Krachtmeting (minithriller)

De moord op Fons Mascini zou een afrekening kunnen zijn. Wie voelde zich voldoende kwaad, gefrustreerd of aangevallen om hem in een parkeergarage een kogel door zijn hoofd te jagen? Zijn vrouw Eva heeft daar haar eigen ideeën over, die ze zorgvuldig geheim houdt. Ze wil de dader persoonlijk ontmaskeren en bedenkt een slim plan. Maar de moordenaar van Fons heeft ook met háár iets af te rekenen.

Loes den Hollander

Krachtmeting

2015 © Loes den Hollander
Eerste uitgave 2010 Karakter
Omslagontwerp Studio 100%
Omslagillustratie Istock

ISBN 9789461092410
NUR 305

Op de hoogte blijven? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief op www.crimecompagnie.nl

*

Ik kwam tot bezinning op de dag dat ik veertig werd. Daardoor veranderde alles. In mijn systeem vond een conceptie plaats. Het ei van woede werd bevrucht door een haatzaadje. Vanaf dat moment was ik zwanger van wraak. Het gevoel heeft zich diep in mij genesteld. Het vergiftigt mijn gedachten, het verdringt mijn gezonde verstand.

Het drijft me naar haar.

Ik ga niet rechtstreeks op haar af. Het zou te eenvoudig zijn om haar in één klap uit te schakelen. Dan lijdt ze niet genoeg.

Ze moet lijden. Ze moet eerst de pijn ontdekken van verlies. Ik wil haar de dood niet cadeau geven.

Ze had nooit mogen bestaan. Haar leven moet worden gewist. En ik ben de aangewezen persoon om die taak uit te voeren.

Ik ga baren. Ik ga bevallen van wraak.

Ik ga afrekenen met Eva.

1

De kinderen zijn dreinerig. Fons moppert op Eva, omdat zij ze niet rustig kan houden. Ze voelt het zweet op haar rug staan als ze de wandelwagen tegen de helling van de parkeergarage op duwt. Ze sust de kinderen en belooft ze ijs als ze thuis zijn. Fons snauwt dat ze als opvoeder weer eens heeft gefaald. Esmee kraait: ‘IJs!’ Rafael herhaalt het met een glunderende blik in zijn ogen.

‘Jij weet niet eens wat ijs is,’ snauwt Fons. Het kind begint te huilen.

Met een verbeten trek om haar mond hijst Eva de kinderen in de autostoeltjes en gespt hun gordels vast.

‘Heb je Saridon gekocht?’ vraagt Fons.

Ze verschiet van kleur. ‘Vergeten.’

‘Ik moet Saridon hebben. Ik kan niet zonder pijnstillers, dat weet je. Waarom vergeet je dat nou weer?’

‘Ik loop wel even terug,’ zegt ze. ‘Ik ren. De drogist zit vlakbij. Stap jij maar vast in.’ Als ze wegloopt, hoort ze zijn mobieltje overgaan. Ze blijft staan en draait zich om. Hij maakt haar met een driftig gebaar duidelijk dat ze moet doorlopen.

In het trappenhuis verliest ze haar evenwicht en raakt met haar linkerarm een wand. Ze kan een kreet van pijn nauwelijks onderdrukken. De plek op haar arm is nog helemaal beurs. Ze wrijft er voorzichtig over en merkt dat ze geëmotioneerd raakt. Ze slikt een paar keer en spert haar ogen wijd open. Niet huilen. Hier niet huilen. Ze kan mensen tegenkomen die haar kennen. Of die Fons kennen. Ze moet er niet aan denken hoe hij zal reageren als mensen hem vertellen dat ze zijn vrouw snotterend aantroffen in het trappenhuis bij de parkeergarage. Hij zal willen weten wat er te janken viel, en haar net zo lang sarren tot ze het zegt.

Dit kan ze niet zeggen.

Er staat een lange rij mensen voor de kassa bij de drogist. Zuchtend sluit ze achter aan. Misschien kan ze Fons beter even bellen en zeggen dat het druk is, maar dat ze zo snel mogelijk weer terugkomt. Hoe zou hij reageren?

Ze vloekt binnensmonds. Waarom durft ze nu niet te bellen? Dit wordt te gek. Ze moet zich niet in allerlei bochten gaan wringen om te voorkomen dat hij boos wordt. Ze denkt aan wat haar moeder een paar weken geleden tegen haar zei, toen Fons twee keer achter elkaar onredelijk reageerde op iets wat Eva deed. ‘Je mag wel eens een beetje van je afbijten. Als je alles accepteert wat hij zegt, ben je straks een marionet die aan zijn touwtjes hangt. Wil je dat?’

Eva had bijna gezegd dat ze die marionet allang was geworden. Maar Fons kon haar horen, dus ze zweeg.

Ze weet dat ze hem niet gaat bellen. Hij wacht maar lekker tot ze terug is. Hij vermaakt zich wel. En anders had hij zelf maar naar de drogist moeten lopen.

Er gebeurt iets bij de kassa. De klant die aan de beurt is, schreeuwt dat hij zich niet laat belazeren. Ruzie. Dat kan even gaan duren. Ze overweegt of ze naar de drogisterij bij Albert Heijn zal gaan. Maar dat is minstens vijf minuten lopen. En vijf minuten terug. En wie weet, moet ze daar ook weer in een rij staan.

Ze voelt dat ze moe is. Haar voeten doen pijn. Ze verlangt naar een heet bad. Naar lekker wegzakken in het schuim en de boel de boel laten. Ze zou willen dromen over vroeger.

Ze zou weer vrij willen zijn.

Er komt beweging in de rij. De boze klant loopt mopperend weg. Een paar minuten later is ze eindelijk aan de beurt.

De Saridon is uitverkocht. Ze schrikt. ‘Uitverkocht?’

‘Ze zijn besteld, morgen hebben we ze weer,’ zegt de verkoopster een beetje verveeld. ‘Had u nog iets anders willen hebben?’ Of Eva maar even wil opzouten. Ze loopt met een verdwaasd gevoel terug naar de parkeergarage. Ze zal aanbieden om terug te gaan naar het winkelcentrum als de kinderen in bed liggen. Albert Heijn is tot tien uur open. Dat is een goed idee, teruggaan. Dat had ze direct moeten aanbieden toen ze erachter kwam dat ze de Saridon vergeten was. Ze rent terug naar de garage. Als ze hijgend het trappenhuis uit stormt, hoort ze sirenes. Loeiende sirenes. Ze staat abrupt stil. De sirenes komen dichterbij. Een politieauto passeert haar en ze moet achteruit springen om te voorkomen dat ze geraakt wordt. Ze ziet ook een ambulance. Ze zoekt steun bij een auto, maar voelt dat iemand haar hand vastpakt. Het is een man. ‘Blijf daar maar uit de buurt, daar krijg je nachtmerries van.’

‘Mijn man is daar, hij wacht op me in de auto. Met de kinderen.’

De man kijkt haar aan en de blik in zijn ogen zorgt ervoor dat ze bijna door haar knieën zakt. ‘Ik loop met u mee,’ beslist hij. Hij blijft haar vasthouden als ze naar de drukte verderop lopen.

Ze worden tegengehouden door een politieagent. ‘Het spijt me, u kunt hier niet verder.’ Er staan politiemensen en ambulancepersoneel in de buurt van hun auto, waardoor ze niet kan zien wat daar precies aan de hand is.

‘Maar mijn man is daar. Met de kinderen,’ stamelt Eva. Op hetzelfde moment ziet ze twee agenten lopen, die ieder een kind op de arm hebben. ‘Dat zijn mijn kinderen!’ roept ze. Ze rukt zich los van haar begeleider en stormt op de agenten af. Iemand probeert haar de weg te versperren, maar ze laat zich niet meer tegenhouden.

‘Mama!’ gilt Esmee en ze strekt haar armpjes naar Eva uit. Rafael doet hetzelfde. Eva omarmt de kinderen die nog steeds worden vastgehouden door de agenten. ‘Wat is er gebeurd?’ vraagt ze. Ze kijkt niet naar de plek waar Fons moet zijn, iets in haar waarschuwt dat ze dat beter niet kan doen.

‘We gaan even in een van onze auto’s zitten,’ zegt een agent.

‘Is hij dood?’ fluistert ze. ‘Is mijn man…’

‘Het spijt me,’ zegt de agent.

2

Overal is pers en iedereen wil haar iets vragen. Eva zit diep in elkaar gedoken op de achterbank van de politiewagen en houdt haar kinderen stevig tegen zich aan gedrukt. Esmee kijkt met grote ogen naar de mensen die zich voor de ramen van de auto verdringen en van alles schreeuwen. Rafael is in slaap gevallen. Eva voelt zijn diepe, ronkende ademhaling langs haar bovenarm trillen. Ze kijkt naar hem. Zijn mondje staat een beetje open en er loopt een straaltje kwijl langs zijn wang. Ze kust het weg.

‘Stoute mensen,’ zegt Esmee.

‘Ze kunnen ons niets doen,’ stelt Eva haar gerust. ‘Kijk, we rijden alweer.’

Ze realiseert zich dat ze met iedere meter die de auto rijdt verder van het lichaam van Fons worden verwijderd, en ze heeft het gevoel dat ze hem in de steek laat. Maar het kan nu even niet anders. De kinderen moesten weg van die plek. Ze lijken niets van de moord te hebben gezien. Volgens de verklaring van de man die Fons naast de auto zag liggen sliepen ze, en werden ze pas wakker toen de sirenes dichterbij kwamen.

‘Waar is papa?’ vraagt Esmee.

Eva slikt. ‘Papa komt straks. Hij moet even met de politieagenten praten.’ Ze vraagt zich af hoe ze haar dochter moet gaan vertellen dat papa nooit meer met iemand kan praten. Dat hij nooit meer thuis zal komen en haar met twee handen tegelijk zal optillen en in de lucht zal gooien. Dat hij nooit meer verhaaltjes aan haar zal voorlezen. Het kan niet waar zijn. Het kan Fons niet zijn die naast hun auto in de parkeergarage ligt. Een politieagent vroeg haar of haar man vijanden had. Of zij wist dat hij bedreigd werd. Of er de afgelopen tijd vreemde dingen waren gebeurd. Ze kon geen zinnig antwoord bedenken. Hij heeft in ieder geval nooit iets in die richting gezegd.

‘Per mail, misschien? Kreeg hij hatemail?’ De man die dit aan haar vroeg, leek dwars door haar heen te kijken. Ze voelde zich een onnozele gans toen ze moest vertellen dat ze zijn mail nooit las. Hoe zou ze dat voor elkaar moeten krijgen? Ze kent het wachtwoord van zijn computer niet eens. Fons dat van haar ook niet. Hij was niet geïnteresseerd in haar digitale conversaties.

Hatemail? Ze kan zich niet voorstellen dat ze dit niet zou weten. Daar zou hij woest over zijn geworden, en zijn woede houdt hij nooit voor zich. Híéld hij nooit voor zich. Hij is dood. Iemand heeft een pistool tegen zijn slaap gezet en de trekker overgehaald. Een van de ambulancebroeders zei dat hij geen schijn van kans had gehad om het te overleven. De moordenaar wist hoe hij moest handelen. Of zij. Het kon ook een zij geweest zijn. Van de dader ontbrak elk spoor toen Fons gevonden werd. Dat vond Eva een belachelijke opmerking. Wat hadden ze dan gedacht, dat de moordenaar rustig zou gaan zitten afwachten hoe het verderging?

Ze voelt dat ze haar kaken stijf op elkaar heeft geklemd. Dat doet pijn. Ze beweegt haar gezicht. De agent die de auto bestuurt, houdt haar in de achteruitkijkspiegel in de gaten. ‘Gaat het een beetje, mevrouw Mascini?’

‘Ik heet Roelofs,’ antwoordt ze bot.

‘Neem me niet kwalijk.’

‘Het geeft niet.’

Toen ze aan Fons voorstelde om zijn naam aan te nemen als ze getrouwd waren, dreigde hij alles wat ze al hadden geregeld te cancelen als ze dat serieus meende. ‘Ik haat wijven die een verlengstuk van hun man worden,’ zei hij. Toch weet Eva zeker dat ze een verlengstuk van hem is geworden. Maar nu is hij dood. Nu kan ze gewoon Mascini heten. Niemand die haar tegenhoudt. ‘Mascini is ook goed,’ zegt ze zacht.

3

Haar huis is door anderen in bezit genomen. Toen ze haar moeder en haar oudste zus, Melanie, eenmaal op de hoogte had gebracht van wat er was gebeurd, begon iedereen die ze kende te bellen. De hele wereld lijkt al te weten dat Fons is neergeschoten. Melanie heeft de pers kort te woord gestaan. Dat is haar wel toevertrouwd. Ze weet precies wat ze wel en wat ze niet moet zeggen. Ze heeft daar veel ervaring mee, omdat ze persvoorlichter bij de politie is geweest.

Eva kijkt naar haar oudste zus als deze de kinderen begint te knuffelen. Ze glimlacht om de enthousiaste reactie van Esmee. Rafael wil niet op schoot. Hij wrijft voortdurend in zijn ogen, maar elke poging die Eva’s moeder tot nu toe heeft ondernomen om hem in bed te krijgen is mislukt. Hij krijste steeds het hele huis bij elkaar. Maar nu schijnt hij echt heel moe te zijn en laat hij zich toch optillen door Melanie en zich zonder protest naar boven brengen.

‘Ze heeft echt een goed gevoel voor kinderen,’ zegt haar moeder. ‘Toch jammer dat zij ze zelf niet heeft.’

Eva reageert niet. Ze weet dat dit onderwerp gemakkelijk tot ruzie kan leiden tussen haar moeder en Melanie. Haar zus is altijd heel duidelijk geweest over haar kinderwens: die heeft ze niet. En ze laat hem zich door niemand aanpraten. Die houding kan hun moeder niet bepaald waarderen.

‘Je hebt nog helemaal niets gegeten,’ zegt haar moeder. ‘Je moet nu echt eens eten. Ik smeer een broodje voor je. Ik zag dat je peperpaté in de koelkast hebt liggen. Dat vind je lekker.’

Eva heeft niet de moed om haar tegen te spreken. Ze probeert het zachte broodje weg te kauwen. Ze proeft niets en spoelt de deegmassa weg met zwarte koffie.

‘Heb je geen cafeïnevrije koffie in huis?’ wil haar moeder weten. ‘Je drinkt maar steeds dat sterke spul, straks kun je niet slapen.’

Slapen? Waar heeft ze het over? Denkt haar moeder nu werkelijk dat ze een oog zal dichtdoen de komende nacht? Dat ze rustig zal gaan liggen in het brede bed waar Fons voor altijd uit is verdwenen? Heeft haar moeder wel in de gaten wat er aan de hand is? Haar schoonzoon is dood. Hij is zonder pardon door een belager te grazen genomen. Door een buitengewoon brutale belager. Je moet stalen zenuwen hebben om dit te presteren: de parkeergarage binnenwandelen, recht op je slachtoffer afgaan, hem een kogel door zijn hoofd jagen en gewoon weer weglopen. Er is cameracontrole bij de ingang van de garage. Grote kans dat de moordenaar dus niet met de auto is gekomen. De band wordt nog bekeken, is aan Eva verteld. Ze rekent er niet op dat dit iets zal opleveren. Iedereen vraagt steeds aan haar of Fons werd bedreigd, of ze ooit iets heeft gemerkt in de richting van afpersing. Of hij de indruk wekte dat hij bang was. Fons die bang was? Waar hebben die mensen het over? Fons was alleen maar snel boos.

Haar moeder komt aanlopen met de telefoon in haar hand. ‘Dit is Iris weer. Ze wil zo graag met je praten. Zeg even iets tegen haar. Je weet dat ze heel erg dol was op Fons.’

‘Te dol, als je het mij vraagt,’ merkt Melanie, die weer binnenkomt, minzaam op. Hun moeder kijkt haar bestraffend aan. ‘Het is al goed, ik zeg al niets meer.’

‘Je hebt gelijk,’ zegt Eva. ‘Maar het heeft haar niets opgeleverd.’ Ze neemt de telefoon van haar moeder over. ‘Dag, Iris. Je weet waarschijnlijk al wat er is gebeurd.’ Ze luistert naar wat Iris te vertellen heeft. ‘Natuurlijk mag je naar me toe komen. Maar nu is het hier een gekkenhuis. Bel me morgen.’ Ze negeert het afwerende gebaar dat haar zusje maakt. ‘Iris komt morgen hiernaartoe,’ meldt Eva geheel overbodig. ‘Ze houdt het niet uit, alleen in haar flat.’ Ze hoort de bittere ondertoon in haar eigen stem.

‘En voorlopig komt daar geen bezoek meer,’ vult Melanie aan. Eva glimlacht.

‘Wat gedragen jullie je onaardig ten opzichte van Iris,’ moppert hun moeder. ‘Ze gaf echt om Fons. En volgens mij op de juiste manier. Waarom zoek je daar zoveel achter?’ richt ze zich tot Melanie.

‘Omdat ik mezelf in dit opzicht wat wijzer inschat dan mijn moeder.’

‘Ik denk graag positief.’ Het antwoord van hun moeder klinkt als een terechtwijzing.

‘En ík denk graag realistisch.’ Melanie snauwt nog net niet.

Haar moeder adviseert Eva om hun advocaat te bellen. Hij kan optreden als haar woordvoerder, en hij weet precies wat ze wel en wat ze niet aan de recherche moet vertellen. Melanie is het voor de verandering direct met hun moeder eens. Ze streelt Eva over haar wang. ‘Je maakt iets verschrikkelijks mee. Reken erop dat je hele privéleven op straat komt te liggen als het onderzoek eenmaal op gang komt. De roddelbladen zullen hiervan smullen. Ze zouden het liefst vierentwintig uur per dag je gangen nagaan. Alles wat je doet en zegt wordt enorm uitvergroot.’

‘Ik kan toch niet verdacht worden?’ Eva kijkt haar zusje verschrikt aan.

‘Iedereen in zijn omgeving is in de ogen van de pers een potentiële verdachte, jij ook. Vooral jij, hou daar rekening mee. De sensatiejournalisten zullen de benen onder hun kont vandaan lopen om onrust te zaaien.’

‘Ik bel je advocaat wel even,’ beslist hun moeder.

Eva zou nu wakker willen worden en ontdekken dat ze heeft gedroomd.