Voorbedacht

Het is de nachtmerrie van iedere ouder, en het overkomt Marjon van Brienen. Haar vriend Philippe brengt hun dochter Carice niet terug na een familiebezoek. Maar waarom? Een grootscheeps onderzoek levert niets op. Philippe en Carice zijn spoorloos verdwenen. Hoe moet je verder als wanhoop, woede en verdriet je leven beheersen? Marjon kan nergens de antwoorden vinden. Tot ze bezoek krijgt van een vrouw, die haar iets te vertellen heeft.

Loes den Hollander

Voorbedacht

2015 © Loes den Hollander

Eerste uitgave 2014 Karakter

Omslagontwerp Studio 100%

Omslagillustratie Shutterstock

Songteksten afkomstig uit ‘She’ van Charles Aznavour/H. Kretzmer

ISBN 9789461092342

NUR 332

Op de hoogte blijven? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief op www.crimecompagnie.nl

Alleen de mens is tot het onmogelijke in staat.

Johann Wolfgang von Goethe

She may be the reason I survive,

the why and wherefore I’m alive,

the one I’ll care for through the

rough and rainy years.

Me, I’ll take her laughter and her tears

and make them all my souvenirs

for where she goes I’ve got to be.

The meaning of my life is she, she, she…

Uit: ‘She’ – Charles Aznavour/H. Kretzmer

Marjon

1

Woensdag 12 februari

Ze zouden een uur geleden al terug zijn.

Marjon kiest opnieuw Philippes nummer en probeert kalm te blijven. Niets aan de hand, ze weet hoe gemakkelijk hij de tijd vergeet en dat het niet in hem opkomt haar even te laten weten dat hij hun dochter wat later terugbrengt. Grote kans dat hij met haar bij een McDonald’s zit, al weet hij nog zo goed dat zij niet wil dat hij Carice dat junkfood laat eten. Ze is daar veel te jong voor en zelfs als ze straks ouder is, zal Marjon het verbieden.

Anderhalf uur. Stopt er een auto op de oprit? Marjon rent naar het raam.

Het bestelbusje van de pakketpost. Ze heeft niets besteld, het zal wel een pakketje voor de buren zijn. Ze loopt naar de voordeur.

‘Voor de buren, zeker?’ Ze steekt haar handen uit. ‘Wat bent u laat.’

De man die het pakje brengt maakt een wanhopig gebaar. ‘Drie uur stilgestaan met een kapotte auto. Dat heb ik weer. Het is niet voor de buren, maar voor u. Alstublieft.’

Marjon kijkt naar de adressticker. Het klopt, het pakje is voor haar. Een pakje dat niet besteld is, zou ook een verrassing kunnen zijn. Ze is over twee dagen jarig. Zou Philippe…? Ze heeft niets aan hem gemerkt, maar dat is niet vreemd. Als Philippe ergens niet over wil praten, kom je ook niets te weten. Hij heeft haar al vaker verrast.

Eerst nog een keer bellen. Weer die ellendige voicemail.

Er zal toch niets gebeurd zijn?

Ze legt het pakketje op tafel. Ze moet iets eten, zodat dat akelige getril van haar armen en benen ophoudt. Ze heeft een te lege maag, daarom staat ze opeens zo te shaken. Als ze naar de keuken loopt, moet ze steun zoeken bij elke stoel die ze tegenkomt. Ze heeft een droge keel en haar hart klopt snel.

Achter haar is een geluid. Ze heeft een whatsappje! Marjon rent terug, grijpt haar mobiel en probeert het bericht te openen. Na de derde poging lukt het haar de tekst te lezen. We blijven eten en slapen bij mijn moeder. Ze is zo blij dat ze Carice eindelijk ziet, en de liefde is helemaal wederzijds. Bel je vanavond, als de hummel slaapt. Maak je geen zorgen. P. Is het cadeautje er al?

Marjon moet de woorden drie keer lezen voordat ze begrijpt wat er staat. Maar als ze het eindelijk begrijpt, wordt ze woedend. Is hij nou helemaal bedonderd? Dit pikt ze niet!

Ze maakt driftig een antwoord.

Niet akkoord. Ik wil dat ze thuis slaapt. Wat flik je me nu? Breng haar vanavond terug!

Ze drukt op ‘Verzenden’ en wacht.

Na een halfuur begrijpt ze dat ze geen antwoord krijgt.

2

Joost zit achter zijn computer en hij heeft gezegd dat hij niet gestoord wil worden, meldt Vera. Ze wil weten of Marjon niet met háár kan bespreken waar ze haar broer voor nodig schijnt te hebben. De klank van haar stem is een mix van nieuwsgierigheid en irritatie.

Marjon heeft eerst haar vriendin Lindy gebeld, maar die nam de telefoon niet op. Ze móét met iemand praten, ze wil met iemand bespreken wat ze het beste kan doen. Van haar broer verwacht ze weinig, maar ze denkt dat hij wel naar haar wil luisteren. ‘Het is dringend. Het duurt niet lang. Wil je hem toch even roepen?’ smeekt ze bijna. Ze hoort dat Vera de kamer uit loopt. Er is gestommel. Een diepe zucht. ‘Ja, met Joost.’

Marjon kan nauwelijks uit haar woorden komen. Ze stottert en hapert en beseft opeens dat ze niet zomaar een beetje boos is. Ze is laaiend. De woede heeft niet alleen haar lijf maar ook haar brein in beslag genomen. Ze probeert haar stem in bedwang te houden.

‘Rustig maar,’ zegt Joost. ‘Wat is er gebeurd?’

Marjons benen trillen opeens niet meer. ‘Carice is…’ Wat heeft het voor zin om dit met haar broer te bespreken? Hij heeft bewust geen kinderen gekregen en hij heeft nog nooit spontaan naar haar dochter geïnformeerd. Hij is zelfs haar derde verjaardag vergeten. Wat zal het hem interesseren wat Philippe heeft uitgehaald?

‘Is ze ziek? Heeft ze koorts? Wat is er dan?’

‘Ze is met Philippe mee, zijn moeder heeft eindelijk besloten dat ze haar kleindochter een keer wil zien.’

‘Nou, dat is toch goed? Krijgt dat kind toch nog een oma.’

Dat kind?

‘Maar waarom ben je nou zo overstuur? Philippe zal echt wel opletten. Hoe laat komt hij thuis?’

‘Hij zou allang thuis moeten zijn, maar hij heeft me een whatsappje gestuurd om te vertellen dat hij vannacht met Carice bij zijn moeder blijft slapen.’

‘En wat is daar mis mee? Dan weet je toch waar ze zijn?’

‘Ik wil dat niet. Zoiets hebben we niet afgesproken.’ Ze kan dit gesprek beter beëindigen. ‘Laat ook maar, Joost. Ik ga zelf wel actie ondernemen.’

‘Als je niet wilt dat je kind daar blijft slapen, ga je haar toch gewoon halen?’

‘Philippe heeft mijn auto mee, dus dat wordt moeilijk.’

Stilte.

Hij is bang dat ik hem ga vragen of hij me naar die moeder wil brengen, denkt ze. ‘Sorry dat ik je heb gestoord.’ Ze drukt op de rode toets en legt haar mobiel op tafel.

‘Als je niet wilt dat je kind daar blijft slapen, ga je haar toch gewoon halen?’ Dat ze zelf niet direct op dit idee is gekomen!

Het is nu half negen. De moeder van Philippe woont in Valkkoog, dat heeft hij Marjon pas een maand of twee geleden verteld. Hij wilde nooit over zijn moeder praten, daarvoor was hij te boos op haar. Maar toen ze weer contact zocht, ging hij toch overstag. Hij vertelde dat ze in het huis naast de kerk woonde, een oude pastorie. Prachtig pand, een monument. En in zijn ogen veel te groot voor haar alleen.

Marjon moet iets verzinnen om zo snel mogelijk in Valkkoog te komen. Dat ligt in de buurt van Schagen. Hoe lang is het rijden vanuit Purmerend? Ze googelt op ANWB en zoekt de routeplanner op. Van Purmerend naar Valkkoog: vijftig minuten.

Ze toetst nog een keer het nummer van haar vriendin in. Terwijl ze wacht of er wordt opgenomen, valt haar oog op het pakje. Ze heeft zin om het in de vuilnisbak te kieperen.

3

‘Ga je echt gewoon naar dat huis en ben je werkelijk van plan om Carice uit bed te halen?’ wil Lindy weten. Ze was aanvankelijk wat terughoudend toen Marjon haar aan de lijn kreeg en waarschuwde haar voor de onrust die ze zou veroorzaken. ‘Het lieve kind weet niet wat haar overkomt.’

‘Ze moet thuis slapen,’ is het enige wat Marjon ertegen in kan brengen.

‘Maar waarom moet dat per se? Je hebt gelijk, dit komt uit het niets en daar moet je serieus met Philippe over praten. Je blijft niet zomaar met je dochter eten en slapen bij je moeder, terwijl je vriendin je thuis verwacht. Maar stel je de andere kant even voor. De oma van Carice heeft jaren ruzie gehad met haar zoon en daardoor heeft ze haar kleindochter nog nooit gezien. Hoe oud is die vrouw?’

‘Dat weet ik niet. Zijn moeder was tot korte tijd geleden een verboden gespreksonderwerp.’

‘Philippe is vierenveertig, dus zij zal tegen de zeventig lopen, als ze al niet ouder is. Dan gaan de jaren meespelen en bedenk je dat je het risico loopt om je kleinkind nooit te ontmoeten, tenzij je misschien bakzeil haalt. Zoiets was het toch volgens jou? Die moeder heeft toch weer contact opgenomen?’

‘Ja. Ze heeft hem een brief geschreven.’

‘Stond er iets in die brief waar je je ongerust over had moeten maken?’

‘Dat weet ik niet, hij heeft hem mij niet laten lezen.’

‘Wat maakt het ook uit? Het is toch heel logisch wat er nu gebeurt? Ze ziet haar zoon en zijn kind eindelijk en is zo gelukkig dat Philippe besluit om langer te blijven dan ze gepland hadden. Plaats genoeg in dat grote huis. Je weet hoe Philippe is, die volgt zijn emoties en denkt niet altijd even goed na. Je zei zelf een tijdje geleden nog tegen me dat hij soms net een groot kind is.’

‘Maar dit wil ik niet. Ze moet thuis slapen,’ herhaalt Marjon nog een keer.

‘Je lijkt wel jaloers. Klopt dat? Ben je jaloers omdat hij iets onderneemt met Carice waar jij geen deel van uitmaakt?’

‘Natuurlijk niet. Ik geef toe dat ik geïrriteerd raak door zijn actie, maar ik zou me erbij kunnen neerleggen als ik… Hoe leg ik dat nou uit?’

‘Hij zal nooit rare streken uithalen met zijn dochter, Marjon. Je weet hoe dol hij is op dat kind.’

Marjon zwijgt.

‘Ik ga niet mee naar binnen, ik wacht buiten tot je weer terugkomt. Goed?’

‘Goed. Dank je wel dat je wilde rijden. Ik ben zo blij dat je toch de telefoon opnam, ik zag echt mijn geest al dwalen. Je hoeft trouwens niet te wachten, het is al laat en ik kom wel thuis.’

‘Nee, ik wacht.’

Marjon wijst naar het bord dat aan de rechterkant van de weg staat. ‘Kijk! Valkkoog. Een paar weken geleden wist ik nog niet dat dit dorp bestond, laat staan dat de moeder van Philippe er woonde.’

‘Philippe komt toch uit een vissersdorp?’

‘Klopt, maar zijn moeder schijnt een paar jaar geleden naar Valkkoog te zijn verhuisd. Daar kwam hij pas achter toen hij die brief kreeg.’

‘Ik ben toch blij dat ik een goed contact heb met mijn ouders. Het huis naast de kerk, hè? Dat moeten we kunnen vinden. Wat is het hier donker, zeg.’

Marjon ziet de toren van de kerk het eerst. ‘Daar, de kerk!’ Haar stem slaat over.

‘Rustig maar,’ zegt Lindy.

Het huis is donker.

‘Het is kwart over elf. Ik denk dat ze al op bed liggen. Die moeder en Philippe zijn natuurlijk gevloerd na een hele dag met Carice. Dat sloopt je, vooral als je geen kinderen gewend bent.’

‘Philippe is echt wel wat gewend,’ sputtert Marjon tegen. Ze tuurt naar het huis. De gordijnen zijn gesloten.

‘Daar staat je auto,’ wijst Lindy.

Marjons auto staat langs de trottoirrand geparkeerd. Waarom heeft hij hem niet gewoon op het erf gezet? Daar is plaats genoeg.

‘Wat doe je?’ wil Lindy weten. ‘Laat ze toch slapen, joh. Waarom zou je nou de hele boel op stelten zetten? Denk even na over wat je je kind aandoet, dat moet je toch niet willen? Je weet waar ze zijn, morgen komen ze weer thuis.’

‘Ik neem de auto mee naar huis,’ zegt Marjon.

‘Waarom? Dan moet je morgenochtend opnieuw die rit maken. Dat is toch nergens voor nodig?’

‘Toch doe ik het, ik wil mijn auto hier niet laten staan.’

‘Wat jij wilt. Dan haal je die twee morgen maar op. Kun je ook meteen Philippes moeder leren kennen.’

‘Ik ga het contact met Philippe verbreken.’

‘Hè? Wát? Meen je dat nou?’

‘Ja, dat meen ik.’

‘Lijkt me niet leuk om te vertellen, maar jij zult zelf het beste weten wat wijsheid is. En je weet het, lieverd, je kunt altijd bij mij en Henk Jan terecht. Niet alles in je eentje gaan oplossen, hoor! Je hebt vrienden!’ Ze lijkt nog iets te willen zeggen. ‘Heeft je besluit te maken met Stephen?’

‘Ja, maar ik was het al langer van plan.’

‘Philippe is wel de vader van je kind.’

‘Dat weet ik.’

‘Het is geen kwaaie vent.’

‘Dat weet ik ook.’

‘Ik wil je natuurlijk niet pushen, maar denk je wel goed na? Met Philippe weet je wat je hebt. Hoor mij nou eens, je zou nog denken dat ik er belang bij kan hebben als je toch bij hem blijft, maar jij weet ook wel dat het anders ligt. Ik ben nu eenmaal op hem gesteld. Ik kan goed met hem praten.’

‘Jij wel, ja. Volgens mij is hij tegen jou openhartiger dan tegen mij.’

‘Welnee, zeg. Maar hij zal het verschrikkelijk vinden als Carice in het buitenland gaat wonen. Zover is het toch nog niet?’

‘Nog lang niet. Ik zal daar ook heel goed over moeten nadenken, als het al zover komt. In Portugal wonen geen Lindy en Henk Jan, weet je.’

Lindy trekt Marjon naar zich toe en geeft haar een kus. ‘Nou, start die auto en maak dat je weer in Purmerend komt. Laat je me morgen wel weten hoe het is? Moet je morgen eigenlijk werken?’

‘Alleen morgenmiddag.’

‘Ik kan eventueel voor je invallen.’

‘Als ik denk dat het niet lukt, bel ik je op tijd. Bedankt. Je bent de beste vriendin die ik me kan wensen.’ Marjon stapt uit en loopt naar haar auto. Als ze wegrijdt, kijkt ze nog even in de achteruitkijkspiegel. Het huis is nog even donker als het was. Ze klemt haar handen stevig om het stuur en slikt de tranen weg die tevoorschijn willen komen.