 2023 Miet Wertelaers

ISBN 9789460796784

Uitgeverij Het Punt

Baasrodestraat 118

9200 Dendermonde

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie of welke andere wijze ook zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

Miet Wertelaers

Margot

Het kon ook jou overkomen

2023

Terwijl ze nog even nasoest voelt Margot de warme zonnestralen op haar huid. Ze opent moeizaam haar ogen. Het deuntje van de wekkerradio dat te snel crescendo gaat, maakt haar wakker. Ze heeft niet zo best geslapen. Omstreeks half drie is ze wakker geschrokken door een harde bons gevolgd door een rauwe schreeuw. Nadien hoorde ze iemand huilen. Ze geraakte moeilijk terug in slaap en bleef zich afvragen vanwaar dat nachtelijke lawaai kwam en wat er gebeurd zou kunnen zijn. Het houdt haar nog steeds bezig. Maar daar heeft ze nu de tijd niet voor want om negen uur wordt ze in het ziekenhuis verwacht.

Een week geleden ontdekte ze bij toeval een knobbeltje in haar borst. Geschrokken belde ze haar huisarts die haar op zijn beurt doorverwees naar de gynaecoloog. Gelukkig had ze snel een afspraak gekregen. Hij stelde haar meteen gerust maar voor alle zekerheid liet hij toch een mammografie nemen. ‘In haar familie komt er geen borstkanker voor, ze is nog maar vijfentwintig en de meeste vrouwen krijgen pas op latere leeftijd borstkanker,’ spreekt ze zichzelf moed in. Sindsdien leeft ze met stress. Wat staat er haar nog te wachten? Ze neemt snel een douche, kleedt zich aan en steekt haastig een halve boterham in haar mond. Voor een koffie heeft ze geen tijd, die zal ze later op het werk drinken.

            Terwijl ze zich een weg baant in het drukke ochtend-verkeer en de files zoveel mogelijk probeert te vermijden via haar zo gekende binnenstraatjes, overloopt ze in gedachten het laatste jaar. Nog niet zo lang geleden heeft ze zich een eigen appartement kunnen veroorloven. Het had niet veel gescheeld of ze had ernaast gegrepen. Gelukkig stond het nog te koop als ‘kijkappartement’. Het was al ingericht maar dat deerde haar niet, integendeel het bespaarde haar een pak tijd en zorgen. Haar appartement maakt deel uit van een vrij nieuw wooncomplex dat in een rustige straat en kort bij haar werk is gelegen. Het heeft een aparte stijl en bestaat uit vier los van elkaar staande gebouwen met een mooi aangelegde gemeenschappelijke binnentuin. Onder de tuin bevindt zich de garage van het ganse complex. Van daaruit zijn de verschillende gedeelten bereikbaar.

            Ze vindt vlot een parkeerplaats nabij het ziekenhuis en rept zich naar de dienst radiologie. Ze is snel aan de beurt. Voor alle zekerheid neemt de radioloog ook nog een echografie. Met een bang hart wacht ze op de uitslag. Na een half uurtje hoort ze dat het waarschijnlijk een fibro-adenoom of een goedaardige bindweefsel-knobbel is. Oef! De resultaten worden nadien nog gecontroleerd door een tweede onafhankelijke radioloog. Pas daarna zou ze de officiële uitslag ontvangen. Maar niettemin is ze heel opgelucht. Ze kijkt op haar uurwerk en stelt vast dat ze moet voortmaken want het is bijna tien uur dertig en ze heeft een meeting op kantoor.

Terwijl ze zich naar de uitgang begeeft, beseft ze eens te meer dat ze een heel leuke en zeer gevarieerde baan als bedrijfsverpleegkundige heeft en dat haar rechtstreekse collega’s, op Sara na, best aangenaam in de omgang zijn.

De uitgang is al in zicht als ze bijna tegen Dries en Elien, haar buren, aanloopt. Ze wonen in één van de vier appartements-blokken. Margot woont in blok I en Dries en Elien in blok II. De blokken grenzen aan elkaar. Ze wonen ook allebei op de eerste verdieping

“Hé, Margot, jou hier te zien, toch niks ernstig aan de hand?” vraagt Dries nieuwsgierig.

“Neen hoor, even op controle geweest”, antwoordt ze haastig.

Het valt haar op dat Elien er niet te best uitziet, eerder bleek. Ter hoogte van haar rechter wenkbrauw ontwaart ze een kanjer van een blauwe plek en halverwege haar wang ziet ze een recente schaafwonde.

“En met jullie?” vraagt ze, haar kostbare tijd in het oog houdend.

“We zijn hier omdat ik nog even mijn knie moet laten checken na die valpartij met mijn fiets, weet je nog?” zegt Dries luchtig.

Margot heeft het gevoel dat eerder Elien aan een onderzoek toe is, maar durft dit toch niet goed te zeggen.

“Jaja, ik herinner het me”, zegt ze luisterend met een half oor.

Plots schiet haar het nachtelijk lawaai te binnen en ze vraagt aan Dries en Elien of zij die nacht rond half drie ook iets gehoord hebben. Het ontgaat Margot niet dat Elien zich ongemakkelijk voelt bij haar vraag en aanstalten maakt om verder te gaan. Dries kijkt quasi verwonderd en stamelt iets van de buren van beneden die regelmatig ’s nachts lawaai maken. De tijd dringt, en na een korte wederzijdse groet, loopt Margot naar haar wagentje.

De hele weg naar haar werk spookt deze bizarre ontmoeting door haar hoofd. Vooral de reactie van Elien vindt ze raar. Er klopt iets niet, denkt ze. Maar zo goed kent ze haar buren nu ook niet. Ze ziet Elien en Dries regelmatig in de traphal of op straat. Ze zijn steeds vriendelijk maar als ze Dries alleen tegen komt heeft ze eerder een vervelend gevoel. Bij een gesprek komt hij steeds korter naar haar toe en dat voelt ongemakkelijk aan. Zijn vrouw vindt ze een innemende persoonlijkheid, ze heeft altijd wat te vertellen en kan goed luisteren. Margot weet dat ze geen kinderen hebben en dat ze daarom hun grote huis op het platteland verkocht hebben om een twee slaapkamerappartement te kopen.

Intussen is Margot aangekomen aan het statige verzekeringsgebouw gelegen in één van de hoofdstraten van de stad. Door de grote ramen schijnt de zon maar matig binnen want er zijn zonnescreens. Op de vijfde verdieping stapt ze uit de lift. Het is een redelijk lange gang, hier en daar opgefleurd door een felgekleurde plantenbak. Het geheel heeft een frisse look en breekt de eentonigheid. In de gang komt ze de bedrijfsarts tegen, die net terugkomt van een bezoek aan een verzekeringskantoor. Een jonge werknemer is twee dagen geleden plots omgekomen in een zwaar auto ongeval. Hij laat een echtgenote en twee jonge kindjes na.

Haar collega’s verpleegkundigen zijn al in het vergader-lokaal en bespreken druk wat ze de laatste week professioneel meegemaakt hebben. Ze bekijken samen met de bedrijfsarts de lijst van de personeelsleden die langer dan vier weken met ziekteverlof zijn. Deze worden telefonisch gecontacteerd of krijgen een huisbezoek van een verpleegkundige. Zo verneemt Margot dat de zus van Elien die tewerkgesteld is op de Human Relations afdeling, ziek thuis is. Ze weet van Elien dat haar zus Lize in hetzelfde gebouw werkt als zij. Het huisbezoek aan Lize wordt aan haar toegewezen.

Na een drukke en vermoeiende dag is Margot blij naar huis te kunnen. Maar tot overmaat van ramp blokkeert de lift. Gelukkig laat de technische dienst niet te lang op zich wachten en valt de file op de weg al bij al nog mee.

Eens thuis wil ze beginnen aan een lekker fris slaatje als haar GSM rinkelt. Ze ziet op het schermpje dat het Vik is, een vriend van in de humaniora. Dood van de honger overweegt ze even om niet op te nemen en later terug te bellen. Maar haar nieuwsgierigheid haalt het en ze neemt op.

“Hoi Margot, alles goed me jou?”

“Hey Vik, blij jou te horen! Dat is ook weer al even geleden hé!” zegt ze blij. “Bij mij is alles in orde. Hoe gaat het nog met jou?” Ze luistert even naar de verhalen van Vik en vraagt dan: “En hoe gaat het nog met ‘De bende van ellende’?” Het betrof een groepje jongeren van de humaniora waar Vik deel van uitmaakte en waarvan de leden vroeger gekend waren voor het kattenkwaad dat ze uithaalden. Maar ze waren één voor één uitgegroeid tot voorbeeldige adolescenten en hielden nog steeds contact met elkaar.

“Ook toevallig dat je naar hen vraagt, Margot. Ik wou je juist vragen of je zin had om mee te helpen bij een actie voor een goed doel. De gemeente heeft ons gevraagd om een handje toe te steken bij een evenement van het woonzorgcentrum ‘Avondzon’ verbonden aan het OCMW. Zij vieren hun vijftigjarig bestaan. Als oud-leiding van de scouts hebben we ons geëngageerd om mee te helpen. Wij zouden helpen bij de catering.”

“Dat lijkt me leuk Vik, dan zie we elkaar nog eens terug. De laatste keer heb ik moeten afhaken omwille van ziekte en ik vond dat echt doodjammer. Wanneer zou het plaatsvinden?”

“De laatste zondag van mei.”

            “Een momentje”, zegt ze terwijl ze even in haar agenda kijkt. “Ja, dat moet lukken!” op mij mag je rekenen. Ik kijk er echt naar uit om jullie terug te zien!”

Vik vertelt nog honderduit over de andere leden van de groep. Het is een leuk gesprek. Na een halfuur wachten kan het slaatje eindelijk in haar fel protesterende maag verdwijnen. Met Vik een babbeltje slaan is meestal aangenaam. Ergens spreekt hij haar wel aan. Hij is groot, slank, sportief en heeft het hart op de juiste plaats. Bovendien kan hij heel goed luisteren en kan ze altijd op hem rekenen als ze met iets zit. Hij is niet bepaald knap maar straalt een zekere authenticiteit uit. Ze mag hem wel, maar of dat wederzijds is daar heeft ze momenteel het raden naar. Hoewel, toen hij in zijn derde jaar burgerlijk zat liet hij op een zotte avond eens vallen dat hij haar leuk vond en dat hij haar wel zag zitten. Maar zij was op dat ogenblik helemaal niet toe aan een relatie en misschien was haar reactie een beetje te koel geweest en liet hij toen haar antwoord voor wat het was.

Met het leuke vooruitzicht heel de bende binnenkort terug te zien en terugblikkend op wat Vik haar nog verteld had kruipt ze omstreeks drieëntwintig uur uitgeteld in haar bed. Wegens het warme weer voor deze tijd van het jaar besluit ze het raam in haar slaapkamer open te laten.

Drie uur later is ze weer wakker. Ze hoort luide stemmen en hard gegiechel. Waarschijnlijk weer enkele beschonken jongelui uit de verderop gelegen wijk, vermoedt ze. Normaal valt ze dan weer snel in slaap maar de vele koppen koffie in de loop van de dag doen er geen goed aan. Dan maar even uit bed stappen, overweegt ze. Blijven liggen heeft toch geen zin, heeft ze onlangs ergens in één of ander tijdschrift gelezen. Het beste is opstaan en een beetje lezen of rustig iets doen tot de slaap zich van zelf weer aandient. Ze gaat zonder het licht aan te steken naar de keuken om een theetje te zetten. Terwijl ze zich naar de keuken begeeft kijkt ze even door het raam van de woonkamer en ziet aan de overkant van de straat een zwarte wagen staan met de koplampen nog aan. Haar nieuwsgierigheid neemt de bovenhand. Ze kijkt naar buiten en ziet een zwarte BMW met daarin een vrouw en een man die elkaar hartstochtelijk kussen. Doordat de wagen juist onder een verlichtingspaal geparkeerd staat heeft ze er een redelijk goed zicht op. Wie zou dat kunnen zijn? Niemand van de buren heeft dergelijke auto. Ze draait de Venetiaanse stores wat bij om een beter zicht te krijgen en ziet dat het Dries is die in de auto zit. Maar is dat Elien die hij in zijn armen houdt? Deze dame heeft lang haar. Ze gelooft haar ogen niet en kijkt nog eens door de stores. Niet te geloven! Je moet maar durven: zomaar zitten te flikflooien onder het appartementsgebouw waar je woont. Gelukkig kunnen ze haar niet zien in het donker.

Margot vraagt zich af wie deze dame met een BMW serie 3 kan zijn? Hoe komt het dat Dries afgezet wordt voor zijn appartement? Hij heeft toch zelf een wagen, een Mercedes, waar hij te pas en te onpas over opschept. Ze vindt wat ze gezien heeft vooral heel erg voor Elien, dat verdient ze niet.

Ze blijft nog even kijken en dan stapt iemand uit aan de passagierszijde. Het is wel degelijk Dries. Ze heeft het goed gezien en ze begrijpt het niet goed. Dries en Elien zie je meestal samen en ze lijken een doodgewoon koppel al is Dries in haar ogen een beetje een stiekemerd. Ze weet dat hij als verkeersleider in de lucht-verkeerstoren van Zaventem werkt en onregelmatige werkuren heeft. Elien is verzorgende in het plaatselijke kinderdagverblijf ‘Het kapoentje’ en is daar graag gezien.

Het nachtelijk opstaan heeft haar blijkbaar niet direct geholpen om terug een slaperig gevoel te krijgen, integendeel. Door wat ze gezien heeft is ze nog meer opgejaagd dan voor ze uit bed stapte. Ze heeft vooral te doen met Elien. Het lijkt haar heel erg door je partner bedrogen te worden. Meestal voelt Margot zich als single goed in haar vel maar op zo een moment mist ze toch een maatje. Iemand bij wie ze haar emoties kwijt kan en met wie ze samen het voorval met Dries kan bespreken. Ze probeert datgene wat ze gezien heeft ergens een plaats te geven en maant zichzelf aan tot rust want morgen heeft ze nog een drukke dag.

                                                 * * *

Voor hij de hall van het appartementsgebouw binnen gaat, steekt Dries nog vlug een sigaret op. Hij geniet nog na van de gezellige avond die is geëindigd zoals hij het zich had voorgesteld. Dat heeft hij toch weer netjes voor elkaar gekregen. Het enige vervelende was dat er enkele luidruchtige jongelui voorbijkwamen en op het raam klopten op het moment dat hij en Hanne elkaar hartstochtelijk kusten. Maar ze hadden die jongelui volkomen genegeerd en gewoon voortgedaan.

Sinds kort is Hanne in zijn leven. Hij voelt zich helemaal herboren. Hoewel hij nog maar net veertig is geworden, zich in de fleur van zijn leven bevindt en zijn libido nog behoorlijk hoog is, is er thuis nog maar weinig te beleven. Elien voelt zich meestal moe na haar dagtaak in ‘Het kapoentje’. Van veel intimiteit is er geen sprake meer. Hij heeft haar al meermaals voorgesteld om deeltijds te werken zodat ze meer tijd zouden hebben voor elkaar. Zijn royaal loon laat dat zeker toe. Maar alle gesprekken daarover lopen uit op wederzijds onbegrip en een ruzie is nooit veraf. Zoals twee dagen terug toen het bij hem zo hoog zat omdat Elien hem een dikke egoïst had genoemd. Ze had hem verweten dat zij heel het huishouden moest runnen en dat hij na het werk meestal, met zijn voeten op de salontafel, TV keek. Hij weet dat ze in feite gelijk heeft maar zijn zoveelste poging om er een gezellige avond van te maken was uitgedraaid op een handgemeen en ja, er waren klappen gevallen. Hij heeft al zeker twee maanden ‘niet gemogen’ en dat valt hem zwaar. Hij vindt wel dat Elien dat niet verdiende en daarom probeerde hij het ’s anderendaags goed te maken maar dat was op een koude steen gevallen. Sindsdien is het beeld zonder klank.

Maar nu is er Hanne, die als kersverse stagiaire verkeers-leider onder hem staat. Vanaf hun eerste ontmoeting was zijn hoofd op hol geslagen. Mooi, blond, halfweg de twintig, single en vlot in de omgang. Ze hebben hetzelfde uurrooster en na het werk blijven ze meestal even napraten. Zo ook vandaag, het werk was gedaan om twintig uur. Normaal zou hij gaan squashen met zijn vriend, Lander. Maar zijn wagen staat in de garage voor een klein onderhoud. Hij heeft aan zijn vriend gevraagd om hem na het squashen thuis te brengen. Maar intussen had hij Hanne overtuigd om samen iets te gaan eten. Hij had zijn vriend, Lander, dan maar met een smoesje afgescheept. Bovendien had hij nu een reden om zich door Hanne thuis te laten brengen.

Ze waren een kleinigheid gaan eten in een brasserie niet ver van de luchthaven en hij had duidelijk meer gedronken dan goed voor hem was. Aangekomen voor het appartementsgebouw, kon hij het niet nalaten het flirterig gedrag van Hanne te beantwoorden met een hartstochtelijke zoen. Ze stribbelde wel even tegen maar hij sprak haar lieve woordjes toe. Uiteindelijk liet ze zich helemaal gaan in zijn innige omhelzing. Bewust dat hij fout bezig was had hij met een snelle blik gezien dat alle lichten in het appartementsgebouw gedoofd waren. Behalve bij Margot daar brandde nog licht in haar slaapkamer. Dit was toch wel vervelend. Wat als zij hem met Hanne gezien had? Maar hij zou er zijn avond niet door laten vergallen. Hij zou bij gelegenheid langs zijn neus weg eens vragen of ze die bewuste nacht niet goed geslapen had.

Vik draait zich nog eens om in zijn bed. Het gesprek met Margot heeft hem veel meer beroerd dan hij zelf wil toegeven. In feite vindt hij haar nog steeds een leuke meid. Hij kent haar al van in hun studententijd. In het begin dat hij haar leerde kennen was ze nogal verlegen, bijna mensenschuw. Ze heeft een niet zo gemakkelijke jeugd gehad. Haar moeder was vrij vroeg overleden, ze was pas zes meende hij zich te herinneren. Haar vader leerde al snel een andere vrouw kennen met wie hij binnen een paar maanden getrouwd was. Margot heeft zich nooit goed gevoeld bij haar stiefmoeder en de band met haar vader verwaterde. Haar oma langs moederszijde was haar grote toeverlaat. Die heeft haar voor het grootste deel opgevoed.

In feite heeft hij nog niet zoveel liefjes gehad en de meeste relaties hebben maar een paar maanden stand gehouden. Slechts eenmaal heeft hij geleden onder een relatie omdat zijn toenmalig liefje het bruusk had afgemaakt. In zijn derde jaar had hij even zijn oog op Margot laten vallen. Hij had toen een kleine poging ondernomen om de vriendschap wat aan te scherpen maar in die periode kwam haar grootmoeder te overlijden, waardoor hij niet verder aangedrongen had.

 De afspraak voor het goede doel eind mei ziet hij nu als een tweede kans om nog eens te polsen naar meer dan een goede vriendschap. Dit vooruitzicht maakt hem blij. Hij ziet wel wat het wordt.

* * *

Margot haast zich langs de trap naar de garage. Ze probeert zo weinig mogelijk de lift te gebruiken. Vandaag gaat ze EHBO les geven in een groot filiaal van de verzekeringsmaatschappij. Elk jaar krijgen de cursisten een opfrissingscursus. Buiten de syllabus heeft ze nog heel wat mee te nemen aan didactisch materiaal en dus sleurt ze een zware tas mee. Misschien had ze toch beter de lift genomen. Ze voelt haar allesbehalve uitgeslapen en voelt zich niet goed door die ontdekking van de voorbije nacht.

Margot komt aan in de garage en de toegangsdeur naar blok II gaat open. Ze ziet onmiddellijk dat het Dries is. Haar maag knijpt toe en ze voelt zich bleek wegtrekken. Dat ontbreekt er nog aan. Ze begint ijverig in haar handtas te zoeken naar iets dat er niet is en hoopt zo Dries te ontlopen. Te laat. Hij merkt haar op en komt haar richting uit.

“Goede morgen Margot, zo vroeg al op weg?”

“Ook een goede morgen”, stamelt ze. Jij bent precies ook een vroege vogel, niet?”

“Ja, deze week heb ik de vroege shift. Ik zal mij nog moeten haasten om op tijd op de luchthaven te geraken. In feite heb ik mij verslapen, ik was nogal laat thuis. Zeg, heb jij twee nachten terug die jongelui ook gehoord die zoveel lawaai maakten?” vraagt hij quasi achteloos.

“Ja, dat was niet min hé!” zegt ze snel. Margot trekt haar stoute schoenen aan en vraagt terloops terwijl ze hem goed in het oog houdt: “En heb jij toen ook die zwarte BMW gezien die aan de overkant geparkeerd stond? Er zat een verliefd koppel in en ze waren niet de weg aan het zoeken, als je het mij vraagt. Hier in de buurt heeft toch niemand zo een auto, denk ik?” Ze probeert de reactie van Dries in te schatten. Intussen is hij dichter bij haar komen staan en kijkt haar strak aan. Zo hij al verschiet, dan laat hij toch niets blijken, de gluiperd.

“Neen, dat is mij niet opgevallen, maar ja hier komen wel regelmatig eens koppeltjes parkeren in de straat. Hier is ook niet veel verkeer ’s avonds. Sorry Margot, nu moet ik er echt vandoor.”

 Terwijl hij haar blijft aankijken ziet ze hem precies denken: ‘zou ze nu iets gezien hebben of niet?’ Dries geeft haar nog een kneepje in haar schouder terwijl hij haar indringend aankijkt en maakt zich uit de voeten met een snelle ‘saluut’. Ze vindt het maar niks dat hij zo vrijpostig is. Zijn indringende blik boezemt haar een beetje angst in. Niettemin is ze verwonderd van haar voortvarendheid. Dat ze die vraag nog maar heeft durven stellen aan Dries! Maar haar solidariteit met Elien haalt het van haar beklemming bij het zien van Dries. Nu ja, wat kan hij haar maken? Hij kan er maar eens goed over nadenken wat voor soort heerschap hij is.

Het is al drie dagen geleden dat Margot Dries in de garage heeft gezien. Door de drukte op de medische dienst heeft ze nog amper aan het voorval gedacht. Vandaag heeft ze verschillende huisbezoeken gedaan, ze is ook bij de zus van Elien langs geweest. Ze werd er hartelijk ontvangen. Het eerste halfuurtje hebben ze het voornamelijk over Lize ’s operatie gehad. Haar baarmoeder werd verwijderd. Lize voelt zich al veel beter en hoopt binnen enkele weken het werk te hervatten. Daarna begint ze te vertellen over haar zus. Lize weet dat ze in hetzelfde appartementsgebouw wonen.

“Mijn zus en ik, wij zijn heel verschillend.” begint Lize haar verhaal. “We zijn echt tegenpolen. Elien is veel te braaf en te volgzaam. Ze springt ook altijd in de bres voor een ander, je kunt haar niets mis vragen. En ze is gek van kinderen. Het is niet voor niets dat ze in de kinderopvang werkt. Spijtig dat ze zelf geen kinderen heeft. Maar Dries wil geen kinderen en weet je: zijn wil is wet. In het begin dat ze verkering hadden, vroeg ze mij eens wat ik van Dries dacht. Ik heb verschillende malen getracht haar op andere ideeën te brengen maar ze was stapelzot van hem. Ons Elien heeft ook niet zo een goede gezondheid, weet je, ze is vrij dikwijls eens thuis met het ene of andere kwaaltje. Dries houdt niet echt rekening met haar en als er een feestje of gezellig samenzijn is, gaat hij heel vaak alleen op stap. De laatste tijd blijft hij ook wel eens een nachtje weg. Onder ons gezegd en gezwegen. Ik denk dat hij een affaire heeft.”

Margot houdt zich van den domme. Maar Lize is zo ingenomen door het verhaal over haar schoonbroer en zijn escapades dat ze toch niets zou merken. Haar mededogen met Elien wordt er alleen maar groter door.

Het is begin mei. Het is nu al anderhalve maand schitterend weer. Gisteren heeft Margot het bevrijdend antwoord ontvangen van de tweede onafhankelijke radioloog dat het knobbeltje in haar borst goedaardig is. Zolang ze geen definitief uitsluitsel had voelde ze een zekere onrust over ‘wat als?’ Maar nu weet ze het zeker. Daarom wordt dit weekend echt ‘mijn weekend’, denkt Margot. Het voorbije jaar is ze nog veel bezig geweest met haar appartement verder in te richten en wat spulletjes bij te kopen. Ze heeft bij de verhuis van haar vroegere studiootje naar haar huidige appartement vooral antieke kastjes en wat snuisterijen van haar overleden oma meegebracht. Haar oma is vier jaar geleden overleden na een zware val in het WZC. Ze heeft veel afgezien. Hoewel Margot haar doodgraag zag, is ze heel opgelucht dat haar oma niet lang heeft moeten lijden en dat ze zachtjes op de palliatieve afdeling is ingeslapen. Haar oma was haar alles, zij heeft haar grotendeels opgevoed tot wie ze nu is. Margot is haar hiervoor heel dankbaar. Vaak denkt ze nog met weemoed terug aan die mooie jaren met haar oma.

Vandaag heeft ze afgesproken met Birgit, haar beste vriendin. Ze horen elkaar af en toe via de telefoon. Het zijn altijd korte gesprekjes vanwege Birgits drukke en onregelmatige uurrooster in het ziekenhuis. Margot weet ook nog niet veel over haar nieuwe vriend Joris. Maar vandaag gaan ze met dezelfde trein naar Oostende. Margot stapt op in Leuven en Birgit in Brussel Noord. Eens opgestapt zal Margot haar laten weten in welke wagon ze zit, zodat Birgit haar kan vinden. Zo kunnen ze al vanaf het eerste moment gezellig bijpraten.

Het is een blij weerzien. Op de trein gaat hun gesprek over koetjes en kalfjes. Ze vinden het moeilijk om vertrouwelijke gesprekken in een publieke ruimte te hebben.

Eens aangekomen in Oostende zoeken ze naar jaarlijkse gewoonte eerst een gezellige barista op. Margot weet dat Birgit Joris heeft leren kennen via een datingsite en dat hij enkele jaren ouder is dan zij. Meer niet.

“En vertel me nu eens wat meer over Joris, Birgit?” vraagt Margot nadat de ober een cappuccino heeft gebracht. “Ik ben echt benieuwd hoe het met jullie gaat.”

“Dat is een lang verhaal hoor! Je weet hoe ik hem heb leren kennen? Het is een knappe man en ik viel redelijk snel voor zijn charmes. Zijn leeftijd schrok mij wat af, hij is vijftien jaar ouder dan ik.”

“Echt, is Joris vijftien jaar ouder dan jij?”

“Ja hoor, hij had echter een niet bepaald ‘koosjer’ verleden waar ik niets van wist. In het begin was hij daar zeer zwijgzaam over. Zelfs zozeer dat ik op een bepaald moment eraan dacht de relatie te beëindigen. Na mijn aandringen gaf hij dan toch één en ander prijs. Aanvankelijk was hij gedetacheerd aan de luchtmachtbasis van Kleine Brogel in Peer. Hij had daar een administratieve functie. Het zich toe-eigenen van een groot aantal afgedankte PC’s alsook het vervalsen van de boekhouding leverden hem een strafblad en een voorwaardelijke straf op. Hij kreeg dan ook met onmiddellijke ingang zijn ontslag om dringende reden. Met zulke papieren is het natuurlijk niet simpel om terug werk te vinden.”

Margot schrikt toch behoorlijk van het verhaal van Joris en snapt niet wat Birgit in hem ziet. Ze kan zich voorstellen dat de moeder van Birgit, als ze dit zou weten, niet gelukkig zou zijn met zo een toekomstige schoonzoon.

“En heeft Joris dan uiteindelijk nog werk gevonden?”

“Ja, hij kende iemand bij DHL die een goed woordje voor hem heeft gedaan en zo is hij daar, na maanden zonder inkomsten, terug aan het werk kunnen gaan. Hij heeft zich nu opgewerkt tot adjunct-diensthoofd van de binnenlandse koerierdienst.”

“En had Joris voordien een relatie, heeft hij kinderen?”

“Ja, hij was getrouwd en heeft één dochter van vijftien. Het gebeuren heeft hem zijn relatie gekost en zijn dochter ziet hij maar sporadisch. Zijn ex heeft alles in het werk gesteld zodat hij zijn dochter zo min mogelijk zou zien. Zij had dan ook niet nagelaten hem in een slecht daglicht te stellen. Hij heeft veel verdriet omdat hij zijn dochter zo weinig ziet. Hij onderneemt wel allerhande pogingen om contact met haar te houden maar dat schijnt niet zo goed te lukken.”

“Amaai Birgit, wat een verhaal … ik ben er niet goed van! En dat heeft jou niet weerhouden verder te gaan met Joris?” vraagt Margot.

“Ik vind dat iedereen een tweede kans verdient”, antwoordt Birgit moedig.

Birgit en Margot kennen elkaar al van in hun studententijd. Zij hebben geen geheimen voor elkaar. Dus durft Margot even doorvragen. Ze wil ook niet dat haar beste vriendin in haar ongeluk loopt.

“En zou je dan graag kinderen willen met Joris?” vraagt Margot benieuwd.

“Joris zou graag nog een kind hebben maar ik houd de boot nog af. Ik heb moeite met het feit dat hij een voorwaardelijke straf gekregen heeft. Gezien zijn proeftijd nog niet voorbij is en die voorwaardelijke straf nog altijd van toepassing is, ben ik toch voorzichtig.. Indien hij nog een soortgelijk delict begaat of de voorwaarden die de rechter heeft gesteld negeert, kan de straf alsnog tot uitvoering gebracht worden. Je weet maar nooit. Mijn biologische klok tikt nog niet. Maar genoeg over mij gebabbeld nu. Hoe gaat het met jouw liefdesleven? Al een nieuwe vriend?”

“Je weet dat de relatie met Tom afgesprongen is omdat hij stiekem een relatie begonnen was met een verre kennis van mij. Ik had het helemaal niet door hoewel ik vond dat hij de laatste maanden wel heel veel moest overwerken. Toen is er bij mij een belletje gaan rinkelen en ben ik hem na zijn werk gaan opwachten. En wat ik gevreesd had werd bewaarheid. Aan de ingang stond een geblondeerde jonge dame met strakke jeans en een topje dat niets aan de verbeelding overliet, hem op te wachten. De manier waarop ze elkaar begroetten zei me genoeg.”

“En hoe heb je hem er dan mee geconfronteerd?”

“Wel ik had op het moment dat ze elkaar innig kusten mijn mobieltje in de aanslag en heb het tafereel vastgelegd. Het was heel confronterend. Maar ik wou het kunnen bewijzen. En ja, maar goed ook want hij ontkende het eerst in alle toonaarden. Ik heb hem onmiddellijk gezegd zijn boeltje te pakken. Hij zei dat het niets te betekenen had en dat hij mij echt graag zag. Maar mijn vertrouwen was volledig weg. Sindsdien ben ik terug single en het bevalt me wel nu ik mijn eigen stulpje heb.”

“En geen oog op de ene of de andere knappe gast?” vraagt Birgit al lachend.

Margot besluit Birgit toch maar iets over Vik te vertellen. Hoelang ze hem al kent en dat ze goede vrienden zijn maar elkaar de laatste tijd weinig zien. Ook dat Vik een tijdje geleden een oogje op haar heeft gehad. Maar ze was er toen niet op ingegaan omdat ze toen te veel verdriet had over haar pas overleden oma. Ze was toen ook helemaal niet bezig met relaties. Al haar vrije tijd ging naar het bezoeken van haar zieke oma.

Margot vertelt ook het verhaal van Dries en Elien en over de soms bangelijke houding van Dries.

“Let maar goed op”, zegt Birgit, “want zulke mannen deinzen voor niets terug als je hen een strobreed in de weg legt.”

“Ik ben op mijn hoede”, zegt Margot. “Ik ken nog wel een paar gevechtstechnieken als het moet. Mijn oma stond erop dat ik als tiener een verdedigingscursus ging volgen en dat heeft me mentaal toch sterker gemaakt.”

“Hopelijk moet je die technieken nooit gebruiken!”, antwoordt Birgit.

Op dat moment brengt de ober hun bestelling. Daarna gaat het gesprek enkel nog over hun werk. Ze hebben samen gestudeerd voor verpleegkunde maar zijn nadien een totaal andere richting ingeslagen maar ze hebben maar een half woord nodig om elkaar te begrijpen.

* * *

Elien is al naar haar werk vertrokken want ze heeft een vroege shift. Dries heeft een recuperatiedag en heeft tot tien uur geslapen. Gezien de spanningen met Elien van de laatste weken heeft hij niet veel goede nachten gehad. Zijn pogingen om de vrede te herstellen lopen telkens op niets uit. Als ze woorden hadden was Elien zelden rancuneus geweest. Maar ja ‘zijn losse handjes’ hebben blijkbaar een diepe wonde geslagen, denkt hij. Zou dat de enige reden zijn of is er meer aan de hand? Hij denkt dat ze iets vermoedt. Je weet maar nooit of Margot haar iets verteld heeft. Margot is helemaal zijn type niet, daarvoor heeft ze niet genoeg sexappeal. Maar ze is in ieder geval niet op haar mondje gevallen. Eén ding is zeker: met Hanne tot hier komen is niet voor herhaling vatbaar.

Hij schenkt zich een tweede kop koffie in en gaat voor het raam staan. Zo heeft hij zicht op de gemeenschappelijke tuin. Die ziet er prachtig uit met al die kleuren. De tuinier heeft een paar dagen terug het gras afgereden en het onkruid uitgetrokken. Terwijl hij de tuin bewondert ziet hij mensen op de gelijkvloerse verdieping van blok III .

Het appartement staat al een tijdje te koop maar sinds kort staat er ‘verkocht’ op de affiche. Nu komt er blijkbaar toch iemand wonen. Hij is zeer benieuwd naar wie het appartement zal betrekken. Is het een gezin of een alleenstaande, zijn het jonge of oudere mensen? Hij ziet twee mannen, vermoedelijk verhuizers en een man van een jaar of veertig, misschien ook jonger, in strakke jeans en een sweater. Maar daarmee weet je nog niet wie er komt wonen.

            Na die bewuste nacht waarop Hanne hem had thuisgebracht, hebben ze nog een aantal keer afgesproken maar dan op een plaats waar niemand hen kan herkennen. Het is een brasserie juist over de taalgrens en ze noemen het hun ‘overspelcafé’. Ze kunnen er mooie wandelingen maken in de bossen. Het is beter dat niet te veel mensen op de hoogte zijn van hun affaire. Aan zijn vriend, Lander, heeft hij verteld dat hij een spierscheur in zijn voet heeft en voorlopig niet kan squashen. Nu moet hij alleen nog zorgen dat het een beetje leefbaar wordt met Elien. En als het niet meer houdbaar is kan hij nog altijd weggaan, eens zijn relatie met Hanne goed zit. Hij heeft spijt van zijn uithaal naar Elien. In feite verdient Elien dit niet, maar zijn geduld is op. Hij is het beu afgewezen te worden omdat zij steeds te moe is en geen zin heeft om te vrijen. Een scheiding is financieel geen goede zaak want Elien heeft het grootste deel van hun vermogen binnengebracht. Hij heeft wel een goed loon maar de meeste bezittingen behoren haar toe. Hij zal zien wat de toekomst brengt.

* * *

Terwijl ze zich klaarmaakt om te gaan werken geniet Margot nog na van haar dagje met Birgit. Ze vindt dat het altijd zo gezellig keuvelen is met haar. Ze verstaan elkaar met een half woord en hebben zowat dezelfde levensopvattingen. Dat wil niet zeggen dat ze het altijd met elkaar eens zijn. Soms kunnen ze serieus opkomen voor hun mening maar hun gesprekken verlopen altijd in respect voor elkaar. Getuige het gesprek over Joris. Margot zou nooit in relatie gaan met een partner met zo een verleden. Maar ze respecteert de keuze van Birgit en zal er zijn als ze haar nodig heeft.

            Elien heeft ze niet meer gesproken sinds ze haar met Dries in het ziekenhuis tegengekomen is. Ze heeft haar nog eenmaal bij de bakker gezien. Ze stond twee plaatsen voor haar. Behalve een ‘goedendag’ en ‘tot ziens’ is er niets gezegd. Margot heeft de indruk dat Elien haar wat ontwijkt en zich schaamt. De bult op haar voorhoofd is nu geel verkleurd, de schram is bijna genezen. Ze vraagt zich nog steeds af wat er gebeurd is. Zou Dries losse handjes hebben? Dat zou ze erg vinden.

Vandaag helpt Margot de bedrijfsarts met medische onderzoeken. Ze vindt dit een leuk werk om te doen. Zo leert ze de werknemers beter kennen. Haar collega, Sara, zal het EHBO lokaal voor haar rekening nemen. Personeelsleden die ziek worden op het werk en kleine fysische of psychische problemen hebben kunnen hier terecht voor verzorging of voor een bemoedigend gesprekje.

Sara is al aanwezig als Margot toekomt. Ze is druk doende met de eerste patiënt. Die blijkt op weg naar het werk met de fiets gevallen te zijn. Margot vraagt of ze kan helpen. “Ze kan het alleen aan”, zegt Sara. Margot roept de eerste van het lijstje van ‘vijfjaarlijkse onderzoeken’ binnen.

De rest van de dag vliegt voorbij, het ene na het andere personeelslid dient zich aan voor het medisch onderzoek. Ook Sara heeft haar handen vol. Iedereen wil vandaag blijkbaar een bezoekje brengen aan de medische dienst! Bovendien moet Sara ook nog uitrukken voor iemand die op zijn werkplek onwel is geworden. Een iets oudere werknemer blijkt een hartinfarct door te maken. Na onderzoek moet hij met de ziekenwagen afgevoerd worden.

            Sara is een van haar drie collega’s verpleegkundigen. Zij is diegene waar ze het minst graag mee samenwerkt. Ze probeert steeds een voetje voor te hebben bij de bedrijfsarts.. Sara houdt ook weinig rekening met haar collega’s, Machteld en Steven, die elk een gezin hebben. Zo vult ze in het begin van het nieuwe jaar alle verlofdagen en brugdagen in die haar interesseren. Dat is nu al twee jaren na elkaar gebeurd. Machteld en Steven zijn hier al meermaals tegen in gegaan. De bedrijfsarts probeert dan te bemiddelen maar dat lukt amper. Sara is dominant en dat wringt in het team.

Eens in de wagen denkt Margot aan haar nieuwe buurman, Bart. Die is sinds kort komen wonen in blok III. Ze had vernomen dat hij weduwnaar is en een dochtertje van zes heeft, waarvoor hij nu alle zorgen moet opnemen. Hetzelfde overkwam haar vader toen Margot ongeveer dezelfde leeftijd had. Ze had het heel moeilijk met het gemis van haar mama. Gelukkig deed haar papa veel moeite om voor haar te zorgen, althans in het begin. Wel werkte hij lange dagen en Margot moest in de voor- en naschoolse opvang blijven. Dat duurde in haar ogen verschrikkelijk lang. Het enige lichtpuntje was woensdagnamiddag want dan kwam haar oma langs moederszijde haar van school afhalen. Zij ging met haar naar de speeltuin, ze maakten samen cakejes en soms gingen ze een ijsje eten in de ijssalon om de hoek. Dat waren hoogdagen voor Margot. In de vakantie moest ze meestal naar een of ander kamp en dan zag ze haar papa nog minder dan tijdens het schooljaar. In het tweede leerjaar had ze een heel lieve juffrouw die niet gehuwd was. Stiekem hoopte ze dat zij ooit haar nieuwe mama zou worden als papa over zijn verdriet heen was. Niets was minder waar.

Op zekere dag was het lentefeest op school en haar papa vertelde dat hij een verrassing voor haar had. Heel benieuwd, was ze al dagen op voorhand opgewonden. Op dat lentefeest werd ze voorgesteld aan een mevrouw, die ze helemaal niet kende, ze heette Marthe. Ze was in het gezelschap van haar zoontje, Frederik, die iets jonger was dan Margot. Een verwend nest, vond ze. Hij wilde aan elk kraampje iets kopen en als het niet mocht stampte hij met zijn voeten op de grond of was hij heel onbeleefd tegen zijn mama. Margot ’s papa vertelde haar later op de avond dat Marthe nu haar nieuwe mama zou worden. Maar Margot wilde nog helemaal geen nieuwe mama en zeker niet deze mevrouw met haar verwend zoontje. Haar protest haalde natuurlijk niets uit en enkele maanden later huwde hij met Marthe en werd Frederik haar stiefbroertje. Nadien kreeg ze er nog een halfzusje bij, Kim. Margot zag dat oma veel verdriet had omdat haar papa, haar mama zo snel vergeten was en nu lief deed met Marthe. Margot voelde zich ellendig in dat nieuw samengesteld gezin en klampte zich nog meer aan haar oma vast. Oma zag haar verdriet en kon met haar schoonzoon regelen dat ze voor en na schooltijd bij haar kon blijven. Soms werd dat ook een weekend en op termijn verbleef ze meer bij haar oma dan in haar nieuwe thuis. Ze zag haar papa minder en minder. Af en toe sprong hij bij oma binnen en bracht iets leuk voor haar mee. Als er een feestje was nam hij haar een dagje mee naar zijn nieuwe gezinnetje. Ze vond het erg dat hij zo lief deed met Marthe en tegen haar sprak over: ‘je mama’ hier en ‘je mama’ daar. Het deed ook pijn dat haar zoontje nu ‘papa’ zei tegen haar papa. In de jaren die volgden is hun band nooit echt beter geworden. Ze ziet hem nog een paar maal per jaar maar heeft er nu vrede mee. Het verdriet om haar lieve oma is echter nog tastbaar aanwezig en stemt haar soms nog heel droevig.

* * *

Vik komt net terug van een bezoekje aan zijn ouders. Vandaag is hij nog eens op tijd kunnen vertrekken van zijn werk. Het zijn drukke dagen als je als projectleider werkt in een telecombedrijf. Binnen zijn studies als burgerlijk ingenieur heeft hij voor de specialisatie elektro-werktuigkunde, optie elektronica, gekozen. Hij vindt het nog steeds een boeiende materie. Zijn rechtstreekse baas is zeer tevreden en heeft hem verzekerd dat hij kans heeft op een promotie. Hij woont sinds een half jaar zelfstandig en huurt een grote studio op een paar kilometer van zijn werk. Voorlopig doet hij zijn verplaatsingen met de fiets. En als hij een auto nodig heeft is er nog altijd Cambio, de deelauto, of leent hij het wagentje van zijn moeder.

Margot is niet meer uit zijn gedachten geweest sinds die avond dat hij haar gebeld heeft om te helpen bij de viering van het WZC. Hij krijgt altijd een blij gevoel als hij aan haar denkt. Het is nog veertien dagen tot het feest van het vijftigjarig bestaan van WZC ‘Avondzon’. Volgende maandag is er een vergadering gepland waar ook de vrijwilligers op uitgenodigd worden. Dan ziet hij Margot. Maar misschien kan hij haar een paar dagen voor de vergadering eens vragen om iets te drinken. Ja, dat lijkt hem een goed idee. Onmiddellijk na het avondeten zal hij haar bellen.

* * *

In tegenstelling tot vorige week is het vandaag druilerig weer. Margot stapt met redelijke tred naar de verderop gelegen supermarkt en botst bij het binnenkomen op Elien, die duidelijk opschrikt.

“Dag Elien, wat een weertje hé! Het ziet er de volgende dagen ook niet te best uit.”

“Hallo Margot, het is al even geleden dat we elkaar nog gezien hebben. Hoe gaat het met je?”

“Met mij gaat het goed hoor!”

Margot trekt haar stoute schoenen aan en vraagt heel meelevend:

“Ik zie dat je kwetsuren in je gezicht zo goed als verdwenen zijn. Je ziet er nog amper iets van! Je hebt laatst precies een goede ‘totter’ gemaakt.”

Elien lijkt een beetje van slag en zegt iets van ‘over de stofzuiger gevallen en op de salontafel terechtgekomen.’

“Zou het kunnen dat het van zondag op maandag was, in de week dat we elkaar in het H. Hartziekenhuis tegenkwamen?”, vraagt Margot verder. “Toen hoorde ik ’s nachts een slag en een schreeuw gevolgd door gehuil.”

“Ja, dat zou kunnen”, zegt Elien, met een zekere aarzeling.

Margot vermoedt dat Elien weet dat ze haar geen blaasjes moet wijsmaken.

“Maar Elien, stofzuig jij ’s nachts? Kon je niet slapen?” vraagt Margot achteloos.

Elien bekijkt haar met tranen in de ogen en zegt:

“Het zit niet goed tussen Dries en mij. Hij is vaak boos en wordt nu ook agressief.”

Margot heeft met Elien te doen maar beseft dat de ingang van de supermarkt niet de beste plaats is om dit gesprek te voeren.

“Elien, zou het je kunnen helpen als je er eens over komt praten? Misschien op een avond als Dries een late shift heeft?”

“Ja, dat zou fijn zijn. Ik wil er mijn zus, Lize, niet mee belasten. Die is zelf nog herstellende en verder zou ik niet weten aan wie het vertellen. Het is niets waarmee je te koop loopt. Jij hebt waarschijnlijk al gelijkaardige situaties gehoord op je werk, neem ik aan. Als het jou schikt kan het voor mij morgenavond, zo rond negentien uur?” zegt Elien hoopvol.

            “Ja hoor, dat lukt wel. Veel sterkte en tot morgen.”

Margot ziet wat opluchting bij Elien. Ze recht precies haar schouders en stapt verder.

Als Margot de garage binnenrijdt ziet ze een man een bestelwagen uitladen en alles op een steekwagen plaatsen. Naast hem staat een meisje, waarschijnlijk zijn dochtertje.

“Jij bent waarschijnlijk de nieuwe bewoner?” zegt Margot terwijl ze de auto afsluit. “Ik ben Margot en woon in blok II”, stelt ze zich voor.

“En ik ben Bart, en dit is Lente, mijn dochtertje. Ze is erg benieuwd om de andere bewoners te leren kennen. Ze vraagt zich af of er hier nog andere kindjes wonen.”

“Alvast welkom allebei”, zegt Margot met een brede glimlach. “Dag Lente, ik denk dat je geluk hebt want hier wonen nog een paar gezinnen met kinderen van jouw leeftijd. Hoe oud ben jij? Je ziet er een flinke meid uit.”

“Zeven jaar en half, mevrouw. En zijn er ook meisjes bij?” vraagt Lente vol verwachting. Margot bevestigt de vraag van Lente. Zij en Bart praten nog even verder over de samenstelling van de andere gezinnen en waar de kortst bijzijnde winkels zich bevinden.

Daarna gaat ze zoals gewoonlijk naar boven met de trap. Ze doet de voordeur van haar appartement dicht en op dat moment gaat haar mobieltje. Het is Vik! Die weet ook zijn moment te kiezen, denkt ze. Haar avondmaal zal andermaal moeten wachten!

“Hey Margot, stoor ik niet?”

“Dag Vik, helemaal niet. Fijn je te horen. Hoe gaat het met je?”

“Prima. Margot, een tijdje geleden heb ik jou gevraagd om te komen helpen de laatste zondag van mei voor de feestviering in het WZC. Volgende maandag vindt om negentien uur de eerste vergadering met het feestcomité plaats. Zie je het nog altijd zitten om te komen?”

 “Ja hoor, beloofd is beloofd”, zegt Margot enthousiast. Ze is blij hem te horen.

            “En als we nu eens volgend weekend een terrasje doen en een kleinigheid eten, zo kunnen we wat bijpraten?” vraagt Vik hoopvol. “Ik zie het anders helemaal zitten om eens samen weg te gaan.”

            “Akkoord, als we vooraf een grote wandeling maken. Dat is goed voor de gezondheid en zo wordt onze honger nog wat aangescherpt.”

            “En eindigen we met een vier gangen menu”, zegt Vik al zwanzend.

Margot vindt het fijn de stem van Vik nog eens te horen. Hij heeft een aangename stem en weet steeds de juiste toon aan te slaan. Bovendien kan hij goed luisteren. Ze nemen afscheid en spreken plaats en uur af. Margot loopt naar de keuken en vindt dat ze bij haar maaltijd een glaasje wijn heeft verdiend. Dat telefoontje van Vik kwam op het juiste ogenblik, denkt ze. Het maakt haar verdriet om wat Elien wordt aangedaan, draaglijker.

De dag na hun gesprek belt Elien stipt om negentien uur aan. Ze ziet er moe en eenzaam uit. Ze zetten zich in de salon en Margot zorgt voor een drankje. Eerst wisselen ze een paar nieuwtjes uit en dan zegt Elien prompt:

“Weet je Margot, ik zie het helemaal niet meer zitten met Dries. Hij is grof tegen mij. Ik kan niets meer goed doen. Ik kom afgepeigerd thuis van mijn werk, heb zin om in mijn zetel te ploffen maar moet dan nog aan het huishouden beginnen.”

“En kan je de taken niet verdelen?” vraagt Margot aan Elien.

“Dat zou je denken. Dries vindt dat zijn werk als verkeersleider heel wat van hem vraagt en dat hij ’s avonds recht heeft op ontspanning.”

“Maar een ganse dag voor baby’s en peuters zorgen is toch ook vermoeiend,” weerlegt Margot zijn argumentatie.

“Weet je wat hij laatst geantwoord heeft, als ik aangaf, dat ik moe was? Je wou toch zo graag kinderen. Nu kan je voor kinderen zorgen en ben je altijd moe. En dan moet je weten Margot, dat hij nooit kinderen heeft gewild.”

Margot vindt dit een heel gemene opmerking van Dries. Dat hij geen aardige man is, had ze al ondervonden, maar dit was toch grof.

“Heb je er nooit aan gedacht om minder te gaan werken Elien?”

“Toch wel, maar ik doe mijn werk zo graag. Het is het enige wat ik heb. Ik kan die kindjes moeilijk loslaten. Daar werken is mijn lang leven. Ik weet het gewoon niet meer Margot!”

            “Misschien kan een poetsvrouw een hulp zijn?” probeert Margot.

            “Soms denk ik dat hij mij gewoon beu is en een ander heeft”, zegt Elien verdrietig.

Nu komen we op gevaarlijk terrein, denkt Margot. Ze houdt haar gezicht zo neutraal mogelijk en vraagt of ze daar reden toe heeft?

            “Ik kan het niet bewijzen maar mijn buikgevoel zegt me dat er iets is.” Dries is niet meer de man waarmee ik getrouwd ben. Vroeger droeg hij mij op handen en was elke gelegenheid goed voor een verrassing: een bloempje, een etentje, een citytrip. Nu zit hij hele dagen aan zijn PC en als ik in de buurt kom zet hij de PC af of verandert hij van scherm. Ik vermoed dat hij naar porno kijkt hoewel ik ook al een scherm van Unibet zag voorbijkomen.” Margot kijkt haar vragend aan.

“Unibet?” vraagt Margot.

“Ja, dat is een online site om te gokken.”

            “Elien, waarom ben je in het begin voor Dries gevallen? Wat trok je zo in hem aan?” wil Margot weten.

            “Tja, hij was een mooie man, had veel sexappeal en ik keek naar hem op. Ik was nog jong en had niet veel ervaring met jongens. Dries was mijn eerste liefje. Hij is trouwens vijf jaar ouder dan ik. Doorheen de jaren ondervond ik dat zijn wil meestal wet was en voor de lieve vrede ging ik daar in mee.”

“Misschien zou een bemiddelaar kunnen helpen? Die kiest geen partij en tracht de belangen van ieder in balans te brengen. Het kan het proberen waard zijn Elien.”

“Ik sta daar eventueel voor open. Maar dat krijg ik aan Dries niet verkocht. We hebben in het verleden eens een moeilijke tijd gehad. Ik heb toen voorgesteld om een psycholoog of een therapeut te raadplegen. ‘Voor mij geen psy, nu niet en later ook niet. No pasaran!’, was zijn antwoord. “Weet je Margot, ik ben al blij dat ik mijn hart eens heb kunnen luchten. We zullen wel zien waar we uitkomen.”

“Ik vind wel Elien, dat je meer voor je zelf moet opkomen. Jij hebt evenveel inspraak in het huishouden als Dries en weet, je bent hier trouwens altijd welkom.”

Margot zag de situatie nog niet onmiddellijk ten goede keren. En dan wist Elien nog niets van wat zij die bewuste avond had gezien.

Het weer valt redelijk mee als Margot en Vik een grote wandeling maken in een bos in de buurt van het huis van Vik. Het bos ligt op een plateau en van op de autosnelweg zie je twee futuristische schotelantennes die het luchtverkeer van Zaventem in goede banen leiden. Het is de ideale plaats voor een wandeling en de plaatselijke jeugd kan er spelen. De sfeer tussen hen is opperbest en ze hebben het goed samen. Vik vertelt honderduit over zijn werk. Margot luistert met veel aandacht. Hij is een begenadigd verteller. Het is al voorbij achttien uur maar het zonnetje geeft nog genoeg warmte. Ze besluiten even te zitten op een afgezaagde boomstam in het speelbos, ook wel ‘Vossenhol’ genoemd. Vik komt dicht bij haar zitten en ze voelt zich even onwennig. Ze voelt de hele wandeling al wat spanning in de lucht hangen.

“Margot, ik vind jou een leuke jonge vrouw”, zegt Vik helemaal uit het niets. “Ik zou jou graag beter leren kennen.”

Margot kan het niet goed wegsteken dat ze hem ook leuk vindt. Ze steunt met haar beide handen op de boomstam. Ze voelt een vinger die haar hand eventjes aanraakt. Ze trekt haar hand niet weg en Vik haakt met zijn pink in haar pink. Het hart van Margot maakt een sprongetje en ze zegt: “Ik ben blij dat je het vraagt Vik. Ik zou jou ook graag beter leren kennen.” De rest van hun wandeling lopen ze hand in hand. Margot vindt het heerlijk zo bij elkaar. Ze heeft het gevoel alsof ze zwevend het eetcafé bereikt.

“Zullen we toch maar afzien van een viergangenmenu?” zegt Vik al schertsend verwijzend naar hun telefoongesprek van een paar dagen eerder. Ze kiezen voor scampi’s met pikante tomatensaus en tagliatelle. Met een wit Italiaans wijntje bezegelen ze hun start als nieuwbakken koppeltje. Margot heeft de indruk dat ze elkaar goed aanvoelen, ze hebben ook veel gemeenschappelijke interesses. Haar avond kan niet meer stuk. Het is ver na twaalven als Vik haar met de fiets naar huis begeleidt. Hij neemt haar gezicht in zijn grote sierlijke handen en drukt heel zachtjes een kus op haar lippen. “Tot maandag, lieve Margot”, zegt hij. Ze ziet hem verder en verder verdwijnen in het licht van de volle maan. Ze is in de zevende hemel. Zijn kus brandt nog steeds op haar lippen. Wat een zalig gevoel, denkt ze terwijl ze binnengaat.

* * *

Hanne staat in de badkamer en maakt zich op. Het is zaterdagmorgen. Om 10 uur heeft ze een afspraak met Dries. Hij komt haar voor het eerst bij haar thuis afhalen. Sinds een klein jaar heeft ze zich een mooie rijwoning kunnen aanschaffen, mede door de financiële bijdrage van haar ouders en een royaal bedrag uit de erfenis van haar grootouders. Het huis is recent verbouwd en goed onderhouden. De vorige eigenaars waren vijftigers. Een scheiding noopte hen tot de verkoop. De badkamer zou ze liever anders zien en ook de keuken draagt niet direct haar voorkeur weg. Ze is al blij dat de prijs meeviel en dat ze zelf in het huisje niet te veel aanpassingen heeft moeten doen.

Dries doet er een half uurtje over om tot bij haar te geraken, althans als het verkeer mee zit. Sinds Dries in haar leven is gekomen is er veel veranderd. Voordien heeft ze verschillende vriendjes gehad maar dat waren allemaal jonge kerels. De meesten waren niet toe aan een vaste relatie. Nu is ze gevallen voor een rijpere man.

Ze herinnert zich nog goed de eerste maal dat ze aan hem werd voorgesteld. Ze was onder de indruk van zijn knapheid en zijn mannelijkheid. De vonken sloegen onmiddellijk over, ze had het gevoel dat hij haar betoverde. Als Dries kort bij haar stond om de nodige instructies te geven had ze het gevoel dat ze helemaal meegezogen werd in zijn aura, dit was haar nog nooit overkomen.

Ze kwam als stagiaire onder zijn bevoegdheid te staan en ze hadden hetzelfde uurrooster. Hij moest haar opleiden tot een volwaardige verkeersleider. Van jongs af aan was ze gefascineerd door het luchtruim. Ze had na haar secundair onderwijs op aandringen van haar ouders eerst een paar jaar rechten gevolgd maar dat lag haar niet zo. Nadien ging ze voor haar droom en volgde een opleiding van drie jaar als luchtverkeersleider. De opleiding bestond uit afwisselend enkele maanden theorie en praktijk.

Wat ze spijtig vindt is dat Dries getrouwd is en geen kinderen wil. Dit vindt ze twee mindere aspecten maar ze is nog steeds in de ban van hem. Misschien krijg ik hem wel zover dat hij wil scheiden, denkt ze. Zijn vrouw doet tegenwoordig moeilijk. En wie weet kan ik hem toch overhalen om aan kinderen te beginnen. We zien wel. Ze ziet een Mercedes stoppen en aanstalten maken om te parkeren. Dries is toegekomen.

* * *

Maandagavond kwart voor zeven, Vik staat voor de deur en Margot laat hem even binnen in haar appartement. Ze gaan samen naar de vergadering van het WZC. Het is een blij weerzien met ‘de bende van ellende’. Door haar studie als verpleegkundige is ze het contact een beetje kwijtgeraakt met deze leuke groep. Vik stelt haar voor als zijn vriendin. De anderen vinden het grandioos dat zij elkaar gevonden hebben en maken toespelingen: ‘Dat Vik toch uitein-delijk van straat is geraakt en dat een verpleegster zeker aan hem besteed is.’ Hij was vroeger nogal voortvarend en liep regelmatig met een pleister rond.

De vergadering verloopt rustig, ieder krijgt zijn taak toebedeeld. Vik en Margot spelen het klaar om zich samen in te schrijven voor de drankbedeling op de dag van de viering. Ze blijven met de bende nog even napraten, daarna gaat ieder zijn weg.

Margot en Vik blijven nog even achter en genieten van elkaar. Vik slaat zijn armen om haar, ze voelt zich veilig bij hem. Hij is heel teder en fluistert lieve woordjes, het is net of ze zweeft. Dit mag wat haar betreft uren duren. Het wordt een lange innige kus. Plots beseffen ze dat het morgen werkdag is. Ze vinden het moeilijk elkaar los te laten.

* * *

Vandaag is het de beurt aan Margot om het lokaal van de EHBO te bemannen. Het eerste uur ziet ze weinig personeelsleden. Tijd om haar administratie bij te werken, want ze loopt een beetje achterop. Ze heeft immers in de voorbije weken vooral medische onderzoeken gedaan. Haar collega Machteld was een paar dagen uitgevallen en het werk moest herverdeeld worden. Sara vult vandaag de geneesmiddelenkast aan. Ze komt Margot even meedelen dat ze naar de apotheker gaat en vraagt hoe haar weekend geweest is. Margot straalt en kan amper wegsteken dat ze een lief heeft.

            “Je bloost”, zegt Sara, “heb je iets te vertellen? Heb je misschien ‘een touche’ gehad?” Margot was niet van plan iets te vertellen, ze vindt dat het daarvoor nog iets te vroeg is. Maar Sara dringt aan, ze kan niet meer terug.

            “Zo zou je het kunnen noemen, ja. Ik heb een vroegere vriend terug gezien en het klikt gewoon.”

            “Raar dat je dan niet eerder voor hem gevallen bent. En waarom denk je dat het nu wel zal lukken?” flapt Sara eruit.

Margot heeft al onmiddellijk spijt dat ze het verteld heeft. Ontwaart ze daar een zekere jaloezie? Sara kan vaak bot uit de hoek komen. Ze probeert nog wat meer nieuws aan Margot te ontfutselen maar Margot wordt net op tijd gered door de telefoon.

            “Je houdt me op de hoogte hé?” zegt Sara dwingend en ze begeeft zich naar de apotheek.

De rest van de dag blijft Margot zoveel mogelijk in het EHBO lokaal. Verdere vragen van Sara kan ze missen. Ze zou liever een meelevende collega hebben waar je lief en leed mee kan delen. Maar ja, ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is.

* * *

Dries komt thuis. Hij heeft vandaag de vroege shift gehad. Hij hoopt op zijn gemak naar de Giro d’ Italia te kijken. Het wagentje van Elien staat voor de deur geparkeerd. Wat heeft dat te betekenen? Hij komt de woonkamer binnen en ziet Elien languit op de sofa liggen. Ze lijkt te slapen. Hij gaat korter bij en ze opent haar ogen. Hij ziet onmiddellijk dat ze geweend heeft.

            “Ah Dries”, zegt ze en ze begint terug te wenen.

            “Wat scheelt er?” vraagt hij allesbehalve vriendelijk. Het staat hem helemaal niet aan dat ze thuis is en zijn plannen doorkruist.

            “Het hoofd van het kinderdagverblijf heeft me deze morgen naar huis gestuurd. Ik kon helemaal niet meer functioneren. Ze zei dat ik een afspraak moest maken met mijn huisarts. Ik ben deze voormiddag bij haar geweest en zij heeft me drie weken thuis gezet. Daarna zal ze mijn toestand evalueren.”

            “Functioneren, functioneren, wat bedoel je daarmee?” zegt hij zonder een sprankel begrip.

            “Ik kan mijn hoofd niet bij mijn werk houden, Dries, ik had bijna een baby laten vallen. Ik was ook een flesje aan een ander kindje vergeten te geven. Zo kan het niet verder.”

            “Je gaat me nu toch niet vertellen dat het zo een zwaar werk is dat jij doet! Het werk dat ik doe is toch van een ander niveau. Als ik iets verkeerd doe kan dat grote gevolgen hebben en veel mensenlevens kosten. Dat is pas precair!”

            “Dries, ik wil het niet hebben over welk werk het belangrijkste is. Ik wil je gewoon zeggen dat door het geven van die klap in mijn gezicht, waardoor ik op de salontafel gevallen ben, voor mij een grens overschreden is. Ik vind dit niet kunnen. Je hebt je ook niet verontschuldigd. Je hebt gewoon de draad weer opgenomen zonder meer, dat heeft me heel hard geraakt.”

            “Ja, in feite had ik dat niet mogen doen. Mijn geduld was echter op omdat ik steeds een ‘nee’ krijg als ik wil vrijen.”

            “Ik begrijp dat Dries, maar ik ben gewoon doodop als ik thuiskom en kan amper ademhalen, als jij al laat voelen dat je zin hebt. Jij bent dan al even thuis en ontspannen.” Elien twijfelt even en doet dan een voorstel om de lieve vrede.

            “Misschien kunnen we het huishoudelijk werk onder ons verdelen ofwel nemen we een poetsvrouw?” probeert Elien.

Dries heeft helemaal geen oren naar een oplossing. Hij is er helemaal niet mee opgezet dat Elien weken zal thuiszitten en dat ze hem kan controleren. Als verkeersleider heeft hij geen volledig uurrooster. Door de aard van het werk zijn rustpauzes nodig en is een hele dag werken niet aan de orde. Bovendien zullen de afspraakjes met Hanne nu in het gedrang komen. Tot nu toe kon hij ook gedurende de dag met haar afspreken. Elien werkt in het kinderdagverblijf. Soms heeft ze de vroege en soms de late shift. Hij daartegenover heeft vaak vrije halve dagen. Als ze samen thuis zijn vraagt ze bovendien regelmatig wat hij op de PC aan het doen is. Ze heeft al eens gevraagd of hij porno kijkt. Ja, wat wil je als je niet mag vrijen, denkt hij wrevelig. Sinds kort is hij ook gestart met gokken. Maar met kleine bedragen, want hij wil geenszins veel geld verliezen. Hij heeft al een paar malen een leuk bedrag gewonnen maar heeft ook al verloren. Neen, Elien moet terug aan het werk. Hij is niet meer vrij als zij thuis is.

            “Waarom ga je niet een paar weken naar je zus, die zit ook thuis? Dan kunnen jullie samen een beetje klagen”, zegt hij. Elien ziet in dat verder discussiëren geen zin heeft en begeeft zich al wenend naar hun slaapkamer. Dries kijkt naar de koers zoals hij gepland had.

* * *

‘Nu nog enkele kleine kasten op zijn plaats zetten en wat kleren uitpakken van Lente en mij. Dan is het welletjes voor vandaag’, besluit Bart. Hij heeft Lente voor een paar dagen naar zijn ouders gebracht. Die wonen tachtig kilometer verder. Voor een directe opvang voor zijn dochter kan hij moeilijk op hen rekenen. Gedurende de vakantieperiodes gaat ze er wel regelmatig een weekje logeren. Ze vindt dat heerlijk want oma en opa vangen dan ook nog andere neefjes en nichtjes op. Ze komt steeds met leuke verhalen terug en vraagt steevast bij haar thuiskomst wanneer ze nog eens mag gaan logeren. Morgen, zondag, zal hij haar terughalen. Hij is blij dat Lente terugkomt maar het komt hem niet goed uit. Op het werk had hij een heel drukke week achter de rug. Na zijn werkuren moest hij nog een kastje afhalen in de meubelzaak. Maar dat is er niet van gekomen. Dat is dus voor morgen. Hij geraakt echter niet op tijd in de opvang. Zou hij aan Margot durven vragen om Lente een paar uren op te vangen? Hij weet dat ze een vast uurrooster heeft, dat had ze hem laatst verteld, en de school ligt op haar weg naar huis. Wie niet waagt niet wint. Eerst even met Lente overleggen maar dat zal geen probleem zijn, denkt hij. Lente vindt Margot immers een ‘toffe’. Dat weet hij want ze zijn Margot al een paar maal in de garage of op weg naar de supermarkt tegen gekomen. Margot nam steeds de tijd om met Lente even te praten en dat vond ze fijn.

            Het is nu twee jaar geleden dat Ellen, zijn vrouw, verongelukt is. Een tegenligger was frontaal op haar autootje ingereden. Ze was op slag dood. Ze was drie maanden zwanger van hun tweede kindje, het zou een jongetje geweest zijn. Ze hadden er zo naar uitgekeken. Heel zijn leven was toen in elkaar gestort. De eerste maanden had hij als een zombie geleefd. Gelukkig waren zijn ouders enkele maanden bij hem komen inwonen en hadden de zorg voor Lente overgenomen. Het was een verschrikkelijke tijd. Hij had zijn baan als psycholoog aan het Geestelijk Gezondheids-centrum een tijdje moeten stop zetten. Zijn baas had alle begrip getoond en had hem deeltijds werk gegeven in een meer administratieve functie. Pas na zes maanden had hij zijn baan als psycholoog terug opgenomen. Het raakt hem nu nog steeds als hij gezinnen begeleidt waar de onderliggende verstandhouding zoek is. Hij weet hoe hard het leven kan zijn en hoe belangrijk het is te genieten van elke dag.

Margot popelt om het nieuws van Vik en haar aan Birgit te vertellen. Ze voegt de daad bij het woord en belt haar op goed geluk af. Ze weet in feite nooit welke shift Birgit heeft. Ze heeft geluk, na twee beltonen neemt ze op.

            “Hallo Birgit, stoor ik niet?” vraagt ze blij gezind.

            “Neen hoor, leuk dat je belt!” antwoordt Birgit. “En welk goed nieuws kom je brengen? Ik hoor aan je stem dat je goed gezind bent.”

            “Je weet dat ik je vorige keer over Vik verteld heb, hé?”

            “Ah ja, die gast van ‘de bende van ellende’. Heeft hij een einde gemaakt aan je ellende van single zijn”, vraagt Birgit al lachend.

            “Ja, dat kan je zo stellen. Hij heeft me uitgenodigd voor een avondje uit. We zijn eerst gaan wandelen en daarna hebben we lekker gegeten met een glaasje wijn erbij. We hebben een heel leuke avond gehad. En van het één kwam het ander.”

            “Het ander? Ben je al zover?”

            “Maar neen, jij zotje. Tot nu is het gebleven bij lekkere knuffels en innige zoenen. Alles op zijn tijd hé.”

“En hoe zit het tussen jou en Joris? Alles in orde?”

“Ik wou dat ik kon zeggen dat het goed gaat. Maar dat is het helemaal niet. We wonen nu al enkele maanden samen in een leuk appartementje. Het is toch anders als je samenwoont, je ziet mekaar vaker en zit korter op elkaars lip. Joris heeft vaak heel veel stress maar langs de andere kant brengt hij te pas en te onpas dure geschenkjes voor mij mee. Ik heb hem al gezegd dat hij dat niet moet doen en dat ik hem zonder al die geschenkjes ook wel graag zie.”

“Heb je enig idee vanwaar die stress komt? Is er iets aan de taakinhoud van zijn werk gewijzigd? Of heeft hij meer werk dan vroeger?”

            “Neen, ik heb het hem al gevraagd en hij beweert dat er niets is gewijzigd. Bovendien blijft hij maar druk zetten om toch maar aan kinderen te beginnen. Hij wordt er ook niet jonger op, is zijn uitleg. Hij ziet zijn dochter bijna niet en dat knaagt natuurlijk. Dat begrijp ik. Maar een kindje van ons allebei zal dat gemis niet kunnen compenseren hoogstens wat verlichten. Ik weet niet hoe het aan te pakken.”

“Als jij er nog niet aan toe bent om aan kinderen te beginnen zou ik het nog niet doen,” zegt Margot wijselijk. “Het is een veel te belangrijke beslissing. Je moet er bovendien allebei volledig achter staan. En wat zijn stress betreft, ik zou nog even aanzien. Misschien lost het probleem zich vanzelf op en maak je jou zorgen om niets.”

            “Het doet altijd zo’n deugd Margot, om zulke problemen even met jou te kunnen bepreken. Jij hebt maar een half woord nodig om een klare kijk op de dingen te hebben”, zegt Birgit weer een beetje meer opgewekt.

            “Dat is wederzijds hoor, Gitje!”

Ze praten nog wat verder over koetjes en kalfjes en Margot belooft om binnenkort nog eens af te spreken.

* * *

Elien ligt op de zetel en vraagt zich af hoe het nu verder moet. Dries en zijzelf hebben sinds ze thuisgebleven is van het kinderdag-verblijf, geen gesprek meer gevoerd. Ze voelt zich verdrietig omdat hij haar kant van het verhaal niet wil begrijpen. In deze sfeer thuis blijven heeft ook geen zin. Het zal haar herstel niet ten goede komen. Voor enige tijd bij haar zus gaan logeren is ook geen optie. De kinderen van Lize zitten allebei in de humaniora en bijna in de blokperiode. Lize is bovendien zelf nog herstellende. Misschien kan ze een weekje naar zee? Ze heeft een vriendin die een studio heeft aan de kust. Ze weet zeker dat het geen probleem zal zijn om de studio even te huren. Maar is een weekje weggaan wel een goed idee? Ergens heeft ze het gevoel dat Dries een ander heeft. Zijn houding tegenover haar doet haar dat vermoeden. Hij komt regelmatig later thuis van zijn werk. Soms is hij niet thuis als hij zogezegd een vrije dag heeft, ze weet dan niet waar hij uithangt. Ze durft er ook niet naar vragen want dat zou de toestand alleen maar erger maken en dat kan ze nu missen. En als hij thuis is zit hij bijna altijd achter zijn scherm. Maar ze ziet hem nog graag. Tot voor kort was hij nog haar beste maatje.

Misschien was de verhuis van een ruime woning naar een appartement niet zo een goed idee. Ontbrak het hem aan ruimte? Vroeger werkte hij regelmatig in de tuin. Ze hadden weliswaar een tuinier voor het grote werk maar niettemin had ze de indruk dat hij graag tuinierde. Ze kozen voor een appartement omdat er een reeks verbouwingen zat aan te komen. De keuken en de badkamer dienden vervangen te worden en de oprit opnieuw aangelegd. Dit appartement is integendeel tip top in orde. Dries wou alleen nog zonnescreens en een airco laten plaatsen. Zij vond dat niet nodig. Maar hij had al de nodige stappen gezet voor een lening bij de bank.

Omdat ze kleiner waren gaan wonen had Dries nog eens laten voelen dat er geen kinderen zouden komen. Hierdoor kwam haar kinderwens helemaal in de verdrukking. Ze is nog maar zesendertig, vijf jaar jonger dan Dries, en ze hoopt dat hij zou zwichten voor haar wens. Als ze verkering hadden werd daar nauwelijks over gesproken, verliefd als ze was. Ze ging er van uit dat later, eens ze getrouwd waren, er nog genoeg tijd was om daar over te praten. In het begin van hun huwelijk had Dries al eens laten voelen dat hij er nog niet aan toe was om kinderen te krijgen. Als het later ter sprake kwam had hij altijd een uitvlucht: ‘ik wil eerst aan mijn carrière werken’ of ‘in deze tijd zet je toch geen kinderen meer op de wereld’, of ook nog ‘de wereld is al overbevolkt genoeg en we hebben het toch goed met ons tweetjes.’ In de loop der jaren, zeker de laatste maanden, had ze er al eens aan gedacht om haar relatie met Dries te verbreken. Maar ze zag hem graag. Stel dat ze het deed, wanneer kom je dan iemand tegen waar het mee klikt en die ook kinderen wil. Ze had er haar min of meer bij neergelegd dat er geen kinderen zouden komen. Maar met de gebeurtenissen van de laatste dagen woog het gemis aan eigen kinderen haar veel zwaarder dan anders. Ze wist zich geen uitweg. Bovendien had ze zich in het gesprek met Dries ergens laten ontvallen: ‘Margot vindt dat ook.’ Het was eruit voor ze het wist. Ze had gezien dat het Dries niet ontgaan was maar hij had niets gezegd.

* * *

 Om achttien uur wordt Margot samen met de ‘bende van ellende’ verwacht in het WZC ‘Avondzon’. Nog vlug onder de douche, gemakkelijke kleding en sportieve schoenen aandoen en dan komt Vik haar thuis afhalen. Ze verheugt zich al op de avond. Veel keuvelen zal er voor hen niet inzitten. Ze zullen hard moeten werken want er wordt veel volk verwacht.

Het is inderdaad de hele avond van hier naar daar rennen. Drankjes brengen, vuile glazen ophalen, bonnetjes incasseren en in het oog houden dat je alle tafels bedient. Eén enkele keer zeurt er iemand omdat de bediening naar zijn gevoel niet vlot genoeg gaat. Maar ze blijven positief en kunnen af en toe eens een woordje tegen elkaar zeggen. Net als Vik en Margot later op de avond enkele woorden wisselen klopt er iemand op haar schouder en zegt: “Wat doe jij hier zeg?” Margot draait zich om en ziet Sara, haar collega, achter haar staan met een oudere dame.

“Dag Sara, ik had niet verwacht jou hier te zien. Mag ik je voorstellen aan Vik, mijn vriend en Vik dit is Sara, één van mijn collega’s op het werk. Vik en ik springen hier vandaag bij als vrijwilliger voor de catering.” Margot merkt dat Sara Vik van kop tot teen bekijkt. Het lijkt eerder een keuring. Ze voelt zich helemaal niet op haar gemak.

“Ik ben op bezoek bij mijn oma”, antwoordt Sara en ze stelt haar oma aan hen voor. Er ontspint zich een kort gesprek over de zorg op het werk en het vrijwilligerswerk, waar Sara het hoge woord voert en vooral Vik probeert te imponeren.

“Misschien kunnen we binnenkort eens afspreken om samen iets te drinken”, zegt Sara, zich meer tot Vik wendend dan tot Margot. Margot is helemaal niet opgezet met de uitnodiging en mompelt iets van ‘nog weinig vrije weekends’ maar Vik vindt het goed en zegt: “Ja, waarom niet!” Margot bekijkt hem en denkt bij haarzelf: ‘wat heeft Vik nu in hemelsnaam gezien in Sara?’ Bij het naar huis rijden heeft ze het er nog eventjes over met Vik.

“Vik, er moet me iets van het hart. Je weet dat Sara niet diegene is waar ik graag nog een glaasje mee ga drinken. Waarom heb jij ook niet de boot afgehouden?” Vik bekijkt haar met grote ogen en zegt: “Maar zoetje, heb je mij dat gezegd?”

            “Ja!”

“Oei, dat was mij dan ontgaan!”

“Weet dat ze het hier niet bij zal laten, Sara kennende. Heb je gemerkt hoe ze jou bekeek en bij je in de gunst wou staan?” zegt Margot enigszins verontrust.

            “Bemerk ik daar enige jaloezie?”, zegt Vik al lachend en trekt haar tegen zijn jas.

            “Neen, alleen vrouwelijke intuïtie”, antwoordt Margot.

            “Ja, daar kan ik niet tegen op hé, daar moet ik nog aan wennen. Maar zoetje, je weet toch dat ik alleen oog heb voor jou. Kom hier dat ik je eens goed vastpak”, en hij voegt de daad bij het woord.

Margot laat dit toe. Ze geven elkaar een innige zoen en ze voelt zich al veel beter. Dit was ons eerste akkefietje denkt ze, terwijl ze verder stappen.

* * *

Lente ligt in bed een boek te lezen. Het is bijna tijd om te slapen. Binnen tien minuten komt papa haar een knuffel geven en dan moet het licht uit. Ze mist nog steeds de knuffels van haar mama, ze mist haar mama nog elke dag.        

Twee jaren geleden stonden er ‘s avonds plots twee politie-inspecteurs voor de deur. Mama was even naar de winkel maar ze bleef heel lang weg. Papa en zij waren ongerust. Ze konden haar niet bereiken, ze was haar GSM vergeten, die lag nog op de keukentafel. Ze herinnert zich nog dat papa heel hard begon te huilen eens de inspecteurs binnen waren. Ze had papa nog nooit zien wenen. Er moest iets heel erg gebeurd zijn. Papa bracht haar naar de buurvrouw. Hij zou haar komen halen als de agenten weg waren. Nadien vertelde hij haar dat mama een zwaar auto ongeval gehad had en dat ze mama nooit meer zouden terugzien. Papa was heel verdrietig, zij miste haar mama ook heel erg. Mama werkte halve dagen en Lente moest daardoor nooit in de opvang blijven. Mama rook altijd zo lekker en kon heel goed verhaaltjes vertellen. Papa heeft daar niet altijd tijd voor. Nu mama er niet meer is moet papa na zijn werk ook nog zorgen voor het huishouden. Ze probeert hem te helpen door de tafel te dekken en de vaatwas uit te halen. Soms helpt ze met de was op te hangen. Papa vindt het leuk dat ze hem zo goed helpt en zegt dan steevast: ‘mijn grote meid.‘ Papa zorgt goed voor haar. Omdat hij haar niet zo vroeg van school kan komen halen moet ze elke dag in de voor- en naschoolse opvang blijven. Dat vindt ze niet zo leuk. Als haar vriendinnetjes na blijven vindt ze het wel plezierig, maar alleen dan. De andere dagen duurt het lang in de opvang. Soms komt papa haar vroeger halen en dat vindt ze fijn. Ze koken dan samen en lachen heel wat af als het misgaat in de pannen.

 Papa vertelt haar dat hij morgen nog even naar de meubelzaak gaat en dat hij niet op tijd zal zijn in de opvang. Hij vraagt of ze het goedvindt als Margot haar na school af komt halen, dan hoeft ze niet zolang in de naschoolse opvang te blijven. Ze vindt dat best een goed idee. Ze vindt Margot een toffe. Ze praat, lacht en dolt altijd eventjes met haar. Niet alle volwassenen doen dat zoals Margot.

In de residentie woont ook een mama met haar twee zonen. De jongens zijn wel een beetje groter dan zij. Waar ze vroeger woonden hadden ze minder contact met de buren. Ze is blij dat ze verhuisd zijn. En voor papa is het ook gemakkelijker. Hij moet nu minder lang rijden naar zijn werk. Ze denkt dat ze best enkele gezelschapsspelen meeneemt naar Margot. Die heeft nog geen kinderen en waarschijnlijk ook geen spelletjes. ‘Maar eerst je huiswerk maken, hé Lenteke’, heeft papa gezegd.

In de auto geniet Dries nog na van zijn eerste nacht met Hanne. Ze had hem uitgenodigd om na het werk iets te komen eten bij haar thuis. Ze zou een snelle hap klaarmaken. Daarna zou hij op tijd naar huis gaan want Elien voelde zich niet zo goed en hij heeft haar beloofd naar de apotheek te gaan voor sluitingstijd. Het was echter heel gezellig. Hanne had zich bij het thuiskomen snel omgekleed en zag er uit als een plaatje. Haar mooie blonde haren hingen los over haar schouders en ze droeg een nauw aansluitend kleedje van licht roze tricot waar haar ronde vormen goed tot zijn recht kwamen. Hij kon zijn ogen niet van haar afhouden. Ze zat tegenover hem aan tafel. Zijn ogen dwaalden steeds weer naar haar niets verhullende decolleté. Als ze opstond om iets te halen in de keuken werd hij geprikkeld door haar strak zwierend kontje. Hanne had een pittig Italiaans wijntje gekocht en schonk met gulle hand hun glazen vol. Plots kreeg hij het uur in het oog en besefte dat hij nog welgeteld een half uur had om de apotheek op tijd te bereiken. Bij het rechtstaan voelde hij dat hij te veel gedronken had en dat het niet verantwoord was om nog te rijden. Hanne vond dat helemaal niet erg en zei dat hij dan maar moest blijven slapen. Dries had tegen Elien gezegd dat hij een opleiding had in Namen. Hij belde haar om te zeggen dat zijn auto in panne stond en dat de apotheker aldus niet haalbaar was. Ze vroeg wanneer hij dan wel thuis zou zijn en of hij dan naar de apotheker van wacht kon gaan. Dries vertelde haar dat hij niet wist wanneer de wegenwacht zou komen en dat als het te laat werd hij een hotel zou boeken. Elien weende aan de telefoon en legde in. Wat was dat toch met Elien, daar was niets meer mee aan te vangen de laatste tijd, vond Dries.

Dries stelde argeloos voor op de sofa te slapen maar daar wilde Hanne niets van weten, ‘haar bed was groot genoeg’, zei ze. Ze dronken nog enkele schnaps in de salon en eindigden met nauwelijks verhullende kleding in bed. Het was lang geleden dat hij nog zo genoten had, Hanne verstond de kunst om hem alle hoeken van de kamer te laten zien. Ze kregen niet genoeg van elkaar en vrijden bijna de ganse nacht. Ze kwamen meermaals tot een hoogtepunt en vielen dan uitgeput in elkaars armen.

En nu is hij op weg naar het werk. Hij is alles behalve uitgerust na zo een hete nacht. Hij zal Hanne vandaag niet zien. Ze heeft een dagje vrij.

Eens in de operationele zaal wordt hij onmiddellijk aangesproken door zijn rechtstreekse chef. Hij moet hem volgen naar zijn bureau. Wat heeft dat te betekenen? Is er iets misgelopen waar hij geen weet van heeft? Of iets dat hij verkeerd heeft beoordeeld? Hij kan niet zo onmiddellijk een reden bedenken waarom hij bij zijn baas geroepen wordt. Het gebeurt ook zelden. Regelmatig is er wel een meeting om alle neuzen in dezelfde richting te zetten. Hij krijgt een onaangenaam gevoel.

            “Goede morgen Dries, zet je even”, zegt zijn baas droogjes weg.

            “Ook een goede morgen Raf”, zegt hij wat onzeker.

            “Kijk Dries, ik zal maar direct met de deur in huis vallen. Ik heb gehoord dat jij een relatie zou hebben met Hanne, die bij je stage loopt. Klopt dat?”

Dit had hij niet zien aankomen. Hanne en hij waren altijd erg voorzichtig geweest als het om het geheim houden van hun relatie ging. In de operationele ruimte waren ze steeds op veilige afstand van elkaar gebleven. Ze zonderden zich nooit af van de andere verkeersleiders. Ze gebruikten de maaltijden samen met de anderen. Hij kon de vraag moeilijk ontkennen maar probeerde het toch even anders voor te stellen.

“Ja Raf, laten we zeggen dat we goed overeenkomen en dezelfde interesses tonen maar een relatie? Daarbij, ik ben ook nog getrouwd hé!”

            “Ik heb nochtans uit goede bron vernomen dat een medewerker jullie vorige donderdag in de garage heeft gezien. Wat hij gezien heeft loog er niet om.”

Dries probeerde zich te herinneren wat er die dag in de garage was gebeurd. Ja, nu herinnert hij het zich weer: Hanne moest die avond op bezoek bij haar moeder. Ze konden die dag niet afspreken. Hij was er zeker van dat ze alleen waren in de garage en zijn verlangen om haar hartstochtelijk te zoenen was te groot.

“Ja Raf, ik herinner het me weer, ik ben toen even uit mijn rol gevallen en heb privé en werk niet gescheiden. Dat spijt me erg.”

“Ik mag toch aannemen dat je de huisregels hieromtrent kent, en wat de mogelijke gevolgen zijn”, zegt zijn baas.

“Ja, wat zijn de gevolgen voor mij en Hanne?” vraagt hij met een klein hart aan Raf.

“Normaal gezien kunnen jullie niet meer op dezelfde dienst werken. Ik hoop dat je begrijpt dat het niet eerlijk is tegenover andere stagiaires dat jij bij Hanne een evaluatie doet. Daarom stel ik voor dat jullie er onder elkaar over praten. Eén van jullie tweeën moet muteren naar een andere dienst. Hanne kan ook onder het toezicht van een andere stagebegeleider werken. Het moet natuurlijk in onze organisatie passen. Ik zal met Hanne ook een gesprek voeren.”

De rest van de dag heeft Dries alle moeite om zich op zijn schermen te concentreren. Hij is blij als zijn werk erop zit. Een dag duurde nooit zolang als vandaag. ‘Shit, wat een toestand,’ denkt Dries terwijl hij naar huis rijdt. En dan moet hij seffens Elien nog onder ogen komen. Hij verwenst zichzelf dat hij zich vorige donderdag niet beter kon bedwingen.

* * *

Terwijl Margot in de kookpotten staat te roeren vraagt Lente wat ze aan het klaarmaken is.

Margot is Lente onmiddellijk na schooltijd gaan afhalen. Lente had haar onmiddellijk opgemerkt op de speelplaats en vond het spannend dat iemand anders haar kwam halen. Nu tettert ze honderduit, haar mondje staat geen seconde stil. Ze vertelt over haar vriendinnetjes en over haar juffrouw die ze niet zo leuk vindt. Maar dat ze nu een vervangster hebben en dat ze dat een lievere vindt. Eens thuis aangekomen bekijkt Lente alle foto’s en postuurtjes in de woonkamer en vraagt er telkens uitleg bij of geeft zelf commentaar bij wat ze ziet. Na een poosje krijgt Margot haar toch zover dat ze haar huiswerk begint te maken. De taak van rekenen zal Margot na het eten samen met haar bekijken. En daarna zullen ze een spelletje spelen dat Lente heeft meegebracht.

“Jij hebt nog geen kindjes hé Margot”, zegt ze als ze haar dozen bovenhaalt. “Dan heb jij ook nog geen gezelschapsspelen hé?”, zegt ze wijs. Dat ze eraan gedacht heeft spelletjes mee te brengen vindt Margot slim van haar.

Margot heeft spaghetti bolognaise gemaakt en heeft nog ver-schillende porties saus over om in te vriezen.

Even na negentien uur komt Bart binnenwaaien. Lente vliegt rond zijn hals en zegt: “Papa zo een lekkere spaghettisaus heb ik nog nooit gegeten”.

“Ook een goedenavond bolletje, heb jij geluk dat je hier hebt mogen mee-eten zeg!” Het was helemaal niet de bedoeling Margot, maar toch bedankt!” zegt hij een beetje onwennig tegen Margot.

“En Bart, heb jij al eten voor deze avond? Ik heb hier nog een paar potjes saus staan om in te vriezen. Wil je er graag eentje?”

Bart is opgezet met de spaghettisaus. Hij zag er tegenop om op dit uur nog te moeten koken. Hij blijft nog een paar minuutjes nababbelen, bedankt Margot en vertrekt dan met Lente.

Een paar minuten later staat Vik voor de deur, totaal onverwachts.

            “Dag zoet, jou hier te zien? Moest je niet werken vandaag?” zegt Margot verbaasd.

            “Toch wel lieverd, maar ik ben gewoon een beetje vroeger gestopt om je te verrassen.”

            “Daar ben je dan in geslaagd. Kijk maar niet rond, het is hier nog een puinhoop”, zegt ze een beetje verveeld. “Ik heb bezoek gehad.”

“Ik dacht het al, ik zag nog net een man met een klein meisje verdwijnen in de lift. Is er misschien nog een ’lover’ op bezoek gekomen?” zegt hij al grappend.

“Ja, een ‘lover’ met een heel schattig dochtertje”, antwoordt Margot al lachend.

Ze vertelt aan Vik het verhaal van Lente en haar papa. Vik heeft ook nieuws voor haar. Hij moet volgende week voor het werk enkele dagen naar het buitenland, naar Stockholm. De collega die normaal moet gaan heeft zich plots ziek gemeld. Het is een uitgelezen kans voor hem om zich te bewijzen tegenover zijn werkgever. Hij ziet het helemaal zitten en is de rest van de avond heel enthousiast. Margot is blij voor hem.

Vik is zo een schat, hij zou niet weten wat te doen om het haar aangenaam te maken. Hij is zeer attent en toch niet opdringerig. Ook bij het knuffelen is hij heel omzichtig, hij tast haar grenzen af en ziet hoever ze wil meegaan in zijn liefkozingen. Ze gaan iedere keer een stapje verder en vinden elkaar. Dat is gewoon zalig, ze voelt zich veilig bij hem. Ze heeft het gevoel dat het niet lang meer zal duren eer ze zich totaal aan hem geeft. Ze kijkt er naar uit.

* * *

Het is nu half mei en prachtig weer. De zon schijnt elke dag van ’s morgens vroeg. Het is één van die zomers zoals er maar weinig zijn. Margot is volop aan het koken. Binnen een goed uurtje zal Birgit toekomen. Het gaat niet goed tussen haar en Joris. Margot is benieuwd maar ook een beetje bevreesd om haar verhaal te horen. Ook tussen Elien en Dries is er nog altijd een haar in de boter. Het is raar dat ze zo weinig van Elien hoort. Ze vermoedt dat ze aan Dries iets heeft laten vallen over hun gesprek. Gisteren kwam Margot toevallig in de garage toe op hetzelfde ogenblik dan Dries. Hij kwam naar haar toe, zei amper goedendag en sprak haar geërgerd aan. “Margot, het moet gedaan zijn met je te moeien met ons leven. Ik zou het zeer appreciëren dat je geen contact meer hebt met Elien. Wij zullen onze zaakjes wel zelf oplossen. Daarbij, je bent veel te jong om goede raad te geven.” Eer Margot goed beseft had wat hij had gezegd, en kon antwoorden, was hij al weg. Ze was helemaal van slag. Wat een vervelende man. Zou hij haar verdenken iets aan Elien gezegd te hebben over die bewuste avond in de auto? Hij was behoorlijk boos.

Birgit komt toe. Als Margot de deur opent ziet ze dat het wenen Birgit nader staat dan het lachen. Ze valt in haar armen en begint te snikken. Margot verschiet. Is het zo erg gesteld tussen die twee?

            “Kom Birgit, zet je eventjes, wil je een tasje vers gemaakte koffie?” vraagt Margot meelevend. Birgit knikt en Margot laat haar eventjes kalmeren terwijl ze koffie en versgemaakte cake in de keuken haalt.

            “Vertel je graag waarom je zo overstuur bent Birgit?” vraag Margot zachtjes. Al snikkend vertelt Birgit dat het van kwaad naar erger gaat tussen haar en Joris.

            “Joris heeft laatst een demotie gehad. Je weet dat hij het tot adjunct-diensthoofd van de binnenlandse koerierdienst gebracht heeft en dit dus al enkele jaren doet. Bij zijn laatste evaluatie werd hem verteld dat zijn score van leiding geven ondermaats is,” zegt Birgit al snikkend.

“En kwam deze beslissing dan helemaal onverwachts”, vraagt Margot.

“Neen, toch niet. Hij had al verschillende verwittigingen gekregen. Het kon zo niet meer verder, zijn gezag was weg. Hij behoudt wel nog zijn anciënniteit en twee jaar van zijn loon. Maar Joris voelt zich onrechtmatig bejegend en hij vindt dat zijn baas bevooroordeeld is. Joris vermoedt dat zijn baas een andere collega op die stoel wil plaatsen. Maar hij is ook boos op mij en erg tegendraads. Ik heb hem al gezegd dat als hij zo moeilijk blijft doen, ik een relatie niet langer zie zitten. Dan zegt hij ‘dat hij zichzelf iets zal aandoen en dat hij niet kan leven zonder mij’. Maar Margot, dat is natuurlijk het laatste wat ik zou willen maar ik kan toch niet bij hem blijven als hij zo blijft reageren?”

“Het is allemaal nog heel recent Birgit, ik zou het nog een beetje aanzien, de kat uit de boom kijken. Hij moet het ook een plaats kunnen geven. En ik zou als er tijd en ruimte voor is een rustig gesprek met hem aangaan. Ik zou hem zeggen dat je begrijpt dat hij boos en ontgoocheld is, maar dat jij daar niet het slachtoffer van mag zijn.”

“Joris is er al verschillende keren op teruggekomen dat ik niet weg mag gaan van hem en dat er anders dingen gaan gebeuren.”

“Welke dingen?” vraagt Margot toch een beetje ongerust.

            “Hij wou het niet verder uitleggen. ‘Je zult het dan wel zien’, zei hij. “Margot ik heb hier geen goed gevoel bij”, zegt Birgit en ze begint terug zachtjes te snikken.         

            “Birgit, dit is toch chantage, niet?” zegt Margot voor-zichtig.

Ze bespreken nog een tijdje een paar mogelijkheden om met Joris tot een goed gesprek te komen. Na het eten besluiten ze een grote wandeling te maken. Het is met pijn in het hart dat Margot Birgit terug naar huis ziet vertrekken. Ze laat haar beloven dat ze iets zal laten weten als de situatie dreigt te escaleren. Maar ze hoopt met heel haar hart dat het zover niet zal komen.

* * *

Hanne vindt het zeer spijtig maar vooral heel dom van haar en Dries dat ze niet beter opgelet hebben in de garage. Je weet nooit of er iemand in een wagen zit of stilletjes de garage in en uit gaat. Dries en zij hebben het er over. “Het is nu eenmaal gebeurd,” zegt ze, “en er moet een oplossing gezocht worden.” Ze begrijpt dat Dries’ functie niet in het gedrang mag komen. Hij moet soms meer dan tien vliegtuigen tegelijkertijd aansturen. Daarvoor moet je al jaren ervaring hebben. Zij loopt nog maar net stage. Een andere stagebegeleider zal een hele aanpassing zijn. Ze waren nu zo goed op elkaar ingespeeld. Maar het ergste is dat ze Dries minder zal zien. Dat is pas spijtig. Nu wordt ze bij Raf, haar baas, verwacht. De moed zinkt haar in de schoenen. Als ze binnen komt nodigt Raf haar uit om te gaan zitten. Hij ziet er niet boos uit.

            “Hoe gaat het ermee Hanne? Bevalt de stage je”, vraagt Raf.

            “Goed, dank U. Ik heb al veel bijgeleerd in die korte periode. Het is toch een heel verschil het echt werken in de verkeerstoren of op een simulator,” zegt ze ietwat bevreesd voor wat de volgende vraag zal zijn.

            “Dat doet mij plezier Hanne”, gaat haar baas verder. “Je komt ook goed overeen met Dries, heel goed zelfs, vernam ik”, zegt hij al lachend.” De liefde is mooi hé, maar op het werk toch iets ingewikkelder. Je weet dat onze organisatie niet toelaat dat je als koppel op eenzelfde afdeling werkt. Hier zijn de regels nog wat strikter dan ergens anders gezien de aard van het werk en de mogelijke gevolgen die eraan verbonden zijn als er iets fout loopt. Ik denk dat je dat verstaat.”

Ze knikt van ja en zegt dat ze zich schuldig voelt dat ze de regels overtreden heeft. Haar baas valt gezien de feiten, nog heel hard mee.

            “Ik veronderstel dat jullie er samen over gesproken hebben. Ik heb er ook over nagedacht. Dries laten muteren is gezien zijn kennis en lange dienstjaren moeilijk. Ik zie hem liever op zijn huidige positie. Dus stel ik voor dat jij onder toezicht van een andere begeleider gaat werken. Dat houdt ook in dat je in een andere equipe dan Dries zal meedraaien. Ik denk dat dit de beste oplossing is. Wat denk je?”

            “Ja inderdaad, Dries en ik zijn tot dezelfde conclusie gekomen. Ik aanvaard de gevolgen.”        

            “Dan is het incident gesloten, Hanne. Je begint volgende week bij Gert. Hij is ook een ervaren stagemeester. Nog een fijne stageperiode en tot een volgende keer in betere omstandigheden mag ik hopen,” zegt Raf. Met lood in haar schoenen begeeft ze zich naar de werkvloer. Zo de collega’s het nieuwtje nog niet weten, dan zal de tamtam het nodige doen.

* * *

Margot kijkt nog eens in de dossierkast om enkele dossiers van langdurige zieken die ze opvolgt, terug te vinden. Ze is er nochtans zeker van dat ze die in haar schuif gestoken heeft, maar ze liggen er niet. Misschien heeft de bedrijfsarts ze dringend nodig gehad en heeft hij in haar schuif gezocht. Bij navraag blijkt dat echter niet het geval te zijn. Ze vraagt het aan Machteld en Steven, haar andere collega’s, maar die weten van niets. Hoe kunnen die dossiers nu weg geraken, vraagt ze zich af. De medische dienst wordt steeds afgesloten als er niemand van hen aanwezig is. Enkel bevoegden hebben via een badge toegang. Vandaag ziet ze Sara. Ze zal het ook eens aan haar vragen. Ze vult in afwachting dossiers aan van de huisbezoeken die ze gisteren gedaan heeft. Daarna kijkt ze naar de agenda van volgende week om haar planning te kennen. Ze kijkt graag vooruit, zo kan ze zien wanneer ze er even tussenuit kan. Sara komt toe en is even luidruchtig als altijd. Als ze aan haar bureau zit spreekt Margot haar aan.

            “Sara, heb jij soms een paar van mijn dossiers gezien?” Margot geeft haar de namen.

            “Ah ja, die liggen in mijn ladeblok. Die zieke personeels-leden hebben gebeld toen jij op verplaatsing was en ik heb hen verder geholpen. Dus heb ik de dossiers maar bij mij laten liggen. Ik zal die zieken nu opvolgen.” Margot is heel even sprakeloos. Dit is helemaal niet de afspraak.

            “Sara, dit is niet wat er afgesproken is”, zegt ze, haar rug goed rechtend. “Als je een ziek personeelslid van een collega aan de lijn krijgt, geef je aan het zieke personeelslid een dag op wanneer je collega terug gecontacteerd kan worden. Of je zegt dat je collega zelf contact zal opnemen. Ik vind dit niet correct, Sara! Ik verwacht die dossiers binnen de kortste keren terug op mijn bureau”, zegt Margot verontwaardigd. Ze wordt niet gauw boos, maar dit is erover. “Momenteel laat ik het zo, maar de volgende maal ga ik tot bij de bedrijfsarts”, voegt Margot er nog aan toe.

            “Ja, zeg Margot, ik deed maar om goed te doen hé! Jij volgt ook altijd strikt de regeltjes.”

            “Dat heeft niets te maken met regels, dat gaat gewoon over respect. Trouwens wanneer zou je mij daarover ingelicht hebben?” zegt Margot nog steeds verontwaardigd.

 Met die Sara hebben ze het laatste nog niet gezien, denkt ze geërgerd. De andere collega’s van Margot kijken haar begrijpend aan. Hun ogen spreken boekdelen.

* * *

Gisteren heeft Elien bezoek gekregen van haar collega’s. Dat deed deugd. Ze waren heel bezorgd om haar. Hoewel ze haar graag snel terug aan het werk wilden zien, zegden ze dat ze haar tijd moest nemen om te herstellen. Het was heel leuk om te horen hoe de baby’s vooruitgang boekten en welke fratsen de peutertjes zoal uithaalden. Ze is weer een beetje bijgepraat. Over de reden van haar afwezigheid hebben ze het niet gehad. Haar rechtstreekse collega weet dat ze problemen heeft in haar relatie, maar de anderen gaan ervan uit dat ze oververmoeid is en een burn out heeft. Ze heeft de laatste maanden ook vaak moeten inspringen voor zieke collega’s en de link was snel gelegd.

Tussen haar en Dries gaat het nog steeds niet beter. Hij is humeurig en komt op ongeregelde tijdstippen thuis. Hij vindt ook dat ze voldoende hersteld is om terug te gaan werken. ‘Als je kan gaan winkelen, dan kan je ook gaan werken’ vindt Dries. De laatste tijd gaat ze vaak wandelen met Nele, een vriendin. Nele begrijpt haar en geeft haar goede raad. Met Margot kan ze ook goed praten. Ook zij kan heel goed luisteren. Het is een fijne meid. Spijtig genoeg heeft Dries het niet voor haar en zegt hij dat ze er niet mee moet optrekken. Ze wil hem niet teveel in de weg leggen en dus houdt ze de boot een beetje af. Ze vindt het wel spijtig want het klikt goed tussen hen.

Haar vriendin, Nele, vindt dat Dries veel te veel haar leven bepaalt en dat ze meer moet opkomen voor haar zelf. Ze weet dat ze gelijk heeft. Maar hoe verander je iemand van vandaag op morgen? Dries heeft altijd een beetje haar leven bepaald. Dat heeft haar nooit echt gestoord, ze voelde er zich redelijk goed bij. Maar nu het minder goed gaat tussen hen, ondervindt ze hoe bepalend hij kan zijn. Nele zegt dat ze best voor haar problemen samen met Dries eens een psycholoog zou raadplegen. Dries moet echter wel meewillen, denkt ze.

Maar eerst gaat ze in op het voorstel van haar zus, Lize, om een weekje naar zee te gaan. Lize hoorde van haar ziekte via één van haar collega’s. Aanvankelijk was ze niet zo goed gezind dat ze er niet over ingelicht was. Ze begreep echter wel dat Elien haar wilde sparen omdat ze zelf ziek thuis was. En nu gaan ze dus naar zee, op hotel. Aan het hotel is ook een wellnesscenter verbonden. Ze gaan zich eens goed laten verwennen. Elien durfde het amper aan Dries te vertellen maar hij leek er geen bezwaar tegen te hebben als ze zelf maar de kosten droeg. Na al die moeilijke weken was dit toch een opsteker. Volgende zaterdag zouden ze vertrekken. Als ze Margot voordien niet meer zou zien, zou ze een briefje in de brievenbus steken. Ze vindt dat ze zo niet kan vertrekken zonder een woordje uitleg. Margot is begaan met haar en als ze haar niet meer ziet, wordt ze misschien ongerust.

* * *

Lente had al een paar maal aan Bart gevraagd of Margot haar nog eens kon afhalen aan school. Gewoon gaan spelen bij haar thuis was ook goed. Maar het duurde allemaal een beetje te lang naar de zin van Lente. Bij de eerste volgende babbel tussen Bart en Margot nam ze zelf het initiatief. Lente heeft precies een boontje voor Margot, denkt hij. Maar hij ook, als hij eerlijk is. Hij vindt haar lief, rustig en ze blijft zichzelf. Ze heeft ook interesse in wat anderen doen en denken. Ja, Bart wil haar best een beetje beter leren kennen. Het is nu twee jaar geleden dat hij zijn vrouw verloor. Het ergste verdriet was over hoewel hij nog heel vaak aan haar denkt. Zeker als hij zijn dochtertje bekijkt. Ze toont zoveel gelijkenissen met haar moeder. Ze lijkt op haar als ze lacht en ze zegt ook steeds haar gedacht net als haar moeder. Maar het leven gaat verder, Bart moet er zijn voor Lente. Hij zou graag een vrouwelijk rolpatroon voor zijn dochter hebben. Misschien kan hij Margot eens uit eten vragen. Voor zover hij weet heeft ze geen vriend. Het zou leuk zijn moest het klikken tussen hen. Lente was alvast verkocht. Nu Margot nog.

* * *

Dries loopt er gefrustreerd bij. Sinds maandag draait Hanne in een andere equipe mee. Ze staat nu onder toezicht van Gert, zijn collega. Hij vindt het spijtig dat ze niet meer samen werken maar het is hun eigen schuld. Gelukkig is Raf, zijn baas, nog schappelijk geweest in zijn beoordeling en zijn de gevolgen nog redelijk. Het had erger gekund. Maar de tijd die Hanne en hij nu samen kunnen doorbrengen is serieus verminderd. Het zal nog veel overleg vragen. Hoe en waar, daar zullen ze nog eens goed moeten over nadenken. Hij moet zijn afwezigheden nog aan Elien kunnen uitleggen. De laatste tijd was ze meer op haar hoede en vraagt ze regelmatig waar hij naar toe gaat en hoe lang hij zal wegblijven. Ze is precies ook mondiger geworden. Zou Margot daar voor iets tussen zitten, vraagt hij zich af. Vorige week kwam Elien met een goed idee. Ze zou een weekje naar zee gaan met haar zus. Dat weekje verlof komt als geroepen. Het zou zijn afspraakjes met Hanne vergemakkelijken.

Hij stelt vast dat hoe langer hij met Hanne samen is, hoe verder hij van Elien afstaat. Hij vraagt zich af wat hij ooit in haar gezien heeft. Elien is heel volgzaam en in het begin vond hij dat leuk. Naarmate ze langer met elkaar samen waren, wou hij meer uitgedaagd worden. Af en toe een inbreng van haar zou plezanter zijn. Hun relatie werd saai. Daarenboven was Elien veel bezig met haar baan als verzorgende. Ze nam ook vaak uren van zieke collega’s over en zo was de tijd samen korter. Bovendien komt ze meestal moe terug van haar werk.

Dan had ze in niets nog zin, allerminst in vrijen. Dat is toch anders met Hanne. Die heeft energie voor twee. Ze daagt hem uit, ze weet wat ze wil en is niet op haar mondje gevallen. Als ze haar zin niet krijgt haalt ze haar trukendoos boven en weet ze hem toch zo ver te krijgen dat hij toegeeft.

* * *

Het is woensdagmorgen zes uur. Margot heeft Vik beloofd hem naar Brussels Airport te brengen voor zijn zakenreis naar Stockholm. Hij kan elk ogenblik aankomen en zal zijn wagen voor haar deur laten staan. Ze haalt hem ook weer op bij zijn terugkomst. Ze zal hem missen. Niet dat ze elkaar elke dag zien, maar ze horen elkaar ongeveer dagelijks. Ze zijn sinds enkele weken een koppel. Ze voelen er zich allebei goed bij. Ze hebben elkaar steeds veel te vertellen. Vik heeft een boeiende baan en ze hoort hem daarover graag praten. Hij is ook altijd benieuwd naar haar verhalen. Vooral over Sara kan Margot een boompje opzetten. Vik verstaat niet dat ze zich zo kan opwinden als ze over haar vertelt.

“Misschien vindt Sara het leuk dat jij je zo druk maakt en daagt ze je een beetje uit”, zei Vik haar eens. “Blijf rustig en zeg haar op een kalme manier waar het op staat.” Margot probeerde hem uit te leggen dat haar rechtvaardigheidsgevoel opspeelt als ze ondervindt dat iets niet correct verloopt. Vik vond dat een goede eigenschap.

De bel van de voordeur gaat. Daar is Vik! Margot gaat naar beneden.

“Goede morgen zoet, wat een onmogelijk uur om op te staan”, zegt Margot nog niet goed wakker.

“Oh, maar ik sta regelmatig vroeg op, hoor! Soms moet ik zo vroeg een werf aansturen. Ochtendstond heeft goud in de mond liefje!”

“Je gaat toch maar voor drie dagen weg hé?” vraagt ze schalks. Zo te zien aan je valies ga je er precies nog enkele dagjes aanbreien!”

“Wie weet, breng ik veel cadeautjes mee hé?” zegt hij al lachend. Vik is zo een schat. Nadat Margot hem heeft afgezet aan ‘de kiss and ride’ zone van de luchthaven rijdt ze al mijmerend naar haar werk.

Vik is het puzzelstukje dat nog ontbrak in haar leven. Ze vindt het een groot voordeel dat ze hem al langer kent. Ze weet dat hij betrouwbaar is en dat ‘je krijgt wat je ziet’.

Hij heeft voor zover ze weet nog niet veel liefjes gehad. Wel weet ze dat hij stapelzot was van een zekere An. Maar zij heeft hem met een andere gast bedrogen. Daar heeft hij een hele tijd onder geleden. Hij was volledig zijn zelfvertrouwen kwijt. Gelukkig komt Vik uit een warm nest. Zijn ouders, broer en zus hebben hem destijds heel goed opgevangen. Margot kent zijn familie niet goed, alleen van zien. Vik zei laatst dat hij het fijn zou vinden om haar aan zijn ouders voor te stellen. Hij had hen verteld dat hij iemand had leren kennen. Ze waren blij voor hem. Als zij er klaar voor waren mochten ze gerust bij zijn ouders eens langsgaan. Margot kijkt ernaar uit. Ze vermoedt dat het lieve mensen zijn. Sinds haar oma is overleden heeft ze alleen nog haar vader en zijn gezin. Dat doet er haar aan denken dat hij binnenkort jarig is. Naar goede gewoonte wordt ze dan voor het verjaardagsfeestje gevraagd. Eerlijk gezegd kijkt ze niet echt uit naar die ontmoeting. Vooral haar stiefmoeder, Marthe, speelt daar een grote rol in. Zij is in haar leven gekomen toen ze bijna zeven jaar was. In feite is ze haar een beetje opgedrongen, ze was helemaal nog niet klaar voor een ‘nieuwe mama’. Margot begrijpt nu pas dat haar vader zo snel mogelijk een nieuw leven wou opbouwen met een moederfiguur voor haar. Maar dat draaide anders uit. De meeste aandacht ging naar haar stiefbroertje en halfzusje. Dat deed pijn. Haar oma begreep haar verdriet. Zij heeft het er vaak met haar papa over gehad. Maar de invloed van haar stiefmoeder was te groot. Haar halfzusje en stiefbroertje speelden veel met elkaar ondanks het leeftijdsverschil. Van haar werd verwacht dat ze meehielp in het huishouden want ze was toch al ‘een flinke meid’. Maar ze had ook graag met hen meegespeeld en niet steeds moeten helpen. Ze voelde haar net Assepoester. Ze heeft dan ook nooit met hen een band kunnen opbouwen. Nu zijn de kinderen van haar stiefmoeder vierentwintig en zeventien jaar. Als ze elkaar een paar maal per jaar zien zijn ze vriendelijk en respectvol voor elkaar. Maar er is nooit een echte band tussen hen geweest. Zij leven hun eigen leven. Margot kijkt er wel naar uit om haar vader terug te zien. Soms vraagt ze zich af of hij wel gelukkig is. Haar stiefmoeder is nogal dominant.

Haar mobieltje rinkelt, het is Birgit. Margot ziet nog net een vrije parkeerplaats en zet haar wagen even aan de kant.

            “Dag Margot, sorry dat ik je zo vroeg lastig val. Heb je even tijd nu?”

“Hé Birgit, geen probleem hoor, ik heb Vik net aan de luchthaven afgezet. Nu ben ik op weg naar mijn werk. Ik ben toch veel te vroeg. Vertel het maar.”

“Margot, ik zie het niet meer zitten met Joris,” zegt ze met een gesmoorde stem. “Ik mag geen stap verzetten of hij moet weten met wie ik weg geweest ben, met wie ik gesproken heb. Ook wil hij steeds weten wie me gebeld heeft. Dat is geen leven meer. Hij vertrouwt me blijkbaar niet. En ik zou niet weten waarom,” vervolgt ze.

“Oei Birgit, wat erg”, zegt Margot helemaal ontdaan, “heb je hem al aangesproken over zijn manier van doen?”

“Ja hoor, meerdere malen zelfs. Hij zegt echter dat hij het recht heeft om te weten wat ik doe en waar ik mij bevind. ‘Ik ben immers zijn partner en partners zeggen elkaar alles’, beweert hij. Meestal weet Joris waar ik ben en kent hij mijn uurrooster in het ziekenhuis. Ik zie het probleem niet.”

“Als je het aan mij vraagt Birgit, ik vind dat er grenzen zijn. Er is ook nog zo iets als persoonlijke vrijheid. Hij heeft niet het recht jou stelselmatig te controleren. Dat lijkt me een beetje ziekelijk.”

“Dat heb ik ook al gedacht. Is het omdat ik veel met artsen werk dat hij denkt dat ik op één van hen kan verliefd worden. Of misschien omdat ik nog altijd niet toegezegd heb om aan kinderen te beginnen? Misschien voelt dat voor hem onveilig aan, het feit dat ik nog niet aan hem gebonden ben door kinderen. Hij denkt misschien dat het gemakkelijker is van een partner weg te gaan als je nog geen kinderen hebt. Ja, ik raad er ook maar naar. Maar wat denk jij? Zou ik breken met Joris?”

“Tja, dat is een moeilijke vraag,” zegt Margot nadenkend over het antwoord. “Zie je hem nog graag Birgit?”

“Weet je Margot, na alles wat ik de laatste tijd meegemaakt heb, heeft mijn liefde voor Joris een ferme knauw gekregen. Een tijdje geleden dreigde hij ermee zichzelf iets aan te doen als ik zou weggaan bij hem. En nu controleert hij me constant. Ik overweeg echt om weg te gaan. Hij gedraagt zich niet meer normaal. Je weet dat hij een demotie heeft gehad. Maar is dat een reden om mij zo te behandelen?”

“Heb je opvang, moest je plots weg willen?” vraagt Margot bezorgd.

“Mijn mama zou het wel fijn vinden als ik bij haar zou gaan wonen. Maar ik zal dat waarschijnlijk niet doen. Ik wil op mezelf wonen en tot rust komen na al die emoties. Ik weet het nog niet goed, het is moeilijk om een besluit te nemen. Ik heb zelfs angst om hem te zeggen dat ik de relatie wil verbreken.”

“Misschien moet je het nog wat tijd geven maar ik zou toch goed voor mezelf zorgen Birgit.”

“Margot, ik ga je dag zeggen want jij moet nog gaan werken en ik moet me nog aankleden om te gaan werken. Heel lief dat je wou luisteren zo vroeg op de morgen! Ik laat je heel snel iets weten.”

“Graag gedaan en dikke knuffel Birgit! Veel sterkte, ik leef echt met je mee. Mochten er problemen zijn, mag je me altijd bellen!”

Het gaat daar blijkbaar van kwaad naar erger, denkt Margot, terwijl ze haar wagentje weer in het verkeer loodst. Ze vindt dat Birgit beter een einde maakt aan die relatie. Het zal niet gemakkelijk zijn, vreest ze. Zo te horen is hij heel jaloers en dwingend.

* * *

Elien is al enkele dagen aan zee met haar zus Lize. Tot nu toe hebben ze maar matig weer gehad. Op zijn Belgisch. De eerste dagen waren ronduit slecht. Regen van ’s morgens tot ’s avonds. Maar sinds woensdag is het beter. Het hotel maakt veel goed. Ze hebben half pension gekozen. Zo kunnen ze met de kusttram eens een andere gemeente aandoen of eens uitgebreid gaan shoppen in Knokke-Zoute. Dat vinden ze allebei leuk. Tussendoor een cappuccino of een ijsje nemen en ’s avonds de jacuzzi uitproberen. Ze hebben het naar hun zin. Elien geniet ervan met volle teugen. Zeker na de vele problemen met Dries de laatste weken. Ze praat er veel met Lize over, maar het hypothekeert hun vakantie niet. Een weekje rust en weg van Dries kan misschien de situatie doen omkeren. Hoewel ze er toch over denkt een afspraak te maken met een psycholoog. Misschien moet ze eens meer aan introspectie doen. Dries zou dat beter ook eens doen.

Het avondeten is lekker en ze genieten nog na in de bar met een glaasje rode wijn. Plots gaat het mobieltje van Elien. Het is Nele.

“Dag Elien, stoor ik niet want het is al laat?”

“Neen hoor, ik zit hier nog met Lize een glaasje te drinken in de bar”, zegt Elien vrolijk. Ze voelt plots dat de wijn al zijn werk gedaan heeft.

“Elien, ik heb er lang over getwijfeld of ik je wel zou bellen. Ik wil je iets vertellen en het ligt nogal moeilijk. Het gaat over Dries.”

“Oei, hij heeft toch geen ongeval gehad of zo?” vraagt Elien verschrikt.

“Nee, nee dat is het niet. Tja, ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen.”

“Zeg het toch maar Nele”, zegt Elien.

“Wel, zo wat een half uur geleden kwam ik redelijk laat terug van de huisarts. Je weet, ik moet dan langs jullie appartementsgebouw rijden. Op het moment dat ik op mijn fiets voorbij rijd zie ik Dries buitenkomen. Ik wuif naar hem. Net op dat ogenblik zie ik dat er eveneens een slanke jongedame het appartement verlaat. Ze hoorden duidelijk bij elkaar. Ik was compleet van de kaart. En ik besefte dat hij me herkend had.” Er vielen enkele ogenblikken stilte aan de andere kant van de lijn.

“Oh mijn God! Hoe durft hij! Hoe zag ze eruit?”

“Ik denk dat ze blond was en nog redelijk jong, leek me.”

“Ja, Ik had al ergens een stil vermoeden, maar je denkt altijd dat je je dat inbeeldt hé,” zegt ze gelaten.

“Elien, ik vind het heel erg dat dit gebeurd is en dat ik je vakantie verpruts. Ik had het veel liever niet gezegd. Misschien had ik het ook niet gedaan, als Dries me niet herkend had. Ik had er hem ook mee kunnen confronteren maar dat zou waarschijnlijk toch niets veranderd hebben. Het is ook niet zijn eerste avontuurtje. Je bent veel te goed om bedot te worden. Het spijt me zo voor jou Elien!”

“Neen Nele, ik ben blij dat ik het weet. Je moet je helemaal niet schuldig voelen. Ik snap nu beter waarom hij zo moeilijk tegen mij doet, ik loop in de weg voor zijn avontuurtjes.”

Als Nele heeft ingelegd praat Elien nog een hele tijd met Lize over Dries. Tot ze moe en verdrietig naar bed gaat. Maar ze kan de slaap niet vatten. Ze weet dat Dries al verschillende affaires gehad heeft. Tot op heden heeft ze hem altijd verdedigd en een oogje toegeknepen. Nu is hij toch te ver gegaan. Hij kwam uit het appartementsgebouw waar zij en Dries samen wonen. Hij heeft misschien met die del in hun bed geslapen. Ze wordt er misselijk van als ze er nog maar aan denkt. Haar zus probeert haar naar best vermogen op te vangen. Maar hier zal ze toch zelf doorheen moeten. Hun vakantie is om zeep, ze kan het niet opbrengen hier nog langer te blijven. Ze wordt als het ware naar huis gezogen. Ze pakt haar valies alvast in. Maar hoe moet het nu verder tussen haar en Dries? Hij zal haar weer smeken om niet weg te gaan maar deze keer is hij een brug te ver gegaan. Misschien kan ze in haar appartement, dat momenteel verhuurd is, gaan wonen. Ze weet dat ze als eigenaar de huur kan opzeggen als je zelf het appartement wil betrekken. Misschien moet ze dat maar doen. Het appartement is nog in goede staat. De badkamer is nog recent vernieuwd, alleen de keuken moet vervangen worden. Maar dat kan ze nog laten doen als ze verhuisd is. Het huidige appartement is voor driekwart door haar bekostigd en het meeste van de inboedel is betaald met geld dat ze van haar ouders gekregen heeft. Gelukkig is ze getrouwd met scheiding van goederen. Haar ouders stonden erop dat ze dat deed. Ze heeft haar eigen wagentje, dat nog niet zo oud is en nog even mee kan. Dries had laatst een nieuwe bedrijfswagen mogen bestellen zei hij. Hij mag er voor haar part mee pronken samen met die griet. Haar zegt een grote luxueuze wagen helemaal niets. Een auto dient om je van plaats A naar plaats B te brengen. Ze houdt er niet van om te tonen dat ze meer bezit dan iemand anders. Het is het innerlijke dat telt. Zo wou Dries ook nog zonnescreens en een airco laten plaatsen in hun huidige appartement, hoewel zij er niet voor te vinden was. Ze moet hem trouwens nog eens vragen hoe dat nu zit met die lening die hij en zij daarvoor aangegaan zijn bij de bank. Ze vindt dat ze nu toch wel heel ver vooruit aan het denken is. Maar ze is heel boos en teleurgesteld. Tijd brengt raad denkt ze en probeert de slaap te vatten, maar tevergeefs.

Na het ontbijt vertrekken Elien en Lize naar huis. De hele weg terug praten ze over niets anders dan het voorval met Dries. Had ze het niet zien aankomen? Ergens wel, maar ze duwde die gedachte telkens weg. Ze wou het niet weten, het deed te veel pijn. In feite was ze ook boos op zichzelf dat ze zo dom was geweest en de waarheid niet onder ogen had gezien. Maar Dries zou ervoor betalen. Ze zou het zo niet laten. Ze zou vechten om de laatste cent. Ze is niet van plan ook maar één stuk te laten staan dat haar toe behoort. Als ze zouden scheiden zou haar levenskwaliteit er serieus op achteruit gaan. Dries verdient viermaal zoveel als zij. Daarom zou ze alimentatie afdwingen. Het zou niet gemakkelijk worden maar vanaf nu zou ze haar leven in eigen handen nemen. Het is genoeg geweest. Ze maakt zich sterk dat ze het zal aankunnen.

Als ze thuis komt staat de auto van Dries voor de deur. Hopelijk is hij alleen thuis. Ze heeft geen zin in een confrontatie met dat mens. Ze stapt de lift in met haar valies en zucht eens diep, ze raapt al haar moed bij elkaar en doet de voordeur van het appartement open. Dries zit aan zijn laptop.

“Ben je al terug?” roept hij verbaasd van uit zijn stoel. Hij klinkt normaal. “Je zou pas morgen terugkomen, niet? Hoe komt het dat je een dag vroeger bent?”

“Misschien heb ik een goede reden om vroeger terug te zijn”, antwoordt ze sec.

“Ah ja, het weer was niet zo best hé. Of is Lize plots ziek geworden”, probeert hij.

“Neen, toch niet”, zegt ze kort. “Hier geen nieuws?” vraagt ze nadrukkelijk.

“Alles op zijn oude”, antwoordt Dries. Hij voelt nattigheid.

“Geen bezoek gehad?” vraagt ze. Hij voelt zich elke seconde ongemakkelijker worden.

“Wie zou er kunnen geweest zijn?” werpt hij terug.

“Ja, dat is nog maar de vraag hé. Ik heb zo een idee”, zegt ze kordaat. Er moet iemand iets gezien hebben, denkt Dries. Toch weer niet Margot. Die staat zeker steeds aan haar raam. Heeft die niets anders te doen dan mensen te beloeren. Wat zal hij nu inbrengen. De aanval is de beste verdediging denkt hij.

“Ah ja, bedoel je die jonge vrouw die hier op een avond mijn aktentas is komen brengen. Ik was ze op mijn werk vergeten. Die is hier maar vijf minuten binnen geweest.” Hij tracht het zo onschuldig mogelijk te laten klinken.

“En je had die aktentas zeker dringend nodig? ”vraagt ze kalm. “Het was weer een jongedame zoals alle andere jongedames waar je te pas en te onpas mee afsprak?” ging ze verder. “Ik ben het beu Dries. Dit is de druppel geweest. Ik vraag de echtscheiding aan. Morgen ga ik naar een advocaat.”

Dit had hij niet verwacht. Hij hoopte ooit eens met Hanne verder te kunnen gaan en zijn leven met Elien achter zich te laten. Maar nu was zij hem voor. Dit kwam hem helemaal niet goed uit. Hij had net een zware persoonlijke lening afgesloten voor een dikke wagen. Zo kon hij nog meer indruk maken op Hanne. Elien had hij wijs gemaakt dat hij een bedrijfswagen van zijn werk kreeg. Bovendien had hij nog schulden waar Elien niets van wist. Hij was om de tijd te verdrijven beginnen gokken voor kleine bedragen. Naarmate hij meermaals won had hij de bedragen stilaan verhoogd maar toen keerde het geluk zich tegen hem. Hij was er zeker van dat hij die bedragen weer kon aanzuiveren en nam nog meer risico’s. Nu zat hij met een torenhoge schuld. Hij was voordien ook nog een lening aangegaan bij de bank voor de installatie van zonnescreens en een airco-installatie. Zij hadden beiden getekend voor die lening maar hij had valse facturen binnengebracht en zo het geld onderschept. Daar wist Elien niets van. Maar daar wou hij nu niet aan denken. Hiervoor moest hij nog een oplossing zoeken. Een echtscheiding komt nu wel heel ongelegen vindt hij. Bovendien was het appartement voor driekwart van Elien en het grootste gedeelte van de inboedel ook. Elien kwam uit een meer gegoede familie dan hij.

“Elien, het is niet wat je denkt. Het is toch niet omdat het een beetje minder gaat in onze relatie dat je er onmiddellijk de stekker moet uittrekken. Ik versta dat je nog boos bent om die klap in je gezicht, ik had dat niet mogen doen. Ik had begrip moeten tonen toen je zei dat je te moe was om te vrijen en een oplossing moeten zoeken voor het huishouden. Dat kunnen we nog altijd doen, ik zal morgen eens navraag doen voor een poetshulp. Geef het nog een kans,” probeert hij nog.

Elien pakt ongestoord haar valies verder uit en negeert de vermeende goede bedoelingen van Dries. Ze moet nu voet bij stuk houden, ze heeft geen zin in een discussie. Ze gaat eerst een douche nemen en dan een wandeling maken. Dan zal ze verder zien. Ze kan ook al zoeken naar een advocaat met specialisatie echtschei-dingen. Laat hem maar een beetje sudderen. De rest van de dag probeert ze Dries te vermijden.

Dries weet niet wat hij moet denken. Zo gedecideerd heeft hij Elien nog nooit gezien. Hij had beter moeten weten en Hanne niet naar zijn appartement laten komen maar ze drong zo aan. In het begin van hun romance was hij al eens betrapt, door Margot veronderstelde hij. Een ezel stoot zich geen tweede keer aan dezelfde steen. Maar hij kan Hanne niets weigeren. Hij vraagt zich af hoe hij alles financieel gaat rond krijgen. Die auto is al besteld en hij heeft al een serieus voorschot betaald. Als hij nu de aankoop zou annuleren zou hij voor schut staan bij Hanne. En hij zou zijn voorschot kwijt zijn. Ze keek zo erg uit naar die nieuwe C Klasse Berline van Mercedes. Hij ziet zich al in die auto met Hanne naast zich. Hij vindt dat hij wel een mooie auto verdient nu het niet meer zo goed botert tussen hem en Elien. Als Elien ergens anders zou gaan wonen moet hij haar uitkopen of het appartement verkopen. Met welk geld moet hij dat betalen? Om zijn gokschulden terug te kunnen betalen heeft hij geld geleend bij Greg, een vroegere schoolkameraad. Hij was hem na jaren terug tegen gekomen in een saladebar waar hij ’s middags een broodje ging kopen voor hij begon te werken. Vroeger waren ze goed bevriend maar door de jaren heen waren de contacten verwaterd. Het had hem heel wat moeite gekost om dat geld te kunnen lenen bij zijn vroegere vriend. Alleen omdat hij hem ooit uit een onverkwikkelijke situatie had gered, had hij toegezegd. Hij kreeg welgeteld zes maanden de tijd om het te vereffenen. Zo niet moest hij een andere oplossing zoeken. Nog meer gokken in de hoop het geld bijeen te krijgen?

Het duizelt in zijn hoofd. Hij rekent telkens en telkens opnieuw maar komt steeds op het zelfde resultaat uit: een groot gat in zijn budget. Het enige dat hij kan doen is Elien op andere gedachten proberen te brengen. Hij moet hoe dan ook vermijden dat ze op korte termijn vertrekt. Breken met Elien raakt hem niet zo erg. Hij ziet het helemaal zitten met Hanne. Maar eerst moet hij uit zijn schulden geraken eer hij met Hanne echt verder kan. Hij hoopt vurig dat Elien nog geen advocaat onder de arm genomen heeft. Hij vreest dat hij zijn beste redenaarskunsten zal moeten boven halen om haar te overtuigen. Tevens moet hij Margot nog een lesje leren. Ze heeft het blijkbaar nog niet verstaan dat ze zich niet moet moeien. Waarschijnlijk heeft zij Elien gebriefd over die avond met Hanne.

* * *

Binnen een half uurtje landt Vik op Brussels Airport. Margot rept zich van haar werk naar de luchthaven en hoopt dat het verkeer meezit. Ze is redelijk laat vertrokken. Ze stond vandaag in voor de EHBO en het was behoorlijk druk. Op het laatste moment kwam er nog een mevrouw haastig de medische dienst binnengelopen. Ze duwde twee maal heel hard op het belsignaal, het was blijkbaar dringend. Ze was bevreesd dat er niemand van ons nog aanwezig zou zijn. Haar migraine was toegenomen en ze had een pijnstiller nodig voor ze naar huis reed. Margot checkte even of er niets erger aan de hand was en gaf haar dan een pijnstiller. Tevreden dat ze het probleem zo snel kon oplossen, vertrok Margot met forse tred richting parking. Ze was blij om Vik terug te zien. Ze had hem iedere dag via zoom gesproken. Dat was heel leuk maar ze miste vooral zijn fysieke nabijheid. Zich ‘in zijn hoekje’ kunnen nestelen, zijn lieve woordjes, zijn liefkozingen, ze miste het allemaal.

Margot vindt dat Vik er goed uitziet, hij heeft zelfs een kleurtje. Hij heeft blijkbaar zijn tijd niet alleen in congreszalen doorgebracht. Alles was verlopen zoals gewenst. De Zweden met wie hij contact had vielen heel goed mee. Hij kon zelfs al een paar woorden Zweeds, zei hij opgetogen. “Je weet maar nooit dat het nog eens van pas komt als ik naar daar verhuis, zei hij al lachend.”

“Hoe bedoel je?” vraagt Margot een beetje verschrikt.

“Ik heb vernomen, dat er in Stockholm binnenkort een plaats vrijkomt voor een kaderlid en dat ze nog iemand zoeken vanuit het Belgische filiaal.”

“Meen je dat nu echt?” vraagt ze verbouwereerd. De schrik slaat haar om het hart. Ze ziet het helemaal niet zitten als Vik naar Zweden zou verhuizen en ze elkaar maar om de zoveel weekenden zouden zien. Vik ziet aan haar gezicht dat ze helemaal van de kaart is en haast zich te zeggen: “Maar zoetje, er is nog niets beslist hé! Het kan nog alle kanten uit. Daarbij, ik zou jou hier niet achter laten hoor. Dan zou ik je meevragen.”

Margot zag het zo voor haar. Alles en iedereen achterlaten, haar werk opzeggen, haar vrienden niet meer zien. Dat zag ze niet zitten.

“Daar zou ik toch eens heel goed over moeten nadenken hoor Vik”, zegt ze aarzelend. “Ik hoop dat we daar samen uitkomen als de vraag zich zou stellen. Het is iets waar we allebei moeten achterstaan, vind ik. Je overvalt me ermee. Ik heb de indruk dat het jou blijkbaar bezig houdt? Of vergis ik mij?”

“Ja, het is iets dat mij aanspreekt, werken in het buitenland. Maar het is nu nog niet aan de orde. Laten we het even parkeren en genieten van ons samenzijn. En hoe is het jou vergaan de tijd dat ik in Zweden was?”

Margot vertelt over de zorgen op haar werk, over de verslechterende relatie tussen Birgit en Joris. En ook dat ze zich zorgen maakt om Elien. Ze heeft de laatste tijd niets meer van haar gehoord. Elien had wel een briefje in de brievenbus gestoken dat ze een weekje naar zee was en dat Margot haar niet ongerust moest maken. Maar ze wist niet hoe het nu tussen haar en Dries zat. Ging het beter of net niet?

“Zoetje, ik vraag hoe het met jou is gegaan tijdens mijn afwezigheid. Maak je je nu toch niet een beetje teveel zorgen om de mensen om je heen? Ik vind dat je de laatste tijd zo zelden opgewekt bent. Je trekt je alles zo aan!” zegt Vik bezorgd. Misschien heeft hij wel gelijk, denkt Margot. Hoe komt het toch dat ze zoveel met anderen bezig is, vraagt ze zich af.

“Ik snap niet, Vik, dat mensen eerst op elkaar verliefd worden, elkaar de hemel op aarde beloven en na verloop van tijd elkaars hoofd inkloppen bij wijze van spreken. Wat is er intussen verkeerd gelopen? Waar zijn ze de weg naar elkaar kwijtgeraakt? Dat zijn nu twee koppels in mijn onmiddellijke omgeving waar het niet botert en dat is een understatement. Ik vind dat zo erg om zien. Nu wij zelf een relatie hebben, ben ik daar veel meer mee bezig.”

“Misschien kennen mensen elkaar onvoldoende voor ze in een relatie stappen”, zegt Vik. “Of zijn ze zo verliefd dat ze alles door een roze bril zien. Het is ook mogelijk dat ze denken dat ze elkaar kunnen veranderen en dat het wel los zal lopen. Ook veranderen mensen naarmate ze ouder worden. Soms evolueren ze op een verschillend ritme. Zo raken ze elkaar kwijt. Daarom is het belangrijk af en toe eens af te stemmen waar je staat als koppel”, zegt Vik wijs. Vik heeft een veel klaardere kijk op relaties dan ik, moet ze toegeven. Misschien zie ik vooral de koppels waarmee het misloopt en niet de anderen waarbij het best meevalt, denkt Margot. Ze beslist om er over na te denken.

Op weg naar het appartement van Vik gaan ze even langs bij de ‘afhaal chinees’. Daarna genieten ze van het samen zijn. Ze vertellen elkaar hoe ze zich voelen en wat ze voor elkaar voelen. Ook wat ze verwachten van het leven. Ze strelen en liefkozen elkaar. Hun kussen worden intenser, hun lichamen verstrengelen zich en langzaam aan hebben ze honger naar meer. Vik begint haar heel traag uit te kleden. Margot doet hetzelfde met hem. Hij toetst heel teder af of het nog OK is voor haar en of ze nog verder wil gaan. Zijn gespierde lichaam en zijn zachte stem brengen haar in vervoering. Ze hunkert naar meer. Vik verovert beetje bij beetje elk plekje van haar lichaam tot ze samensmelten tot één geheel. Ze voelt haar in de zevende hemel. ‘Is dat intense liefde?’ Ze genieten nog een tijdje na.

Daarna hebben ze het over de gezinnen waar ze in opgegroeid zijn. Vik heeft een warme thuis gehad. Hij wil Margot daar graag deel van laten uitmaken. Hij zou niet te lang meer wachten om haar aan zijn familie voor te stellen. Margot zit nog met een probleem waar ze niet goed raad mee weet. Binnenkort is er een feestje voor de verjaardag van haar vader. Ze ziet geweldig op tegen die dag. Ze gooit het op tafel, terwijl ze in Vik zijn sterke armen ligt.

“Misschien moet je helemaal niet naar dat feestje als je daar zo tegen opziet”, zegt Vik.“ Er zijn nog andere opties.”

“Ah ja, welke dan”, vraagt ze verbaasd.

“Je zou je vader eens kunnen uitnodigen om iets te gaan eten op restaurant of om bij jou thuis iets lekker te komen eten. Dan kan hij gelijk genieten van je kookkunst!”

“Ja maar, ik vind het moeilijk om niet naar dat feestje te gaan, mijn stiefmoeder zal dat zeker niet appreciëren.”

“Margot, je kunt niet altijd goed doen voor iedereen”, zegt Vik. Je kan daar nog eens een andere keer langsgaan. Als jij je vader uitnodigt voor een etentje dan ben je alleen met hem en kan niemand anders zijn aandacht wegkapen. Hoe is het toch zover kunnen komen dat je zo vervreemd bent van je vader? Heb je hem daar nooit eens naar gevraagd?”

“Ik moet bekennen van niet. Het is zo in de loop der jaren gegroeid.”

“Als je stiefmoeder in je leven is gekomen, hoe is je vader dan met jou omgegaan? Jij was tot dan toch zijn kleine meisje?” vraagt Vik. Margot vertelt hem het verhaal van haar stiefmoeder, hoe zij door haar behandeld werd en dat de kinderen van Marthe op de eerste plaats kwamen.

“En hoe stond je vader daar dan tegenover? Jij was toch ook zijn kind? Zijn dochtertje dat zoveel meegemaakt had?” vraagt Vik een beetje ontsteld.

“Ik voelde wel aan dat ik niet juist behandeld werd door mijn stiefmoeder maar ik wou er mijn papa niet mee lastig vallen. Het was ook heel moeilijk om daar iets over te zeggen. Ik denk dat mijn vader dacht dat alles in orde was met mij. Maar ik heb vaak in mijn bed gehuild,” zegt ze met tranen in haar ogen. Vik neemt haar nog wat steviger vast.

“Heeft hij zich dan nooit afgevraagd waarom je hem nadien zo weinig ging bezoeken? Hij kon jou toch ook opzoeken als je nog studeerde of een flatje had?”

“Ik ging er van uit dat hij teveel werk had en meer dan genoeg zorgen had in zijn nieuwe gezin. Ik had toen mijn oma waar ik terecht kon.”

“Dat was wat jij dacht en aanvoelde,” zegt Vik, “maar in feite weet je niet wat je vader er over dacht?”

“Misschien moet ik hem dat binnenkort allemaal eens vragen,” antwoordt Margot een beetje verweesd. Ze voelt dat Vik heel wat verdrongen emoties bij haar heeft boven gehaald. Ze moet er best iets mee doen, beseft ze. Morgen zal ze haar vader opbellen en een etentje in het nieuwe restaurant aan de kerk vastleggen. Ze hoopt uit de grond van haar hart dat hij daarop zal ingaan.

* * *

Het gaat steeds minder goed tussen Birgit en Joris. De toestand is eerder zorgwekkend. Een paar dagen geleden heeft Margot een alarmerend telefoontje van Birgit gekregen. Ze had Joris verteld dat ze een relatie niet langer zag zitten. Eerst had hij geprobeerd haar om te praten met lieve woordjes en vage beloftes. Toen ze daar niet op inging, was hij heel boos geworden en had hij gezegd ‘dat hij alle middelen zou gebruiken om te verhinderen dat ze wegging en dat ze er niet aan moest denken hem te verlaten’. De volgende morgen, als Joris naar het werk vertrokken was, had ze zoveel mogelijk van haar kleding en privéspulletjes meegenomen. Voor de verdeling van de meubels zou ze nog even wachten. Het belangrijkste was dat ze nu weg kon want ze had schrik voor zijn reactie. Het gedrag van Joris van de laatste weken had haar doen inzien dat ze weg moest. Ze had online gezocht naar een studiootje. Ze had er één gevonden dat haar aanstond en had naar de eigenaar gebeld. Het zou echter pas volgende maand vrij zijn. Op de tafel in hun appartement had ze een brief voor Joris gelegd met daarin de uitleg die ze hem al vele malen mondeling gedaan had. Daarop was ze naar haar moeder gereden, had haar uitgelegd wat er gebeurd was en haar gevraagd of ze tijdelijk bij haar mocht logeren. Haar moeder had bedenkelijk gekeken en gevraagd: “Ja Birgit, allemaal goed en wel, ik wil jou een tijdje opvangen, maar heb je er goed over nagedacht? Het is een drastisch besluit hé.”

“Ik heb er echt goed over nagedacht, mama, ik ben zeker niet over één nacht ijs gegaan.”

“Zijn er dan dingen gebeurd die je zover gebracht hebben? Zoiets beslis je toch niet van vandaag op morgen.”

“Ik heb je er ook nog niet veel over verteld mama, om je niet ongerust te maken. Ik had gehoopt dat de relatie tussen Joris en mij zou verbeteren en dat het een minder goede periode tussen ons zou zijn.”

“Was het dan zo erg, dat je er niets over durfde te zeggen? Je weet toch dat je bij mij met alles terecht kan?” had haar moeder bezorgd gezegd.

“In het begin was hij ook helemaal niet zo, dan was hij lief en bezorgd maar een demotie op zijn werk en het feit dat ik niet direct aan kinderen wou beginnen frustreerden hem enorm. Hij begon me uit te maken en me zelfs te bedreigen. Hij zei regelmatig dat hij zichzelf iets zou aandoen als ik weg zou gaan.” Birgit had haar moeder zien verbleken, ze moest zelfs even gaan zitten. Ze had ingezien dat wat haar dochter haar vertelde toch wel ernstig was.

“Dan begrijp ik heel goed dat je afstand wil nemen van Joris. Ik denk ook dat het veiliger is”, zei ze meelevend.

“Ik heb wel al een studiootje gevonden mama, maar ik kan er pas volgende maand intrekken. Als ik dan hier zolang mag logeren? Ik zal zeker mijn steentje bijdragen in het huishouden.”

 Birgit vertelde Margot, dat toen Joris ‘s avonds de brief gevonden had, hij haar meermaals had gebeld. De eerste malen had ze opgenomen. Joris had getracht haar over te halen om bij hem terug te komen. Telkens opnieuw had ze geprobeerd hem uit te leggen waarom ze weggegaan was. Ze wou niet steeds gecontroleerd worden en ze wou op een correcte manier aangesproken worden. Ook het feit dat hij steeds achter haar aanzat om aan kinderen te beginnen, frustreerde haar. Ze wou daar op haar gemak naartoe groeien en aan die gedachte wennen en niet gedwongen worden omdat hij dat absoluut nu al wou. Daarop had hij gezegd dat hij zijn best zou doen als ze maar terugkwam.

Na een tijdje had ze haar mobieltje niet meer opgenomen, hij wou het niet verstaan. Daarna bestookte hij haar met meerdere sms’jes: ‘Birgit, dit kun je mij toch niet aandoen, ik zie je zo graag!’ en ‘Jij bent mijn alles, zonder jou kan ik niet leven.’ Alsook ‘Ik weet dat ik in de fout ben gegaan, kom a.u.b. terug, ik zal mijn gedrag verbeteren.’ Daarna nog: ‘Als je niet terug komt doe ik mijzelf iets aan.’ Het laatste berichtje: ‘Mag ik nog eens bellen om het uit te leggen?’ Uiteindelijk had ze haar mobieltje afgezet. Ze hoopte dat hij vanzelf wel zou ophouden als ze niet meer antwoordde. Ze had al dikwijls genoeg uitgelegd waarom ze was weggegaan maar hij leek het niet te willen aanvaarden.

 Margot was ongerust over die escalatie en gaf Birgit de goede raad op te letten als ze ergens naar toe ging of ’s avonds laat van het ziekenhuis thuiskwam. Ze raadde haar ook aan om haar toekomstige adres niet aan Joris mee te delen. Tot laat in de avond was Margot in gedachte bezig geweest met Birgit. Ze vroeg zich af hoe ze haar zou kunnen helpen. Spijtig dat Birgit niet korter bij haar woonde.

* * *

Via een vriendin, vindt Elien een vrouwelijke advocaat van middelbare leeftijd met veel ervaring in echtscheidingen. Ze heeft een afspraak kunnen vastleggen voor binnen twee weken. Sindsdien voelt ze zich veel zekerder. Ze heeft naar haar gevoel de juiste stap gezet. Ze heeft er nog niets van aan Dries gezegd. Na haar afspraak met de advocaat zal ze het hem pas vertellen. Als Dries thuis is probeert ze hem zoveel mogelijk te mijden. Heel moeilijk is dat niet, hij zit toch meestal achter zijn computer. De laatste tijd is hij iets vriendelijker en probeert hij de draad tussen hen weer op te nemen. Op een avond zat ze TV te kijken. Dries kwam bij haar zitten en sprak haar aan.

“Elien, we kunnen het toch nog eens proberen, als we nu allebei een beetje water bij onze wijn doen.” Ze had geen zin om veel te antwoorden en zei zo kalm mogelijk:

“Dries je weet dat het geen zin heeft nog te proberen, ik heb je het al allemaal tot vervelends toe uitgelegd en ik ben niet van plan daar nog iets aan te veranderen.”

Daarna probeerde hij nog een paar maal een gesprek over de scheiding te beginnen. Op een avond terwijl ze aan het koken was kwam hij bij haar staan en zei: “Toe Elien, kunnen we niet nog wat wachten om zo een definitieve stap te zetten. We hebben veel te veel te verliezen als we uit elkaar gaan.”

“Ja Dries, jij hebt vooral veel te verliezen, je bent je huishoudster kwijt en iemand die je op je wenken bedient.”

“En als we nu een bemiddelaar zouden aanspreken? Die zou ons misschien kunnen helpen om ons leven terug in balans te krijgen?”

“Dries, ik heb je een tijd geleden voorgesteld om een psycholoog of een therapeut aan te spreken. Je wou er totaal niets van weten want je vond dat allemaal flauwe kul. We moesten het maar onder ons oplossen”, zei je toen.

 “Maar een bemiddelaar werkt toch helemaal anders”, probeerde Dries nog. Elien vond dat ze al genoeg water bij haar wijn gedaan had. Ze was niet van plan haar te laten overhalen en dat had ze hem ook laten voelen. Daarvoor was ze te veel vernederd. Bovendien zat ze nog met haar droom om ooit moeder te worden, iets waarover hij nooit sprak. Ze ging naar hem en zei: “Ik wil heel graag een kind Dries en jij wilt er geen. Dus ons verzoenen heeft geen enkele zin.”

“En als ik nu toch een kind wil”, zei Dries. Elien was zo verbouwereerd dat ze niets meer kon zeggen.

 Later op de avond bedacht ze dat ze er met iemand over wilde praten. Morgen zou ze naar Margot gaan, het was lang geleden dat ze haar nog gesproken had. Dries had gezegd dat ze best niet te veel met Margot moest optrekken. Waarom, daar had ze het raden naar. Maar daar zou ze zich niets meer van aantrekken.

Dries slaapt al nachten slecht. Hij weet niet hoe hij zijn leven weer op de rails moet krijgen. Elien vertikt het mee te werken om hun relatie een nieuwe kans te geven. Zijn schulden houden hem dag en nacht bezig. Bovendien begint Hanne nu ook te voelen dat er iets is dat hem bezighoudt. Ze heeft al verschillende malen gevraagd wat er scheelt. Ze vroeg zelfs of hij haar nog wel graag zag. Hij moet steeds meer moeite doen om vrolijk te lijken, zelfs het vrijen gaat hem minder goed af. Hij zal moeten opletten of binnenkort is hij haar kwijt. Zo een mooie jonge vrouw heeft kansen genoeg.

Bijkomend had Greg hem twee dagen eerder gebeld in verband met zijn schuldaflossing. Hij was er niet goed van geweest. Hij herinnerde zich het gesprek woordelijk:

“Hé Dries, de Greg hier. Hoe zit dat man, denk je nog eens aan je schulden? Wanneer krijg ik mijn eerste aflossing?”

“Hola vent, zo snel gaat dat wel niet hé! Deze week heb ik wat kunnen ‘cashen’, ik heb nu ook op een andere site mijn geluk beproefd. Beetje geduld, ik ben indertijd bij jou ook verschillende keren moeten gaan getuigen. Ik heb daar ook niet over liggen zaniken.”

Dries had Greg inderdaad in het verleden een alibi bezorgd toen deze verdacht werd van een ernstige vechtpartij met een zwaargewonde. Greg was toen net ontslagen uit de gevangenis voor een ander feit en kon het zich niet permitteren nog eens opgepakt te worden. Hij had intussen zijn leven gebeterd en had nu een vaste relatie en werk had hij gezegd. Hij wou dat zo houden.

“Ja, Dries, allemaal goed en wel maar dat is verleden tijd hé. Ik heb dat geld binnenkort zelf nodig om een zaak op te zetten. Ik had gezegd maximaal zes maanden. Als ik van jou was zou ik maar beginnen met de eerste aflossing van achtduizend vijfhonderd euro terug te geven. Volgende week wil ik dat deel ontvangen hebben, zo niet zal ik andere maatregelen moeten nemen.”

“Wat bedoel je daarmee, Greg?”

“Er zou iets minder leuk kunnen gebeuren... Ik hoop voor jou dat ik daar niet aan toe moet komen. Saluut maat, je weet het nu. Dokken!” Dries schrikt van de dreigende taal van Greg.

’s Avonds zit hij voor TV, hij is alleen thuis. Het gesprek met Greg laat hem niet los. Dat is ongeveer mijn volledige maandloon dat ik moet ter beschikking hebben tegen volgende week, denkt Dries. Hij krijgt het benauwd. Die hele affaire houdt hem zelfs op het werk bezig. Zijn baas heeft al een paar maal een opmerking gemaakt en gevraagd waar hij met zijn gedachten zit. Een schorsing kan hij nu wel missen. Hij moet zich echt herpakken want als hij nu ook nog zijn werk kwijt is dan is het hek helemaal van de dam. Waar kan hij zo snel die eerste som bijeen krijgen? Hij heeft al ondervonden dat gokken niet altijd in winst resulteert. In feite heeft hij nog niet veel terug gewonnen. Dus nu misschien eventjes het gokken ‘on hold’ zetten denkt hij. Hij moet dat bedrag echt wel hebben tegen het einde van volgende week. Zou hij het aan Hanne durven vragen om die som voor te schieten? Hij moet dan wel met een valabele uitleg komen. Maar misschien is het toch niet zo een goed idee om het aan Hanne te vragen. Hij wil ook niet dat ze zich vragen begint te stellen over zijn financiële toestand. Een andere mogelijkheid is om het aan zijn moeder te vragen. Niet dat zij zoveel spaarcentjes heeft maar ze zal het hem wel willen lenen denkt hij. Ja, dat gaat hij doen. Ik zal er direct werk van maken, denkt hij.

Hij eet eerst een hap en gaat vervolgens op bezoek bij zijn moeder. Het is een tijdje geleden dat hij haar nog gezien heeft. Hij vindt van zichzelf dat hij niet zo een goede zoon is, daarvoor gaat hij veel te weinig op bezoek bij haar. Soms heeft ze zich daar over beklaagd, maar hij heeft er zich van af gemaakt door te zeggen dat hij onregelmatige uren heeft en een veeleisende baan. En nu moet hij proberen geld te lenen van zijn moeder. Hij wil het bedrag beperken tot vijfduizend euro, de rest zal hijzelf bijleggen. En als ze binnenkort naar een WZC zou moeten, heeft ze haar geld meer dan nodig. Hij zal wel een geloofwaardige uitleg vinden, denkt hij. Hij draait de hoek om en rijdt het doodlopende straatje in, dat hij zo goed kent omdat hij er zijn jeugdjaren doorgebracht heeft. De meeste huizen zijn nog niet veel veranderd. De wijk waar hij is grootgebracht bestaat vooral uit sociale woningen. Hij schudt het hoofd want blijkbaar heeft de huisvestingsmaatschappij door de jaren heen weinig geld gestoken in het renoveren van de woningen. Hij gaat door het hekje van de voortuin. Het hekje piept al jaren, het heeft dringend een lek olie nodig. Misschien kan hij dat straks nog doen voor hij terug naar huis gaat.

“Dag mama, hoe gaat het met je?” zegt Dries met gemaakte vrolijkheid.

“Ah jongen, ben je daar nog eens, dat is precies lang geleden!” Haar gezicht klaart onmiddellijk op. “Heb je al gegeten? Anders zet ik een bordje bij.”

“Nee, nee, moeder, dat hoeft helemaal niet. Ik blijf niet zo lang. Toch bedankt om het te vragen.”

“En hoe gaat het op het werk? En met Elien? Alles goed?” Daar komen de moeilijke vragen denkt Dries. Hij zet zich schrap en zegt zonder verpinken:

“Veel werk hé moeder, altijd aan het werken, en een grote verantwoordelijkheid. Ik ben daar soms zo moe van.”

“Op tijd rusten hé jongen”, zegt zijn moeder bezorgd. “En Elien? Werkt ze nog altijd in dat kinderdagverblijf?” vraagt zijn moeder verder.

“Ja hoor, je weet dat het haar lang leven is. Hoe gaat het met jou mama, ik zie dat je precies een beetje hinkt. Ben je gevallen?”

“Niet erg hoor jongen, ik heb vorige week mijn voet verstuikt maar het gaat al beter.” Dries vindt dat zijn moeder verouderd is sinds hij haar de vorige keer heeft gezien. Ze is ook al drieënzeventig stelt hij vast.

“Mama, ik zou je eigenlijk een gunst willen vragen, ik doe het niet graag maar ik zit een beetje in de problemen. Ik heb dringend vijfduizend euro nodig en ik wou vragen of ik dat voor een korte periode zou kunnen lenen.”

“Oei Dries zoveel, dat is een grote hap uit mijn zuurverdiende spaarcentjes! Maar ik dacht dat jij toch goed je boterham verdiende”, zegt ze enigszins geschrokken. “En wanneer zou ik dat bedrag dan terughebben denk je?”

“Ja, het is in feite een samenloop van omstandigheden, mama. Ik heb laatst een auto ongeval gehad. De schade aan mijn auto was beperkt maar de auto van de tegenpartij was ‘total loss’. Het zat zo: er was een feestje van het werk en ik had eigenlijk een beetje te veel gedronken. Ik weet het, dat had niet mogen gebeuren, maar mijn collega’s bleven maar pintjes bestellen en ik kon er niet goed onderuit. Omdat ik een positieve alcoholtest had heeft mijn verzekeringsmaatschappij het bedrag voor de schade aan de tegenpartij op mij verhaald. En je weet mama, mijn spaargeld zit grotendeels in fondsen. Als ik ze nu moet verkopen zou ik daar veel op verliezen. Maar ik beloof je mama, je hebt het geld zeker binnen twee maanden terug.” Zijn moeder bekijkt hem met afkeurende blik. Vooral het feit dat hij dronken achter het stuur heeft gezeten vindt ze verschrikkelijk, zegt ze.

“Dries, dit is tegen mijn principes. Ik vind dat je die som zelf moet ophoesten.”

“Het zal echt niet meer gebeuren mama, ik heb mijn lesje wel geleerd.”

Zijn moeder blijft nog eventjes doorgaan op de gevaren van dronken rijden, maar finaal krijgt hij het toch geregeld dat ze hem vijfduizend euro wil lenen. Hij is zo opgelucht dat hij voor hij naar huis gaat, nog even het hekje van olie voorziet.

Bart gaat Lente afhalen bij Margot. Hij vraagt zich af of ze het leuk zou gehad hebben bij haar. Lente was al dagen door het dolle heen omdat ze nog eens naar Margot mocht gaan. Deze keer had ze een paar leesboeken mee genomen. Ze kon al een beetje lezen want ze zat in het eerste leerjaar maar ze vond het geweldig als iemand haar voorlas. Bart kijkt er naar uit dat hij nog even met Margot zal kunnen keuvelen. Hij ziet haar wel zitten. Het feit dat ze zelf op jonge leeftijd haar moeder verloren heeft doet hem vermoeden dat ze een goede mama zou kunnen zijn voor Lente. Hij zal haar seffens eens uitnodigen voor een etentje bij hem thuis, als dank voor de opvang van de laatste weken. Hij belt aan en Margot en Lente doen samen de deur open.

            “Dag poppemieke, heb je het leuk gehad bij Margot?” vraagt hij aan zijn dochtertje.

            “Ja papa, heel leuk. Margot kan heel goed vertellen. Het was precies of de beer uit het boek heel kort bij ons zat. Zo goed kan ze hem nadoen. We zijn ook in het speeltuintje op de hoek van de straat geweest en Margot heeft me geleerd hoe ikzelf de schommel in beweging kan brengen. Dan moet jij in de toekomst mij niet meer zo vaak duwen hé papa”, tatert Lente zonder stoppen.

            “Goed zo meisje, dat is flink.” Lente kijkt nog even verder naar het kinderprogramma op TV. Dat geeft Bart tijd om nog even met Margot te praten.

            “Margot, je hebt nu al een paar maal de opvang van Lente gedaan. Je hebt me daarmee geweldig geholpen. Als ik je nu eens uitnodig voor een etentje bij mij thuis dan kan je ook eens proeven van mijn kookkunsten. Zie je dat zitten?” Voordat Margot antwoord kan geven gaat de bel van de voordeur. Margot verontschuldigt zich al stappend naar de voordeur en komt terug met Vik in haar kielzog.

            “Ah, je hebt bezoek zie ik”, zegt Vik terwijl hij de woon-kamer binnenkomt. “Als ik me niet vergis heb ik jullie hier nog al eens gezien toen jullie de lift namen en ik langs de trap naar bovenkwam, niet?” zegt hij zich wendend tot Bart. Deze ziet dat Margot zich een beetje ongemakkelijk voelt. Ze heeft hem nog niet verteld dat ze een vriend heeft.

 “Bart, mijn vriend Vik”, zegt Margot blijkbaar een beetje verveeld met de situatie. En tegen Vik:

“Vik, mijn buurman Bart en zijn dochtertje Lente. Ik heb je al over hen verteld, weet je nog?” zegt Margot tegen Vik.

Bart voelt zich een vreemde eend in de bijt, hij wisselt nog een paar woorden met Margot en Vik, daarna vertrekt hij.

Bart is geschrokken, Margot heeft een vriend. Waarom heeft ze daar nog niets over gezegd, dan zou hij haar misschien niet uitgenodigd hebben. Hij is in zijn gedachten een beetje te voort-varend geweest en heeft misschien dingen gezien die er niet zijn. Hij denkt wel dat Margot hem sympathiek vindt maar is ze daarom verliefd op hem? Stiekem heeft hij dat gehoopt. Wat trekt hem zo aan in Margot? Is Margot het soort vrouw dat hij graag zou willen? Of wil hij vooral voor Lente dat ze een moeder heeft, die weet wat het is om zonder mama op te groeien?

Vik is op zijn beurt verrast om Bart en Lente een tweede maal aan te treffen bij Margot. Bloeit er iets tussen Bart en Margot? Hij kan maar beter met de deur in huis vallen.

            “Was het een gezellig onderonsje met Bart en Lente?” vraagt hij een beetje jaloers.

            “Vik, je weet toch dat ik Lente nog al eens opgevangen heb als Bart ze niet op tijd van de naschoolse opvang kan halen.”

            “Dat begint precies een gewoonte te worden. Heb ik iets gemist?” vraagt Vik geïrriteerd.

            “Maar neen Vik, er is helemaal niets tussen Bart en mij. Wij kunnen goed met elkaar opschieten, dat is alles en Lente komt graag naar hier.”

            “Toch heb ik daar mijn bedenkingen over”, zegt Vik een beetje geërgerd. “Bart was precies verrast mij te zien. Heb jij nog niets over mij verteld? Want hij zei ook niet: ik heb al veel over jou gehoord.”

“Neen, ik heb nog niets over jou verteld, maar dat is zonder bijbedoelingen.”

“Sorry, dat ik het je vraag Margot, heb je soms een oogje op Bart?”

“Vik, ik vind het erg dat je dat denkt. Jij bent mijn vriend en ik kies voor jou. Misschien ben ik gewoon opgezet met de aandacht die hij me geeft. Ik had hem moeten vertellen dat ik een vriend heb, dan kon hij zijn mogelijke verwachtingen bijstellen.”

“Ik hoop dat ik je mag geloven, Margot.”

“Heb je dan liever dat ik Lente niet meer opvang?” vraagt Margot aarzelend.

“Ik kan je dat niet verbieden hé, maar ik zou wel graag willen dat je afstand houdt van Bart. Ik heb liever geen concurrent”, zegt hij met een half lachje.

De rest van de avond wordt er niet meer over gepraat. Ze hebben elkaar veel te vertellen. Ze vinden elkaar terug en genieten van elkaars aanwezigheid. Het voorval is uitgepraat en ze laten het achter zich. Het wordt zelfs nog een onstuimige nacht.

* * *

Lize, de zus van Elien, heeft het werk hervat. Gezien ze een tijdje afwezig is geweest moet ze zich aanmelden bij de bedrijfsarts. Ze zit in de wachtzaal van de medische dienst als Margot toekomt. De bedrijfsarts is nog niet aanwezig, hij is even opgehouden. Margot heeft een momentje om met haar een praatje te maken. Lize vertelt dat ze zo goed als hersteld is. Ze heeft nog wel enkele ongemakken van de operatie maar dat valt goed mee. Ze weet te vertellen dat Elien gaat scheiden. Ondanks de pogingen van Dries om de relatie te herstellen blijft ze op haar stuk staan en wil ze scheiden. Ze zal in haar eigen appartement gaan wonen, de huurder heeft al een aangetekende opzegbrief gekregen. Margot verschiet van de ommezwaai in het verhaal van Elien. Ze wil hier verder op ingaan maar net op dat ogenblik wordt Lize binnengeroepen bij de bedrijfsarts. Ze zal zelf contact opnemen met Elien en horen hoe de situatie nu zit, zegt ze tegen Lize.

’s Avonds heeft Margot zich net in haar zetel genesteld als Elien voor de deur staat. Ze is blij haar te zien.

“Dag Margot, stoor ik niet want ik kom hier zo maar onverwachts binnenlopen?”

“Absoluut niet Elien. Ik ben blij je te zien. Ik had je al eerder verwacht.”

“Er is zo veel gebeurd de laatste weken,” valt Elien met de deur in huis. Ze vertelt aan Margot over haar verblijf aan zee samen met haar zus en over het telefoontje van Nele over de scheve schaats van Dries. “Toen was de maat vol Margot, en heb ik een besluit genomen. Ik ga scheiden. Het is een moeilijke beslissing geweest maar de kogel is door de kerk.”

Margot vraagt zich af of ze aan Elien zal vertellen wat ze die bewuste avond van Dries en die vrouw gezien heeft. In feite kan het nu geen kwaad meer het aan Elien te vertellen, denkt ze. Elien heeft haar besluit al genomen en zal weggaan van Dries.

“Elien ik moet jou ook iets vertellen. Tot nu toe heb ik het verzwegen omdat ik niet diegene wou zijn die Dries zijn handel en wandel naar buiten brengt.” Ze vertelt Elien vervolgens wat ze die avond gezien heeft vanuit haar raam.

“Hoelang is dat spelletje dan al bezig?” vraagt Elien verbouwereerd.

“Dat is toch al een paar maanden geleden dat ik ze samen gezien heb”, denk ik.

“Dat bevestigt nog maar eens dat ik de juiste beslissing genomen heb Margot.”

“En wat zei Dries nadat je hem verteld hebt dat je wou scheiden?”

“Hij wou aanvankelijk helemaal niet spreken over een scheiding. Hij nam mij ook niet ernstig. Maar toen hij zag dat ik voet bij stuk hield, probeerde hij nog de meubelen te redden. Hij wou zelfs een bemiddelaar inschakelen, maar dat heb ik afgewimpeld. Voordien wou hij nooit in therapie gaan, en nu wil ik niet meer. Ik zei hem ook dat het niet willen hebben van kinderen ook een reden was voor de scheiding. Weet je wat hij antwoordde? ’En als ik nu toch een kind wil.’ Aanvankelijk was ik daar erg van geschrokken en deed hij mij nog twijfelen. Maar als je een kind wilt om je partner een plezier te doen en er zelf niet achterstaat dan is het nog maar de vraag of eens dat kind er is, hij een goede papa zal zijn. Margot, ik ben nog maar vijfendertig en mijn biologische klokt tikt. Met wat geluk kom ik nog een lieve man tegen die samen met mij aan kinderen wil beginnen. Of iemand die al kinderen heeft en er nog eentje van ons samen wil. Ik zou zo graag moeder worden!”

“Ik hoop echt dat je wens ooit in vervulling gaat Elien!” zegt Margot gemeend. “Ik begrijp dat je weg wil van Dries. Maar ga je het redden? Heb je al zicht op een andere woning?” Elien vertelt over haar appartement, dat ze binnen afzienbare tijd zelf zal betrekken. Het appartement waar ze met Dries woont, is voor driekwart van haar en het meeste van de inboedel ook. Ze moet zich dus financieel geen zorgen maken. Ze heeft ook genoeg geërfd van haar ouders. Zo heeft ze ook een krijttekening van Christine, een vriendin die het de laatste jaren gemaakt heeft in de kunstwereld. De tekening stelt vier balletschoentjes hangend met veters aan een kapstok voor. Het is in pasteltinten en ze vindt het een prachtwerk. Toen heeft ze er niet zo veel voor betaald maar het is in waarde gestegen naarmate haar vriendin meer aanzien kreeg in de kunstwereld.

 “Dat is toch al een hele opluchting”, zegt Margot.

“Waar ik nog het meeste tegen opzie is dat ik nog zolang met Dries onder één dak moet leven. Hij heeft haar laten verstaan dat hij alvast niet zal verhuizen. Logischerwijze moet hij haar dan uitkopen maar Elien bezit percentueel het grootste deel van het appartement. De vraag is of Dries dat zal willen betalen, Margot.”

“Ja, nog een tijdje samen leven zal niet zo gemakkelijk zijn”, zegt Margot. “Vooral de weekenden door komen lijkt me moeilijk”. Misschien kan je voor die periode bij een wandelclub aansluiten en af en toe eens afspreken met vriendinnen. “Ik ben alvast kandidaat”, zegt Margot met een knipoog naar Elien.

“Ik zal zien hoe ik het oplos, alvast bedankt voor de tip. Tijd brengt raad. Maar weet je wat me ook opgevallen is Margot? Dries is de laatste tijd zo gierig geworden. Voordien kon het niet prijzig genoeg zijn als we iets kochten, het moest altijd van het beste zijn. Zou dat jong ding daar voor iets tussen zitten, misschien is die veeleisend. Of wie weet overlaadt hij haar met geschenkjes. Nu ja, ik hoef het niet te weten, binnenkort regel ik zelf mijn zaakjes wel”, zegt ze zelfverzekerd.

Margot is blij dat ze Elien heeft gezien en vooral dat ze een beslissing heeft genomen. Het zal wel goed komen met haar, ze is veel zelfverzekerder geworden. Ze denkt nog na over de ups en downs van relaties en hoe moeilijk het soms is om een goed evenwicht te vinden, zelfs als je elkaar graag ziet.

            Dat doet haar denken aan het gesprek met haar vader twee dagen terug. Ze had eindelijk de moed gevonden hem te bellen en uit te nodigen voor een etentje. Bij gebrek aan tijd had ze gekozen voor een etentje op restaurant. Haar vader had eerst nog bezwaar gemaakt dat Marthe het niet leuk zou vinden als ze niet naar zijn feestje zou komen. Maar ze had voet bij stuk gehouden en hem gezegd dat ze hem eens alleen wou spreken. Toen was hij overstag gegaan. Het gesprek was niet zo vlot verlopen als ze gehoopt had. De band tussen hen was serieus verwaterd. Toen ze hem vroeg wat de reden zou kunnen zijn van die afstandelijkheid had hij daar niet onmiddellijk een antwoord op. Hij gaf toe dat hij te hard van stapel gelopen was en te snel hertrouwd was. Hijzelf was toen nog niet over zijn verdriet heen en hij had beter nog even gewacht om een nieuwe relatie te beginnen. Maar ja, het was nu zo gelopen, Marthe had haar best gedaan om haar zo goed mogelijk op te vangen, zei hij. Ze herinnerde haar het gesprek met haar papa maar al te goed:

“Maar zag je dan niet, papa, dat ik je miste en dat je minder en minder tijd met mij doorbracht?”

“Marthe was zo blij dat ze mij had leren kennen en dat ze niet alleen voor de opvoeding van Frederik instond. Je herinnert je misschien nog dat hij aanvankelijk niet zo een gemakkelijk kind was. Ik moest veel tijd investeren om van hem een jongen te maken die voor rede vatbaar was. Zijn moeder ging te veel in op zijn wensen. Jij was gemakkelijker in de omgang, daarom heb ik over het hoofd gezien dat ook jij mij nodig had. En daarna werd Kim geboren en eiste ook zij een deel van mijn tijd op.”

“Dat heeft me veel pijn gedaan papa. Ik heb vaak in mijn bed liggen huilen. Jij zag het niet en ik kon bij niemand anders terecht. Tot oma zag dat ik heel verdrietig was en mij met veel liefde opgevangen heeft. Zij heeft veel goed gemaakt.”

“Margot, ik vind het heel erg dat het zo gelopen is en dat ik niet de vader geweest ben waarop je recht had. Ik vind het ook spijtig dat door mijn toedoen jij bij oma geborgenheid moest zoeken. Niettemin ben ik blij dat oma zo goed voor jou gezorgd heeft. Ik had graag gewild dat je met Frederik en Kim een goede band had opgebouwd”, zei mijn vader verdrietig.

“Als ik bij oma verbleef of al op kot zat, waarom heb je mij dan niet eens vaker gehaald om samen iets fijn te doen? Zo een vader dochter momentje. Daar heb ik vaak van gedroomd”, had ze met tranen in de ogen gezegd.

“Ik ga geen excuses zoeken Margot, ik had er meer voor jou moeten zijn. Nogmaals, het spijt me enorm. Misschien is het nog niet te laat en als jij het zou willen dan kunnen we vanaf nu elkaar vaker zien en meer betekenen voor elkaar?”

 Margot had het nog moeilijk met het haar aangedane verdriet maar apprecieerde de eerlijkheid van haar vader. Ze wou het een kans geven.

“Het zal niet gemakkelijk zijn maar ik wil het wel proberen”, had ze nog gezegd.

De rest van de avond babbelden ze over alles wat ze nog niet van elkaar wisten, gewoon omdat er nooit ruimte voor was geweest. Margot vond het een emotionele avond maar het had toch helend gewerkt.

 ’s Anderendaags heeft ze het gebeuren aan Vik verteld. Gelukkig heeft ze het getroffen met Vik. Aan hem kan ze veel kwijt, hij luistert altijd met volle aandacht en geeft regelmatig advies zonder opdringerig te zijn. Ze ziet hem graag en ze begrijpt dat hij zich tekort gedaan voelde in haar vermeende vriendschap met Bart. Gelukkig hebben ze het kunnen uitpraten.

Het is al enige dagen geleden dat ze Birgit nog gehoord heeft. Ze vraagt zich af hoe het met haar en Joris is gelopen en ze belt haar onmiddellijk op.

            “Hé Margot, ik ben blij dat je me belt. Ik heb geaarzeld om het zelf te doen. Het is ook steeds minder goed nieuws dat ik breng en ik ben bang dat je me een zaag gaat vinden.”

            “Maar Birgit, we zijn er toch voor elkaar, ook als het minder goed gaat met de ene of de andere! Vertel eens, hoe is het met jou?”

            “Je weet dat ik tijdelijk naar mijn mama verhuisd ben en dat Joris die eerste avond niet ophield met bellen en sms’en. In feite is de toestand helemaal niet verbeterd. De dag erna stond hij mij op de parking van het ziekenhuis op te wachten.”

            “Oei, kent hij dan je uurrooster?”

            “Mijn laatste uurrooster had hij nog, vandaar. Ik schrok me dus een ongeluk en vroeg hem waarom hij daar was. Hij was blijkbaar niet tevreden met de uitleg die ik had gegeven en vond het geen gegronde reden om uit elkaar te gaan. ‘Alsof intimideren en bedreigen geen gegronde redenen zijn!’ Hij miste me en wou dat ik terugkwam. Hij vroeg ook waarom ik niet meer op zijn sms’en geantwoord had. Ik zei hem dat alles gezegd was en dat ik rust wou en hem niet meer wou horen of zien. Hij wou me niet geloven. Hij dacht dat hij nog een kans maakte en dat ik nog zou terugkomen omdat de meubels nog in het appartement stonden. Ik vertelde hem dat hij de salon mocht houden want die had hij betaald, de eetkamer en enkele van mijn eigen spullen zou ik op nader af te spreken datum komen ophalen. De slaapkamer mocht hij ook houden, ik wou er gewoon niet over discussiëren. Hij wou absoluut niet verstaan dat het definitief gedaan was. Ik ben naar mijn auto gestapt en ben weggereden.”

            “Is dat het laatste dat je van hem hebt gehoord?” vraag ik ongerust.

            “Hij heeft me nog enkele keren sms’jes gestuurd waarin stond dat hij mij nog graag zag en me miste. Maar ik heb niet geantwoord, dat heeft geen zin. Ik hoop dat hij het nu heeft verstaan. Het maakt me ongerust dat hij het niet kan loslaten.”

            “Ja, dat begrijp ik. Hij heeft volgens mij geen inzicht in wat hij verkeerd doet en dat hij jou daardoor verder van hem afduwt. Ik heb de indruk dat hij in een tunnelvisie zit.”

            “Zo bekijk ik het ook Margot. We zien wel, maar ik ga toch voorzichtig zijn, vooral omdat hij plots ergens kan opduiken.”

Dries heeft zich gewaagd aan een nieuwe goksite. Buiten Unibet heeft hij zich nu aangesloten bij 777.be. Hij vindt dat hij het moet blijven proberen om uit de schulden te geraken. Misschien heeft hij meer geluk op die nieuwe site. Bij zijn moeder heeft hij vijfduizend euro geleend, met de belofte het bedrag zo snel mogelijk terug te betalen. In feite voelt hij zich schuldig want hij heeft zijn moeder voorgelogen. Hij zag op dat moment geen andere oplossing omdat hij aan Greg vorige week de eerste aflossing moest terugbetalen. Dat is gebeurd. Nu is hij blut, maar hij moet nog tot het einde van de maand op zijn loon wachten. Hij heeft aan Greg, weliswaar met enige vrees, gevraagd om de volgende aflossing twee weken te mogen uitstellen, maar hij heeft bot gevangen. Hij herinnert zich het gesprek nog woordelijk.

“Je ziet maar dat het geld er ligt”, had Greg kwaad geroepen, “of ik zet je in voor mijn handeltje.”

“Handeltje?” had Dries achterdochtig gevraagd. “Wat bedoel je?”

“Welnu, ik heb een lucratief handeltje in drugs.”

“Drugs, hoezo drugs? Wat heb ik daarmee te maken”, had hij, toen nog meer van zijn melk, gevraagd.

“Nu nog niets, maar als je het geld niet op tijd aflevert dan kan je drugkoeriertje voor mij spelen. Daar kan je ook geld mee verdienen, dat schuift redelijk goed”, had Greg droogjes weg gezegd.

Het tolt in het hoofd van Dries. Dit kan niet waar zijn, waar is hij aan begonnen? Hij mag er niet aan denken dat alles uitkomt en al zeker niet op zijn werk. Misschien moet hij zijn fierheid maar opzij zetten en het toch aan Hanne vragen om hem geld te lenen. Maar Hanne verwijt hem de laatste tijd vaak dat ze hem zo weinig ziet en dat ze zo weinig op restaurant gaan. Hij vertelt haar dan dat hij moet overwerken of dat zijn moeder ziek is en hulp nodig heeft. Kan hij haar dan vragen om geld voor te schieten? Als hij haar ziet, kan hij zich met moeite normaal gedragen, hij is al lang geen vrolijke kerel meer die niet op een euro meer of minder kijkt. Hij heeft er ook al over nagedacht om zijn nieuwe wagen op te zeggen maar wat zal dan de reactie van Hanne zijn? Ze denkt immers dat hij er warmpjes inzit. Zijn financiële situatie houdt hem dag en nacht bezig en boezemt hem angst in.

            Ook met Elien loopt het niet zoals hij zou willen. Ze heeft het in haar hoofd gehaald om te scheiden. Hij heeft alle mogelijke moeite gedaan om haar terug voor zich te winnen maar hij moest aan het kortste eind trekken. Hij heeft haar zelfs voorgesteld om aan een kind te beginnen. Het had haar geraakt, dat had hij duidelijk gezien, maar bij nader inzien had ze het afgewimpeld. Dat risico wenste ze niet te nemen. Nu is hij op weg naar Hanne en hij weet nog altijd niet of hij haar hulp gaat vragen of niet. Misschien kan hij ook eens polsen of hij daar niet kan komen wonen, dan kan het appartement van Elien en hem verkocht worden. Maar dan heeft hij weer een probleem want Hanne mag niets weten van zijn gokverslaving. En zo blijft alles maar tollen in zijn hoofd. Ondertussen is hij aangekomen bij Hanne en belt aan.

“Dag Dries, eindelijk zie ik je nog eens”, zegt Hanne een beetje geërgerd.

            “Dag schatje, je ziet er goed uit, mooi kleedje!” Hij buigt zich voorover om haar een zoen te geven maar Hanne zet een stap achteruit.

            “Je moet nu niet van onderwerp veranderen Dries. Hoe komt het dat ik je zo weinig zie de laatste tijd? Bovendien ben je dan meestal met je gedachten ergens anders. Heb je soms een ander?” Dat begint hier goed denkt Dries, hij voelt zijn hoofdpijn al opkomen.

“Maar Hanne, je weet maar al te goed dat ik alleen op jou val en dat ik je graag zie”, zegt hij zo overtuigend mogelijk.

“Dan moet je me toch eens uitleggen waar je de hele tijd uithangt. Ik heb op het werk navraag gedaan of je soms extra schiften moet draaien, maar dat bleek niet het geval.”

            “Jij durft nogal zeg, mij zo eventjes controleren op mijn werk!”

“Ja, als jij meer open zou zijn en mij zou zeggen wat het probleem is, had ik geen reden om dat te doen.”

“Toch vind ik dat geen manier van handelen, Hanne! Maar goed, ik zal het je uitleggen. Mijn baas heeft me al verschillende malen een opmerking gemaakt dat ik niet goed bij de les ben en serieuze fouten heb gemaakt. Hij wil absoluut niet dat het nog eens gebeurt, zo niet volgen er maatregelen. Ik heb je ook al verteld dat mijn moeder meer beroep op mij doet omdat ze ziek is. Bijkomend zijn er problemen met Elien, ze wil zo rap mogelijk scheiden.”

“Hoe komt het? Is ze iets te weten gekomen over ons?”

“Ik vermoed via Margot, een buurvrouw. Die heeft ons waarschijnlijk samen gezien.”

“Maar in feite is dat goed nieuws, dan hebben wij de weg vrij! Ben je dan niet opgelucht?” vraagt ze hoopvol.

“Was het maar zo simpel Hanne, ik weet het allemaal niet meer.”

“Maar waar maal je dan nog over? Over wat je baas gezegd heeft? Ik zou zeggen een beetje beter opletten dat het niet meer gebeurt, dan waait het wel over.”

“Ik wou dat het zo gemakkelijk was. Maar trek het je allemaal niet aan, schatje, we zijn nu samen, laat ons van elkaar genieten.

Wat is dat toch met Dries, denkt Hanne als ze de voordeur achter hem sluit. Ze had er heel hard naar uitgekeken om hem te zien. Ze had het lingeriesetje heel zorgvuldig uitgekozen en toch kon ze hem niet boeien. Hij was precies de hele tijd ergens anders met zijn gedachten. Ze had nochtans heel hard haar best gedaan om hem te verleiden maar als puntje bij paaltje kwam had hij alle moeite om tot een hoogtepunt te komen. En aan haar had hij ook niet veel aandacht gegeven, ze was het nochtans bij hem anders gewoon.

            Maar waarom hij zo onder stress staat, daar heeft ze het raden naar. Dat hij zijn moeder gaat helpen omdat ze ziek is, dat snapt ze nog, maar dat hij niet blij is dat Elien weldra zal verhuizen dat verstaat ze helemaal niet. Dat opent toch perspectieven voor hen beiden denkt ze. Ze vraagt zich af of hij iemand anders heeft. Ze vindt het ook raar dat hij twee weken rust gevraagd heeft. Er is iets waardoor hij niet meer de Dries van voorheen is, maar wat? Ze neemt zich voor het nog even aan te zien en hem de volgende keer nog eens te vragen naar de reden. Als hij dan geen open kaart speelt dan zal ze eens goed nadenken of ze nog verder wil met hem.

* * *

Margot verjaart binnenkort en Vik heeft een verrassing voor haar. Hij kan bijna niet wachten om het haar te vertellen, hij hoopt dat ze het leuk zal vinden. Hij heeft met haar afgesproken aan dezelfde brasserie waar ze de eerste maal met elkaar zijn gaan eten. Het is een gezellige eetgelegenheid, eerder modern ingericht, maar toch gemoedelijk. De stoelen zitten goed, het licht is gedempt, wat de sfeer ten goede komt en de muziek staat niet te luid. Je kunt er als koppel heel knus bij elkaar zitten zonder hinder te hebben van de andere klanten. Vik ziet haar aankomen en wandelt haar tegemoet.

“Dag zoetje, ben je tot hier gewandeld? Ben je niet te moe?”

“Dat valt best mee hoor schatje, er gaat niets boven een gezonde wandeling hé.”

“Kom we gaan binnen”, zegt Vik enthousiast. Hij kan nauwelijks wachten om het haar te vertellen. Ze bekijken samen de menukaart en geven de bestelling door aan de ober. Ze kiezen voor ‘Romige spaghetti met kruidenkaas en gerookte zalm’. Als wijn kiezen ze voor een glaasje Chardonnay. Daarna gaan ze voor warme appeltaart met ijs en slagroom. Nu vindt Vik het de tijd om het haar te vertellen.

“Zoetje, ik heb een verrassing voor je.”

“Nu maak je me echt nieuwsgierig”, zegt Margot al lachend.

“Je herinnert je nog wel dat ik enkele weken terug naar Stockholm moest omdat er een collega ziek was geworden. Die collega is voor langere tijd uitgevallen en het project is nu naar mij doorgeschoven. Dat maakt dat ik op regelmatige basis eens naar daar zal moeten vliegen.”

Margot ziet in een flits waarheid worden wat ze de vorige maal gevreesd had. Ze zou vaker alleen zijn als Vik voor enkele dagen naar Zweden moest. Maar goed, eerst gaat ze luisteren naar wat Vik te vertellen heeft, want dit kan toch niet de verrassing zijn waar hij het over had.

“Welnu zoetje, ik dacht eraan je voor je verjaardag te trakteren op een snoepreisje. We kunnen samen enkele dagen naar Stockholm gaan als je dat goed vindt. Ik moet daar vooral meetings bijwonen. En tussendoor zullen we nog redelijk veel samen kunnen doen. Als ik moet werken kan jij misschien shoppen of een museum bezoeken. Stockholm heeft best gezellige winkelstraten en er is heel wat te beleven. Wat vind je van mijn voorstel?” vraagt hij hoopvol.

“Amaai Vik, wat een cadeau, jij verstaat de kunst om iemand te verrassen!”

“Niet zo maar iemand, hé zoetje, ik doe dat niet voor gelijk wie hoor!” schertst Vik.

“En wanneer had je gedacht die trip te plannen?” vraagt Margot opgetogen.

“Het toeval wil dat je verjaardag net valt tijdens de volgende reis naar Stockholm. Dan kunnen we daar je verjaardag vieren, leuk toch?” vraagt hij afwachtend.

“Super schatje, daar kan ik alleen maar van dromen! Dikke merci!” Ze geeft hem een welgemeende knuffel.

Margot is heel blij met het voorstel van Vik. Ze heeft al lang ge-droomd om Stockholm eens te bezoeken. Enkele van haar vriendin-nen zijn er al geweest en zijn razend enthousiast teruggekomen. En dan daar haar verjaardag vieren, hoe leuk kan het worden!

Vik is toch een schat van een vent, denkt ze. Ze heeft het echt getroffen met hem. Langs de andere kant maakt ze zich toch een beetje zorgen over het feit dat hij regelmatig naar daar zal moeten reizen.

            “Vik, ik wil je nog iets vragen. Hoe vaak zul je nog naar Stockholm moeten reizen voor dit project?”

“Ik vermoed maximum een drietal keren. Zie je er tegen op als ik weg ben, zoet?” vraagt Vik bezorgd.

“Ja, toch wel. Maar in feite maar tweemaal zonder mij dan, als ik het goed voor heb?”

“Absoluut, maar ik mis je ook hoor als ik ginds ben.”

De avond van Vik kan niet meer stuk, hij geniet er heel erg van dat Margot zo enthousiast is over zijn voorstel om samen naar Stockholm te gaan. Ze kan hem blijkbaar niet goed missen en dat charmeert hem. Samen zetten ze nog een stapje in de wereld en drinken nog enkele glaasjes waarna ze te voet naar de studio van Vik wandelen. Daar aangekomen belanden ze in elkaars armen en wat volgt is een romantische avond en nacht. Ze laten zich volledig gaan en genieten van elkaar, tot ze na meerdere climaxen moe en voldaan in slaap vallen.

* * *

Elien heeft vandaag een afspraak met haar advocaat en heeft daarom een dagje verlof genomen. Ze koppelt er nog een namiddag shoppen aan met Nele, haar vriendin. Ze is blij dat er eindelijk een beetje schot in de echtscheidingsprocedure zal komen. Ze denkt dat het geen moeilijke scheiding zal worden omdat Dries en zij met ‘scheiding van goederen’ getrouwd zijn. De vraag is of Dries het appartement wil inkopen. Hij laat helemaal niet in zijn kaarten kijken. De laatste tijd doet hij eerder vreemd. Hij ziet er een beetje onverzorgd uit en loopt steeds in gedachten verzonken rond. Sinds ze hem heeft gezegd dat ze wil scheiden en dat er geen terugweg is, zondert hij zich nog meer af. Ze heeft hem al eens gevraagd of hij ziek is. Zijn antwoord was: ‘wat wil je als je vrouw van je wilt scheiden.’ Ze heeft er niet op geantwoord want dan zijn ze weer vertrokken voor een ellenlange discussie en dat wil ze niet. Ze weet ook niet of hij zijn minnares nog ziet, als hij niet aan het werk is zit hij ganse dagen aan zijn computer.

 Na een uurtje is het gesprek met de advocate afgelopen. Elien vindt dat het goed is verlopen en ze vindt de advocate een aangename vrouw waarmee het best klikt. In haar auto denkt ze nog even na over het gesprek.

De advocate vroeg of Dries zelf een advocaat zou nemen of dat zij de belangen van hun beiden zou moeten behartigen. Dat kon ook. Dan was er sprake van een scheiding met wederzijdse toestemming. Daar had Elien niet op kunnen antwoorden maar ze veronderstelde dat hij een eigen advocaat zou verkiezen. De advocate zei tevens dat er sprake was van ‘een scheiding wegens onherstelbare ontwrichting’ als gevolg van het vreemdgaan van Dries. Ze vroeg naar hun huwelijkscontract en het aankoopcontract van het appartement alsook naar hun beider loon, hun gezamenlijke bezittingen en bankrekeningen. Het feit dat Dries zoveel meer verdient dan zij was een mogelijke reden voor alimentatie maar dat zou de advocate nog nader moeten bekijken. Ze neemt zich voor dat als ze thuis komt, ze hun gezamenlijke rekeningen en beleggingen eens zal nakijken. In feite doet ze dat veel te weinig, vindt ze. Ze is niet zo geïnteresseerd in geld en bezittingen. Als ze goed kan leven en een dak boven haar hoofd heeft is ze al dik tevreden. Ze tracht het gesprek achter zich te laten en begeeft zich naar het adres waar ze met Nele heeft afgesproken. Ze kijkt er naar uit om te shoppen met haar vriendin.

Het is al na achttien uur als Elien eindelijk de straat inrijdt waar ze woont. Van de auto van Dries geen spoor. Waar zou hij nu weer uithangen, vraagt ze zich af. Ze neemt zich voor om er zich niets meer van aan te trekken. Nele en zij hebben lekker geshopt en ze is geladen met een grote tas vol pakjes als ze de lift naar de eerste verdieping neemt. Ze zoekt in haar handtas naar haar sleutel maar bij het uitstappen van de lift ziet ze dat de voordeur open staat. Hoe kan dat nu, vraagt ze zich af. Heeft Dries die dan opengelaten?

Ze ziet dat de deur beschadigd is en het slot verwrongen. Ze schrikt. Paniek overvalt haar. Ze is als verlamd en gaat met knikkende knieën naar binnen. Stilletjes duwt ze de deur een beetje verder open. Ze luistert of ze een geluid hoort. Direct om de hoek in het halletje staat een paraplubak, ze neemt de paraplu van Dries en zet haar tas met pakjes zo voorzichtig mogelijk neer. Muisstil stapt ze verder, de paraplu in de aanslag. Ze kijkt in hun slaapkamer, daar is niemand. Vervolgens gaat ze naar de badkamer, de logeerkamer en het toilet. Ook daar niemand te zien. Met trillende benen stapt ze verder naar de woonkamer. Ze kijkt omzichtig rond en vergewist zich ervan of ook hier niemand aanwezig is. Dan ziet ze dat de lades van de buffetkast uitgetrokken zijn en een gedeelte ervan op de grond ligt. Ineens krijgt ze de muur boven de barkast in de gaten. De muur is leeg, enkel de contouren waar het schilderij gehangen heeft, zijn nog te zien. Oh neen, het is toch niet het schilderij van Christine dat weg is! Ze denkt niet alleen aan de mogelijke marktwaarde, maar vooral aan de emotionele waarde van het schilderij! Dit maakt haar heel boos. Ze had al geruime tijd, omwille van dit schilderij en haar kostbare juwelen, aan Dries gevraagd om een gepantserde deur te laten plaatsen. De juwelen zijn onder andere erfstukken van haar moeder en ze moest ze telkens weer op een veilige plaats opbergen. Ze gaat onmiddellijk op zoek naar het zakje, dat goed verstopt zit in een doos met schoenblink. Gelukkig ligt alles nog op zijn plaats. Ze kijkt nog wat rond om te zien of ze nog iets kan ontdekken dat verdwenen is. Maar op het eerste zicht ziet ze niet zo direct iets dat ontbreekt. Ze belt naar Dries maar het is zijn voicemail. Ze besluit de politie te bellen. Misschien kan ze in afwachting ook aan de buren vragen of die iets gehoord hebben. Haar buren zijn een bejaard koppel waarvan de man zo goed als doof is en zijn vrouw lichtjes dementerend. Ze heeft er niet veel hoop op maar ze kan het maar proberen. En inderdaad ze hebben niets gehoord of gezien.

            De politie is na haar telefoontje vrij snel ter plaatse. Ze zijn heel vriendelijk en meelevend. Ze vragen of ze iets aangeraakt heeft, waarop ze antwoordt:

            “Ik heb slechts één kast opengedaan om te zien of mijn juwelen er nog lagen. Verder heb ik niets aangeraakt.”

            “Dat hebt u goed gedaan mevrouw, dan kunnen we morgen een sporenonderzoek laten doen. Ik ga u vragen niets aan te raken tot het labo van de technische en wetenschappelijke politie langs is geweest. Is er iemand die u mogelijk verdenkt van de diefstal? Of hebt u de laatste dagen iets abnormaals gezien of gehoord?”

Ze blijft het antwoord schuldig. Ze kan haar ook niets herinneren dat verdacht leek.

            “Hebt u een foto van dat schilderij, mevrouw?”

            “Ja, dat denk ik wel”, antwoordt ze aarzelend. In het begin toen ze daar pas woonden had ze een paar foto’s doorgestuurd naar Nele. Die was heel benieuwd naar de nieuwe woonst maar kon niet onmiddellijk komen kijken, omwille van een val met haar fiets. Hopelijk staan die foto’s nog op haar gsm en anders zou ze het aan Nele vragen.

            “En hebt u nog een aankoopfactuur, mevrouw?”

“Dat betwijfel ik, want ik heb dat schilderij van een vriendin gekocht, zij is diegene die het schilderij gemaakt heeft. Ik herinner mij niet dat daar een factuur van bestaat.”

“Het is belangrijk dat u zoveel mogelijk bewijzen hebt, mevrouw”, zegt de inspecteur vriendelijk. “Mogen we nu eventjes rondkijken? We maken dan een PV op, dat zou u daarna moet ondertekenen. U kunt één van de volgende dagen de gevraagde documenten naar het politiebureau brengen, die worden dan aan het dossier toegevoegd. We gaan ook nog even de buren verhoren.”

Net als de politie inspecteurs aanstalten maken om te vertrekken komt Dries binnen en zegt:

“Wat is er hier allemaal aan de hand?” Elien vertelt in enkele zinnen wat de situatie is. Ze is nog erg van streek als ze erover vertelt. De politie inspecteurs stellen ook aan hem een paar vragen en vertrekken dan. Dries lijkt aangedaan door de inbraak. Hij is schijnbaar vriendelijk en bekommerd om haar.

“Dries, hoe kon dit nu gebeuren? Wanneer ben jij weggegaan? Was de sleutel wel tweemaal omgedraaid? Ze kunnen toch zo maar niet binnenbreken? ”

“Elien, ik herinner mij heel goed dat ik de deur tweemaal in het slot heb gedraaid. Ik ben rond veertien uur naar mijn werk vertrokken maar ik ben eerst nog even langs de garage geweest om een koplamp van de auto te laten vervangen. Daarna ben ik verder gereden naar het werk. Ik ben daar omstreeks vijftien uur aan gekomen.”

“Wie doet nu zoiets”, vraagt Elien vertwijfeld. “Je ziet wat er van komt, ik heb je in het verleden al meermaals gevraagd om een gepantserde voordeur te laten plaatsen. Je had altijd een reden om het niet te doen. Nu is het te laat, mijn mooiste schilderij is weg en waarschijnlijk zie ik het nooit meer terug”, zegt ze verdrietig.

“Ik vind het heel erg voor jou Elien, echt, ik meen het. We zullen eens kijken of we misschien een ander schilderij van die vriendin van jou kunnen kopen”, zegt Dries zo meelevend als hij kan.

Elien hoort amper wat Dries zegt, zo onder de indruk is ze van het gebeuren. Ze vraagt zich af hoe ze de waarde van het schilderij kan laten schatten. Misschien kan Christine, die het schilderij gemaakt heeft, haar voorthelpen. Ze moet alles laten liggen zoals het ligt, ze kan niet aan opruimen beginnen voor de technische dienst van de politie geweest is. Dat irriteert haar, ze houdt helemaal niet van rommel. Ze belt naar haar zus om het haar te vertellen.

* * *

Margot neemt vandaag een paar overuren op en wordt maar om tien uur op het werk verwacht. Ze zit al achter het stuur van haar autootje als ze plots denkt aan haar agenda. Gisterenavond kwam ze tot de vaststelling dat die waarschijnlijk op de passagierszetel in haar auto was blijven liggen. Ze vindt hem niet direct terug en wil uitstappen en op de achterbank kijken om te zien of hij niet uit haar tas is gevallen. Net als ze haar portier wil opendoen om op de achterbank te kijken, ziet ze Dries via de deur van blok II de garage binnen komen. Dat is nu de laatste die ik wil zien vandaag, denkt ze, en ze besluit nog even te wachten tot hij met de auto vertrokken is. In principe kan hij haar niet zien, maar ze laat zich toch nog wat meer naar beneden zakken. Hij is blijkbaar gehaast, kijkt naar links en rechts en heeft iets groots onder de arm, gewikkeld in een deken. Hij legt het in de koffer, kijkt nog eens rond, sluit de koffer en verlaat de garage. Het is toch een rare snuiter, die Dries, denkt Margot terwijl ze op de achterbank kijkt of ze haar agenda kan vinden. Inderdaad die ligt achterin op de vloer van de wagen. Ze steekt de sleutel in het stopcontact en vertrekt naar het werk.

Deze voormiddag werkt ze met Steven en na de middag heeft ze een paar huisbezoeken. Ze vindt het een verademing om eens met een andere collega te werken. Momenteel werkt ze met Sara, wat ze niet zo leuk vindt. De laatste tijd is het Margot opgevallen dat als zij de EHBO post bemant de personeelsleden vaker vragen of Sara aanwezig is. Indien hun kwaaltje niet ernstig is, zeggen ze dat ze morgen wel zullen terugkomen. Margot vindt dat heel raar en verstaat niet hoe dat komt. Ze heeft met niemand, zover ze weet, een conflict gehad of een personeelslid minder goede zorgen gegeven. Ze zit er mee verveeld.

Eens aangekomen op haar werk deelt ze haar bezorgdheid met Steven:

“Zeg Steven, ik zou je eens iets willen vragen. Sinds kort ondervind ik dat steeds meer en meer personeelsleden die naar de EHBO post komen regelmatig vragen of Sara aanwezig is, terwijl ik hen op dat ogenblik even goed kan verder helpen. Ik voel me daar ongemakkelijk bij en zie ook geen reden voor die verandering.”

“Wel Margot, ik ben blij dat je hierover begint, ik heb net hetzelfde gevoel als jij. Ik ben al eens nagegaan wat ik verkeerd kan gedaan hebben of waar ik bij de ene of andere hulpverlening tekort ben geschoten. Maar ik kan me niets herinneren.”

“Dat is dan toch bizar Steven. Zou het kunnen dat Sara iets tegen de personeelsleden zegt om ons in een slecht daglicht te plaatsen?”

“Misschien ziet zij zich zelf als een betere verpleegkundige of waant ze zich verpleegkundige coördinator?” zegt Steven.

“Ik vind dat misplaatste patiëntenbinding. Feitelijk vind ik dit niet kunnen!” zegt Margot verontwaardigd.

“Ik vind het ook niet collegiaal”, zegt Steven.

“Er is mij trouwens de laatste tijd nog iets opgevallen”, gaat Margot verder. “Soms hoor ik van een personeelslid dat Sara aan iemand één of ander homeopathisch middeltje heeft gegeven of behandeld heeft met een etherische olie. Ik heb een tijdje geleden al opgemerkt dat er in de farmaciekast meer en meer alternatieve geneesmiddelen staan. Heb jij dat ook gezien?”

“Ja, ik heb inderdaad die flesjes en oliën ook zien staan, maar ik heb er niet veel aandacht aan gegeven. Maar dat verklaart misschien wel waarom ze aan sommige personeelsleden zegt om alleen bij haar op consultatie te komen.”

“Dat zou wel eens best kunnen Steven”, zegt Margot, “misschien is dat wel de verklaring.”

“Wij hebben hier altijd de klassieke geneeskunde gevolgd. Vind jij ook niet dat bij wijzigingen de bedrijfsarts moet worden betrokken?” vraagt Steven.

“Weet je, het is alvast een aandachtspunt voor de volgende meeting”, zegt Margot gedecideerd.

 “Sara is toch niet de gemakkelijkste om mee te werken”, oppert Steven. “Ik ben vooral opgelucht dat we het er over gehad hebben want ik heb er veel over getobd.”

Margot kan dat alleen maar beamen. Vervolgens nemen ze elk hun taak weer op.

Margot legt de pas geleverde verzorgingsmaterialen in de daartoe bestemde schuiven en kasten en denkt terug aan haar eerste jaren als verpleegkundige. Onmiddellijk na haar opleiding begon ze in het ziekenhuis waar ze stage gelopen had, op de dienst chirurgie. Ze beleefde er een mooie tijd, maar omwille van de ziekte van haar oma had ze een baan gezocht met regelmatige uren. Ze heeft nog geen minuut spijt gehad van haar toenmalige beslissing, maar haar hart ligt toch meer in het ziekenhuis. Misschien moet ze er eens over nadenken of ze niet terug in een ziekenhuis wil werken. Ze zal er eens met Vik over praten. Als Vik en zij als koppel verder door het leven gaan vindt ze dat Vik ook achter die keuze moet staan.

* * *

Elien neemt vandaag een vrije dag, ze neemt haar overuren van de laatste maand op. Ze is nog steeds niet in haar normale doen als gevolg van de inbraak. Ze kan in de verste verte niet bedenken wie geïnteresseerd kan zijn in haar schilderij. Het eigenaardige is dat er verder niets gestolen is, er zijn wel een paar schuiven overhoop gehaald. Dit is dan toch een heel gerichte diefstal. En wie wist van dat schilderij? Bij hen komen toch alleen maar mensen die ze goed kent. Laatst was de loodgieter nog wel geweest, voor een lek aan de kraan in de badkamer. Maar die kent ze al jaren en die zag ze toch niet direct een schilderij stelen, hoewel in deze tijd weet je maar nooit.

Ze heeft intussen aan Christine gevraagd om een verklaring van authenticiteit van haar schilderij en een bewijs van de toenmalige prijs. Zij herinnerde zich nog dat de vraagprijs van het schilderij toen tweeduizend euro was en dat Elien er duizend vijfhonderd voor betaald had. De foto’s van het schilderij heeft ze nog teruggevonden op haar GSM.

Twee dagen later gaat ze naar het politiekantoor met de nodige documenten. Ze weten haar te vertellen dat er geen positief resultaat is van het sporenonderzoek, ze tasten volledig in het duister. Dries zegt ‘s avonds: “Zou het dan toch waar zijn dat er de laatste tijd veel inbraken zijn.” Hij heeft dat gehoord op zijn werk. Zelf heeft ze daarvan niets gelezen of gehoord.

De afstand tussen Dries en haar wordt steeds maar groter, ze leven in feite naast elkaar. Ze kookt nog wel voor hem en ze doet nog de was en de strijk tot ze verhuist, maar hij slaapt in het bureau dat tevens zijn slaapkamer is. Meestal zit hij daar als zij thuis is. Ze heeft geen idee wat hij steeds op dat scherm doet. Ze telt de dagen af tot ze kan verhuizen, want deze manier van samenleven bezorgt haar veel stress, temeer dat Dries nog amper iets zegt. Hij was wel een beetje bezorgd na de inbraak, maar dat was al snel weer over. Hij is ongelooflijk veranderd, ze kan er nog steeds niet bij hoe dat mogelijk is. Nu ze thuis is en het bedrag weet dat ze aan het schilderij betaald heeft, gaat ze op haar bankrekening kijken wanneer ze dat bedrag aan Christine betaald heeft. Na even zoeken vindt ze dat het juist vijf jaar geleden is dat het schilderij in haar bezit kwam.

Terloops kijkt ze even naar de andere rekeningen. Daarna kijkt ze naar hun gemeenschappelijke beleggingen. Ze vindt dat het bedrag niet is wat ze zich herinnert. Nu ja, dat schommelt nogal eens, maar toch heeft ze de indruk dat er een serieus bedrag ontbreekt. Ze zal het straks aan Dries vragen, maar ze vindt het toch raar. Dries zal toch niet zonder haar toestemming zomaar aandelen of fondsen verkocht hebben? Waarom zou hij zoiets doen? Hij heeft toch een mooi loon. Als ze nu haar eigen man niet meer kan vertrouwen dan is het ver gekomen. Ze is boos op zichzelf dat ze haar rekeningen niet meer in de gaten heeft gehouden. Als ze van Dries geen duidelijk antwoord krijgt zal ze een afspraak maken in de bank.

* * *

Sinds Elien besloten heeft om te scheiden is de logeerkamer, zowel de slaap- als werkplek van Dries geworden. Hier kan hij ongestoord achter zijn computer zitten en alles bekijken wat hij wil. Hij heeft zijn computer zo opgesteld dat Elien, als ze de kamer zou binnenkomen, geen rechtstreeks zicht heeft op het scherm. Hier kan hij ook ongestoord telefoneren met wie hij wil. Bovendien als Elien TV kijkt hoort ze hem toch niet.

Hij vindt van zichzelf dat hij een puike prestatie geleverd heeft, in feite is hij van zichzelf verschoten. Hij overloopt in gedachte nog eens de laatste week. Hij zat nog steeds in geldnood en hij zag geen oplossing.

Greg had hem nog eens aangepord om op tijd te betalen, zo niet wist hij wat hem te doen stond. Drugs verkopen dat was het laatste dat hij wou doen. Hij had op allerhande manieren nog getracht geld bij elkaar te rijven. Hij was zelfs op een avond naar een casino ver van huis gereden om zijn kans te wagen. Aanvankelijk had hij vijfduizend euro gewonnen. Hij werd overmoedig en probeerde nog meer te winnen omdat hij dacht dat het geluk aan zijn zijde was, maar finaal had hij meer verloren dan gewonnen. Enkele weken geleden zat hij in de woonkamer en kreeg het schilderij van Christine, een vriendin van Elien, in het oog. Hij wist dat het met de jaren in waarde gestegen was. Als hij nu eens een inbraak veinsde en het schilderij via Greg aan een heler kon verpatsen. Hij had een foto van het schilderij genomen en aan Greg doorgestuurd met de vraag of hij hier geld kon van maken. Greg kende wel iemand, zei hij, maar hij zou het alleen doen als hij een procentje kreeg. Dus zag hij zijn kans schoon. Elien was de ganse dag weg, had ze gezegd, ze kwam pas tegen de avond terug. Hij had zich eerst vergewist of er niet teveel buren in het gebouw waren. Voor zijn naaste buren had hij geen schrik, die waren bejaard en hoorden toch nooit iets. Zijn buren boven en beneden waren uit werken, die had hij zien vertrekken. Dus hij kon zijn gang gaan. Eerst moest hij op zoek naar vinyl handschoenen, een schroevendraaier en een breekijzer. Dan kon hij het klusje klaren. Hij moest vooral zien dat hij geen sporen achterliet. Daarom deed hij heel zorgvuldig vinyl handschoenen aan. Het zou niet ongewoon zijn als de politie zijn vingerafdrukken zou vinden want hij is hier gedomicilieerd. Maar hij wilde niets aan het toeval overlaten. Hij werkte heel behoedzaam aan de voordeur en probeerde zo weinig mogelijk lawaai te maken. Op een bepaald moment dacht hij één van de buren te horen nadat hij zijn breekijzer in de gang had laten vallen. Het zweet brak hem uit. Hij luisterde minutenlang aandachtig of er geen deur openging en er iemand kwam kijken, maar dat was niet zo. Eens de deur onklaar gemaakt was draaide hij een oud deken rond het schilderij, en nam de lift naar de garage. Eens in de garage vergewiste hij zich ervan of er niemand anders in de garage was, hij stak het schilderij in zijn koffer en reed ermee naar Greg. Onderweg kwam hij tot de vaststelling dat het eigenlijk niet eens zo een moeilijke klus was geweest. Niemand zou hem immers verdenken.

* * *

Margot en Vik zijn nu al drie dagen in Stockholm, morgen vliegen ze terug huiswaarts. Margot zit op een terrasje van koffiebar Da Matteo in een zijstraat van Sergels Torg met een café latte en een zoete versnapering. Vik heeft nog een laatste meeting deze namiddag. Terwijl Vik aan het werk was heeft zij Stockholm verder verkend. De eerste dag hebben ze samen de oude stad Gamla Stan bezocht. Aan het oergezellige plein Stortorget hebben ze die avond gegeten in een heel leuk restaurantje. Daarna hebben ze gewandeld in de kleurrijke straatjes rond het plein. Feitelijk hebben ze de voorbije dagen met hun tweetjes heel wat kunnen bezoeken zoals het Vasamuseum, het operagebouw en het Zweeds museum. De vorige malen als hij in Stockholm was, had Vik al heel wat bezocht en nu kon hij haar perfect gidsen door deze mooie stad. Op haar eentje heeft ze Slot Drottningholm en de begraafplaats Skogskyrkogarden bezocht en heeft ze enkele uurtjes in de belangrijkste winkelstraten van het oude centrum gekuierd. Ze heeft samen met Vik heel mooie dagen beleefd, hij is een aangename reisgezel maar vooral een lieve en tedere minnaar. Op haar verjaardag waren ze gaan eten in een bekend restaurant even buiten de hoofdstad. Hij had haar ook nog een mooi halskettinkje in wit goud gegeven, de lieve schat. Het was een citytrip om niet gauw te vergeten.

            En nu zit ze met een café latte te mijmeren over de voorbije dagen. Plots gaat haar mobieltje. Ze ziet dat het Birgit is. Raar dat Birgit belt, denkt Margot, ze weet toch dat we een paar dagen weg zijn naar Stockholm. Ze neemt op en krijgt Birgit aan de lijn die totaal overstuur is.

            “Oh Margot, sorry dat ik je bel op je citytrip maar ik weet niet aan wie ik het anders kwijt kan”, zegt ze helemaal overstuur.

            “Geen probleem, Birgit, je weet dat je mij altijd mag bellen, vertel maar”, zegt Margot aangedaan. Ze vermoedt dat het iets ernstig is als Birgit haar zelfs op vakantie belt.

            “Ik denk dat het laatste dat ik je verteld heb, was dat Joris aan het ziekenhuis is opgedoken na mijn werk en nadien nog sms’jes heeft gestuurd. Ik dacht dat hij zou ophouden met mij te stalken maar hij stopt niet Margot. Weet je, hij is zelfs toen ik een vrije dag had, tot op mijn dienst gekomen. Hij heeft er een collega aangesproken. Die vertelde me de dag nadien dat Joris beweerde dat ik ooit opgenomen ben geweest op de dienst psychiatrie. Hij vond dat ik met zo een verleden helemaal niet in een ziekenhuis zou mogen werken. Nadat ik dat had vernomen ben ik naar de hoofdverpleegkundige gestapt en heb haar alles uitgelegd. Het was helemaal niet evident om mijn verhaal zo maar uit de doeken te doen temeer er van een opname nooit sprake is geweest. Ik wist ook niet of ze mij zou geloven. Weet je, zulke verhalen over je vriend vertel je liever niet. Ik heb met haar een lang gesprek gehad en ze begrijpt en gelooft me, dat is al een hele opluchting. Ze zei ook dat ze in het belang van de veiligheid, de directie op de hoogte zou brengen. En dat, als hij zich nog eens zou vertonen op de afdeling, ze de veiligheidsdienst zou contacteren om hem te laten verwijderen. Ze raadde me ook aan naar de politie te stappen.”

            “En heeft hij nadien nog iets laten horen?” vraagt Margot geschrokken.

            “Het is de laatste week dat ik bij mijn moeder woon en ook hier heb ik hem al zien rondrijden in de straat. Dat was even schrikken, je verwacht helemaal niet hem daar te zien. Hij is een hele tijd iets verderop in zijn auto blijven zitten en hield het huis in het oog. Dat zag ik van op de slaapkamer. Na ongeveer een uurtje is hij weggereden. Ik moest dringend naar de bakker maar ik durfde er niet naartoe. Als hij eindelijk wegreed was de bakker bijgevolg gesloten. Dat is zo eng Margot, je weet gewoon niet wat hij van plan is.”

            “Hoe weet hij dan waar je moeder woont?”

            “Ik heb het hem nooit verteld, maar ik vermoed dat hij mij van aan het ziekenhuis eens is gevolgd. Ik durf aan mijn moeder niets zeggen om haar niet ongerust te maken.”

            “Dat zou ik juist wel doen Birgit, ik vind dat je mama op de hoogte moet zijn dat er iemand haar huis in het oog houdt. En als ik van jou was zou ik ook hiermee naar de politie stappen.”

            “Wie weet heb je wel gelijk want ik doe ’s nachts geen oog meer dicht. Ik schiet wakker van het minste geluid dat ik hoor en dan ben ik ’s anderendaags niets waard. Ik kan me niet permitteren fouten te maken op mijn werk.”

            “Misschien schaf jij je beter een flesje pepperspray aan, het is wel niet legaal, maar nood breekt wet”, stelt Margot met enige aarzeling voor.

“Ja inderdaad, hoe kan men zich als vrouw verdedigen tegen een man die niet voor rede vatbaar is en je misschien met geweld tot andere gedachten wil brengen?” antwoordt Birgit. “Ik heb er ook al aan gedacht om er eentje te kopen. Geef toe, als je moet wachten tot de politie ter plaatse is, kan er al lang iets gebeurd zijn.”

            “Ga je dan zeker aangifte doen bij de politie, Birgit?” vraagt Margot bezorgd.

            “Als hij nu niet stopt met zijn spelletjes ga ik zonder fout naar de politie, beloofd. Margot, ik ga ophangen want de telefoonkosten voor jou lopen op. Het is heel lief dat je nog eens naar mijn problemen hebt willen luisteren. Tot binnenkort!”

            “Graag gedaan Birgit. Wees voorzichtig en ga op tijd naar de politie. Morgen reizen Vik en ik trouwens terug.”

Margot is maar wat blij dat ze seffens Vik zal zien. Ze maakt zich oprecht zorgen om Birgit. Wanneer gaat dat stoppen? Joris heeft een probleem hoe je het ook draait of keert. Het is duidelijk dat hij macht wil hebben over Birgit en daarom probeert hij haar te intimideren.

* * *

Hanne is boos. Dries had beloofd binnen de veertien dagen iets te laten horen. Hij had rust nodig, beweerde hij. Ze heeft aan zijn wensen voldaan: ze heeft niet gebeld, ze heeft geen sms’jes gestuurd en hem niet op het werk opgewacht. Ze neemt zich voor nog één week te wachten en dan is de maat vol. Ze snapt helemaal niet vanwaar die ommekeer bij hem komt. Voordien was zij het middelpunt van zijn bestaan en nu geeft hij geen teken van leven meer. Zou hij terug samen zijn met zijn vrouw? Heeft hij een ander lief? Is hij ziek, depressief? Ze heeft er het raden naar. ’s Nachts ligt ze wakker van het piekeren en de dag nadien heeft ze alle moeite om haar verstand bij haar werk te houden. Zo kan het niet verder. Ze doet haar werk enorm graag en ze wil absoluut slagen in haar praktijklessen.

Eén van haar nieuwe collega’s is Wim. Aanvankelijk klikte het niet zo goed tussen hen maar naarmate ze hem beter leerde kennen vond ze dat hij wel iets had. Hij is maar een paar jaar ouder dan zij en hij is nog vrijgezel. Ze is al enkele keren met hem gaan lunchen en ze hebben toen best wat afgelachen onder hun twee. Ze heeft de indruk dat Wim haar wel mag. Maar aan een nieuwe relatie is ze helemaal niet toe.

* * *

Terwijl hij in de keuken een eitje bakt denkt Dries na over zijn toestand. Hij vindt dat hij er echt een troep van heeft gemaakt. Zijn baas heeft hem al een paar maal op gesprek gevraagd rond zijn onverzorgd uiterlijk en slordige kledij. Hij moet ook zijn houding veranderen en meer bij de zaak zijn. Hij had ook gevraagd wat er scheelde en of hij soms ziek was. Ook vond zijn baas dat hij als teamleader toch een zeker gezag moest uitstralen en dat hij dat helemaal niet meer deed.

Hij heeft ook nog niet de moed gevonden om met Hanne terug contact op te nemen. Zolang hij geen zicht heeft op zijn financiën ziet hij het niet zitten om haar onder ogen te komen. De veertien dagen rust die hij gevraagd had waren om. Hij weet dat hij iets moet ondernemen of dat hij haar misschien kwijt is. Hij heeft op het werk al horen vertellen dat zij en Wim goed overeenkomen. Wim is populair bij de vrouwen en hijzelf heeft enkel problemen. Als hij Hanne zou zijn, dan zou hij ook wel weten voor wie kiezen.

Dan heb je nog Greg die niet uit zijn gedachten gaat. De volgende aflossing kan hij ter nauwer nood betalen. Hij heeft al eens aan de gemeenschappelijke rekening van Elien en hem gezeten. Dat is niet voor herhaling vatbaar. Het geld van de lening voor de zonnescreens en de airco heeft hij er met gokken ook al doorgejaagd. En het schilderij van Elien heeft niet zoveel opgebracht als hij verhoopt had. Hij heeft dus een risico gelopen voor een schilderij dat uiteindelijk niet zoveel heeft opgebracht. Maar voor Elien is het emotioneel een groot verlies. Hoe is het toch zo ver kunnen komen, vraagt hij zich af. Hij had een goed leven, een mooi loon en in feite ook een goede, lieve vrouw. Alles is begonnen toen hij verliefd werd op Hanne en indruk wou maken op haar, mede daardoor is hij beginnen gokken. Hij had het goed maar wilde altijd maar meer en nu zit hij in de problemen.

Zijn eitje is klaar en hij wil aan tafel gaan zitten als hij Elien hoort binnenkomen. Direct ziet hij aan haar dat er donkere wolken dreigen.

            “Ah Dries, goed dat ik je eindelijk eens thuis tref!” zegt ze op sarcastische toon.

            “Dag Elien, alles goed?” vraagt hij zo neutraal mogelijk.

            “Goed? Durf jij dat woord nog gebruiken? Ik keek eergisteren onze rekeningen na en ik zag dat er geld was verdwenen. Ook van onze gezamenlijke beleggingen zijn er aandelen weg. Ik ben naar de bank geweest en de kantoordirecteur wist mij te vertellen dat jij al een tijdje geleden die aandelen hebt verkocht!”

            “Ja, dat klopt, ik wou je een verrassing bezorgen en ik heb daarom een mooie auto besteld.”

            “Ik dacht dat je een nieuwe bedrijfswagen zou krijgen?” antwoordt Elien geërgerd.

            “Aanvankelijk was dit ook zo, maar toen kwamen er besparingen op het wagenpark en viel ik uit de boot. Omdat ik je toch blij wou maken met een nieuwe auto heb ik dan maar aandelen verkocht. Ik zou het je binnenkort vertellen.”

            “Kom nu Dries, wie gelooft dat nog? Mij blij maken? Je minnares bedoel je zeker! Ik kan er niet mee lachen Dries. Ik heb trouwens aan de bankdirecteur gevraagd om alles klaar te maken om onze gemeenschappelijke rekening op te splitsen en tevens de aandelen te verdelen. Hij vraagt dat je volgende week eens zou langs gaan om je handtekening te plaatsen. Dan is dat ook geregeld. En ik verwacht dat je mijn deel dat je verkocht hebt aan mij terug geeft.”

            “Maar Elien, is het nu echt niet mogelijk om onze problemen uit te praten? Ik beloof dat ik mijn best zal doen om alles weer in orde te brengen. Laat het ons nog eens samen proberen?” tracht hij de zaak nog te redden.

            “Dries, ik denk dat ik genoeg geduld aan de dag heb gelegd. Mijn veer is echt gebroken toen ik vernam dat je met je minnares bij ons in huis bent geweest en misschien wel in ons bed hebt geslapen. Daar kan ik niet mee leven. Mijn besluit staat vast: ik wil scheiden en ik heb een advocaat onder de arm genomen. Ga jij je eigen advocaat nemen of ben je akkoord dat mijn advocaat de scheiding regelt?”

“Nee, ik zal zelf wel een advocaat zoeken als je toch niet meer tot rede te brengen bent.”

“Er is nog iets dat ik je wou zeggen, Dries. Die diefstal van dat schilderij vind ik verdacht.”

            “Maar Elien, wat bedoel je nu? Verdenk je mij? Ik zou toch geen schilderij waar jij zo aan houdt, wegdoen of verpatsen!”

            “En toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat jij er voor iets tussen zit Dries. Maar we zien wel, alles komt uit, al brengen de kraaien het uit.”

Dries ziet in dat alles wat hij nog meer zou zeggen of ontkennen hem meer verdacht zou maken. Hij zit diep in de problemen en hij moet er zien uit te geraken. Maar hoe? Hij zit precies in een moeras en hoe meer hij beweegt hoe penibeler zijn situatie wordt.

* * *

Het is bijna weekend en eindelijk wat beter weer, denkt Elien, ze neemt haar leesboek onder de arm en kuiert naar het speeltuintje op het einde van de straat. Er staan een paar banken waar ze nog even van het zonnetje kan genieten. Ze doet dat regelmatig, ze zit liever niet in het appartement als Dries daar is. Ze probeert hem zoveel mogelijk te mijden. Nog één maand en dan kan ze in haar eigen appartement. Ze heeft voor zichzelf uitgemaakt dat ze de nieuwe keuken zal laten plaatsen als ze al in het appartement woont, ze wil immers zo snel mogelijk verhuizen. In het slechtste geval kan ze nog enkele dagen bij haar zus gaan logeren. Ze vindt het spijtig dat ze weer moet verhuizen want ze woont nog maar enkele jaren in het huidig appartement. Ze vindt het helemaal niet leuk dat ze afscheid moet nemen van de buren. In het bijzonder van Margot, daarmee heeft ze een goede klik. Maar uit het oog hoeft niet noodzakelijk uit het hart te zijn. En zo ver is haar eigen appartement nu ook weer niet van het huidige gelegen.

            Er zijn verschillende ouders met kleine kinderen in het speeltuintje. Net als ze wil gaan zitten op een bank, een beetje in de schaduw van een plataan, ziet ze Bart en Lente een beetje verder aan de speeltoren. Lente glijdt juist van de glijbaan naar beneden. Ze hebben haar nog niet gezien. Elien veegt eerst het zand van de bank voor ze zich neerzet. Haar boek is bijna uit en ze is benieuwd hoe het hoofdpersonage het er zal van afbrengen. Het is een spannend boek, vindt ze. Ze heeft nog maar twee bladzijden gelezen als ze een schreeuw hoort die door merg en been gaat. Ze schrikt op en zoekt vanwaar het geluid zou kunnen komen. De andere mensen zijn ook opgeschrikt en kijken eveneens rond. Plots ziet ze Bart voorovergebogen staan en het lijkt of Lente bewegingloos op de grond ligt. Snel neemt ze haar gerief en haast zich naar daar. Ze vraagt aan Bart wat er is gebeurd.

            “Mijn God Elien, Lente stond te balanceren op een balk van de speeltoren. Ik had haar al verschillende malen gezegd dat ze dat niet mocht doen. Ze stond er weer op. Ik was haar net aan het uitleggen hoe ze het beste naar beneden kon komen, toen ze haar evenwicht verloor. Oh kijk, ze beweegt niet! Elien, wat moet ik doen?” vraagt Bart radeloos.

Elien had zich intussen al over Lente gebogen en gezien dat ze wel nog ademde maar bewusteloos was, haar rechter beentje lag in een abnormale stand.

            “Bart rustig, ik stel vast dat ze nog ademt maar ze is bewusteloos. We mogen haar best niet verplaatsen, zo niet kunnen we mogelijke letsels erger maken. Het is best dat we de 112 bellen. Ga jij ze bellen en ze uitleggen wat er gebeurd is? Of heb je liever dat ik het doe?”

            “Ja, doe jij het maar Elien, ik ben teveel van slag.” Elien belt de hulpdiensten en geeft aan waar het ongeval precies gebeurd is en hoe de toestand van het slachtoffertje is. De hulpdiensten beloven zo snel mogelijk te komen en zeggen Lente te laten liggen zoals ze ligt tenzij haar toestand zou verergeren.

Ondertussen staat er al een groepje mensen rond Lente. Die hebben allemaal hun mening over het gebeuren. Het gaat van afkeurende blikken met bijhorende commentaar tot wat er ja dan nee zou moeten gedaan worden met Lente. Elien zegt dat ze een EHBO’er is en weet wat ze moet doen. Ze tracht ook zoveel mogelijk mensen terug naar hun eerdere bezigheden te sturen en plaats te maken voor de hulpdiensten. Eén toeschouwer vraagt ze alvast op straat te gaan staan om de plaats van het ongeval aan te geven als de hulpdiensten toekomen. Verder kan ze niet veel doen dan afwachten en Lente goed in het oog houden. Na een paar bange ogenblikken doet Lente haar oogjes open en begint jammerend te wenen. Bart is helemaal van streek en wil Lente weer in zijn armen nemen.

            “Bart misschien doe je dat best niet tot we weten wat de letsels zijn, praat gewoon met haar”, zegt Elien zachtjes tegen hem.

            “Poppemieke, heb je ergens pijn?” vraagt Bart bezorgd aan zijn dochtertje.

            “Papa, wat is er gebeurd en waarom staan die mensen hier allemaal rond mij?” vraagt ze snikkend.

            “Je bent gevallen, Lenteke, je bent van die hoge balk naar beneden gevallen. Waar heb je pijn?” vraagt Bart boordevol emotie. Lente wacht eventjes met antwoorden, ze is blijkbaar nog een beetje versuft. Bart herhaalt nog eens zijn vraag.

            “Aan mijn hoofd papa, en aan mijn rechter been daar heb ik echt veel pijn”, jammert ze.

            “Je moet nu proberen niet te bewegen Lente, zo stil mogelijk blijven liggen hé. De ziekenwagen is onderweg. Je moet even naar het ziekenhuis om je hoofdje en je beentje te laten nakijken. Maar papa zal meerijden, goed?” Lente doet haar oogjes weer even toe en vraagt enkele seconden nadien al snikkend:

            “Moet ik dan in het ziekenhuis blijven, papa?”

            “De dokters zullen je helemaal onderzoeken en zullen dan beslissen of je terug mee naar huis mag. Maar ik blijf de hele tijd bij jou hoor.”

Lente is een beetje gerustgesteld, haar ogen vallen weer toe maar Elien probeert haar aan de praat te houden opdat ze niet in een coma zou vallen. Het wachten op de ambulance duurt precies uren. Eindelijk is de ziekenwagen er. De hulpverleners leggen eerst een halskraag aan en spalken haar rechter beentje. De verpleegster legt ook nog een infuus aan, daarna tillen ze haar gezamenlijk op een schepbrancard. Dan vertrekken ze met loeiende sirenes. Bart gaat mee en zegt nog snel tegen Elien dat ze wel duizend maal bedankt is voor de goede zorgen. Ze ziet dat hij tranen in zijn ogen heeft. Elien kan zich voorstellen dat hij zich schuldig voelt na het voorval.

Zo op het eerste zicht vallen de letsels nog mee, denkt Elien. Waarschijnlijk heeft ze een hersenschudding en een serieuze breuk aan haar been. Maar onderzoek zal meer duidelijkheid brengen. Ze hoopt dat alles goed komt met Lente. Veel zin om te lezen heeft ze niet meer. Ze praat nog met een buurvrouw en haar twee zoontjes, ze hebben het even over het gebeuren en hoe je kinderen toch altijd goed in het oog moet houden. Dan gaat ze naar huis, het voorval heeft haar erg beroerd.

Ondertussen zit Dries thuis met de handen in het haar. Hij weet echt niet meer hoe hij volgend bedrag voor Greg kan op hoesten. Hij probeert telkens op een andere manier geld terug te winnen met gokken maar zodra hij een beetje euro’s terugwint en vervolgens een groter risico neemt, loopt het mis. Hij heeft bij Greg nog eens geprobeerd om uitstel te krijgen, maar die ging zo over zijn rooie, dat hij hem amper nog onder ogen durft te komen. Morgen moet hij weer een som van achtduizend vijfhonderd euro aflossen. Hij heeft een plan. Hij zal Greg morgen een sms’je sturen om te melden dat hij met een zware verstuiking zit en onmogelijk naar hem kan rijden. Vervolgens zal hij nog eens naar Antwerpen gaan om zijn kans te wagen in het casino. Hij heeft nog ongeveer duizend euro op zijn rekening staan. Het is er op of eronder deze maal.

Hij hoort Elien binnenkomen en hij slaat zijn computer toe. Elien blijkt helemaal van slag. Ze vertelt wat er is gebeurd met Lente. Maar hij kan met moeite zijn aandacht houden bij wat Elien vertelt, zo erg is hij ingenomen met zijn eigen problemen. Hij reageert amper op haar verhaal. Elien voelt dat ze geen gehoor vindt en gaat boos de deur uit. Ze roept hem nog na: “Ik vind het onbegrijpelijk dat je geen greintje empathie kan opbrengen voor de ernstige toestand van ons buurmeisje! Ik vind je een dikke egoïst Dries.”

Margot is enkele dagen alleen, Vik is andermaal voor zijn werk naar Stockholm. Hij komt deze avond laat terug. Ze is boodschappen gaan doen en ziet bij het binnenrijden van haar straat nog net een ziekenwagen met loeiende sirenes de straat uitrijden. Ze vindt het maar akelig dat er een ziekenwagen de straat uit rijdt. Wat zou er gebeurd zijn, vraagt ze zich bezorgd af. Zou het iemand zijn die ze kent? Nu, ze zal het wel horen of het iemand van de buren is. Ze laadt haar boodschappen uit en zet de vers gemaakte pizza van de delicatessenwinkel in de frigo. Net op dat ogenblik gaat de bel, ze ziet in de videofoon dat het Elien is. Dat is ook al eventjes geleden, denkt Margot al drukkend op de knop om Elien binnen te laten.

            “Dag Elien, blij je te zien, dat is al een poosje geleden hé”, zegt Margot. “En hoe gaat het met jou? Ben je bijna verhuisd?”

            “Nog een paar weken en dan ben ik hier weg”, zegt Elien terwijl ze Margot volgt naar de salon. “Maar sinds de laatste maal dat ik je gezien heb, is er wel het een en ander gebeurd, Margot!”

            Margot vindt dat Elien er niet goed uitziet, ze heeft wallen onder haar ogen. Ze heeft het ook niet onder de markt met Dries, peinst ze. Elien zet zich neer en steekt direct van wal.

“Heb je het al gehoord van Lente?”

            “Lente, hoe bedoel je?” vraagt Margot.

Elien vertelt wat Lente is overkomen. Ze heeft het nog steeds moeilijk als ze het verhaal vertelt. Ze is blij dat ze het aan Margot kwijt kan. Ook Margot is aangedaan want ze heeft een boon voor Lente.

            “En heb je Bart nadien nog gehoord?” vraagt Margot bezorgd.

            “Neen, toch niet, hij is waarschijnlijk bij Lente gebleven”, veronderstelt Elien. “Bart was behoorlijk van de kaart en voelde zich enorm schuldig, wat ik wel kan begrijpen. Met kinderen heb je altijd ogen te kort. Op een hik en een tik zijn ze aan je aandacht ontsnapt.”

            “Dat is waar, maar ik denk wel dat Bart een goede vader is”, zegt Margot. “Hij is steeds erg bezorgd om zijn dochtertje.” Elien is het eens met Margot.

            “En je weet waarschijnlijk ook nog niet, dat er twee weken geleden bij ons een inbraak is geweest en dat één van mijn dierbaarste schilderijen is gestolen”, vertelt Elien nog enigszins ontdaan.

            “Ik had wel horen vertellen dat er ergens was ingebroken, maar ik wist niet juist bij wie”, antwoordt Margot. “Dat was zeker schrikken Elien? Was je thuis?”

Daarop vertelt Elien wat er gebeurd was. De politie had wel nog geen sporen gevonden. Ze bleef het ook raar vinden dat enkel dat schilderij gestolen was. Ze had ook geen goed gevoel bij Dries, die deed de laatste tijd zo raar. Daarnaast had ze ook vastgesteld dat er geld en aandelen van hun bankrekening waren verdwenen.

            “Dat meen je toch niet, Elien! Waar is die mee bezig, zeg?” antwoordt Margot onthutst. “En waar was hij op het moment van de diefstal?”

            “Oh, hij had daar een hele uitleg voor, hij vertelde waar hij overal geweest was die dag. Toen ik hem zei dat ik hem verdacht zei hij ‘dat hij een schilderij dat ik zo graag zie, nooit zou stelen of verpatsen.’ Maar ik geloof hem niet. Tegenwoordig zie ik hem tot alles in staat. Hij draagt amper bij in de huishoudkosten. Als ik hem er over aanspreek vindt hij steeds een reden om niet bij te dragen. Bovendien heeft hij achter mijn rug aandelen verkocht zogezegd voor onze nieuwe wagen, die eerst een bedrijfswagen was. Ik denk dat hij in vieze papieren zit. Dus ben ik naar de bank geweest en heb ik gevraagd de rekeningen en de aandelen te laten opsplitsen.”

            “Heb je enig idee waarom hij zo slecht bij kas is?”

            “Ik heb het je al eens verteld hé, hij zit vaak in het bureau en als ik binnenkom zorgt hij ervoor dat ik niet op de computer kan kijken. Ooit heb ik eens een goksite zien openstaan.”

            “Zou hij gokken, denk je? Dan ben je natuurlijk, als het tegen zit, in geen tijd veel geld kwijt.”

“Of misschien geeft hij veel geld uit aan die minnares?” zegt Elien schamper. “Nu, weldra ben ik van hem af. Hopelijk verloopt de scheiding goed en kunnen we elkaar vinden in de echtscheidingsakte. Maar ik heb er mijn twijfels over.”

            “Ik hoop het voor jou Elien, je hebt het laatste jaar niet gemakkelijk gehad hé”, zegt Margot begripvol. Ze bedenkt in een flits hoe goed zij en Vik het samen kunnen vinden. Maar ja, ze zijn ook nog niet zo lang samen als Elien en Dries.

            Kort erna neemt ze afscheid en gaat met tegenzin terug naar haar appartement. “Nog even doorzetten,” zegt ze tegen Margot, “en dan kan ik gaan en staan waar ik wil.” Nog twee uurtjes en dan gaat ze Vik afhalen in Zaventem. Ze weet wat vertellen.

Ze is thuis haar GSM vergeten, er is file op de snelweg richting Zaventem en het vliegtuig uit Stockholm heeft een half uur vertraging. Het is haar dagje niet, denkt ze terwijl ze een koffie drinkt in een van de vele koffiebars in de luchthaven.

Ze was bij haar vertrek Bart nog tegen gekomen in de garage. Hij kwam wat gerief halen en ging daarna terug naar het ziekenhuis. Hij zag er moe uit. Met Lente ging het naar omstandigheden redelijk goed. Ze had een lichte hersenschudding en moest de eerste dagen veel rusten. Er was tevens een operatie nodig geweest om haar been terug in een normale stand te brengen. Het was op twee plaatsen gebroken. De orthopedisch chirurg had twee schroeven in haar been moeten plaatsen. Deze kunnen, bij hinder, later weer verwijderd worden. Ze was er nog goed vanaf gekomen, had de arts van de spoedafdeling gezegd. Bart hoopte dat ze binnen een paar dagen naar huis mocht. Margot had gevraagd of ze Lente eens mocht komen bezoeken als ze terug thuis was. Tevens had ze gepolst met welk cadeautje ze Lente plezier kon doen. Want dat had ze toch wel verdiend na zoveel pijn en verdriet. Bart vertelde dat als Lente terug thuis zou zijn, hij de eerste week verlof zou nemen. Daarna zouden zijn ouders komen logeren tot Lente weer naar school kon.

Het half uur is verstreken en Margot begeeft zich naar de borden van ‘vertrek ‘en ‘aankomst’ en ziet dat het vliegtuig net geland is. Nu zal het niet lang meer duren, denkt ze, want Vik heeft enkel een trolley bij. Ze ziet hem van ver aankomen en stapt naar hem toe. Het is een blij weerzien. Nog één maal zal ze hem enkele dagen moeten missen, dan is hopelijk de opdracht naar Stockholm afgelopen.

“Dag zoetje, alles goed met jou?” vraagt Vik breeduit glimlachend.

“Ja hoor en met jou ook schat?” zegt Margot haar hoofd strekkend naar Vik.

“Ik heb je gemist hoor zoetje. Het was een zware week, ik heb een paar avonden moeten doorwerken om mijn uiteenzetting af te werken. Ze hadden op het laatste ogenblik nog bijkomende informatie gevraagd.”

“Ik heb ook het een en het ander minder goed nieuws te vertellen”, zegt Margot gelaten.

“Vertel maar, terwijl we naar de auto stappen.” Het mobieltje van Vik geeft constant aan dat er berichtjes binnenkomen. Veel meer dan normaal. Af en toe kijkt Vik eens op zijn gsm en dan zet hij hem op stil. “Ik zal straks mijn berichtjes lezen, nu ben ik er voor jou”, zegt hij lachend. Ze valt onmiddellijk met de deur in huis.

“Bij Elien is er binnengebroken en ze hebben haar lievelingsschilderij gestolen. En Lente is van de speeltoren gevallen en ligt in het ziekenhuis”, steekt Margot van wal. Ze vertelt in geuren en kleuren wat ze weet over de diefstal en over de toestand van Lente. Vik luistert met veel aandacht naar haar verhalen. Ook hij stelt zich vragen bij het gedrag van Dries.

“Dries is echt niet goed bezig”, zegt Vik peinzend. “En dan nog geld en aandelen verduisteren van de gemeenschappelijke rekeningen. Ik dacht dat hij een goed betaalde baan had? Dan moet er toch iets anders schelen”, denkt Vik hardop.

“Ja, Elien zegt dat hij op heel korte tijd hard veranderd is. Het kan niet enkel aan de scheiding te wijten zijn”, zegt ze.

“Heeft ze een goede advocaat? Want dat is in deze wel belangrijk.”

“Ik denk het wel, het is een advocaat gespecialiseerd in echtscheidingen, die bovenop nog meestal voor vrouwen pleit en een harde maar rechtvaardige tante blijkt te zijn”, aldus Elien.

“Wat zegt de politie?” vraagt Vik geïnteresseerd in dit rare verhaal.

“Ze kunnen niet bewijzen dat Dries dat schilderij gestolen heeft maar zij is er bijna zo goed als zeker van dat het wel zo is. Hij wist dat het schilderij in waarde gestegen was. Hij had onlangs aan Elien, een recensie uit de krant over de schilderijen van Christine, voorgelezen. Bovendien was er niets anders gestolen, enkel een schuif wat dooreen gehaald. En wie weet er nu dat Elien zo een schilderij bezit?” zegt Margot twijfelend.

“Ja, allemaal heel raar”, zegt Vik ernstig kijkend. Ze komen aan bij de flat van Vik. Margot steekt de pizza uit de delicatessenwinkel snel in de oven. Even later gaan ze aan tafel. Vik bekijkt zijn berichtenbox en kijkt bedenkelijk.

“Is er iets schatje?” vraagt Margot bezorgd terwijl ze de tafel dekt?

“Niet speciaal”, zegt Vik zonder veel overtuiging.

“Je hebt daarstraks in de luchthaven en op weg naar hier zoveel berichtjes gekregen. Een bewonderaarster van in Zweden?” vraagt Margot al lachend.

“Je zegt daar zoiets”, zegt Vik zijn GSM wegleggend.

“Hoezo, heb je iemand leren kennen?” vraagt Margot ongerust.

“Je moet niet ongerust zijn zoetje, het heeft niks te betekenen”, zegt Vik sussend.

“Dat zeggen ze allemaal”, zegt Margot. “Serieus Vik, wat is er aan de hand? Moet ik me ongerust maken?”

“Helemaal niet zoetje, één van de Deense collega’s die deelnam aan de meetings, was Kirsten. Ik had de eerste avond met haar een beetje zitten keuvelen in de bar van het hotel. Ze leek me sympathiek maar naar het einde van de avond werd ze een beetje opdringerig. Ik heb haar gezegd dat ik een vriendin had maar dat leek haar niet te storen. Ik ben dan naar mijn kamer gegaan en heb daar verder TV gekeken. Maar de volgende dagen bleef ze me opzoeken en stuurde ze me sms’jes.”

“Hoe kwam ze dan aan je telefoonnummer?” vraagt Margot achterdochtig.

“Iedereen die deelneemt aan die meeting heeft de gegevens van de andere deelnemers. Normaal mag je die gegevens alleen gebruiken in kader van het werk. Ik heb haar daar ook op attent gemaakt maar het heeft blijkbaar niet veel geholpen. En nu blijft ze me bestoken.”

“Wat ga je daar dan aan doen?” vraagt Margot een beetje argwanend.

“Ik ga haar nog eens vragen om te stoppen met mij sms’jes te sturen. Indien ze het niet doet, waarschuw ik haar en zeg dat ik de volgende maal de organisator van de meeting aanspreek over haar gedrag.”

Margot is enigszins gerustgesteld omdat Vik zo eerlijk is maar ergens blijft ze toch een beetje achterdochtig. Maar ze wil hun avond niet verknallen en parkeert haar bezorgdheid. Het wordt toch nog een fijne avond. Ze voelt echt wel dat Vik haar gemist heeft. Hij is heel teder en langs de andere kant ook weer die sterke man die haar vol overgave bemint en haar tot ongekende hoogtes brengt. Ze laat zich volledig gaan en geniet van al die heerlijke momenten samen met haar Vik.

Dries is vroeg wakker. Hij heeft zorgen, grote zorgen. Zijn relatie met Hanne is momenteel zo goed als onbestaande. Hij heeft niet de fut om tot bij haar te gaan. Eerst moeten zijn geldzorgen opgelost zijn. Hij had nochtans beloofd om na veertien dagen terug contact met haar op te nemen. Hanne heeft op haar beurt ook niets meer van zich laten horen. Dat had hij niet gedacht. Hij had verwacht dat ze hem zou missen en toch een teken van leven zou geven. Hij heeft dit verkeerd ingeschat. Maar nu heeft hij andere prioriteiten. Gisteren moest hij opnieuw een som terugbetalen aan Greg. Hij had een afspraak om twaalf uur bij Greg thuis. Hij is niet geweest want hij is zo goed als blut. Vandaag gaat hij naar Antwerpen, in het Blitz zijn kans wagen. Hij heeft gelezen dat het een speelhal is, in feite een klein broertje van een casino met gelijkaardige spelen, maar alles verloopt geautomatiseerd. Er zijn geen croupiers en geen dealers. Hij zal zich heel goed moeten concentreren want hij heeft nog maar duizend euro. Elien had gisteren nog gezaagd dat hij dringend zijn financiële bijdrage aan het huishouden moest storten. In feite heeft ze gelijk, vindt hij, want de laatste maanden heeft hij zo goed als niets op de gemeenschappelijke rekening gestort. Maar ze zal toch nog moeten wachten. Hij kan het amper geloven dat hij al zoveel geld verbrast heeft. Hij heeft al een paar keren willen minderen met gokken, zelfs willen stoppen, maar het is sterker dan hemzelf. Zolang hij in het spel zit achter de computer, verkeert hij in een soort trance. En dan gaat de computer uit en beseft hij wat hij gedaan heeft. Maar jammer genoeg is dit besef telkens van korte duur. Het kriebelt steeds weer en hij gelooft ook iedere keer dat hij zijn schulden kan terugwinnen. Hij vindt van zichzelf niet dat hij verslaafd is. Hij houdt zichzelf voor dat hij immers kan stoppen als hij het echt wilt. En nu gaat hij straks naar Antwerpen.

Hij is al een tijdje op. Elien kan horen dat hij in de keuken aan het rommelen is. Ze weet niet wat hij vandaag van plan is. Ze leven de laatste maanden hun eigen leven en praten slechts met elkaar als het echt niet anders kan. Omdat het zaterdag is, heeft ze zich nog eens in bed omgedraaid. Het doet haar deugd langer te kunnen slapen. Alle beslommeringen van de laatste maanden wegen zowel fysiek als psychisch behoorlijk door. Ze neemt op haar gemak een douche en ontbijt alleen, want Dries zit al in zijn bureau. Daarna maakt ze zich klaar om naar haar zus te gaan. Ze neemt zich voor om deze avond aan Bart te vragen hoe het met Lente gaat. Ze heeft nog vaak aan het meisje gedacht. Ook aan het feit dat ze geen moeder meer heeft om haar te troosten in deze moeilijke momenten. Net op het ogenblik dat ze de deur naar de gemeenschappelijke hal opendoet ziet ze iemand voor de deur staan.

“Dag mevrouw, woont Dries hier?” vraagt de man niet onvriendelijk.

“Ja, ik zal hem eens roepen, wie mag ik aanmelden?” vraagt ze.

“Zeg maar dat het een maat is.”

Elien loopt naar het bureau en vraagt zich af wie Dries op een zaterdagmorgen zo vroeg een bezoek brengt. Als hij de man ziet staan, ziet ze dat Dries heel hard schrikt. Hij wordt helemaal bleek en gaat een stap achteruit. Dries bemerkt dat Elien zijn reactie opgemerkt heeft en zegt vlug:

“Ik zie je deze avond wel Elien, amuseer je, tot dan.” Hij doet de deur open en duwt Elien met zachte dwang naar buiten. Hij slaat de deur met een klap dicht. Elien blijft nog even staan. Het is niet van haar gewoonte om gesprekken af te luisteren maar dit vindt ze toch verdacht. Er is een probleem met die twee, zoveel is duidelijk. Ze hoort Dries zeggen: “Greg, wat doe jij hier, zeg? En hoe kom je aan mijn adres?”

“Dat is niet moeilijk hoor man, met een paar kneepjes ben je daar zo achter. Moet je nu nog vragen wat ik hier doe? Ik had je gisteren verwacht om nog eens af te dokken. Moet ik altijd achter je veren zitten, ik word dat beu, versta je me Dries?” hoort ze de man roepen.

“Maar ik kan niet, echt niet, ik zit in vieze papieren, heb nog een beetje geduld alsjeblieft”, hoort ze Dries smekend vragen.

“Man, mijn geduld is niet eindeloos. Ik zie je morgen zonder fout en dan spreken we verder af, ofwel dok je, ofwel word je...”

Dat laatste kan Elien niet verstaan. Ze heeft de indruk dat het gesprek op het einde loopt en maakt zich uit de voeten. Ze loopt snel naar een hoger gelegen verdieping. Dan hoort ze de deur van hun appartement in het slot vallen. Net op tijd is ze uit het zicht van de man verdwenen. Nu de man weg is zou ze opgelucht moeten zijn maar dat is ze helemaal niet! Als ze het goed begrepen heeft moet Dries iets doen. Maar wat? Hij zit blijkbaar echt wel in de problemen. Ze probeert zich zo goed als ze kan, de man terug voor de geest te halen, je weet maar nooit waar dat goed voor is. Ze schat hem rond de veertig jaar, een hoofd groter dan zij. Hij heeft zwart krullend haar, karbonkels van ogen en hij is goed gekleed. Ze heeft in een flits gezien dat hij een jeans van Versace, een zwarte hoody van Hugo Boss en witte prijzige sneakers draagt. En ze heeft gehoord dat hij ‘Greg’ heet.

Elien is helemaal over haar toeren, het is te veel geweest de laatste weken. Ze gaat even op de trap zitten en moet eerst op haar effen komen. Ze staart voor zich uit in het niets. Wat gebeurt er hier toch allemaal vraagt ze zich af. Zo kent ze Dries helemaal niet. Na enkele minuten kijkt ze op haar horloge en stelt vast dat ze al bij haar zus moest zijn. Ze belt haar op, geeft vervolgens met horten en stoten een kort relaas van het gebeuren en zegt dat ze later zal zijn.

* * *

Margot is bij Vik van vrijdag op zaterdag blijven overnachten. Rond half elf keert ze terug naar huis want Vik heeft nog wat voor te bereiden voor de vergadering van maandag. Ze zien elkaar deze avond terug bij haar thuis. Ze vindt het spijtig dat ze niet kan blijven maar als ze eerlijk is met zichzelf, heeft ze ook nog het een en ander in haar huishouden te doen. De poets is er deze week aan overgeschoten door die gesprekken met Bart en Elien. Nadien had ze niet meer de moed eraan te beginnen, ze vindt dat al die verhalen in je kleren kruipen.

Dan heb je nog de problemen op het werk. Zij en Steven hebben, in verband met de zijsprongetjes van Sara, haar collega, hun hart eens gelucht aan de bedrijfsarts. Die was verbaasd maar ook wel geschrokken dat Sara zomaar zonder zijn medeweten andere medicatie in de farmaciekast had geplaatst en dit naar eigen goeddunken uitdeelde. Ze heeft een serieuze berisping gekregen en als het nog eens zou gebeuren’ zouden er ernstige gevolgen aan verbonden zijn’, had hij gezegd. Sara was meteen voor de rest van de week met ziekteverlof, met als gevolg dat haar collega’s moesten opdraaien voor haar werk. Het is en blijft een moeilijk mens, denkt Margot terwijl ze de straat indraait waar ze woont.

Het valt haar op dat voor blok II een man naar boven kijkt alsof hij verwacht daar iemand te zien. Op het ogenblik dat ze de garage wil inrijden draait de man zich om naar haar en ziet ze zijn gezicht. Hij heeft zwart haar en heeft een donkere hoody aan. Ze bekijkt hem nog eens goed terwijl ze traag verder rijdt. Hij heeft eerder een kwaad uiterlijk. Hij vindt het kennelijk vervelend dat zij aandacht aan hem schenkt en steekt zijn middenvinger naar haar op. Wat een rare snuiter denkt ze en ze rijdt verder de garage in. Ze laat het los en bedenkt dat ze Birgit al een tijdje niet gehoord heeft. Ja, hoe zou het daar mee zijn? Ze zat toen in Stockholm met Vik. Ze neemt zich voor morgen te bellen als Vik terug naar huis is.

            In de late namiddag is ze klaar met poetsen. Het was echt wel nodig. Nu is ze aan het avondeten begonnen. Ze verwacht Vik rond achttien uur, als hij alles rond krijgt voor zijn meeting van maandag. Ze laat haar gedachten vrij en plots denkt ze terug aan het verhaal van Kirsten in Stockholm. In feite is ze er toch niet helemaal gerust in. Je weet nooit hoever zulke vrouwen gaan als ze hun oog op een man hebben laten vallen. En welke kunstjes ze boven halen. Ze is in het verleden als eens door Tom bedrogen. Ze is blij dat ze het toen ontdekt had en hem na zijn werk opgewacht had, om hem te confronteren met zijn bedrog. Bij Vik zou dat moeilijker te bewijzen zijn omdat het zich in het buitenland afspeelt. Diep van binnen denkt ze dat Vik zoiets niet zou doen. Hij heeft trouwens onmiddellijk eerlijk verteld wat er gebeurd is. Het is zo dubbel, vindt ze. Ze vertrouwt Vik heel erg en toch is er dat stemmetje dat zegt ‘let op’. Maar een relatie is gebaseerd op wederzijds vertrouwen en momenteel heeft ze geen reden om hem niet te geloven. Ze ziet hem doodgraag en zou hem niet graag verliezen. Jaloersheid is een slechte bondgenoot, vindt ze. Ze neemt zich voor hem vanavond eens goed te verwennen.

* * *

Het dagje uit met haar zus heeft Elien goed gedaan. Ze heeft al haar kommer en kwel eens kunnen vertellen. Haar zus kan goed luisteren en ziet meestal de dingen in de juiste context. Elien komt terug thuis en verwacht Dries aan te treffen. Ze weet niet waar hij naartoe is en wanneer hij terug zal zijn. Deze morgen heeft hij haar op zijn zachts gezegd buiten gezet. Hij wilde waarschijnlijk vermijden dat zij iets zou horen van de conversatie tussen hem en die man. Ze krijgt nog kippenvel als ze aan dat gesprek terugdenkt. Hoe dreigend die man sprak en hoe onderdanig Dries was. Zo kent ze Dries helemaal niet. Die kan meestal zijn mannetje staan en zoekt altijd een uitweg als er zich een probleem voordoet. Deze morgen voelde hij zich blijkbaar niet veilig. En wat hij moest doen had ze niet verstaan.

Als ze bijna gedaan heeft met haar avondmaal komt Dries binnen. Hij ziet er verward uit en zijn ogen liggen diep in zijn oogkassen. Hij mompelt van verre een goedendag en wil naar zijn bureau gaan. Ze houdt hem tegen en vraagt: “Dries, lukt het een beetje? Je ziet er niet goed uit, ben je ziek?”

            “Neen, helemaal niet, hoe kom je daarbij? Ik voel me kiplekker.”

            “Als jij het zegt. En wie was die gast deze morgen waarvoor je me zo snel mogelijk de deur uit wou?”

            “Een maat, die mij nog iets schuldig was, meer niet.”

            “Jou iets schuldig? Ik had eerder de indruk dat het omgekeerde het geval was. Ik hoorde hem roepen tot in de hal. Wat wou hij van jou? Ik hoorde hem zeggen ‘dat je iets voor hem moest doen’.”

            “Hij vroeg of ik wat pakjes wou rondbrengen voor de koerierdienst waar hij voor werkt. Ze hebben mensen te kort.”

            “Maar Dries, met jouw salaris moet je toch geen bijbaan nemen?” zegt Elien argwanend. “En de toon waarop hij het vroeg was niet bepaald vriendelijk, vond ik.”

            “Het is gewoon een vriendendienst, meer moet je daar niet achter zoeken, Elien.”

            “Ik vind het toch raar, maar ja, je doet maar.”

Dries vindt dat hij genoeg vragen heeft beantwoord en loopt door naar zijn bureau. Zijn dag was niet veel zaaks, hij had er meer van verwacht. Verschillende spelen die hij in het Blitz geprobeerd had, moest hij eerst nog onder de knie krijgen. Hij begon met kleine bedragen en naarmate hij wat terugwon durfde hij meer inzetten maar op een gegeven moment ging het weer mis. Hij zag zijn geld zienderogen slinken en hij is gestopt toen hij nog tweehonderd euro over had. En nu moet hij morgen naar Greg, er zit niets anders op dan op zijn eisen in te gaan.

In het terug naar huis rijden had hij er nog even aan gedacht bij Hanne te stoppen. Maar wat had hij haar nog te bieden, had hij zich afgevraagd. Ze was op luxe gesteld en ze was het gewoon dat hij haar dat kon bieden. Maar die periode zag hij niet onmiddellijk terugkomen. In de voorbije week had hij bijna een grote fout gemaakt bij het binnenloodsen van een vliegtuig. Een collega had hem nog net op tijd kunnen verwittigen. Hij was zijn collega heel dankbaar. Deze had hem gevraagd wat er de laatste tijd met hem scheelde. Hij vond dat Dries er nog al vermoeid uit zag en vaak afwezig was met zijn gedachten. Dries had zijn collega doen geloven dat het kwam omdat er huwelijksperikelen waren. Die collega is sinds kort gescheiden en begreep hem. Ze hebben het nog even over de vrouwen gehad en hoe veeleisend die soms zijn. Hij besefte dat hij zich niet veel fouten meer kon permitteren op zijn werk. Hij moest zich herpakken.

* * *

Margot geniet nog na van haar weekend met Vik. Het is een heel leuk weekend geworden. Op zondag hebben ze een uitstap naar zee gemaakt. Het was prachtig weer. Hij heeft het haar echt naar de zin gemaakt. Bovendien heeft hij, deze keer spontaan, gezegd dat hij helemaal niets met Kirsten wil te maken hebben. Margot gelooft hem. Het stelt haar gerust dat hij nog slechts tweemaal naar Stockholm moet. Er is terug rust in haar geest.

Vik is zojuist naar huis weergekeerd. Nu heeft ze even tijd om naar Birgit te bellen. Ze is in tussentijd waarschijnlijk verhuisd naar een studio. Margot is heel benieuwd of Joris is gestopt met haar te stalken. Ze neemt haar mobieltje en belt haar op.

            “Hallo Birgit, met Margot, stoor ik?”

            “Helemaal niet, ik ben blij je te horen”, zegt Birgit blij.

            “Ben je al verhuisd?” vraagt Margot benieuwd.

            “Sinds vorige week.”

            “Is je studio dan al helemaal ingericht?” vraagt Margot verder.

            “Ja hoor, dat is allemaal redelijk goed verlopen. Tot op het ogenblik dat Joris voor mijn deur stond.”

            “Maar dat is toch niet te geloven! Hoe is dat nu toch mogelijk, Birgit?”

            “Tja, ik wist dat hij regelmatig door de straat waar mijn moeder woont rijdt. Waarschijnlijk heeft hij de kleine verhuis-wagen voor haar woning zien staan. Hij heeft ons gewoon dagen na elkaar bespied. De dag na de verhuis stond hij aan mijn studio.”

            “Heb je hem dan binnengelaten?”

            “Neen, neen, helemaal niet! Hij had eerst aangebeld en toen ik niet open deed stuurde hij me een sms, ‘hij wilde nog eens praten.’ Ik stuurde terug dat ik er de noodzaak niet van inzag om nog eens met hem te spreken en dat mijn besluit vast stond. Hij had er weer geen oren naar en stuurde de ene na de andere sms. Eerst waren zijn berichten rustig, daarna bozer. Na ongeveer een uur is hij eindelijk weggegaan. Hoewel ik me naar hem toe stoer en zelfzeker voordoe, leef ik in angst, Margot.”

“En ben je nu al naar de politie geweest, Birgit?”

“De dag nadien ben ik bij de politie geweest en heb ik tegen hem klacht neergelegd. Er werd een PV opgemaakt en ze zouden hem contacteren voor een gesprek. Meer konden ze niet doen blijkbaar. Hij heeft me nog niet fysiek aangevallen of me een letsel toegebracht. Dus kan de politie weinig doen. Snap je dat nu Margot? Eerst moet je een letsel hebben voor ze kunnen ingrijpen!”

“Het is niet te begrijpen! Ik heb spijtig genoeg nog zulke verhalen gehoord. Er zou nu een nieuwe wet in de maak zijn waar men bij zulke toestanden vroeger zou kunnen ingrijpen. Maar daar ben jij op dit ogenblik niets mee hé.”

“De politie heeft me wel aangeraden alle sms’jes bij te houden. En als hij in de straat rijdt of parkeert, moet ik dag en tijdstip goed bij houden. Maar dat is nog niet alles, hij valt ook mijn moeder lastig. Hij steekt brieven in haar bus waar op staat dat ik een slecht mens ben, en dat hij het er niet bij zal laten.”

“En nu is je moeder natuurlijk doodongerust?”

“Ja, dat kan je je wel voorstellen hé! Oh Margot, had ik het maar op voorhand geweten, dan was ik nooit iets met hem begonnen. Zo elke dag in angst leven wens ik niemand toe. Kom je mij binnenkort eens een bezoekje brengen dan kan je mijn nieuw stulpje eens keuren? En dan ben ik in elk geval die dag niet alleen!”

“Doe ik zeker, kijk jij bij gelegenheid eens in je agenda en dan spreken we af. Ik kijk er naar uit.”

* * *

Wat een rot weekend was me dat, denkt Dries terwijl hij zich klaarmaakt om naar zijn werk te vertrekken. Eerst was er Greg die op zaterdag plots voor de deur stond en zijn geld op staande voet opeiste. En of dat nog niet genoeg was had Elien een groot stuk van het gesprek gehoord en begon ze hem ’s avonds uit te vragen. Hij vraagt zich nog steeds af hoe Greg aan zijn adres is geraakt. Hij weet zeker dat hij dat nooit aan hem verteld heeft. Juist om te vermijden dat hij hem zou komen opzoeken. Maar blijkbaar is Greg toch sluwer dan hij gedacht had. Er zat dus niets anders op dan ’s anderendaags naar hem te rijden.

            “Kijk”, had Greg hem gezegd, “ik ben dealer en jij bent één van mijn mannetjes die het spul rondbrengt.”

            “Welk spul bedoel je?” had Dries gevraagd.

            “Dat hangt ervan af, dat kan speed zijn voor studenten met weinig geld of cocaïne voor zij die meer bemiddeld zijn. In de week is het meestal cocaïne en in het weekend op feestjes kan dat XTC, speed of GHB zijn. Maar ik lever altijd goede kwaliteit, zuiver spul. Dat is minder gevaarlijk en dan blijven de klanten je trouw.”

            “Voel jij je dan niet verantwoordelijk als er iets misgaat met één van je klanten?”

            “Dat kan ik mij niet aantrekken man, als ze bij mij niet kopen, dan kopen ze bij iemand anders. Ik mag tot nu toe mijn pollen kussen want ik heb nog geen weet van een ongeval na een levering.”

            “En wanneer moeten die leveringen gebeuren? Ik heb nog een baan hé vent!”

            “Als ze je bellen moet je zo snel mogelijk leveren, anders gaan ze bij een andere leverancier. Je moet in principe vieren-twintig uur op vierentwintig en zeven op zeven bereikbaar zijn.”

            “Dag en nacht, dat kan je niet maken Greg, dan verlies ik mijn baan!”

            “Daar had je eerder moeten aan denken, je hebt kansen gekregen om mij terug te betalen. Dat jij er een boeltje van gemaakt hebt daar kan ik niet voor opdraaien hé!”

            “Maar kan je er geen mouw aanpassen dat ik koerier ben de dagen dat ik niet werk?”

            “Allee, ik zal in rekening brengen dat je me vroeger ook hebt gered toen je moest getuigen. Maar als er ’s nachts moet geleverd worden en je bent thuis, is er geen ontkomen aan, verstaan?”

            “En hoe moet ik mij verplaatsen, toch niet met mijn eigen wagen?”

            “Ik heb hier een paar Vespa’s staan en soms is het een huurauto met speciale opbergplekken die je kan gebruiken. Maar we zullen met een Vespa starten.”

            “Greg, kan ik nog één week uitstel krijgen want Elien is ziek en moet naar het ziekenhuis”, zegt Dries op een zo triestig mogelijke toon.

            “Die zag er gisteren toch nog gezond en wel uit. Niks van man. Moet je morgen werken?”

            “Dinsdag in de voormiddag moet ik weer aan de slag”,  zegt Dries met een benepen stem.

            “Dan start je dinsdagavond. Ik geef je nog instructies voor het zo ver is. En Ik zal je een gsm met prepaid kaart bezorgen. Je mailt me je uurrooster vandaag nog door, verstaan?”

* * *

Elien kan elk moment toekomen bij Bart en Lente. Ze heeft gevraagd om Lente eens te mogen bezoeken. En nu is het zover. Bart heeft aan Lente verteld, hoe goed Elien hen heeft geholpen toen ze van de speeltoren is gevallen. Zelf herinnert Lente zich daar niet veel van. Ze is benieuwd om Elien beter te leren kennen. De bel van de voordeur gaat.

Lente zet zich recht in de zetel, stappen mag ze nog niet van de dokter. Bart doet de voordeur open en verwelkomt Elien met veel warmte. Elien verontschuldigt zich dat ze niet vroeger tot bij hen is geraakt. Ze zal bij gelegenheid uitleggen hoe dat komt, maar nu is ze er voor Lente.

            “Dag Lente, en hoe gaat het meisje?”

            “Goed mevrouw, het gaat al een beetje beter dan vorige week.”

            “Je mag mij gerust Elien noemen hoor. Wat zou je denken van een cadeautje omdat je zo flink bent geweest?” zegt Elien terwijl ze het pakje aan Lente geeft. Lente verwijdert het koordje voorzichtig maar scheurt dan het cadeaupapier in één ruk open.

            “Oh, het boek van de twee zusjes die op vakantie gaan”, zegt Lente nadat ze de titel heeft gelezen. “Mijn vriendinnetje heeft juist hetzelfde boek en zij zegt dat het een heel spannend boek is. Dank je wel Elien!”

            “Graag gedaan meisje! Hoe gaat het ermee? Heb je nog veel pijn?” vraagt Elien gemeend.

            “Enkel als ik mijn been teveel beweeg, anders niet.”

            “En weet je al wanneer je terug naar school mag?”

            “Dat weet ik niet. Papa wanneer mag ik terug naar school?” schuift Lente het gesprek door naar Bart.

            “Volgende week misschien, het zou kunnen dat ik je met de rolstoel naar school breng, als de directie en de mevrouw van het eerste leerjaar dat goed vinden. Het moet wel praktisch haalbaar zijn. Lente krijgt nu tijdelijk digitaal onderwijs maar mijn ouders kunnen niet zo goed overweg met zoomen,” gaat Bart verder. “Het is beter dat ze naar school zou kunnen, zoniet loopt Lente teveel achterstel op”, legt hij uit.

            “En ben jij al een beetje op je effen van het gebeuren, Bart?” vraagt Elien.

            “Het heeft toch wel een week geduurd eer ik terug een beetje normaal functioneerde. Lente heeft nog een paar dagen in het ziekenhuis gelegen en het was echt wel vermoeiend. Mijn ouders hebben hier tot nog toe heel de periode gelogeerd. In de weekends gaan ze naar huis om een beetje uit te rusten en de planten water te geven. Ik ben hen daar heel dankbaar voor. Langs de andere kant is het niet evident dat je jouw huis constant moet delen met andere mensen, al zijn het je ouders.”

            “Ja, dat snap ik”, zegt Elien begripvol.

            “Elien, ik wil nog eens van de gelegenheid gebruik maken om je te bedanken voor je hulp en koelbloedigheid op de dag van het ongeval. Ik vraag me nog steeds af wat ik zonder jou gedaan zou hebben. Ik was totaal in paniek en dat is geen goede raadgever.”

            “Geen dank Bart, ik was blij dat ik kon helpen. Ik werk in een kinderdagverblijf en daar gebeuren regelmatig ongelukjes, niet altijd zo ernstig natuurlijk. Bovendien heb ik ook een EHBO cursus gevolgd. Dat hoort bij de opleiding.”

“Ik kan me voorstellen dat ganse dagen werken met kinderen heel vermoeiend werken is”, zegt Bart.

“Ja, op het einde van de dag is mijn bobijntje af”, zegt Elien al lachend. “Maar ik doe het super graag, je krijgt zoveel terug van die kinderen.”

“Dan heb je zeker spijt als je ze terug uit handen moet geven als ze naar het instapklasje gaan?”

“Dat is telkens weer afscheid nemen en dat is steeds moeilijk. Maar je bent fier om wat ze al kunnen als ze vertrekken en daar heb je dan je steentje toe bijgedragen, denk ik dan. Af en toe komen sommigen nog eens dag zeggen en dat is dan leuk om ze terug te zien. Zo hadden we hier onlangs een studente, die als vrijwilligster een handje kwam helpen in de grote vakantie. Zij is hier van haar drie maanden tot ze naar het instapklasje ging in het kinderdagverblijf geweest. Ze kwam regelmatig eens langs en toen ze zestien was, vroeg ze of ze mocht komen helpen tijdens de grote vakantie. Dat is toch fantastisch als je ziet dat ze nog eens graag dag komen zeggen. Tegelijkertijd zie je wat er van hen geworden is. Nu genoeg over mij gebabbeld. En wat doe jij in het leven, Bart?” vraagt Elien geïnteresseerd.

            “Ik ben psycholoog in een Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg hier in de buurt”, zegt Bart vol enthousiasme.

            “Zodoende werk je ook met kinderen veronderstel ik?”

            “Ja, zowel met kinderen, jong volwassenen als met volwassenen.”

            “Bijgevolg heb jij ook een hart voor mensen”, zegt Elien, al lachend.

            “Zeker en vast. Mensen begeleiden is mijn taak, maar ik doe het met hart en ziel. Soms is het zwaar, vooral psychisch, als je geconfronteerd wordt met al die kommer en kwel. En zeker als het kinderen betreft heb ik het er nog steeds moeilijk mee. Maar als ik zie dat ik ze op de ene of andere manier een stapje verder heb kunnen helpen, vind ik het toch waard om het te proberen, hoe moeilijk het soms ook is.”

            Na een half uurtje komt er een vriendinnetje van Lente aanbellen en vraagt of ze mag komen spelen. De kinderen installeren zich in de zetel met hun I-pad en Bart en Elien verhuizen naar het terras. Bart heeft het gevoel dat keuvelen met Elien van zelf gaat. Ze schijnen elkaar te vinden in hun sociaal engagement. Ze vertellen ook over hun tegenslagen in het leven. Bart over het verlies van zijn vrouw en Elien over haar intentie om te scheiden. Bart vindt dat Elien heel discreet is in wat ze vertelt over Dries en dat kan hij appreciëren. Hij heeft alleen de indruk dat het geen gemakkelijke man moet zijn. Bart houdt een goed gevoel over aan hun gesprek.

* * *

Het is een zwoele avond, weinig wind en broeierig. Margot en Vik zitten op een terras van een naburig café. Het is een groot terras en de klanten zitten niet te dicht op elkaar. Ze kunnen dus gemakkelijk een praatje maken zonder dat de mensen aan de naburige tafeltjes meeluisteren. Na over de belevingen van de dag gepraat te hebben begint Margot over de laatste nieuwtjes van Birgit en Elien. Vik luistert aandachtig naar wat ze te vertellen heeft.

            “Zoetje, besef jij hoeveel je bezig bent, met je het leven van andere mensen aan te trekken? Het is niet dat ik je verhalen niet wil aanhoren, hé. Ik vind het zelf ook heel triest wat Birgit en Elien meemaken. Maar ik heb het gevoel dat je jezelf verliest in het meevoelen met hen.”

            “Maar het zijn toch mijn vriendinnen, Vik! Allee, dat is toch normaal! Zou jij dat niet doen?” verdedigt Margot zich.

            “Ja hoor, ik snap dat je hen een luisterend oor wil bieden en in de mate van het mogelijke wil helpen, maar ik heb het gevoel dat het op onze relatie weegt. Je bent zo bedrukt de laatste tijd. Ik zie je weinig lachen. Het is precies of je niet meer vrolijk kan zijn. Wij zijn jong en hebben nog een hele toekomst voor ons. Misschien moet je alles een beetje leren relativeren.”

            “Ik wist niet dat ik jou daar zo mee belast Vik”, zegt Margot schuldbewust.

            “Het gaat vooral over jezelf Margot. Je vergeet dat er nog leuke dingen zijn in de wereld. Alles is geen kommer en kwel hoor! We hebben het goed met elkaar en willen verder met onze relatie. Dat is toch een fijne ervaring. Daar zou je blij over moeten zijn en dat ook uitstralen. Maar dat zie ik niet, ik zie geen blije, enthousiaste Margot, begrijp je?”

            “Misschien heb je wel gelijk, Vik. Ik trek me alles veel te veel aan. Waarschijnlijk heeft mijn verleden daar mee te maken. Ik heb een moeilijke jeugd gehad en heb nooit de warmte van een gezin gekend. Mijn oma heeft wel heel hard haar best gedaan maar ik heb bij mijn vader toch altijd het gevoel gehad dat ik het vijfde wiel aan de wagen was. Dat is moeilijk nog recht te trekken hoezeer mijn vader dat ook zou willen.”

            “Volgens mij is dat een trauma dat je meedraagt Margot. Misschien kan je eens een traumapsycholoog raadplegen? Wat denk je daarvan?”

            “Ik besef wel dat ik er waarschijnlijk niet alleen zal uitkomen. Ik zal er eens over nadenken zoetje.”

“Een beetje meer ontspanning zou ook kunnen helpen, sporten bijvoorbeeld”, probeert Vik. “We kunnen misschien samen gaan lopen?”

“Ik ben niet zo een sportief type, aqua gym dat zie ik nog zitten. Ik heb een paar vriendinnen die dat wekelijks doen. Ik zal hen eens contacteren.”

“We kunnen ook eens vaker een uitstap maken, gaan wandelen, fietsen, een stad bezoeken of een culturele uitstap doen.”

“Waarschijnlijk heb je gelijk zoetje, ik kom te weinig uit mijn kot en pieker veel te veel.”

            “Ik ben heel blij dat ik het er met je over kan hebben en dat je er voor openstaat Margot. Dat is een hele opluchting! Je bent zo mooi als je lacht en onbevangen bent! Dat is de Margot die ik graag zie.”

            Vik is blij dat hij zijn bezorgdheden aan Margot heeft kunnen vertellen. Hij liep er al een tijdje over te piekeren. Hij heeft zich meermaals afgevraagd hoe hij het gesprek het beste kon aanpakken. Nu is hij in zijn opzet geslaagd. Ze heeft misschien nog een klein zetje nodig om professionele hulp te aanvaarden. Het zal wel goed komen, denkt hij.

* * *

Ze heeft nog steeds niets gehoord van Dries en ze vertikt het zelf contact op te nemen. Hanne is het moe om te wachten op een teken van hem. Ze is zo kwaad op hem dat ze hem in feite niet mist. In het begin was dat anders. Dan heeft ze echt getreurd om hem. Elke dag keek ze vol hoop uit naar een teken van hem. Tevergeefs. Doordat er meer tijd vrijkwam, kon ze haar huisje helemaal in orde zetten. Daar had ze al lang naar uit gekeken maar het schoot er steeds aan over omdat ze Dries zo vaak zag.

Haar stagebegeleider Gert is zeer tevreden over haar. Haar laatste evaluatie was zeer goed. Ze vindt Gert een toffe kerel en hij ziet haar ook wel zitten denkt ze, maar ze hoedt er zich voor om weer een relatie te beginnen met een stagebegeleider. Ook met Wim kan ze goed opschieten, maar ze ziet hem meer als een goede vriend. Ze verstaan elkaar met een half woord. Als ze eens weggaan in hun vrije tijd is het steeds een leuke bedoening. Meer moet dat voorlopig niet zijn. Ze wil zich niet te snel weer binden. Ze heeft een kater overgehouden aan haar relatie met Dries. Een volgend lief zal goede papieren moeten kunnen voorleggen, denkt ze bij zichzelf. En Elien gaat nu waarschijnlijk ook weg van hem. Dat is zo, als je niet kan kiezen. Ze houdt een wrang gevoel over aan haar relatie met Dries.

Inmiddels is ze thuis aangekomen en kijkt ze de brievenbus na. Ze opent het deurtje van de brievenbus en ziet een brief liggen. Waarschijnlijk weer een of andere rekening, denkt ze. Het is een gewone witte briefomslag, aan haar gericht. Hij is voorzien van een zegel en afgestempeld te Brussel. Ze draait hem om, maar er staat geen afzender op. Het geschrift zegt haar niets. Ze is benieuwd naar de inhoud. Eens in de woonkamer scheurt ze de brief open:

‘Lieve Hanne,

Waarschijnlijk had je al langer een teken van leven van mij verwacht. Ik heb vaak op het punt gestaan naar je toe te komen maar ik kon het niet opbrengen. Ik vind het heel laf van mijzelf dat ik het je niet persoonlijk kom zeggen maar ik zit heel diep in de put. Omstandigheden maken het voor mij onmogelijk om nog verder met jou een relatie te hebben, hoe graag ik dat zou willen. Ik wil je nog zeggen dat ik aan jou niets dan goede herinneringen over houd. Ik wens je nog heel veel geluk in je beroeps- en persoonlijk leven. Jij zult je boontjes wel weten te doppen, daar ben ik van overtuigd. Met pijn in het hart.

Dries.’

Hanne moet even gaan zitten. Heeft ze de brief goed gelezen? Het is gedaan tussen Dries en haar. Ondanks dat ze boos is op hem en hem al een beetje uit haar gedachten verbannen heeft, komt de waarheid toch hard binnen. Waarom zou hij in de put zitten? En wat kan de reden zijn die hem niet toelaat om verder een relatie te hebben? Zou Elien toch niet weggaan? Dwingt zij hem op de ene of andere manier om bij haar te blijven? Ze overweegt om hem eens op te wachten aan het werk, maar daar is ze nog niet uit of dat een goede stap is. Als hij echt in de put zit, kan ze hem misschien helpen. Maar is ze in staat hem te helpen? Wil hij geholpen worden? En wat houdt dat voor haar in? Alleen vragen maar geen antwoorden. Ze zal het even laten rusten.

* * *

Binnenkort verhuist ze naar haar appartement. De gang staat vol kartonnen dozen. Elien speelt het nog net klaar er langs te lopen zonder te struikelen. Ze is volop bezig het antieke servies en het bestek dat ze van haar ouders geërfd heeft, heel voorzichtig in te pakken. Vazen en andere sierstukken die haar toebehoren, plaatst ze op de grote tafel. Ze hoopt dat ze genoeg dozen heeft anders rijdt ze seffens voor sluitingstijd nog even naar de supermarkt om bananendozen. Die zijn heel stevig en gemakkelijk te stapelen.

Ze kijkt er echt naar uit om te verhuizen. Het is geen leven meer met Dries. Momenteel is hij nog een paar uur aan het werk. Zo heeft ze de weg vrij om zonder commentaar op haar gemak in te pakken. Ze vraagt zich af met wat hij nu weer bezig is. Na het bezoek van zijn zo gezegde maat, vertelde hij dat ‘hij pakjes als vriendendienst gaat rondbrengen.’ Hopelijk is het geen duister zaakje waar hij bij betrokken is. Je kunt niets van hem te weten komen, hij liegt en bedriegt dat het een lieve lust is. Nu ze er aan denkt, ze moet hem er nog eens aan herinneren binnen te springen bij de bank. Hij heeft de papieren van hun gescheiden bankrekeningen en beleggingen nog steeds niet ondertekend. Ze moet steeds achter hem aan zitten om iets gedaan te krijgen. Dat is zo vermoeiend, vindt ze.

Noch van de politie noch van de verzekeringsmaatschappij heeft ze iets gehoord na de mysterieuze diefstal van haar schilderij. Christine, haar vriendin, denkt dat de dief het schilderij niet voor een hoge prijs zal verkocht krijgen. Daarvoor is Christine toch nog niet bekend genoeg, hoewel ze wel al een prestigieuze prijs gewonnen heeft. Zij en haar vriendin geloven nog altijd dat Dries in deze zaak een aandeel heeft. De waarheid zal ooit wel eens boven komen, hoopt Elien.

Twee uren verder vindt ze dat ze genoeg ingepakt heeft. Haar kartonnen dozen zijn trouwens allemaal opgebruikt. Ze zal nog even langs de supermarkt rijden om die paar bananendozen te halen. Zodoende heeft ze een voorraad voor de volgende dagen.

Net als ze snel een paar dozen wil meenemen hoort ze haar naam zeggen. Ze draait zich om en ziet Margot die de winkel uitkomt.

“Hey Elien, hoe gaat het ermee? Al aan het inpakken?” vraagt Margot.

“Dat kan je wel zeggen. Ik kom nog snel een paar dozen halen. Je hebt altijd meer dozen nodig dan je vooraf denkt, hé!”

“Ik ben blij dat ik je zie Elien. Zo niet had ik je deze avond gebeld.”

“Ah, heb je goed nieuws?” zegt Elien al lachend.

“Misschien wel, er is me gisteren plots iets te binnen geschoten dat je mogelijk kan helpen in je zoektocht naar de diefstal.”

“Vertel!” zegt Elien verwachtingsvol.

“De dag dat er bij jou die diefstal heeft plaatsgevonden zat ik rond half tien in mijn wagentje in de garage, klaar om naar mijn werk te vertrekken. Op dat ogenblik komt Dries de garage binnen met iets groot onder zijn arm, gewikkeld in wat me eruit zag als een doek of een deken. Hij stak het in de koffer van de wagen en reed er snel van door. Hij keek voortdurend schuw om zich heen en dat vond ik raar. Hij heeft mij niet gezien want ik had me naar beneden laten glijden in mijn auto om mijn agenda te zoeken. Daarna heb ik er niet meer aan gedacht maar gisteren schoot het me plots weer te binnen.”

“Ik wist het, ik wist het, dat het ooit zou uitkomen, Margot! Ik vermoedde al dat hij de dader was. Ik heb daarmee mijn schilderij nog niet terug, maar nu heb ik in elk geval een aan-knopingspunt”, zegt Elien geëmotioneerd.

“Spijtig dat ik de link niet eerder gelegd heb, dat was dan tijd gewonnen om op zoek te gaan naar het schilderij”, zegt Margot met enig zelfverwijt in haar stem.

“Ik denk dat het ijdele hoop is om het terug te vinden maar ik kan het maar proberen. Het zal in ieder geval Dries zijn beste dag niet zijn! Ik haast me nu naar huis Margot, want Dries kan elk moment thuiskomen. Ik moet hem zien voor hij weer verdwijnt.”

“Hopelijk zie je het schilderij ooit nog terug, ik hoop het heel erg voor jou, Elien!” Wat een toestanden denkt ze terwijl ze haar bananendozen in haar wagentje zet.

Elien haast zich naar huis en kan Dries nog juist onderscheppen voor hij de voordeur weer achter zich dichttrekt.

“Wat een rommelig boeltje is dat hier”, steekt Dries onmiddellijk van wal als hij Elien ziet.

“Je kunt niet verhuizen zonder in te pakken, niet?” zegt Elien gepikeerd.

“Ik heb de indruk dat je nogal veel ingepakt hebt, is dat wel allemaal van jou?”

“Zeker weten, er is niets van jou bij of dat we in gemeen-schap aangekocht hebben!”

“Ben je daar wel zeker van?” zegt Dries humeurig.

“Iets helemaal anders nu. Ik heb uit goede bron vernomen dat je op de dag van de diefstal van mijn schilderij, gezien bent in de garage met een groot pak onder je arm. Het was gewikkeld in een deken of een doek. En je keek de hele tijd om je heen alsof je iets te verbergen had.”

“Wie heeft dat dan wel gezien?” vraagt Dries zonder zijn gezicht te vertrekken.

“Dat doet er niet toe Dries. Wat ik vermoedde is dus waarheid geworden. Jij hebt die inbraak geveinsd om nadien dat schilderij te kunnen verkopen!”

“Ik weet dat je veel fantasie hebt Elien maar dit breekt toch wel alle records!” zegt Dries schamper. “Als je mij van iets wil beschuldigen moet je het ook kunnen bewijzen hé. Trouwens de politie heeft geen sporen gevonden, waar of niet?”

“Waarmee ben je allemaal bezig man? Ik ben blij dat ik hier bijna weg ben. Ik zal mijn advocaat op de hoogte brengen van de laatste gebeurtenissen. Het komt alvast in je dossier samen met nog een hele waslijst onregelmatigheden.”

“Doe wat je niet laten kunt! Ik ben weg”, zegt Dries terwijl hij de voordeur met een luide slag achter zich toetrekt.

En nog blijven ontkennen hoewel er een getuige is, denkt Elien. Je moet maar durven! Die heeft geen greintje zelfrespect meer. Ze is te moe en te zeer aangedaan door de leugens van Dries om nog verder in te pakken. Ze besluit zich in de zetel te zetten en naar tv te kijken. Er zal wel iets zijn dat haar kan boeien, denkt ze.

* * *

Dries zit er mee in zijn maag dat het waarschijnlijk Margot is die hem gezien heeft in de garage. Die moet hij toch eens goed aan het schrikken brengen, vindt hij. Ze kan het niet laten zich te moeien met andermans zaken. Dat uitgerekend zij hem weer ziet op het ogenblik dat hij dat schilderij in de koffer van zijn auto steekt maakt hem boos. Het is alsof de duivel ermee gemoeid is. Maar hij zal haar een lesje leren. Hij begint er alvast aan en maakt een collage van letters, geknipt uit een krant. Die zal hij één van de volgende dagen in haar brievenbus steken. Dat zal haar misschien doen nadenken, de bemoeial. Nu heeft hij andere katten te geselen. Deze avond moet hij de eerste maal voor Greg werken. Hij ziet het helemaal niet zitten en voelt er zich niet goed bij. Het is een milieu dat hij helemaal niet kent en waar hij niet deel van wil uitmaken. Maar er zit niets anders op als hij uit de problemen wil geraken. Greg heeft hem gisteren opgebeld. Hij moest een gsm en de lijst van mogelijke adressen bij hem thuis ophalen. Zo kon hij de straten op voorhand al bekijken om de dag zelf tijd te winnen. Hij kreeg ook een heleboel instructies over wat hij tegen de klanten moest zeggen, wat er wel kon en wat verboden was tijdens de overdracht. Het goedje zelf moet hij bij Greg deze avond ophalen alsook de namen van de afnemers. Hij moet ook steeds bereikbaar zijn indien er nog klanten zouden bellen in de loop van de avond of de nacht. Gelukkig heeft hij morgen de namiddagshift.

            En nu staat hij voor het huis van Greg. Zou hij aanbellen of weggaan? Hij is nog niet begonnen aan zijn taak als koerier, hij kan nog altijd terug. Hij weet echter dat weggaan geen optie is, hij heeft dringend geld nodig. Hij neemt zich voor onmiddellijk te stoppen met dit werk van zodra zijn schulden aan Greg zijn afbetaald. Met trillende benen belt hij aan.

            “Ha man, klaar voor de klus?” zegt Greg met een smalend lachje als hij de deur opendoet.

            “Het zal wel moeten, zeker. Kom zeg me wat ik moet doen, zodat ik er snel vanaf ben”, antwoordt Dries stoerder dan hij zich voelt.

            “Hier zijn de namen en adressen met de verschillende te leveren pakjes. Boter bij de vis hé. Niks nadien te betalen. Als ze je tegenhouden zie je dat het spul in één of andere haag verdwijnt. En je noemt geen namen, nooit. Hier zijn de sleutels van de Vespa. Heb je al eens met een Vespa gereden?”

            “Ja, dat zal wel loslopen”, zegt Dries. Nu wordt het pas echt, denkt hij met gemengde gevoelens.

            “Je weet dat ik je nog kan bellen om nog meer spul rond te brengen. Dus houd je gsm in de aanslag. En zie dat je kas klopt. Succes, het zal wel lukken!”

Dries verdwijnt in de nacht. Hij weet bij lange na niet wanneer deze zal eindigen en of hij zijn bed zal zien voor de zon opkomt.

* * *

De Algemene Vergadering van het appartementsblok, waar Margot woont, was net afgelopen. De meeste eigenaars waren aanwezig. Margot zag dat Bart en Elien naast elkaar zaten. Dries was er niet. Die had zich niet kunnen vrijmaken had Elien schamper gezegd, ze wist ook niet waar hij uithing. De vergadering verliep rustig en over de meeste punten waren de eigenaars het eens. Nadien was er nog tijd voor een drankje. Dat was best gezellig en zo leerde je de andere bewoners ook wat beter kennen. Op een bepaald ogenblik stelde iemand voor om bij gelegenheid een barbecue te geven in de binnentuin. Iedereen zou een kleine bijdrage betalen en een paar bewoners zouden er hun schouders onderzetten.

Het voorstel werd met enthousiasme onthaald en er waren onmiddellijk een paar eigenaars, die zich opgaven om het feestje op poten te zetten. Er werd rondgevraagd welke de beste datum zou zijn want de vakantiemaanden kwamen eraan. Eind juni kwam voor de meesten goed uit. Margot bleef nog een beetje keuvelen met Bart en Elien, het was best gezellig. Het was Margot opgevallen dat Elien en Bart goed konden opschieten met elkaar. Dat vond ze fijn voor hen. Het moest niet altijd kommer en kwel zijn.

            Rond drieëntwintig uur gaat ze naar haar appartement en checkt nog even de brievenbus. Daar heeft ze sinds ze thuis is van het werk nog geen tijd voor gehad. Er zit een blanco briefomslag in de bus. In haar appartement aangekomen doet ze hem zonder veel interesse open. Weer een reclame van het één of het ander, denkt ze. Ze ziet dat er een collage van krantenknipsels in steekt. Wat is me dat allemaal, vraagt ze zich af, tot ze de tekst leest.

‘Bemoei je niet met een ander, ditmaal is het nog goed afgelopen!’ Ze schrikt. Wie heeft dat in mijn brievenbus gestoken? Ze vindt dit ronduit een bedreiging. Ze pijnigt haar hersenen over wie en waarom iemand zo iets zou kunnen doen. De eerste mogelijke verdachte is Dries omdat ze aan Elien verteld had over het gebeuren in de garage. Maar Elien zou toch nooit haar naam vernoemen, daarvoor kent ze haar maar al te goed. Zou Dries zover gaan? Ze kan het bijna niet geloven. Maar ze wist dat Dries al meerdere kronkels gemaakt had. Een andere mogelijke piste was Sara, die onlangs een blaam had gekregen van de bedrijfsarts. Zou die tot zo iets in staat zijn? Ze probeert zich mensen voor de geest te halen die haar iets kwaad zouden toewensen. Maar ze kan zo snel niemand bedenken. Maar het is een beetje laat om nog iemand te bellen. Ze besluit het ’s anderendaags met Vik te bespreken. Misschien moet ze toch best naar de politie stappen. Je weet nooit wat er kan gebeuren. Het was zo een leuke avond en nu eindigde die in mineur. Hopelijk kan ze de slaap vatten.

* * *

Het is nu meer dan een maand geleden dat Hanne de afscheidsbrief van Dries in haar brievenbus heeft gevonden. Ze heeft dag en nacht lopen piekeren over wat er in hun relatie is misgelopen. Na veel introspectie heeft ze niet onmiddellijk iets kunnen vinden waarvan zij dacht dat de schuld over de stukgelopen relatie bij haar lag. Het was begonnen als een sprookje, het was liefde op het eerste zicht en ze werden naar elkaar toe gezogen als een magneet. Ze konden elkaar nauwelijks missen en kwamen op vele vlakken geweldig goed overeen. Plots was er dan die anticlimax waarin Dries een volledige metamorfose onderging en haar op zeer korte tijd in de steek liet.

Ze verstaat nog steeds niet waarom Dries een einde aan hun relatie heeft gemaakt, de paar raadselachtige zinnen in zijn brief niet te na gelaten. Ze heeft tot nu toe niets ondernomen om Dries terug te zien. Ze heeft de moed er niet voor, zo vernederd en opzijgeschoven voelt ze zich. Ze heeft wel geprobeerd haar leven weer op de rails te krijgen en daarom heeft ze deze avond een groepje vrienden uitgenodigd. Velen had ze al lang niet meer gehoord of gezien. Toen ze een relatie had met Dries kwam het er niet van om haar vrienden vaak te zien en na de breuk wou ze gewoon gerust gelaten worden en geen vervelende vragen moeten beantwoorden. Ze is nu zover dat ze afstand kan nemen indien iemand naar haar ex- vriend zou vragen. Eerder zou ze dat niet gekund hebben zonder in snikken uit te barsten. De meeste vrienden hebben toegezegd. Ze heeft ook haar collega Wim uitgenodigd. Ze verheugt zich erg op het feestje.

            In een poepchique boetiek had ze een kleedje zien hangen dat normaal niet voor haar budget bestemd was. Maar het stond haar zo prachtig dat ze het niet over haar hart gekregen had het in de winkel te laten. Verder heeft ze op aanraden van een goede vriendin een gerenommeerde traiteur aangesproken, het mocht wat kosten na al die ellende met Dries. Zo heeft ze zelf de hele avond de handen vrij. Nico en Sven, twee van haar vrienden, hebben beloofd dat ze de bar en de disco voor hun rekening zouden nemen. Ze zou zich eens goed laten gaan. De voorbije periode was moeilijk genoeg geweest.

            De mannen achter de bar waren een beetje vroeger gekomen om alles voor te bereiden voor het maken van de cocktails en het installeren van de discoapparatuur.

Nu komen de gasten druppelsgewijs toe, de meesten kennen elkaar al langer en er vormen zich al enkele groepjes. Onder hen zijn er verschillende koppeltjes maar ook behoorlijk wat singles, iedereen praat met iedereen. Na een paar glaasjes is er een aangename, losse sfeer. Ook haar collega Wim vindt zijn draai en heeft al een paar toehoorders voor zijn, zo te horen, gesmaakte grapjes. De meeste aanwezigen blijven op de vlakte wat betreft haar liefdesleven, een enkeling informeert discreet naar de relatiebreuk maar ze wordt er niet door geraakt. Na het rijkelijke buffet wagen ze zich aan een dansje. De cocktails doen meer dan behoorlijk hun werk. Later op de avond moet ze een paar malen vragen om de buren niet te storen. Daarna worden de decibels even gereduceerd. Veiligheidshalve had ze de buren laten weten dat er een feestje zou doorgaan.

Ze heeft tussen het dansen door gezien dat Nico, achter de bar, tabak in een lang vloeitje draaide. Die rookte vroeger toch gewoon sigaretten uit een pakje? Zou hij gebruiken? Het viel haar op dat hij nadien rustiger en slomer was. Toen hij tegenover haar kwam te staan tijdens een dans kon ze het niet laten het hem te vragen.

“En Nico, verloopt alles naar wens?”

“Zeker, het is een fijn feestje met alles erop en eraan”, antwoordt hij al lachend.

“Alles, dat heb ik gezien”, zegt ze al grappend. “Heb ik goed gezien dat jij nu je sigaretten zelf rolt?” vraagt ze met een iets serieuzer gezicht.

“Ja, dat is zo, eigenlijk alleen in het weekend. Dan waag ik mij aan een beetje wiet. Je geniet veel meer van de sfeer, je neemt alles veel meer waar en je voelt je ook meer relax.”

“Ach zo, ik meende het gezien te hebben”, zei ze zich niet goed raad wetend.

“Wil je het ook eens proberen Hanne? Ik kan je wat voorschieten als je wil! Heb je dat echt nog nooit geprobeerd?”

“Helemaal niet, ik kon mij steeds goed amuseren zonder hulpmiddelen. Toch die hulpmiddelen niet”, grapt ze.

“Je mag het alleen in het weekend doen hé, anders heeft het een nefaste uitwerking op je lichaam en kan je niet meer goed functioneren als je gaat werken want het blijft toch enkele uren in je lichaam zitten. Voor beginners is het beter enkel wiet te gebruiken zonder tabak. Een pure joint smaakt beter. Probeer het eens, een paar trekjes zijn als beginneling genoeg.”

“Ik weet het niet hoor Nico…”

“Het is jouw feestje, laat je eens goed gaan Hanne, morgen kan je nog uitrusten en tegen maandag ben je terug in orde.”

“Allé dan, één trekje voor de kick.” Hanne weet niet goed of ze er nu goed aan doet om toch maar toe te geven. Eén keer zal wel geen kwaad kunnen zeker, spreekt ze zichzelf moed in. Een tijdje daarna verschijnt Nico met een zelf gedraaid vloeitje. Aarzelend neemt ze een trekje. Na een paar minuutjes voelt ze haar hartslag omhoog gaan en wordt ze licht in haar hoofd, ze krijgt een gelukzalig gevoel, het is precies of ze alles door een roze bril ziet.

“En?” vraagt Nico vol verwachting.

“Wat een zalig gevoel, zeg!” Hanne is helemaal in de wol-ken. Later in de avond neemt ze nog een trekje. Het is precies of ze nu meer durft, ze is minder geremd. Ze danst en amuseert zich tot in de late uurtjes. Ondertussen hebben verschillende andere gasten het voorbeeld van Nico en haar gevolgd. Ze waren er blijkbaar op voorbereid, alleen zij was nog een ‘groentje’ zo te zien. In de vroege uurtjes nemen ze afscheid niet zonder nog eens af te spreken, maar dan op een andere locatie. Hanne ziet het helemaal zitten. Nu wacht haar bed, opruimen is voor morgen. Na een paar tellen ligt ze in slaap.

* * *

Het is goed een half uurtje rijden naar Birgit. De laatste maal dat ze Birgit heeft gehoord, heeft Margot beloofd haar zo snel mogelijk eens te bezoeken. Ondanks dat hij bij de politie op gesprek is moeten gaan, is Joris nog steeds niet gestopt met stalken.

Margot is vroeg opgestaan. Ze kon de slaap niet meer vatten. Gisterenavond had ze van Kim, haar halfzus, een telefoontje gekregen om te zeggen dat haar vader een CVA had gekregen, in gewone mensentaal een beroerte. Hij ligt momenteel in het ziekenhuis en is nog verlamd aan één zijde, ook zijn spraakvermogen is aangetast. Omdat ze er snel bij zijn geweest en haar vader de juiste behandeling heeft gekregen, is de kans op een vlot herstel reëel. Maar ze moeten nog enkele dagen wachten eer de artsen een juiste prognose kunnen doen. Ergens voelt ze zich schuldig omdat ze na het etentje met haar vader geen contact meer met hem heeft gezocht. Hij zelf heeft ook niets meer van zich laten horen. Ze heeft aan Kim beloofd hem zo snel als mogelijk een bezoekje te brengen.

            Wat haar nog het meeste bezighoudt is het knipsel dat ze laatst in haar bus gevonden heeft. Ze was ermee naar de politie gegaan en had een aanklacht tegen onbekenden neergelegd. Moest er in de toekomst nog iets gebeuren dan had de politie toch al een aanwijzing. Ze wist nog steeds niet wie die brief in haar brievenbus had gedropt. Het meest van al verdenkt ze Dries. Daarom is ze op haar hoede. Zo laat ze haar wagen tegenwoordig buiten staan. Zo kan ze Dries niet tegenkomen in de garage.

            Ze rijdt de straat in die Birgit haar heeft opgegeven. Het is een nieuwe buitenwijk. In de straat staan redelijk veel flats, gescheiden van elkaar door groene percelen en kleine parkjes waar de kinderen kunnen spelen en de volwassenen op een bank even kunnen rusten en een praatje maken. Birgit huurt een studio op de vijfde verdieping van een middelgroot flatgebouw. Het is hier rustig wonen, denkt Margot terwijl ze binnenstapt in de hal. De inkom van het gebouw ziet er keurig uit. Je ziet onmiddellijk dat hier betere materialen werden gebruikt. Ze drukt op de bel en wordt quasi onmiddellijk binnen gelaten. Het is een hartelijk weerzien.

“Welkom in mijn nieuwe stulpje”, zegt Birgit. Ze is blij met de komst van Margot.

“Kom, ik laat je mijn flat zien”, zegt ze opgetogen.“ Ik heb een nieuwe slaapkamer gekocht want de vorige heb ik voor de lieve vrede aan Joris gelaten. De salon is besteld en zal volgende maand toekomen, voorlopig staan er een paar mooie tuinstoelen van mijn moeder.” Margot vindt het best gezellig ondanks dat de studio nog niet volledig is ingericht.

“En vertel eens, hoe gaat het met jou?” vraagt Margot verwachtingsvol aan Birgit.

“Pfff, heb je een dag of twee?” verzucht Birgit en krijgt tranen in de ogen.

“Oei, nog altijd niet beter?”

“Ik word nog altijd door hem gepest. Twee weken geleden was mijn band lek gestoken. De wegenwacht zei dat het duidelijk met opzet was gebeurd. Ik ben ermee naar de politie geweest en heb een PV laten opstellen. Maar zolang hij mij niets aandoet kunnen ze hem niets maken, hé. Soms kom ik hem aan de supermarkt tegen, soms staat hij aan het ziekenhuis mij op te wachten in zijn auto. Hij stapt niet uit maar zit me gewoon te begluren. Om zot te worden. Ik weet niet hoe hij steeds weet waar ik ben of waar ik naartoe ga. Ik ben bij hem weggegaan omdat ik bij hem niet gelukkig was en nu is het precies of ik van hem nooit meer gelukkig mag worden!”

“Heeft die nu echt niets anders te doen!” zegt Margot verontwaardigd.

“Ik heb via via vernomen dat hij niet meer bij DHL werkt. Hij zou nu zelfstandige zijn. En hij zou verschillende mensen in dienst hebben. Hij zou iets in de verkoop doen. Maar meer weet ik er niet over.

“Heb je al eens gekeken of hij mogelijks een GPS-tracer onder je wagen heeft geplaatst?”

“Zou je dat denken, Margot?”

“Hoe kan hij anders altijd weten waar jij bent?”

“Morgen ga ik zonder fout naar de garage,” zegt Birgit. Misschien is dat een lichtpuntje in de duisternis. “Maar we gaan onze dag niet laten verpesten door die oen, we gaan shoppen zoals afgesproken.”

“Kom, we zijn weg”, zegt Margot gedecideerd. “We gaan het vandaag toch niet oplossen.”

* * *

Met een zekere voldoening bekijkt Elien de inrichting van haar appartement. Voor ze er introk had ze nog een verver bereid gevonden om de muren een mooi kleurtje te geven. Al bij al vindt ze dat ze er een mooi geheel van heeft gemaakt. Het appartement oogt heel klaar en met die pasteltinten lijkt het ruimer dan voorheen. Ze heeft de meeste antieke meubelen die ze van ouders geërfd heeft meegebracht. Ze vindt dat ze hier beter tot hun recht komen. Bovendien heeft ze nu voor de inrichting haar zin kunnen doen en heeft ze geen rekening moeten houden met de wensen van Dries. De grote tafel en de zes stoelen zijn bij Dries blijven staan. Ze heeft in een designwinkel een kleinere tafel gezien die beter bij haar antieke meubelen past.

De dag dat ze wegging was Dries heel boos geweest. Hij zei ‘dat ze een ondankbaar wicht was en dat hij haar zoveel gegeven had’. Ze herinnerde zich het gesprek nog heel goed. De verhuiswagen stond op de oprit klaar om te vertrekken en ze had de laatste zak met persoonlijke spullen in haar hand toen Dries de eetkamer binnenstoof. Ze had hem de hele voormiddag niet gezien en plots dook hij op en was hij in alle staten.

            “Dat is dan jouw dank voor al datgene ik voor jou gedaan heb, jaren heb ik mij kapot gewerkt om jou in welstand te laten leven en nu laat je me stikken!” riep hij. Elien was zo verbou-wereerd dat ze amper een woord kon uitbrengen. “Er telt maar één ding voor jou en dat zijn die snotapen waar jij zo in opgaat! Je hebt altijd gehoopt dat je mij kon ompraten om toch aan kinderen te beginnen maar daar heb jij je lelijk aan mispakt hé!” sneerde hij haar toe. Elien was totaal van slag geweest. Zo een gemene reactie had ze van Dries niet verwacht. Het had haar tot in het diepst van haar ziel getroffen. Was dit de Dries waar zij ooit smoorverliefd op was geworden? Ze kon het nauwelijks geloven. Maar ze zou zich niet laten kennen. Ze gaf geen krimp en bekeek hem van kop tot teen. Hij zag er niet uit, zijn ogen waren rood doorlopen, hij stond amper op zijn benen, zijn hemd stak half uit zijn broek en zijn haar was griezelig vettig. Waar zou hij nu weer uitgehangen hebben, vroeg ze zich af. Maar dat was niet langer haar probleem. Ze keek hem recht in de ogen en zei met vlakke stem:

            “Kijk hé Dries, ik heb geen zin om hier nog woorden aan vuil te maken, je doet maar. De rest wordt via mijn advocaat geregeld. Het ga je goed!” Ze had met trillende hand de deur geopend en deed ze zachtjes weer dicht. Eens in haar auto had ze haar tranen de vrije loop gelaten en had in gedachten de laatste maanden overlopen. Het waren niet de mooiste van haar leven. Ze had zich vermand. Haar besluit stond vast, ze zou er het beste van maken. Toen ging ze de verhuiswagen achterna. Gelukkig was haar vriendin, Nele, al in het appartement en kon die de verhuizers binnenlaten.

Nadien hoorde ze van Dries niets meer. Na een week verlof nam ze de draad met haar werk weer op en ging al haar aandacht naar de ‘boelekes’ waar ze zoveel van terug kreeg. ’s Avonds kwam ze weliswaar moe maar tevreden in haar leeg appartement, maar daar had ze zelf voor gekozen. Ze moest nu ook niet meer tobben over waar Dries nu weer uithing en wanneer hij zou thuiskomen. Ze genoot op een zekere manier van haar herwonnen vrijheid hoewel het nog stak dat haar huwelijk op de klippen was gelopen.

Deze avond zou Margot even langs komen. Zij heeft haar nieuwe woonst nog niet gezien. Elien is erg benieuwd naar de reactie van Margot. Ze apprecieert haar enorm omdat ze altijd eerlijk haar mening geeft. Ze weet het steeds zo te formuleren dat je je niet gekwetst of onzeker voelt, al heeft ze een andere mening. Maar nu gaat ze eerst bij de politie een klacht indienen over de diefstal van het schilderij. Margot had toegezegd dat ze haar mocht opgeven als getuige. In feite is ze erg boos op Dries omdat hij de diefstal niet toegegeven heeft en nog meer omdat hij de diefstal gepleegd heeft. Ze heeft het moeten vernemen van Margot.

* * *

Hij is nog nooit zo moe geweest als de laatste weken. Hij moet nu twee banen combineren. Dries sleurt zich doorheen de dagen. Hij heeft nauwelijks vrije tijd. Als hij niet op de verkeerstoren is dan rijdt hij rond voor Greg. Hij is al een paar weken bezig met dit klusje. Het vervelende is dat, als hij zijn ronde gedaan heeft en alles heeft afgeleverd wat besteld is, hij nog steeds kan opgeroepen worden voor een levering tot laat in de avond of zelfs midden in de nacht. Soms is hij zo moe dat hij voor de computerschermen van het werk bijna in slaap valt. Hij weet dat dit zeer kwalijke gevolgen kan hebben voor het luchtverkeer. Zijn baas heeft al een paar keren op het laatste nippertje moeten ingrijpen. De laatste maal werd hij naar het bureau van zijn baas geroepen en heeft deze hem stevig onder handen genomen.

            “Dries, we moeten eens serieus praten. Wat is dat toch met jou de laatste tijd, je loopt precies als een zombie rond. Slaap jij wel voldoende?” zei Raf op een niet mis te verstane toon.

            “Raf, je weet toch dat ik midden in een scheiding zit en mijn vrouw moeilijk blijft doen over de verdeling. Het is nooit genoeg voor haar. Ik weet wel dat dit geen excuus mag zijn maar ik slaap daardoor heel slecht.”

            “Dat kan goed zijn Dries maar op je werk en zeker in deze functie kan jij je geen seconde onoplettendheid veroorloven. We kunnen als team niet steeds je schaduw zijn en op het laatste ogenblik ingrijpen. Gelukkig bestaan er nog enkele alarm-procedures die afgaan voor er een drama gebeurt. Maar dit mag geen reden zijn om niet constant alert te zijn. In feite had ik het al van de eerste maal, dat het bijna fout ging, moeten melden aan de directie. Kijk Dries, dit is de allerlaatste verwittiging!” Dat was binnengekomen.

Maar hij weet niet hoe hij zijn probleem kan oplossen. Het lijkt kiezen tussen de pest en de cholera. Hij heeft het geld als koerier hard nodig om zijn schulden af te lossen. Anderzijds mag hij zijn werk niet verliezen, zo niet is zijn probleem nog groter. Maar beide banen samen is bijna onmenselijk. Hij heeft een goede fysiek, maar ook en vooral een uitgeruste geest, nodig om zijn werk als luchtverkeersleider te kunnen doen. Tegelijkertijd wordt zijn lichaam ondermijnd door de nachtelijke diensten die hij als koerier moet leveren. Bijkomend is er recent een koerier ziek gevallen en moet hij diens reisroute er voor een korte periode bijnemen.

            Hij eet snel een boterham en neemt dan de adressen door waar hij deze avond moet leveren, ook de adressen van zijn zieke ‘collega’ bekijkt hij nauwkeurig. Opeens valt zijn oog op een adres dat hem bekend voorkomt. Hij verslikt zich bijna in zijn koffie, kijkt nog eens naar het adres en het huisnummer. Dit moet een vergissing zijn. Misschien is ze verhuisd en woont daar nu iemand anders. Het kan toch niet dat hij een levering moet doen bij Hanne. Nee, toch niet bij Hanne! Hoe gaat hij dat aanpakken? Na zijn brief heeft hij niets meer van haar gehoord. Het was hem heel moeilijk gevallen om die brief te schrijven. Hij had hartzeer dat hij haar moest laten gaan maar hij was te fier om de ware reden ervan aan haar te vertellen. Ook zij had niets meer van zich laten horen. Was ze boos? Was ze verontwaardigd? Had ze verdriet? Hij vindt het alleszins heel raar dat ze zou ‘gebruiken’. Temeer ze vroeger steeds aangaf, dat ze het gebruik van drugs afkeurde. Haar leven heeft blijkbaar een andere wending genomen. En nu moet hij bij haar aanbellen. Hij besluit bij haar het laatst te leveren. Hij zou wel zien waar hij uitkomt. Stilletjes hoopt hij dat het allemaal een vergissing is. Misschien klopt het huisnummer niet of woont ze daar niet meer.

            Hij heeft de hele voormiddag gewerkt en had daarna enkele uurtjes vrij om wat bij te slapen. Nu moet hij op pad voor Greg. Het zal zeker laat worden met die dubbele shift, denkt hij geërgerd. Daarom begint hij ruim op tijd aan zijn ronde. Het verkeer zit echter tegen, bovendien regent het en het fileleed neemt zienderogen toe. De idee dat hij straks Hanne onder ogen moet komen geeft hem stress. Hij voelt zich al de hele avond opgejaagd. Iets na drieëntwintig uur stopt hij voor haar deur. Hij blijft nog even zitten en stapt dan met knikkende knieën uit de wagen. Het huis ziet er nog steeds hetzelfde uit. Hij ziet dat het licht in de salon brandt. Alle leuke momenten die hij in dit huis met haar beleefd heeft vliegen als in een flits voorbij. Waarom is hij niet slimmer geweest en heeft hij haar niet verteld waarom hij aan de grond zat. Misschien had ze hem kunnen helpen. Hij beseft dat hij zijn ego had moeten opzij zetten. Dan had hij nu misschien een ander leven gehad. Uiteindelijk duwt hij op de deurbel. Na enkele seconden zwaait de voordeur open.

Het is wel degelijk Hanne die daar staat. Hij herkent haar nauwelijks. Haar blonde haren zijn slordig opgestoken en haar mooie figuurtje is weggestoken in een badjas die enkele maten te groot is. Ze verschiet duidelijk en kijkt hem met open mond aan en zegt dan: “Ah jij! Wat kom jij hier doen? Ik had iemand anders verwacht.” Daarop doet ze teken om binnen te komen en sluit de voordeur snel achter hem.

“Ja, dat begrijp ik, maar die persoon die jij had verwacht is ziek en heeft aan mij gevraagd om in te springen.”

“Deal jij? Wat maakt dat jij dealt met zo een inkomen?”

 “Wil je het weten?” antwoordt hij. Hanne haalt haar schouders op.

“Heeft dat nog zin?” zegt ze. Ze bekijken elkaar enkele seconden stilzwijgend en dan zegt ze:

“Zeg het dan maar.” Hij legt uit dat hij was beginnen gokken en zich zo in nesten gewerkt heeft.

“Waarom heb je mij dat nooit verteld?”

“Gewoon omdat ik te fier was om toe te geven dat ik in de problemen zat. Ik heb diep gezeten, ik had grote geldzorgen en wou jou daar niet in meesleuren. Nu gaat het een beetje beter en klim ik langzaam uit het dal.”

“Uitleggen, ja.”

“Maar hoe komt het dat jij gebruikt? Ik dacht dat je daar tegen was, Hanne?”

“Voor mijn plezier natuurlijk! Ik gebruik enkel in de weekends en zeer beperkt. Heb je mee wat je moet mee hebben? Kom, geef mijn gerief dan maar.” Hij diept het zakje uit zijn vestzak. Zij betaalt hem.

“Ga nu maar Dries, wij hebben elkaar niets meer te vertellen.”

“Het kan zijn dat ik het weer ben volgende keer, als mijn vriend niet genezen is.”

“Uw vriend? Het valt me op dat jullie dealers allemaal vrienden zijn onder elkaar.”

Dries vertrekt. Terug op straat haalt hij eens diep adem. Was me dat moeilijk. Nu, hij had niet anders verwacht. Ze was duidelijk nog boos en wrokkig. Nu wist hij voor de volgende keer waar hij aan toe was. Maar toch was hij opgelucht dat hij haar de waarheid had kunnen zeggen.

* * *

Het is moeilijk de aandacht bij je werk te houden als je ganse dagen loopt te piekeren, denkt Margot terwijl ze de deur van de medische dienst achter zich toetrekt en naar huis rijdt. Vandaar kan ze te voet naar Elien stappen, dat is niet zo ver. De problemen van de mensen die haar lief zijn kan ze moeilijk loslaten. Ze is voortdurend bezig voor hen oplossingen te zoeken.

Zo is ze ook bezorgd om Birgit. De bedreigingen van Joris gaan van kwaad naar erger. Na controle van Birgits auto in de garage, bleek er wel degelijk een GPS-tracer onder de achterbumper te zitten. Birgit is onmiddellijk bij de politie aangifte gaan doen. Ze heeft ook een advocaat onder de arm genomen en deze heeft een klacht met burgerlijke partijstelling neergelegd. Zodoende kan het dossier ingekeken worden. Bijkomend is de moeder van Birgit op een avond door Joris bedreigd toen ze haar wagen op de oprit aan het kuisen was. Joris had heel luid naar haar geroepen ‘dat zij diegene was die de relatie tussen hem en Birgit tegenhield en dat hij met haar zou afrekenen’. Hij had met zijn hand een gebaar over zijn keel gemaakt. Dat liet niets aan de verbeelding over. De moeder van Birgit was zo in shock geweest dat de huisarts er even bijgehaald moest worden. Een buurvrouw aan de overkant van de straat had gelukkig de bedreiging gehoord en gezien en was bereid te getuigen bij de politie. Het is nu afwachten wat de gevolgen van deze twee aangiften bij de politie zullen zijn.

Met Elien is ze minder bezig, die is intussen verhuisd en naar verluidt gaat het redelijk goed met haar. Daar zal ze wellicht seffens meer over vernemen. Maar met Dries, daar zit ze nog serieus mee in haar maag. Ze verdenkt hem van de collage van krantenknipsels aan haar adres. Ze is hem niet meer tegen gekomen, gelukkig. Maar de bedreiging houdt haar toch bezig en bezorgt haar nog steeds slapeloze nachten.

Haar relatie met Vik zit wat haar betreft in een dipje. Ze denkt nog regelmatig aan die opdringerige collega, Kirsten, in Stockholm. Het feit dat Vik nu weer een paar dagen naar Stockholm is maakt het er natuurlijk niet beter op. Vik heeft ook al een paar maal laten verstaan dat hij het zou zien zitten om naar Zweden te verhuizen als er zich een opportuniteit zou voordoen. Hoewel ze in het verleden al enkele malen heeft laten verstaan dat ze een verhuis naar daar niet zit zitten, toch blijft Vik enthousiast vertellen over het leven in Zweden. Ze ziet Vik heel graag maar toch zet dit een rem op haar gevoelens voor hem.

 Ook op haar werk voelt ze zich niet op haar gemak sinds Sara haar, na het gesprek met de bedrijfsarts mijdt en informatie van werknemers achterhoudt. Ze denkt er meer en meer over om ander werk te zoeken.

De recente opname van haar vader in het ziekenhuis en het feit dat ze zich er met een telefoontje van afgemaakt heeft, maakt dat ze zich daar ook nog schuldig over voelt. In feite is er niets meer waar ze nog gelukkig van wordt. Ze beseft dat ze er iets moet mee doen. Ze vraagt zich af waarom ze zich alles zo hard aantrekt. Rationeel weet ze dat ze dat niet moet doen maar emotioneel is het sterker dan haar zelf. Misschien moet ze toch maar een afspraak maken met die traumapsychologe.

Ze is blij dat ze bij Elien op bezoek kan gaan. Misschien kan ze met haar eens praten over wat haar bezig houdt en hoe haar dat bedrukt.

Het is een blij weerzien met Elien. Eerst krijgt Margot een rondleiding in het appartement. Ze vindt dat het met veel smaak is ingericht, heel anders dan in haar vorige appartement dat ze deelde met Dries. Elien heeft er een echt persoonlijke toets aan gegeven, denkt Margot, terwijl ze zich in een knusse zetel zet. Ze merkt op dat de antieke meubelen geïntegreerd zijn in het geheel van design meubelen en dat dit helemaal niet storend is.

Margot is erg benieuwd hoe Elien het stelt na haar verhuis. Dat blijkt allemaal erg mee te vallen. Het feit dat ze alleen is en met niemand hoeft rekening te houden helpt veel in het echtscheidingsproces. Ook dat Dries de laatste maanden echt niet meer te genieten was helpt om alles te relativeren. Ze is natuurlijk nog erg boos op de manier waarop hij haar behandeld heeft, de diefstal van het schilderij en het geld dat hij achterover heeft gedrukt. Daar zou haar advocaat het nodige voor doen. Ze is blij dat ze de stap heeft gezet. Wat haar wel enigszins verdrietig maakt is dat ze de vijfendertig voorbij is en ze nog steeds geen moeder is. Misschien had ze eerder bij Dries moeten weggaan, dan zouden haar kansen op moederschap misschien groter geweest zijn. Want waar vindt je nog een man zonder kinderen die haar leeftijd heeft? En als hij kinderen zou hebben is die dan bereid nog aan een baby te beginnen? Maar over het algemeen genomen is ze tevreden met haar leven zoals het nu is.

“En met jou Margot, hoe gaat het tussen jou en Vik, al verdere plannen?” vraagt Elien met een knipoog. Ze ziet dat Margot verschiet van de vraag en dat haar ogen vochtig worden. “Sorry Margot, het was niet mijn bedoeling… Is er soms iets gebeurd? Als het kan helpen om er over te vertellen.”

“Ik weet niet of ik nog verder wil met Vik, Elien…”

“Oh Margot, daar verschiet ik nu van hoor! Ik dacht dat jullie zo een hecht koppel waren. Is er dan iets ingrijpend gebeurd dat je van gedachten heeft doen veranderen?”

“Weet je Margot, hij heeft de mond vol over emigreren naar Zweden. Ik heb hem al eens verteld dat ik dat niet zie zitten. Bijkomend is er in Stockholm een collega die een oogje op hem heeft. Hij beweert wel bij hoog en bij laag dat het niets te betekenen heeft maar ik heb er toch mijn twijfels over.”

“Oei Margot, ik heb met je te doen. Heb je aan Vik duidelijk genoeg gemaakt dat je helemaal niet wilt emigreren?”

“Ik vrees niet genoeg, omdat ik schrik heb dat hij de relatie zou beëindigen. En ik hou van hem.”

“Maar vind je het dan niet belangrijk om te weten waar je aan toe bent? Als dat tussen jullie staat moet er vroeg of laat toch een beslissing genomen worden hetzij door jou of door hem.”

“Misschien heb je wel gelijk. Maar het is zo moeilijk om die stap te zetten. De idee alleen al beklemt me. Het is niet alleen mijn relatie die me bezighoudt maar ook mijn werk. De goede sfeer is ver zoek.” Margot vertelt het verhaal van Sara en haar kuren. En van de krantenknipsels die ze ontvangen heeft en haar ongerust maken. Ze vraagt ook aan Elien of zij iets gezegd heeft aan Dries over wat Margot in de garage gezien heeft. Maar dat is niet zo. Elien denkt dat Dries tegenwoordig tot alles in staat is. Ze vindt dat hij helemaal is losgeslagen.

“Wat zou je ervan denken om een weekje verlof op te nemen? Dan ben je er eens uit, en dan kan je rustig nadenken, zonder geconfronteerd te worden met al die problemen”, stelt Elien voor.

“Ik had er zelf ook al aan gedacht. Maar zo alleen ergens naar toe gaan zie ik mezelf niet doen.”

“Ah, wel ik ken iemand die ook geïnteresseerd is”, zegt Elien met een knipoogje.

“Jij? Meen je dat echt?”

“Ja hoor, als we nu eens samen zouden gaan, wat denk je daarvan? Ik kan ook best een opkikkertje gebruiken.”

“Oh Elien, dat zou ik best zien zitten, bedankt!”

Elien stelt voor om tijdens een hapje en een drankje al een paar vakantiebrochures, die ze al eerder in huis heeft gehaald, te bekijken. Ze blijken dezelfde smaak te hebben. Volgende week praten ze verder en nemen ze een beslissing.

            Margot gaat opgelucht naar huis. Ze is blij dat ze iets heeft om naar uit te kijken. Het gesprek heeft haar deugd gedaan.

Elien woont tegenwoordig niet zover van waar ze vroeger woonde. De afstand is gemakkelijk te voet af te leggen. Margot geniet van de buitenlucht. Terwijl ze wandelt, overdenkt ze hoe ze het seffens gaat aanpakken met Vik. Die komt terug van zijn driedaags verblijf in Stockholm.

Ze zal toch ooit eens moeten doorpraten over het wel of niet emigreren naar Zweden. Ze ziet erg op tegen dat gesprek want het zal voor een groot deel haar toekomst bepalen. Het is niet zo dat er veel mensen zijn voor wie ze het zou laten om te vertrekken. Maar ze voelt zich geborgen in haar appartement en met de medebewoners krijgt ze een steeds beter contact. Het heeft lang geduurd eer ze na het overlijden van haar oma ergens kon aarden. In Zweden een nieuw leven opbouwen van nul af aan, dat ziet ze niet zitten. Ze moet dan de taal leren en werk vinden. De Zweden staan wel bekend voor hun samenhorigheid en ze zijn sociaalvoelend, maar niettemin.

Er is nog iets dat haar stoort in haar relatie met Vik. Ze had hem laatst verteld over die collage die ze in haar brievenbus gevonden had. Hij was er niet dieper op ingegaan en dacht dat het waarschijnlijk een streek was van Dries, die veronderstelde dat ze met Elien onder één hoedje speelde. Ze had haar echter niet van de wijs laten brengen en had toch een PV laten opmaken in het plaatselijk politiekantoor. Ze had toen meer empathie van Vik verwacht.

 Ondertussen is ze aangekomen bij de traiteur. Er zijn niet zoveel klanten en ze is snel bediend. Eens thuis dekt ze de tafel voor twee. Ze is net klaar als Vik aanbelt. Hij is heel blij haar te zien. Ze bekijkt hem toch een beetje met gemengde gevoelens. Ze ziet hem nog graag maar ze is anderzijds niet bereid hem zomaar te volgen naar het buitenland. Het maakt haar onzeker.

“En zoetje, hoe heb je het gehad de dagen dat ik weg was?” Ze vertelt hoe haar week verlopen is en dat ze net terug is van een bezoekje aan Elien. Ze vertelt over hoe mooi ze het appartement vindt en dat ze een weekje met Elien op vakantie gaat.

“Ah, en mij laat je dan thuis”, zegt hij al plagend.

“Ja, jij hebt je pleziertjes al in Stockholm hé!” Ze verschiet van haar eigen woorden. Het was eruit voor ze het wist. ”Sorry Vik, zo bedoelde ik het niet.”

“Maar het houdt je toch nog altijd bezig, hoor ik. Hoe vaak moet ik nog zeggen dat het niets te betekenen had en dat jij de vrouw bent waarvoor ik ga. Terwijl ik in Zweden was heb ik er trouwens over nagedacht dat we misschien zouden kunnen samenwonen, maar als jij me niet vertrouwt!” Aan die mogelijkheid heeft ze nog niet gedacht. Hij overvalt haar een beetje.

“Misschien is dat toch nog iets te vroeg Vik”, zegt ze aarzelend. “Jij weet nog niet zeker of je hier wel wilt blijven wonen. De laatste tijd spreek je zo vaak over emigreren.” Het moeilijke onderwerp is er eindelijk uit, denkt Margot, terwijl ze bang op een antwoord wacht.

“Dat is waar, en ik denk daar ook serieus over na, temeer mijn rechtstreekse baas me laatst nog gezegd heeft dat er een kans bestaat dat ik ex-pat kan worden.”

“Maar je weet toch dat ik die stap niet graag zet, Vik!”

“Zoetje, we zijn nog zover niet. Het kan nog alle kanten op.”

“Allemaal goed en wel, maar ik wil je carrière niet in de weg staan. Dat wordt dan een serieus dilemma tussen ons”, zegt Margot met een enige aarzeling. De rest van de avond verloopt een beetje in mineur. Vik probeert haar te overtuigen om te emigreren. Ze zou dan eventueel kunnen terugkomen als ze echt niet kan aarden, zegt Vik. Maar zo een relatie is gedoemd om te mislukken vindt Margot. Als ze zou meegaan met Vik moet ze daar voor volle honderd procent achter staan. Je kunt niet zo maar proberen om even te emigreren en hier alles achter te laten: je vrienden, je werk, je collega’s, je appartement en dan weer alles opnieuw op te starten als het in Zweden niet lukt. Althans dat is wat zij niet wil. Het moet een goed overwogen beslissing zijn. De problemen geraken precies niet van de baan, denkt Margot terwijl ze de tafel afruimt. Vik is al naar huis want hij moet ’s anderendaags vroeg beginnen. Hij wordt al om zeven uur op een werf verwacht. Het weekje verlof met Elien zal haar deugd doen om alles eens op een rijtje te zetten. Er zijn teveel onzekerheden in haar leven, vindt ze.

* * *

Na de confrontatie met Vik bij Margot thuis, had Bart het gevoel dat Vik het niet leuk vond dat Margot Lente opving. Niet zozeer omwille van Lente, dan wel omdat hij veronderstelt dat Vik hem als een bedreiging ziet. Hij kan het niet goed inschatten maar erg warm was het contact met Vik in ieder geval niet geweest. Hij is Vik en Margot laatst nog eens tegengekomen tijdens een wandeling. De begroeting van Vik was eerder aan de lauwe kant en Margot voelde zich blijkbaar niet op haar gemak. Hij heeft Margot ook nog een paar maal in de garage gezien. Ze was vriendelijk en ze informeerde steeds naar Lente maar ze stelde niet voor haar op te vangen als het nodig zou zijn. Iets wat ze vroeger wel regelmatig deed. Hij vindt ook dat ze er tegenwoordig minder gelukkig uitziet en dat ze in gedachten verzonken lijkt als hij haar ziet. Ze had hem al tweemaal niet zien aankomen en het was pas als hij haar naam riep dat ze opkeek. Het gesprek duurde ook nooit lang in tegenstelling tot voordien, waar ze honderduit kon vertellen. Hij vraagt zich af of er misschien een haar in de boter is tussen haar en Vik.

Met Elien heeft hij al een paar maal afgesproken, zo ook om haar pas ingerichte appartement te bezoeken. De laatste tijd heeft Elien ook al enkele keren op Lente gepast. Omdat Elien ook graag kinderen ziet en Lente nu toch al redelijk hersteld is van haar ongeval heeft hij dan maar aan haar gevraagd om op Lente te passen als hij een opvang nodig heeft. Lente en Elien kunnen het best met elkaar vinden maar Lente zei naderhand toch dat ze liever naar Margot ging. Gelukkig is Lente vrij vlot hersteld van haar ongeval. Aan haar hersenschudding heeft ze niets overgehouden. Met haar ene been sleept ze nog een beetje maar dat zal volledig genezen, zei de specialist.

Intussen heeft Elien voor hem al een stukje van de sluier opgelicht over haar relatie met Dries en hoe deze is gelopen. Hij is toch wel verschoten van Dries. Volgens hem is er met Dries meer aan de hand. Misschien is het wel goed dat Elien een streep onder haar relatie getrokken heeft want veel respect scheen hij voor zijn vrouw niet meer te hebben. Het blijft natuurlijk altijd moeilijk als je maar één zijde van het verhaal hoort maar voor zover hij Elien al kent, lijkt ze hem een lieve en correcte vrouw. Hij vindt het aangenaam vertoeven bij haar.

De avondmarkt op het plein aan de kerk is al begonnen. Het is de eerste maal dat de markt plaatsvindt. De lokale handelaars hadden hier al langer op aangedrongen en nu is het dus zover. Lente had aangedrongen om er naartoe te gaan omdat ze van haar vriendinnetjes had gehoord dat er warme suikerwafels en pannenkoeken te koop waren.

En nu lopen ze hier rond. Liefst van al was Lente al van bij de aanvang een pannenkoek gaan kopen maar daar kon hij toch een stokje voor steken. Hij wil graag eerst de markt eens verkennen. Ze zijn al verschillende buren tegen gekomen. Die vinden de markt over het algemeen een goed initiatief. Bart en Lente hebben bijna de ganse markt rondgewandeld en zijn op weg naar het kraam met wafels en pannenkoeken. Aan het einde van de laatste doorgang ziet hij Margot en Vik. Ze staan onder de grote lindeboom, een beetje weg van de drukte. Hij ziet dat Vik nogal gesticuleert en Margot eerder beduusd kijkt. Hij houdt het tafereeltje even in het oog en ziet dan dat Margot met een zakdoek haar ogen afveegt. Vik blijft onbewogen staan en maakt geen aanstalten haar te troosten. Bart vindt het raar dat Vik zo afstandelijk blijft. Na enkele ogenblikken stapt Vik op en laat Margot achter onder de lindeboom. Ze kijkt even beschaamd om haar heen en hoopt dat niemand getuige was van dit tafereel.

Bart weet niet goed of hij naar haar toe moet gaan of niet. Hij vindt het vervelend dat hij toeschouwer is geweest van iets dat hij in feite niet had moeten zien. Lente had intussen Margot ook al zien staan en loopt er in volle vaart naar toe. Hij kan niet anders dan haar volgen. Hij hoort Lente al van ver roepen:

“Dag Margot, oei je huilt! Heb jij je pijn gedaan?” Ondertussen is Bart ook bij haar aangekomen en ziet dat haar ogen gezwollen zijn en haar mascara een beetje uitgelopen is. Hij vraagt voorzichtig:

 “Kan ik je helpen op de ene of andere manier Margot?” Maar Lente zegt vlug dat ‘ze denkt dat Margot zich pijn gedaan heeft’.

“Mensen hoeven zich niet altijd gekwetst te hebben om te huilen, Lenteke”, haast Bart zich te zeggen. “Maar het is goed dat je zo bekommerd bent om Margot, ik vind het lief van jou”, antwoordt Bart met een veelbetekenende blik naar Margot. Deze heeft zich ondertussen wat herpakt en wendt zich vriendelijk tot Lente. Ze brengt het gesprek op het wat verderop gelegen kraampje met wafels en pannenkoeken. Lente is Margot direct vergeten en vraagt aan haar papa of ze alvast mag gaan kijken. Lente huppelt weg. Ik kan nu ook niet doen of ik niks gezien heb, denkt Bart. Hij verbreekt de onaangename stilte en zegt: “Margot, je bent me helemaal geen uitleg verschuldigd maar ik heb ongewild gezien dat er een probleem was tussen jou en Vik.” Waarop Margot het weer moeilijk krijgt.

”Het gaat al een tijdje minder goed tussen Vik en mij. Ik voel me daarover schuldig maar weet niet hoe het op te lossen. Ik voel me door hem helemaal niet begrepen.”

“Als je er graag eens over praat ben je altijd welkom, Margot.”

“Dank je Bart, als ik er aan toe ben, weet ik je zeker te vinden,” zegt ze met een halve snik. Ik vind het fijn jou en Lente nog eens gezien te hebben al is het in minder leuke omstandig-heden.” Ze draait zich om en zwaait nog even naar Lente die komt aangelopen. Lente is vol van wat ze van lekkers gezien heeft en er is geen ontkomen meer aan. Het is tijd voor een zoetigheid.

* * *

Het is al elf uur in de avond. Hanne zit te wachten op haar levering. Ze heeft een paar weken niets besteld omdat ze hoopte dat ze Dries op die manier uit de weg kon gaan. Ze durft niet zo goed een andere drugsdealer aan te spreken. Van de huidige is ze tevreden en bij een andere weet je niet of de geleverde waar zuiver is. Ze heeft het er nu toch maar op gewaagd en heeft een bestelling geplaatst voor deze avond. Normaal kan de koerier elke minuut toekomen. Ze hoopt dat het niet Dries zal zijn. Ze hoort de deur van een wagen dichtslaan. Zou hij daar zijn? Er wordt aangebeld. Ze herkent onmiddellijk de man in de hoody, zijn hoofd onder zijn kap verborgen. Hij kijkt haar aan met vragende blik. Ze laat hem met tegenzin binnen.

            “Goedenavond Hanne, het is weer eventjes geleden dat we elkaar zagen”, begint Dries schoorvoetend.

            “Inderdaad Dries, ik heb bewust niets besteld bij jouw dealer in de hoop jou niet te moeten zien. Maar blijkbaar ben je nog steeds in de running voor ‘die vriend’,” zegt ze schamper. Die zat. Hij is dus helemaal niet welkom. Hij had gehoopt dat ze een beetje milder zou zijn nadat hij haar vorige keer verteld had hoe diep hij had gezeten en waarom.

            “Hoe gaat het met jou, Hanne? Schiet je opleiding goed op?” probeert hij het gesprek op gang te trekken.

            “Dat gaat wel”, zegt ze zonder veel interesse.

            “Hanne, ik begrijp dat je kwaad bent, maar kan je mijn kant van het verhaal ook een beetje begrijpen?”

            “Ik ben vooral boos omdat je mij in het ongewisse hebt gelaten van je problemen en je er vanaf hebt gemaakt met een brief. Had dan tenminste het lef het zelf te komen uitmaken!”

            “Je hebt gelijk Hanne. Ik heb geen voet om op te staan. Het was laf van mij. En dan te zeggen dat we het samen zo goed hadden.” Het is even stil.

 “Hoe ben je toch zo erg in de problemen geraakt Dries”, vraagt ze op een zachtere toon.

“Ik had een mooi loon maar wou nog meer. Ik ben eigenlijk per toeval op een goksite terecht gekomen. Dat was het slechtste dat ik kon doen. Ik werd aangetrokken door de kleine bedragen die ik won. Ik wou meer en meer. Maar ik verloor ook al eens, soms een som die groter was dan mijn winst. Ik dacht dat ik dat verlies kan compenseren door nog meer te spelen en nog meer in te zetten.”

“Was je verlies dan zo groot, dat je niet meer terug kon?”

“Inderdaad, en ik moest een middel vinden om die sommen te kunnen terugbetalen. Bovendien had ik nog andere schulden.”

“Hoe ben je dan aan geld geraakt?”

“Ik kwam toevallig een vroegere schoolkameraad tegen. Hij wou me geld voorschieten maar op zijn voorwaarden. Ik had geen keuze en moest me naar hem schikken en doen wat hij vroeg.”

“En de enige optie was drugkoerier worden?”

“Ja.”

“Wat vindt Elien daarvan?”

“Die weet daar niets van.”

“Zijn jullie nog samen?”

“Neen. Ze was mijn leugens beu en is in haar eigen appartement gaan wonen. De echtscheidingsprocedure is ingezet.”

“Wil je iets drinken?” Het valt hem nu op dat haar toon zachter is en ze minder boos lijkt.

“Een pintje is goed of anders een glas water.” Hanne draait zich om en gaat naar de keuken. Hij vindt dat ze nog altijd even mooi is. Haar vrouwelijke vormen mogen er nog steeds zijn. In een flits ziet hij weer de onstuimige nachten voor zich. Hij wordt er helemaal wild van. Zou hij haar terug voor zich kunnen winnen? Hij kan niet meer blijven zitten en gaat naar de keuken. Plots staat hij achter haar. Ze verschiet.

“Hanne toch”, zegt hij met een zware stem. “Ik heb je zo gemist.”

“Dries houd op, je hebt me teveel verdriet aangedaan. Ik ben door de hel gegaan, besef je dat wel? Mijn gevoelens voor jou zijn helemaal weg.” Ze zet een stap achteruit maar botst tegen de keukentafel.

“Toe Hanne, weet je nog hoe fijn we het samen hadden?”

“Je zegt het wel degelijk ‘hadden’.”

“En is er geen terugkeer meer mogelijk?”

“Neen Dries, het is afgelopen. Je hebt me zo vernederd en zoveel verdriet aangedaan, er is geen weg terug.” Haar afwijzing werkt als een rode lap op een stier. Hij neemt haar vast bij de schouders en buigt zich naar voren. Hij komt steeds dichter bij en wil haar kussen.

“Dries stop! Ga weg, ga weg”, roept ze luidkeels. Maar hij geeft geen gehoor aan haar verzoek, zo is hij in de ban van haar nabijheid. Hij grijpt haar vast en trekt aan haar blouse. Deze scheurt open en wat hij ziet zet hem helemaal in lichte laaie. Hij neemt haar vast, grijpt naar haar borsten en klemt zijn lippen op de hare. Met al haar kracht stoot ze hem van haar af. Maar hij is sterker dan zij en duwt haar op de tafel.

 “Dries stop, ik wil dit niet! Ga weg, het is gedaan tussen ons.” Hij duwt haar nog meer op de tafel en probeert haar rok omhoog te duwen maar zij schopt en slaat met alle macht die ze in haar heeft. Net op het moment dat hij aanstalten maakt om haar slipje naar omlaag te trekken wordt er verschillende keren hard op de deur gebonsd. Ze verschieten allebei. Hanne kan zich loswringen uit haar benarde positie, houdt haar blouse met één hand dicht en rept zich naar de voordeur. Ze hoopt dat het iemand is die ze kent zodat die haar kan helpen in deze benarde situatie. Met een ruk doet ze de deur open. Het is Suzanne, haar buurvrouw.

“Ah Suzanne”, zegt Hanne met een zucht van opluchting.

“Alles in orde Hanne?” vraagt ze. Maar ze ziet met één oogopslag dat Hanne half uitgekleed is en tranen in haar ogen heeft. “Ik hoorde je heel hard roepen en kwam eens polshoogte nemen.”

Ze ziet Dries verder in de gang staan, met wilde ogen en friemelend aan de sluiting van zijn jeans. Ze bekijkt Dries met een blik vol minachting en net als ze iets wil zeggen, stormt Dries langs haar heen naar de voordeur. Hij verdwijnt in de nacht. Hanne is helemaal overstuur en beseft nu pas terdege waar ze aan is ontsnapt. Ze barst in huilen uit en kan niet ophouden luid te snikken. De buurvrouw beseft dat ze net op tijd gekomen is. Hanne vertelt haar dat het om haar vroegere vriend gaat en dat ze helemaal niet had verwacht dat hij daartoe in staat was. Ze is geweldig kwaad om wat Dries haar aangedaan heeft. Houdt het dan nooit op met die vent.

            “Heb je graag dat ik de politie bel?” stelt Suzanne voor, nadat Hanne een beetje gekalmeerd is. Maar Hanne twijfelt. Moet ik dit nu aangeven of niet, vraagt ze zich af.

            “Misschien heb ik het zelf wel een beetje uitgelokt door hem iets te drinken aan te bieden en heeft hij mijn uitnodiging verkeerd begrepen. Mogelijk heb ik hier ook schuld aan, Suzanne?”

“Hanne, als jij neen zegt, is het neen en stopt het hier en nu. Je moet ophouden je zelf de schuld te geven.”

“Gaan ze me wel geloven op het politiebureau? Vaak hoor je dat ze vinden dat vrouwen het zelf uitgelokt hebben. Ik weet het niet hoor, Suzanne.”

“Je mag het zo niet laten Hanne. Ik wil best getuigen. Ik heb je horen roepen en zag onmiddellijk als je de voordeur opendeed dat er iets niet klopte. Daarbij stond je ex-vriend nog te friemelen aan zijn broek. Ik zou het toch maar aangeven, al is het maar om andere vrouwen ervoor te behoeden dat hen hetzelfde overkomt.

Stilaan kalmeert Hanne, ze is haar buurvrouw heel dankbaar voor de tussenkomst. Ze weet niet wat ze anders zou gedaan hebben. Ze belooft aan Suzanne dat ze haar morgen zal laten weten of ze aangifte zal doen of niet. Het is al heel laat en morgen heeft ze een zware dag voor de boeg. Van slapen zal hoe dan ook niet veel in huis komen denkt ze. Als ze al kan gaan werken.

* * *

Haar valies staat klaar. Morgenvroeg vertrekt Margot met Elien naar Malaga. Ze nemen een vroege vlucht, dan hebben ze nog iets aan hun dag. Nog even een telefoontje naar Birgit. Die heeft ze intussen al geruime tijd niet gehoord. Ze vraagt zich af of dat een goed of een slecht teken is. Op goed vallen uit belt ze haar op. Ze neemt bijna onmiddellijk op.

            “Ah Margot, blij je nog eens te horen. Hoe gaat het met jou?”

            “Bijna op vakantie, morgen vertrek ik met Elien, mijn vroegere buurvrouw, naar Spanje.”

            “Ja zeg, ik wou dat ik meekon. Maar het is je gegund hoor!”

            “En hoe gaat het met jou? Nog iets gehoord van Joris?”

            “Heel eigenaardig, maar sinds wij klacht hebben neergelegd over de GPS-tracer onder mijn wagen en het bedreigen van mijn moeder heb ik nog maar één sms’je gehad. Hij stuurde: ‘Je bent nog niet van mij af, je zal bloeden kreng.’ Toen ben ik echt razend geworden en heb hem een sms teruggestuurd. ‘Weet, dat ook deze sms naar de politie gaat. En alle sms’en en elke telefoon die ik van jou nog krijg, stuur ik door.’ Nadien heb ik niets meer van hem gehoord. Ik heb hem ook niet meer gezien. Het voelt heel raar aan. Het voelt onheilspellend. Ik verwacht elk moment een reactie. De spanning van de stilte is nog beangstigender dan alle sms’en en telefoontjes van voordien. Ik blijf wel op mijn hoede. Ik heb intussen van mijn advocaat vernomen dat Joris voor de onderzoeksrechter is moeten verschijnen. Ze hebben dan blijkbaar toch iets gedaan met die PV’s.”

            “Heb je je gewone leven weer een beetje kunnen heropnemen?”

            “Dat is nog moeilijk, maar met de hulp van Maarten gaat het al wat beter.”

            “Maarten? Dat is een naam die ik nog niet gehoord heb, vertel Birgit. Heb ik iets gemist?”

            “Maarten is assistent geneeskunde. Tijdens een nachtshift geraakten we aan de praat en sindsdien zien we elkaar regelmatig. Maar meer moet je daar niet achter zoeken hoor. Ik ben nog niet toe aan een nieuwe relatie. Ik zal nog geruime tijd nodig hebben om terug vertrouwen te krijgen in mannen. Ik wens het mijn ergste vijand niet toe wat ik meegemaakt heb dit laatste jaar.”

            “Dat begrijp ik Birgit. Maar ik ben blij voor jou dat je een maatje hebt gevonden waar je bij terecht kan. De tijd zal wel uitwijzen of jullie samen een toekomst hebben.”

            “Hoe gaat het met jou en Vik trouwens?”

            “Niet zo best.” Margot vertelt over haar twijfels en dat ze zich niet goed in haar vel voelt. Vandaar dat ze er een weekje tussen uit wil. Gelukkig stelde Elien voor om mee te gaan.

            “Groot gelijk, het zal je deugd doen, Margot. Misschien bekijk je nadien alles in een ander daglicht. Ik hoop het voor jou.”

            “Weet je Birgit, ik heb er ook over nagedacht om terug te gaan werken in een ziekenhuis. Het idee begint steeds meer en meer vaste vorm te krijgen.”

            “Dat meen je niet! Vergeet niet dat er ook een pak voordelen zijn aan je huidig werk, hé Margot. Geen weekend werk, geen onregelmatige uren, geen overuren, minder moe na je dagtaak. Maar werken in een ziekenhuis geeft je anderzijds wel heel veel voldoening als je ziet wat je mag betekenen voor de patiënten.”

            “Ik heb de plus- en minpunten ook al eens op een rijtje gezet. Misschien solliciteer ik wel bij jullie.”

            “Echt! Mijn dag kan niet meer stuk Margot!”

            “Wacht Birgit, zover zijn we nog niet hé. Eerst mijn weekje vakantie, dan mijn relatie met Vik serieus bekijken en dan zien we verder.”

Margot is blij dat ze het ook aan Birgit heeft kunnen vertellen. Het helpt als je eens met een gelijkgestemde ziel kan praten. Birgit blijft toch haar beste vriendin. Ook is ze blij voor Birgit. Hopelijk gaat het eindelijk de goede kant op met haar en liggen die enge maanden binnenkort achter haar. Het zal waarschijnlijk nog wel tot een proces komen met Joris. Maar ze heeft nu een maatje met wie ze haar zorgen kan delen.

* * *

Het is al voorbij negen uur. Plots schiet Dries wakker. Hij moest om zeven uur op het werk zijn. Hij springt in zijn kleren, gaat met een kam door zijn haren, neemt een paar crakottes uit de kast en haast zich naar zijn wagen. Hij zal een goed excuus moeten bedenken om hier nog mee weg te komen. Hij negeert verschillende lichten en raast als een bezetene naar zijn werk. Dat hij zich overslapen heeft moest er nog bijkomen. Hij had gisterenavond een paar glazen alcohol achterovergeslagen. Niet zonder reden.

            Gisterenmiddag waren twee politie inspecteurs hem thuis komen uithalen. Gelukkig had hij een vrije dag. Hoe had hij dit anders weer moeten uitleggen aan zijn baas. Hij moest mee naar het politiesecretariaat. Wat hij gevreesd had was werkelijkheid geworden. Hanne had aangifte gedaan. Hij werd een hele tijd ondervraagd en vast gehouden. Het PV is intussen naar het parket gestuurd en deze laatste kan een onderzoeksrechter vorderen. Hij moet bepalen of hij nog langer in hechtenis moet blijven. De buurvrouw van Hanne had ook getuigd. Hij kon er niet onderuit, er was een getuige ten laste. Voorlopig is hij vrij onder voorwaarden. Hij mag gedurende 6 maanden in een straal van 1 km niet in de omgeving van de woonst van Hanne komen. Het gebeuren moet nadien nog voor de raadkamer komen. Er wacht hem nog een proces. De rest van de dag was hij helemaal overstuur geweest. Het gebeuren had een sterke indruk op hem nagelaten. Hij snapt niet hoe hij er toe was gekomen om Hanne zo te belagen. Zo was hij nog nooit met een vrouw omgegaan. Hij had het laatste jaar als een asceet geleefd, hij was nauwelijks toegekomen aan enig zinnelijk genot. Haar te zien, had alle demonen bij hem losgemaakt. Hanne was bij de tweede ontmoeting iets milder en het feit dat ze hem uitnodigde om wat te drinken maakte bij hem iets los. Hij zag het al helemaal terug in orde komen. Maar hij heeft de weinige hoop dat het nog goed zou komen tussen hen in één tel om zeep geholpen. Hij weet niet wat hij hiermee moet. Hij wil zich verontschuldigen voor het gebeurde maar is er zeker van dat Hanne geen contact meer zal willen. ’s Avonds geraakte hij niet in slaap en had dan maar een paar glazen alcohol achterover geslagen.

            Zijn baas staat hem al op te wachten. Zijn blik belooft niets goeds. “Dries, naar mijn bureau!” Zo kwaad heeft hij zijn baas nog nooit gezien.

            “Sorry Raf, maar mijn wekker…” probeert hij nog. Maar hij voelt aan dat het geen zin meer heeft.

            “Dries, ik denk dat ik er geen tekeningetje moet bij maken. Ik heb je meermaals een verwittiging gegeven. Je moest alles uit de kast halen en dat is niet gebeurd. Zoek al je privé attributen bij elkaar en steek ze in een doos. Je badge geef je aan mij af. De mensen van de security zullen je naar buiten begeleiden,” zegt Raf en hij geeft aan dat hij mag beschikken. Als een zombie wandelt hij naar zijn bureau en op automatische piloot laadt hij zijn privé spullen in een doos. Hij is totaal van slag. Het was zijn grootste nachtmerrie dat dit ooit zou gebeuren. En nu is het zover. Wat moet hij nu doen? Hij overloopt in een flits wat hem te wachten staat. Overleven als zijn hoofdberoep is weggevallen, wordt heel moeilijk. Nu is hij helemaal afhankelijk van Greg. Die zal in zijn vuistje lachen.

Bij Hanne kan hij al helemaal niet meer terecht na wat hij die avond gedaan heeft. Hij is doodbeschaamd als hij er aan terugdenkt.

            Alles is ingeladen. Met het hoofd diep tussen de schouders loopt hij zijn bureau uit en stapt naar de uitgang. Hij hoort nauwelijks wat zijn baas en vroegere collega’s hem zeggen. Het suist in zijn oren, hij wil zo snel mogelijk weg.

Met veel moeite bereikt hij zijn auto. Eens neergezeten barst hij uit in een verschrikkelijke huilbui. Alle opgekropte frustraties en ontgoochelingen van het laatste jaar moeten er uit. Zo slecht heeft hij zich nog nooit gevoeld. En nu? Vrienden heeft hij nauwelijks. Er is niemand waar hij terecht kan voor een bemoedigend woordje. Bij Elien moet hij ook niet meer zijn. Die heeft hij de laatste tijd niet fijn behandeld hoewel ze hem geen strobreed in de weg heeft gelegd. Ergens kan hij begrijpen dat ze van hem weg is gegaan. Hoe is hij zo kunnen worden? Verslagen rijdt hij naar huis.

De ganse namiddag loopt hij te piekeren. Hij heeft alles van het laatste jaar nog eens op een rijtje gezet. Zijn ellende is begonnen toen hij begon te gokken. Hij heeft verschillende malen geprobeerd er mee te stoppen. Maar de gokschulden die steeds groter werden en zijn drang om deze op te lossen, door nog meer te gokken, heeft hem uiteindelijk bij Greg doen belanden. Hij is nu totaal afhankelijk van hem en dit zal, nu hij zijn vaste baan kwijt is, nog toenemen. Greg heeft hem totaal in zijn macht. En dat is iets dat hij als man, die steeds zijn eigen zaakjes stevig in handen heeft kunnen houden, niet goed kan verteren. Met gemengde gevoelens rijdt hij naar Greg. Hij ziet in dat waar hij nu is aanbeland, voor een groot deel aan hem ligt. Maar hij is ook boos op Greg, die hem geen rust heeft gegund en steeds meer van hem heeft geëist. Die rondes zijn zowel fysiek als mentaal zeer zwaar. En toch had Greg daar geen oren naar. Hij wou zo snel mogelijk zijn geld terug. Maar vanaf nu zal hij zijn voorwaarden stellen. Zeker als hij een nieuwe vaste baan zou vinden. Zo een hectisch leven wil hij niet meer. Hij neemt zich voor op zijn strepen te staan. Hij gaat dat nu onmiddellijk afdwingen.

Aangekomen aan de woning van Greg, raapt hij al zijn moed bij elkaar en belt aan.

“Ah, wie we hier hebben, ons ‘luchtverkeersleidertje’. Hoe gaat het ermee?” Dries voelt zijn bloed al stilletjes aan koken. Hij kan het niet hebben zo aangesproken te worden. “Wat heb ik gehoord? Uw handjes niet kunnen thuishouden?” Het wordt hem zwart voor de ogen.       

“Waar heb je het over?” Hij voelt zich bleek wegtrekken. Weet Greg iets van wat er tussen hem en Hanne gebeurd is?

“Awel, wat ik zeg. Je brengt het spul rond en laat de klanten met rust. Ik sta op onze reputatie.”

“Klanten met rust laten, wat bedoel je? Waar haal je zulke informatie”, vraagt hij zo zelfzeker als hij kan.

“Je weet, ik heb zo mijn bronnen. Daarbij je ontkent het niet!”

“Man ik moet niet ontkennen wat ik niet gedaan heb! Zeg me liever wat ik moet doen deze avond.” Het zint hem niet dat Greg vermoedens heeft over wat er die avond bij Hanne is gebeurd.

“Ah, je beweert niets gedaan te hebben. Ik heb nochtans vernomen dat ze je daar niet meer willen zien omwille van handtastelijkheden”, zegt Greg onbewogen.

“Man, houd toch op! Door alle druk die je op mij legt breng je me zover dat ik mezelf niet meer ben,” roept hij naar Greg.

“Nu ben ik ook nog de schuldige, ‘luchtverkeersleidertje’ van mijn voeten”, antwoordt Greg onverstoord. “Als het je niet aanstaat bol je het maar af. Ik heb zo een vervanger hoor. Je zegt het maar. Werken aan mijn voorwaarden of afgelopen.”

Hij kijkt Greg met open mond aan. Hij is totaal verbijsterd van wat die zegt. Het gesprek loopt helemaal niet zoals hij gehoopt had. Van zijn voornemens om zelf de regels te bepalen komt niets in huis. Bijkomend is Greg op de hoogte van het gebeurde met Hanne. Hij ziet zich geen uitweg meer. Er overvalt hem een verschrikkelijke frustratie en een onnoemelijke woede. Hij neemt het eerste het beste vast wat in zijn buurt staat, springt naar Greg en geeft hem een enorme dreun op zijn hoofd. “En nu ga je eens naar mij luisteren!” roept hij heel kwaad. Het bloed spat meteen in alle richtingen. Dries verschiet van de impact van zijn uithaal. Greg reageert niet en blijft levenloos op de grond liggen. Hij gaat naar hem toe en legt twee vingers ter hoogte van de halsslagader. Hij heeft nog een polsslag en hij ademt nog, weliswaar heel oppervlakkig. Hij overziet de plaats en beseft dat hij zo snel als mogelijk moet wegkomen. Hij neemt een handdoek die hij voor de hoorn van de vaste telefoon houdt en belt de hulpdiensten. Hij zegt dat er een ongeval gebeurd is en dat het slachtoffer ernstig bloedt aan het hoofd. Hij geeft het juiste adres door. Hij hoort de operator nog tal van vragen stellen, maar hij legt in. Hij ontdoet het beeldje, waarmee hij de slag toegediend heeft, alsook de telefoon van alle sporen. Hij kijkt nog even rond of hij niets achtergelaten heeft en verlaat het huis langs achter. Gelukkig staat zijn wagen niet voor de deur maar een straat verder. Hij stapt uiterlijk heel kalm en tokkelend op zijn gsm naar zijn auto en stapt in.

* * *

Het is exact een week geleden dat Dries haar aangerand heeft. Sindsdien is ze thuis. Ze heeft haar stage niet kunnen hervatten, zo erg is Hanne nog van slag over wat Dries haar heeft aangedaan. Ze ziet nog steeds zijn hongerige blik en voelt nog zijn grijpgrage handen op haar borsten, alsof het net is gebeurd. ’s Anderendaags is ze op consultatie bij de huisarts geweest. Van zich te verweren had ze blauwe plekken over heel haar lichaam. De dokter schreef haar een week thuis en raadde haar aan om aangifte te doen bij de politie. Wat ze de dag erna ook gedaan heeft. Ze had Suzanne meegenomen als getuige. De vrouwelijke politie-inspecteur was heel begripvol geweest en had haar onmiddellijk op haar gemak gesteld. Er werd een PV opgesteld en dit zou samen met de vaststellingen van de huisarts aan het parket overgemaakt worden. De parketmagistraat kon op zijn beurt een onderzoeksrechter opvorderen en het zou van hem afhangen wat er in eerste instantie met Dries zou gebeuren.

            Ze was blij dat ze de stap had gezet. Ze overdacht nog eens wat er gebeurd was. Gelukkig had Suzanne gehoord dat er iets gaande was. Hoewel ze haar niet zo goed kende, was Suzanne er voor haar de laatste dagen op vele manieren geweest. Ze had voor haar getuigd bij de politie over wat ze gezien en gehoord had, ze ging voor haar naar de winkel en luisterde altijd heel geduldig naar de nare ervaringen van die bewuste avond. Maar bovenal was ze erin geslaagd haar te overtuigen dat ze geen schuldgevoel mocht hebben en dat ze aangifte moest doen.

            Op haar werk had ze laten weten dat ze een griepje had. Gert had één keer contact met haar opgenomen. Hij had blijkbaar aan haar stem gehoord dat er iets niet pluis was. Hij had niet aangedrongen en zij was er niet verder op ingegaan. Ze kan er nog steeds met niemand over spreken, zelfs niet met haar beste vriendin. Morgen moet ze terug aan de slag, zo niet verliest ze te veel stage-uren.

            Hoe meer ze nadenkt over wat er gebeurd is, hoe bozer ze wordt. Aanvankelijk wist ze zelfs niet of ze aangifte zou doen. Maar nu ze ondervonden heeft dat haar zaak serieus wordt genomen, zint ze op wraak. Wat die man haar allemaal niet heeft aangedaan! Ze weet nu dat hij drugs dealt. Daar kan ze hem voor laten oppakken. Ze wil dat hij boet. Ze moet alleen nog te weten komen vanwaar die drugs komen, wie zijn dealer is. Ze zou er Nico op aanspreken. Die wist misschien meer. Ze zou er werk van maken. Al moest ze de onderste steen omdraaien maar hij zou boeten… Ze was een en al bittere kracht.

Elien en Margot hebben het goed in Spanje. Ze verblijven in Ronda, in hotel ‘Enfrente del Arte’ gekend om zijn diverse kunstzinnige kamers. Elke kamer heeft leuke en unieke decoraties. Elien heeft eens gelezen dat de band van de groep Deus er ooit gelogeerd heeft en er hun optredens voorbereidde. Het ontbijt is er heerlijk en gekend om zijn fantastische kok, Pablo.

            Het doet hen allebei deugd er even tussenuit te zijn. Ze hebben al veel gepraat, over hun werk maar vooral over hun relaties. Elien voelt zich redelijk goed in haar vel. Ze denkt nog wel regelmatig terug aan het gebeurde maar bovenal is ze tevreden dat ze de band met Dries verbroken heeft. Margot twijfelt nog aan haar relatie met Vik. Maar volgens Elien is het logisch dat je in een relatie af en toe twijfels hebt. Maar ze mogen niet blijven duren. Ze neemt zich voor van zodra dat ze terug thuis is een serieus gesprek met Vik aan te gaan. Maar bovenal hebben ze genoten van de mooie witte dorpjes, de lekkere tapas en het prachtige weer. Het is de laatste avond en ze zitten op een terrasje met een ‘Tinto de Verona’ ook wel rode zomerwijn genoemd. Elien kijkt op haar mobieltje en overloopt even de kranten. Plots wordt haar aandacht getrokken door een artikel. ‘Man halfdood geslagen in woning te H. Voorlopig geen spoor van dader(s)’ Wat haar het meeste treft is de foto van het slachtoffer. Ze heeft het gevoel dat ze hem van ergens kent.

            “Zeg Margot, moet je dat hier eens lezen.” Margot komt dichterbij en bekijkt het artikel. “Het rare is dat ik die man precies al eens ergens gezien heb”, zegt Elien.

            “Je meent het niet! En waar denk je hem gezien te hebben?”

            “Volgens mij is die op een morgen komen aanbellen. Het was toen Dries al bezig was met rare zaakjes. Hij moest toen koerier zijn voor een collega die zijn werk niet rond kreeg. Dries kon mij niet snel genoeg buiten krijgen. Ik ben toen nog even aan de deur blijven luisteren en ving een deel van hun gesprek op.” Margot zet haar zonnebril even af en bekijkt de foto nog eens. “Ik herinner mij dat hij Greg heette. Dat had ik nog opgevangen. Hier staat onder de foto, de genaamde GV. En hij had zwart krullend haar en donkere ogen. Ik ben bijna zeker dat hij het is,” zegt Elien.

            “Wat heeft die uitgestoken dat ze hem zo toegetakeld hebben”, mompelt Margot. “Volgens het artikel hebben ze nog geen aanwijzingen van de dader”, leest ze verder. Zijn blik zegt haar ook iets maar ze kan hem niet thuisbrengen. Elien vertelt nog wat over de louche praktijken van Dries en van zijn liegen en bedriegen. Plots daagt het bij Margot.

            “Zeg Elien, is die genaamde Greg op een zaterdagmorgen langs geweest?”       

“Ja, het was een zaterdag, ik weet het zeker, want ik ging met mijn zus winkelen. Zo rond een uur of tien moet het geweest zijn.”

            “En weet jij nog hoe hij er uitzag?”

            “Hij had zwart haar en donkere ogen. Hij had een indringende blik. Hij had een jeans van Versace aan en een zwarte hoody, alsook witte dure sneakers. Ik dacht nog, ik moet onthouden hoe hij er uitziet, net omdat hij blijkbaar samen met Dries louche zaakjes deed.”

            “Maar dan heb ik hem ook gezien! De beschrijving die je zonet gegeven hebt klopt ongeveer. Ik kwam toen terug van bij Vik, ik was daar blijven overnachten. En bij mijn thuiskomst stond er iemand voor jullie appartementsblok naar boven te kijken precies of hij iemand zocht. Hij draaide bovendien zijn gezicht naar mij. Hij is me bijgebleven omdat hij zo iets ijselijk over hem had. En hij was blijkbaar niet opgezet omdat ik vertraagde met de wagen en hem zo bekeek. Hij stak zelfs zijn middenvinger omhoog.”

            “Hij was nochtans vriendelijk als ik de deur opendeed maar hij zag er niet uit als een katje dat je zonder handschoenen aanpakt, als ik hem zo tegen Dries hoorde praten.”

“Toch akelig als je het slachtoffer van een misdrijf op foto herkent, vind je niet?” zegt Margot. “Brr, nu ik dat zo lees, krijg ik er nog rillingen van.”

            “Zeker, en als die persoon dan nog aan je deur is geweest en je ermee gepraat hebt. Ik vraag me af wat een relatie Dries daarmee heeft gehad. Ik kan me nog steeds niet van de indruk ontdoen dat het niet koosjer was waar hij zich mee bezighield.”

Ze praten nog wat verder over het gebeurde en besluiten dan de lunch te nemen in de eetgelegenheid waar ze zitten. Morgen is hun vakantie voorbij.

* * *

            Hanne had het niet kunnen laten aan Nico het telefoonnummer van de dealer te vragen. Ze had hem gebeld en gezegd dat ze Dries niet meer als koerier wou zien wegens ongewenste intimiteiten. Zo te horen was die Greg daar niet mee opgezet. Hij zou het met Dries wel regelen, had hij gezegd. Greg verzekerde haar dat ze van hem geen last meer zou hebben. Hoe ze het hem zou betaald zetten, dat zou ze nog zien. Maar betaald zou ze het hem zetten. Vandaag had ze een vrije dag. Eerst even op haar gemak ontbijten en dan zal ze met een vriendin gaan shoppen in Hasselt. Terwijl de koffie doorloopt opent ze haar I-pad en kijkt naar de krantenkoppen. Op de eerste bladzijde van bijna alle kranten staat een artikel ‘over een man die half dood is geslagen en dat er van de dader(s) vooralsnog geen spoor is.’ Ze vindt dat er tegenwoordig mensen verwond en vermoord worden alsof het niets is. Weeral een familie waarvan het verdriet niet te overzien is. Terwijl ze verder leest, gaat haar mobieltje. Het is Nico.

            “Hé Hanne, de kranten al bekeken vandaag?”

            “Ik was er juist mee bezig. Waarom vraag je dat?”

            “De man die zo toegetakeld werd, is Greg, de dealer. Ik heb hem heel duidelijk herkend op de foto.”

            “Oei, wat je nu zegt. Ik heb hem een paar dagen geleden nog gebeld. Je weet wel, over Dries.”

            “Zou hij Dries aangepakt hebben over dat gebeuren met jou, denk je?”

            “Ik weet wel dat Dries heel boos op hem was omwille van de grote druk die hij op hem uitoefende en dat hij geen rekening wou houden met zijn gewone baan.”

            “Dat zou wel straf zijn als Dries de dader zou zijn. Zou hij daartoe in staat zijn, denk je?”

            “Als je nagaat hoe hij mij heeft behandeld. Hij kent precies geen grenzen meer. Mij zou het alleszins niet verwonderen, hij is heel ontvlambaar.”

            “Nu de politie zal zijn werk wel doen. Wie weet vinden ze snel sporen van de dader.”

            “Als ze niks vinden kan ik ze misschien op een ideetje brengen”, zegt ze schamper.

            “Meen je dat nu echt Hanne?”

            “Ja, waarom niet? Hij had ook geen medelijden met mij. Nu moet ik je laten want ik heb met een vriendin afgesproken.” 

            “Goed. We horen elkaar nog wel.”

* * *

Elien en Margot zijn net geland op de luchthaven van Zaventem en zoeken de wagen van Elien in één van de grote parkings. Plots gaat de gsm van Margot.

            “Hallo, spreek ik met Margot?”

            “Inderdaad.”

            “Dag Margot, je spreekt met Marie, de zus van Vik. Ik heb minder goed nieuws… Vik heeft een ongeval gehad met de wagen.” Het is of haar wereld even stilstaat. Haar hart begint heel hard te bonzen en ze trilt op haar benen. Ze weet amper wat te zeggen.

            “Is het erg?” vraagt ze wezenloos.

            “Toch wel, hij ligt op intensieve zorgen. Hij heeft een miltruptuur, een hersenschudding en een bekkenbreuk. Hij is er erg aan toe. Momenteel is hij nog niet stabiel.”

            “Zo erg, mijn god! Hoe is het gebeurd?”

            “Hij wou jou deze avond verrassen als je terugkwam van Spanje maar eerst ging hij nog even langs bij een vriend. Het is op die weg daar naartoe dat het gebeurd is. Een auto die geen voorrang van rechts gaf. Hij heeft nog geprobeerd hem te ontwijken maar dat is niet gelukt. Dat is wat de politie ons verteld heeft.”

            “En is hij bij bewustzijn?”

            “De dokters houden hem in een kunstmatige coma. Ze hebben de milt moeten verwijderen, de ruptuur was te groot.”

            “Ook dat nog! Mag hij bezoek hebben?”

            “Er mogen slechts twee personen op een bezoekmoment bij hem. Onze ouders zijn nog op terugreis van vakantie. Misschien kunnen wij seffens afspreken?”

            “Ja, ik zou heel graag op bezoek gaan, Marie.”

            “Om half acht mogen we er een kwartiertje bij. Lukt dat voor jou? Hij ligt in het universitair ziekenhuis. Misschien spreken we best af aan de ingang.”

            “Ik zal daar zeker zijn om twintig over zeven. Tot straks Marie.”

Elien had zich even verwijderd van het telefoongesprek maar ze ziet dat Margot een serieus gesprek voert. Ze ziet er helemaal ontredderd uit en de tranen lopen over haar wangen. Ze loopt naar Margot en deze begint hartverscheurend te snikken. “Oh Elien, Vik heeft een zwaar auto ongeval gehad en ligt op de intensieve.” Ze kan maar moeilijk uit haar woorden geraken. Terwijl ze in de auto zitten vertelt Margot met horten en stoten wat ze weet over de toestand van Vik.

            “Echt Elien, ik heb nog zo getwijfeld of ik met Vik verder zou gaan en nu heeft hij een zwaar ongeval gehad. Volgens zijn zus wou hij mij nog wel verrassen. Ik voel me zo slecht om wat ik allemaal over hem verteld heb.”

            “Margot, je hebt alleen je hart eens gelucht, soms is dat eens nodig om weer verder te kunnen. Jij bent niet schuldig aan dit ongeval hé! Laat ons hopen dat hij er goed doorkomt en dan zien we verder. Je kunt nu alleen maar proberen er te zijn voor hem.”

            “En als hij er niet doorkomt Elien? Ik zou niet weten wat te doen zonder Vik!”

            “Laten we de situatie dag per dag bekijken. Eerst moet hij gestabiliseerd worden. Hij ligt in een goed ziekenhuis met gespecialiseerde artsen. Je mag nu de moed niet verliezen, Margot.”

            “Elien, ik zou me geen raad weten als jij er op dit ogenblik niet was. Alvast honderdmaal bedankt om me te ondersteunen. Ik heb het al moeilijk omdat ik twijfel aan mijn gevoelens voor Vik en nu komt er dit nog bij.”

            “Probeer kalm te blijven Margot. Straks ga je met zijn zus op bezoek en dan weet je waarschijnlijk meer over zijn toestand. Ik breng je nu gauw naar huis en dan heb je nog even tijd om je op te frissen en wat te rusten voor je op bezoek gaat.”

            De hele weg naar huis heeft Margot tranen in de ogen. Ze luistert naar de troostende maar nuchtere woorden van Elien. Ze weet dat ze zich sterk moet houden omwille van Vik.

Eens thuisgekomen zet ze haar valies even aan kant en gaat op bed liggen. Slapen kan ze niet, daarvoor is ze teveel bezig met de toestand van Vik. Het verbaast haar dat je op het ene moment nog twijfelt aan de liefde voor je partner en het volgende ogenblik die twijfel lijkt te verdwijnen omdat je inziet hoe erg je de andere mist, als er iets met hem gebeurt. Misschien zijn haar twijfels naar Vik toe niet enkel te wijten aan hem, maar omdat ze met zichzelf in een knoop ligt. Haar gedachten gaan van hot naar her. Ze weet niet hoe ze zich moet voelen. Opgelucht omdat hij er nog is maar ook bang om wat er nog komen zal. Ze zal de raad van Elien opvolgen en het van dag tot dag bekijken zolang zijn toestand niet stabiel is.

Stipt om twintig over zeven staat ze aan de ingang van het ziekenhuis. Iemand komt op haar af. Ze heeft Marie een paar maal ontmoet en ze herkent haar. Ook zij heeft tranen in de ogen. Samen stappen ze naar de IC afdeling. Ze verneemt van Marie dat Vik zo uitgekeken had naar haar terugkomst. Hij kon niet zwijgen over haar en over hoe goed hij zich voelde in haar bijzijn. Margot krimpt in elkaar en voelt zich schuldig om haar recente minder positieve gevoelens naar Vik toe.

Op de IC afdeling moeten ze nog even wachten. Daarna mogen ze één voor één enkele minuten binnen. Marie zegt dat zij eerst binnen mag. Margot verschiet van de aanblik van Vik. Ze herkent hem nauwelijks. Zijn gezicht is gezwollen, er lopen een paar schaafwonden dwars over zijn voorhoofd, verder is zijn huid heel bleek. Ze begrijpt wel dat alle toestellen die naast zijn bed staan nodig zijn en alle bedradingen die aan alle zijden aan hem bevestigd zijn hun nut hebben, maar ze vindt het akelig Vik zo te zien liggen. Ze gaat stilletjes naast zijn bed staan, neemt zijn hand en fluistert: “Vik, schat, het is Margot. Ik ben nu bij je.” Ze krijgt een krop in haar keel en zegt: “Toe nou, volhouden hé zoet.” Het is alsof hij iets verstaan heeft van wat ze zegt want hij wordt onrustig. Ze ziet op het scherm dat zijn ademhaling versnelt en zijn polsslag toeneemt. De verpleegster komt naar haar toe en zegt dat ze nu beter weggaat. Ze zegt ook dat hij het naar omstandigheden goed maakt maar dat hij nog niet stabiel is. Dan is het de beurt aan Marie, ze moet vijf minuten wachten en mag dan naar binnen. Terwijl ze wacht op Marie overvalt haar weerom een immens verdriet niet alleen omdat ze Vik zo hulpeloos ziet maar ook omwille van alle perikelen van de laatste tijd. Als ze een beetje tot rust gekomen is beseft dat ze er de volgende weken voor hem moet zijn. Ze neemt zich voor om er alles aan te doen om het Vik zo gemakkelijk mogelijk te maken. Haar eigen bezorgdheden zal ze een poosje opzij zetten.

* * *

Het is nu drie dagen geleden dat Dries bij Greg aangebeld heeft en hem vervolgens zwaar toegetakeld heeft. Hij is sindsdien op de dool. Naar huis gaan durft hij niet. Hij vreest dat de politie hem thuis zou kunnen oppakken. Hoewel, zouden ze naar hem zoeken? Hij had zijn auto ver genoeg geparkeerd en niemand had, toen hij het huis verliet aan hem kunnen zien dat hij iets vreselijks had gedaan. Wie wist er dat hij een link met Greg had? Alleen hijzelf. Of toch niet. Bij nader inzicht ook Hanne. Ze had contact gehad met Greg om te zeggen dat ze hem niet meer wou als dealer. Maar zou ze eraan denken, dat hij mogelijk de dader kan zijn? Misschien wel, want als hij bedenkt hoe hij haar behandeld had, kon ze evengoed vermoeden dat hij in staat was geweest om Greg iets aan te doen. Wat nu? Hij kan niet op de dool blijven. Hij heeft de laatste dagen amper gegeten, niet dat hij veel honger heeft. Af en toe is hij een broodje en een frisdrank gaan kopen in een zaak waar ze hem niet kennen. Hij is ook in zijn wagen op een afgelegen parking blijven slapen. Op het gevaar af dat een nachtpatrouille van de politie hem zou intercepteren.

Hij vraagt zich nog steeds af hoe het kwam dat zijn bezoek aan Greg zo uit de hand is gelopen. Hij vermoedt dat het is omdat Greg steeds herhaalde: ‘ons luchtverkeersleidertje’. Dat jennen daar heeft hij nooit tegen gekund. Maar het hielp ook niet dat Greg hem steeds meer onder de knoet wou houden en hij weinig of geen inspraak had in de uurregeling. Hij draaide heel lange dagen en was constant moe. Wat dan weer mede oorzaak was van zijn ontslag als luchtverkeersleider. Het was de trigger teveel.

Wie zou hem kunnen helpen om uit deze impasse te geraken? Hij heeft niemand die hem goede raad kan geven. Hoe moet hij verder met zijn leven? Hij heeft geen baan meer en zijn bijverdienste als dealer is hij ook kwijt. Wat als de politie een huiszoeking doet bij Greg? Dan vinden ze misschien linken naar hem. Ze ontdekken misschien dat hij nog schulden heeft bij Greg, wat ze dan als een motief kunnen zien. Hij beseft dat als ze hem vinden, hij voor lange tijd zal moeten ‘zitten’. Dat is het laatste wat hij wil. Onderweg heeft hij vluchtig de kranten bekeken. Tot nu toe tasten de speurders nog steeds in het duister. Hij las in de krant dat Greg nog niet ondervraagd kon worden. Nu ja, de kranten zullen ook niet alles weten. Maar misschien hebben de speurders al wel een vermoeden.

Hij denkt en denkt. De enige persoon die in aanmerking zou kunnen komen om zijn verhaal aan kwijt te kunnen, is Elien. Maar zou zij bereid zijn naar hem te luisteren? Hij heeft haar de laatste jaren niet fatsoenlijk behandeld. Elien is een brave en lieve vrouw, helemaal niet haatdragend. Zou hij naar haar durven gaan? Hij is zo op van de zenuwen en ziet geen uitweg meer… Hij besluit het erop te wagen.

            Hij blijft nog vijf volle minuten in zijn wagen zitten. Hij treft het. Haar wagen staat voor de deur. Hij wikt en weegt. Dan stapt hij resoluut uit zijn wagen en belt aan.

            Na enige tijd komt ze aan de buitendeurparlofoon.

            “Dag Elien, heb je even tijd voor mij? Ik ben ten einde raad en weet niet waar ik anders naar toe kan.”

“Wat moet je van mij Dries?” vraagt ze onverschillig.

“Ik ben al een paar dagen op den dool. Mag ik niet even binnenkomen?” Enkele seconden stilte. Ze lijkt op het eerste zicht niet erg geneigd op zijn vraag in te gaan. Ze wil waarschijnlijk nergens in betrokken worden.

“Ik weet niet met wat ik je zou kunnen helpen”, zegt ze.

“Ik versta dat je me, na alles wat er tussen ons gebeurd is, liever niet meer ziet. Ik zal je niet lang ophouden. Toe Elien, heel even maar.” Ze aarzelt even en zegt dan:

“Goed, tien minuten en niet langer. Ik verwacht namelijk bezoek.” Ze laat hem schoorvoetend binnen en hij gaat naar boven. Ze verschiet duidelijk. Ze bekijkt hem van kop tot teen. Hij beseft dat hij er niet uitziet. Zijn haren zijn verwilderd, zijn kleren staan vol vlekken en hij ruikt niet bepaald fris. Elien ziet er goed uit, beter dan hij had gedacht. Op het eerste gezicht lijkt ze de scheiding verwerkt te hebben. Hij voelt zich verschrikkelijk. Dat hij uitgere-kend bij haar moet aankloppen. Eens binnen valt hij direct met de deur in huis.

 “Ik heb iets verschrikkelijks gedaan Elien. Je hebt het misschien in de krant gelezen van die gast die halfdood is teruggevonden in zijn appartement in Herent. Ik durf het bijna niet te zeggen maar ik ben diegene die hem zo toegetakeld heeft.”

Elien wordt bleek en vraagt na een lange stilte: “Wat heeft jou zo ver gebracht Dries? Ik vermoedde wel dat je niet met koosjere dingen bezig was, maar dit!”

Daarop vertelt hij heel het verhaal van in het begin zonder ook maar iets te verzwijgen. Hij vertelt over zijn affaire met Hanne, zijn deal met Greg, het ontslag op zijn werk, de belaging van Hanne en tot slot de aanval op Greg.

Na een korte stilte vraagt Elien: “Is dat die gast, die ooit eens op een morgen bij ons thuis is komen aankloppen?”

            “Inderdaad…”

            “Ik had toen al een vermoeden dat er iets mis was.”

            “Elien, zeg me alsjeblieft wat ik moet doen? Ik kan zo niet verder leven als een opgejaagd dier. Maar mij gaan aangeven bij de politie zie ik niet zitten.”

            “Misschien is dat juist wel wat je moet doen Dries.”

“Elien, ik durf het bijna niet te vragen, maar kan je me geld lenen zodat ik naar het buitenland kan vluchten voor ze mij verdenken en oppakken?”

“Geld lenen? Je hebt mij nog niet genoeg bestolen zeker! Ik weet niet hoe je het maar durft te vragen”, zegt ze veront-waardigd.

“Dat is de enige mogelijkheid die ik nog heb. Daarbij ik betaal je tot de laatste cent terug eens ik terug wat verdiend heb.”

“En dat moet ik geloven! Geen sprake van Dries! Bovendien denk ik dat dit een heel slecht idee is. Dan kan je in jaren niet meer terugkeren naar België. En daarenboven loop je weg van je verantwoordelijkheden.”

“Elien, ik heb dat geld echt nodig en zo spoedig mogelijk”, zegt hij en gaat vlak voor haar staan. Elien lijkt een beetje van de kaart. Maar dan vermant ze zich en staat ook op uit haar stoel.

“Hoor ik daar een dreigement Dries?” Ze is blijkbaar assertiever geworden, denkt hij.

“Maar ik zie het niet zitten, Elien, om jaren in de gevangenis door te brengen. Helemaal niet.”

“En toch is dat de meest correcte weg, Dries. Nadien kun je met een schone lei beginnen. Hopelijk overleeft Greg de aanslag en wordt het niet doodslag.”

“Elien alsjeblieft, leen mij dat geld…”, zegt hij. Ze opent ostentatief de voordeur en maant hem aan te vertrekken. Hij staat al in deuropening als ze zegt: “Kan het helpen als ik met je mee ga naar de politie?”

* * *