CONCURRENTIE
Tom Bergs

© 2020 Tom Bergs

Omslag: Winnie Helsen
Achterflapfoto: Erik Van Eycken

Eerste druk: september 2020

ISBN 9789460795121
NUR 330
D/2020/13365/23

Uitgeverij Het Punt
Baasrodestraat 118
9200 Dendermonde

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of welke andere wijze ook zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

Tom Bergs

CONCURRENTIE

UITGEVERIJ HET PUNT
DENDERMONDE
l
2020

Woordje van dank

Graag een bijzonder woordje van dank aan de mensen die op hun manier hebben bijgedragen aan dit boek. Daarom bedank ik graag:
- Marc Geyens, Gunther Leroy en de rest van het team van Uitgeverij Het Punt voor de goede zorgen;
- John Lux en Sara De Becker voor het nalezen op politionele correctheid;
- Prof. Dr. Wim Van de Voorde voor zijn hulp inzake forensische pathologie;
- Hoofdcommissaris Wim D’haese, korpschef van de politiezone Boortmeerbeek/Haacht/Keerbergen en de desbetreffende burgemeesters om ook dit derde verhaal opnieuw op hun grondgebied te mogen situeren;
- Alle proeflezers die in welke mate ook bijgedragen hebben tot dit boek;
- U als lezer voor de jarenlange steun en bemoedigende woorden;
- Iedereen die ik onbedoeld toch eventueel nog vergeten zou zijn;

Bedankt!

Tom

Zes maanden geleden

Het jonge meisje snotterde toen ze midden in de nacht het gebouw van Moeders Voor Moeders in Borgerhout binnenging. Wat zag ze het wezentje dat ze op haar arm in een doek droeg graag, maar ze kon het gewoon niet houden. Op haar veertiende was ze nog niet voldoende klaar om een kind op te voeden. In haar eentje zelfs, want ze had er het raden naar wie de vader was. Haar ouders hadden haar meermaals proberen te overtuigen abortus te overwegen. Ze kreeg het niet over haar hart. Abortus stond voor haar gelijk aan moord. Kindermoord! Neen, dat zou ze zeker niet doen. Ze zou haar zoontje koste wat het kost op de wereld zetten. Eigenlijk had ze gehoopt dat haar ouders de voorbije maanden wel zouden bijdraaien. Niets was minder waar. Ze hadden haar voor een keuze gesteld. Een bijna mensonwaardige keuze. Als ze zou besluiten om het kind te houden, zouden ze haar en haar baby de straat op gooien en hun deur voor altijd gesloten houden. Een zoveelste huilbui kwam opzetten toen ze het vondelingenluik opende en er haar zoontje inlegde. Ze had er een briefje bijgelegd: Zorg alstublieft goed voor mijn Kobe. Vind een goede thuis voor hem. Ze keek omhoog naar de beveiligingscamera die haar in de gaten hield. Vervolgens draaide ze zich een kwartslag om in de richting van de uitgang. Voor ze buitenging, gunde ze haar amper drie dagen oude zoontje nog een laatste blik. Haar hart brak voor de zoveelste keer vandaag, maar ze wist dat ze zich sterk moest houden. Twijfel zou haar beslissing alleen maar moeilijker maken. Ze hoopte vurig dat ze het juiste deed door hem hier achter te laten en bad dat de vereniging Moeders Voor Moeders een warm nest zou vinden voor Kobe, bij hartelijke mensen die hem de nodige zorg en aandacht zouden geven. Dat verdiende hij, een warm nest.

Maandag 22 september – 13.30 uur

1

Nadat zijn persoonlijke secretaresse hem een thermosfles verse koffie was komen brengen, nam Bert Thienpondt de dikke map met nog te ondertekenen schepencollegebesluiten bij de hand en sloeg die open. Met zijn 25 jaar was hij niet alleen de jongste burgemeester ooit van Boortmeerbeek, maar op dit moment meteen ook de jongste in heel België. Kort na de verkiezingen leek die eer nog weggelegd te zijn voor een leeftijdsgenoot uit Sint-Gillis-Waas, maar toen de coalitievorming halfweg december eindelijk afgerond was, mocht hij die fraaie titel op zijn naam schrijven omdat hij drie maanden jonger was dan zijn collega. Natuurlijk was er aan het begin van de vorige legislatuur in een West-Vlaamse gemeente wel een burgemeester van 24 jaar geweest, maar die man was ondertussen ook al zes jaar ouder. Sommigen noemden Bert nog een snotneus, maar niets was minder waar. Ondanks zijn jonge leeftijd was hij al behoorlijk wat jaren actief binnen de politiek. Zo zetelde hij eerst zes jaar in de kindergemeenteraad en kreeg hij tijdens de voorbije zittingsperiode een schepenambt toebedeeld.
Terwijl hij zijn handtekening onder elk formulier zette, zuchtte Bert diep. Hij was nog maar negen maanden burgemeester, maar wat had hij die taak toch onderschat. Van nature was Bert iemand die voortdurend in de weer was voor alle mensen uit de gemeente. Het liefst wilde hij voor iedereen goed doen en dat was meteen ook de reden waarom hij al tweemaal zulke hoge ogen gooide bij de gemeenteraadsverkiezingen. Hoe langer hij de sjerp om zijn middel droeg, hoe meer hij echter besefte dat het toch allemaal geen sinecure was. Zei hij tegen een jeugdbeweging dat hun fuif een uur langer mocht duren, dan kon hij op groot jolijt rekenen van de vereniging, maar kreeg hij tegelijkertijd de wind van voren van de buurtbewoners die klaagden dat hun nachtrust eraan moest geloven. Zo ging het telkens weer voort.
Ongeïnteresseerd schoof hij de map aan de kant en deed zijn tas die naast hem op de grond stond open. Daar haalde hij een belegd broodje uit, dat hij zo-even na afloop van het politiecollege gehaald had bij een lokale broodjesbar. Hij verwijderde het papier dat eromheen zat en nam een grote hap. Het broodje smaakte voortreffelijk. Op het bijzettafeltje zag hij een dienblad met water staan, dat de secretaresse er tijdens zijn afwezigheid was komen neerzetten. Hij nam er een flesje van en verwijderde de kroonkurk. Daarna gooide hij de kurk vanop een afstand in de prullenmand, met een beweging alsof hij een basketballer was die een driepunter ging scoren. Zodra de kroonkurk de binnenkant van de prullenmand raakte, ontstond er een lichtflits. Een milliseconde later volgde een enorme ontploffing. Deuren werden uit hun hengsels geblazen, ramen vlogen op straat alsof het niets was en de burgemeester zelf lag…

Maandag 22 september – 13.40 uur

2

De enorme knal had niet alleen de buurt gealarmeerd en enkele tientallen ramptoeristen op de been gebracht, ook de recherche was in een recordtempo aanwezig omdat hun gebouw slechts op loopafstand van het gemeentehuis lag. Toen Johan en Sophie aankwamen, renden heel wat medewerkers nog volop in paniek naar buiten. Commissaris Jan Van Beneden, die de dienst sinds het begin van deze maand leidde, stelde meteen een perimeter in en gaf de eerste richtlijnen.
‘Is de brandweer al verwittigd?’ vroeg Johan aan de vrouw die hij herkende als medewerker van de dienst Burgerlijke Stand.
‘Ik weet het niet,’ reageerde ze in paniek. ‘Waar is Evi? Waar is Brigitte? Waar is Bert? Ik zie hen niet. Ze zullen toch niet…?’
Ze begon te hyperventileren. Chelsy Wattez snelde ter hulp om de vrouw bij te staan. Sinds Sven De Greef deze zomer de overstap had gemaakt naar de Federale Gerechtelijke Politie Leuven, nam zij zijn plaats in het rechercheteam in. Johan keek om zich heen en overschouwde de ravage.
‘Wat zou hier in hemelsnaam gebeurd zijn?’ vroeg Sophie, die hem intussen vergezeld had, zich luidop af.
Johan antwoordde niet. Wat kon hij hier ook op antwoorden? Het gemeentehuis was herschapen in een grote puinhoop en ook de trailers van de kermisattracties die eromheen stonden hadden glasscherven op de daken liggen. Ze hadden geen idee wat de ontploffing had veroorzaakt en konden alleen maar hopen dat de menselijke schade zou meevallen, al had Johan daar weinig goede hoop op. Het was Sophie die als eerste het initiatief nam om via de meldkamer ook de rest van de hulpdiensten te verwittigen.
Een vrouw van middelbare leeftijd, van wie Johan wist dat ze verantwoordelijk was voor de dienst Rijbewijzen, kwam recht op hem toegelopen.
‘Het is verschrikkelijk!’ riep ze snotterend.
‘Wat is er precies gebeurd?’
De vrouw zette haar hand tegen haar oor en verkleinde er haar oorschelp mee.
‘Wat zegt u?’ riep ze.
Johan wist meteen dat de ontploffing bij haar gehoorschade had veroorzaakt.
‘Of u weet wat er precies gebeurd is?’ herhaalde hij zijn vraag, nu luider.
De vrouw schudde hevig met haar hoofd.
‘Geen idee. Ik had net een nieuw rijbewijs afgegeven aan een bewoner toen ik een harde knal hoorde en het hele gebouw begon te trillen. Meteen daarna hoorde ik het glas achter mij barsten en zag ik ook een hoop puin naar buiten vliegen. Collega’s die boven aan het werk waren, kwamen vliegensvlug naar beneden gelopen.’
Ze wees naar een vrouw die naast een kermisattractie de eerste zorgen kreeg van een van de wijkinspecteurs. Johan keek ernaar en zag dat het gezicht van de vrouw aan de rechterzijde volledig bebloed was.
‘Enig idee wat de explosie kan hebben veroorzaakt?’ vroeg Sophie.
‘Neen, mevrouw. We denken allemaal aan een gasexplosie, maar niemand weet het. Volgens de medewerkers die op de bovenverdieping aan het werk waren, zouden vooral de burgemeester en zijn secretaresse er erg aan toe zijn. U moet ernaartoe! Ik vrees het ergste.’
Omdat het totaal onverantwoord zou zijn om zonder nazicht van de brandweer het gemeentehuis binnen te gaan, konden Johan en Sophie niet meer doen dan de komende tien minuten te helpen bij het toedienen van de eerste zorgen aan de gewonden. Johan merkte op dat de explosie er om de een of andere reden voor had gezorgd dat het centrum van Boortmeerbeek omgevormd werd tot een oase van absolute stilte. Die werd pas doorbroken toen sirenes en een belsignaal de komst aankondigden van respectievelijk de hulpdiensten en een trein.

***

Nadat het belsignaal was gegaan en de slagbomen dicht waren, kwam Peter Verhulst uit het schuilhokje dat reizigers beschutting moest bieden tegen regen en wind. Hij keek naar rechts en zag in de verte de contouren van een naderende trein. Zijn trein. Tegelijkertijd liet hij zijn blik rusten op het gemeentehuis. De ravage was aanzienlijk en de ontploffing had verschillende mensen op de been gebracht. Hij kon alleen maar hopen dat het explosief zijn doel niet had gemist. De camera die hij in het bureau van de burgemeester had geïnstalleerd, werkte prima, dus kon hij alles vanaf dit perron live volgen via een zelfgemaakte app op zijn smartphone. Tot hij het moment geschikt vond om het ontstekingsmechanisme te activeren. Hij zag nog net een lichtflits op de beelden, maar meteen daarna viel alle verbinding weg en zag hij alleen het bekende “sneeuwbeeld” zoals dat vroeger vaak op de televisie te zien was.
Toen de trein zijn zicht op het gemeentehuis had ontnomen, drukte hij op de knop om de deuren te openen en nam hij in het treinstel plaats op een bank aan een raam van waaruit hij zijn werk nog enkele seconden kon bewonderen. Niet veel later kwam de trein schokkend in beweging en verdween het gemeentehuis en de rest van Boortmeerbeek helemaal uit zijn gezichtsveld.
Hij haalde zijn smartphone, een Samsung Galaxy S5, uit zijn broekzak en opende Facebook. Daarna bezocht hij de groep “Het dagelijkse leven in Boortmeerbeek” en zag tot zijn grote opluchting dat er al iemand een bericht over de explosie op had geplaatst. Hij vernieuwde de pagina regelmatig om de reacties van de inwoners te lezen. Sommige reacties bezorgden hem een gelukzalig gevoel. Hij was zo in gedachten verzonken dat hij vergat dat er nog andere mensen in het treinstel aanwezig waren. Ook de conducteur, die een paar keer zijn keel moest schrapen om zijn aandacht te trekken, had Peter aanvankelijk niet opgemerkt.
‘Uw vervoersbewijs, alstublieft,’ vroeg de conducteur vriendelijk.
‘Dat heb ik nog niet. Ik ben opgestapt in Boortmeerbeek. U mag er mij dus eentje maken.’
‘U heeft geen vervoersbewijs?’ herhaalde de man, alsof hij de eerste zin nog eens wilde controleren.
Peter Verhulst schudde ontkennend zijn hoofd. Waarom zou hij ook op voorhand een ticket gekocht hebben? Hij reed meer dan de helft van de tijd zonder vervoersbewijs en kwam zelden een controleur tegen.
‘U mag er mij eentje maken van Boortmeerbeek naar Leuven. Enkel traject,’ herhaalde nu ook Peter.
De conducteur voerde enkele handelingen uit op zijn handcomputer.
‘Dat is dan 10,30 euro, alstublieft.’
‘Excuseer? Tien euro voor een ritje van een kwartier?’
‘Dat is standaardprocedure, mijnheer,’ probeerde de conducteur hem uit te leggen. ‘De ticketautomaat in Boortmeerbeek was in actieve dienst. Daarom kost een ticketje dat u op de trein koopt zeven euro extra. Ik zou u echter toch willen aanraden om dat bedrag gewoon te betalen, mijnheer. Als u dat niet doet, moet ik immers uw identiteitskaart vragen en u een boete van 75 euro aanrekenen. Dan kost datzelfde kwartiertje u zelfs 78,30 euro.’
‘Doe vooral wat u niet laten kunt!’ brulde Peter.
Hij nam zijn portefeuille uit zijn broekzak, haalde er zijn identiteitskaart uit en gooide die met een harde smak op tafel neer. Zijn woede maakte echter snel plaats voor een brede grijns toen de conducteur hem vertelde dat hij de som niet meteen moest betalen, maar de boete naar zijn thuisadres zou worden opgestuurd. Wat zou hij graag een vlieg zijn op de afdeling die die boete zou moeten opsturen. Hij lachte in zijn vuistje en keek er nu al reikhalzend naar uit om hun gezichten te zien.

Maandag 22 september – 16.30 uur

3

Het had bijna drie uur geduurd voordat het vuur helemaal geblust was en de brandweercommandant het gemeentehuis veilig genoeg beschouwde om vaststellingen te verrichten. De technische recherche was net klaar met de eerste vaststellingen. Geen sinecure, zo bleek al snel. Toen Johan op de bovenverdieping kwam, zette hij zijn voet enkel nog in as en gruis. Zelfs van de tussendeur die er ooit stond, was alleen nog een klein stukje van het geraamte te herkennen. Het labo had eerst halt gehouden in het kantoor van de burgemeester, of wat daarvan overbleef. Terwijl zij nu de ruimte aan de overzijde onderzochten, deed wetsdokter Ludovic Van Hove teken dat Johan en Sophie het kantoor mochten binnenkomen.
‘Ik zal maar niet vragen naar de doodsoorzaak of het tijdstip van overlijden, zeker?’ gromde Johan.
De wetsdokter haalde zijn schouders op.
‘De doodsoorzaak lijkt me op het eerste gezicht inderdaad duidelijk,’ zei hij. Ook het meten van de temperatuur was zinloos, omdat het slachtoffer bijna volledig verkoold was.
‘Mogen we ervan uitgaan dat dit burgemeester Thienpondt is?’ vroeg Sophie.
‘Om dat officieel te bevestigen zal ik eerst de gebitsanalyse moeten uitvoeren en vergelijken met de gegevens van zijn tandarts, maar ik denk niet dat het veel zin heeft om het te ontkennen.’
‘Heeft iemand zijn vrouw al verwittigd?’ merkte Sophie op. ‘Want als ik me niet vergis, is Thienpondt hier vorig jaar zélf nog in het huwelijksbootje gestapt.’
Johan nam zijn portofoon van het clipje en wisselde enkele woorden uit met een collega die nog steeds buiten stond.
‘Zijn vrouw heeft zich voorlopig nog niet gemeld, dus op dit moment heeft niemand het haar al verteld.’
‘Dan stel ik voor dat wij de slechtnieuwsmelding voor onze rekening nemen.’
Johan knikte goedkeurend en nam net als Sophie het beeld van de ravage in zich op. Gelukkig konden ze voor het verdere onderzoek rekenen op de vaste fotograaf van de technische recherche. Die had zonet al heel wat zaken vastgelegd die later aan het dossier konden worden toegevoegd.
‘Enig idee wanneer we de precieze oorzaak van de explosie zullen kennen?’ wilde Sophie weten. ‘Was het een gasexplosie? Een kortsluiting? Een chemische reactie van bepaalde stoffen? Het kan natuurlijk veel oorzaken hebben, hé.’
Van Hove keek haar aan met een ernstige blik.
‘Heb je de branddeskundige dan nog niet gesproken?’ vroeg hij verbaasd, terwijl hij blijkbaar nauwelijks kon geloven dat Sophie het zou ontkennen.
‘Neen, die heb ik nog niet gezien,’ moest Sophie nochtans toegeven. ‘Had hij iets speciaals te melden op dat gebied?’
Van Hove kwam dichterbij en wees naar een hoopje gesmolten plastic dat met veel verbeelding ooit een prullenmand zou kunnen geweest zijn.
‘Daar stond een prullenmand,’ bevestigde de wetsdokter. ‘Daarin heeft iemand een explosief gelegd, dat erna van afstand tot ontploffing werd gebracht.’
‘Een explosief?’ riepen Johan en Sophie simultaan.
‘Begrijp ik het goed dat er hier een bom werd achtergelaten in het gemeentehuis? En dat die bom de ravage op de bovenverdieping heeft veroorzaakt?’ vroeg Sophie, die het blijkbaar nog altijd niet kon vatten.
Van Hove knikte.
‘Is het al bekend hoe die bom precies werd geactiveerd? Daar moet toch een tijdklokje in hebben gezeten? Hoe kon men anders weten wanneer Thienpondt in zijn kantoor zou zijn?’
De wetsdokter toonde hen een klein bolletje bovenop een zo goed als ongeschonden hoge brandkast die aan de andere kant van de ruimte stond.
‘Wat is dat nu weer?’
‘Volgens de jongens van het labo is dat een camera die verbonden zou zijn geweest met een ingebouwd Wifi-netwerk. Vermoedelijk werd de bom op die manier met een computer of smartphone tot ontploffing gebracht van een veilige afstand.’
Johan blies voor zich uit.
‘Jongens toch,’ zuchtte hij. ‘Een bomaanslag in Boortmeerbeek. Ik houd mijn hart al vast wat het volgende zal zijn.’
‘Oh ja,’ kwam Van Hove nog tussen. ‘Voor ik het vergeet. De restanten van de bom zijn door het labo meegenomen voor verder onderzoek. Volgens hen zou het om een zelfgemaakte, maar bijzonder krachtige, bom gaan en stond ze vol met bruikbare vingerafdrukken.’
‘Ondanks de gigantische ravage en de dodelijke afloop, toch het werk van een amateur?’
Van Hove knikte.
‘Dat is toch de eerste analyse van het labo en de branddeskundige.’
‘Amateuristisch of niet,’ zei Sophie kordaat en professioneel. ‘Ik vraag de korpschef om de provinciegouverneur en de Minister van Binnenlandse Zaken op de hoogte te brengen. Het is en blijft in de eerste plaats een bomaanslag. Laten we geen voorbarige conclusies trekken door de dader op voorhand al af te schilderen als een zogenaamde “lone wolf”.’
Net op het moment dat Sophie haar telefoon uit haar broekzak wilde nemen, werden ze opgeschrikt door een paniekerig lawaai aan de overkant van de gang. Ze zagen hoe twee hulpverleners de grootste moeite hadden om een brancard zo behendig mogelijk door het steengruis te rijden.
‘Wat is hier aan de hand?’ vroeg Sophie.
‘De mevrouw hier begon plotseling weer fel te ademen. Ze moet zo snel mogelijk worden overgebracht naar het brandwondencentrum van Neder-over-Heembeek,’ zei een van hen.
Nu pas zag Johan tussen alle ravage nog een vrouw liggen. Je moest geen expert zijn om te zien dat ze er niet goed uitzag. Ze lag tussen het puin, met een houten bureautafel op haar benen. Toen ze die weghaalden, zag Johan dat de vrouw van haar middel tot haar voeten zwaar verbrand was.
‘Ik laat meteen een traumahelikopter oproepen om haar zo snel mogelijk over te brengen!’
‘Niet nodig, mevrouw. Er is al een Sea King onderweg naar hier.’
‘Vanuit Koksijde?’ reageerde Sophie verbouwereerd. ‘Tegen dat die hier is zijn we meer dan een uur verder. En trouwens, zijn die niet al een tijdje gestopt met vliegen?’
Het Belgische leger had sinds 1976 vijf Sea King-helikopters in dienst om in de eerste plaats drenkelingen op zee op te halen, schepen in moeilijkheden bij te staan en vermisten op te sporen aan de Belgische kust. Ook brandwondenpatiënten vervoeren was een van hun hoofdtaken. De toestellen werden in Vlaanderen midden jaren negentig immens populair nadat de openbare omroep er met “Windkracht 10” een fictiereeks rond maakte. Ze waren gestationeerd in Koksijde, wat toch een behoorlijke afstand was vanuit Boortmeerbeek. Daarbij kwam nog eens dat de laatste Sea King van het Belgische leger op donderdag 21 maart 2019 zijn allerlaatste vlucht vloog. De hulpverleners legden Sophie uit dat een van de toestellen deze middag terugkeerde van een oplapbeurt in het zuiden om in de best mogelijke omstandigheden te worden tentoongesteld ter hoogte van de luchtmachtbasis in Koksijde. Op de terugweg naar de Belgische kust was het op de militaire luchthaven van Melsbroek geland om bij te tanken, wat in vogelvlucht dan weer slechts een twintigtal kilometer verwijderd lag van Boortmeerbeek. In tegenstelling tot de normale crew, vlogen enkel de piloot, copiloot en boordmecanicien mee. Toch maakten ze er een erezaak van om de vlucht alsnog uit te voeren.
Door Johans portofoon klonk plotseling de stem van een van de collega’s die buiten stonden. Ze hadden het adres te pakken gekregen waar Thienpondt en zijn vrouw woonden.

***

Uitgeput kwam Walter De Cock aan bij zijn huis in de Lipsestraat in Tildonk. Nadat zijn advocaat, een van zijn beste collega-confraters, Justitie ervan had kunnen overtuigen om hem na bijna zeven maanden helemaal vrij te laten, kreeg hij deze voormiddag eindelijk zijn ontslagpapieren van de Leuvense gevangenis. Door onderbezetting bij de dienst die zijn persoonlijke spullen moest teruggeven, duurde het iets langer dan gebruikelijk voordat hij eindelijk weer de buitenlucht mocht inhaleren. Daarna moest hij ook nog een lijnbus te pakken krijgen om thuis te geraken. Een hele klus, zo bleek al snel. Hij was dan ook maar wat blij dat hij na al die tegenslagen toch weer in zijn eigen vertrouwde omgeving was aangekomen.
Daarover klagen moest hij natuurlijk niet doen, want zijn verblijf in de gevangenis had ook een ander einde kunnen kennen. Bijna zes maanden geleden had hij Luna nog naar de keel gegrepen in de bezoekersruimte van de gevangenis en enkele dagen daarna wist hij de gevangenis te ontvluchten nadat het niet goed ging met zijn dochter Chloë. Hij stelde er Johan Pieters persoonlijk verantwoordelijk voor en was vastbesloten om wraak te nemen. Veel kans om dat te doen had hij nooit gekregen. De directie van de gevangenis had de Leuvense politie gecontacteerd, die op haar beurt de collega’s in Haacht en Bonheiden op de hoogte bracht. Als een groentje die geen enkel idee had van hoe het politiewezen in elkaar zat, liet hij zich meteen naar de dienst Spoedgevallen van het Imeldaziekenhuis in Bonheiden brengen. Twee inspecteurs in burger hadden er echter al plaatsgenomen in de wachtruimte, waardoor hij amper twee uur na zijn ontsnapping opnieuw in zijn cel zat. Extra straf had hij er niet voor gekregen. Dat kon namelijk ook niet. In België heeft elke gevangene immers het recht om te ontsnappen, op voorwaarde dat er bij die ontsnapping geen geweld wordt gebruikt. Als advocaat wist Walter dat natuurlijk ook.
Hij hoestte toen hij de witte lakens van de zetels trok en moest al vlug zijn neus dichthouden voor de muffe geur die in de woning hing. Gelukkig scheen de najaarszon volop en kon hij alle ramen wagenwijd openzetten. Vervolgens startte hij zijn computer op. Dat was een van de weinige dingen die hij in de gevangenis wel was blijven doen, de nutsvoorzieningen betalen. Hij surfte naar Facebook en meldde zich aan met het valse profiel dat hij nog niet zo lang geleden had aangemaakt. Daar klikte hij door naar dat van Luna, die het vriendschapsverzoek opmerkelijk genoeg zonder zich veel vragen te stellen had geaccepteerd. Zo zag hij in een oogopslag dat ze zonet een foto had gepost vanuit de Eurostar-vertrekhal in de Engelse hoofdstad Londen. Ze moest er blijkbaar heen voor haar nieuwe baan en koppelde het nuttige duidelijk aan het aangename. Ze zag er uitermate zorgeloos uit. Nu nog, dacht Walter. Nu nog…

Maandag 22 september – 17.15 uur

4

De burgemeester en zijn vrouw woonden in het appartementsblok dat tot voor enkele jaren nog dienst deed als mouterij. Sophie had eerst een paar keer op de deurbel bij de inkomhal gedrukt, maar toen ze daar geen gehoor kregen, probeerde Johan het bij een van de buren. Gelukkig geraakten ze op die manier wel binnen en stapten ze de lift in die hen naar de vierde verdieping bracht. Appartement 402 was niet moeilijk te vinden. Eerst en vooral door de behoorlijk grote cijfers naast elke deur, maar eerder nog door luide kreungeluiden die erachter vandaan kwamen.
Toen Sophie een eerste keer aanbelde, hield het gekreun niet op. Het werd pas stil aan de andere kant toen ze een derde keer, nogal opdringerig, op de bel duwde. Wat later hoorden ze het slot draaien en verscheen een blonde vrouw in kamerjas in de deuropening.
Terwijl Sophie vermoedelijk eerder oog had voor het warrige haar van de dame, viel Johans oog meteen op de niet zo kleine spleet in de kamerjas die haar naakte lichaam etaleerde. Het was duidelijk dat ze zich zeer snel had moeten aankleden.
‘Mevrouw Thienpondt?’ gokte Sophie overbodig. ‘Sophie D’Hondt en Johan Pieters, lokale recherche.’
‘Zeg maar Tine. Mijnheer Thienpondt is…’
‘Mogen we binnenkomen?’ vroeg Johan alsof hij niet doorhad dat de vrouw eigenlijk geen bezoekers wenste. Hij wachtte het antwoord van de vrouw niet af, opende zelf de deur en stond oog in oog met een bijna naakte man die nog net op tijd een onderbroek had kunnen aantrekken.
‘Voor zover ik de kranten mag geloven, neem ik aan dat dit niet Bert Thienpondt is?’
De vrouw bloosde en werd zichtbaar ongemakkelijk.
‘Ik… wij… euhm…,’ stamelde ze. ‘Wij hebben een open relatie zoals dat heet. Hij weet dat ik niet gemaakt ben om maar één man te beminnen. Ik gun Bert zijn pleziertjes en hij die van mij.’
Er viel een ongemakkelijke stilte.
‘Maar als u voor mijn man komt, zult u later nog eens moeten terugkeren. Hij is momenteel op zijn werk. Tenzij u hem liever in het gemeentehuis bezoekt, dat kan natuurlijk ook.’
‘U heeft deze middag geen luide knal gehoord?’ vroeg Sophie, die het nauwelijks kon geloven dat de vrouw de ontploffing niet gehoord zou hebben. Het appartement lag in vogelvlucht immers niet zo ver van het gemeentehuis.
‘Een knal? Nee, niet bepaald.’
‘Neem van mij aan dat we onze handen vol hadden en niet meteen oog hadden voor meer dan deze vier muren. En een knal? Die hebben wij niet gehoord, maar zij heeft deze middag wel verschillende knallen goed gevoeld,’ kwam de man nogal ongepast tussen.
Sophie vroeg de weduwe van de burgemeester om plaats te nemen in de zetel. Johan had moeite om zijn blik niet naar de vrouw haar benen te laten glijden, omdat de kamerjas nu een heel stuk meer onthulde dan de bedoeling was. Hij wist dat hij, zeker nu, de sereniteit moest bewaren. Maar ze maakte het hem wel verdorie moeilijk. Het was bovendien ook nog eens een knappe verschijning.
‘De knal waar we het over hadden, kwam vanuit het gemeentehuis,’ legde Sophie uit. Ze liet een stilte vallen om haar woorden goed te laten doordringen. ‘Die was afkomstig van een ontploffing. Ongeveer de hele bovenverdieping ligt in puin. Het spijt ons verschrikkelijk u te moeten melden dat uw man daarbij om het leven is gekomen.’
Het gezicht van Tine Thienpondt trok bleek weg. De kamerjas was nu helemaal van haar lichaam gevallen, maar van de wulpse verschijning van zo-even bleef enkel nog een hoopje ellende over. Een zichtbaar gebroken vrouw die haar tranen de vrije loop liet.
Terwijl Sophie zich ontfermde over haar, zag Johan in zijn ooghoek hoe haar minnaar zijn smartphone nam en druk op het scherm begon te tikken.
‘Zou je je niet beter bezighouden met je vriendin in plaats van met dat toestel?’ vroeg hij streng. ‘Of zitten behalve je hersenen ook je ogen achter de rits van je broek?’
De man zette een veelbetekenende blik op, zuchtte diep en beende de kamer uit. Hij grabbelde de rest van zijn kleren bij elkaar, draaide zich om in de richting van de voordeur van het appartement en trok die vervolgens met een luide slag dicht.
Op vraag van Sophie ging Johan op zoek naar een glas water. Hij trok de koelkast open en koos voor plat. In een van de kasten boven het fornuis vond hij een glas. Hij schonk het water in, kwam terug naar de woonkamer en reikte Tine het glas aan. Daarna raapte hij haar kleren van de grond en bezorgde ook die aan mevrouw Thienpondt. De vrouw trok zich terug in de badkamer en kwam kort daarna, aangekleed en opgefrist, weer bij hen zitten.
‘Mijn excuses,’ snotterde ze. ‘Als je eerst enkele uren in de hemel vertoefd hebt en je komt dan in één slag terecht in een hel, dan…’
‘U hoeft zich niet te verontschuldigen, mevrouw Thienpondt,’ reageerde Sophie koeltjes.
‘Zeg gerust Tine, alstublieft.’
Sophie nam haar notitieboekje bij zich en klikte de balpen van haar hemd.
‘U begrijpt dat we u enkele lastige vragen moeten stellen. Bent u ertoe in staat om die op dit moment te beantwoorden, of komen we beter op een later tijdstip terug?’
Tine schudde haar hoofd.
‘Bedankt, maar het zal wel lukken.’
‘We hebben u zonet verteld dat uw man omgekomen is tijdens een explosie in het gemeentehuis,’ begon Sophie voorzichtig. ‘Ik vrees dat ik er u ook nog bij moet vertellen dat de explosie werd veroorzaakt door een zelfgemaakte bom. Eentje die vermoedelijk doelbewust in het kantoor van uw man werd gelegd en pas ontstoken werd toen hij weer achter zijn desk zat.’
Tine sloeg haar hand voor haar wijd opengesperde mond.
‘We zijn er ons van bewust dat zo’n actie niet noodzakelijk tegen uw man gericht hoefde te zijn en hij mogelijk slachtoffer werd van zijn titel, maar we houden voorlopig alle opties open,’ vervolgde Sophie. ‘Hebt u enig vermoeden wie met deze actie plannen had om uw man uit de weg te ruimen?’
De vrouw dacht na.
‘Het spijt me, maar ik kan niet meteen iemand bedenken,’ verontschuldigde ze zich.
‘Het kan om het even wie zijn natuurlijk,’ probeerde Sophie te helpen. ‘Een collega van zijn vroegere werk, iemand uit de oppositie, een vriend…’
‘Of zelfs iemand die hier in zijn blote flikker door uw huis loopt als uw man er niet is…’
Of het kwam door Johans tussenkomst of eerder door wat Sophie zei, wisten ze niet. Wel was het zo dat de vrouw haar hand voor de tweede keer in korte tijd voor haar mond sloeg toen die, eveneens voor de tweede maal, openviel.
‘Het zal toch niet… Nee? Dat geloof ik niet…’

Maandag 22 september – 19.50 uur

5

‘Leg die smartphone nu eens aan de kant,’ vroeg Johan ongeduldig. ‘Facebook kan heus wel een paar uur zonder jou.’
‘Ik ben mijn e-mails van het werk aan het bekijken,’ protesteerde Luna.
‘Daar heb je later vanavond nog alle tijd voor als we thuis zijn. We hadden een etentje ingepland om eens allemaal samen te zijn. Quality time na je driedaagse trip in Londen, weet je nog? Kies liever wat je wilt eten.’
Johan wees naar de menukaart die voor haar neus op de tafel lag. Het Haachtse restaurant waar ze zich nu bevonden, wist al jaren heel wat inwoners te overtuigen om er te komen eten. Ze moesten dan ook een behoorlijke poos geduld uitoefenen voordat er een tafel beschikbaar was.
‘Ik ga voor de mixed grill,’ koos Luna uiteindelijk.
‘Voor mij mag dat de Arachna-steak zijn.’
Luna keek naar Emma. Het bijna zevenjarige meisje was zo in de ban van het spelletje op haar tablet, dat ze compleet van de wereld weg was.
‘Wat wil jij graag eten?’ hoorde Johan Luna een tweede keer vragen.
Ook nu kwam er geen reactie. Daarop trok Luna de tablet uit de handen van het meisje, wat haar een luide kreet opleverde.
‘Ik was wel aan het winnen, hé!’
‘Dat kan allemaal goed zijn, maar ik vroeg wat je wilde eten.’
‘Frietjes met een frikandel,’ klonk het een stuk minder morrend dan enkele seconden geleden. ‘En aangezien Kobe toch nog te klein is om dat te eten, mag je zijn portie ook meteen aan mij geven.’
Daarop nam ze haar tablet weer van de tafel en speelde verder.
Hun leven was het voorbije halfjaar een rollercoaster aan emoties geweest. Eerst en vooral was er natuurlijk het tragische verkeersongeluk, dat achteraf bekeken geen ongeluk bleek te zijn. Na enkele dagen opname op de dienst Spoedgevallen, bezweek Emma’s tweelingzusje Chloë uiteindelijk aan haar verwondingen. Emma was er kapot van. Ze at de eerste maanden amper en bracht nog steeds wekelijks een bezoek aan de psycholoog. Dan was er Louis, Johans jarenlange partner die bij een gijzeling in zijn eigen huis werd neergeschoten. Het had hem een verblijf van enkele weken in het ziekenhuis gekost, maar gelukkig was Louis er doorgekomen. Toch had hij de schietpartij niet zonder kleerscheuren overleefd. De kogel in de rug had zo’n schade aangericht dat hij in een rolstoel belandde. Louis stond voor een ellenlange revalidatie, waarbij geen enkele dokter de garantie kon geven dat hij volledig zou herstellen.
Tussen alle ellende door was Kobe in hun leven gekomen. Hij werd ongeveer zes maanden geleden als pasgeborene achtergelaten in het vondelingenluik van de vzw Moeders voor Moeders in Borgerhout. Via het OCMW werd een pleeggezin gezocht voor het kind.
Anders dan in Nederland, is de dienst voor sociaal welzijn in België ondergebracht in de organisatie die voluit Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn heet. Een van de taken van het OCMW in Borgerhout is het vinden van een nieuwe thuis voor baby’s die in het vondelingenluik worden achtergelaten. Luna had zich enkele jaren geleden al laten registreren als kandidate, toen ze eigenlijk nog getrouwd was met Walter. Uiteindelijk kwam Kobe kort na het overlijden van Chloë al in hun leven. Een uiterst ongelukkig moment, maar ze kon het niet over haar hart krijgen om het kleine wezentje aan zijn lot over te laten. Intussen was de baby helemaal opengebloeid.
‘Heb je nog iets gehoord van Walter?’ vroeg Johan.
‘Mijn advocaat heeft me een e-mail gestuurd waarin stond dat Walter de gevangenis vandaag heeft mogen verlaten,’ wist Luna.
Johan wilde reageren, maar zag aan haar gezicht dat ze nog niet alles had verteld.
‘Was er nog iets?’ vroeg hij.
Luna reageerde niet, maar dat kostte haar zichtbaar veel moeite.
‘Luna?’ vroeg hij nu iets doordringender. ‘Is er iets dat ik moet weten?’
‘Er stond inderdaad nog iets in de e-mail,’ zei ze voorzichtig. ‘Een van de cipiers die verantwoordelijk was voor zijn gang, zag dat er in zijn cel foto’s op de muur hingen. Foto’s van Emma, Chloë en mij met een groot hartje eromheen, maar ook een dartsbord waar hij een foto van jou op had gehangen… die hij gebruikte om pijltjes naartoe te schieten.’

Dinsdag 23 september – 08.10 uur

6