Onze identiteit wordt bepaald in relatie tot onze omgeving: onze ouders, onze geliefde, onze kinderen, onze samenleving. Toch hopen we steeds de authentieke kern in onszelf te vinden. In De klaverknoop gaat Paul Demets op zoek naar de mens, en in het bijzonder naar de verknooptheid van het ik. Het resultaat is een onrustbarende, maar ook troostrijke bundel met verzen die onder de huid kruipen.

Paul Demets (1966) is dichter en poëzierecensent voor onder meer De Morgen. Hij debuteerde met de bundel De papegaaienziekte (1999), die werd genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs en bekroond met de Prijs voor Letterkunde van de Provincie Oost-Vlaanderen. In 2011 verscheen de alom geprezen bundel De bloedplek, waarvoor hij de Herman de Coninckprijs ontving. Sinds 2016 is Paul Demets plattelandsdichter van Oost-Vlaanderen.

Over De bloedplek:

‘Paul Demets heeft een bundel ter wereld gebracht die staat als een huis.’ – Erwin Mortier in De Morgen

Paul Demets

De klaverknoop

gedichten

2018

DE BEZIGE BIJ

AMSTERDAM

Deze uitgave is mede tot stand gekomen met steun van Schrijversvereniging ‘De Bezige Bij’ en het Vlaams Fonds voor de Letteren.

Copyright © 2018 Paul Demets

Omslagontwerp Nanja Toebak

Omslagfoto © Nick Hannes, Tripoli, Lebanon, 2011

Verzorging e-book Ferdinand Rusch

isbn 978 94 031 3060 6

nur 306

debezigebij.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2018.

Dit e-book leest het best als het lettertype op de e-reader is ingesteld op ‘origineel’, ‘standaard’ of ‘default’. Verder wordt aangeraden om de volgende instellingen te kiezen: ‘niet uitvullen’ en ‘niet afbreken’.

Voor H., F. en J.

Il est très difficile de penser au nœud. On ne s’y retrouve pas.

– Jacques Lacan

Monade

Moedervlek

Ik houd mij ver van haar

1

Ik houd mij ver van haar, maar ze trekt mij dichterbij.

Wat ze in zich droeg, rust rood als in watten gedoopt

op tafel. De slagader klopt in haar lies. De stift

likt haar lippen. Deze kamer kent geen buiten.

De gordijnen verstikken het licht. We schuiven

aan om niet te verstoffen en serveren wat zij

voor ons verkiest. Op zondag snijdt hij het vlees.

Het lemmet is het verlengde van zijn hand.

De druppel. De brand die hij in zijn vinger voelt.

Dieper kerft hij. Zo geneest hij ons het liefst.

Elk houden we de uiteinden. Ze veegt nog

een vouw uit het laken dat we hebben geplooid.

Het groeit

2

Het groeit. Mijn gezicht ligt in de plooi. Haar hand

strijkt, haar ogen stollen in de stralen achter het raam.

Zo kantelt de hitte naar binnen. Ze telt de uren achterstevoren

en haalt me naar zich toe. Een rilling ritst mijn leden

die houden van bedekken. Ze staat achter mij, monstert

en prevelt en vraagt me het lijf uit mijn hemd. Ik laat mij

varen. Ze dringt binnen. Haar lippen verzoenen

mij niet. Ik word in haar blik met blindheid geslagen.

Ik dacht dat ik haar spoor bijster zou raken.

In de gordijnen sijpelt de zon door, doet de kamer onderlopen.

Rimpels op het oppervlak. Onze handen drijven wiggen.

Ze duwt me onder tot ze in zichzelf gaat liggen.

Eerst het servies

3

Eerst het servies, dan het bestek.

Wat ze verzwijgt, is uitgekookt. Ze wast er

haar handen in. Van de ui kent ze

de rokken. Ze pelt en huilt om haar ik

dat van mij verschilt. Het tafelblad spiegelt

heen en weer schietende messen en herschikt

de glazen. Ellebogen tegen aardewerk.

Haar nagels een klauw liggen op mijn arm

te azen. Het vlees dat we delen, in

het binnenste vochtig, raakt niet

doorgeslikt. Het moet nog, want het

bloedt nog. Als ik toehap, wordt het dik.

Ze haalt de naald erdoorheen

4

Ze haalt de naald erdoorheen, zet mij

op mijn ene been. Ze rijgt me vast