Hoe zuur is suiker?

Dit is het tweede deel in de serie ‘Girls’ alert’.
Lees ook deel 1: Je bent mijn moeder niet!

Anja Bout-Monteau
Hoe zuur is suiker?
© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2018
Foto op omslag: iStock
Omslagontwerp en vormgeving: Albert Bloemert
ISBN 978 90 8718 0867
c-NUR 340-060

www.debanier.nl
www.anjaboutmonteau.nl

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Hoofdstuk 1

Gelukkig hadden we Scheffers. Die was best relaxed. Ik zette de dopper aan mijn lippen en klokte het water naar binnen. Dat vond zij dus oké. ‘Tweedeklassers mogen tijdens mijn les zelf bepalen of ze een slok water nemen’, had ze aan het begin van dit schooljaar gezegd. ‘Daar zijn ze oud en wijs genoeg voor.’ Niet eten, geen frisdrank, maar water was prima. Die regel kwam me nu goed van pas, want ik had zo’n dorst. Al dagen. Geen idee waarom.

Ik zette mijn flesje op de hoek van mijn tafel en tekende verder aan mijn schets: het plooirokje was bijna klaar. Daar hoorde iets korts op of een bloesje dat je erin droeg. Ondertussen luisterde ik naar Scheffers’ verhaal over de pracht en praal waarin koning Lodewijk XVI en zijn vrouw Marie-Antoinette leefden. Ik koos voor een bloesje: hoge sluiting, kraagje, sierknopen op de mouwen.

Ineens voelde ik Maura tegen me aanhangen. ‘Gaaf!’ zei ze met een knikje naar de tekening.

‘Wat moet er op de stof van de rok?’ vroeg ik zacht. ‘Streepjes? Stippen? Niets?’

Ze ging weer recht achter haar tafel zitten en kneep één oog dicht. ‘Streepjes.’

Ik tekende ze gelijk in en nam weer een paar slokken. Mijn dopper was bijna leeg en wat moest ik nodig … Ik keek op de klok. Nog tien minuten, dan was het vijfde uur voorbij. Moest lukken om het nog even op te houden. Niet vergeten om straks ook mijn fles te vullen.

Maura stootte me aan. ‘Ik heb zin in vanmiddag.’

‘Ik ook!’

Na het zesde uur gingen we vieren dat Jenthe was gekozen in de redactie van onze digitale schoolkrant en dat ik een baantje had weten te scoren bij GIRLZZZ FASHION! Natuurlijk niet als verkoopster, dat kon niet als je dertien (nou ja, bijna veertien) was, had Daisy, mijn cheffin me verzekerd. Ik mocht kleding uitpakken, labelen en ophangen. Als ik geluk had leuke setjes maken en als ik pech had de stoep voor de winkel aanvegen.

Met drukke bewegingen stond Scheffers nu te vertellen hoe de Parijzenaren de Bastille bestormden.

Ik voelde dat ik zat te glimlachen. Niet vanwege die Franse Revolutie, maar om ons vieren. Wij vierden namelijk alles waarvan wij vonden dat het gevierd moest worden. En dat was best veel. Niet alleen onze verjaardagen of het krijgen van een goed rapport, maar ook kleinere dingen. Zo hadden we pas een feestje gebouwd omdat Jenthe, Isabel en ik alweer vijf jaar beste vriendinnen waren. Maura kenden we korter. Die was pas vorig schooljaar, halverwege de brugklas, bij ons op school gekomen. Dus over een kleine twee maanden zouden we vast en zeker vieren dat we een jaar met haar vriendin waren. Echt zo awesome!

Snel opende ik mijn agenda, omdat ik Scheffers iets hoorde mompelen over huiswerk. Huh? Spotprentopdracht? Waar had ze het over? Ik beet op het uiteinde van mijn fineliner en focuste me op haar uitleg.

‘Je zoekt twee spotprenten bij de Franse Revolutie, bestudeert ze goed en bedenkt er drie vragen bij.’

Er schoten een paar vingers omhoog.

Scheffers liet ze met een maaiende beweging zakken. ‘Hier komt het antwoord op jullie vraag: Dríe bij elke prent. Zés in totaal. Print ze uit, zodat jullie vrijdag een en ander kunnen uitwisselen.’

Ik noteerde het. Een coole opdracht. Alleen een beetje weinig tijd. Vrijdag was overovermorgen al. Donderdagavond koopavond. Dan moest ik werken. Ik nam het laatste slokje uit mijn flesje, geeuwde, wreef in mijn ogen. Mooi zo, daar ging de bel. Ik klapte mijn agenda dicht, schoof hem in mijn tas en liep achter Maura de gang op. Daar dook ik snel een toilet in. Pfff … Dat luchtte op. Bij de wastafels vulde ik mijn dopper.

‘Moesten we wat leren?’ vroeg ik aan Maura, toen ik in het biologielokaal mijn tas van mijn schouder liet glijden.

‘Tuurlijk moesten we wat leren. Hebben we voor dit vak ooit wel eens níéts hoeven leren?’ Ze rolde met haar ogen. ‘Voor vandaag die paragraaf over bloedsomloop.’

Ik knikte traag. Dat was waar ook. Ik had hem wel doorgelezen, maar het was me niet gelukt alles goed in mijn hoofd te krijgen. Ik voelde me gisteren ook zo lamlendig. Hopelijk kwam Van Empelen niet op het idee om mondelinge beurten te geven, of nog erger: een schriftelijke overhoring. Ik ging zitten en legde mijn spullen keurig klaar. Misschien werkte dat mee.

Van Empelen leek inderdaad andere plannen te hebben. Hij zette het digibord aan en tikte op het toetsenbord van zijn laptop. Het woord bloed verscheen in grote letters op het scherm. Er klonk een monotoon muziekje.

Geïrriteerd sloeg ik mijn armen over elkaar. Waren we nou nog niet klaar met dit onderwerp?

‘Waar komt het bloed vandaan dat ze gebruiken bij een operatie of als je een ongeluk hebt gehad?’ vroeg de vrouw in het filmpje zich af.

Van een bloedbank dus. Daar doneren mensen bloed. De vrouw liep een grote ruimte met een rij luie stoelen binnen. Daarop zaten mensen met een slangetje aan hun arm. Voor ik weg kon kijken zoomde de camera in op wat de vrouw in haar hand hield: een naald.

Mijn maag draaide.

‘Dit is een holle naald’, lichtte de vrouw toe. ‘Die stopt de assistente in de arm van de donor. Via dit slangetje loopt het bloed dan naar het zakje. Dat voel je nauwelijks, hè?’ vroeg ze aan de man op een van de stoelen.

‘Nauwelijks’, mompelde de man geruststellend.

Het beeld werd wazig en begon te golven. Ik weer … Waarom legde dat mens alles ook zo plastisch uit? Ik had het gewoon niet zo op bloed.

Ik keek weg, klemde mijn vingers om de tafelrand en dwong mezelf rustig te ademen. Zolang het abstract bleef, ging het goed. Ik had geen moeite met de theorie over rode en witte bloedcellen of over de kleine en grote bloedsomloop, maar blóéd moesten ze mij niet laten zien en al helemaal geen naald die dat bloed uit je aders zoog of hoe dat ook in zijn werk mocht gaan.

Ik ademde langzaam uit, keek voorzichtig om me heen. Alle blikken waren gericht op het scherm. Zelfs die van Maura. Mijn vingers ontspanden. Mijn maag kalmeerde. Niemand had wat gemerkt. Toch nog een meevaller. Geruisloos zette ik mijn flesje aan mijn mond.

Van Empelen sloot het programma af. ‘Beste mensen’, zei hij. ‘Jullie mogen nu de toets jezelf van dit hoofdstuk maken.’ Dat was beter! Ik zocht de toets op en begon. De meeste antwoorden wist ik niet gelijk. Ik bladerde terug en speurde de paragrafen af. Na een oefentoets volgde altijd snel de echte. Daar zou ik dus nog hard voor moeten blokken. Ik werd al moe als ik eraan dacht. Ik baalde van die gedachte, maar ik voelde me al de hele week zo … moe dus. Niet lekker moe, zoals je je kunt voelen na een dag hard bikkelen, maar ellendig moe.

‘Misschien heb je wel een griepje onder de leden’, had mam gisteren bedacht. Nou, dan hoopte ik maar dat dat griepje snel zou doorbreken. Liever een week rillend van de koorts in bed en dan weer opknappen dan blijven hangen in deze belabberdheid.

Na een tijdje stootte Maura me aan. ‘Liv, luister: ik fiets zo even langs huis’, fluisterde ze.

‘Hoezo?’

‘Moet die kei halen.’

O, natuurlijk. Maura had de kei met de afdrukken van onze handen zes weken thuis gehad. Straks zou hij weer naar iemand anders gaan.

‘Zullen we bij het hek op je wachten?’

Ze knikte.

Na het eindigen spurtte ze weg.

Ik sjokte naar de toiletruimte. Toch maar even gaan, anders had ik straks een probleem als we aan onze picknicktafel bij de rivier zaten.

Op de verlaten gang liep ik Scheffers tegen het lijf. Toevallig? Of had ze me op staan wachten?

‘Zit je schooldag er weer op?’ vroeg ze.

Ik knikte.

Ze haalde haar handen door haar lange, blonde haar. Ze had net zulk soort haar als ik. Die meiden vonden dat ik verder ook op haar leek, dat ik zelfs wel een jonger zusje van haar zou kunnen zijn. Ze legde haar hand even op mijn arm.

‘Liv …?’ zei ze op vragende toon.

‘Ehm … Ja?’

‘Ben jij afgevallen?’

Mijn wangen begonnen te gloeien. Zagen anderen het nu ook?

Allerlei gedachten schoten door mijn hoofd. Had ik een ernstige ziekte? Kon afvallen ook een onschuldige oorzaak hebben? En zo ja, welke dan? Was ik slank, superslank of graatmager?

Ik voelde Scheffers’ bezorgde blik op me branden.

Ze schraapte haar keel. ‘Liv, ben je aan het lijnen?’

Ineens kroop er een rare rilling over mijn rug. Ze dacht toch niet dat ik …? Met een felle beweging schudde ik mijn hoofd. ‘Ik heb heus geen … anorexia!’ stootte ik eruit.

Ze maakte een afwerend gebaar. ‘Nee, nee, natuurlijk niet, maar het zou toch kunnen dat je graag nog wat slanker wilt worden dan je al was. Dat komt wel vaker voor bij meisjes van jouw leeftijd.’ Ze wachtte even voor ze verder praatte. ‘Of is het je gewoon overkomen? Heb je misschien buikgriep gehad? Daar kun je ook flink wat kilo’s door verliezen. Of stress?’

Ik schudde weer mijn hoofd. Nu wat bedaarder.

‘Waarschijnlijk krijg ik griep.’

Scheffers fronste. ‘En dan val je van tevoren al af?’

‘Mijn moeder denkt dat ik griep krijg. Nou ja, dat ik misschien griep krijg.’

Ik baalde van mezelf. Wat stond ik hier nou stom te stuntelen? Waarom vertelde ik haar niet gewoon dat ik me zo langzamerhand zorgen begon te maken over dat afvallen? Ik hopte van mijn ene voet op de andere. Nee, hoe oké ik Scheffers ook vond, ik ging dit NIET met haar delen! Vanavond ga ik op de weegschaal staan, beloofde ik mezelf.

Dat was in ieder geval iets en dan kreeg mam ook haar zin. En nu kappen met dit onderwerp.

Ik hief mijn kin. ‘Ik moet gaan’, zei ik. ‘Mijn vriendinnen wachten op me.’

Er verscheen een klein glimlachje op Scheffers’ gezicht. ‘Mag ik vragen wie jouw vriendinnen zijn, behalve Maura?’ ‘Tuurlijk: Jenthe en Isabel. Die zitten op het vwo.’

‘Aha, wat leuk. Fijne dag verder, Liv. Enne … als er wat is, weet dan dat je altijd bij mij terecht kunt.’

‘Dank u.’

Zonder om te kijken haastte ik me naar de garderobe.

We stapten van onze fietsen. Nu niet aan het gesprekje van daarnet denken. Genieten van dit moment, prentte ik mezelf in. Het gras was kil en vochtig. Onder de verweerde picknicktafel groeiden paddenstoelen. Ik schoof naast Jenthe op de bank.

Maura pakte de kei uit haar fietskrat en legde die op de tafel. ‘Je ziet amper dat mijn handafdruk verser is dan die van jullie.’ Ze bekeek de kei vanuit verschillende posities. ‘Nee, het paars is absoluut niet helderder dan jullie kleuren. Wie mag hem eigenlijk de volgende zes weken thuis hebben?’

‘Jenthe. We houden de volgorde van de handjes aan’, antwoordde Isabel, terwijl ze de rieten mand naast de kei zette. Ze pakte er een zak M&M’s, een schaal en een fles water met vier bekertjes uit: onze standaard feestspullen. Met haar tanden scheurde ze de verpakking open en liet de gekleurde chocolaatjes in de schaal rinkelen.

Maura zette de bekertjes neer en schonk ze vol. ‘Leuk dat we volgens ons eigen ritueel water drinken, maar bij deze lage temperatuur zou warme chocolademelk beter smaken.’ ‘Mee eens’, zei Isabel met een overdreven bibberstem. Ze trok de mouwen van haar jas over haar handen en dook weg in haar kraag. ‘En wat dachten jullie van een restaurantje met open haard in plaats van dít hier?’ Ze maakte een breed gebaar naar de hoge, kalende bomen en het dichte struikgewas om ons heen.

‘Niet miepen!’ gebood Maura. ‘Dít is onze plek. En dus de beste plek om onze dingetjes te vieren. Nu een applausje voor Liv en Jenthe!’

‘Yeah!’ We roffelden en trappelden. Jenthe en ik duwden onze schouders tegen elkaar. Daarna proostten we met onze volle bekers.

Ik dronk de mijne in één keer leeg.

‘Hoeveel keer heb je al gewerkt, Liv?’ vroeg Isabel, terwijl ze een handvol M&M’s uit de schaal graaide.

‘Twee keer. Vorige week donderdagavond en zaterdagmiddag.’

‘Typisch een baantje voor jou’, vond Jenthe.

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik mag niet eens klanten helpen.’

‘Nou, dat volgt later vanzelf. Je bent wel bezig met kleding. En dat is echt jouw ding.’

‘Zeker weten’, mompelde Isabel met volle mond. ‘Je hebt er gewoon kijk op. Zelf zie je er altijd top uit en die kledingschetsjes op papier zijn ook fantastisch.’

Maura deed er nog een schepje bovenop. ‘Dat je die combi’s kunt bedenken vind ik zó knap!’

‘Pfff … Genoeg complimenten.’ Ik pakte de fles water, vulde mijn beker en nam gelijk een grote slok. ‘Laten we het nu hebben over Jenthes verkiezing tot redactielid van de schoolkrant.’

‘Goed idee! Gisteren mijn eerste vergadering gehad. We gaan een nieuwe serie starten.’ Jenthe gaf me een veelbetekenende knipoog. ‘En jij bent een geschikte kandidaat om daarvoor geïnterviewd te worden.’

Met een klap zette ik de fles op tafel. ‘We zouden het nu toch over jou hebben?’

De meiden schoten in de lach.

‘Wat voor serie wordt het?’ vroeg Maura.

‘Ik en mijn baantje.’

Ik verslikte me in het water. ‘Zoek lekker een krantenbezorger of iemand die vakken vult bij de Appie’, hoestte ik.

‘Veel te doorsnee’, vond Jenthe. ‘Zeg nou maar gewoon “ja”. Dan spreken we gelijk een datum af. Het volgende nummer moet nog voor de kerstvakantie verschijnen.’

‘Waarom gaat die schoolkrant eigenlijk digitaal?’ vroeg Isabel.

Met een half oor luisterde ik naar Jenthes betoog over minder papiergebruik en dat dat beter was voor het milieu. Ondertussen dacht ik na. Hoe erg was het om je eigen verhaal terug te lezen in een schoolkrant? Met foto natuurlijk. En waarschijnlijk zelfs met een paar van mijn schetsjes. Voor mij redelijk erg. Ik was daar niet zo van.

Ik zuchtte. Kleding was inderdaad wel helemaal mijn ding. En stiekem toch best een beetje leuk om dat in een artikel uitgewerkt te zien. Bovendien deed ik er Jenthe een plezier mee als ik meewerkte. ‘Hé Jenthe … Listen …’

Jenthe draaide zich gelijk naar me toe. ‘Je doet het?’

‘Ja’, zei ik zacht.

‘Fantastisch!’ Jenthe gaf me een stompje tegen mijn arm. ‘Great!’ Ze draaide weer een halve slag en vervolgde onverstoorbaar haar opsomming: ‘Ten tweede heb je digitaal meer mogelijkheden.’

‘Noem eens wat.’

‘Je kunt filmpjes maken.’

‘Néé.’ Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht. ‘Ik trek me terug.’

‘Kan niet meer. Je zit eraan vast’, lachte Jenthe.

‘Vooruit dan.’

‘Misschien leuk als we in de winkel komen filmen? Donderdagavond?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Eerst toestemming aan Daisy vragen. Op z’n vroegst kan het dus zaterdag. Je hoort ervan.’ ‘Super!’ Jenthe hield de schaal met M&M’s voor me. ‘Volgens mij heb jij nog niks op. Neem een handje.’

‘Dank je.’

‘Nou ja, zeg … Jij geen M&M’s?’

‘Ben je niet lekker?’ vroeg Maura. ‘Misselijk? Heb je niet te veel water gedronken?’

‘Ik heb er gewoon even geen zin in.’

‘Kan gebeuren.’ Isabel observeerde me alsof ze de opdracht had gekregen me uiterst precies na te tekenen. ‘Je ziet er niet helemaal lekker uit, Liv. Het lijkt zelfs wel of je bent afgevallen.’

Ik kromp ineen.

‘Misschien komt het allemaal door de kou’, redde Maura me eruit.

‘Ik zit hier inderdaad compleet te vernikkelen. Zullen we gaan?’ Ik sprong op. Thuis toch eens googelen op afvallen en moe of zo.

Hoofdstuk 2

Hier kwam ik ook geen steek verder mee. Vermoeidheid bij afvallen komt vaak voor, las ik. En: Hoe komt het dat ik zo moe ben, nu ik op dieet ben? Nijdig schoof ik de muis heen en weer over mijn bureaublad. ‘Ik val vanzélf af’, schreeuwde ik geluidloos tegen het scherm. Lompe reactie natuurlijk. Ik moest andere zoekwoorden intikken. Misschien iets als vanzelf afvallen?

Ik probeerde het. Ah, een symptomenchecker … Dat kon wel eens heel handig zijn. Ik schoof naar het puntje van mijn stoel en opende de link. Klik op een van de aandoeningen hieronder, stond er. En check of je ook last hebt van andere klachten die bij deze aandoening horen.

Vliegensvlug gleed mijn blik langs de rij met aandoeningen: Ziekte van Crohn, maagontsteking, darmkanker, levercirrose. Zo hé … Dit klonk serieus. Geen idee wat die ziektes precies inhielden, maar ze waren ongetwijfeld awkward. Ik klikte ze weg. Natuurlijk had ik dit niet. Dan zou ik toch wel ergens pijn hebben? En dat had ik niet. Ik was alleen maar moe, dramatisch moe. En ik viel af.

Was dat eigenlijk wel zo? Of liet ik dat mezelf aanpraten? Nu wilde ik het zeker weten. Ik hees mezelf omhoog en liep naar de slaapkamer van mijn ouders. Daar pakte ik de weegschaal uit de linnenkast en ging erop staan. Zesenveertig kilo … Had ik ooit vijftig gewogen? Of tweeënvijftig? En wanneer was dat dan? Misschien moest ik die zesenveertig goed onthouden en mezelf over een week weer wegen. Ik had nu een uitgangsgewicht. Straks in elk geval proberen goed te eten. Toen ik net thuiskwam, had ik gezien dat mam nasi aan het koken was. Het moest toch lukken daar een bord vol van te eten. Banaantje erbij, gebakken ei en pindasaus. Vanavond laat een bak chips met mayo. Die kilo’s zouden er binnen de kortste keren weer aan zitten. Ik zette de weegschaal op zijn plek en hield in de badkamer mijn mond onder de kraan. Op mijn kamer schoof ik achter mijn bureau en inspecteerde mijn nagels. Die konden wel een beurtje gebruiken. Ik pakte mijn nagelsetje uit de la. Met het bokkenpootje duwde ik de nagelriemen terug en vijlde mijn nagels. Nooit knippen, had mam me geleerd. Alleen vijlen, dan bleven ze sterker. Het liefst zou ik ze nu een kleurtje geven: bruin of groen, dat matchte goed met mijn kleren. Maar van gelakte nagels ging mam stuiteren, dus liet ik het maar zo.

En nu? Ik tuurde naar mijn computerscherm, alsof dat mijn vraag zou beantwoorden. 17.30 las ik in het hoekje rechtsonder. Was het nog de moeite om aan die opdracht van geschiedenis te beginnen? De geur van gebakken ui en nasikruiden wolkte door mijn kamer. We zouden vast zo aan tafel gaan. Nasi was mijn lievelingseten, maar nu had ik er echt geen trek in. Wel versmachtte ik van de dorst. Mijn tong was zo droog als een oude schoenzool. Niet normaal. Misschien moest ik nog een keer googelen en dan op: vanzelf afvallen en dorst. Of was dat niet verstandig? Wie weet wat voor enge ziektes ik dan weer te zien kreeg.

‘Liv!’ riep mam vanaf de overloop. Gelijk daarna duwde ze mijn kamerdeur open. ‘Net bezorgd’, zei ze met een knikje naar het pakketje in haar handen. ‘Zal die rok wel zijn.’ Ze legde het voor me neer. ‘Als je snel bent, kun je hem nog passen voor we gaan eten.’

Wow, die gele midirok, natuurlijk! Met de punt van mijn schaar ritste ik het brede plakband open en trok het plastic van elkaar. Awesome! Precies het warme geel dat ik had verwacht!

Terwijl ik de rok uit de verpakking wurmde, verscheen Nouds plagerige hoofd om de deurpost. ‘Zozo, zusje, weer iets nieuws voor in je kledingkast? Jammer dat je nog altijd je moeder nodig hebt om te bestellen, hè? Anders zou je vast veel meer laten komen. Dan zou je kast bol staan.’

‘Hou jij eens gauw je grote mond’, riep ik verontwaardigd.

‘Je bent zelf ook nog geen achttien.’

‘Wel bijna! Bovendien ben ik geen klerenfreak zoals jij.’

Grrr … Er waren van die momenten dat ik Noud het liefst op Marktplaats wilde zetten.

‘Noud, wil jij beneden de rijst door het vleesmengel roeren?’ vroeg mam, terwijl ze op mijn bed ging zitten. ‘En de eieren bakken? Dan kunnen we zo aan tafel.’

‘Yep. En dan zijn jullie hier gelijk van me af.’ Noud trok een gek gezicht en verdween.

‘Dat heb je goed begrepen’, lachte mam tegen de dichte deur. ‘Wel handig dat hij dat bijbaantje bij de slager heeft’, vond ze. ‘Sinds hij daar werkt, vindt hij het prima om een klusje in de keuken te doen.’

‘Ja, hij heeft tegenwoordig echt iets met food’, mompelde ik, terwijl ik de rok voor me hield. Gaaf, hij kwam tot halverwege mijn benen.

‘Leuk, Liv! Even passen. Noud heeft alles zo klaar.’

‘Snel passen, bedoelt u dus. Maar eerst even … snel plassen.’ Ik hing de rok over mijn bureaustoel en sjeesde naar de badkamer.

‘Liv, moet jij niet erg vaak naar het toilet?’ vroeg mam toen ik terug was.

‘Snel passen. Toch?’ negeerde ik haar vraag en trok mijn rok uit. Vlug stapte ik in de gele rok, sjorde hem omhoog en knoopte hem dicht. Huh …? Verschrikt pakte ik de band beet. Met twee handen. Veel te wijd! Waren er misschien meerdere knoopsgaten? Dat had ik met rokken van de H&M wel eens vaker gehad. Ik draaide de band om mijn taille zodat ik de sluiting beter kon zien … Nee.

‘Is het een XXS’je?’ vroeg mam.

Voor alle zekerheid checkte ik het label. ‘Ja’, antwoordde ik zonder op te kijken.

‘Die maat heb je toch altijd bij de Hennis?’

‘Klopt.’

‘Die past toch altijd?’

‘Nu dus niet.’

‘Liv …’

‘Ja.’

‘Je moet naar de dokter.’

Ik keek nu toch op en schrok van mams gezicht.

‘Er is echts iets met je, Liv.’ Haar stem klonk rustig, maar dat gezicht … Ze fronste en haar ogen schoten heen en weer van mijn taille naar mijn polsen, naar mijn gezicht. ‘Het is nu te laat om de dokter te bellen. Dat doen we morgenochtend.’

‘Oké dan’, fluisterde ik. Het moest. Ik voelde dat het moest. ‘Waar denk je aan?’

‘Misschien …’ Ze stopte abrupt, tuurde naar de gele rok, die ik nog steeds vast had. Toen haalde ze haar schouders op. ‘Kan van alles zijn.’

Ik had niet het lef nóg een keer te vragen waar ze aan dacht.

’s Avonds had ik ook niet het lef uitgebreider te googelen. Ik appte de meiden dat en waarom ik wat later op school kwam en dus niet met hen mee zou fietsen. Ik vijlde mijn nagels nog wat preciezer. Met een pincet ging ik voor de spiegel staan en werkte mijn wenkbrauwen bij. Ik keek mezelf streng aan en hield peptalks. Niet gelijk het ergste denken, Liv Veenstra. Positief blijven. Morgen krijg je misschien een pilletje waardoor je snel opknapt. En wijs van je om niet te googelen.

Toen ik de volgende morgen beneden kwam, had mam de afspraak al gemaakt. Ik kon om halftien terecht.

We fietsten er samen heen. Langs grasvelden, bedekt met een geel-rood-bruine deken van bladeren. Het was koud, maar zonnig en windstil.

We waren sneller bij de dokter dan ik wilde. We zetten onze fietsen op slot, meldden ons bij de assistente en namen plaats in de wachtkamer.

Net toen mam een of ander natuurtijdschrift op mijn schoot had gelegd kwam de dokter ons halen.

‘Lang geleden dat ik jou hier heb gezien, Liv.’ Dokter Bos gebaarde dat we konden gaan zitten op de stoelen tegenover hem. Hij leunde achterover en haalde zijn hand door zijn grijzende krullen.

Als kind vond ik het nooit erg om naar hem toe te moeten. Hij was altijd aardig en vaak grappig. Toen ik een jaar of negen was, had ik last van een hardnekkige verkoudheid en holteontsteking. Met een zwaaiende wijsvinger had dokter Bos me geadviseerd mijn neus niet meer te snuiten. ‘Je duwt dan het snot je holtes in’, had hij uitgelegd. ‘De virussen en bacteriën gaan daar zitten zieken en zo kun je opnieuw een ontsteking krijgen. Je moet je neus ophalen.’ Hij had zijn hoofd in zijn nek gegooid en luidruchtig voorgedaan wat hij bedoelde. ‘Sorry, mevrouw Veenstra’, had hij gegrijnsd naar mam. ‘U vindt dit vast niet zo fris, maar zo slikt Liv het snot weg. Bovendien zuigt ze bij het ophalen haar holtes leeg waardoor ze juist minder kans heeft op een ontsteking.’ Haha, fantastisch! Ik had zijn uitleg woordelijk onthouden en herhaald, telkens als ik zin had mam een beetje te stangen.

‘Vertel maar waar je voor komt’, spoorde hij me aan.

‘Ik val vanzelf af.’

Hij trok één wenkbrauw op. ‘Eet je wel goed?’

‘Mwah.’

‘Weinig eetlust?’

Ik knikte.

‘Had je vanmorgen zin in je ontbijt?’

‘Nee, ik heb niets op.’

‘Ai, ai. Nog meer klachten?’

‘Moe. Dorst. Onwijze dorst.’

Twee wenkbrauwen omhoog.

‘Vaak plassen?’

Naast me zat mam heftig te knikken.

‘Afvallen, moe, dorst, vaak plassen’, herhaalde hij de symptomen en keek me daarbij onderzoekend aan. ‘Dan lijkt het me raadzaam wat bloed af te nemen.’ Met grote stappen liep hij naar de wastafel.

Ik schoot omhoog. ‘Bloed afnemen? Daar ben ik niet zo van.’ ‘Het is maar een vingerprikje.’ Hij waste zijn handen en pakte iets uit een kast.

‘Kan het niet met urine of zo?’ probeerde ik nog.

‘Nee Liv.’ Ik voelde mams hand op mijn schouder. ‘Dat bloed is echt nodig.’

‘Je moeder heeft gelijk.’ Dokter Bos zat ineens naast me. Met iets in zijn hand wat op een brede thermometer leek. Dat moest dus een prikapparaat zijn. ‘Welke plaat aan de muur vind jij het mooist?’

Hij wilde me afleiden. Hallo hé, ik was bijna veertien. Daar trapte ik dus niet meer in. Ik hield mijn lippen stijf op elkaar en mijn hoofd omlaag. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat hij dat prikding op het bureau legde.

‘Liv’, zei hij rustig. ‘Jij hebt net verteld waar je last van hebt. En je hebt er knáp last van.’

Automatisch knikte ik.

‘Nu willen wij drieën graag weten wat er aan de hand is. Een druppeltje bloed kan ons misschien duidelijkheid geven.’ Ik zuchtte. Zat ík, om wie het hier allemaal ging, nu de hele boel te saboteren? Alleen omdat ik zo bang was voor dat prikken? Hoe suf was dat?

‘Het prikken voel je nauwelijks.’

Ik stak mijn hand uit.

Ook zonder te kijken wist ik dat hij dat apparaatje pakte. Toen nam hij mijn middelvinger en … prikte. Ik voelde het inderdaad nauwelijks.

De dokter ging weer achter zijn bureau zitten. Hij schoof de strip in een meter en liet er een druppel van mijn bloed op vallen. ‘Even geduld.’

Ik blies een pluk haar uit mijn gezicht. Mam streelde zacht mijn rug.

De meter piepte.

‘Ai, ai, ai.’ Ingespannen keek de dokter naar het schermpje, knikte en vouwde toen zijn armen op het bureaublad. Ernstig keek hij van mam naar mij. ‘Je glucosegehalte is veel te hoog, Liv.’

Mam veerde op. ‘Nééé …’ Het kwam als een schreeuwende zucht uit haar mond. ‘Dus toch …’ Ze greep mijn hand, drukte er een lange kus op. ‘U denkt aan diabetes?’

Wat gebeurde hier? Glucosegehalte? Diabetes?

De dokter begon gelijk uit te leggen. Hij had het over suiker, energie en insuline. Ik begreep er niet veel van, voelde me ook zo ellendig dat ik me niet goed kon concentreren.

Mam vuurde allerlei vragen op hem af.

De dokter beantwoordde ze. Toen boog hij zich weer naar mij. ‘Bij zo’n torenhoge waarde als jij hebt, wil de kinderarts je ongetwijfeld zien.’ Hij nam de telefoon in zijn hand en toetste een nummer in. ‘Ik ga even overleggen’, lichtte hij toe.

‘U hoeft voor mij toch geen kinderarts te bellen?’ mopperde ik. ‘Ik ben bijna veertien!’

Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. ‘Weet ik, weet ik. Maar de kinderarts is er voor kinderen en jongeren tot achttien jaar. Hij of zij zal uitgebreider onderzoek doen. Bovendien zullen er in het ziekenhuis nog meer mensen dan alleen de arts klaar staan om jou te … begeleiden.’

Begeleiden? Je ging toch naar het ziekenhuis om behandeld te worden. Niet voor begeleiding?

‘Ha Jannet, ik heb hier een meisje van dertien …’ Hij stond op, liep op en neer door de spreekkamer, somde ondertussen mijn symptomen op, ‘En een glucosewaarde van dertig.’ Hij ging weer zitten. ‘Lijkt mij ook. Jullie zien haar zo.’

‘Ze moet komen, begrijp ik’, fluisterde mam.

‘Klopt. Dokter Koetsveld wacht op jullie.’ Hij zette de telefoon in de houder. ‘Ga er maar gauw heen. Ze leggen je daar alles precies uit. Haal thuis nog snel wat spullen, pyjama, toiletartikelen, een mooi boek, want waarschijnlijk moet je blijven. En denk ook aan je ID.’

Er kroop een rilling van mijn kruin, via mijn rug omlaag. Blijven? Ik liet het woord even op me inwerken. In het ziekenhuis blijven? Dan lág ik dus in het ziekenhuis. Zo heette dat toch? Alleen omdat ik moe was en dorst had en afgevallen was en … Ik beet op mijn lip. Dan kon ik niet naar school. Dan moest ik mijn werk afbellen. Dan hoefde ik die spotprentopdracht niet te maken.

‘Waarom moet ik blijven?’

Naast me tikte mam met trillende vingers op de toetsen van haar telefoon.

‘Onder andere omdat ze je dan beter kunnen begeleiden’, antwoordde de dokter.

Weer dat stomme woord begeleiden.

‘Is er iemand die je klas kan overnemen? Ik zou het heel fijn vinden als je naar huis kwam. En daarna met ons mee naar het ziekenhuis.’ Mam had blijkbaar pap aan de lijn.

Pap ook mee? Moest die zijn groep 8 aan een invaller overdragen? Was het zó erg met me?