Naar de dierentuin!

Voor Loïs

Geesje Vogelaar-van Mourik
Naar de dierentuin
© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2017
Omslagontwerp: Albert Bloemert
Vormgeving binnenwerk: José van der Meer
Omslagtekening en illustraties: Trish Flannery
ISBN 978 94 0290 4475
NUR 281 010

www.debanier.nl

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

1. Het is zover

2. Waar blijft Daan?

3. Wie gaat er mee?

4. Op bezoek bij familie

5. Vreemde woorden

6. Veel te zwaar

7. Bij de apen

8. In de trein

9. Waar is Bram?

10. Net een raket

11. Ot en Sien

12. Het leukste dier

13. Een lege plaats

Hoofdstuk 1

Het is zover

‘Jippie! Wij gaan naar de dierentuin.’

Tess maakt een handstand.

Haar blonde krullen hangen op de grond. Jess staat naast haar.

Ze heeft net zulke mooi blonde krullen als Tess.

En precies zulke bruine ogen en grappige sproeten.

Jess denkt even na.

Dan zegt ze:

‘Ik ga met een grote banaan.

Bij de slinger-apen staan.’

‘Jullie hebben er zin in, merk ik’, zegt mama. ‘Tess springt en Jess rijmt.

Dat doen jullie altijd als jullie blij zijn.

Doe je spullen maar in je tas.

Dan gaan we naar school.’

Tess pakt de tas waar een T op staat.

Jess haalt de tas met een J erop.

Op de tafel in de keuken ligt van alles klaar. Twee zakken met bruine broodjes.

Een appel en een banaan.

Een pakje sap en een zakje nootjes.

‘We krijgen veel lekkers mee.’

Tess propt alles in haar rugzak.

Jess doet haar spullen netjes in haar tas.

Mama pakt Jess bij haar arm.

‘Luister eens, Tess.’

‘Ik ben Tess niet’, lacht Jess.

‘O, ik zie het, van achter lijken jullie precies

op elkaar.’

Jess kijkt mama vrolijk aan.

‘Dat komt omdat we tweeling zijn.

Dat vinden we reuze fijn!’

Mama lacht.

‘Wat rijm je toch altijd leuk, Jess.

Maar Tess, hoor eens.’

Mama loopt naar Tess toe en tilt haar gezicht iets op.

‘Zul je rustig zijn in de dierentuin?

Je bent heel lief, maar vaak ook een wildebras.’

‘Ik zal rustig zijn’, belooft Tess.

‘Dan is het goed’, zegt mama.

‘Nu moeten we gaan.’

Mama loopt naar de keukendeur.

Ineens komt er uit de kamer een schel geluid.

‘Daag! Daag!’

‘Oh, dat zijn Toosje en Joosje’, zegt Jess.

‘Dag mijn Joosje, lieve schat.

Ga maar lekker in bad.’

‘Dag Toosje!’ roept Tess.

De parkieten schreeuwen nu nog harder.

‘Ze willen dat we komen’, zegt Jess.

Ze loopt naar de kamer.

Toosje en Joosje zitten in een grote kooi.

Ze fladderen even rond als Tess en Jess eraan komen.

Dan gaan ze op een stokje zitten.

Jess aait Joosje over haar groene veren.

Ze zet het badje in de kooi even recht.

‘We gaan hoor, lieve Joos.

Fijne dag met Toos!’ zegt Jess.

Tess knikt naar Toosje met haar blauwe veren.

Dan lopen ze weer naar de keuken.

Ze gaan naar buiten.

Mama doet de deur dicht.

Ze wil hem op slot draaien.

Maar dan kijkt ze naar de lucht.

‘Wat een grote grijze wolken.

Het regent al een beetje.

Ik pak nog even een paraplu.’

Daarna lopen ze naar school.

Hoofdstuk 2

Waar blijft Daan?

Op het schoolplein staan veel mensen.

Vaders en moeders en opa’s en oma’s. ‘Is Daan er al?’ vraagt Jess.

‘Hij zou een rol drop voor ons meebrengen.’

Daan is een neef van Tess en Jess.

Hij is al heel groot.

Hij is een student.

Tess kijkt goed rond.

‘Nee, hij is er nog niet.’

‘Zou hij het vergeten zijn?’ vraagt Jess.

‘Tuurlijk niet, hij is alleen laat.

Hij is vast met zijn nieuwe auto bezig’, zegt Tess.

‘Dat denk ik ook’, knikt Jess.

‘Zijn zwarte zebra-auto, met de witte strepen.’

Er komen steeds meer mensen het plein op lopen.

Daan is er niet bij.

‘Mama, Daan is er nog niet!’ zegt Jess.

‘Ik zal hem even bellen.’

Mama pakt haar mobiel en tikt het nummer in.