Désirée de Vries-Hofland

Ik begrijp je wel – Korte verhalen voor jongeren

© Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2024

Foto omslag: iStock

Omslagontwerp en vormgeving: Lisette Moree

ISBN 978 94 0291 0148

NUR 285-010

www.debanier.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

INHOUD

Rik5

Emma11

José16

Marleen19

Wim28

Naomi31

Ingrid36

Linda40

Helene45

Catharina49

Sjoerd54

Ernst58

Jan60

Willemieke64

Irma68

Karin72

Ingeborg75

Hanna79

Thirza82

Laurens86

Rik

Hij vermant zich, haalt diep adem en recht zijn rug. Nú moet hij het doen. Al een paar keer heeft hij hier op donderdag in de gang rondgelopen en vroeg hij zijn vrienden vast naar huis te gaan, omdat hij zijn mentor wilde spreken tijdens het inloopuur. Maar toen het zover was, durfde hij toch niet en ging hij verslagen naar huis.

Deze week is het anders. Het móét. Hij dwingt zich ertoe op de kamerdeur van zijn mentor te kloppen.

Zijn doopnamen zijn Hendrik Johannes. Zijn opa heet zo, en zo moest hij ook heten. Oma had hem binnengebracht bij de doop. Ze vertelde hem later dat, toen de dominee zijn namen noemde, hij ineens zijn oogjes had opengedaan. Alsof hij wakker werd toen hij hoorde dat het over hem ging.

Zijn ouders noemen hem Rik. Best een leuke naam, vindt hij. Een beetje stoer. Maar in zijn hart is hij vaak bang. Hoort hij er wel bij? Telt hij mee bij zijn vrienden?

Daarmee begon de ellende.

Een paar maanden geleden in de grote pauze hielden ze hem weer hun telefoon voor.

‘Rik! Dit moet je echt zien! Deze meid, wow! Doe niet zo zielig, man. Even kijken, wat geeft dat nou? Heb je dat echt nog nooit gedaan? Dat meen je niet.’

Zijn vrienden lachten hem uit en gaven hem een duw.

‘Wát, ik nog nooit? Houd je mond, sukkel!’

Hij kon er niet meer tegenop. Hij keek.

Zijn vader en moeder hadden er met hem een goed gesprek over gehad. Als je eraan begint, zeiden ze, is het alsof je een brandend huis in stapt. Die beelden raak je nooit meer kwijt.

Hij had zichzelf voorgenomen om nooit te kijken. Echt nooit!

Maar toen was er ineens toch die eerste keer. Hij brak zijn woord en zijn tot dan toe veilige wereld stortte in. Hij was de drempel over. Daarna was het niet echt moeilijk meer.

’s Nachts, als iedereen slaapt, kijkt hij. Lekker rustig. Even maar, neemt hij zich steeds voor. Maar dat even bestaat niet. Het is juist precies andersom: elke keer blijft hij langer kijken dan hij van plan was.

Hij haat zichzelf erom. Hij kan er wel om huilen. Alles is anders geworden. Zijn moeder is zo lief, en ze vertrouwt hem helemaal. Ze zou eens moeten weten … Hij is jaloers op zijn zusje, zij is alle dagen blij en onbezorgd. Dat was hij ook altijd. Tot die ene dag.

Maar nu moet hij praten. Zijn mentor is de enige aan wie hij zijn geheim durft te vertellen. Meneer De Lange kan hem helpen. Rik weet het zeker. Alsof de Heere dat in zijn hart heeft gelegd. Dit is de enige uitweg, anders wordt hij gek. Van zichzelf en van alles.

Hij klopt aan en doet de deur langzaam open.

Meneer De Lange zit achter zijn bureau, gebogen over zijn werk. Hij kijkt op en ziet hem staan.

‘Ha, Rik! Even één zin even afmaken …’

Dat ‘even’ duurt twintig seconden, die voor Rik eeuwen lijken.

‘Vertel, jongen! Ga zitten!’

Voor het bureau van meneer De Lange neemt hij plaats. Misselijk van angst.

Hij pakt zijn sleutels uit zijn zak, doet ze er weer in, kijkt wanhopig naar buiten, wringt zijn handen.

‘Meneer …’ begint hij. Zijn stem klinkt raar. Ineens legt hij zijn armen op tafel en huilt alsof hij nooit meer op kan houden.

‘Rik! Hé zeg!’ Meneer De Lange staat op en loopt naar het fonteintje, draait de kraan open en schenkt een glas water in. ‘Hier, alsjeblieft, misschien helpt dit.’

Maar het helpt niet. Rik kan niet praten. Het is te veel. Waar moet hij beginnen?

Meneer De Lange begrijpt dat het zo niet zal gaan.

‘Weet je wat we doen? We gaan even naar buiten.’

Daar lopen ze dan. Samen in het park achter het schoolgebouw.

Hier is hij iedere dag in de grote pauze met zijn vrienden te vinden. Daar staat hun bankje, waar ze altijd rondhangen. Ook die keer. Die ene keer dat zijn vrienden die beelden op het schermpje lieten zien.

Daarna had hij het ’s avonds thuis ook gedurfd. Dat was de dag dat zijn leven anders werd. Kon hij maar terug naar die dag. Kon hij het maar overdoen. Steeds kwamen de woorden van de Heere Jezus terug in zijn hoofd: ‘Als je oog je tot zonde verleidt ...’ Welke zonde dan? Alleen maar het kíjken? Wat geeft dat? Iedereen kijkt! Je doet er niemand kwaad mee.

Alleen jezelf. En je ouders … en de Heere.

Daar is hij nu wel achter gekomen. Zijn oprechtheid is hij kwijt. Zijn blijdschap is weg. Altijd dat gelieg. Mama zegt ’s morgens: ‘Wat zie je er nog moe uit, joh. Heb je wel goed geslapen?’

‘Ja hoor, mam. Veel huiswerk.’

Ook dat gedoe om ’s avonds zijn smartphone mee te mogen nemen naar boven. Maar het meest branden de woorden van de Heere Jezus Zelf in zijn hart. Als je oog je tot zonde verleidt, ruk het uit. Zo radicaal. Maar dat kan hij niet alleen.

De frisse buitenlucht doet hem goed. In de verte hoort hij een bus rijden in een niet-eindigende stroom van voortsnellend verkeer. Dan begint hij te praten, alles vertelt hij. Terwijl hij praat, voelt hij een enorme last van zich afglijden. Al veel te lang liep hij hiermee. Meneer De Lange laat hem helemaal uitpraten. Wat voelt dit goed.

Zijn ouders waarschuwen? Nee! Echt niet. Daar is hij nog niet aan toe. Dit gesprek is voorlopig even genoeg. Meneer De Lange knikt begrijpend.

Maar het is wel het begin van meer gesprekken samen.

Waaróm is hij ermee begonnen?

Omdat hij bang was voor zijn vrienden.

Omdat hij niet wilde achterblijven.

Rik kan er steeds beter over praten.

Meneer De Lange luistert en denkt na. Hij bidt om wijsheid.

Alles kan Rik aan hem kwijt. En langzaam lijkt zijn gevoel van wanhoop te verdwijnen. Aan het einde van de donkere tunnel is weer een sprankje hoop.

Zal de Heere hem willen vergeven en zal hij met Hem in het reine kunnen komen? In het begin gelooft hij zelf van niet.

En zijn ouders? Hij weet: ook hun moet hij alles vertellen. Als hij alleen al aan zijn moeder denkt, krijgt hij het benauwd.

Meneer De Lange bindt het hem op zijn hart: ‘Flink zijn, Rik, neem haar de volgende keer mee.’

Maar dat durft hij niet. Meneer De Lange nodigt ten slotte zelf zijn ouders uit op school om over de laatste schoolresultaten te praten. Daar moeten ze het inderdaad wel over hebben. Zijn cijfers zijn in de afgelopen maanden gekelderd van voldoende-goed naar matig-onvoldoende. Zijn moeder komt op school en heeft met hem en meneer De Lange een intensief gesprek.

Nu is alles stil in hem. Na maanden van angst en onzekerheid heeft God hem rust gegeven. Er is vrede. Vergeving.

Meneer De Lange zegt: ‘Dat is het werk van de Heilige Geest.’

Na het gesprek met zijn moeder las hij met hem uit Jesaja 40, over de Herder Die Zijn lammeren in Zijn armen draagt.

Zo veilig is Rik nu bij Hem.

Hij weet het voor altijd.

Emma

Met een bons zet ze de pan aardappels op tafel, net iets te hard. Het bonst ook in haar hoofd. Mama gaat donderdags altijd naar oma, daarom past Emma uit school op haar twee zusjes en kookt zij het eten dat mama heeft klaargezet. Elke week op haar vrije middag. Maar het valt haar niet mee vandaag, en dan ook nog die hoofdpijn.

De twee jongste meisjes komen aan tafel. De één struikelt, valt tegen de ander aan en trekt de punt van het tafelkleed mee. De borden en het bestek rammelen tegen elkaar.

‘Hé joh! Kijk uit! Wat doe je?’ snauwt ze. Ze duwt haar zusjes ieder op hun eigen stoel. ‘Vlug! Zitten jullie!’

Papa komt thuis en loopt de gang in. Heeft hij haar gehoord? Ze hoopt van niet.

Even later zitten ze aan tafel. Iedereen sluit de ogen en ze bidden met papa mee. Als hij zijn ogen opendoet, kijkt hij haar aan, alsof hij weet wat er in haar hart leeft. Op het bord van haar zusje schept hij de groente en aardappels.

Emma staat op en haalt de pan met gehaktballen uit de keuken. Mama heeft ze gisteren gebraden. Voor iedereen één, en twee voor oma, want koken lukt haar niet meer. Mama helpt oma vandaag met de was en de boodschappen. De andere dagen komt de zus van mama. Samen zorgen zij voor oma, die zo in haar huis kan blijven wonen, waar ze alle jaren met opa woonde.

Toen hij nog leefde, woonden zij vlak bij hen. Wat waren zij veel bij hen thuis geweest! Oma is heel creatief en wist altijd iets leuks voor hen te verzinnen. Ze leerde Emma breien en haken. In een grote kast had oma een doos met allerlei bolletjes wol. Ze had verschillende lapjes gebreid, die oma aan elkaar had genaaid. Wat waren oma en opa enthousiast over haar eerste werkstuk. Dat was het begin van veel gezellige woensdagmiddagen bij hen thuis. Opa hoefde niet meer te werken. Hij had een eigen timmerhok buiten, waar hij met haar oudste broer uren doorbracht. Aan het eind van de middag zette oma de frituurpan aan in de grote woonkeuken. In de winter ging de lamp al vroeg aan. Wat was het dan gezellig.

Haar vader kreeg een andere baan. Ze zijn verhuisd. Vanaf die tijd konden ze niet meer even op de fiets naar hen toe, maar werd het anderhalf uur met de auto. Wat verlangde ze in het begin terug naar de gezelligheid van opa en oma dichtbij. Ook voor mama was het moeilijk. Zij kon ook niet meer zo gemakkelijk even langsgaan toen dat nodig werd. Niet lang daarna was opa ziek geworden. Hij werd opgenomen in een verpleeghuis. Mama reed oma er wekelijks naartoe. Toen opa overleed, was oma helemaal van slag. Mama had voorgesteld dat oma bij hen in de buurt zou komen wonen. Maar ze had niet meer aangedrongen toen ze merkte dat oma niet weg wilde uit de plaats waar ze alle jaren met opa gewoond had.