Thuisland

Alle karakters in dit boek zijn fictief. Elke overeenkomst met bestaande personen uit heden of verleden berust volledig op toeval.

Gilbert Morris
Thuisland
© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2017
Originele titel: The homeplace
Copyright © 2005 by Gilbert Morris
Originele uitgever: Zondervan, Grand Rapids, Michigan 49530
Omslagillustratie: iStock
Omslagontwerp en vormgeving: Albert Bloemert
Vertaling: Liesbeth Goedbloed
ISBN 978 94 0290 4499
C-NUR 340-000

www.debanier.nl

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

GILBERT MORRIS

DE FAMILIE FREEMAN

Thuisland

Vertaald door Liesbeth Goedbloed

* Voor Doug Freeman

Vriend, het is geweldig om in elk geval één echte held in de familie te hebben.

Bedankt voor dat wat jij en je kameraden in Normandië hebben gedaan!

deel een

Het waagstuk

Hoofdstuk 1

Een schuine baan van bleek zonlicht viel door het raam links van Lanie, over haar kastanjebruine haar, en gaf het een lichtgouden gloed. Ze boog zich over het Warm Morning-fornuis, trok de asla open en schepte de grijze as met snelle, handige bewegingen in een grote emmer. Ze graaide met haar hand in een oude appelkist die was gevuld met hout dat haar vader ‘rijkhout’ noemde – stukken hout die zo harsrijk waren dat ze als een toorts brandden als je ze met een lucifer aanstak.

Lanie stapelde wat stukken hout op het rooster in het fornuis, pakte een lucifer uit een doosje dat op een plank stond en streek de lucifer langs de ruwe strip aan de zijkant van het doosje. Ze boog naar voren en hield de vlam in het fornuis tot het rijkhout vlam vatte. Snel haalde ze wat kleine stukken aanmaakhout en legde die bovenop het vuur. Ze legde drie kleinere stukken haardhout – eikenhout – gekruist over elkaar zodat er een schikking ontstond die gelijkmatig brandde. Ze deed de deur van het fornuis dicht en trok de wissel in de kachelpijp open, wachtte even en luisterde naar het knetteren van de vlammen en de luchtstroom door de schoorsteen. Tevreden draaide ze de knop van de trekregelaar half dicht om het vuur wat te temperen.

Lanie Belle Freeman wachtte en luisterde naar de vlammen. Ze streek een eigenwijze krul van haar voorhoofd achter haar oor. Ze was veertien jaar oud en had de leeftijd bereikt waarop ze geen tiener meer was, maar een jonge vrouw. In de meeste dingen was ze bedachtzaam – voorzichtig en soms zelfs wat aarzelend in haar besluiten, maar als ze eenmaal wist wat ze wilde, kon ze snel aanpakken. Haar groene, verschoten jurk met een patroon van witte bloemen benadrukte haar beginnende, vrouwelijke rondingen. Haar armen toonden een kracht die ongewoon was voor haar leeftijd. Het zonlicht benadrukte de rondingen van haar wangen. Haar ogen waren groot en grijs met een vleugje groen erin. Ze waren mooi van vorm en stonden bedachtzaam, maar ze konden bij tijd en wijle ook vurig fonkelen. Haar mond was vol en expressief en als ze glimlachte, verscheen er een kuiltje in haar rechterwang.

Ze liep naar een groot, houten keukenkabinet met een grijs gespikkeld, porseleinen blad en trok de la met meel open. ‘Meel genoeg’, mompelde ze. Er kwam een gedachte bij haar op en ze pakte het notitieblok dat op het aanrechtblad lag en liep ermee naar de tafel die aan de andere kant van de keuken stond, naast de ijskist. Toen ze een pen pakte en op een stoel met een rieten zitting aan tafel ging zitten, verscheen er een glimlach om haar mondhoeken.

Ze sloeg het notitieboek bij een lege pagina open en begon te schrijven. Haar handschrift was vlot en gelijkmatig en ze schreef netjes:

12 april 1928

Lanie Belle Freeman

600 Jefferson Davis Avenue

Fairhope

Stone County

Arkansas

Amerika

Noord-Amerika

Aarde

Zonnestelsel

Melkwegstelsel

Lanie bekeek was ze zojuist had opgeschreven. Even kregen haar ogen een peinzende uitdrukking en ze glimlachte. ‘Daar kan ik nog maar één ding aan toevoegen, dacht ik zo.’ Onderaan de lijst schreef ze nog: ‘Universum’; daarna bestudeerde ze haar eigen schrijfsel.

Ze glimlachte, lachte toen hardop. ‘Ik zou zeggen dat ik dus precies weet waar ik ben.’

Ze sloeg het boek met een klap dicht, schoof het naar het uiteinde van de tafel en legde de pen ernaast. Ineens hapte ze naar adem. ‘IJs!’ Ze draaide zich snel om, liep naar de eiken ijskist en deed het ijsvak open. Er was nog maar een klein stukje ijs over. Ze deed het deurtje weer dicht en bukte zich om het lekvat te controleren. Het zat bijna vol. Ze stormde de keuken uit, de lange gang door die naar de voordeur leidde en liep rechts de woonkamer in. Ze ving een glimp op van haar broer Cody die midden in de kamer op de vloer met iets bezig was, maar ze besteedde geen aandacht aan hem. Ze liep naar het raam en reikte naar een grote, vierkante kaart die aan de muur hing en waarop aan verschillende kanten grote, zwarte cijfers stonden: 25, 50, 75 en 100. Ze zette de kaart in het raam met de ‘100’ naar boven, zodat de ijsventer zou weten hoe groot het ijsblok dat ze nodig had moest zijn.

‘Cody’, richtte Lanie zich tot de jongen, ‘ga het lekvat van de ijskist eens leeggooien.’

‘O nee, Lanie, ik ben net bezig. Doe jij het maar.’

Cody Freeman keek niet eens op. Hij had een schroevendraaier in zijn ene hand en was een of ander apparaat in elkaar aan het zetten. Elf jaar oud was hij en hij was het grootste deel van de tijd bezig met het uitvinden van dingen. Zijn uitvindingen deden maar zelden wat ze moesten doen, maar het vertrouwen dat hij op een dag een soort tweede Edison zou worden, werd daar niet door aan het wankelen gebracht.

‘Je hebt gehoord wat ik zei, Cody. Leg dat ding even neer. Als je het lekvat hebt geleegd, kun je weer verder.’

Cody bromde, maar kwam wel overeind. Hij had hetzelfde kastanjebruine haar en dezelfde grijsgroene ogen als Lanie en hij had een levendige uitstraling. Hij rende de gang door en tegen de tijd dat Lanie weer in de keuken was, had hij het lekvat al uit de ijskist gehaald en een grote plas water op de grond gemorst.

‘Je maakt er een bende van, Cody!’

‘Nou, jammer dan, ik kan er niks aan doen dat dat domme ding zo vol zit!’

‘Als jij hem had leeggegooid op het moment waarop je hem leeg had moeten gooien, dan was hij niet zo vol geweest. En nu wegwezen met dat ding.’

‘Ik ga iets uitvinden waardoor die domme, oude ijskist uit zichzelf leegloopt, zodat niemand meer met dat domme water naar buiten hoeft te lopen!’

‘Nou, tot het zover is, doe jij het gewoon – en hou eens op met alles dom te noemen!’

Lanie hield de hordeur open voor Cody, die met het vat naar buiten liep en een spoor van water achterliet. Nadat ze de kachel had gecontroleerd, knikte Lanie tevreden. Het rijkhout had vlam gevat en het vuur brandde. Ze kwam overeind en draaide de trekregelaar nog wat verder dicht om de luchttoevoer nog iets te minderen. Ze was een expert geworden in het aansteken van de houtkachel en ze had er zelfs plezier in.

Na een blik op de klok zag ze dat het al bijna drie uur was. Ze ging naar de slaapkamer van haar ouders waar haar moeder in een schommelstoel zat te haken.

Elizabeth Ann Freeman was zesendertig. Haar bolle buik verraadde dat ze een kind verwachtte, maar ze had haar vroegere schoonheid grotendeels behouden. Haar kinderen hadden hun uiterlijk vooral van haar geërfd, met name hun kastanjebruine haar en hun grijze ogen. Ze had een mooi gezicht met een korte, Engelse neus en een klein deukje in haar kin.

‘Mama, ik moet weten hoe je gebakken pasteitjes maakt.’

Ze keek op naar haar dochter. ‘Gebakken pasteitjes? Weet je niet hoe dat moet?’

‘Ik heb het u zien doen, mama, maar ik heb het nog nooit zelf gedaan.’

‘Nou, ga hier dan maar zitten, dan leg ik het je wel uit.’

Lanie ging op het bed zitten en luisterde aandachtig, terwijl haar moeder het recept uit de doeken deed. Ze schreef nooit iets op, want ze had een fenomenaal geheugen. Het viel Lanie op hoe moe haar moeder eruitzag. Lanie wist dat het niet zou meevallen voor haar om deze baby te krijgen, want haar moeder had al elf jaar geen kind meer gehad. Ze had wallen onder haar ogen en haar blik was vreemd strak. Dokter Givens had haar medicijnen gegeven. Hij had ook gezegd dat Elizabeth geen fysiek werk mocht doen, maar dat ze zoveel mogelijk in bed moest blijven. Lanie had het huishoudelijke werk op zich genomen en ook haar broertjes en zusje deden wat ze konden.

‘Dat moet lukken, mama. Het klinkt niet moeilijk.’

Elizabeth glimlachte. ‘Ik weet dat je het kan, lieverd. En vertel me nu eens over die wedstrijd op school. Hoe gaat het?’

Lanie haalde haar schouders op en trok een gezicht. ‘O, geen idee. Ik doe mijn uiterste best, maar het gaat echt moeilijk worden. Er zijn zoveel slimme kinderen.’

De William McKinley-school had een wedstrijd uitgeschreven om de leerlingen die het beste presteerden, te belonen. Er waren nog meer criteria, maar hun cijfers zouden het zwaarste meetellen. De winnaar van elke klas zou honderd dollar krijgen. De beste leerling van de hele school zou tweehonderd dollar winnen en een zilveren beker krijgen, het soort wisselbeker dat je ook kon winnen bij een sportwedstrijd. Omdat ze net op deze school zat, verwachtte Lanie niet dat ze de hoofdprijs zou winnen, maar haar cijfers waren op de basisschool al buitengewoon goed geweest en haar moeder moedigde haar altijd aan om haar uiterste best te doen.

Lanie voelde zich onzeker over haar talenten. ‘Misschien win ik de prijs voor de eerstejaars, maar Roger Langley wint vast de hoofdprijs.’

Roger Langley was de zoon van Otis Langley, de rijkste man in Fairhope. Behalve dat was Roger ook de vlam van elk meisje op school – hij was lang, knap en minstens zo goed in sport als in andere vakken. ‘Ik … ik denk niet dat ik dat kan, mama.’

‘Natuurlijk kun je het wel! Waar een wil is, is een weg, Lanie.’

Er verscheen een blos op Lanies wangen. ‘Ik kan het als u me helpt, mama.’ Ze lachte. ‘Het helpt als je een moeder hebt die schooljuf is geweest.’

‘Ik heb al in geen tijden lesgegeven, maar samen krijgen we het wel voor elkaar.’

‘Ik zal mijn uiterste best doen, mama. Maar nu ga ik papa’s lievelingseten maken – gebakken kip, jus, sperziebonen en vruchtenpasteitjes.’

‘Hij zal het vast heerlijk vinden!’

Lanie ging terug naar de keuken en keek op de klok. Ze draaide de radio aan die op de tafel naast de ijskist stond. Haar favoriete programma Lum & Abner ging zo beginnen en ze was blij dat ze de omroeper hoorde zeggen: ‘Laten we eens kijken hoe het in Pine Ridge gaat …’ Ze liep naar het kabinet met het porseleinen blad en begon aan de pasteitjes. Ze schepte meel in een schaal, deed er wat zout bij en voegde reuzel toe. Daarna mengde ze alles met haar handen door elkaar, waarbij ze het meel goed met de reuzel mengde. Ze voegde water toe en bewerkte het deeg tot het een zachte bal was. Die rolde ze uit op het aanrechtblad en ze gebruikte een schaaltje om rondjes uit te steken. Snel legde ze op één kant van elk rondje wat fruit. Ze doopte haar vingers in water en maakte de randen van het deeg nat. Vervolgens vouwde ze het deeg dubbel en drukte de randen samen met een vork.

Lanie had allebei haar handen nodig om de zware, gietijzeren steelpan op de kachel te zetten. Na een paar minuten was het vet in de pan heet en met een spatel legde ze voorzichtig twee pasteitjes in de pan. Ze keek toe hoe ze bakten en gluurde onder de rand van het deksel tot de korst bruin was. Daarna draaide ze de pasteitjes voorzichtig om. Toen ze klaar waren, legde ze de gebakken pasteitjes op een linnen handdoek, gemaakt van oude meelzakken, om het vet op te nemen.

Ze bakte snel en handig de rest van de pasteitjes en had net het laatste stel in de oven gezet toen Beau begon te blaffen. ‘Dat moet dominee Jones wel zijn.’

Ze hoorde voetstappen op de veranda en liep naar de deur om open te doen. ‘Dag dominee.’

‘Hoe is het, mejuffrouw Lanie? Een stuk van honderd pond?’ Dominee Jones was een grote, zwarte man. Hij had een blok ijs van honderd pond op zijn rug, dat hij met grote tangen op zijn plaats hield. Zijn leren schoudermantel zorgde ervoor dat zijn rug droog bleef.

‘Dat klopt.’ Lanie glimlachte en deed de ijskist open terwijl dominee Jones het grote blok in kleinere stukken sloeg die in het metalen ijsvak zouden passen. Hij deed de deur dicht en glimlachte naar Lanie. ‘Daar kunnen jullie vast wel een dag of twee mee vooruit.’

‘Als u tijd hebt, dominee – ik heb gisteren een appeltaart gebakken en er is nog wat thee.’

‘Nou, dat zou me best smaken, mejuffrouw Lanie.’ Hij ging zitten; zijn enorme lichaam paste maar net in de stoel. Madison Jones was niet alleen de ijsventer van Fairhope, maar ook de dominee van de episcopale methodistenkerk Greater Mount Zion, de zwarte kerk van de stad. Hij keek toe hoe Lanie een blikken plaat uit het warmhoudvak van de keukenkachel haalde, hoe ze een royaal stuk voor hem afsneed, op een bord legde, een vork pakte en toen de taart voor hem neerzette. Ze deed de ijskist open en brak een stuk ijs af dat net in een groot glas paste en schonk er de thee bij. ‘Er zit al suiker door. We hebben alleen geen citroen in huis.’

‘Dat is geweldig lekker, juffie. Precies zoals ik het graag heb.’

‘Hoe gaat het met Melanie?’

‘O, ze doet het heel goed. Helemaal over haar bof heen, maar de rest van de kinderen krijgt het natuurlijk ook nog.’

Lanie vroeg altijd naar de acht kinderen van de dominee en naar zijn vrouw en dat viel bij de grote man in goede aarde.

‘Hoe is het met je moeder, meissie?’

‘Best goed, geloof ik.’

‘Je lijkt niet al te zeker van je zaak.’

‘Nou, het is lang geleden dat ze een baby heeft gehad en de dokter lijkt niet al te …’

Toen Madison Jones zag dat het haar niet lukte om haar zin af te maken, slikte hij de hap taart die hij in zijn mond had door en zei zacht: ‘Het komt allemaal goed. De goede God zal voor je mama zorgen.’

‘Ik weet het. Maar ik maak me soms gewoon zorgen.’

Madison at het laatste stuk appeltaart op en spoelde het weg met de thee. ‘Ik wil je voor vandaag een Bijbelse belofte meegeven.’

‘Dat doet u altijd. Welk vers is het deze keer?’

‘In de heilige Schrift staat geschreven: “Onze God is toch in den hemel, Hij doet al wat Hem behaagt.” Dat is Psalm 115 vers 3. Dus je snapt dat onze goede God voor je mama zorgt – en voor jou en voor mij en voor iedereen.’

Lanie glimlachte. ‘Dank u wel, dominee. Ik zal eraan denken.’

Madison stak zijn enorme hand uit en Lanie legde haar hand erin. Hij nam haar hand in de zijne en zei: ‘Jij en ik, we zullen samen bidden voor je mama.’

Nadat de grote man vertrokken was, ging Lanie even aan de tafel zitten. Ze vouwde het stuk papier open dat ze in haar zak droeg, likte aan de punt van een potlood en begon te schrijven.

De ijsventer

Iedereen brengt wel iets mee naar ons huis.

Gisteren bracht Cap’n Brown ons een dode muis.

Vandaag nog bracht de ijsventer een groot blok ijs

en een Bijbeltekst – wat heel aardig van hem was.

Ik zou willen dat ik net zo’n geloof had als dominee Jones,

maar soms word ik bang en wankelt mijn geloof!

Lanie las het gedicht hardop voor en stopte het toen in haar zak. ‘Hij is niet heel goed, maar ik kan er vanavond verder aan werken.’

Vanaf het moment dat ze kon schrijven, had Lanie gedichten geschreven, maar ze liet ze aan niemand lezen. In haar gedichten kon ze dingen kwijt die ze verder tegen niemand durfde te zeggen. Ze keek richting de slaapkamer van haar ouders, schudde toen haar hoofd en zei: ‘Ik moet die domme kip gaan slachten.’

Haar mondhoeken gingen naar beneden en haar gezicht kreeg een uitdrukking van afkeer. Normaal slachtte haar vader of haar moeder de kippen, maar deze keer was het haar taak. Met tegenzin liep ze naar de voordeur, stapte naar buiten en liep het trapje af. Even keek ze om zich heen en nam de achtertuin en de akkers in zich op. De wetenschap dat haar familie eigen land en een eigen erf had, gaf Lanie altijd een goed gevoel.

Hun land besloeg vijf hectare en ooit had het onderdeel uitgemaakt van de grote plantage van Jesse en Elma Freeman, de overgrootouders van haar vader. Tijdens de Wederopbouw was het land herverdeeld en het enige wat er nu nog van de plantage over was, waren deze vijf hectare land net buiten Fairhope. De gevel van het huis, dat uit twee verdiepingen bestond en dat voor de Burgeroorlog was gebouwd, zag uit op de Jefferson David Avenue, aan de oostelijke buitenrand van de stad. Ongeveer een mijl de andere kant op begonnen lage heuvels op te rijzen en daarachter torenden de Buffalo Mountains, die als grote, donkere, gebochelde olifanten tegen de hemel afstaken.

Lanies blik dwaalde door de grote tuin, die net weer oogst begon te geven, en haar oog viel op het grote, roodbruine paard, Stonewall, dat zich tegoed deed aan het groene weidegras helemaal aan de buitenrand van hun land. Het paard werd oud, maar Forrest Freeman gebruikte hem nog steeds om de grond van de enorme tuin die hij ieder jaar inzaaide te ploegen. Ze hoorde achter het hek het diepe, schorre geknor van hun zeug Delilah en het gekakel van een kip.

Lanie zette koers richting de kippenren, net op het moment dat Beau, een reusachtige, kaneelkleurige hond, op volle snelheid de hoek om kwam rennen en zich op haar stortte. Lanie zette zich schrap. Zijn voorpoten kwamen op haar borstkas neer en terwijl hij haar gezicht aflikte, verplaatste zij haar gewicht naar haar linkervoet en stapte met haar rechtervoet hard op zijn achterpoten.

Beau liet een scherp, gekweld geblaf horen en liet zich op zijn vier poten zakken. Hij wierp haar een gekwetste blik toe die Lanie aan het lachen maakte. ‘Jij bent de enige hond die kan kijken alsof iemand hem diep heeft gekwetst. Als jij niet tegen mensen opspringt, gaat er ook niemand op je tenen staan.’

Beau draaide zich om en liep, met zijn kop naar beneden, terug naar het huis. Altijd als hij zich gekrenkt voelde, vond Beau wel iets waar hij naar kon kijken, en deze keer was het de zijkant van het huis. Hij ging met zijn kop naar de zijmuur van het huis liggen en hij weigerde op te kijken. Hij was een felle vechtersbaas, maar iemand in het gezin hoefde zijn stem maar tegen hem te verheffen of hij kon al een halve dag met zijn gezicht naar de muur gaan liggen.

‘Het spijt me, Beau, maar het is echt je eigen schuld.’

Toen Lanie langs de grote walnotenboom liep die aan de oostkant van het huis stond, hoorde ze stemmen en keek naar boven. Cody had het plan opgevat om een enorme boomhut te bouwen in de laagste takken en het afgelopen jaar was hij, met de hulp van Davis, zijn oudere broer, druk in de weer geweest met het verzamelen van oud hout. Die twee sleepten elk stukje hout dat ze maar konden vinden naar huis en inmiddels had de boomhut een vloer, vier muren en een dak. Er zat zelfs een raam in. De deur had Davis opgescharreld bij de vuilstort van de stad.

Lanie keek naar boven. Toen nam ze snel een besluit en klom de ladder op, helemaal naar de hut. Ze hoorde Maeva giechelen en Cody lachen. Toen ze de deur opendeed, ving Lanie de geur van rook op. Haar ogen werden smalle spleetjes en ze stapte naar binnen. ‘Zitten jullie hier te roken?’

‘Tuurlijk zitten we te roken! Neem ook een trekje’, zei Maeva.

Maeva Elizabeth Freeman was een jaar jonger dan Lanie, maar op de een of andere manier leek ze ouder. Ze was een rouwdouwer, nergens bang voor, ijzersterk en ze zat altijd vol streken. Daar zat ze, met groene ogen die schitterden en een zelfgedraaide sigaret van maïshaar tussen haar lippen. Ze nam een trekje en blies de rook uit. ‘Wil jij er ook een, Lanie?’

‘Nee, ik wil niet roken!’ Lanie walgde ervan. Cody keek een beetje beschaamd weg, maar Maeva niet.

Cody en Maeva hadden maïshaar geplukt uit de groene maïskolven die in de tuin stonden. Daarna hadden ze het uitgespreid op het tinnen dak van de schuur en het laten drogen tot het bros en bruin was. Vervolgens hadden ze het maïshaar in echte vloeitjes gerold die ze wie weet waar vandaan gehaald hadden. Maeva grijnsde. ‘Wil je zien hoe ik een cirkel van rook maak?’

‘Nee, dat hoef ik niet te zien en als papa erachter komt wat jullie uitspoken, dan krijgen jullie een pak slaag!’

‘Ga je het vertellen dan?’ vroeg Cody met een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht.

‘Nee, ik ben geen klikspaan, maar jullie twee moeten wel naar beneden komen. Cody, ga nog wat extra hout halen. Maeva, jij moet me helpen bij het avondeten.’

Lanie klom naar beneden en de twee anderen volgden haar. ‘Ga je een kip slachten?’ vroeg Cody. Hij streek met zijn hand door zijn haar en grijnsde breed. ‘Ik zou het wel leuk vinden om die tobbers weer te zien rondrennen als hun kop er net af is! Hoe kunnen ze nou lopen zonder hoofd? Ze zien niet eens waar ze heengaan.’

‘Dat is walgelijk! Het is niet grappig om een dier dood te maken’, zei Lanie.

‘Ik vind van wel’, zei Cody. ‘Ik blijf kijken.’

‘Als jij zo van dode kippen houdt, mag je hem wel plukken als hij straks dood is!’

‘Weet je wat? Ik ga een kippenplukker uitvinden.’ Cody vertrok zijn mond naar één kant. ‘Daar kan ik wel een miljoen dollar mee verdienen.’

Maeva snoof afkeurend. ‘Dat gaat je echt niet lukken, een kippenplukker uitvinden!’

‘Echt wel!’

Terwijl de twee bleven ruziën, liep Lanie naar de kippenren. Die was afgezet met gaas en er zat een leghok aan de binnenkant. Ook al was Beau een goede waakhond, het bleef een heel gevecht om vossen, wasberen en ander ongedierte buiten de ren te houden. Ze deed het hek open, ging naar binnen en de kippen verzamelden zich, kakelend en met bewegende koppen, om haar heen. De moed zonk haar in de schoenen. Ze had elke kip een naam gegeven. Ze hield ervan om de dieren een naam te geven, maar dat maakte het wel moeilijker om ze te slachten.

‘Welke ga je doodmaken?’ vroeg Cody.

‘Het maakt niks uit’, zei Maeva. ‘Het zijn maar kippen.’

Snel nam Lanie een besluit. Lucille legde al een tijdje niet zo best meer. Ze bukte zich en pakte de kip bij de nek op. Het dier liet een verrast gekakel horen. Snel en behendig draaide Lanie de kip rond. De kop was los van het lijf en Lucille viel op de grond. Ze stond meteen weer op en begon precies zo rond te rennen als Cody had gezegd. Met afkeer keek Lanie naar de kop in haar hand. De ogen leken haar verwijtend aan te kijken. Ze rilde en liet de kop vallen.

‘Moet je kijken hoe die rent, zeg!’ zei Cody vol bewondering. ‘Zou het pijn doen, denk je?’

Lanie keek verstoord. ‘Zou jij pijn hebben als iemand je hoofd eraf draaide?’ Ze liep richting de kip die inmiddels stil op de grond lag.

‘Je hoeft je niet naar te voelen’, zei Maeva. ‘God heeft de kippen geschapen zodat wij ze kunnen opeten.’

‘Ik kan het niet helpen. Ik hou er niet van om een dier dood te maken.’

Maeva pakte de kippenkop van de grond en keek ernaar met een klinische blik. Daarna smeet ze hem weg, richting de wei. Ze gooide als een jongen, hard en nauwkeurig, en ze bleef kijken tot de kop neerkwam op de grond. ‘Ik zou er echt niet mee zitten. Voortaan maak ik ze wel dood.’

Hoofdstuk 2

Forrest Freeman remde flink en de grote sleeptruck kwam trillend tot stilstand. Hij zette de motor uit en deed de sleutel in zijn zak. Even bleef hij achter zijn stuur zitten en gaf toe aan de uitputting die hij voelde. Na een werkdag van twaalf uur worstelen met enorme boomstammen, ze bijkappen, opladen en naar de zaagmolen slepen, had je als man wel zin in een tukje.

Forrest fronste toen hij terugdacht aan het conflict dat hij die dag met Duke Biggins had gehad. Biggins, een collega-houtsleper, was een harde kerel die kleinere mannen pestte. Duke had een hekel aan Forrest en die wist dat het een kwestie van tijd was voor het tot een handgemeen zou komen. Het meningsverschil met de grote man speelde nu al ongeveer een jaar. Forrest was een enorme dennenstam aan het opladen toen hij zag hoe Biggins een van de zwarte arbeiders, Wash Williams, omverduwde en hem begon te schoppen. Forrest was ertussen gesprongen en even had hij gedacht dat Biggins hem ook te lijf zou gaan. Dat gebeurde niet, maar de laatste tijd voelde hij Dukes smeulende boosheid. Bovendien was de man zwaar gaan drinken.

Maar Forrest was er de man niet naar om zich zorgen te maken. Hij klom uit de truck en rekte zich uit; je zag de spieren bewegen onder zijn dunne overhemd. Hij was één meter tachtig lang en woog een kleine vijfennegentig kilo. Hij had het soort kracht dat je ook bij atleten ziet – dat was hij dan ook geweest in zijn jeugd. Nu, op zijn vierendertigste, was hij nog altijd de beste vanger die de Fairhope Mountaineers konden krijgen. Er was een tijd dat hij had overwogen professioneel honkballer te worden, maar hij moest voor brood op de plank zorgen voor zijn gezin – voor zijn vrouw en voor de kinderen die zich bijna meteen hadden aangediend, elk jaar eentje en dat vier jaar achter elkaar.

‘Hé Forrest!’

Forrest draaide zich om en zag zijn buurman, Deoin Jinks, de Jefferson Davis Avenue oversteken. Jinks was barbier en waarschijnlijk was zijn beroep er de oorzaak van dat hij de meest spraakzame man van heel Fairhope en misschien wel van het hele district was. Het was een korte vent met blond haar.

‘Hoe is het, Deoin? Wat is er?’

‘Die verdraaide Yankees!’ Deoin sprak de naam van het honkbalteam uit alsof het één woord was, want hij noemde het team nooit anders. ‘Die hebben alweer gewonnen!’ Deoin was een groot fan van de St. Louis Cardinals. De New York Yankees was het team dat hem de grootste afkeer inboezemde. Hij haatte ze stuk voor stuk en met zijn allen bij elkaar. Deoin kon uren doorgaan over de tekortkomingen van elke speler.

Forrest wist dat hij dat gesprek moest vermijden. Anders was hij voorlopig nog niet thuis.

‘Ze liggen d’r waarschijnlijk voor de zomer uit.’

‘Die verdraaide Yankees!’ Deoins gezicht vertrok van woede.

Forrest grijnsde en wilde weglopen, maar Deoin stak een hand uit en greep hem bij zijn mouw. ‘Hé Forrest, ik heb begrepen dat die oudste meid van jou zo slim is als een vos! Vanmorgen knipte ik haar wiskundeleraar. Hij zei dat Lanie een negen had voor wiskunde. Welk meisje krijgt dat nou voor mekaar?’

‘Klopt, Lanie is een slimme meid, maar er zitten een hoop slimme kinderen op die school. Genoeg concurrentie.’

Deoin schudde zijn hoofd. ‘Niks hoor, ze is de beste. Ik voel dat gewoon.’

‘Jij voelt wel meer, jij, maar dat komt echt niet allemaal uit.’

‘Meestal wel, hoor!’

‘Oké, wie denk jij dat er in november president gaat worden?’

‘Die niksnut van een Yankee, die Al Smith, maakt geen schijn van kans! Hoover gaat hem verpletterend verslaan.’

Herbert Hoover, de republikeinse kandidaat, nam het op tegen Alfred E. Smith, de gouverneur van New York. Voor het jaar 1928 was Smith een eigenaardige keuze. Hij had connecties met een aantal behoorlijk twijfelachtige mensen, hij was voorstander van de afschaffing van de drooglegging en hij was rooms-katholiek. Dat alles bij elkaar zorgde ervoor dat het Zuiden en een groot deel van het Westen hem niet zagen zitten. Toch waagden de democraten het erop en de strijd begon heviger te worden.

Een reden voor de ongewone felheid waarmee de verkiezingsstrijd werd gevoerd, was de economische situatie in de Verenigde Staten. De koersen waren onzeker, dan weer stortten ze in, dan weer trok de markt aan en dan weer bleven de koersen een aantal jaar laag. Het leek erop dat alleen een sterke leider het land kon redden van een economische ramp.

Deion prikte met zijn duim tussen Forrests ribben. ‘Ik zal je dit zeggen, maat. Je kunt maar beter een berg aandelen kopen.’

‘Mij niet gezien. Die dingen gaan zo snel omhoog en omlaag dat het lijkt of ze in een lift zitten.’

‘Deze keer niet, Forrest. Je gaat rijk worden.’ Hij prikte Forrest weer met zijn duim. ‘En je kunt maar beter eens nadenken of je niet wat grond in Florida wilt kopen, net als ik. Dat is straks een vermogen waard.’

‘Je hebt die grond niet eens gezien, Deoin. Misschien staat je land wel onder water.’

‘Nee, ik heb een foto gezien. De grond staat mooi niet onder water, met palmbomen erbij en alles erop en eraan. Als ik straks rijk ben, ga ik daar een mooi zomerhuisje bouwen waar ik mijn vrouw en kinderen mee naartoe kan nemen. Je kunt maar beter snel toeslaan, anders loop je een buitenkansje mis.’

Forrest had het allemaal al eens eerder gehoord. Hij schudde zijn hoofd. ‘Toen ik jong was, heb ik weleens een gokje gewaagd. Ik verloor alles wat ik had.’

‘Maar dit is geen poker of dobbelen. Dit zijn zaken.’

‘Maakt mij niet uit wat het is. Ik zet mijn geld op de bank. Misschien heb ik volgend jaar, als de zaken goed blijven lopen, genoeg geld om mijn huis en al mijn bedrijfsmiddelen af te betalen.’ Forrest had een lening afgesloten om de ziekenhuisrekening te betalen toen zijn vrouw ziek werd en nu maakte hij lange dagen om de rekening af te betalen. ‘Ik ga maar eens naar binnen om te zien hoe het met Elizabeth is.’

‘Moet jij morgen die wedstrijd spelen voor de Mountaineers?’

‘Ik denk het wel.’

‘Mooi. We moeten die slimme rakkers van Fort Smith inmaken.’

Volgens Deoin was iedereen uit Fort Smith, de hoofdplaats van het district, een slimme rakker.

Forrest grijnsde nadat hij afscheid had genomen van Deoin, maar hij was nog niet ver of hij hoorde Beau, die hem zoals altijd blaffend kwam begroeten, opsprong op zijn achterpoten en hem in zijn gezicht probeerde te likken. ‘Laag, Beau, je lijkt wel een olifant, zo groot ben je!’

De hond weigerde te gehoorzamen en met een zucht stapte Forrest op zijn poot. Beau liet zich op vier poten vallen, wierp Forrest een verwijtende blik toe en sjokte weg, met zijn kop laag bij de grond en zijn staart tussen zijn poten.

Forrest grinnikte. ‘Ga jij maar zitten pruilen, hoor. Het is je eigen fout.’ Hij liep de veranda aan de voorkant van het huis op en meteen toen hij de deur opendeed en de gang inliep, rook hij de geur van gebakken kip. Hij liep de gang door en toen hij langs de deur van de slaapkamer kwam, zag hij Elizabeth die in de schommelstoel zat te haken. ‘Wat doe jij uit bed, schat?’ Hij liep naar haar toe en legde zijn hand op haar schouder. ‘Doe maar liever wat de dokter zegt.’

‘Ik kan niet de hele dag in bed blijven. Dan krijg ik bedpijn.’ Elizabeth tilde haar gezicht op en Forrest bukte en kuste haar. ‘Je ziet er moe uit.’

‘Zo fris als een hoentje. Het ruikt hier goed.’

‘Lanie maakt je lievelingseten klaar. Laat haar maar merken dat je het heerlijk vindt, ook als het niet al te best is.’

‘Het is vast niet zo goed als jouw eten.’ Forrest knielde neer naast haar stoel en nam haar hand in de zijne. ‘Hoe is het gegaan?’ Hij streelde haar hand met zijn vereelte palm.

‘Goed. Gewoon goed.’

‘Dat zeg je altijd. Ik weet niet wanneer ik je kan geloven.’

Elizabeth stak haar hand uit en legde die tegen zijn stoppelige wang. ‘Je bent vanmorgen vergeten je te scheren.’

‘Ik was het niet vergeten. Ik zou gewoon niet weten waarom ik me mooi zou maken voor een stelletje dennenbomen, maar nu ga ik mijn best doen.’ Hij kwam overeind, boog zich over haar heen en kuste haar nogmaals. ‘Je wordt weer halsoverkop verliefd op me als je me zo knap ziet.’ Hij knipoogde naar haar en liep naar de kast. Hij pakte een broek en een overhemd. ‘Wie heeft dit gestreken?’

‘Dat is Maeva’s werk. Ze is er echt goed in.’

‘Ik zal haar een extra zakcentje geven.’

Forrest ging naar de badkamer en legde de kleren op de wasmand. Even aarzelde hij, toen liep hij naar de keuken. Lanie stond met haar rug naar hem toe en draaide net de stukken kip om in de grote gietijzeren braadpan. Hij sloop naar haar toe, stak zijn armen uit, greep haar vast en tilde haar van de grond. Lanie gilde en wrong zich om uit zijn greep te ontsnappen. ‘Papa, zet me neer!’

‘Doe ik niet. Je bent veel te knap, jij.’ Hij hield haar van de grond en draaide haar rond tot ze duizelig werd.

‘Papa, de kip verbrandt nog!’

‘Nou, goed dan.’ Hij pakte een vork en prikte in de kip. ‘Het ziet er volgens mij goed uit.’

‘Ik maak er ook wat dikke jus bij en verse toast. En het toetje is nog een verrassing.’

‘Ik ben gek op verrassingen.’ Hij nam haar gezicht tussen zijn handen en hield haar zo even vast. ‘Je wordt groot, meiske. Je wordt een mooie dame, zo mooi als een paar groene schoenen met rode veters.’

‘O papa!’

‘Nou, dat is toch zo? Vertel eens. Heeft een van die jonge gasten bij jou op school al geprobeerd je het hof te maken?’

‘Nee.’

‘Ik wed van wel. Ik wed dat er wel eentje is die zijn best heeft gedaan om je een kusje te geven.’

Lanie vond het heerlijk als haar vader haar plaagde, ook al deed ze net of het haar niets deed. ‘Als ze het zouden proberen, zou ik ze op hun gezicht timmeren!’

‘Mooi zo, Lanie. En als het dan nog niet duidelijk is, dan roep je mij maar en doe ik het voor je.’

Net op dat moment kwam Cody de keuken in rennen. Forrest stak een arm uit, ving zijn hoofd in zijn elleboog en wreef met zijn knokkels over zijn hoofd. ‘Wat dacht je van een flinke schrobbeurt?’

‘Papa, dat doet pijn!’

Lachend liet Forrest hem gaan. ‘En? Heb je vandaag nog iets uitgevonden?’

‘Ik ga iets uitvinden om dat smeltwater van de ijskast af te voeren. Het is toch onzin dat je steeds zo’n vat met water moet leeggooien?’

‘Ik wed dat je het nog kunt ook. Je bent een slimmerik, jij. Als je een beetje ouder bent, vind je nog iets bijzonders uit en dan word je rijk en het enige dat ik dan nog hoef te doen, is lekker luieren en elke dag aardbeienijs eten.’

Maeva en Davis kwamen binnenlopen. Davis was, met zijn twaalf jaar, de grootste van de kinderen. Hij was mager en atletisch gebouwd en had dezelfde heldere, groengrijze ogen en hetzelfde kastanjebruine haar als de andere kinderen. ‘Hé pap.’

‘Hé Davis, heb je nog gehonkbald vandaag?’

‘Tuurlijk. We hebben tegen die gasten uit Madison gespeeld. We wonnen nog ook.’

‘Heb je nog gescoord?’

‘Ik heb drie van de vier honken gelopen.’

‘Mooi zo. Pak anders de honkbalknuppel vast uit de schuur, dan kunnen we na het avondeten nog even wat oefenen met werpen en slaan.’

‘Gaat u morgen vangen voor de Mountaineers?’

‘Dat is wel het plan.’

‘Mag ik met u mee, papa?’

De kinderen verdrongen zich rond hun vader en vuurden allerlei vragen op hem af. Uiteindelijk stak hij een arm uit en pakte Maeva bij de kin, waarbij hij haar gezicht wat optilde. ‘En, Maeva, ben je een braaf meisje geweest?’

‘Niet echt.’

‘Nou, dat kwam er snel uit! Wat heb je vandaag dan uitgespookt?’

‘Ik heb een sigaret gemaakt van maïshaar en hem opgerookt.’

‘En? Vond je het lekker?’

‘Nee. Het brandde op mijn tong. Die dingen ga ik dus nooit meer roken.’

‘Misschien kun je gaan pruimen.’

Maeva lachte. ‘Dat is smerig. Dat zou ik nooit doen.’

‘Blij om dat te horen. Niks staat zo lelijk bij een meisje als pruimtabak.’

‘Papa, gaat u zich even omkleden’, zei Lanie. ‘Het eten is bijna klaar.’

‘Nou, ik ben d’r klaar voor. Niet schrikken, kinderen, als jullie zien hoe knap ik ben als ik weer uit de badkamer kom.’

***

‘Heere, dank U voor dit eten, voor de handen die het hebben bereid en dank U voor dit gezin. Heere, blijf over ons waken en blijf ons beschermen. In Jezus’ Naam. Amen.’

‘Amen! Amen! Amen!’ Alle kinderen in het gezin Freeman beaamden de korte zegenbede van hun vader.

Forrest pakte een kippenpoot en legde die op zijn bord. ‘Ik kan maar beter allebei die kippenpoten nemen. Ik heb gehoord dat kip niet zo gezond is voor jongelui.’

Lanie glimlachte. Ze wist dat haar vader dol was op kip en het allermeeste hield van de kippenpoten.

‘Ik wil de lever!’ riep Maeva.

‘Nee, die wil ik!’ schreeuwde Cody. ‘Jij hebt hem de vorige keer al gehad.’

‘Geen ruziemaken over wat je wel of niet op je bord krijgt’, zei Elizabeth. ‘Er is genoeg. Ik zou willen dat een kip tien levers had.’

Er was zeker genoeg. Behalve de gebakken kip was er nog een grote kom dikke jus die over de luchtige toast ging. De tuin gaf een goede oogst dus er waren niet alleen sperziebonen, maar ook pompoen, knapperige radijs en groene uien, een grote schaal tuinbonen en verschillende soorten tafelzuur.

Het viel Forrest op dat Elizabeth niet at. Ze schoof haar eten wat heen en weer, maar hij zei er niets van. Ten slotte nam hij een van de drinkglazen op, een groot, groen, geslepen geval, en zei: ‘Als je uit zo’n glas drinkt, smaakt alles beter – en deze glazen waren nog gratis ook.’

‘Waar komen ze vandaan, papa?’ vroeg Davis.

‘Elke keer als ik een volle tank haal bij het benzinestation krijg ik er eentje. Ik ga door tot we een complete set hebben. Hoe is het trouwens op school, kinderen?’

Zoals altijd deed Lanie het goed op school. Ze haalde nooit lager dan een acht. Maeva’s cijfers gingen omhoog en weer omlaag als een thermometer, de achten en vieren hielden elkaar ongeveer in evenwicht. Als ze iets interessant vond, kreeg ze het fluitend voor elkaar, maar als ze de stof saai vond, deed ze niet haar best. Cody was goed in getallen en rekenen, maar de rest interesseerde hem hoegenaamd niet.

Davis zei geen woord en Forrest drong ook niet aan, omdat Davis moeite had met de lesstof. Het was een groot mysterie voor iedereen, inclusief de leraren. Hij was slim, had een geweldig geheugen en was goed in wiskunde en sport. Maar lezen was een probleem. Uiteindelijk keek hij op en zei: ‘Ik zak voor Engels en de leraar vindt dat ik bijles nodig heb.’

‘Nou, je zult niet snel een betere leraar vinden dan je eigen moeder’, zei Forrest.

‘Ik doe mijn uiterste best, pap, maar ik snap het gewoon niet. Hoe dan ook, ik ga me inschrijven voor de voorrondes van de St. Louis Cardinals. Daar hoef je geen studiebol voor te zijn.’

Forrest lachte. ‘Ik zou zeggen dat je daar meer hersens voor nodig hebt dan de meeste mensen denken. Maar je hoeft er geen bolleboos voor te zijn.’ Hij richtte zich tot Lanie. ‘Je hebt heerlijk gekookt, lieverd. Het had niet beter gekund.’

‘Ze hebben me allemaal geholpen, pap.’

‘Weet je wat? Waarom stropen we niet met zijn allen de mouwen op, doen de afwas en daarna met elkaar nog een dansje.’

‘Gaat u maar naar buiten met Davis om de worp te oefenen’, zei Lanie. ‘Dan helpt de rest wel met de afwas.’

***

Langzaam viel de schemering. Tegen de tijd dat de afwas gedaan was, Davis en Forrest hadden geoefend en ze met zijn allen in de serre zaten, was het licht al grauw in het westen. Forrest ging zitten en keek tevreden de kamer rond. In het hele huis vond hij dit de prettigste kamer. Hij was in dit huis opgegroeid en aan elke vierkante centimeter kleefden herinneringen. Hij keek naar de foto’s van zijn ouders en grootouders in de ovalen lijstjes aan de muur, ernstig kijkende mannen en vrouwen die niet durfden te lachen naar de camera, alsof ze bang waren dat er kwaad school in een glimlach. Het meubilair was van massief notenhout en palissanderhout, nog door zijn grootvader gekocht. Deoin Jink had ooit gezegd dat die meubels een hoop geld waard waren, maar Forrest had die woorden naast zich neergelegd. Hij voelde zich sterk verbonden met het land en met het huis en het meubilair. Het behang was licht en vrolijk. Op de glanzend geboende, grenen vloer lagen gehaakte kleden.

Door het open raam woei een lentebriesje. Forrest pakte zijn viool, schoof hem onder zijn kin en haalde de strijkstok zacht over de snaren. Het enige wat hij beter kon dan honkbal was vioolspelen. Hij speelde volledig op gehoor en als hij een deuntje één of twee keer had gehoord, kon hij het perfect naspelen. Hij kon geen noten lezen, wat Elizabeth wel kon, maar het was zoals zij ooit had gezegd: ‘Dat hoor je niet aan zijn spel.’

De kinderen hadden allemaal het muzikale talent van hun ouders geërfd. Lanie kon alles spelen waar snaren op zaten. Maeva speelde met enthousiasme piano – en bij tijden met meer enthousiasme dan handigheid. Davis speelde mandoline en hakkebord en Cody hield van de drums.

‘Waar beginnen we mee?’ vroeg Forrest. De kinderen riepen allerlei liedjes door elkaar en uiteindelijk zei hij: ‘Goed, Maeva, jij eerst.’

Ze koos ‘Vaarwel merel’. Forrest begon meteen te spelen en de anderen volgden. Daarna koos Davis voor ‘Ik ben op zoek naar een klavertje’ en Cody vroeg om ‘Als het roodroodroodborstje aan ons huisje voorbijvliegt’.

Iedereen zong mee. In de kerk hadden ze geleerd meerstemmig te zingen en ze konden meerdere, bekende liedjes samen zingen.

Uiteindelijk wendde Forrest zich tot Elizabeth en vroeg: ‘Wat zou jij graag willen horen, liefste?’

Elizabeth glimlachte. ‘Ik luister het liefst naar een mooi gezang.’

‘Een mooi gezang! Er zijn geen lelijke gezangen, toch?’

‘Nee, maar ik hou van het ene wel meer dan van het andere.’

‘Wat dacht je van deze?’ Forrest begon het lied ‘Wanneer zal de kring weer rond zijn’ te spelen en te zingen en de anderen vielen in. Ze zongen Elizabeths lievelingslied: ‘Welk een Vriend is onze Jezus’ en daarna zongen ze nog meerdere liederen over de hemel, inclusief ‘Als we in de hemel komen’.

De muziek klonk door het hele huis en uiteindelijk nam Forrest de viool van onder zijn kin en zei: ‘God is zo goed voor ons dat Hij ons muziek gegeven heeft. David was een muzikant en toen de oude Saul het niet meer zag zitten, liet hij David halen. En ik vermoed dat David dan een van zijn psalmen voor hem zong.’

Elizabeth keek naar haar man en kinderen en ze kreeg een brok in haar keel. Ze was tegen de raad van iedereen in met Forrest getrouwd. Ze was schooljuf en ze gaf voor het tweede jaar les, en hij was een ruwe bonk. Maar met zijn lach, zijn muziek en zijn levenslust had hij haar hart veroverd. Ze had hem leren lezen en wat van zijn ruwe kantjes gladgestreken en ze had er nooit één moment spijt van gehad dat ze met hem was getrouwd.

Uiteindelijk zei ze: ‘Laten we maar naar bed gaan. We moeten morgen vroeg op.’

De kinderen mopperden zoals gewoonlijk, maar ze waren allemaal moe.

Lanie gaf haar moeder een nachtzoen en ging naar haar kamer.

Er waren vijf slaapkamers in het oude huis, dus iedereen had een eigen kamer. In die van Lanie stond een bureau dat nog van haar overgrootmoeder was geweest. Het was gemaakt van een of andere exotische, donkere houtsoort die zelfs haar vader niet kon thuisbrengen. Het hout was glad en hard en had een zijdeachtige glans.

Lanie trok een lade open, haalde haar dagboek eruit, schreef de datum – 12 april 1928 – op en begon te schrijven:

Vandaag moest ik Lucille slachten en dat brak mijn hart! Ik vond het vreselijk om te doen, maar ik moet toegeven dat ze heerlijk was! Ik heb haar voor het avondeten gebraden en we hebben haar met zijn allen opgegeten. Mama at maar een klein stukje van het borstvlees en wat van de jus. Ik zal blij zijn als de baby er is en mama weer op de been is.

Ik heb een gedicht geschreven over dominee Jones, maar het is niet zo goed …

Lanie had de gewoonte opgevat om alles wat ze meemaakte op te schrijven en zo had ze al zes dagboeken volgeschreven. Ze verstopte ze goed voor de anderen, want in haar dagboek stortte ze haar hart uit. Uiteindelijk legde ze de pen neer, las wat ze had geschreven, zuchtte en legde het schrift terug in de la, onder wat kleren.

Ze klom in bed en lag een tijdlang stil te luisteren. De aarde was nu koel en vanuit de verte klonk het klaaglijke geluid van een coyote, dat haar altijd eenzaam in de oren klonk. Ze dacht aan de wedstrijd op school, bad bijna dat ze mocht winnen, maar durfde er op de een of andere manier toch niet om te vragen. Uiteindelijk bad ze: ‘God, ik zal mijn best doen en wilt U me helpen? Dat is het enige wat ik vraag. En ik bid dat de baby snel mag komen en dat mama snel weer beter is.’

Hoofdstuk 3

Het triomfantelijke kraaien van Raynard, de haan, wekte Lanie uit haar slaap. Ze lag op haar buik, met haar gezicht opzij op het verenkussen. Stukje bij beetje werd ze wakker. De muffe geur van de veren was een goede stimulans voor haar om zich om te draaien en naar het plafond te gaan staren. Het zwakke ochtendlicht viel door het raam en het zachte weefsel van het beddengoed gaf haar een gevoel van luxe.

Uiteindelijk strekte ze haar armen uit, duwde haar hoofd tegen de bovenkant van het ijzeren hoofdeind, boog haar lichaam en puntte haar tenen.

‘Ooh!’ kreunde ze. Even overwoog ze om zich nog een keer om te draaien, haar gezicht in het kussen te duwen en nog wat te slapen, maar dat kon niet. Ze gooide de dekens opzij en ging op de rand van het bed zitten, strekte zich nogmaals uit en kwam toen overeind. Een gesmoord geluid trok haar aandacht, iets wat klonk als ‘wauw!’ Het was Cap’n Brown, de geelbruine, staartloze manxkat, met zijn extra lange achterpoten en zijn grote kop, die altijd bij haar op de kamer sliep.

Lanie keek naar de grond en heel even kon ze niet precies zien wat Cap’n Brown aan het doen was. Hij had iets onder zijn poot en het bewoog. Ze leunde naar voren om te kijken en toen liepen de ijskoude rillingen over haar rug.

‘Een slang!’ gilde ze en ze sprong achteruit, het bed in. Ze trok de dekens over haar hoofd. ‘Een slang! Cap’n Brown, ga hier weg met dat ding!’

Ze hoorde de deur opengaan en Maeva zeggen: ‘Wat is er met jou aan de hand? Waarom gil je zo?’

Lanie stak haar hoofd onder de dekens uit. ‘Een slang! Cap’n Brown heeft een slang meegebracht!’ Nu Maeva er was, voelde ze zich veiliger. Maeva was niet bang voor slangen – voor zover zij wist, was Maeva nergens bang voor. Lanie ging op haar knieën zitten, wees en zei met trillende stem: ‘Haal … haal dat ding hier weg, Maeva!’

Maeva wierp Lanie een geïrriteerde blik toe, bukte en zei: ‘Geef die slang aan mij, Cap’n Brown.’ Ze pakte hem vast met haar ene hand, kwam overeind en in haar ogen verschenen ondeugende lichtjes. Ze deed een stap richting het bed. ‘Het is maar een oude, groene slang. Wil jij hem niet eventjes vasthouden, zusje?’

‘Ga weg hier! Smijt dat ding weg!’

Maeva lachte. ‘Wees maar blij dat-ie geen moccasinslang heeft meegebracht. En nu opstaan. We moeten het ontbijt klaarmaken.’

Zodra Maeva weg was, pakte Lanie Cap’n Brown onder zijn voorpoten op en schudde hem door elkaar. ‘Stout, Cap’n Brown, heel stout! Je mag me geen cadeautjes meer brengen, hoor je me? Geen cadeautjes meer!’

Cap’n Brown gaapte en toonde daarbij een ongelofelijk rode keel en tanden die scherper dan naalden waren. Hij kronkelde heen en weer. Lanie zette hem op de grond en begon zich aan te kleden.

Toen ze de keuken binnenkwam, werd ze begroet door de warmte die van de kachel kwam. Ze zag dat haar vader al aan tafel koffie zat te drinken.

‘Papa, u moet geen koude koffie drinken. Ik maak wel verse voor u.’

Forrest glimlachte en knipoogde naar haar. ‘De slechtste koffie die ik ooit op heb, mop, was uitstekend.’ Lanie vond het altijd fijn als hij die bijnaam gebruikte. Het gaf haar een fijn, vertrouwd gevoel.

‘Dan maak ik wel een lekker ontbijt voor u klaar.’ Ze wilde zich naar het aanrecht omdraaien, maar Forrest stond op, sloeg zijn armen om haar heen en tilde haar van de grond. Hij gaf haar een klinkende zoen op allebei haar wangen.

‘Papa, u moet zich nodig scheren!’

‘Voor dat stelletje heikneuters en houthakkers zeker.’ Hij zette haar op de grond en ze begon de spullen voor het ontbijt bij elkaar te zoeken. Hij ging weer zitten, nipte van zijn koude koffie en sloeg haar een tijdje gade.

Uiteindelijk zei hij: ‘Het spijt me dat je voor ons allemaal moet zorgen, mop.’

‘Het geeft niet, pap.’

‘Het is wel een goede oefening voor als je een eigen gezin hebt.’

‘O, dat duurt nog jaren.’

‘De tijd gaat sneller dan je denkt. Toen ik zo oud was als jij, wilde ik dat ik ouder was. Het leek wel alsof ik nooit volwassen zou worden.’ Hij nipte opnieuw van zijn koffie. ‘Waar is die vijftienjarige jongen gebleven? Voorgoed verdwenen. Het enige wat er van me over is, is deze sukkel van een houthakker.’

‘U bent geen sukkel!’

‘Misschien niet helemaal, nee. Ik loop even naar buiten en haal nog wat extra hout voor je.’

‘Laat de jongens dat toch doen, papa.’

‘Maar hout binnenbrengen is niks aan. En ik wil dat ze zoveel mogelijk plezier maken.’

Lanie keerde terug van de ijskist met een schaal eieren in haar hand. Ze liep langs hem heen en raakte zijn gezicht aan. ‘U bent te goed voor ons.’

‘En dat hoop ik altijd te blijven. Nou, maak maar een hoop eten klaar. Ik heb een lange dag voor de boeg.’

***

Na het ontbijt vertrokken de broertjes en zusjes Freeman naar school. Alice en Max Jinks, die aan de overkant woonden, voegden zich bij hen. Max was twaalf jaar oud en Cody en hij holden vooruit en bespraken intussen wat ze na schooltijd zouden gaan doen. Maeva en Davis liepen achter hen.

Alice Jinks was veertien jaar oud. Ze was op dezelfde dag als Lanie jarig en dat zorgde voor een band. Ze hadden praktisch elke dag van hun leven samen doorgebracht en deelden ook de grootste geheimen met elkaar. In feite vertelde Alice al haar geheimen, terwijl Lanie wat terughoudender was.

‘Ik hoop dat Gerald Pink bij de opening vandaag naast mij komt zitten’, zei Alice. ‘Het is echt een schatje, vind je niet?’

‘Het is een knappe jongen.’

Gerald was de zoon van Harold Pink, de eigenaar van Pinks Drugstore. Hij werkte als barman bij zijn vader en toonde zijn liefde voor zijn vrienden door hun extra grote milkshakes te serveren. ‘Toen hij gisteren een glas prik voor me inschonk, gaf hij me een knipoog en kneep me.’

‘Waar kneep hij je?’ vroeg Lanie.

‘O, gewoon in mijn arm. Kijk, het is een kleine blauwe plek geworden.’ Alice rolde haar mouw omhoog.

‘Vond je dat goed?’

‘Het betekent dat hij me leuk vindt!’ protesteerde Alice. Erg mooi was ze niet, haar grootste schoonheid was haar helrode haar en haar donkerblauwe ogen. Ze verafschuwde haar sproeten, waar ze er heel wat van had, en las alleen maar zoete romannetjes, wat ze zorgvuldig verborgen hield voor haar ouders. Ze had er Lanie ook een paar laten lezen, maar Lanie vond het dwaze verhalen.

‘Je bent te jong om al over een vriendje na te denken, Alice.’

‘Echt niet! Ik ben oud genoeg voor een vriend. Ik denk dat het Gerald wordt. Die vindt me echt leuk.’

‘Alice, je bent zo vaak verliefd geweest, je gaat ze op alfabet af en nu ben je aangekomen bij de Pinks. Je moet niet zoveel aan jongens denken.’

‘Waar moet ik anders aan denken? Hoe ik een samengestelde zin moet ontleden?’

‘Het zou geen kwaad kunnen als je iets meer je best deed.’

‘Als ik zo slim was als jij, dan zou ik mijn huiswerk helemaal niet meer doen.’

‘Dat slaat nergens op. Als ik slim wil zijn, dan zal ik toch echt moeten leren.’

Kibbelend liepen de twee meisjes door het centrum van de stad en kwamen langs de winkels die net opengingen. Ze kwamen ook langs het Rialto Theater waar Max, Cody, Maeva en Davis naar de posters stonden te kijken. Cody klaagde: ‘Moet je dat zien. Weer zo’n dom, zoet liefdesverhaaltje! Ze hebben hier ook nooit iets goeds.’

Lanie bleef staan om naar de foto’s van een natuurfilm te kijken. Die ging over een leeuwenjacht in Afrika. Het zag er heel spannend uit.

‘We gaan ook echt geen zoete liefdesverhaaltjes kijken, Cody. Maar misschien kunnen we wel naar een natuurfilm gaan.’

‘Hebben ze ook films over wolven dan? Of over beren? Die wil ik weleens zien.’

‘Nee, maar kijk! Er draait een film over de jacht op leeuwen. Die wil jij vast wel zien.’

‘Ik zal jullie zeggen wat we wel kunnen doen’, zei Cody. ‘We kunnen stiekem naar Mount Ida gaan en hem daar zaterdag gaan kijken.’

‘Mount Ida! Hoe moeten we daar komen dan?’ vroeg Max.

‘We kunnen liften.’

‘Hé, dat klinkt geweldig’, zei Maeva. ‘Ik ga ook mee.’

‘Niemand glipt er stiekem tussenuit!’ riep Lanie. ‘En laten we nu maar naar school gaan.’

‘Als ik wil, dan ga ik’, zei Maeva die Lanie recht aankeek. ‘En het zou helemaal niet slecht voor je zijn als je met ons meeging.’

De discussie duurde voort tot ze bij school kwamen. Lanie en Alice liepen naar het grote, roodbakstenen gebouw waarin voortgezet onderwijs werd gegeven. De anderen, die nog altijd mopperden, gingen de andere school binnen.

Lanie liep door de gang naar haar kluis. Ze zette haar lunchpakket erin en ging toen naar lokaal 104.

‘Dag Miss Dunsmore.’

Miss Eden Marie Dunsmore stond op het bord te schrijven, maar draaide zich om en glimlachte. ‘Goedemorgen Lanie.’ Ze was blond, tweeëntwintig jaar oud en had grote, grijze ogen. Het overgrote deel van de oudere leerlingen was half verliefd op haar en al die jongens koesterden allerlei dagdromen over de lerares, ook al deed het gerucht de ronde dat trainer Wilson haar hart voor zich gewonnen had. Ze was altijd erg aardig tegen Lanie en nu fluisterde ze: ‘Doe je best, jij. Ik wil dat jij de grote prijs wint.’

‘O, dat kan ik niet, Miss Dunsmore.’

‘Dat kun je wel en ik ga je helpen.’

De klas vulde zich met de bekende geluiden, het gezucht en gekreun, de jongens die de meisjes plaagden en elkaar opzij duwden. Toen de bel ging, zei Miss Dunsmore: ‘Goedemorgen.’ De klas mompelde ‘goedemorgen’ terug. Ze pakte het klassenboek op en controleerde de namen, daarna legde ze het boek weer neer en zei: ‘Ik heb jullie repetities bij me om uit te delen.’

Ze liep de klas door en deelde de papieren rond. Toen ze Helen Langley haar repetitie overhandigde, zag Lanie dat er een zes op stond. Helen slaakte een verontwaardigde kreet. Ze zat vlak naast Lanie en had meer dan eens pogingen ondernomen om Lanies werk over te schrijven. ‘Een zes! Dat is veel te laag voor deze repetitie, Miss Dunsmore!’ Helen, een mooi meisje met blond haar en blauwe ogen, was het meest verwende kind van heel Fairhope. Haar vader gaf haar alles wat haar hartje begeerde. Ze droeg dure kleren en had altijd geld op zak. ‘Deze repetitie heb ik goed gemaakt. Het had minstens een zeven moeten zijn!’

‘Helen, je gaat je nu gedragen of anders wordt die zes een vijf!’

Miss Dunsmore legde Lanies repetitie voor haar op de tafel. Helen greep ernaar en keek. ‘Een negen!’ Ze schoof het papier terug naar Lanie en wierp haar een giftige blik toe. ‘Jij denkt misschien wel dat je slim bent’, fluisterde ze tegen Lanie, ‘maar mijn broer Roger gaat de prijs winnen. Dat kun je dus wel vergeten!’

Lanie voelde zich in verlegenheid gebracht door Helens uitbarsting. ‘Waarschijnlijk wint hij inderdaad de hoofdprijs’, zei ze.

***

Pinks Drugstore stond bomvol toen Lanie met haar zus en broers na schooltijd binnenkwam. Roger en Helen Langley zaten met wat andere leerlingen aan een tafeltje. Ze lachten en dronken priklimonade. De Freemans konden dat niet betalen. De rijke kinderen die in Pinks Drugstore samenkwamen, droegen de nieuwste mode en de meeste meisjes droegen ten minste één duur sieraad. De oudere jongens hadden auto’s – Roger, die zeventien was, reed in een Stutz Bearcat.

‘Daar is het lievelingetje van de juf ’, zei Helen. Ze stootte haar broer aan. ‘Ze denkt dat ze die hoofdprijs van jou kan kapen, Roger. Is het niet om te gillen?’

Roger fronste zijn voorhoofd. ‘Niet zo hard. We zijn niet doof.’ Toen glimlachte hij naar Lanie. ‘Hoi Lanie. Ik begrijp dat jij mijn grote concurrent bent voor de hoofdprijs.’

‘Ik geloof niet dat ik zo’n gevaarlijke tegenstander ben’, mompelde ze en haastte zich toen naar de anderen die achterin de winkel stonden waar Mr. Pink de recepten uitschreef. Hij glimlachte naar haar.

‘Wat kan ik voor je doen, Lanie?’

‘Mama zegt dat we nog wat kamfertinctuur nodig hebben.’

‘Hoeveel?’

‘Ik weet het niet. In de hoeveelheid die u normaal verkoopt.’

‘Nou, je kunt een emmer vol krijgen als je wilt.’ Mr. Pink lachte. ‘Maar ik denk dat dat een beetje te veel is. Heeft er iemand last van buikpijn?’

‘Van mama moeten we het altijd innemen als we ergens last van hebben’, kwam Cody ertussen. ‘Ik haat dat spul. Het smaakt vreselijk!’

‘Nou, neem er niet te veel van. Dan val je in slaap.’

Mr. Pink vulde een fles en gaf die aan Lanie. ‘Dat is dan vijftig cent. Hoe is het met je moeder?’

‘Goed.’ Het was het standaardantwoord. Lanie nam het wisselgeld in ontvangst en zei: ‘Laten we nog een cola bestellen. Mama zei dat het vandaag wel een keertje mocht.’

Ze gingen aan de toog zitten op de hoge, zware, metalen stoelen met roodleren bekleding, en Harold Pink nam hun bestelling op – voor ieder een kleine kersencola.

Cody sloeg de zijne snel achterover. Toen hij bij de bodem kwam, maakte zijn rietje een zuigend geluid. ‘Ik zou wel honderd glazen van dit spul kunnen drinken.’

‘Je hebt er geen honderd nodig’, zei Davis.

‘Als ik rijk ben, bestel ik een glas prik zo groot als een wastobbe’, kondigde Maeva aan.

De rest probeerde lang van hun cola te genieten. Lanie was zich ervan bewust dat Helen opmerkingen over ‘die boeren’ maakte, zoals ze de Freemans graag noemde, en ze deed niet echt haar best om haar stem te dempen.

Uiteindelijk stond Lanie op van haar stoel en de rest volgde haar. Roger riep hen na: ‘Doe je best, Lanie! Het gaat tussen jou en mij, om het grote geld!’

Toen ze buiten stonden, zei Maeva: ‘Hij is de knapste gozer van het hele voortgezet. Waarom maak je niet eens een afspraakje met hem?’

‘Ben je gek? Ouderejaars spreken niet af met eerstejaars.’

‘Ik zou niet weten waarom niet. Je bent knapper dan sommige van de ouderejaarsmeisjes waar hij mee omgaat.’

‘Maar die hebben geld’, zei Cody. ‘Dat is het verschil.’

‘Kijk, daar is Annie Slagersmes!’ fluisterde Davis.

Aan de overkant van de straat trok een lange, broodmagere vrouw in een enkellange, vieze, grijze jurk een wagen volgeladen met rommel achter zich aan. Ze droeg grote werkschoenen, een aftandse strohoed en haar gezicht had een vreemde, angstaanjagende uitdrukking.

‘Ik heb gehoord dat ze een heks is’, zei Cody.

‘En ik heb gehoord dat de burgemeester een besluit wilde uitvaardigen om haar de stad uit te zetten’, zei Davis.

‘Ze is geen heks’, zei Lanie.

‘Hoe weet jij dat nou?’ vroeg Cody. ‘Het heeft iets geks, hoe ze helemaal in haar eentje in die oude hut woont met al die katten. Ik wed dat ze de katten offert of iets anders vreselijks met ze uitspookt.’

‘Je moet niet roddelen over mensen die je niet kent!’ zei Lanie kortaf. ‘Het is gewoon een arme, oude vrouw.’

En inderdaad was Annie Slagersmes een groot raadsel voor de mensen in Fairhope. Ze liep met haar wagentje door de straten en vulde het met de afdankertjes van de verschillende winkels. Het weinige dat ze kocht, betaalde ze met muntjes, sommige zwart van ouderdom, of met papiergeld dat ze tot een strakke stapel had opgerold. Niemand wist hoe ze aan dat geld kwam. Het enige wat ze wisten was dat ze één keer per jaar een brief van iemand kreeg. Dat was tenminste wat de postbode, Dan McGibbon, beweerde.

Het gerucht ging dat ze ooit een slagersmes had getrokken omdat iemand haar had uitgescholden, maar niemand wist er het fijne van.

‘Ik heb medelijden met haar’, zei Lanie.

De vier keken zo lang naar haar dat ze Annies aandacht trokken en toen de oude vrouw haar felle blik op hen liet rusten, zei Cody: ‘Kom op. Laten we maar gaan.’

***

‘Als Lanie me niet tegengehouden had, had ik die Helen Langley een flinke klap in d’r gezicht verkocht.’

‘Zoiets moet je niet doen, Maeva.’ Elizabeth stak haar hand uit en streek Maeva’s eigenzinnige haar naar achteren. ‘Je moet echt je best doen om te begrijpen dat alle mensen hun fouten hebben.’

‘Ik wou dat ik meer was zoals u, mama. Wat ben ik nou voor iemand?’

‘Hoe bedoel je: wat ben ik nou voor iemand?’

‘Nou’, zei Maeva bedachtzaam, ‘Lanie is zo aardig en zo lief en ik ben een vals serpent.’

Elizabeth lachte en sloeg haar armen om het meisje heen. ‘Je bent geen vals serpent.’

‘Echt wel. Ik werk me altijd in de nesten.’

‘Je hebt veel fantasie en een grote wilskracht. Mijn broer was net zo.’

‘Barney.’

‘Die bedoel ik.’

‘Misschien had u me dan Barney moeten noemen, naar hem.’

‘Nou, dat zou wel een beetje gemeen zijn, toch? Om een hulpeloos, klein meisje Barney te noemen?’

Maeva lachte ook en zei: ‘Mama, ik maak me zorgen om u.’

‘Je bedoelt omdat deze zwangerschap zo zwaar voor me is?’

‘Ja.’ Ze keek haar moeder recht in de ogen aan. ‘U gaat toch niet sterven, hè?’

‘Nee, natuurlijk niet. Ik ben gewoon een beetje oud om nog een baby te krijgen.’

‘Belooft u dat u niet zult sterven?’

‘Ja, dat beloof ik. En waarom ga jij nu geen ijsthee voor me klaarmaken?’

***

Na de avondmaaltijd van groente en varkensstoofpot zat Elizabeth met Forrest op de veranda. Ze zaten in hun schommelstoel een tijdje naar de kinderen te kijken tot Elizabeth zei: ‘Maeva maakt zich zorgen om mij.’

‘Net als ik.’

‘Het komt wel goed met mij.’ Ze pakte zijn hand. ‘We hebben lieve kinderen, Forrest.’

Terwijl hun ouders zaten te praten, legde Cody zijn nieuwste plannetje voor aan Maeva en Davis. Met een halve blik op zijn ouders zei hij: ‘Ik zag die peren in de boomgaard van Annie Slagersmes. Ze zijn rijp voor de pluk.’

‘Nou, zij zal jou er echt niet eentje laten plukken’, zei Maeva. ‘Al weet ik niet wat zij met zoveel peren moet.’

‘Ze verkoopt ze aan de winkel’, zei Davis.

‘Nou, ik ga een paar van die peren voor mezelf halen. Laten we met z’n drieën gaan’, zei Cody.

‘Je bedoelt: jatten?’ grijnsde Maeva.

‘Tuurlijk, anders verrotten ze gewoon. We kunnen er best een paar pakken.’

‘Ik ga echt geen peren jatten’, zei Davis fronsend. ‘Jij kunt je daar ook beter niet aan wagen. Ik geloof niet dat ze een heks is, maar ze heeft wel een slagersmes.’

‘Ik ben echt niet bang voor Annie Slagersmes’, zei Cody. ‘Ik ga morgenmiddag een paar van die peren halen, net na het donker.’

‘Ik ga met je mee’, zei Maeva. ‘Davis, jij gaat ook, als je geen lafaard wilt zijn.’

Davis kon die uitdaging niet weerstaan. Hij zuchtte. ‘Dan ga ik maar mee. Jullie tweeën werken je vast in de nesten en dan ben ik er om jullie te helpen.’

Hoofdstuk 4

Tegen de tijd dat Maeva, Davis en Cody aankwamen bij het huis van Annie Slagersmes was de schemering ingevallen en staken de lage heuvels in het westen donker af tegen de hemel. Het leek wel of de zon geluidloos naar beneden viel, dacht Davis, en hij zag hoe de zon leek te smelten tot een kroon van gouden vlammen op de verre heuvels. Hij draaide zich naar het krot van de oude vrouw terwijl parelmoeren licht over de dakrand viel en een zachte, zilveren gloed over de spaanders van het pad legde. Hij keek naar Cody en Maeva. ‘Dit is gekkenwerk! Laten we naar huis gaan.’

‘Nee, ik ga een paar van die peren halen’, zei Cody koppig.

‘Je houdt niet eens van peren’, kaatste Davis terug. ‘Je hebt gewoon zin om kattenkwaad uit te halen.’

Maeva grijnsde breed. Ze nam Davis bij de arm en schudde hem heen en weer. ‘Je laat ons toch niet in de steek, hè, angsthaas?’

‘Dit slaat helemaal nergens op, Maeva.’

‘Het is een avontuur.’ Maeva lachte zachtjes en haar ogen schitterden bij het laatste licht van de ondergaande zon. Ze kneep hem in de arm. ‘Kom op. Ik wed dat ik mijn tas als eerste vol heb.’

Davis verzette zich eerst nog, maar ten slotte zuchtte hij en schudde zijn hoofd. ‘Goed. Dan hebben we het maar gehad.’ Met zijn drieën liepen ze de armetierige boomgaard in. De bomen stonden er in feite beter bij dan het huis en hij had de peren al eens geproefd. Meer dan eens had hij een rijpe peer van de grond gepakt en zijn tanden in het witte, sappige vruchtvlees gezet. Maar dit was anders.

Het gele licht van een lantaarn scheen achter de ramen van de hut en wierp een amberkleurige gloed op de boomgaard. Davis merkte dat hij zijn adem inhield. Hij was niet bang, want hij kon het hardste rennen van zijn klas op de William McKinley High School (en dus van iedereen in het hele district!) en hij wist dat Maeva en Cody de oude vrouw ook allebei te snel af zouden zijn. Wat hem dwarszat was geen angst, maar wat hij nu deed boezemde hem afkeer in.

‘Dit is echt dom!’ mompelde hij, maar het was te laat om nog bezwaar te maken.

Cody zat al in een boom en Maeva klauterde als een jongen een andere boom in. Dat ze een jurk aanhad, kon haar weinig schelen. Hij ving een glimp op van haar witte benen terwijl ze naar boven klom en haar tas begon te vullen. ‘Kom op, Davis’, riep ze op zachte toon. ‘Stop die tas vol.’

Davis deed een stap naar voren, stak een hand uit en plukte een peer van een lage tak. Hij voelde stevig aan en was maar een klein beetje zacht, precies zoals een rijpe peer hoort te voelen. Hij kon de kleur niet goed zien, maar hij wist dat het een mooie mix zou zijn van geel en oranje met donkere vlekjes. In de meelzak die hij vasthield, konden minstens twintig peren en hij vond er heel wat op de lage takken. Na een tijdje werden het er minder, dus trok hij zich op en schuifelde over een tak. Hij zat er nog maar net toen hij Cody’s schelle waarschuwing hoorde: ‘Kijk uit! Ze komt!’

Davis bevond zich in een ongemakkelijke positie. Hij stond met twee voeten op twee verschillende takken die ver uit elkaar groeiden en reikte net naar boven toen hij uitgleed. Met één hand hield hij de zak vast en met de andere hand greep hij wild naar de boomstam, maar zijn vingertoppen gleden erlangs. Hij viel op zijn buik en even kon hij geen adem meer halen. Angst overspoelde hem en hij snakte naar adem. Hij hoorde de voetstappen van Cody en Maeva, die op de vlucht sloegen, en hij hoorde Maeva’s stem die vanuit de verte kwam aanzweven: ‘Kom op, Davis! Lopen!’

Hij krabbelde overeind, nog altijd met de zak in zijn rechterhand. Hij draaide zich half om en zag het silhouet van de oude vrouw op nog geen drie meter afstand. Het gezicht van Annie Slagersmes kon hij niet zien. De schaduw van haar muts viel over haar ogen, maar hij kon wel iets anders zien. Haar ogen leken te glanzen als die van een kat en haar lippen waren een rechte lijn, scherp als het lemmet van een mes. Ze had iets in haar hand en paniek stroomde door Davis’ zenuwen. Een mes!