JEUGDZONDEN
Ben Kegels

© 2020 Ben Kegels

Eerste druk: december 2020

ISBN 9789460795497
NUR 330 / 332
D/2020/13365/40

Uitgeverij Het Punt
Baasrodestraat 118
9200 Dendermonde

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of welke andere wijze ook zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

Ben Kegels

JEUGDZONDEN

UITGEVERIJ HET PUNT
DENDERMONDE
l
2020

1.

DE WERELD IS NIET EERLIJK

-1-

Hoewel de temperatuur niet veel boven tien graden uitkwam en er een frisse noordwestenwind door zijn blonde haren streek, parelden er dikke zweetdruppels op het voorhoofd van Max. Niet omdat hij net een zware fysieke inspanning had geleverd, maar omdat hij op was van de stress. Met een trillende hand probeerde hij het zweet van zijn voorhoofd te vegen, maar dat lukte hem niet al te best. Het t-shirt dat hij droeg onder zijn zwarte hoodie plakte door het overvloedige stresszweet aan zijn huid als een klamme dweil. Een hevige windvlaag deed de uitgerekte zoom van zijn trui flapperen en bezorgde hem koude rillingen. Hij probeerde zichzelf op te warmen door zo hard hij kon met zijn handen over zijn armen en benen te wrijven, maar dat hielp weinig. Door de aanhoudende koude klemde hij zijn tanden zo hard op elkaar dat zijn kaken er pijn van deden. Om zichzelf te beschermen tegen de wind was Max in een bushokje gaan staan. Op het melkglas aan de zijkant van het bushokje stond het woord ‘centrum’ geschilderd in inspiratieloze donkergrijze letters. Op dit uur van de dag passeerden er geen bussen hier, dus de buurt lag er grotendeels verlaten bij. Dat vond Max prima, want pottenkijkers zouden zijn plan alleen maar ingewikkelder maken. Zijn doelwit lag aan de overkant van de straat. Recht tegenover het bushokje stond een eenzaam gebouw van drie verdiepingen hoog. De buitenkant was opgetrokken in een soort witte crepi. Behalve op de benedenverdieping scheen er nergens verlichting te branden. Twee geparkeerde politieauto’s belemmerden het zicht op de dubbele glazen deur die dienst deed als hoofdingang. Max vroeg zich af of de politie dat met opzet gedaan had. Zo werd het voor hem in elk geval moeilijker om het juiste moment uit te kiezen om het gebouw binnen te stappen. Eigenlijk was dit onbegonnen werk voor iemand die alleen was. Zijn gedachten dwaalden af naar zijn drie beste vrienden, Albert, Brahim en Will. Ze hadden hier bij hem moeten zijn. God wat miste hij hen. Er welden tranen op in zijn ooghoeken en hij had alle moeite van de wereld om niet in huilen uit te barsten. Hij probeerde zich te vermannen. Dit was niet het moment om emotioneel te worden. Toch vroeg hij zich af wat hij hier deed. Normaal moest hij nu in een overvolle aula, met een laptop op zijn schoot, notities maken in de les van professor Vanthoren. In plaats daarvan stond hij bibberend van de kou aan een bushalte te wachten, klaar om zijn hopeloze plan uit te voeren. Zijn maag gromde. Wanneer had hij voor het laatst gegeten? Hij kon het zich niet herinneren. Wat een knoeiboel had hij er van gemaakt. In de hoop zijn zenuwen onder controle te krijgen checkte hij zijn materiaal een laatste keer. Max stak zijn rechterhand in de buikzak van zijn hoodie en legde zijn vingers om de kolf van het pistool dat daarin verscholen lag. Met zijn duim duwde hij tegen het hendeltje aan de zijkant om de veiligheidspal uit te zetten. Zijn hand begon te beven en hij kreeg een benepen gevoel in zijn borststreek. In een reflex liet hij het pistool los. Hij kon dit niet. Heel zijn leven had hij geprobeerd om geweld te vermijden en nu stond hij hier met een wapen in zijn hand. Dit voelde helemaal verkeerd. Even twijfelde hij erover om weg te wandelen, maar hij had een belofte gemaakt aan zijn drie vrienden en daar zou hij zich aan houden. Dat was het minste wat hij voor hen kon doen. Aarzelend greep hij de kolf van het pistool opnieuw vast, tot er plots een pijnscheut door zijn arm schoot. Zijn gezicht vertrok in een pijnlijke grimas die grotendeels werd verborgen door de zwarte buff die tot net onder zijn neus was opgetrokken. Sakkerend liet hij het pistool los. Met zijn linkerhand probeerde hij de kloppende pijn in zijn arm een beetje weg te masseren. Het lukte hem maar half. Zijn blik dwaalde af naar de zwarte sporttas die naast hem op de grond lag. Hij liet zich door zijn knieën zakken om hem op te heffen, maar het handvat sneed in zijn handpalm. De tas voelde aan als lood, hoewel de inhoud niet overdreven zwaar woog. Hij ademde een paar keer moeizaam in en uit, sloot zijn ogen en concentreerde zich. Terwijl hij de tas ophief voelde hij zich duizelig worden. Zijn oren begonnen zachtjes te suizen en hij begon rode vlekjes te zien op de binnenkant van zijn netvlies. Instinctief liet hij de sporttas los, waardoor die met een gedempte, metaalachtige ‘tonk’ op de grond viel. Het leek hem een beter idee om de tas in het bushokje te laten liggen. Zijn lichaam had hem pijnlijk duidelijk gemaakt dat het niet meer in staat was om extra gewicht te zeulen. Max focuste zijn aandacht terug op het gebouw aan de overkant van de straat. Hij zag hoe de linker deur openzwaaide en er een politieagent in uniform naar buiten kwam gestapt. De agent keek een beetje ongeïnteresseerd om zich heen, wandelde een paar meter bij de deur vandaan en haalde een pakje sigaretten uit zijn binnenzak. De felle wind zorgde ervoor dat hij drie pogingen nodig had vooraleer hij de sigaret in brand kreeg. De eerste trek deed hem zo te zien deugd. Er zat voor Max niets anders op dan te wachten tot de agent zijn sigaret had opgerookt en weer naar binnen ging. Dit oponthoud zorgde weer voor twijfel bij Max. Wou hij dit echt doen? Was dit niet eerder een soort verknipte manier om boete te doen voor de fouten die hij gemaakt had de voorbije weken? En was zijn schuldgevoel terecht? Of was hij tegen beter weten in meegegaan met de ideeën van zijn vrienden? De interne strijd tussen trouw blijven aan zijn overtuigingen of trouw blijven aan zijn vrienden verscheurde hem. Als hij eerlijk was met zichzelf was er maar één optie. Hij moest dit doen en liefst zo snel mogelijk. De agent stond nog steeds aan zijn sigaret te lurken, tot grote ergernis van Max. Hoe lang kon het in godsnaam duren om één stomme sigaret op te roken? Max voelde de stress toenemen. Er liep een rilling over zijn rug toen er een koude zweetdruppel van onder zijn oksel langs de zijkant van zijn ribbenkast naar beneden rolde. Hoe langer de agent bleef treuzelen, hoe meer Max zich bewust begon te worden van zijn veel te hoge hartfrequentie. Dit mocht niet te lang meer blijven duren. BADAM – BADAM – BADAM, zijn vingertoppen trilden mee in het ritme van zijn onstuimig pompende polsslag. Naarmate de seconden verstreken voelde hij zijn ademhaling zwaarder en zwaarder worden. Toen de agent eindelijk zijn peuk op de grond gooide en vervolgens uittrapte met de tip van zijn schoen, viel er vijftig kilo stress van Max zijn schouders. Geduldig wachtte hij af tot de agent terug naar binnen wandelde en de glazen deur achter zich dichttrok. Dit was het moment waarop Max had gewacht. Hij ademde nog één keer diep in en stak de straat over. De zenuwen gierden door zijn keel. Het zweet liep nu in stralen langs zijn borst en zijn rug naar beneden. Er schoot een nieuwe pijnscheut als een hete naald door zijn rechterarm. De pijn was zo erg dat Max stopte met stappen. Ook de oorsuizingen en de rode vlekjes voor zijn ogen kwamen terug, maar veel heftiger dan daarnet. Het suizen nam snel toe tot een oorverdovende fluittoon en de vlekken bedekten inmiddels een groot deel van zijn gezichtsveld. Max voelde zijn hart beuken tegen de binnenkant van zijn borstkast alsof het wanhopig wou ontsnappen maar geen uitweg vond. Elke nieuwe ademstoot deed pijn aan zijn longen. Rondom hem viel de wereld stil. Hij voelde hoe op enkele milliseconden alle kracht wegtrok uit zijn lichaam. Het laatste beeld dat door zijn hoofd schoot was dat van het voorwiel van een kinderfiets die over een smalle asfaltweg reed. Het volgende moment werd de wereld zwart. Een diepe poel vol troosteloze duisternis.

-2-

Het voorwiel dokkerde over de bulten en barsten in het asfalt die ontstaan waren door boomwortels die zich als magere, knokkelige vingers vanonder het fietspad probeerden te wringen. Eén van de wortels had zich gedeeltelijk door het wegdek geboord en daardoor kreeg Max een flinke klap toen hij er met zijn fiets overheen vlamde. Nu ja, vlamde, in zijn eigen hoofd ‘vlamde’ hij tegen een fenomenale vaart over de weg, maar in werkelijkheid haalde hij geen al te hoge snelheden. Daarvoor waren hijzelf en zijn knalrode fiets nog veel te klein. Max was vijf jaar oud en vastbesloten om op een dag wielrenner te worden. Met een slingerende beweging ontweek hij als een volleerd veldrijder de laatste barst in het wegdek en stoof het bos uit waar hij doorheen was gefietst. De smalle asfaltweg liep verder door, maar lag nu veel vlakker omdat de lange rijen bomen hadden plaatsgemaakt voor een open vlakte die langs de ene kant bestond uit een uitgestrekt weiland en aan de andere kant uit een ondiepe beek. Max trok de klep van zijn wielerpet naar omlaag om zijn ogen te beschermen tegen het felle zonlicht dat het grasveld onderdompelde in warme zomerse kleuren. Op de klep van zijn witte wielerpet stond het woord ‘Molteni’ geborduurd en in het midden liepen vijf verticale strepen, blauw, rood, zwart, geel en groen. Zijn opa had hem de pet cadeau gedaan en had hem gezegd dat het een wereldkampioenen pet was die ooit nog gedragen geweest was door Eddy Merckx. Max was te jong om Eddy Merckx te kennen, maar hij vond de pet er cool uitzien en had ze daarom bijna elke dag gedragen tijdens de zomervakantie. Nu hij zijn ogen niet langer moest samenknijpen tot spleetjes zag Max in de verte de contouren opdoemen van een basketbalveld en de aangrenzende BMX-piste die door de kinderen uit de buurt het ‘kleine parcours’ was gedoopt. Het ‘kleine parcours’ was een smalle zandpiste met een aantal bergjes en haarspeldbochten waarop Max en zijn beste vriend Will bijna dagelijks rondjes kwamen rijden, tot ze afgepeigerd en bedekt met een dun laagje stof naar huis terugkeerden. Naast de piste lag een slecht onderhouden basketbalterrein dat de strijd met het onkruid dat zich tussen de betonnen tegels had gezaaid aan het verliezen was. Aan de basketring bungelde een halfvergaan oranje net en het houten backboard was vergeeld en zat vol deuken. Nu hij zijn bestemming eindelijk in het vizier had probeerde Max te versnellen. In zijn enthousiasme ging hij recht op zijn trappers staan en riep luid ‘demarrage!’ Hij wist eigenlijk niet wat dat betekende, maar zijn opa riep dat soms als hij naar het wielrennen keek op tv. Meestal gingen er op dat moment een paar wielrenners op hun pedalen lopen, dus het leek Max logisch om dat zelf ook te doen. Niet dat er iemand in de buurt was die hem kon horen. Het wegje richting het ‘kleine parcours’ lag er zoals vaak verlaten bij. Terwijl hij tegen een rotvaart naderde, zag hij dat er twee jongens aan het basketten waren. Ze schonken geen aandacht aan Max en hij verder ook niet aan hen. Hij zoefde rakelings langs het basketbalveld en trapte op het laatste nippertje zijn pedalen achteruit, waardoor de terugtraprem het achterwiel van zijn fiets blokkeerde. Als een volleerd motocrosser liet hij slippend zijn achterwiel naast zijn voorwiel komen terwijl hij de eerste bocht doorstoof. Alsof hij heel zijn leven niets anders gedaan had, wipte hij van de ene naar de andere berg zonder met zijn zitvlak zijn zadel aan te raken. In de haarspeldbochten probeerde Max zijn truc met de terugtraprem te herhalen waardoor hij soms koortsachtig moest bijsturen om te vermijden dat hij met fiets en al over de bermen vloog die het parcours afbakenden. Het ‘kleine parcours’ was smal aangelegd, dus een wedstrijdje houden met meer dan twee deelnemers was eigenlijk niet mogelijk. Max en Will hielden vaak wedstrijdjes onder elkaar, maar die eindigden meestal in een valpartij omdat geen van beiden wou onderdoen voor de andere. Vandaag was er geen spoor van Will en dat vond Max prima. Hij maalde ronde na ronde in het stofferige zand en genoot met volle teugen van het feit dat hij het parcours helemaal voor zichzelf had. Niemand die in zijn weg kwam fietsen of hem tegen de grond deed smakken. Gewoon rijden, zo hard hij kon, op zijn rode fiets, met zijn coole Eddy Merckx pet op. Plots stuiterde zijn voorwiel omhoog terwijl hij aan zijn stuur draaide om zijn bocht aan te snijden. In een reflex zette hij zijn terugtraprem aan het werk, maar die zorgde er enkel voor dat hij nog meer uit balans raakte. Max probeerde zich te redden door zijn benen uit te steken, maar hij had teveel vaart en kwam met een doffe knal in het mulle zand terecht. Versuft door de klap kroop Max langzaam recht en wreef het stof uit zijn ogen. Hij had zich bezeerd, maar gelukkig leek de schade al bij al mee te vallen. Zijn handenpalmen hadden een grijsbruine tint gekregen van het zand en waren lichtjes geschaafd. Ook zijn rechterelleboog vertoonde een schaafwonde en had een brede schram waar een beetje bloed uit sijpelde, maar verder was hij ongedeerd. Al kuchend raapte hij zijn fiets op en besliste dat het welletjes was geweest voor vandaag. Met een grimas op zijn gezicht wreef hij over zijn pijnlijke elleboog. Misschien was het beter om hierover niets te vertellen aan Will, die zou hem toch maar uitlachen. Zijn gedachten werden onderbroken toen hij iemand hoorde vragen “Alles oké kleine? Dat was een serieuze smak die je daar maakte.” Max, die met zijn fiets in de hand over de berm naast het parcours klauterde, keek op en zag dat één van de twee jongens die aan het basketten waren hem had aangesproken. Het was een lange magere slungel, wiens gezicht bedekt was met jeugdpuistjes. Hij droeg een zwarte short die eruit zag alsof hij vijf maten te groot was. Uit zijn broekspijpen staken magere benen die veel weghadden van twee lucifers die een beetje onnatuurlijk ondersteund werden door een paar zwarte sneakers.
“Laat dat snotjong Jimmy. Misschien moet hij voor zijn volgende verjaardag zijwieltjes vragen zodat hij niet meer omver kan vallen” grinnikte de tweede jongen. Hij was iets kleiner dan degene die blijkbaar Jimmy heette, had rood borstelig haar en had een gezicht vol zomersproeten. Onder zijn oksels zaten grote zweetranden en zijn mouwloze t-shirt plakte tegen zijn buik van het zweet.
Hij had een vieze grijns op zijn gezicht die zijn onverzorgde tanden extra in de verf zette. Die vieze grijns deed Max denken aan een boek dat zijn vader een tijd geleden had gelezen. Op de voorkant van het boek stond een afbeelding van een clown die ook zo venijnig keek. Toen Max dat boek had zien liggen op het toilet, zijn vader las altijd op het toilet, was hij snel weggevlucht zonder te plassen. De haag in de tuin had een goed alternatief gebleken.
“Hey snotjong,” het was de kwaadaardige clown die Max aansprak, “wat heb je daar op je hoofd staan? Dat ziet er een leuke pet uit. Ik hou wel van sullige wielerpetjes. Mag ik eens kijken?”
Max zei niets en bleef staan met zijn fiets in de hand. Hij was niet zeker hoe hij moest reageren, maar hij vond het niet prettig dat de clown hem aansprak over zijn Eddy Merckx pet.
Jimmy draaide zich om: “Je zei net dat ik hem met rust moest laten Fred, dus laat hem dan…”
“Ik wil gewoon eventjes zijn pet zien Jimmy. Hey snotjong, ben je je tong verloren toen je van je fietsje gevallen bent ofzo? Kom op, geef die pet hier!”
Max probeerde oogcontact te vermijden en staarde naar zijn schoenen terwijl hij antwoordde:
“Liever niet eigenlijk.”
“Kom op, doe niet zo kinderachtig en geef me gewoon die pet. Is die zo speciaal misschien?”
“Ik heb ze gekregen van mijn opa en die heeft ze gekregen van Eddy Merckx.”
Max wist niet waarom hij dat zei. Misschien had hij beter niets gezegd en geprobeerd om gewoon weg te fietsen. Voor Fred was het in elk geval het signaal om in beweging te komen. Hij kwam dreigend aangewandeld met de basketbal onder zijn arm.
“Van Eddy Merckx he? Die zijn hoofd moet dan wel gekrompen zijn als die zo’n klein petje als dat van jou droeg” lachte Fred. “Kom op, geef hier!”
Max verstarde en voor hij het goed en wel besefte griste Fred de pet van zijn hoofd. Hij bleef Max uitdagend aankijken terwijl hij al lachend de veel te kleine pet over zijn rosse haardos probeerde te trekken. Max hoorde de stof scheuren.
“Volgens mij sta ik veel beter met die pet dan jij. Dit is trouwens een pet die enkel mag gedragen worden door wereldkampioenen en we hebben net gezien dat jij zeker geen wereldkampioen bent op de fiets!”
Max werd kwaad en balde zijn handen samen tot vuisten. Hij wou zijn pet terug.
“Fred laat het nou,” wou Jimmy tussenbeide komen, toen hij Max hoorde zeggen: “geef mijn pet terug! Je kan zelf niet fietsen!”
Nu kon Max niet weten dat Fred inderdaad niet al te best kon fietsen. Hoewel hij al veertien jaar oud was, reed hij nog maar twee jaar zonder zijwielen. Hij was er zijn hele lagere schoolcarrière mee gepest geweest en stond bij zijn leeftijdsgenoten nog altijd bekend als ‘de rosse driewieler’.
Fred’s gezicht liep knalrood aan, wat een bizar effect gaf in combinatie met zijn rosse haar en zijn bruine zomersproeten. Het leek alsof zijn gezicht vervormde tot een demonisch masker waarbij enkel de puntoren en de hoorns op zijn voorhoofd ontbraken. Max vond hem er angstaanjagend uitzien.
“Wat weet jij daar nou van, rotjong,” krijste Fred, wiens stem een pak hoger klonk dan voordien.
Met een wilde ruk trok hij de pet van zijn hoofd en keilde ze op de grond.
“Blijf gewoon kalm Fred, die kleine bedoelde daar niets mee,” probeerde Jimmy te sussen.
Fred viel echter niet te kalmeren. Hij begon als een bezetene met zijn twee voeten op de pet te stampen die inmiddels half gescheurd in het zand lag.
”Aangezien we blijkbaar alle twee niet kunnen fietsen hebben we die stomme pet nergens meer voor nodig,” krijste hij opgewonden.
Fred stopte pas met stampen toen er van de pet weinig meer over bleef dan een armzalig hoopje stof waarop een paar verwrongen letters ‘Molten’ spelden. Hijgend van de inspanning richtte hij zijn aandacht weer op Max. Die was van schrik op zijn fiets gesprongen, klaar om te vertrekken, zonder pet weliswaar.
“Waar denk je dat jij naartoe gaat rotjong? Ik ben nog niet klaar met jou!”
“Ik wil gewoon naar huis, laat me alsjeblief…”
“Jij was toch wereldkampioen he? We zullen eens kijken wat voor wereldkampioen je echt bent.” De woeste grijns was terug op het gezicht van Fred verschenen, maar dit keer breder en venijniger. Het demonische masker dat over zijn gezicht lag zag er nog weerzinwekkender uit dan voordien.
Fred stapte op Max af, greep het stuur en de achterdrager van de fiets vast en tilde hem met fiets en al op. Alles leek nu heel snel te gaan. Max was verlamd van angst en durfde zich niet te bewegen.
Fred stapte met de fiets in zijn armen het basketbalplein over, tot aan de rand van de beek.
“Tijd om je te bewijzen als wereldkampioen rotjoch,” lachte Fred, “wereldkampioen watertrappelen!”
Met een enorme zwaai wierp hij Max met fiets en al de beek in, terwijl hij luidkeels bleef lachen. Er stond niet veel water in de beek, waardoor Max met een harde klap in de modder smakte. Zijn fiets viel naast hem, maar hij voelde het fietsstuur tegen de zijkant van zijn hoofd knallen. Hij werd misselijk en begon te kokhalzen, maar verder dan wat warm speeksel uitspuwen kwam hij niet. Er liep een rilling over zijn rug toen de koude, glibberige modder via zijn broekspijpen zijn onderbroek binnendrong. Max voelde een kloppende pijn waar het stuur zijn hoofd had geraakt. Hij streelde voorzichtig met zijn vingers over de zere plek. De huid was er warm en hij voelde het begin van een buil opkomen. Met tranen in zijn ogen keek hij omhoog naar de rand van de beek. Het gelach was inmiddels gestopt en Max zag hoe Jimmy zich druk maakte tegen Fred, maar meer dan “idioot” en “maken dat we wegkomen” kon hij niet opvangen. Fred wierp Max nog een boosaardige blik toe en maakte zich vervolgens samen met Jimmy uit de voeten. Met de muis van zijn hand wreef Max de tranen uit zijn ogen, waardoor er dikke zwarte moddervegen op zijn gezicht ontstonden. Hij klauterde recht en hing tot aan zijn middel vol slijk. Toen hij zijn voet wou verplaatsen richting het struikgewas werd zijn schoen uitgezogen door de kleverige drek. Hij geraakte even uit evenwicht en stapte met zijn witte kous pardoes in de modder. Snikkend probeerde hij zijn schoen met zijn twee handen uit de blubber te trekken. De schoen kwam los met een krachtige schok. De impact ervan deed hem achteruit vallen in de brandnetels die op de oever van de beek in al hun neteligheid stonden te prikken. Met veel moeite kroop Max uiteindelijk overeind. Hij voelde het branderige gevoel van het zuur uit de haartjes van de brandnetels zich verspreiden over zijn handpalmen, zijn onderarmen en zijn onderrug. Hij probeerde de jeukende pijn wat weg te nemen door zijn handen te spoelen in een plas brak water uit de beek, maar dat hielp helaas niets. Vanop de oever rekte hij zich uit naar het stuur van zijn fiets. Het lukte hem om het stevig vast te nemen met beide handen. Met een harde ruk probeerde hij de fiets los te krijgen uit de zuigende modder, maar die bewoog voor geen meter. Voorzichtig schuifelend op één schoen, zijn andere met smurrie bedekte schoen lag naast hem, probeerde hij dichter te komen bij de rand van de beek. Opnieuw trok hij uit volle kracht aan het fietsstuur. Deze keer liet hij tegelijk een forse kreun ontsnappen, maar alweer bewoog de fiets niet. Ontgoocheld liet hij het stuur los en ging gehurkt zitten met zijn handen voor zijn hoofd. Hij begon luid te snikken. Dikke tranen rolden over zijn met modder besmeurde kaken, waardoor zijn gezicht eruit zag als een verwrongen versie van ‘De Schreeuw’. Hij bleef een tijdje op die manier zitten. Daarna krabbelde hij recht, klom omhoog door het struikgewas en trok zijn tweede schoen aan. Bij elke stap die hij zette hoorde hij het vettige soppende geluid van zijn schoenen terwijl hij naar huis slofte.

Een uur later stopte er een kobaltblauwe Renault in de straat die uitkwam naast ‘het kleine parcours’. Er stapten twee mensen uit, de vader van Max en Max zelf. Zwijgend wandelden ze in de richting van de brug die over de beek liep en zo de verbinding maakte tussen de straat en het basketbalplein. De vader van Max liep voorop, gevolgd door Max met zijn hoofd tussen zijn schouders. Hij durfde niet opkijken. Stel je voor dat Fred er nog was? “Jij en je waardeloze papa gaan er aan wereldkampioen!” klonk het in Max zijn hoofd.
“Max,” onderbrak zijn vader abrupt zijn levendige verbeelding, “je hebt geluk jongen, je fiets ligt nog in de beek. Kom hier en help mij even om hem eruit te halen.”
De vader van Max had, ondanks het zomerse weer, een lange jeans aangetrokken om zich te beschermen tegen de brandnetels en droeg een paar versleten sportschoenen tegen de modder. Max zijn vader liet zich zachtjes langs de zijkant van de oever naar beneden schuiven, waardoor hij de brandnetels op zijn weg omverduwde. Dat hadden ze verdiend vond Max. Met een tweetal stevige rukken trok zijn vader de fiets uit de modder. De zijkant van het stuur, een deel van het zadel, de wielen en de onderkant van het frame hingen helemaal onder het slijk.
“Hier Max, pak je fiets even aan terwijl ik terug naar boven klim.”
Met een flinke zwaai tilde Max zijn vader de fiets boven zijn hoofd en zette hem bovenop de helling. “Oké papa, ik heb hem.”
Max probeerde met zijn hand de modder van de fiets te vegen, maar die was intussen al zodanig opgedroogd, dat hij er met moeite de toplaag af kreeg. Het leek hem makkelijker om even met de fiets rond te rijden, dan zou de modder wel verbrokkelen en er vanzelf af vallen. Hij zette zijn linkervoet op de pedaal en duwde zich met zijn rechtse af van de grond, maar hij kreeg de ketting amper in beweging.
“Stop!” riep zijn vader.
“Niet proberen te fietsen Max. De modder is helemaal aangekoekt tussen je ketting en je wielen. Het gaat nooit lukken om er zo mee te rijden. We zullen de fiets thuis afspuiten. Ik neem hem wel mee in de koffer van de auto, ga jij intussen op zoek naar je pet.”
“Oké papa, zal ik doen.”
Max gaf de fiets door aan zijn vader en liep het basketplein op. Op de plaats waar Fred zijn pet op de grond had vertrappeld lag enkel een dun reepje afgescheurde witte stof. Verder lag het plein er verlaten bij. Ook op ‘het kleine parcours’ was er geen spoor van de pet. Max besloot om even rond te kijken in het stuikgewas en in de beek, maar ook daar kon hij niets terugvinden. De pet was weg. In de verte hoorde hij een haan mistroostig kraaien. Een mengeling van verdriet en kwaadheid maakte zich van hem meester. Waarom had Fred dat gedaan? Waarom? De pet paste hem niet eens? Het was gewoon niet eerlijk! ‘De wereld is niet eerlijk Max’ had zijn opa hem altijd gezegd. Dit was de eerste keer dat hij dacht dat hij begreep wat zijn opa bedoelde. Hij maakte zich kwaad in zijn binnenste. Dit zou hij Fred betaald zetten. Al duurde het jaren, hij zou er voor boeten!
“Kom op Max, tijd om naar huis te gaan. Mama wacht op ons met het eten,” riep zijn vader terwijl hij met zijn hoofd uit het raam van de Renault hing.
Max keek nog een laatste keer rond en vertrok. Hij zou nooit meer terugkeren naar ‘het kleine parcours’.

-3-

Een monotone ‘biep’ vulde met de regelmaat van een atoomklok de stilte. Max had het gevoel dat hij al een eeuwigheid die irritante ‘biep’ in zijn hoofd hoorde weerklinken. Waar kwam dat geluid vandaan? Hij probeerde zijn ogen te openen, maar dat lukte niet. Het was alsof zijn oogleden met tape waren vastgeplakt. Max probeerde na te denken. Wat was het laatste wat hij zich kon herinneren? Hoe hard hij ook zijn best deed, er kwam niets. Zijn hoofd was gevuld met een dikke zwarte mist die zijn gedachten blokkeerde. Opnieuw klonk er een ‘biep’. Waar was hij eigenlijk? Aangezien hij niets kon zien concentreerde hij zich op zijn andere zintuigen. Zijn mond voelde als een uitgedroogde spons en er zat een metaalachtige nasmaak in zijn speeksel die hij niet kon thuisbrengen. Hij voelde iets bovenop hem liggen tot net voorbij zijn middel. Het leek een deken of een laken te zijn. Zijn handen lagen er bovenop, maar ook die kreeg hij niet in beweging. Het frustreerde hem dat zijn lichaam niet deed wat hij wou. Wat was er toch met hem aan de hand? Uit onmacht probeerde hij te stampen met zijn voeten. Ook dat mislukte, maar hij voelde wel zijn tenen bewegen. Dat gaf hem moed. Misschien moest hij maar eens opnieuw proberen om zijn ogen te openen. Hij verzamelde al zijn wilskracht en focuste die op zijn oogleden, waardoor hij niet doorhad dat zijn vingers zich langzaam samenbalden tot vuisten. Zijn rechteroog was het eerste dat zich opende. Heel geleidelijk, beginnend als een fijn streepje dat beetje bij beetje groter werd. De impact van het licht op zijn netvlies was zo fel dat hij alle moeite had om zijn oog open te houden, maar dat kon hem niet schelen. Zijn oog was eindelijk open! Ook het linker ooglid kwam in beweging. Hij had geen besef van tijd, maar het leek een eeuwigheid te duren vooraleer hij beide ogen iets verder open kreeg dan een minieme spleet. Max hoopte dat het hem nu snel duidelijk zou worden waar hij was, maar helaas kon hij niet veel meer onderscheiden dan een witte waas en wat vage contouren. Het enige wat hij intussen met relatieve zekerheid kon zeggen, was dat hij op zijn rug lag in een soort bed en dat zijn gezicht naar het plafond gericht was. Het kostte hem de nodige moeite om zijn benen te bewegen onder het deken. Hij probeerde zich op te richten uit het bed, maar voelde snel dat zijn lichaam daarvoor veel te slap was. Dat was een tegenvaller. Positief was dat Max merkte dat zijn reukzin terug actief begon te worden. De ruimte waarin hij zich bevond -hij lag duidelijk niet in de buitenlucht- had een beetje een ongewoon geurtje. Heel erg chemisch, al kon hij er niet meteen zijn vinger op leggen. Met opengesperde neusgaten probeerde hij de geur nog beter in zich op te nemen, maar in plaats van extra geuren waar te nemen begon zijn neus te kriebelen. Was het een goed idee om luidop te niezen als je niet wist waar je was? Hij dacht van niet. De kriebel werd erger en erger. Op het moment dat hij zijn linkerhand voor zijn neus en mond wou houden om de niesbui af te blokken, kreeg zijn pols een stevige schok. Max schrok en probeerde in een reflex dezelfde hand opnieuw naar zijn gezicht te brengen. Toen zijn hand een paar centimeter van zijn neus vandaan was, weerklonk er een metaalachtig geratel en voelde hij hoe een koud voorwerp in zijn vel sneed ter hoogte van zijn pols. Wat was dit in godsnaam? Hing hij vast? De jeuk in zijn neus bleef toenemen. Max probeerde met zijn rechterhand de niesbui nog te onderdrukken, maar kwam te laat. Een luide ‘haaaatchooew’ ontsnapte uit zijn mond in het gezelschap van de nodige druppels warm speeksel en snot. Hij veegde met zijn vingers het speeksel en de snotdruppels van zijn lippen en neus. Het viel hem op dat hij zijn rechterhand wel vrij kon bewegen. Die kon hij dus gebruiken om te voelen wat er met zijn linkerhand scheelde. Hij raakte met zijn vingers zijn linkerarm aan en liet ze zachtjes vanaf zijn elleboog naar beneden glijden. Ter hoogte van zijn pols voelde hij twee gladde metaalachtige ringen zitten. ‘Fuck man, ik ben geboeid’ dacht hij bij zichzelf. Een groeiend gevoel van angst besloop hem, maar als hij nu in paniek geraakte was zijn kans om ooit uit dit bed te geraken sowieso verkeken. Zijn enige optie was kalm blijven.

-4-

Het was kort na de middag en de volle zon zorgde voor een aangenaam warme gloed op het gezicht van Max. Naast hem fietste zijn beste vriend Will op een mountainbike die duidelijk op de groei gekocht was. Elke keer als één van de pedalen het laagste punt van de omwenteling bereikte, moest Will met zijn achterwerk over het zadel schuiven om met de tippen van zijn tenen contact te houden met de pedaal. Max vond het erg ‘cool’ dat Will met zo’n grote fiets reed, terwijl hij uiteindelijk nog maar tien jaar oud was. De meeste leerkrachten en ouders vonden het echter onverantwoord en zelfs gevaarlijk, maar ‘wat kon je anders verwachten van een gezin met geldproblemen’?
“Zullen we racen?” vroeg Max, “om ter eerst bij de wei van Mark de melkboer?”
“Prima hoor, je kan mij toch niet volgen als ik op mijn mountainbike rijd” grinnikte Will.
“Dat zullen we nog wel eens zien,” antwoordde Max.
“Demarrage!” riep hij en stoof weg.
Max had met zijn plotse uitval meteen een paar meter voorsprong genomen op Will en stampte als een bezetene op zijn trappers in de hoop zijn voorsprong nog groter te maken. Hij maakte zich zo klein mogelijk op zijn fiets, zijn handen plat op zijn stuur en zijn rug gekromd. Wanneer hij met zijn opa naar de ‘Tour de France’ keek, zag hij hoe sommige renners op die manier op hun fiets hingen. Het leek hem dus geen slecht idee om die techniek zelf toe te passen om snelheid te maken. Alleen wist Max niet dat die renners op dat moment aan het afdalen waren, dus behalve een ongemakkelijke fietshouding was het effect beperkt op een vlakke weg. Om het allemaal nog wat ‘echter’ te maken probeerde Max onder zijn rechterarm achteruit te kijken om te zien waar Will intussen reed. Voor hij het wist, zoefde die hem langs de andere kant voorbij. Zijn mountainbike mocht dan aan de grote kant zijn, toch kon hij behoorlijk veel vaart maken. Max zette alles op alles. Hij ging ook op zijn trappers lopen en perste er een laatste spurt uit. Doordat hij zo heftig tekeer ging zwiepte zijn fiets van links naar rechts, waardoor hij bijna uit evenwicht raakte. Zijn voorwiel kwam op dezelfde hoogte als dat van Will. Hij kroop centimeter per centimeter dichterbij. Misschien had Will zich vergaloppeerd? Net toen Max op het punt stond om Will voorbij te steken, gooide die zijn armen als een volleerd profrenner de lucht in en schreeuwde “Yes! Gewonneeeeen!”
Uit frustratie mepte Max met zijn vuist op zijn stuur. Will draaide zich om. Er stond een brede glimlach die van oor tot oor liep op zijn gezicht. Hij probeerde Max een beetje te jennen door zijn tong naar hem uit te steken. Daardoor had hij de barst in het asfalt niet gezien waar zijn voorwiel in volle vaart over knalde. Aangezien hij zijn handen nog steeds in de lucht hield, kon hij de klap die zijn stuur kreeg niet tijdig opvangen. Zijn voorwiel zwiepte richting de graskant, waardoor Will zijn evenwicht verloor en opzij zwaaide met de rest van zijn fiets. Het gebeurde allemaal zo snel dat Max niet op tijd kon reageren toen het achterwiel van Will’s mountainbike tegen zijn voorwiel plofte. Begeleidt door het geluid van metaal dat schuurt op metaal werden ze beiden in het grasperk naast de stoeprand gekatapulteerd. Will had het geluk dat hij zijn stuur had losgelaten en naast de aaneengehaakte fietsen terechtkwam. Max had minder geluk. Hij kreeg het frame van zijn fiets over zich heen en het achterwiel van Will’s mountainbike schampte zijn gezicht en trok een spoor van schrammen over zijn kaak en voorhoofd. Ze bleven enkele seconden doodstil in het gras liggen. Toen begon Will zachtjes te grinniken, wat al snel overging in luid gelach. De lach werkte aanstekelijk, want ook Max proestte het uit. Zo lagen ze daar met z’n twee plat op de grond in het gras, te gieren met hun ogen dicht tot ze er buikpijn van kregen en er tranen over hun wangen rolden.
“Jo gasten, mogen we mee lachen?” hoorde Max plots naast zich.
Hij keek op en zag twee jongens naast hen staan. De grootste van de twee had een donkere huidskleur, was stevig gebouwd en had zwarte krulletjes staan boven op zijn hoofd. Aan de zijkanten en achteraan was zijn haar afgeschoren, waardoor het leek alsof hij een zwart schapenvelletje op zijn hoofd had gelegd. Hij droeg een iets te grote zwarte t-shirt met daarop een gekke afbeelding van een worm in een ruimtepak met als bovenschrift ‘Earthworm Jim’. Hij stak zijn hand uit naar Max om hem overeind te helpen en stelde zichzelf terwijl voor.
“Mijn naam is Albert. Ik woon twee straten verder.”
“Brahim,” zei de tweede jongen, die een beetje weifelend naast Albert stond, “ik heet Brahim.” Zijn gezicht stond vol jeugdpuistjes en op zijn bovenlip groeide al een dun donsje zwarte snorharen. Zijn dikke zwarte haardos bedekte zijn oren en was recht afgeknipt boven zijn ogen, alsof zijn haar daar als een gordijn omhoog was getrokken. Ondanks het warme weer droeg hij een zwarte jeans. Er hing ook een opvallende buideltas rond zijn middel met op de flap het hoofd van ‘Skeletor’.
Will was intussen overeind gekrabbeld en kwam aangesloft.
“Ik ben Will en die sukkel hier is Max,” zei hij, terwijl hij uitdagend lachte naar Max.
Max keek Will een paar seconden kwaad aan en gaf Albert en Brahim daarna een kort knikje. Dat had hij gezien bij zijn vader. Die gaf mensen ook vaak gewoon een kort knikje, in plaats van ze te begroeten. Kennelijk vonden veel mensen dat aangenaam, want meestal glimlachten ze dan naar hem terwijl ze zijn knikgedrag kopieerden.
“Zijn jullie van hier uit de buurt?” vroeg Albert, terwijl Max met zijn vingers aan zijn geschramde hoofd voelde om de schade van zijn val op te meten. Nu de slappe lach was gaan liggen voelde zijn kaak ter hoogte van zijn jukbeen warm en pijnlijk aan. Bij nader inzien vertoonden zijn rechterknie en -elleboog ook schaafwonden, maar niet overdreven erg.
“Wij wonen alle twee in dezelfde straat in de Spoorwijk, een paar straten hier vandaan. Meestal spelen wij daar in de buurt. Daar is een grote speeltuin, een basketbalveld en zelfs een BMX parcours, dus wij komen niet zo vaak deze kant uit,” antwoordde Will.
“Cool,” zei Brahim, “dat hebben we hier niet.”
“Nee,” ging Albert verder, “maar wij hebben wel onze eigen boomhut.”
Hij zette vol trots zijn handen in zijn zij, stak zijn borst een beetje vooruit en gaf Max en Will een goedkeurend knikje. Alsof hij hen daarmee een soort toestemming gaf om lid te worden van de boomhutclub.
“Wauw, een boomhut,” zei Max vol bewondering, “ik heb nog nooit een echte boomhut gezien.”
“Als jullie willen kunnen we de onze wel laten zien?” Brahim vroeg dit eerder aan Albert dan aan Max en Will.
Albert keek het drietal aan met een peinzende blik, zonder iets te zeggen.
“Goed, we zullen jullie de boomhut laten zien. Maar enkel als jullie zweren dat je nooit gaat vertellen waar de boomhut staat. Anders zullen we jullie moeten…,” Albert stopte met praten en bewoog met zijn duim van links naar rechts over zijn keel. Hij had eens gezien in een film dat iemand dat deed en hij vond het er toen heel stoer uitzien. Al wist hij niet helemaal zeker wat het betekende.
“Oké, geen probleem,” antwoordde Will en hij maakte op zijn beurt het gekende gebaar van het vastdraaien van een sleutel ter hoogte van zijn lippen.
Het tafereel van de vinger op de keel dat beantwoord werd door de sleutel op de lippen zag er een beetje onnozel vond Max. Hij keek Brahim aan die er duidelijk ook de grap van inzag en ze schoten beiden keihard in de lach.
“Wat krijgen die gasten ineens?” vroeg Albert. Will haalde onverschillig zijn schouders op en schudde zijn hoofd.
“Weet ik veel.”
“Oké, als jullie onnozele lachbui voorbij is kunnen we misschien naar de boomhut gaan kijken. Wat denk je Will?”
Zonder te wachten op een antwoord, draaide Albert zich om en stapte naar zijn fiets die een paar meter verder tegen een boom stond. Hij stopte onderweg even en gebaarde richting de andere jongens dat ze moesten meekomen.
“Iedereen die mee wil naar de boomhut, volg mij!”
Max, Will en Brahim repten zich naar hun fietsen en samen gingen ze op weg.
De route naar de boomhut slingerde over een smalle zandweg die naast de wei van Mark de melkboer liep. Het pad verdween vervolgens in het daarachter gelegen broek en kronkelde zich van links naar rechts door het landschap alsof het ooit door een enorme slang was uitgegraven. De ondergrond lag er ondanks het mooie weer behoorlijk vettig bij. Er stonden zelfs plassen die zo breed waren dat ze de gehele weg versperden. Om de brede plassen te doorkruisen moesten ze hun benen optrekken om natte schoenen te vermijden door het opspattende water. Uiteraard vonden ze dat alle vier ‘heel cool’, maar Max maakte zich de bedenking dat zijn moeder niet blij zou zijn als hij straks thuiskwam met een fiets die onder de modderspatten zat. Het beeld van de rode fiets die onder de modder zat toen zijn vader hem uit de beek haalde flitste door zijn hoofd.
“Even opletten hier Will en Max, we gaan zo dadelijk ‘de brousse’ in. Hopelijk houden jullie van BMX’en!” grapte Albert, die zich duidelijk had ontpopt tot de leider van hun groepje. Een paar meter verder draaide Albert inderdaad af naar links, het struikgewas in. Ze volgden nu een spoor met de dikte van een fietsband dat langs een aantal struiken en bomen heenliep. Toen het pad nog amper zichtbaar was begonnen Albert en Brahim af te remmen. Ze stapten van hun fiets, die ze vervolgens tegen de dikke stam van een oude eikenboom zetten. De stam was helemaal verweerd en zat vol barsten en scheuren, waardoor het vanop afstand leek alsof de bast gemaakt was van gesmolten lava die nadien versteend was. Max en Will volgden hun voorbeeld en keken intussen in het rond op zoek naar sporen van de boomhut. Het viertal wandelde een kort stukje door het dichte struikgewas tot ze aan een kleine beek kwamen. Er lagen twee dikke houten planken dwars over de beek om een droge oversteek te garanderen, hoewel het volgens Max wel mogelijk was om gewoon over de beek te springen zonder nat te worden. De planken lagen zo te zien al heel lang op dezelfde plaats, want ze waren behoorlijk groen geworden van de algen en het mos die er zich op hadden vastgezet. Hoewel de planken een beetje kraakten, minderden Albert en Brahim geen vaart toen ze eroverheen stapten. Een grote hazelaar blokkeerde het uitzicht op de rest van het broek. Albert duwde achteloos een dikke tak opzij, waar een soort doorgang achter verscholen lag. Eén voor één volgden ze de doorgang die dwars door de hazelaar heenliep. Aan de uiteinden van de takken hingen bekerachtige omhulsels waarin noten te zien waren, al hadden ze nog een lichtgroene kleur, dus ze waren nog niet eetbaar. De doorgang werd geleidelijk breder en Max, die als laatste liep, zag hoe het zonlicht zich meer en meer een weg door het gebladerte begon te boren. Waar de hazelaar stopte, kwamen ze op een kleine open plek met in het midden een immense esdoorn. “Daar hangt hij jongens, onze boomhut,” wees Albert apetrots omhoog.
Op de plaats waar de stam van de esdoorn begon over te gaan in de onderste takken van de kruin, was een houten constructie in elkaar geknutseld die er uitzag als een gigantische schoendoos.
“Wow,” zei Will, “dat is een coole boomhut.”
Hij stond vol ontzag omhoog te kijken, zijn benen lichtjes gespreid, de ene arm in zijn zij en de andere boven zijn ogen om het zonlicht af te weren. Max moest toegeven dat het er indrukwekkend uitzag. De boomhut hing op een tweetal meter hoogte en bestond uit vier grote houten vezelplaten. De witgeschilderde bodemplaat was gemaakt van een oud reclamepaneel van verzekeringsfirma ‘Jef D’. De andere panelen stonden rechtop en werden gebruikt als buitenwand. In het midden van elke buitenwand zat een vierkant gat dat als raam diende. De ingang van de boomhut bestond uit houten planken die in elkaar waren getimmerd in de vorm van een deur. Het enige onderdeel van de boomhut dat niet uit hout bestond was het dak. Dat was een samenraapsel van een golfplaten die zo goed mogelijk aan elkaar waren gezet. Op de stam van de esdoorn waren kleine houten latten genageld waarop je naar boven kon klauteren. Het geheel werd afgewerkt door een klimopplant die zich via de stam naar boven had geslingerd en zijn groene vingers uitstrekte over de boomhut als een enorme hand die gretig naar zijn prooi greep.
“Is dit de coolste plaats waar je ooit geweest bent of niet?” vroeg Brahim, “en ook nog afgelegen genoeg om niet gestoord te worden door ouders of andere kinderen.”
“Dit is echt geweldig,” zei Max, “hebben jullie dit helemaal zelf gemaakt?”
“De bodemplaat en de houten latjes tegen de boomstam hingen er al,” antwoordde Albert, “de rest hebben we zelf gedaan. We zijn er lang aan bezig geweest om hem helemaal dicht te krijgen, want we moesten die houten platen en het dak helemaal van thuis tot hier sleuren.”
“Met dank aan de fietsbak van mijn broer,” vulde Brahim aan, “zonder die bak had het totaal onmogelijk geweest om de boomhut zo diep in het bos te bouwen. We denken dat diegenen die de bodemplaat hier destijds omhoog hebben gehangen waarschijnlijk zijn gestopt omdat het veel te moeilijk was om hun materiaal tot hier te sleuren.”
“Man, dit is zonder twijfel de beste boomhut aller tijden,” zei Will terwijl hij nog steeds vol verwondering naar de houten constructie stond te kijken.
“Zonder twijfel,” antwoordde Albert droog.
“Willen jullie hem vanbinnen zien?” vroeg hij aan Max en Will terwijl hij zijn wenkbrauwen druk op en neer bewoog in een poging om wat mysterie te creëren. Albert zijn gezicht viel daardoor in zo’n vreemde plooi dat hij er eerder komisch dan mysterieus uitzag. Brahim was niet onder de indruk en begon als eerste omhoog te klauteren langs de vergroende houten latjes. Albert gebaarde naar Max en Will dat ze moesten volgen. Binnenin de boomhut was het donkerder dan ze verwachtten. Ondanks de aanwezigheid van de ‘ramen’ viel er bijzonder weinig zonlicht binnen. Op de vloer lag een groot, muf tapijt dat er heel erg oud uitzag. Het tapijt deed dienst als zitplaats, want stoelen of iets anders om op te zitten waren nergens te bespeuren. De boomhut was niet erg hoog. Zelfs Max, die niet van de grootsten was, moest zich een beetje vooroverbuigen om binnen te stappen. In het midden van het tapijt stond de bovenkant van wat ooit een ronde houten tafel geweest was. De poten van de tafel waren afgezaagd waardoor enkel het blad en de houten steun waarop het blad rustte overbleven. Op de tafel stond een lege fles die met de tafel verbonden was door middel van een klomp gestold kaarsvet. Het kleurrijke kaarsvet was overal langs de rand van de fles gelopen tot op het tafelblad. In de mond van de fles stond een half opgebrande kaars.
Brahim had zich in kleermakerszit aan de tafel gezet met zijn gezicht naar de deuropening.
“Welkom in de Uitkijktoren,” glimlachte hij.
“Ja, zo hebben we onze boomhut genoemd,” trad Albert hem bij terwijl hij als laatste door de deuropening klauterde, “als jullie door de ramen kijken weten jullie ineens ook waarom.”
Dat was uiteraard het signaal voor Max en Will om naar buiten te kijken. Hoewel de boomhut vanop de grond niet spectaculair hoog in de lucht leek te hangen, was het uitzicht behoorlijk de moeite. De esdoorn waarin de boomhut hing was één van de enige ‘hoge’ bomen van het broek dat een beetje verder geleidelijk overging in een omvangrijk grasveld. Het hoge gras liep geleidelijk aan omhoog langs een berm die zo een natuurlijke dijk vormde voor de Rupel. De takken van de bomen en struiken die de esdoorn omringden waren zodanig met elkaar vergroeid dat er een tunnel was ontstaan in het gebladerte waardoor je helemaal tot aan de dijk kon kijken. Toen Max zich omdraaide richting Brahim en Albert, zag hij dat er in de wand van de boomhut iemand met een zakmes ‘Uitkijktoren’ had gekrast.
“Zeg nu zelf, een betere plaats voor een boomhut bestaat er toch niet?” grijnsde Albert zelfvoldaan.
“Dit is echt geweldig. Hier kan ik gerust elke dag komen rondhangen,” reageerde Will.
“Wat denk jij ervan Brahim, mogen deze kerels vanaf nu bij de club van ‘de Uitkijktoren’?” vroeg Albert.
“Ze zien er wel oké uit,” zei Brahim en hij knipoogde al lachend naar Max en Will.
“Goed, dan verklaar ik jullie, Max en Will, tot nieuwste leden van de club van ‘de Uitkijktoren’,” antwoordde Albert terwijl hij hen één voor één plechtig de hand schudde.
“Komaan Brahim, geef onze nieuwste leden een hand.”
Brahim stond op en stapte op zijn beurt met uitgestrekte hand richting Will en Max.
“Hoeveel andere leden telt ‘de Uitkijktoren?” vroeg Will.
Albert en Brahim keken elkaar een moment aan en schoten toen in de lach.
“Alle leden zijn op dit moment aanwezig in de toren,” grinnikte Brahim, waarop Max en Will ook in de lach schoten.
Een plotse knal maakte een abrupt einde aan de hilariteit. Terwijl het viertal elkaar een beetje verbaasd en verdwaasd stond aan te kijken, hoorden ze hoe een zacht knetterend geluid in hun richting zoefde, gevolgd door een nieuwe knal. Een veel luidere knal dit keer. Brahim was de eerste die reageerde.
“Dat leken wel bommen die afgingen,” keek hij verbaasd om zich heen.
“Iedereen blijft in de boomhut,” commandeerde Albert, “we kijken van hieruit of we kunnen zien wat die knallen veroorzaakt heeft, maar zolang we niet zeker weten waar ze vandaan komen, kunnen we beter hier blijven.”
Hij wees naar wat voor hem het linkerraam was en zei: “Max, Will, jullie houden die kant in de gaten, Brahim en ik nemen het andere raam. Als er iemand iets ziet, direct de anderen laten weten wat er aan de hand is, afgesproken?”
Max en Will slopen naar het raam en probeerden over de rand te turen zonder hun positie bloot te geven. De open plek rond de esdoorn lag er op het eerst zicht vredig bij. Er was nergens beweging te zien en ze hoorden enkel hun eigen ademhaling. Toen zag Max vanuit zijn ooghoek een gedaante in het struikgewas rondom de hazelaar een zwaaiende beweging maken met zijn arm, waarna een klein langwerpig voorwerp al knetterend in hun richting zoefde.
“Bom! Zoek dekking!” hoorde hij zichzelf roepen met een stem die scheller klonk dan hij gewend was. Hij gooide zich met een snoekduik op de grond, met zijn handen over zijn oren. Will, die naast hem had gestaan, viel bijna tegelijk plat op zijn buik. Brahim en Albert draaiden zich alle twee om op het moment dat er een dikke groene Pirat bom over de hoofden van Max en Will zoefde. Het explosief kwam neer naast de tafel waarop de fles in het kaarsvet stond.
De tijd leek even te vertragen en Max zag Albert zijn mond nog net vertrekken in een “shiiii…” toen de Pirat met een enorme knal afging en de ruimte vulde met rook en brokken gestold kaarsvet.
Hoewel Max zijn handen over zijn oren had gelegd, voelde hij de ontploffing pijnlijk nagalmen in een hoge pieptoon. Terwijl hij rechtkrabbelde moest hij hoesten van de dikke rook die in ‘de Uitkijktoren’ hing. Hij dacht vanuit de struiken iemand ‘Yes, die was raak’ te horen roepen, maar zijn oren vervormden alle geluiden in varianten op dezelfde fluittoon. Will stond naast hem en leek iets te roepen wat vermoedelijk moest doorgaan als ‘Iedereen oké?’. Er hingen kleine rode stukjes kaarsvet op zijn witte t-shirt en er zaten er ook een paar in zijn warrige haar, waardoor hij er uitzag als een verstrooide professor die net zijn eigen lab heeft opgeblazen.
Brahim en Albert zaten een beetje versuft met hun rug tegen de muur voor zich uit te staren. Albert stak al kuchend zijn duim omhoog om te gebaren dat hij oké was, maar wees vervolgens naar zijn oren om duidelijk te maken dat hij last had van zijn gehoor. Brahim bleef een beetje wezenloos voor zich uitstaren, alsof het nog niet helemaal doordrong wat er net gebeurd was. Zijn zwarte haar stond in alle richtingen en er liep een fijn straaltje bloed omlaag vanaf zijn rechterwenkbrauw.
“Brahim, alles in orde?” vroegen Max en Will bijna synchroon. Brahim gaf een flauw bevestigend knikje, maar was behoorlijk onder de indruk van wat er hem net was overkomen. Hij had het gevoel dat zijn hoofd gevuld was met een onophoudelijk, luidruchtig kabaal dat heen en weer galmde tussen zijn twee oren. Er zat ook een doffe, kloppende pijn boven zijn rechteroog. Behoedzaam bracht hij zijn rechterwijsvinger en middenvinger omhoog om aan zijn wenkbrauw te voelen. Toen zijn vingertoppen de snijwonde raakten kromp hij ineen van de plotse pijnscheut. Hij zag dat er bloed aan zijn vingers plakte en het leek alsof hij de pijn boven zijn oog daardoor nog harder voelde.
“Waar kwam die Pirat in godsnaam vandaan?” vroeg Albert.
“Ik zag iemand in de struiken naast de hazelaar bewegen en de Pirat naar de boomhut gooien,” antwoordde Max, “hij leek de bom opzettelijk naar de boomhut te mikken, dus ik ben vrij zeker dat dit geen ongeluk was.”
Alsof de woorden van Max bevestiging nodig hadden, hoorden de vier opnieuw een knetterend geluid in hun richting zoeven, waarna er een droge ‘tok’ weerklonk tegen de wand van de boomhut, gevolgd door een enorme knal die van ergens onder hen vandaan kwam.
“Godverdomme! Ze vallen ons aan!” riep Albert en sprong recht. Hij nam Brahim bij de pols en trok hem met een stevige ruk van de grond.
“Kom op jongens, we moeten de ‘de Uitkijktoren’ verdedigen!”
“Verdedigen?” vroeg Will, “hoe kunnen we ons verdedigen tegen iemand die ons met bommen loopt te bekogelen? We moeten maken dat we hier wegkomen!”
“Dat nooit!” antwoordde Albert zichtbaar opgewonden, “we geven ‘de Uitkijktoren’ niet op. Dit is onze boomhut en het blijft onze boomhut! We laten ons niet wegjagen. Die bommengooier weet niet waar hij aan begonnen is. Brahim, toon Max en Will onze wapens,” zei hij strijdlustig, “we verdedigen ons van hierboven tot we de vijand verjaagd hebben!”
Brahim, die zich nog altijd niet honderd percent voelde, gebaarde Max en Will om hem te volgen naar de rechterhoek die het verste van de ingang van de boomhut verwijderd was en die door het gebrek aan zonlicht een beetje onopvallend in de schemering verbleef. De bodem was afgedekt door een groot, donkerbruin deken dat Brahim behoedzaam omhoogtilde. Eronder zagen Max en Will drie melkwitte stukken PVC buis liggen van zo’n zestig centimeter lang. Op elk ervan was een tweede buis geplakt met zwarte duct tape. De tweede buis, die veel korter was, diende als een soort vizier zoals op een jachtgeweer. Naast de geïmproviseerde blaaspijpen stonden ook een paar kartonnen doosjes die ooit de verpakking waren geweest van een gloeilamp, maar nu tot boven gevuld waren met donkerpaarse vlierbessen. Nog meer in de hoek lagen twee van wilgentakken gemaakte bogen en de bijhorende pijlen, ook uit wilgenhout.
“Nemen jullie deze twee klakkebuizen* (blaaspijpen) ,” zei Brahim terwijl hij twee blaaspijpen aangaf zonder Max en Will een keuze te geven. “Ik neem de andere wel.” Hij stopte elk van hen een doosje vlierbessen toe en voegde er aan toe: “Dit zijn de kogels voor in jullie klakkebuizen. Gewoon een bes erin steken, mikken en blazen zo hard je kan. Duidelijk?”
Max en Will knikten allebei bevestigend. Dit was niet de eerste keer dat ze een blaaspijp gingen gebruiken. Al zagen deze er wel beter uit dan degene waar zij af en toe mee op vogels mikten in het bosje achter Will’s huis.
“Hier Albert, je boog en pijlen,” riep Brahim terwijl hij de boog richting Albert over de grond schoof. Albert was inmiddels naar het venster geslopen waarlangs de Pirat was binnengevlogen en keek behoedzaam over de rand.
“Max, kan je mij aanwijzen waar in het struikgewas je de bommengooier hebt gezien?” vroeg hij.
“Brahim en Will, jullie bemannen het andere raam en laten ons iets weten van zodra jullie beweging zien.”
Ofwel hadden ze een aanval als deze nog al eens meegemaakt, ofwel had Albert teveel oorlogsfilms gekeken dacht Max. Hij gedroeg zich als een echte Generaal en deed in elk geval uitschijnen alsof hij alles onder controle had. Op zijn hurken kwam Max aangeslopen. Hij tuurde door het raam en wees met zijn vinger in de richting van de struiken waar hij de bommenwerper had gespot.
“Daar,” zei hij tegen Albert, “daar heb ik hem zien bewegen daarnet.”
Albert gaf hem een goedkeurend knikje, ‘goed gedaan rekruut’. Met z’n twee zaten ze aandachtig in het struikgewas te speuren, maar alles bleef stil.
“Brahim, Will, zien jullie iets aan jullie kant?” vroeg Albert.
“Hier is geen beweging te zien Albert,” antwoordde Will, “misschien is de bommenwerper wel terug vertrokken.”
“Dat kan ik niet geloven,” zei Albert peinzend, “Waarom zou hij die moeite doen om daarna snel terug te vertrekken? Als hij zich niet laat zien, moeten wij hem proberen uit zijn tent te lokken. Brahim, Max, Will, op mijn signaal schieten jullie met de klakkebuizen in het wilde weg in de struiken. Met wat geluk zien we dan wel iets bewegen.”
Dat was best slim gezien, vond Max. Daar had hij zelf waarschijnlijk nooit aan gedacht. Hij legde zijn klakkebuis op de rand van het venster, keek even door zijn vizier om te bepalen waar hij ging schieten en zag net toen hij wou blazen een half metertje rechts van hem iets bewegen. Hij corrigeerde zijn pijp razendsnel naar de juiste richting en blies zo hard hij kon terwijl hij Albert hoorde roepen “Daar! Daar zit iemand, vuur!”
Max zag zijn vlierbes met hoge snelheid het struikgewas in vliegen, gevolgd door het pletsende geluid van de openspattende bes.
“Zoek dekking, ze schieten!” klonk vanuit het struikgewas.
Onmiddellijk hoorde hij ook Brahim roepen: “Twee, hier zitten er twee!” gevolgd door het gezoem van twee salvo’s uit een blaaspijp.
“Geef ze de volle laag!” riep Albert enthousiast.
Max had intussen een tweede vlierbes richting de struiken gestuurd, maar die had hij zien uiteenspatten op een boomstronk die dwars over de grond lag en waarachter één van de bommenwerpers zich had verscholen. Hij zag dat er vanaf de linkerkant twee andere figuren kwamen aangerend. Ze liepen door een stuk struikgewas waar minder begroeiing was, waardoor ze beter zichtbaar waren dan de derde bommenwerper die achter de boomstam verscholen zat. De grootste van de twee droeg een gele t-shirt en een groene camouflage pet. De andere droeg iets wat er uitzag als een donkerblauw basketbalshirt met zwarte en witte accenten. Hij was wat kleiner dan de jongen met de camouflage pet en zijn haar was kort geschoren in een bros. Max schatte dat ze beiden iets ouder waren dan hem. Terwijl de twee bijna de boomstam bereikt hadden om zich te herenigen met hun makker, zoefde er plots een pijl voorbij het hoofd van Max die maar net de jongen met het basketbalshirt miste en met een harde ‘twok’ tegen een tak van de hazelaar klapte.
Verschrikt keek Max naar Albert, die hem verwaand zat aan te kijken.
“Dat scheelde verdomd weinig, al zeg ik het zelf,” zei hij zelfvoldaan.
“Brahim, Will, deze kant op, ze zitten allemaal hier nu. Ze hebben dekking gezocht achter een omgevallen boomstam,” gebaarde Albert.
Met z’n vieren gingen ze rond de raamopening zitten. Albert zat helemaal links, Max aan de rechterkant en Brahim en Will hadden zich tussen hen in gezet. Ze hadden elk hun wapen in de aanslag, om bij de minste beweging een projectiel richting de boomstam te sturen.
Schijnbaar zonder aanleiding blies Will twee keer op zijn klakkebuis en stuurde een bessensalvo richting de stronk. De twee vlierbessen spatten uiteen op de harde schors van de omgevallen boom. De drie andere jongens keken Will aan met een vragende blik.
“Ik dacht dat ik iets zag bewegen achter de…”
Hij werd onderbroken door de knetterende lont van een Pirat die in hun richting vloog. Ze lieten zich in een reflex allemaal tegelijk op de grond vallen. Als er een Olympische discipline had bestaan voor synchroon duiken naast het zwembad, dan hadden ze zeker kans gemaakt op een medaille.
Tot hun opluchting hoorden ze hoe de bom tegen de wand van de boomhut tikte en enkele seconden later met een harde knal op de grond onder de boomhut ontplofte.
Albert krabbelde fors terug recht.
“Nu heb ik er genoeg van. Aanvalleuh!” riep hij en schoot tegelijkertijd een pijl af die afschampte op de boomstam.
Opgenaaid door Albert’s aanvalskreet begonnen ook Brahim, Max en Will de boomstam met hun blaaspijpen te bestoken. De ene na de andere vlierbes petste uit elkaar in tientallen kleine stukjes.

De plotse, hevige uitval vanuit de boomhut had de drie bommenwerpers totaal verrast. Piet, die het plan had bedacht om de boomhut in te pikken met behulp van bommetjes en die zo’n beetje de leider was van het trio dat zich achter de boomstam verschanste, had geen rekening gehouden met dit scenario.
Hij had nog één Pirat over. Piet had gedacht dat een bom of zes genoeg was om die bange ratten uit hun boomhut te verjagen. Eén van de jongens in de boomhut had hij herkend vanop school. De jongen was een jaar jonger dan hijzelf en helemaal niet stoer of sterk. Het verbaasde Piet dat hij en zijn vrienden zoveel weerstand boden. Dirk, een klasgenoot van Piet, schrok op toen er een vlierbes kapot spatte op de zijkant van zijn camouflage pet. Hij verschool zich een beetje dieper achter de boomstam en sakkerde toen hij zijn besmeurde pet bekeek.
“Piet, we moeten iets doen. Die jongens menen het hoor. Wat is je plan?” zei Dirk geïrriteerd.
Piet keek Dirk aan zonder iets te zeggen. Er zat maar één ding op en dat was wegvluchten. Al had hij er stevig de pest in om zich gewonnen te geven tegenover een groepje snotneuzen.
Jakke, de jongen met het basketbalshirt van Orlando Magic -‘niet bepaald camouflage outfit!’ had Piet gevloekt toen hij Jakke zag toekomen vanmiddag- stak zijn hoofd even omhoog en werd meteen getrakteerd op twee vlierbessen tegen zijn kop. Eentje knalde tegen de schelp van zijn oor, de andere schampte af ter hoogte van het begin van zijn haarlijn. Met een luide ‘fuck’ liet hij zich op de grond vallen.
“Piet, we moeten hier weg man. Nu! Echt geen kans dat we vandaag nog tot bij die boomhut geraken,” gromde Jakke terwijl hij met zijn vingers zijn pijnlijke oorschelp masseerde.
Piet zei nog steeds niets. Hij begreep dat er weinig opties waren, maar als ze de boomhut nu niet konden veroveren vreesde hij dat hij Dirk en Jakke niet meer zou kunnen overtuigen om een nieuwe poging te wagen. Ze konden uiteraard altijd proberen om de boomhut in te nemen als ze leeg stond. Maar dat was niet hetzelfde. Stel je bovendien voor dat die vier snotneuzen hen dan zouden verjagen. Dat zou nog beschamender zijn. Piet’s gedachten werden onderbroken door een pijl die vlak over hun hoofden zoefde en met een dof geluid een paar meter achter hen in de grond sloeg.