas, bedenkt Merel. De kilo’s die ze in het ziekenhuis is afgevallen, zitten er volgens mij allang weer aan.

‘Heb je nog last van je been?’ vraagt ze aan Marion. Marion schudt haar hoofd.

‘Heel af en toe, als ik een eind heb gelopen of gefietst’, zegt ze. ‘Maar aangezien dat geen hobby’s van me zijn …’

‘Heb je alweer paard gereden?’ vraagt Sanne.

Marion aarzelt even.

‘Dat mag ik nog niet van mijn ouders’, zegt ze dan.

‘Maar je hebt het al wel gedaan!’ begrijpt Sanne.

‘Vond je het eng?’

‘Niet echt. Maar met springen en draven heb ik toch maar even gewacht.’

‘Ik zou na zo’n ongeluk vast nooit meer op een paard gaan zitten’, bekent Coen.

‘Dan is het te hopen dat je nooit een ongeluk op school krijgt’, zegt Bas droog, ‘want dan durf je daar ook nooit meer naartoe.’

‘School is verplicht en paardrijden niet’, zegt Charlotte. ‘Zeg Bas, klopt het dat je in de vakantie gegroeid bent?’

‘Dat zou kunnen’, zegt Bas, gemaakt onverschillig. Hij is niet van plan aan Charlotte en zijn klasgenoten te vertellen dat hij die morgen nog voor het meetlint aan de muur van zijn slaapkamer heeft gestaan. Tot zijn wanhoop is hij hooguit een centimeter langer dan voor de vakantie.

‘Misschien groei je de komende maanden wel zo hard, dat je niet langer de kleinste van de klas bent’, zegt Merel.

Gelukkig merkt Bas op dat moment dat de rector probeert de leerlingen in de aula stil te krijgen.

‘Volgens mij gaan we beginnen’, zegt hij daarom vlug. ‘Ik ben benieuwd of Van der Zwan iets nieuws heeft te melden.’

Al gauw blijkt dat dit niet het geval is. De toespraak lijkt sprekend op die van het vorige jaar. Een beetje verveeld laten Bas, Charlotte en hun klasgenoten die over zich heen komen.

Ze zijn allemaal blij als ze na een halfuurtje het lokaal kunnen opzoeken, waar ze hun eerste les hebben.

‘Zullen we gewoon weer op dezelfde plek gaan zitten als vorig jaar?’ vraagt Patrick, als ze samen de trap opklimmen. ‘Of kom jij dit jaar naast me zitten, Merel?’

‘Jij kunt beter naast Bas gaan zitten’, plaagt Merel. ‘Misschien kan hij je helpen als je iets niet snapt.’

‘Je denkt toch niet dat ik helemaal voorin ga zitten?’ gaat Patrick er serieus op in. ‘En afkijken doe ik nooit!’ Dat laatste zegt hij met zo’n brede grijns dat Merel in de lach schiet.

In het lokaal aangekomen zien ze dat iedereen bijna automatisch dezelfde plek opzoekt als in de brugklas.

Alleen voor Charlotte blijkt dat een probleem te zijn. Haar plekje, in de hoek achter in de klas, blijkt al bezet te zijn door Carla.

Voordat Charlotte iets kan zeggen, komt Patrick haar te hulp.

‘Hallo’, zegt hij. ‘Jij bent dus onze nieuwe klasgenoot. Ik had er al iets over gehoord. Zeg, zou je ergens anders willen gaan zitten? Deze plek is bestemd voor Charlotte.’

‘Is dat zo?’ vraagt Carla, totaal niet onder de indruk.

‘Bij mijn weten zijn alle plaatsen vrij. Trouwens, vorig jaar zat ik hier ook.’

‘Maar niet bij ons in de klas’, zegt Patrick, een stuk minder vriendelijk. ‘Dus wegwezen!’

‘Ik zou niets liever willen, maar helaas ben ik nog leerplichtig’, zegt Carla. ‘En ik blijf hier gewoon zitten. Is dat duidelijk, ventje?’

De toon is gezet, denkt Charlotte.

‘Laat maar’, zegt ze tegen Patrick. Om er met een knipoog aan toe te voegen: ‘Ik zoek wel een plaatsje voor in de klas, net als vorig jaar.’

‘Dus je zat hier vorig jaar helemaal niet’, trekt Carla de verkeerde conclusie.

Patrick staat op het punt haar uit te leggen hoe het zit, maar daar steekt Charlotte een stokje voor.

‘Het is al goed, Patrick’, zegt ze. ‘Als Carla daar graag wil zitten, moet ze dat vooral doen.’

‘O, ze heet dus Carla’, zegt Wilco. Hij komt overeind en maakt een overdreven buiging in de richting van het meisje en zegt:

‘Jij misschien, maar ik niet!’ zegt Patrick verontwaardigd. ‘Charlotte heeft hier de oudste rechten en als zij achterin wil zitten, gebeurt dat.

Moven dus, Carla!’

‘Ik pieker er niet over’, zegt Carla. Ze kijkt Patrick uitdagend aan en vraagt: ‘Of ben jij soms de baas in deze klas?’

‘Dit uur ben ik hier de baas’, klinkt opeens de stem van mevrouw Nijstad, die ongemerkt is binnengekomen.

‘Dus zoek allemaal een plaats op en ga zitten!’

Vlug zoeken ze allemaal hun plek op. Charlotte helemaal vooraan, naast Bas. Mevrouw Nijstad is hun lerares wiskunde en uit ervaring weten ze dat er met haar niet te spotten valt.

‘Zo’, zegt de lerares, als iedereen stil is. ‘Dat lijkt al een stuk beter. Ik wil alleen één kleine wijziging aanbrengen. Carla, jij komt hier voorin zitten en ruilt met Charlotte.’

‘Ik pieker er niet over!’ antwoordt Carla brutaal.

‘Je hoeft er niet over te piekeren, maar moet doen wat ik zeg. Gewoon, in je eigen belang. Vorig jaar zat je achter in de klas en heb je het hele jaar weinig uitgevoerd, dus pakken we het dit jaar anders aan.

Jij zit bij alle lessen vooraan, zodat we je goed in de gaten kunnen houden en eventueel helpen als je iets niet snapt. Ik neem tenminste aan dat je niet nog een keer wilt blijven zitten. Daar komt bij dat we niet willen dat jouw gedrag negatieve gevolgen heeft voor de rest van je nieuwe klas.’

Tjonge, denkt Bas. Het zal je maar gezegd worden! Ik vraag me af of mevrouw Nijstad dit wel kan maken.