Elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen en/of personages berust op louter toeval.

© 2022 Hans J. Russelle

Coverfoto: Gerrit Devinck

ISBN 9789460796579

NUR 300

D/2022/13365/40

Zeebrugge, september 2002

In het najaar is de opkomende zon op haar mooist. Daar kan hij zo van genieten. Hij weet echter nog niet dat dit misschien wel de allerlaatste zonsopgang wordt die hij ooit nog zal zien.

Sinds zijn vrouw gestorven is, houdt de tachtigjarige Achilles er een ander dagritme op na. Vijfenveertig jaar lang sliep hij als een roos bij Mathilda in bed. Het was één van hun vele kleine pleziertjes, hand in hand luisteren hoe de kerkklokken sloegen. Nu ligt hij elke nacht naar het plafond te staren, te wachten op iets wat nooit meer terugkomt. Nu bezorgen diezelfde kerkklokken hem alleen maar koppijn. Het ging ineens snel met haar. Ze voelde zich niet goed en de dokter was snel ter plaatse. Die kon alleen nog maar vaststellen dat ze dood was. Een hersenbloeding maakte een abrupt einde aan hun jarenlange geluk.

Gelukkig is er Monty nog, een twaalfjarige West Highland White Terriër, ook wel “Westie” genoemd. Ze delen alles met elkaar. Het bed, de zetel, de boterhammen, de speculaasjes, de stukjes worst, de wandelingen. Het beest is nog in opperbeste gezondheid al stinkt hij ongelofelijk uit zijn bek. Slechte tanden door te veel snoepjes en koekjes. Ze kijken altijd samen naar televisie, het liefst naar natuurdocumentaires. Niet naar insecten of vissen, daar houdt Monty niet van. Dat geeft hij aan door een zacht gegrom en door zijn kop weg te draaien van het televisiescherm.

Ze zijn er vandaag ook weer vroeg bij. De lange ochtendwandeling kent halverwege altijd een rustmomentje op de kaaimuur van de oude verlaten vismijn. Daar kun je nog echt genieten van de rust en de pracht van de natuur in al haar facetten. Een mix van land en water en alle bijhorende details in één groot levend schilderij.

De kust maakt zich stilaan klaar om de eerste herfstprikkels te trotseren. De wind voelt al veel frisser aan. Het is nog heel vroeg, er is verder nog geen mens op straat. Een schichtige kat zoekt zijn weg naar huis. Hier en daar brandt er al licht achter de gordijnen. Men maakt zich stilaan klaar voor een nieuwe dag.

Terwijl Achilles zijn brilglazen oppoetst met een zakdoek en even in gedachten verzonken is, richt Monty zijn aandacht op het wateroppervlak. Kleine luchtbelletjes borrelen op en spatten zachtjes uiteen. Het worden er steeds meer en ze worden ook alsmaar groter. Achilles staat met de toppen van zijn schoenen op de rand van de kaaimuur. Monty zit vlak naast hem, zacht jankend en met zijn kopje heen en weer bewegend. Een klein stapje meer naar voren en ze liggen allebei in het water.

Net wanneer Achilles zich begint af te vragen waarom zijn trouwe vriend ineens zo opgewonden raakt, gebeurt het. Een zwart silhouet komt heel langzaam boven het wateroppervlak uit. Een man in duikerspak. Zijn hoofd komt half boven water tot aan de onderkant van zijn duikersbril. Achilles en de kikvorsman hebben gedurende enkele seconden een heel indringend, bijna hypnotiserend oogcontact. Het is duidelijk dat ook de duiker zich niet aan enige aanwezigheid van iemand had verwacht en evenveel schrikt als die oude man met zijn hond.

Achilles laat zijn bril vallen, doet een stap achteruit en hapert in de lijn van Monty. Hierbij valt het baasje achterover. Zijn hoofd komt heel hard tegen de straatstenen aan. Heel even verliest hij het bewustzijn, gedurende enkele seconden is het licht volledig uit bij hem. Wanneer hij uiteindelijk moeizaam terug recht komt, is de duiker verdwenen. Geen luchtbelletjes meer, gewoon een effen wateroppervlak zoals daarnet, meer niet. Enkele meeuwen cirkelen boven de onfortuinlijke man en zijn hond, klaar om hen als ontbijt te verorberen. Vooral Monty krijgt de aandacht. Achilles voelt een stekende pijn aan zijn pols en is erg duizelig. Hij wrijft met zijn handpalm over zijn gezicht en zijn nek. Hij schrikt wanneer hij merkt dat er bloed uit zijn oor komt. Het is hoog tijd om naar huis te gaan en te bekomen. Monty denkt er precies hetzelfde over en vertrekt intuïtief in de juiste richting, zijn snelheid aangepast aan die van zijn baasje. Achilles heeft het moeilijk om rechtop te blijven. De meeuwen boven hen weten ondertussen dat er met een terriër niet te sollen valt. Dat heeft “Macho Monty” zopas erg duidelijk gemaakt.

De bejaarde man verzamelt al zijn krachten en strompelt naar huis. Hij is duizelig en zijn zicht lijkt aangetast. Af en toe moet hij zich aan een gevel vastklampen om niet te vallen. Hij merkt niet dat hij in de gaten gehouden wordt. Twee silhouetten in een zwarte auto volgen hem van op een afstand. Ze blijven ver genoeg van hem vandaan zodat die hond hen niet in de gaten krijgt.

Net wanneer hij zijn huisje binnenstapt, vertrekt de buurvrouw op haar fiets. Een hele lieve dame maar ze is altijd gehaast. Elke keer opnieuw is er wel iets of iemand waar zij snel naartoe moet. Af en toe maken ze een gezellig praatje maar nu heeft ze alleen maar tijd voor een hartelijke “goeiemorgen”. Zij merkt in al haar eigen hectiek niet dat Achilles een beetje van zijn melk is en ziet het klein beetje bloed aan zijn oor en wang ook niet. Haar aandacht dwaalt af naar een zwarte auto die opvallend traag voorbijrijdt. Een man kijkt haar met donkere ogen aan. Een koude rilling rolt over haar rug… Maar ze heeft geen tijd om hier echt bij stil te staan, ze is nu al weer veel te laat.

De buurvrouw is ondertussen al de hoek om wanneer Achilles er uiteindelijk in slaagt om de voordeur te openen. Nadat hij zijn sleutelbos had laten vallen en ze met veel moeite weer kon oprapen. Heeft hij zijn bril nog mee? Het is allemaal een beetje wazig, de hoofdpijn en duizeligheid worden alleen maar erger. Waar is zijn bril?

Hij besluit om eventjes op zijn bed te gaan liggen. Monty heeft zich ondertussen weer in zijn mand genesteld en is klaar voor zijn ochtendslaapje. Vooraleer de bejaarde man de slaapkamer binnenstapt, belt hij naar zijn dochter. Voicemail. Het is nog vroeg, misschien slaapt ze nog? Welke dag is het vandaag?

Dan denkt hij dat het misschien beter is om een boodschapje te sturen, zo een sms’je. Dat heeft zijn kleindochter hem geleerd. Een pientere jongedame, alleen een beetje heel erg veel op zoek naar zichzelf.

‘Rare dingen hier, zal ik de politie inlichten? Om wat te zeggen? Dat er zwarte mannen in het water zitten? Ik hoor het wel als je even tijd hebt. Nu ga ik rusten XXX knuffel aan Victoria’

Het kost hem enige moeite om de tekst getypt te krijgen maar het lukt hem uiteindelijk. Hij is moe en heeft pijn maar controleert toch nog even op mogelijke schrijffouten. Die mogen er niet zijn, nooit! Alles moet foutloos zijn, maar ook ordelijk en netjes, altijd! De Nederlandse taal moet feilloos gebracht worden en niet in dat belachelijk jongerentaaltje van tegenwoordig. “Hadden ze de legerdienst maar nooit afgeschaft.” Een laatste bedenking vooraleer hij in een diepe slaap valt.

Gent, september 2002

Nu de zomervakantie verleden tijd is en het nieuwe schooljaar volop is begonnen, krijgen Jack en Rachel voor het eerst sinds weken de gelegenheid om wat ‘quality time’ met elkaar door te brengen. Ze zijn al zes maanden samen en beseffen steeds meer dat zij voor elkaar gemaakt zijn. Wat een geluk dat ze een half jaar geleden beslisten om via het internet te gaan daten! Hoe kan het toch dat twee mensen, die elkaar nooit eerder hadden ontmoet, nu zo intens van elkaar kunnen houden? Een ideaal moment om met een mooie verrassing voor de dag te komen, vond Jack.

Ze zitten samen in de auto en Rachel wil weten waar ze naartoe gaan zomaar midden in de week. Het weer is allesbehalve, het regent niet maar de gure noorderwind lijkt precies zoals die wordt bezongen door Will Tura.

‘Ga je me nu eens vertellen waar we naartoe gaan? Ik moest van jou een reistas vullen voor een paar dagen. Weet jij wel wat je me aandoet? Warme kleren, bikini, casual of eerder sjiek, wat wordt het eigenlijk? Ik weet alleen maar dat jij mij ontvoert, alles hebt geregeld en dat ik wel zal zien. Wanneer..?’

‘Lieve Rachel, ik weet dat jij heel graag de controle over alles hebt, maar deze keer ga je echt een beetje geduld moeten hebben. Binnen een half uurtje zijn we er.’

Jack parkeert de auto vlak voor “the Boatel”, een als hotel ingericht binnenvaartschip dat op wandelafstand van het stadscentrum van Gent aangemeerd ligt. Rachel zegt niet veel maar het is duidelijk dat ze blij verrast is.

Een sympathieke mijnheer verwelkomt hen in een mengelmoes van Nederlands en plat Gents. Blijkbaar zijn ze de enigen in het hotel. Ze hebben het koninkrijk dus helemaal voor zich alleen. Jack heeft één van de twee luxekamers geboekt. Een prachtige kajuit met eigen ligbad en dubbel bed. Daar had hij op gehamerd, vooral op dat dubbel bed. Nu is het niet het moment om in twee aparte bedjes te gaan liggen. Neen, hij is heel wat van plan de komende dagen.

Maar hij is blijkbaar niet de enige die van alles in petto heeft. De reistrolley van Rachel is gevuld met mooie lingerie en geurende massageolie. Ze heeft hem al zo lang beloofd om hem extra te verwennen met haar massagekunsten en deze gelegenheid is perfect hiertoe. Maar eerst gaan ze lekker tafelen. De hoteluitbater vertelt dat hijzelf niet op het schip blijft en legt hen uit hoe ze vanavond weer in hun kajuit geraken. Het ontbijt staat morgen rond acht uur klaar.

Rachel heeft zich voor de gelegenheid prachtig opgemaakt. Jack kan moeilijk van haar afblijven maar begrijpt dat hij nog een beetje zal moeten wachten. Eerst gaan ze lekker eten, dan pas mag hij het “dessertje” zien.

Ze lopen samen door de binnenstraten van Gent, hand in hand, lachend en pratend, genietend van elkaar.

‘Waar heb je geboekt? Je weet toch dat ik een aantal restaurants ken in Gent waarvan ik denk dat we er toch eens naartoe moeten. Ik hoop dat je..’

‘We zijn er, mijn mooi maar oh zo ongeduldig lief’.

Jack duwt de deur open van brasserie-restaurant “Pakhuis”, een voormalige opslagloods dat door de Portugees “Pinto” werd omgetoverd tot een architectonisch juweeltje. Het pand is imposant en straalt alleen maar klasse en schoonheid uit. Jack heeft duidelijk gescoord met zijn keuze, Rachel is gek op een dergelijk interieur.

Hun tafeltje is boven, met open zicht op de gasten die beneden zitten. Jack ging vroeger ook regelmatig op restaurant, maar koos toen altijd voor de traditionele keuken. Lekker maar ook veilig als je weinig van al die termen kent die op die menukaarten staan. Rachel heeft hem ondertussen al zoveel nieuwe en verfijnde dingen geleerd dat hij haar volledig de vrije keuze laat. Nu is het haar beurt om hem te verrassen. Even later genieten ze van een heerlijk glas “Chablis Fourchaume Premier Cru”. De fles staat heerlijk gekoeld klaar om bij te schenken wanneer nodig. Rachel ging voor “the catch of the day” terwijl ze een “op houtskool geroosterde kreeft” koos voor Jack. De borden lijken wel kunstwerken. Het is niet te verwonderen dat een kustmeisje heeft gekozen voor Noordzeevis in een bouillon van bio-tomaat, gnocchi verde, fijngesneden venkel, aardpeer en zoete pepertjes. Jack op zijn beurt absorbeert volop de aroma’s van de kruiden, zeewierboter en rijst met groentebrunoise die bij de kreeft worden geserveerd. Maar dan gebeurt het. Jack laat de kreeftentang uit zijn hand glippen en die valt als een meteoriet loodrecht naar beneden. Met een luide doffe knal komt het metalen ding op de vloer terecht, vlak naast het tafeltje van een koppel dat nog maar net het hoofdgerecht voorgeschoteld kreeg. De vrouw schrikt zo erg dat ze haar glas omgooit en een hartverscheurende sopraankreet slaakt. Haar man kijkt boos in de richting van Jack en Rachel, dit samen met de overige tafelende gasten. Het lijkt erop dat iedereen nu naar hen staart, inclusief het voltallige zaalpersoneel.

Een tiental minuten later is de rust teruggekeerd, nadat Jack via de kelner een dure fles wijn aan het geschrokken paar heeft aangeboden. Een “goedmakertje” voor het vreselijke ongemak dat hij veroorzaakt heeft. Het koppel kijkt deze keer wel vriendelijk in zijn richting wanneer ze hun glas in de lucht steken. Wanneer hij zijn aandacht weer op Rachel kan richten, ziet hij haar glunderen en lachen. Deze situatie is er weer eentje om in de geschiedenisboeken te vermelden. Jack had bijna iemand om het leven gebracht met een kreeftentang terwijl hij op restaurant zat te eten. Rachel denkt bij zichzelf dat hij een mooie man is, ondanks zijn geklungel! De rest van de wijn zorgt ervoor dat het incident snel wordt vergeten en dat het dessert ook nog wordt gesmaakt. Ze delen een chocoladedessertbord met drie soorten mousse gemaakt van de allerbeste “Callebaut”. Heerlijk maar ook grappig, vooral wanneer ze beiden de slappe lach krijgen bij het zien van elkaars mondhoeken waar de chocolade rijkelijk aan hangt.

Eenmaal terug op de hotelkamer krijgt Jack orders van Rachel om op het bed te gaan liggen, gewoon te relaxen en op zijn beurt te wachten op haar “verrassing”. Even later komt ze uit de badkamer en heeft haar mooie sexy jurk ingeruild voor een ongelooflijk mooi lingeriesetje. Ze weet dat ze hem daar niet mee kan straffen, integendeel. Wanneer hij haar wil vastpakken om zo snel mogelijk alles uit te trekken, krijgt hij een duidelijke “tut tut tut” te horen, een “neen” voor eventjes dus. Wachten is de boodschap, geduld is een mooie deugd. Was dat niet precies hetzelfde wat hij eerder vandaag tegen haar had gezegd?

Jack is naakt en moet op zijn buik gaan liggen. Wat even niet zo makkelijk is gelet op de opgewonden staat waarin hij zich bevindt.

Rachel gaat nu boven op hem zitten en hij voelt een lekker geurende olie over zijn rug druppelen. Ze masseert zijn schouders, rug en lenden, heel sensueel. Hij blijft opgewonden maar ervaart ook een zekere vorm van ‘loslaten’. Na een tijdje moet hij zich omdraaien, nu is zijn voorkant aan de beurt. Hij vraagt aan Rachel wat zij vond van zijn verrassing van vandaag, van het hotel en van het restaurant dat hij had gekozen. Ze legt haar wijsvinger op zijn mond en zegt ‘sssst’. Wat erop volgt is duidelijk een teken dat zij wel héééél blij was met alles. Dat kan hij afleiden uit het moment dat zij met haar hoofd naar beneden gaat en een hele lekkere massage geeft, helemaal zonder handen.

Gelukkig waren ze die hele nacht helemaal alleen op die boot, want het bleef niet bij die ene massage. De meest tot de verbeelding sprekende geluiden verspreidden zich herhaaldelijk over de verder zo rustige Voorhoutkaai.

Jack en Rachel komen gniffelend de ontbijtruimte binnen waar ze worden opgewacht door de uitbater.

‘Lekker geslapen?’

‘Ja hoor, als een roos!’

‘Koffie, thee?’

Dan valt het Jack op dat er naast hen nog een tafeltje gedekt staat voor het ontbijt. Net wanneer hij dit aan Rachel wil zeggen, komt een oudere dame de ontbijtruimte binnen. De vrouw lijkt sprekend op “Hyacinth Bucket” uit de Britse komische serie “Keeping up appearances”. Ze wordt gevolgd door een man die helemaal niet op “Richard” uit dit gelijknamige feuilleton lijkt. Wel sprekend op Terry Thomas, een Britse comedy acteur uit de jaren zestig. De man heeft dezelfde enorme snor en wijde spleet tussen zijn beide voortanden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het Britten zijn. Ze begroeten Jack en Rachel met een zekere stijfheid en nemen plaats aan de andere ontbijttafel. Zij gaan resoluut voor thee.

Jack en Rachel beseffen dat zij uiteindelijk toch niet alleen waren op the Boatel en dat dit koppel waarschijnlijk onverwacht laat heeft ingecheckt. Dat blijkt duidelijk uit de misprijzende reacties van de vrouw, terwijl haar man alleen maar de spleet tussen zijn tanden bloot lacht.

Wanneer Jack en Rachel de ontbijtruimte verlaten, horen ze de vrouw tegen haar man zeggen “those are the two maniacs who made the most rude noises last night, the rabble!”

Wanneer Jack aan de man passeert, neemt die zijn pols even vast, lacht en knipoogt hem toe met de woorden:“That’s my boy”.

Jack is gecharmeerd door die reactie en lacht heel voorzichtig terug. Tot de Britse vrouw hem heel vernietigend aankijkt. Het uitgelezen moment om te vertrekken.

Zeebrugge, september 2002

De hond van Achilles is vernoemd naar de Britse generaal en veldmaarschalk Bernard Montgomery. ‘Monty’ klinkt aardig, al komt het beest nooit als je hem roept. Blaffen doet hij doorgaans alleen als hij geagiteerd is. En dat is hij alleen maar van andere honden, katten, vogels en meeuwen in het bijzonder, insecten, de postbode, de buurvrouw, de straatveger, de weerman op televisie, … Monty kan vooral Frank De Boosere niet uitstaan, maar niemand weet waarom. Janken doet hij anders nooit. Vandaar dat het de buurvrouw opvalt. Monty klinkt als een kleine huilende wolf en geeft maar niet op. Zo erg zelfs dat ze haar favoriete serie ‘Thuis’ niet met volle focus kan volgen. Haar aandacht wordt constant afgeleid naar het steeds luidere gejank van die hond. Normaal ergert buurvrouw zich niet aan Monty. Ze weet dat hij het enige gezelschap is van Achilles en gunt hem dat beetje geluk dat hem nog rest. Al kan ze niet begrijpen dat de man zich nu zelf geen vragen stelt bij het gejank van zijn trouwe harige partner.

Buurvrouw voelt dat er iets niet klopt en gaat aanbellen bij Achilles. Zij hoort dat de deurbel wel degelijk weerklinkt achter de voordeur. Het gejank van Monty wordt alleen maar erger en intenser. Het gaat nu echt door merg en been. Er komt verder geen reactie. Wat is hier toch aan de hand?

Tot voor kort had zij een sleutel maar die is ze onlangs verloren. Door omstandigheden was er nog geen nieuwe bijgemaakt. Ze had die sleutel destijds gekregen van zijn dochter, omdat je toch maar nooit kan weten. De man is tachtig en helemaal alleen in dat grote huis. Maar buurvrouw kan niet naar binnen en besluit om zijn dochter te bellen. Die woont maar enkele kilometers verderop en die zou nu wel al thuis moeten zijn. Buurvrouw weet dat zijn dochter een hectisch leven heeft. Haar man is lang geleden met de noorderzon vertrokken terwijl zij er alleen voor stond met drie kinderen. De tweeling was helemaal niet meer gepland maar zeker welkom. Bij haar toch. Maar hoe intens is het om twee kleine kinderen op te voeden samen met een puberende dochter? Victoria, vijftien jaar, zit momenteel middenin haar “gothic” fase. Het meisje ging tot voor kort veel op bezoek bij haar opa. Maar kleine meisjes worden groot. Zijn “prinsesje” is ondertussen uitgegroeid tot een pannenlat met pikzwart haar en dito overdreven eyeliner. Achilles heeft nooit de betekenis begrepen van het zwarte thema waarin ze zichzelf hult. Van schoenen tot kleren, van schmink tot haar, alles is gitzwart. Ze is nog te jong voor een tattoo maar die komt er zeker nog. Ze weet al precies wat het gaat worden. Het getal “666” in de vorm van drie kleine doodskopjes op haar enkel. Zij alleen begrijpt de symboliek ervan, de rest niet. Niemand begrijpt haar en echte vriendschap blijkt ook echt een illusie te zijn. “Het Goede Doel” wist dit al in de jaren tachtig. Dat heeft Victoria ondertussen zelf gemerkt op school.

Het kleine meisje in volle overgang naar jongvolwassene lijkt inmiddels op een zwarte raaf. Ook Monty vindt haar niet meer zo leuk als vroeger. Hij zit nog maar weinig op haar schoot en soms gromt hij zachtjes als ze toch nog eens binnenspringt. Achilles houdt van zijn kleindochter, hoe ze er nu ook mag uitzien. Ze kunnen echt over alles praten, al is dat de laatste tijd heel wat minder. Nu gaat ze liever met enkele “gelijkgestemden” om, liever dan dat ze naar een oude man gaat die een zekere “ouderdomsgeur” heeft. Dat zei ze onlangs plagend tegen hem, niet gemeend maar toch deed het hem een beetje pijn. Dat liet hij niet merken. Hij houdt van zijn kleindochter, ondanks alles.

Gelukkig heeft zijn dochter onmiddellijk gereageerd op de oproep van buurvrouw. Ze komt alleen toe aan de woning van Achilles. “De raaf” zorgt thuis voor de tweeling, al was dat met de nodige tegenzin.

Dochter en buurvrouw gaan samen de woning binnen terwijl Monty nog steeds huilt als een prairiewolf. Beide dames voelen dat er iets niet klopt en gaan de woonkamer binnen. Die ligt er zoals altijd heel ordelijk en netjes bij. Achilles heeft een soort ziekelijke routine waarbij alles een vaste plaats heeft gekregen. Zo ligt zijn “Parker” balpen altijd rechts van het televisieboekje, perfect evenwijdig op twee centimeter. Geen drie of vier, maar precies twee centimeter. De afstandsbediening ligt altijd op de linker armleuning van zijn relaxzetel, nooit op de rechter. Zo heeft Achilles voor alles een vast plekje en een specifieke routine. Bril IN de brillendoos, nooit erop! Dochter en buurvrouw horen dat het gejank vanuit de keuken komt en bereiden zich elk op hun manier mentaal voor op wat ze gaan aantreffen. Dochter ademt diep in en uit, buurvrouw maakt een kruisbeweging van voorhoofd naar borst, van links naar rechts en ademt helemaal niet meer.

Achilles ligt op zijn buik op de vloer, zijn gezicht naar de keukenkast gericht. Er is bloed zichtbaar aan oor, wang en kin. Monty ziet de beide dames en stopt onmiddellijk met janken. Hij kwispelt naar de dames die zijn baasje komen redden. Dochter is diegene die het meeste de kalmte kan bewaren. Zij voelt geen hartslag bij haar vader en beveelt buurvrouw om de hulpdiensten te bellen. Die laat in alle commotie bijna haar gsm vallen en begint als een kip zonder kop rond te springen. Dochter brengt haar weer tot haar zinnen en geeft duidelijke orders.

‘Bel 112, geef het adres door en zeg dat het gaat om een bejaarde man bij wie geen polsslag of ademhaling meer is. Ik probeer te reanimeren, dus blijf kalm en doe wat ik je zeg!’

Het lukt buurvrouw uiteindelijk om contact te maken met de hulpdiensten. Die staan nog geen tien minuten later in de keuken en proberen Achilles tot leven te krijgen. Het wordt een dubbeltje op zijn kant, alles of niets.

‘Had mijnheer lichamelijke klachten? Nam hij medicatie? De spoedarts stelt een aantal relevante vragen waar zijn dochter probleemloos kan op antwoorden. De man was geen jonge kerel meer maar hij leek haar wel nog kerngezond. Behalve een bloedverdunner en iets om een beetje te kunnen slapen ’s nachts, wist zij niet af van andere medicatie. Hij was eigenlijk nog best actief en gezond voor zijn leeftijd. Hij kookte nog altijd zijn eigen potje, deed zelf zijn boodschappen en trok heel goed zijn plan. Samen met Monty.

Achilles wordt overgebracht naar het AZ in Brugge terwijl zijn dochter doodongerust achterblijft.

Een interventieploeg van de Brugse politie komt ter plaatse. De oudste van het tweetal, een mannelijke inspecteur, neemt enkele foto’s en noteert een aantal zaken in zijn boekje. Zijn veel jongere vrouwelijke collega ontfermt zich over dochter en buurvrouw. Achilles wordt overgebracht naar het AZ Sint Jan in Brugge en het lijkt erop dat zijn leven aan een zijden draadje hangt. Dan krijgt zijn dochter een oproep van de zwarte raaf die zich afvraagt hoe lang ze nog voor “de twee eikels” moet zorgen. Daar komt de vrouwelijke collega als geroepen. Zij neemt het gesprek over en zorgt ervoor dat er zo snel mogelijk een collega bij haar zal langsgaan. Slachtofferbejegening wordt vaak onderschat maar betekent zo een grote meerwaarde.

Monty wordt tijdelijk opgevangen bij de buurvrouw. Zij is niet echt een hondenmens maar kan het niet over haar hart krijgen om dat beest nu aan zijn lot over te laten. Dochter belooft om zo snel mogelijk voor een oplossing te zorgen, al weet ze niet direct hoe. Ze weet nu al niet hoe ze het volhoudt met drie kinderen, een voltijdse baan en verder niemand die haar een beetje helpt. Een hond erbij is echt niet mogelijk. Hoe jammer dat ook is voor Monty.

Knokke-Heist september 2002

Rachel en Leo zitten gezellig te praten terwijl ze genieten van de ondergaande zon. Rachel heeft een frisse Blonde Leffe uitgeschonken voor haar broer. Die heeft net zijn Porsche met de vier wielen geparkeerd op het trottoir. Dat doet hij altijd. Hoe lang zal het nu weer duren vooraleer hij het aan de stok krijgt met “de arm der wet”?

Veel luxe hebben ze niet nodig om even op adem te komen na een drukke dag. Een paar plastic terrasstoelen en een omgedraaide kartonnen doos die dient als geïmproviseerde salontafel. Rachel heeft zichzelf een koel glas witte wijn ingeschonken. Een Chablis, die verdient ze wel na een vermoeiende dag.

‘Hoe was je eerste zomer, zussie?’

‘Ik mag niet klagen, geef me nog enkele mooie dagen en ik kom de winter wel door zonder kleerscheuren. Ik heb op korte tijd een mooi cliënteel uitgebouwd en heb ook geluk gehad met mijn jobstudenten. Niet eentje heeft er mij in de steek gelaten. Ik heb hen ondertussen beloond met een extra bonus. Wie weet zijn zij er volgend jaar ook weer bij om me te helpen?’

Leo heeft duidelijk kopzorgen maar probeert dat niet te laten blijken. Dat is buiten zijn jongste zus gerekend, die hem door en door kent.

‘Voor de dag ermee, wat scheelt er? Geen geleuter, zeg me wat er is, ik zie het aan je kraaienpootjes naast je ogen. Die staan altijd gespannen als je ergens mee zit. Vertel.’

Leo neemt een slok van zijn Leffe en wrijft met zijn duim de schuimrand van zijn glas.

‘Ik had gewild dat ik hetzelfde kon zeggen over mijn “jobbo’s”. Je kent toch die oude schoolvriend waar ik mijn hele leven bevriend mee ben? Hij heeft ondertussen een zoon die pas achttien is geworden. Weet je niet wie ik bedoel? Een grote rosse slungel vol met sproeten, Ricky heet hij. Een kereltje met een goed stel hersenen, maar die hij niet of amper gebruikt. Op school bakt hij er niets van, gewoon omdat hij er geen zin in heeft. Jammer, die jongen is nochtans intelligent. Die was deze zomer dus op zoek naar een vakantiejob. Normaal zie ik direct uit welk hout ze gesneden zijn. Ik laat ze altijd eerst een dagje meelopen op proef zodat ik kan zien wat ze waard zijn. Dat kereltje was om te beginnen al tien minuten te laat. Je weet hoe slecht ik ertegen kan wanneer iemand te laat komt. Tijdens mijn eerste uitleg stond hij met een kauwgom in zijn mond en met zijn handen in zijn zakken nogal ongeïnteresseerd te luisteren. Het enige wat hij van me wilde weten was hoeveel hij zou verdienen en wanneer zijn wekelijkse verlofdag was. Bovendien moest hij ook naar enkele ‘concertjes’ en zou die dagen al zeker niet kunnen komen werken. Die wilde dus weten hoeveel hij zou verdienen nog vooraleer hij een minuut had gepresteerd?! Ik werkte verdorie al meer dan zestien uur per dag toen ik veertien was. Ik stond aan de afwas in een restaurant waar de uitbater meer dan eens ‘vergat’ om zijn personeel te betalen. En nu komt er een langharige nozem aan mij vragen hoeveel hij zal verdienen en komt mij doodleuk vertellen wanneer hij er wel of niet zal zijn?! Een vaste verlofdag? Weet die gast dan niet dat wij het moeten verdienen in een korte periode wanneer het mooi weer is. Van mij mag hij in verlof gaan wanneer het regent, anders moet er toch gewoon gewerkt worden?! Vaste verlofdag, wat nog allemaal?! Maar dat is nog niet het ergste. Toen ik zag dat dat ventje geen schop tegen zijn ballen waard was, heb ik dat hem dat ook direct duidelijk gemaakt. Je kent me hé.’

Rachel slaat haar ogen in de lucht en ziet het plaatje levendig voor zich. Ze kent haar broer, hij is een prachtkerel maar geduld is niet aan hem besteed.

‘Ineens stond “papa” bij me op de stranduitbating. Zijn zoontje had zijn beklag gedaan over mij en hij vond dat hij geen eerlijke kans had gekregen. Onze vriendschap heeft hierdoor een flinke deuk gekregen en ik weet niet of het nog wel goed komt. Ik weet trouwens ook niet of ik dat nog wel wil. Maar je kent je schoonzus hé. Zij houdt niet van ruzies en wilde dat ik mijn excuses aanbood en die jongen nog een kans gaf. In naam van de “eeuwige vrede”. Je kent me hé Rachel, met alle goede wil van de wereld, maar ik kon het niet. Ik heb dan maar gezorgd dat hij bij een collega-stranduitbater terecht kon. Die heeft me onlangs gecontacteerd omdat hij helemaal niet blij is. Er is geld uit zijn kassa verdwenen en ons kereltje komt in aanmerking, al ontkent die alles staalhard. Maar weer krijg ik op mijn kop, deze keer niet van vrienden, maar van een goede collega, die ik al jarenlang ken. Die heeft dat ventje alleen maar aangenomen om mij een plezier te doen. Ik had alleen maar de beste bedoelingen, maar wat ik ook doe, het ontploft blijkbaar steeds in mijn gezicht.’

Rachel kijkt haar broer aan en legt haar hand op zijn knie.

‘Komt allemaal wel goed. Iets anders nu. Ga je binnenkort naar pa en ma?’

‘Leendert en Lilly weten dat ze hun kinderen minder vaak zien in het zomerseizoen, maar nu komt er toch wat meer ademruimte hé.’

Leo springt regelmatig bij hen binnen. Hij brengt dan altijd iets lekkers mee, een taartje voor iedereen. Omdat hij nooit vooraf weet wie er allemaal zal zijn, brengt hij er ‘veiligheidshalve’ altijd meer dan genoeg mee. Met een beetje geluk is hij daar alleen. Niet dat hij zijn zussen niet graag ziet, integendeel, hij houdt zielsveel van hen. Maar hij is ook verslaafd aan alles wat taart en zoetigheid is. Thuis mag hij niet zoveel snoepen van zijn vrouw. Ze bedoelt het goed, zij denkt alleen maar aan zijn gezondheid. Maar het is sterker dan hemzelf. En bij pa en ma kan hij zijn hartje ophalen, daar zijn ze gewoon altijd blij om hun zoon te zien. Ze staan er zelfs met plezier hun stukje taart voor af.

Leo was vroeger als kind niet de makkelijkste. Naar school gaan vond hij tijdverlies. Neen, liever jong gaan werken en geld verdienen, hoe meer hoe liever. Vandaar dat hij niet kan begrijpen dat er jongens zijn zoals Ricky. Kereltjes die niet graag naar school gaan maar die blijkbaar ook weinig zin hebben om hun handen vuil te maken. Niet iedereen moet een universitair diploma hebben volgens Leo. Maar iedereen moet wel willen werken, of het nu met je hoofd of met je handen is.

Leo heeft met veel moeite zijn middelbare school afgemaakt maar was nooit bang om zijn hemdsmouwen op te rollen. Hij heeft nooit een werkgever bestolen, behalve die ene keer. Maar dat was die man zijn eigen schuld. Leo vond dat je nooit mag profiteren van iemand. Dat vindt hij nog steeds. “Behandel iedereen zoals je zelf behandeld wil worden” is zijn motto. Leo had veel geld tegoed van de man maar kreeg het niet. Geld waarvoor hij hard en lang had gewerkt. De man heeft zich achteraf altijd afgevraagd waar die peperdure fles “Petrus Pomerol 1996” naartoe was. Ineens was die verdwenen uit zijn wijnkelder, niemand wist waar naartoe, behalve Leo. Hij heeft nooit iets gestolen, behalve die ene keer. Die fles ligt nog altijd bij hem thuis, als symbool van rechtvaardigheid. En de man die zijn fles miste is ondertussen overleden. Hij had miljoenen vergaard maar zijn drie zonen hebben het ondertussen allemaal verkwist. Moest de man dat weten, hij draait zich om in zijn kist. Karma bestaat.

Rotterdam, september 2002

‘Con ta bai?’

‘Mi ta bon.’

De twee Antillianen begroeten elkaar hartelijk in het ‘Papiaments’ en omhelzen elkaar.

‘De lading is veilig, alles is onder controle’.

‘Hoe is het gegaan in België?’

‘We hebben een klein probleempje, maar we lossen het zo snel mogelijk op. Zeebrugge is moeilijker dan we hadden ingeschat en de “wouten” zijn er duidelijk goed wakker. Wij hebben minstens vijf politiepatrouilles gezien tijdens onze observaties. En dan nog al die security, het stikt er van de snuffelhonden. We hebben wel enkele interessante locaties gezien die misschien wel enig potentieel hebben. We moeten het risico ernstig overwegen. We denken aan een alternatief enkele kilometers dichter bij de grens.’

Een donkere man met een gigantisch rastakapsel zet een joint tussen zijn tanden terwijl hij zijn aansteker uit zijn broekzak tovert. Zijn gebit is sneeuwwit, behalve zijn twee bovenste hoektanden. Die zijn van achttien karaats goud. Dat heeft niet alleen een esthetische betekenis, het is ook zeer praktisch. Overal waar je gaat, heb je een zeker kapitaal met je mee. Ook wanneer je in de gevangenis terechtkomt en waar alles verkrijgbaar is, als je het maar kan betalen. De joint smeult, tijd om een diepe haal te nemen. De Antilliaan houdt gedurende enkele seconden zijn adem in en blaast vervolgens langzaam uit. Zijn ogen zijn toe.

‘Vertel’.

‘Het eerste traject van “hiero” naar Cadzand blijft een makkie. De loopjongens brengen alles mooi op tijd tot waar nodig en we hebben alternatieve routes zat. Politie is geen probleem en al zeker niet in Zeeland. De grens is nog makkelijker. Geen kat te zien daar, af en toe een eenzame vogelaar in het Zwin. Die heeft alleen maar oog voor de ooievaars.

Maar dan wordt het een beetje “tricky”. Die haven van Zeebrugge is erg compact en wordt goed bewaakt. Niet te vergelijken met “ons” Rotterdam. Hier hebben wij alles onder controle, hier zitten onze “mannetjes” overal, in België is dat niet zo. Nog niet. Daar zijn we mee bezig. Het wordt wel steeds moeilijker om er ongemerkt binnen te geraken. We hebben onze opties daar bekeken en dachten dat we het voor mekaar hadden. Maar één van onze duikers was nog maar net boven water, toen hij oog in oog stond met een oud mannetje.’

‘Heeft die wat gezien?’

‘Ja, maar dat is opgelost. Onze “back-up” was stand-by en kon die ouwe volgen tot bij hem thuis. Hij valt ondertussen onder de categorie “opgeruimd staat netjes”.

‘En dat alternatief waarover je sprak?’

‘Het staat vol van die leuke strandhuisjes over hun hele kustlijn. In Knokke-Heist staan er wel honderden. Onze mensen bekijken er momenteel wat daar de mogelijkheden zijn. Het enige probleem is dat we nog maar weinig tijd over hebben. Die huisjes blijven daar blijkbaar niet staan. Ze overwinteren elk jaar in loodsen tussen oktober en maart. Het is dus maar een tijdelijke oplossing maar dat geeft ons wat marge om na te denken over Zeebrugge. De politie focust zich daar vooral op illegalen en inkomende schepen die er voor de kust ladingen zouden kunnen droppen. Er is daar momenteel geen “lijn” meer. De Columbianen en de Mexicanen zijn er vertrokken. Daar hebben wij voor gezorgd. “Onze lijn” vanuit Nederland vertrekt altijd uit Rotterdam. Maar dankzij de topkwaliteit die wij leveren, zijn steeds meer mensen geïnteresseerd in onze “producten”. We kunnen niet snel genoeg leveren aan de Fransen en de Belgen kopen al langer bij ons. We hebben Zeebrugge echt meer en meer nodig als doorgangspunt. We moeten minder transporten hebben met grotere ladingen. Veel beter beheersbaar en te controleren.’

‘En die stickers, lukt dat een beetje?’

‘Yep, was een topideetje van je. Iedereen ziet ze maar niemand merkt ze op of stelt er zich vragen bij. Dat blijven we verder doen zoals afgesproken. Onze jongens zijn dit al helemaal gewoon.’

‘Hebben we er nog genoeg? Anders zorg ik voor een nieuw voorraadje.’

‘Nee hoeft voorlopig niet, alles is onder controle.’

‘Ik ga ervan uit dat het laatste “pakket” ondertussen is opgehaald? Toevallig wel eentje van de omvangrijkste sinds jaren. Hier mag echt niets mis mee gaan, begrijp je?’’

‘Zijn we mee bezig, komt goed.’

‘Esaki sí ta bon notisia!’

‘Ja, dat is inderdaad goed nieuws.’

De twee Antillianen nemen afscheid op precies dezelfde manier zoals ze daarnet elkaar hebben begroet. Een intense omhelzing bestempelt hun overleg.

Julio Bernardo, gewoon “J.B.” voor de intimi en zijn bloedbroeder “Vince” zijn twee Antillianen die zijn opgeklommen tot de absolute top binnen de Rotterdamse “Penoze”. Een keiharde en meedogenloze criminele onderwereld waar geen plaats is voor “softies”.

Eén van hen beiden is de “chif”, de onbetwiste leider van een clan met meer dan vierhonderd leden overal verspreid in Nederland… en ver daarbuiten. De andere is zijn rechterhand, zijn vertrouweling op wie hij altijd en onvoorwaardelijk blindelings kan rekenen.

Meer dan vijfentwintig jaar werken ze samen. Hun eerste joint, hun eerste chick, alles hebben ze gedeeld. Ook hun eerste moord was “teamwork”. Alsof ze niets anders gewend waren. Vince heeft lang geleden ook enkele kogels opgevangen die voor J.B. bedoeld waren. Een fout gelopen “ripdeal” in de Amsterdamse achterbuurten. Vince vertrouwde het hele zaakje niet en al zeker die Colombianen niet. Maar J.B. dacht beter te weten en zag alleen maar de poen die eraan te verdienen was. Hij ging samen met Vince en nog twee “compadres” naar de afgesproken plek. Het werd een bloedbad. Twee Antillianen en vijf Colombianen werden met kogels doorzeefd. Allemaal omdat er eentje van die Zuid-Amerikanen begon te flippen. Hij zag overal “schimmen” , opgenaaid van de coke en de pillen. Helemaal fout in combinatie met een Israëlische UZI in zijn handen. Vince overleefde het uiteindelijk, na drie weken in een kunstmatige coma. Er werden twee 9 millimeter parabellums uit zijn lijf gehaald, een derde zit er nog steeds. Voorlopig zonder al te veel schade maar de chirurgen raken er niet bij zonder risico. Toen de politie Vince uiteindelijk kon ondervragen, leed hij zoals altijd aan een “acute vorm van geheugenverlies”. Men kon hem niets maken, er waren geen getuigen, geen lichamen. Daar had J.B. voor gezorgd terwijl Vince voor zijn leven vocht.

Veurne, september 2002

Jack is nog maar pas thuis wanneer de deur opengaat en zijn zoon Sammy het appartement binnenwaait. De jongen heeft in enkele maanden tijd een flinke groeischeut gekregen en ergens is het “kind” al aan het verdwijnen. Duidelijk klaar om aan zijn tienerjaren te beginnen.

‘Jow, wat voor nieuws?’

Sammy overhandigt een brief aan zijn vader, gaat in de zetel zitten en start een spel op zijn Playstation.

Jack vraagt zich af wat er hem nu weer te wachten staat. Elke keer opnieuw slaagt zijn ex erin om hem op stang te jagen. Waarom kan zij niet gewoon verder gaan met haar leven? Zij heeft destijds zelf beslist om weg te gaan, het geluk te gaan zoeken bij een ander. Nu heeft hij zijn eigen leven eindelijk weer op de rails gekregen maar niet dankzij haar. Het heeft volgens hem helemaal niets met jaloezie te maken, eerder met het feit dat ze niet langer de “controle” heeft over hem.

Hij trekt de enveloppe open waar “Jack” op geschreven staat. In elk geval het handschrift van zijn ex, dat hij uit de duizenden herkent. Een zekere sierlijkheid die hij vroeger mooi vond maar nu een afkeer van gekregen heeft. Geen aanhef bovenaan, ze valt onmiddellijk met de deur in huis.

Halverwege de brief moet hij gaan zitten. Zijn mond valt letterlijk open en het lijkt erop dat hij gedurende een tweetal minuten niet meer heeft geademd. Dan volgt een luide zucht.

‘Heeft jouw moeder iets gezegd tegen jou?’

‘Zegt mijn moeder ooit iets tegen mij?’

‘Nee Sammy, eventjes ernstig nu. Weet jij waar die brief over gaat?’

‘Euh… nope. Ik weet wel dat zij de laatste tijd veel op het internet bezig is. Onlangs passeerde ik achter haar langs toen ze op de computer bezig was. Ik zag beelden van kangoeroes en van koala’s. Maar dan klikte ze snel weg, ze wilde duidelijk niet dat ik kon meekijken. Het interesseert mij trouwens niet wat ze doet, denkt of zegt. Ik tel de dagen elke keer af tot wanneer ik weer bij jou ben. Ik verlang om weer in Knokke te zijn, bij Rachel, Juliette, Jennifer en de honden. Daar voel ik me thuis.’

‘Dus je zou het niet erg vinden mocht je voorgoed bij mij komen wonen?’

Jack gaat naast zijn zoon in de zetel zitten en overhandigt hem de brief. Nu is Sammy aan de beurt om even naar adem te grijpen.

‘Mama verhuist naar Australië? Eind volgende maand al? Dat kan… dat kan toch niet? Zij wil dat ik bij jou blijf en dat jij het me vertelt?’

Sammy staat recht en gaat naar zijn kamer. Hij heeft plots geen zin meer in een nieuwe topscore van “FIFA 2002”. Jack laat hem met rust en raapt de brief uit de zetel. Hij leest die nog eens en beseft dat er eigenlijk voor het eerst geen scheldwoorden of verwijten in staan. Deze keer is het een gewone zakelijke mededeling van de ene ouder aan het adres van de andere. Geen emoties, toch niet zichtbaar. Blijkbaar was zij al langer bezig met haar emigratieplannen en was het moment nu aangebroken om die effectief uit te voeren. Er spoken honderden vragen door zijn hoofd. Hoe moet hij dat allemaal gaan combineren? Natuurlijk zal hij er zijn voor zijn zoon, maar het wordt zeker niet altijd even makkelijk. Dat Rachel aan de andere kant van de kust woont maakt het allemaal nog ingewikkelder. Hij legt de brief naast zich neer en haalt een glas wijn boven. Wat moet hij nu doen? Is het beter om Sammy even met rust te laten of zou hij toch beter een gesprek met hem aangaan? Om wat te zeggen? Jack is even sprakeloos als zijn bijna tienjarige zoon. Hoe kan een moeder nu zomaar haar zoon achterlaten? Anders mag hij er niet aan denken mocht ze gewild hebben dat Sammy meeging naar de andere kant van de wereld. Nergens blijkt uit de brief dat ze dat van plan was. Integendeel, alles zou ondertussen netjes omschreven staan bij haar advocaat. En dat alles zonder enig overleg? Zonder dat ook maar één keertje te bespreken? Of gewoon eens te melden. Ze had zijn goedkeuring niet nodig, dat niet. Maar op zo een manier?

Er gaat nu maar één gedachte meer door het hoofd van Jack. Tijd voor een Marlboro light die hij ondertussen al bijna een half jaar had afgezworen. Hij vindt een geopend pakje in een lade van zijn bureau. Net wanneer hij de sigaret wil aansteken komt Sammy terug de woonkamer binnen. Jack haalt snel de sigaret uit zijn mond. Hij voelt zich op zijn beurt als een tiener die betrapt wordt. In feite is dat ook zo, al liggen zijn tienerjaren ondertussen in een ver verleden.

‘Waarom gaan wij dan niet in Knokke bij Rachel wonen? Ik kan daar toch naar school? En ik wil ook daar op voetbal en bij de scouts. Ik heb gehoord dat het daar echt de max is.’

‘We zien wel jongen, geef me even de tijd om alles te laten bezinken’. Hij neemt zijn zoon in zijn armen en klemt hem stevig vast. Die neemt de knuffel graag in ontvangst. Er gaan zoveel emoties door hem heen. Blij en toch verdrietig, ontgoocheld en toch hoopvol. Moedig en toch bang. Normaal weet Jack altijd hoe hij snel moet reageren, maar deze keer is de situatie allesbehalve “normaal”.

Knokke-Heist, september 2002

‘Ricky! Kom eens hier man!’

Een grote rosse slungel draait zich om en ziet dat zijn baas hem roept. Die staat aan de strandbar orders uit te delen aan de andere jobstudenten. Het is een mooie nazomerse dag. Geen wolkje aan de lucht, de zon heeft volledig vrij spel in een effen blauwe setting.

‘Ricky, ik wil dat jij zand gaat scheppen aan de strandcabines. Het heeft goed gewaaid de voorbije dagen en ik zou niet willen dat die nu nog gaan wegzakken. Het zomerseizoen is bijna voorbij maar de mensen hebben de huur betaald tot half oktober. Er kunnen nog mooie dagen komen. Begin alvast met de strandcabines die het dichtst bij de zee staan. De rest zien we later dan wel.’