Adri Burghout

De Zwarte Ruiter en het Spaanse goud

© Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2024

Omslagontwerp en vormgeving: Albert Bloemert

Omslagtekening en illustraties: Adri Burghout

ISBN 978 94 0290 9852

c-NUR 283-020

www.debanier.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Belangrijkste namen in het boek

Mike Lewis plaatsvervangend Marshal / De Zwarte Ruiter

Mantohpa Apache indiaan

Josiah T. Maxwell US Marshal

William MacEvans, alias Brother Mac rondtrekkend geestelijke

Gary L. Wood oude schapenhoeder

Ramona Wood echtgenote van Gary

Joshua neef van Gary

Pinquana, Robert, Virgil, Jack,

Pedro, Miguel, Jim, Tom,

Jesse, Frank, Lucas mannen in de groep van Joshua

Inhoud

1. Bezoek

2. Nog een onverwachte gast

3. Het goud van het Uinta-gebergte

4. De eerste sneeuw valt

5. Een ongeluk?

6. Lucas vermist

7. Een lawine

8. Grote zorgen in de hut van Gary en Ramona

9. Brother Mac gaat terug

10. Op zoek naar de mijn

11. De mijn ontdekt

12. Een bericht via de telegraaf

13. Nachtelijke bezoeker

14. Emily

15. Herenigd

16. Een merkwaardig ongeluk

17. De ontdekking van Joshua

18. Op weg met Miguel

19. Terug in de mijn

20. Sneeuwschoenen

21. Terug bij af

22. Mike, Mantohpa en de prediker wagen het erop

23. Gasten

24. Joshua doet een bekentenis

25. Gepieker, raadsels en Gary komt in actie

26. Verdwenen

27. Een explosie

28. Een heuse hijsinstallatie

29. Graven

30. Wat iedereen vreesde

31. Opsplitsing

32. Bevrijd

33. Onverwacht bezoek

34. Het net begint zich te sluiten

35. De ontknoping

1. Bezoek

‘We hebben bezoek, Hubby’, fluistert Ramona terwijl ze uit het raam kijkt.

Gary, die aan de andere kant van de lage ruimte in de hut zit, kijkt op en legt zijn penseel neer. De oude man komt overeind, strijkt een keer over zijn volle, bijna witte baard en loopt met stramme benen naar zijn vrouw, die nauwelijks tot zijn schouders reikt. Hij tuurt voorovergebogen naar buiten. In de verte naderen een stuk of twaalf ruiters de eenvoudige hut.

Zonder iets te zeggen trekt de rijzige man zich weer terug en hij gaat opnieuw achter de eenvoudige, zelf gefabriceerde tafelezel zitten waarop een doek is vastgeklemd. Op het doek is in één tint een indianenhoofd te zien.

Ramona blijft bij het raam staan, in de schaduw van het gordijntje, en houdt haar blik onafgebroken op de naderende ruiters gericht.

‘Het is Joshua’, zegt ze dan.

Het gezicht van Gary komt voor een moment weer achter het doek tevoorschijn. Het lijkt alsof hij iets wil zeggen, maar dan trekt hij zich weer terug achter zijn werk.

Ramona staat nog steeds bij het raam als de groep ruiters halt houdt voor de houten woning van het echtpaar Wood.

Gary komt overeind.

De voorste ruiter stapt van zijn paard en loopt langzaam naar de deur van de hut. Voordat hij echter de klink kan beetpakken, draait de deur naar binnen open en staat de lange gestalte van Gary voor hem. ‘Joshua, wat brengt jou hier?’

Gary moet bukken om naar buiten te stappen en legt een hand op de schouder van Joshua. ‘Hoe is het met m’n lieve zusje?’

Joshua kijkt bezorgd op naar zijn oom. ‘Moeder is oud, dat weet u. Deze tijd is hard voor haar. Iedere winter die ze doorstaat is er eentje.’

‘Ik ben een jaar ouder dan je moeder, Joshua. We moeten allen de winter doorstaan, maar ...’ Gary wijst met een vinger om-hoog.

Joshua kijkt een moment naar de grond en vervolgt dan: ‘Maar wat mij hier brengt … eh, kan ik … even binnenkomen?’ vraagt hij zacht.

Gary draait zich zwijgend om en bukt weer onder de bovendorpel van de deur door. Joshua volgt hem op de voet en drukt eenmaal binnen de deur achter zich dicht. Dat doet hij niet alleen om de kou tegen te houden.

‘U weet wellicht dat de nieuwe leider, de president van onze christelijke gemeenschap …’

‘Christelijk?’ onderbreekt Gary hem argwanend. ‘Je noemt jullie gemeenschap christelijk terwijl je de Bijbel niet als enig onfeilbaar Boek erkent?’

Joshua praat eroverheen. ‘John Taylor, de leider van onze kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, is erg gebrand op het voltooien van onze tempel in Salt Lake City. Daarnaast groeit onze gemeenschap, waardoor we huizen en andere gebouwen moeten bouwen. Er is maar één ding nodig om dat allemaal te laten slagen en dat is geld! Of liever goud. Mogelijk hebt u van Thomas Rhoades gehoord, die wat het goud betreft een belangrijke rol heeft gespeeld voor onze kerk. Ik heb de opdracht gekregen van John Taylor om met een kaart uit het archief van Rhoades de locatie op te sporen waar volgens deze kaart goud moet liggen opgeslagen.’

Gary kijkt door het raam naar de groep ruiters. Zijn blik blijft hangen op een van hen die qua uiterlijk afwijkt van de rest. Een indiaan.

Joshua volgt de blik van zijn oom. ‘Dat is Pinquana, een Shoshone indiaan. Een neef van de grote Wakara. Hij is evenals zijn oom gedoopt bij onze gemeenschap.’

‘Dat geeft geen garanties’, vindt Gary.

‘Ik vertrouw hem volledig. Dankzij hem ben ik meer over deze kaart, die overigens in een kluis in Salt Lake City lag, te weten gekomen.’

‘En waarom kom je dan hiermee bij mij?’ vraagt Gary op een wat bitse toon.

‘De kaart geeft aan dat we moeten zoeken onder de Tokewanna Peak. U bent in dit gebied beter bekend dan wie ook!’ Joshua kijkt zijn oom hoopvol aan.

‘Je weet dat ik niets met mormonen heb’, zegt Gary nu rustiger. ‘Maar je vraagt mij nu een gunst ten behoeve van hen?’

‘Noem ons geen mormonen, beste oom. Wij zijn lid van de kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen’, verbetert Joshua hem. ‘Uw enige zus, op wie u erg gesteld bent, is toch ook lid’, probeert Joshua. Hij weet dat hij met het noemen van zijn moeder een gevoelige snaar zal raken.

Gary is intussen weer aan zijn ruwhouten werktafel gaan zitten en kijkt langs de ezel in de richting van Joshua. ‘Je komt nu uit Salt Lake City?’

‘Klopt. We hebben drie dagen gereden.’

‘Dat weet ik’, bromt Gary. ‘Heb je die kaart bij je?’

‘Jazeker’, antwoordt Joshua en hij haalt een dichtgevouwen papier uit zijn jas tevoorschijn dat hij op de tafel naast de ezel openvouwt.

Gary rekt zich wat uit, buigt om de ezel heen en trekt de kaart naar zich toe. Een moment bestudeert hij het vergeelde, wat smoezelige papier en zegt dan, wijzend op de kaart: ‘Dat is een komvallei onder de top van de Tokewanna. Vanaf hier zo’n 4,5 mijl terug en dan naar rechts en omhoog. Je komt als vanzelf op een plateau dat aan drie zijden omgeven is door vrij steile hellingen, een soort komdal. Vanuit het komdal voert een pas over de achterste helling links langs Tokewanna Peak. Aan de andere zijde van de pas, als je een kleine mijl bent afgedaald, moet in de buurt van Bobs Lake een oude mijn zijn. Er staan nog enkele gebouwen of wat daar nog van over is bij dit kruis’, wijst Gary. ‘Het is ongeveer 8 mijl van hier, schat ik.’

‘Ben u daar weleens geweest?’ vraagt Joshua.

‘Ik ben er ooit geweest, maar heb er geen mijn gevonden, simpelweg omdat ik er niet naar heb gezocht’, grinnikt Gary. ‘Het kan zomaar zijn dat-ie is ingestort of niet meer zichtbaar. De Spanjaarden verstopten het goud vaak in mijnen en je kunt je ook wel voorstellen wat er in de loop van de eeuwen met mijnen gebeurt. De tand des tijds zal ze zeker hebben aangetast. Ik heb aan de andere kant van de pas niets te zoeken. Ook mijn schapen niet. Vooraan in het komdal is veel bos, maar verder op de pas groeit weinig voedzaams meer. En aan de overzijde helemaal niets.’

‘Het is in ieder geval de moeite waard om de mijn te doorzoeken’, vindt Joshua.

‘Je bent een Daniet hè …’ zegt Gary plagend.

Joshua kijkt zijn oom een beetje gepikeerd aan en vervolgt: ‘U snapt wel dat ik u binnen wil spreken …’

Gary gaat er niet op in. ‘Wanneer wil je gaan zoeken?’

‘Nu natuurlijk!’ reageert Joshua verbaasd. ‘Waarom denkt u dan dat ik hier ben met elf mannen!’

Gary kijkt zijn neef doordringend aan. ‘Dat zal niet gaan.’

‘Waarom niet?’ vraagt Joshua.

‘De winter staat voor de deur. Het weer kan ieder moment omslaan. Dan is het in de kom erg gevaarlijk vanwege lawines. De pas kan binnen nu en enkele dagen bedekt zijn met een dikke laag sneeuw.’

Joshua mompelt iets onverstaanbaars en laat er dan vastberaden op volgen: ‘We gaan. Ik moet mijn opdracht uitvoeren. Dat weet u!’

‘Toch niet koste wat het kost, onder deze omstandigheden?’ wil Gary weten.

‘Laat ik het zo zeggen, het wordt van mij verwacht’, omzeilt Joshua de vraag.

‘Zijn die mannen allemaal mormonen?’

Joshua houdt zich in en reageert niet op de prikkelende toon van zijn oom. ‘Pinquana is gedoopt. De anderen zijn mannen die, laat ik zeggen, wel gewend zijn aan ondernemingen als deze.’

Gary schudt langzaam zijn hoofd. ‘Je neemt een waanzinnig risico. Dat zou je moeder niet willen …’

‘Zoals ik al zei, moeder is ook trouw lid, oom! We zijn over vijf dagen terug.’

‘En als dat niet zo is?’

Joshua geeft geen antwoord en vouwt de kaart weer op om hem vervolgens onder zijn dikke jas weg te bergen. In plaats daarvan zegt hij: ‘U weet dat gehoorzaamheid en trouw aan onze leiders bij ons hoog in het vaandel staan. Bedankt voor uw medewerking, oom!’ en hij draait zich om.

Bij de deur knikt hij nog even naar Ramona. ‘Tot ziens, tante!’

‘Doe voorzichtig, Joshua!’ roept Ramona hem na, maar de deur slaat al achter hem dicht.

Ramona kijkt haar tweeëntwintig jaar oudere echtgenoot bezorgd aan.

‘Hij is altijd al tegendraads geweest, maar ik mag hem’, is het enige wat Gary zegt en hij verdwijnt met een zucht achter het doek op de ezel.

Alleen de bovenzijde van zijn hoed is nog zichtbaar. Zo nu en dan verschijnt zijn hand om wat verf van een pallet, rechts van het doek, te nemen.

Ramona richt haar blik weer naar buiten en kijkt met haar hoofd schuin de verdwijnende ruiters na, totdat ze door de sparren op de helling aan haar zicht worden onttrokken.

Ze wil zich omdraaien, maar dan wordt haar aandacht getrokken door iets buiten.

‘Gary …!’

2. Nog een onverwachte gast

De oude man is opnieuw opgestaan. ‘Het is vandaag drukker dan de laatste maanden bij elkaar’, verzucht hij en hij gaat weer bij zijn echtgenote staan om gebukt naar buiten te gluren.

Zijn gezicht klaart ineens op. ‘Brother Mac!’ mompelt hij.

Dit keer loopt hij niet terug naar zijn schilderwerk, maar doet een paar stappen richting de buitendeur om open te doen.

De ruiter is inmiddels dichterbij gekomen en ziet zijn oude vriend naar buiten komen. Hij steekt een hand omhoog. Gary groet terug.

Vlak bij de houten hut klimt Brother Mac van zijn paard en loopt naar Gary toe. De prediker is niet klein, maar de oude man wint het qua lengte ruimschoots van hem. Gary slaat zijn armen om hem heen. ‘Wat mooi dat je weer eens langskomt, vriend. Dat is een hele tijd geleden.’

Ramona is inmiddels ook naar buiten gekomen en de prediker omhelst de kleine vrouw op dezelfde wijze als hij net zelf werd begroet.

‘Kom binnen!’ nodigt Gary en hij loopt voor zijn vriend uit de houten hut in.

‘Wil je wat drinken? Koffie, of liever iets sterkers?’ vraagt Gary.

De prediker maakt een afwerend gebaar. ‘Geen alcohol. Ik wil graag koffie.’

Ramona gaat meteen aan de slag.

‘Wat brengt jou hier naar deze woeste eenzaamheid?’ vraagt Gary nieuwsgierig.

‘Nou, zo eenzaam is het hier niet. Ik kwam zo even nog een groep ruiters tegen.’

Gary’s gezicht betrekt. ‘Dat klopt … Een neef van me, met nog een mormoon en ander gespuis.’

‘Zo, dat klinkt niet zo positief’, glimlacht Brother Mac.

‘Mmm’, bromt Gary in zijn baard. ‘Ze hebben levensgevaarlijke plannen.’

‘Levensgevaarlijk? Voor wie?’

‘Voor zichzelf. De winter kan ieder moment invallen en nu willen ze zo nodig ergens heen waar je in deze periode gewoon niet moet zijn.’

‘Het waren anders flinke kerels’, vindt de prediker.

‘Dat zal wel zo zijn, maar je weet als geen ander wat overmoedigheid betekent!’

‘Is het zo ernstig?’ vraagt de prediker.

‘Meer dan dat!’ antwoordt Gary stellig. ‘We kunnen alleen maar hopen dat ze veilig terugkeren … en bidden.’

De prediker knikt en buigt het hoofd. Hij zwijgt een moment.

Ramona heeft inmiddels koffie gemaakt van in een molentje gemalen Colombiaanse bonen en water dat in een ketel boven het haardvuur hangt. Als het gitzwarte brouwsel klaar is, schenkt ze de koffie in voor hun gast, haar man en zichzelf. Vervolgens gaat ze bij haar man en de prediker aan de kleine maar massieve tafel zitten.

‘Heerlijk, Ramona!’ zegt Brother Mac als hij van zijn koffie heeft genipt. ‘Hoe gaat het met jullie?’

‘Naar omstandigheden goed’, zegt Gary.

‘Hoe oud ben je inmiddels, Gary, als ik vragen mag?’

Er komt een grijns op Gary’s gezicht. ‘Ouder dan ik me voel, Brother.’

De prediker blijft hem vragend aankijken.

‘82 jaar’, vervolgt Gary zacht.

‘Ik wist dat je niet heel jong meer bent, maar ik had je inderdaad iets jonger ingeschat.’

Gary kijkt liefdevol naar zijn vrouw. ‘Mijn Ramona houdt me jong.’

‘Dat zou zomaar kunnen’, gniffelt de prediker.

‘Je gaat vandaag toch niet meer weg?’ gooit Gary het over een andere boeg.

‘Nou … ik wil jullie niet tot last zijn’, antwoordt de prediker.

‘Nee, je blijft hier’, zegt Gary beslist en steekt een rimpelige vinger in de lucht. ‘Zo vaak zien we je niet en we hebben altijd wel ruimte voor een gast. Zeker als die na aan ons hart ligt!’

‘En als dat niet zo is?’ vraagt de prediker met een ondeugende blik in zijn ogen.

Gary kijkt hem aan. Er verschijnt een grijns op zijn gezicht. ‘Dan heb ik in de stal nog wel plaats.’

‘Ik wilde jullie inderdaad voor de winter invalt nog een keer bezoeken en was weer in Salt Lake City, omdat ik daar binnenkort een paar vrienden verwacht. Toen bedacht ik dat ik in plaats van te wachten weleens naar hier zou kunnen reizen. Nu er nog geen sneeuw ligt, is het te doen. Als dat verandert, zijn jullie minder goed te bereiken.’

‘Het is per jaar verschillend, maar meestal begint het ergens in november te sneeuwen en dan is het inderdaad vrij lastig om onze hut te bereiken. Maar wij komen met z’n tweetjes de winter wel door hier … en daarbij, we zijn niet alleen met z’n tweetjes!’

De prediker knikt begrijpend en vraagt verder: ‘Hebben jullie in de zomer nog steeds schapen hier?’

‘Ja, zo’n vijfhonderd, maar de meeste zijn niet van ons. Wij hebben ze hier in de zomer onder onze hoede en nu zijn ze alweer een week of wat naar beneden. Er zijn er nog een klein aantal van onszelf hier in de stal achter onze woning.’

‘Daar kun je nog steeds van bestaan?’ vraagt Brother Mac.

‘We hebben niet veel nodig’, glimlacht Gary en wijst naar de ezel. ‘In de winter heb ik wat tijd voor huisvlijt die ik in het voorjaar naar Salt Lake City breng. Dat brengt meestal wel wat op.’

De prediker staat op en loopt naar het doek. Hij werpt een goedkeurende blik op het portret. ‘Een Ute-indiaan’, zegt hij.

‘Je kent ze’, beaamt Gary.

Hemelsbreed zo’n 65 mijl naar het westen rijden twee ruiters door de onverharde hoofdstraat van Salt Lake City. De in enkele decennia enorm uitgedijde stad heeft een rechthoekig stratenstelsel. Alle straten liggen precies van noord naar zuid en van oost naar west. De gebouwen staan veelal los van elkaar, maar ondanks de invloed van de mormonen en de jonge leeftijd van de stad is de bouwstijl typisch Old West.

De ruiters houden halt bij een rechthoekig gebouw dat net als de rest nog niet oud oogt. Het witgepleisterde bouwwerk toont iets chiquer dan de gebouwen eromheen. Het is geheel van steen en heeft boven de ramen van de begane grond ingemetselde driehoekige versieringen, terwijl die boven de ramen van de eerste verdieping boogvormig zijn. Ook de dakrand heeft enige opsmuk meegekregen.

Nadat de mannen van hun paarden zijn geklommen, leiden ze de dieren naar een balk aan de voorzijde van het gebouw en draaien de teugels er een paar keer omheen. De paarden blijven rustig staan terwijl de twee een paar treden beklimmen en het gebouw in lopen. In de ruime hal zijn drie deuren, links, rechts en recht voor hen. De man in donkere kleding weet kennelijk de weg en loopt doelbewust door naar de rechtse dikke eiken deur en klopt. Zijn metgezel volgt hem op de voet.

Binnen klinkt een stem.

De man duwt de houten deurkruk naar beneden en treedt de hoge ruimte binnen, waar hij vervolgens zijn hoed afneemt.

‘Welkom Mike en Mantohpa’, begroet de man achter het donker eiken bureau het tweetal.

Mike Lewis, alias De Zwarte Ruiter, knikt en zijn vriend Mantohpa groet met een lichte buiging.

‘Fijn jullie weer in levenden lijve te zien. Neem gerust een stoel’, zegt marshal Josiah T. Maxwell. Achter hem hangt een groot portret van president Ulyssus S. Grand.

‘Hoe maakt u het?’ vraagt Mike terwijl hij een zware, met houtsnijwerk versierde stoel voor het bureau achteruitschuift en plaatsneemt.

‘Ach, je weet het, John Taylor had me hier in Salt Lake City nog liever vandaag dan morgen weg. Maar hij durft het toch niet op te nemen tegen …’ En met een glimlach wijst Maxwell naar het grote doek achter zijn rug.

Terwijl Mantohpa met zijn rug tegen de zijwand gaat staan, vervolgt de marshal: ‘Ik heb jullie uitgenodigd om te zeggen dat jullie even wat rust kunnen nemen. De winter staat voor de deur en er zijn op dit moment geen dringende zaken. Er zijn nog wel wat opdrachten, maar die kunnen wachten. Ik heb hier verderop in de North Temple Street een lodge voor jullie besproken. Neem het ervan, rust goed uit, maar houd je wel beschikbaar!’

‘Nou, dat is mooi’, vindt Mike en hij kijkt opzij naar Mantohpa. ‘We kunnen wel wat rust gebruiken.’

Zijn vriend knikt alleen maar.

‘Dan wil ik niet langer van jullie tijd gebruikmaken’, zegt de marshal. ‘Meld je bij de lodge. Ze weten ervan.’

‘Dank!’ zegt Mike en hij zet zijn hoed weer op zijn hoofd, waarna hij met twee vingers tegen de zijkant tikt. Dan draait hij zich om en loopt met Mantohpa naar de deur.

‘Het is het vijfde pand vanaf hier. Overigens …’ klinkt het achter hen, ‘jullie vriend is ook in de stad en logeert in dezelfde lodge.’

Mike draait zich half om. ‘Brother Mac?’

De marshal knikt terwijl er een glimlach op zijn gezicht verschijnt.

‘Dat is heel mooi!’ zegt Mike en hij verdwijnt samen met Mantohpa door de deur.

3. Het goud van het Uinta-gebergte

Traag beklimt een twaalftal ruiters een eind onder de top van de Tokewanna een ogenschijnlijk weinig gebruikt pad. Ze rijden achter elkaar om de simpele reden dat het pad op de meeste plaatsen niet breed genoeg is om naast elkaar te rijden.

Joshua kijkt omhoog. De lucht is grijzer dan die ochtend. Het moet toch te doen zijn, denkt hij.

Hij draait zich naar Pinquana en zegt: ‘Het is ongeveer 8 mijl, zei uncle Gary. De pas ligt op 3800 meter hoogte, maar de hut waar we net waren staat al op ruim 3300 meter. Als we er maar zijn, dan zien we wel verder.’

Pinquana luistert zwijgend.

Eenmaal in het komdal is het pad wat breder. Pinquana komt naast Joshua rijden. Hij knikt een keer veelbetekenend terwijl hij naar de lucht kijkt. Zijn gezicht staat niet bepaald vrolijk.

Joshua weet dat indianen veel van de natuur en het weer weten. Dat baart hem in dit geval zorgen. Als Pinquana niet optimistisch is over wat er komen gaat …

‘Wat denk je, kunnen we verdergaan? Of moeten we hier een kamp opslaan?’

‘Kiezen tussen slang en bergleeuw’, stelt Pinquana cryptisch vast.

‘Het is geen van beide een succes dus’, concludeert Joshua. ‘Zullen we dan maar doorgaan? Bij Bobs Lake zouden nog hutten moeten staan. Dat is altijd beter dan buiten overnachten.’

Pinquana antwoordt niet, maar spoort zijn paard wel aan.

Joshua kijkt even achterom en wenkt om aan te geven dat ze wat meer tempo gaan maken. ‘Kom, mannen! Het weer gaat omslaan!’

In het komdal hoeven ze niet zoveel meer te stijgen, maar op de pas zal dat ongetwijfeld anders zijn, denkt hij.

Als ze even later het eerste deel van de pas beklimmen, wordt de lucht steeds grijzer. Joshua prijst zich gelukkig met iedere stap die zijn paard doet en er nog niets uit de lucht valt. Als ze maar eenmaal bovenop zijn. Na het hoogste punt van de pas wordt het weer gemakkelijker, houdt hij zichzelf voor. De paarden klimmen achter elkaar verder over het smalle zigzaggende pad op de kale rotsen. Begroeiing is er, op hier en daar een polletje stug gras na, op deze hoogte niet, maar rotspuin des te meer.

Zwijgend bereiken ze uiteindelijk de ridge en ze staan een ogenblik stil. Ver beneden hen is een dichtgevroren meertje zichtbaar. Op deze afstand is er nog geen hut te onderscheiden, maar die zou er wel moeten zijn. Joshua tuurt in de verte richting het noorden. Dat belooft niet veel goeds! De lucht wordt nog veel grauwer dan ze voor de ridge al hadden waargenomen. Met lange vegen valt er in de verte al neerslag naar beneden.

‘Sneeuw’, mompelt Joshua opzij richting Pinquana. ‘We moeten maken dat we bij het meertje komen. Het waas onder de wolken komt onze kant op.’ Pinquana’s blik is onverstoorbaar, maar Joshua weet dat hij zich ook zorgen maakt. Hij wenkt opnieuw, als teken dat ze weer verdergaan.

Als de groep een eindje is afgedaald, treft de eerste sneeuwvlok Joshua recht in zijn rechteroog. Nijdig wrijft hij het koude ding weg en kijkt snel even achterom. Aan de vreugdeloze gezichten is te zien dat al meer sneeuwvlokken doel hebben getrof-fen.

‘Om nog even terug te komen op die neef van je, met zijn levensgevaarlijke plannen. Mag ik weten wat voor plannen hij heeft?’ vraagt Brother Mac nieuwsgierig. Hij heeft zojuist zijn paard in de stal gebracht en wat voedsel gegeven en gaat weer bij Gary aan tafel zitten.

‘Dat is een lang verhaal’, zegt Gary.

‘Ik heb de tijd’, grijnst de prediker.

‘Ik begin maar bij het begin’, zegt Gary. ‘Je weet wellicht dat aan het begin van de zeventiende eeuw hier nogal wat Spanjaarden aanwezig waren die vooral vanuit het zuiden naar het noorden trokken. Deze conquistadores waren op zoek naar goud en andere rijkdommen. Tijdens deze trek naar het noorden stuitten ze op het Uinta-gebergte, waar wij ons nu ook bevinden. Een gebergte van zo’n 80 mijl lang dat zich van west naar oost uitstrekt. Ze hadden destijds contact met indianen, dat wisselend van redelijk goed tot soms ook ronduit slecht was. De Spanjaarden ontdekten dat er in dit gebergte zilver en goud te delven waren. De indianen hadden over het algemeen niets met goud, maar sommigen zagen wel wat in handel, terwijl de Spanjaarden met hebzucht waren besmet en dus juist wel iets in de edelmetalen zagen. Het ging na verloop van tijd zover dat ze zelfs indianen als slaven gebruikten om het goud en zilver te mijnen. Maar de Ute-indianen waren destijds een machtige stam en het liep met enige regelmaat op gevechten uit. Wanneer de indianen een overwinning behaalden, begroeven ze vaak de Spaanse lichamen, hun paarden en al hun bezittingen in de grond of in een mijn en bedekten de ingangen. Inclusief het goud en zilver. 

Een ander probleem waar de Spanjaarden mee te kampen kregen was dat er in het Uinta-gebergte veel sneeuw valt. Samen met de soms slechte verhouding met de indianen leidde dat ertoe dat het voor de Spanjaarden moeilijk werd om het gedolven zilver en goud weg te krijgen. Daar komt bij dat het zware edelmetalen zijn die door muilezels moesten worden getransporteerd. Door de grote hoeveelheden konden zij dat niet goed geheimhouden, dus werd er nogal wat zilver en goud verborgen of begraven in het gebergte hier.

Je begrijpt dat er vanwege uiteenlopende oorzaken veel is achtergebleven door de eeuwen heen. Toen de mormonen zich in Salt Lake City begonnen te vestigen halverwege deze eeuw en flink begonnen te bouwen, zoals hun tempel, was er vooral één ding dat ze daarvoor nodig hadden en dat was geld of liever goud. Thomas Rhoades, een Daniet, was in staat om goede contacten op te bouwen met indianen en heeft zodoende al aardig wat goud weten te achterhalen voor de kerk van de mormonen. Een Daniet mag niet onthullen dat hij een mormoon is die voor de kerk van de Heiligen der Laatste Dagen werkt. Danieten zijn een soort klein geheim genootschap. Mijn neef Joshua is ook een Daniet. Er is nog veel goud waarvan Thomas Rhoades de locatie op kaarten heeft ingetekend, maar dat nog niet daadwerkelijk is opgespoord. Joshua heeft nu de opdracht gekregen om naar een mijn te zoeken waar ook goud zou moeten liggen op-geslagen.’

‘Het feit dat hij Daniet is, wil dat zeggen dat hij niet met de anderen mag delen dat hij werkt in opdracht van de mormonen?’ vraagt de prediker.

‘Dat klopt’, antwoordt Gary. ‘En mijn vermoeden is dat de anderen het inderdaad ook niet weten.’

‘Waarom vermoed je dat?’

‘Hij wilde mij vanmiddag alleen binnen spreken. Dus buiten gehoorafstand van de anderen.’

‘Het lijkt me een ingewikkelde opdracht’, vindt Brother Mac. ‘De anderen zullen toch wel willen weten waar dat goud blijft of in de buit mee willen delen, lijkt me.’

‘Daar zal hij ongetwijfeld iets op hebben gevonden, anders zou hij die opdracht niet hebben kunnen aanvaarden en de andere mannen meegekregen hebben. Zo ken ik hem wel’, zegt Gary.

Brother Mac wrijft een keer over zijn bebaarde kin en bromt iets onverstaanbaars.

‘Zal ik nog een keer inschenken?’ komt Ramona tussendoor.

‘Ja, heerlijk!’ reageert de prediker.