Het Kraaiennest

Ludo Driesen

© 2022 Ludo Driesen

ISBN 9789460796609

NUR 300

Hoofdstuk 1. ONTBIJTEN

Joerie zit te ontbijten. Papa wil dat hij elke morgen twee boterhammen eet en een glas melk drinkt.

‘Je hersens moeten op school hard werken,’ preekt hij.

Joerie weet dat wel, maar hij heeft ’s morgens nooit zoveel trek. Bovendien zou hij veel liever willen lezen in het spannende detectiveboek waaraan hij gisteren begonnen is.

Hij hangt aan tafel, wiebelt met zijn stoel. Af en toe neemt hij een muizenhapje uit zijn boterham.

‘Voortmaken! Straks kom je nog te laat.’ roept papa vanuit zijn werkkamer.

Joerie propt het laatste stukje boterham in zijn mond en spoelt het met een flinke teug melk door. Vlug grijpt hij naar zijn jas en boekentas.

‘Tanden poetsen!’

Die vervelende papa, toch!

Joerie wrijft snel met de tandenborstel over zijn tanden, pakt zijn spullen en koerst van de Breugelkiezel naar school.

In een mooi gerestaureerd wit huis in de Vliegveldstraat zit ook de beste vriend van Joerie aan zijn ontbijt. Jochen lepelt ook al met tegenzin van een kommetje granen met melk. Hij is er met zijn gedachten niet helemaal bij. De laatste tijd krijgt hij alsmaar van die rare kriebels in zijn buik. In het begin wist hij niet waar die vandaan kwamen. Stilaan besefte hij dat het allemaal te maken heeft met Iezabel, een meisje uit zijn klas. Hij vindt het leuk als zij tegen hem praat. En ook weer niet, want hij weet nooit goed wat hij tegen haar moet zeggen.

De schelle stem van zijn moeder doet Jochen opschrikken: ‘Vooruit! Het is tijd voor school.’

Oei! Hopelijk heeft mama zijn gepieker niet opgemerkt. Dan maar vlug naar school. Zo dadelijk ziet hij Iezabel weer.

Iezabel woont in de Kunstlaan, een straat vol chique huizen met grote achtertuinen. Zij is die morgen nog langer dan anders in de badkamer bezig. Ze borstelt haar haren al wel een kwartier lang. En nog is ze niet tevreden. Terwijl ze nerveus met kam en spelden in de weer is denkt ze aan Nick. Nick is een knappe jongen. Jammer dat hij in de andere klas van het zesde leerjaar zit. Anders zou ze de hele dag dicht bij hem zijn. Nick is niet meer zo flauw als de kereltjes van haar klas, zoals Joerie en Jochen. Hij is ook al een jaartje ouder.

‘Iezabel, ben je nu nog niet klaar?’

Dat is Kris, die kwelgeest van een broer.

‘Ik moet alleen nog mijn haar kammen.’

‘Die hooiwagen op je kop, bedoel je. Maak eens voort!’

Kris beukt met zijn vuisten op de deur.

‘Ga dan in de badkamer boven.‘

‘Daar staat de verwarming niet aan.’

‘Donder op!’

Kris grinnikt, maar laat Iezabel verder met rust. Hij moest eens weten dat zijn zus verliefd is. Wat zou hij haar pesten!

Bij Nick thuis hangt spanning in de lucht. Zijn ouders maken volop ruzie. Eerst gaat het er nog een beetje rustig aan toe, maar op het eind is het een getier en gebulder om bang van te worden.

‘Waar heb je gisteravond zo laat uitgehangen?’ vraagt Nicks moeder aan zijn vader.

‘Zaken!’

‘Waarom moet dat nog zo laat? Je was pas om 1 uur thuis.’

‘Een zakenman werkt dag én nacht.’

‘Waarom neem je Nick dan mee? Die jongen is pas 13.’

‘Een jongen van 13 jaar is geen kind meer. En daarbij, jong geleerd is oud gedaan.’

‘Om te leren moet Nick op school zijn. Daar is hij nu veel te moe voor. Zie hem eens geeuwen.’

Nick verschrikt. Zijn geeuw blijft steken in zijn keel.

‘Naar school, naar school! Nick leert juist niks op school! Hij leert véél meer van mij dan van heel dat lerarenvolkje met hun idiote lessen.’

‘Wat een onzin!’

‘Waarom doet hij dan zijn zesde leerjaar over? Niets leert hij daar op school!’

‘Ach! Hou er maar over op. Jij moet toch altijd gelijk hebben.’

Nick is dat geschreeuw van zijn ouders meer dan beu. Straks smijten ze met het porselein. Dat zou niet de eerste keer zijn. Hij sluipt stilletjes de keuken uit en pakt vlug zijn spullen bij elkaar. Bah! Nu moet hij nog een flink eind fietsen.

Nick woont helemaal achteraan in het dorp, aan Den Teut. Hun huis is het enige huis in de straat dat oud en krakkemikkig is. Achter het huis staat een reeks vervallen schuurtjes. Vooraan heeft de vader van Nick een garage laten bouwen. Alles zit volgepropt met de raarste spullen, die hij op de markt verkoopt.

Nick pakt zijn fiets uit een van de schuurtjes en rijdt op zijn dooie gemak naar school. Wat kan het hem schelen of hij op tijd komt. Het zal toch weer een saaie dag worden. Gelukkig is er nog Iezabel, het mooiste meisje van de hele wereld…

Bij Glenn, de buurjongen en gamevriend van Jochen, hangt er ook al spanning in de lucht. Terwijl de hongerige Glenn gulzig zijn boterham binnenspeelt, krijgt hij een flink standje van zijn moeder.

‘Je had die games niet mogen wegnemen, Glenn. Dat weet je toch,’ zegt zijn mama boos.

‘Maar ik heb ze niet gestolen,’ roept Glenn al even boos.

‘Je had ze toch bij je toen je van de rommelmarkt thuis kwam.’

‘Ik was ze vergeten terug te leggen.’

‘Vergeten?’

‘ Ik hield ze vast om ze te bekijken en toen kwam Sven en toen zijn we naar een ander kraampje gegaan en toen wist ik niet meer dat ik ze bij mij had en toen zijn we naar buiten gegaan en toen…’

‘Het is al goed met je uitleg. Je mag andermans spullen niet meepakken als je ze niet betaalt. Dat is diefstal. Je mag van geluk spreken dat die man er de politie niet heeft bijgehaald.’

‘Je overdrijft, mama.’

‘Overdrijf ik? Glenn, luister eens goed. Jij brengt volgende zondag die games terug naar die man en je biedt je verontschuldigingen aan. Ik wil niet dat je een dief word.’

‘Pff!’

Glenn veegt met zijn mouw de kruimels en de chocopasta van zijn mond, grijpt zijn boekentas en loopt naar buiten. Maar dan keert hij terug, geeft hij mama vlug een zoen en haast zich naar school.

‘Eigenlijk is het toch een lieve jongen’, zegt mama bij zichzelf.

Ze glimlacht en schudt zachtjes haar hoofd.

Hoofdstuk 2. HET OUDE HERENHUIS

Joerie verveelt zich in de klas. De sommen zijn oersaai, de taalles wordt al voor de zoveelste keer herhaald. De juf heeft hem al enkele keren aangemaand bij de les te blijven, maar Joerie verzeilt telkens weer in zijn droomwereld. Daar is hij een knap rechercheur en wordt hij door de politiecommissaris gevraagd om de meest ingewikkelde misdaden op te lossen. Hij alleen weet de dader te ontmaskeren. Ook al is hij nog maar twaalf! Op tv kijkt hij het liefst naar politieseries en wanneer hij naar de bibliotheek gaat kiest hij alleen maar detectiveboeken. Het werk van de politierechercheurs is zoveel interessanter dan die vervelende klastaken. De bel doet hem opschrikken. Ha, eindelijk speeltijd! Hij rept zich de klas uit. Hij hoort de juf nog net vragen of hij de huistaak in zijn klasagenda heeft genoteerd. Huistaak? Welke huistaak?

Op de speelplaats komt Jochen met een pracht van een verhaal.

‘Ken jij het oude herenhuis in de Burgemeesterstraat, achter de kerk?’

‘Natuurlijk! Dat krot hadden ze allang moeten afbreken.’

‘Maar neen! Dat huis is al minstens honderd jaar oud. En het is van onze familie. Gisteren hadden mama en papa het erover. Ze zeiden dat er in dat huis misschien dure juwelen liggen.’

‘Hoezo?’ vraagt Joerie. Hij ruikt een geweldig avontuur.

‘Het huis is nog van de grootouders van opa geweest. Toen zij gestorven waren, kreeg de familie ruzie over wat er met het huis moest gebeuren.’

‘En?’

‘Sommigen wilden het verkopen. Anderen wilden het ombouwen tot een hotel. Weer anderen wilden het zelf kopen, maar hadden niet genoeg geld. En nu staat het daar nog altijd. En er is van onze familie al jaren niemand meer in het huis geweest. Maar … euh…’

‘Waarom?’

‘…vraag me niet waarom!’

Achter de kerk staat inderdaad een pracht van een herenhuis. Of beter: het was ooit een pracht van een herenhuis. Op het dak ontbreken een heleboel pannen. Af en toe klettert er een naar beneden en spat uiteen op straat. De schouwen zijn half afgebrokkeld. De zachtgele muren zijn afgebladderd. Hier en daar schieten venijnige distels langs de gevel omhoog. De arduinen vensterbanken zijn bijna allemaal doormidden gebroken. Wind en regen hebben de bleekgroene raamkozijnen doen barsten. Sommige ruiten zijn gebroken. Achter andere hangen reusachtige spinnenwebben. De meeste luikjes zijn door de wind aan diggelen geslagen. Vanaf de nok van het dak loert een resem zwarte kraaien naar alles wat op straat beweegt. Het lijkt wel of ze het oude herenhuis bewaken: ‘Kraa-kraa-kraa, wat doe je daar? Kraa-kraa-kraa, je hebt hier niets te zoeken! Kraa-krakraa, scheer je weg!’ Af en toe duiken ze naar de straat, waar ze zich dansend en pikkend te goed doen aan het bloederige lijf van een platgereden kat. Ja, ooit was dit krot een magnifiek huis dat bewoond werd door rijke mensen. En volgens de ouders van Jochen ligt er in dat huis nog een echte schat verborgen…

‘Waarom denken je mama en papa dat er in dat oude krot nog juwelen liggen?’

‘Ik weet ook niet waarom ze dat denken.’

‘Ach, Jochen, dieven zullen het huis allang hebben leeggeroofd. Je kunt zo naar binnen stappen.’

Joerie ziet plots dat geweldige avontuur waar hij zopas nog van droomde aan zijn neus voorbij vliegen.

‘Dat kunnen we alleen maar weten als we gaan kijken,’ zegt Jochen.

‘Ja, laat ons dat doen! Misschien vinden we de schatten van je voorouders. We gaan meteen na school een kijkje nemen.’ Joerie wordt weer heel enthousiast.

‘O … Oké!’

‘Ja, het zou toch wel mooi zijn als we de schat vinden,’ denkt Jochen bij zichzelf.

‘Keicool!’ roept Joerie en hij geeft zijn vriend een stevige klap op zijn schouders.

‘Gek!’ roept Jochen.

Hij probeert terug te meppen, maar Joerie duikt onder zijn armen door en weg is hij.

Wanneer iedereen na de speeltijd naar de klas terugkeert, loopt Iezabel voor Jochen uit. Ze babbelt met haar beste vriendin Liezelotte. De meisjes gieren het uit van de pret. Wat zou hij Iezabel graag vragen waarom ze zo’n plezier heeft. Maar dat durft hij niet. Hij sloft achter hen aan de klas binnen.

Hoofdstuk 3. OP ONDERZOEK

Joerie en Jochen staan om half vijf aan de kerk. Joerie heeft zijn vader verteld dat hij naar Jochen gaat om zijn huiswerk te maken. Jochen heeft tegen zijn moeder gezegd dat hij naar Joerie gaat. Zonder deze leugentjes zouden ze op deze donkere novemberdagen na schooltijd niet meer van huis mogen. Nu begint het bij de jongens te kriebelen. Geraken ze binnen in dat herenhuis? Wat gaan ze daar aantreffen? Komen daar nog mensen? Zal iemand hen ontdekken? Zal iemand hen wegjagen? Of erger, zal iemand hen overvallen?

‘Vooruit, Jochen, we beginnen eraan! Wie weet welke schatten we in dit huis vinden?’

‘W … wie weet?’

‘We gaan het huis beter niet langs de voordeur binnen. Daar kunnen ze ons zien,’ meent Joerie.

Er komen auto’s, fietsers en voetgangers door de Burgemeesterstraat. Tegenover het herenhuis liggen de voetbalvelden en de voetballers haasten er zich naartoe voor de avondtraining. De jongens moeten langs de achterzijde proberen binnen te geraken. Rechts van het huis groeit dicht struikgewas. Daar kunnen ze niet langs. Maar aan de linkerkant is er een brede inrit. Het is ondertussen helemaal donker geworden. De schijnwerpers die op de kerktoren achter het herenhuis gericht staan, verlichten ook de tuin. Zo kunnen de jongens nog een beetje zien waar ze lopen. Overal zien ze de grillige schaduwen van de kale takken van de bomen. Hier en daar staan levensgrote beelden op hoge sokkels. Het lijkt wel of zij de jongens ieder moment zullen bespringen. Het gras is overdekt met een dikke laag rotte, bruinzwarte herfstbladeren en overal ligt vuilnis, papier, plastic, hout… Achter de tuin ligt het kerkhof… De achtergevel van het huis heeft twee deuren. In het midden is er een grote groene deur. In de lagere achterbouw zit een bruine deur. Die staat op een kier...

‘Hierlangs,’ fluistert Joerie.

Hij trekt Jochen aan zijn jack. Jochen wordt steeds onzekerder en wrikt zich los. Joerie duwt tegen de deur. Die schuurt over de vloer, maar met wat kracht gaat ze verder open.

‘Kom we gaan naar binnen.’

‘A … als het moet!’

‘Allez, komaan, schijtluis!’

Dat laat Jochen zich niet zeggen en hij schuifelt voorzichtig achter Joerie aan. Eenmaal binnen, pakt hij Joerie bij de mouw. Joerie vindt dat niet erg. Zijn vriend zo dichtbij geeft hem een gevoel van veiligheid. Het wordt nu toch wel heel erg spannend. De vloer van het bijgebouwtje heeft het patroon van een dambord met zwarte en witte tegels. Hij is bijna helemaal bedekt met oud papier. Een geurmengsel van vocht, inkt en schimmels snijdt hen de adem af. De jongens houden hun hand voor de mond om de smerige stank niet te ruiken. Omdat het vertrek maar een klein raampje heeft, kunnen ze haast niets zien. Joerie haalt zijn mobieltje uit zijn broekzak en schakelt de zaklamp in. Hij doorzoekt het vertrek. Links ziet hij een deur naar een tweede kamer. Die hangt helemaal uit haar hengsels. Joerie vermoedt dat zij nu in de bijkeuken staan en dat het volgende vertrek de keuken zelf is.

Joerie trekt Jochen achter zich aan en stapt het volgende vertrek binnen. Dat is veel groter. Er staat een aanrecht met een waterpomp. En ook hier ligt oud papier. Het is stevig bij elkaar gebonden in stapels, klaar voor vervoer. Door de grote keukenramen valt het licht van de schijnwerpers bij de kerk naar binnen.

‘Valt je niets op, Jochen?’

‘Neu…! Wat moet er opvallen?’

‘Je zei toch dat er van je familie al jaren niemand meer in dit huis geweest is.’

‘Ja! En wat dan nog?’

‘Wat doen dan die pakken papier hier? Hoe komt het dat in de deuropening geen spinnenwebben hangen? Er moeten hier nog maar pas andere mensen geweest zijn.’

Joerie trekt een krant uit een stapel papier, houdt hem in het licht van zijn zaklamp en leest de datum.

‘Zie je wel! Dit papier is maar enkele weken oud. Nu weten we zeker dat hier nog steeds mensen komen.’

Joerie is trots op zijn ontdekking. Hij voelt zich nu een echte detective. Jochen is er minder gerust in.

‘Dadelijk worden we nog betrapt!’

‘Hoezo?’

‘Die mensen van dat papier kunnen hier elk moment binnenkomen. Je ziet toch dat er nog een hele berg papier verpakt moet worden.’

‘Ach wat! Het is al laat. Het is donker. En niemand heeft hier iets te zoeken. Dit huis is toch van jouw familie?! Of hebben jullie het misschien verhuurd aan zo’n papierophaler?’

‘Niet dat ik weet.’

‘Wel dan! Mensen die hier komen, willen ook niet betrapt worden. Ze zullen ook voorzichtig zijn.’