Dekmantel

Als een grootscheeps DNA-onderzoek de dader aanwijst van de moord op Jellemieke Kaagman, veroorzaakt dat een grote schok bij de families van zowel het slachtoffer als de dader. Tijdens het proces dat volgt, verdwijnt de jongste dochter van de moordenaar. Aanvankelijk denkt men dat de emoties over de daad van haar vader haar te veel zijn geworden, maar dat verandert als er aanwijzingen komen dat ze niet geheel vrijwillig is weggegaan. Wie is kwaad genoeg om de moord op Jellemieke te wreken? En op wie is de woede vooral gericht? Het antwoord lijkt voor de hand te liggen...

Loes den Hollander

Dekmantel

2015 © Loes den Hollander

Eerste uitgave 2013 Karakter

Omslagontwerp Studio 100%

Omslagillustratie Istock

ISBN 9789461092441

NUR 305

Op de hoogte blijven? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief op

www.crimecompagnie.nl;

Er is altijd enige waanzin in liefde. Maar er is ook altijd een reden voor waanzin.

– Friedrich Nietzsche

1

6 december 2012

Lieve Winston,

De eerste hindernis hebben we achter de rug. Sinterklaasavond is gewoon gevierd, Chantal en Celine zijn eergisteren naar me toe gekomen om de cadeautjes op te halen die ik voor de kinderen had gekocht. Mijn vader heeft me later de belofte afgedwongen om eerste kerstdag met de hele familie samen te eten.

Jouw naam valt nergens meer.

Sinds een paar dagen droom ik dat ik boven een afgrond hang en heftig verlang naar het moment dat ik naar beneden stort. Ik stel me dan voor hoe het zal voelen als de takken van de struiken die ik in een razendsnel tempo passeer langs mijn wangen zwiepen en hun eventuele doornen diepe krassen veroorzaken. Zal ik pijn hebben? Zullen de bloedspetters me verblinden? Ik weet in elke droom dat ik wil zien dat de bodem dichterbij komt en wil voelen dat ik de grond raak. Ik stel me daarbij voor dat mijn geest mijn lichaam ontstijgt op het moment dat het uit elkaar spat en ik mijn eigen ledematen alle kanten uit zie vliegen. Er zal later niets herkenbaars meer aan me te ontdekken zijn.

Dit soort taferelen past niet bij mij, ik ontloop ze in boeken en films, ze hebben nog nooit deel uitgemaakt van mijn gedachten. Toch droom ik dit tegenwoordig regelmatig, toch voel ik iedere keer opnieuw de opwinding die het moment van naar beneden suizen zal veroorzaken en fantaseer ik over de sensatie van de naderende doodklap.

Maar ik val nooit echt, ik blijf in iedere droom boven die afgrond hangen.

Ik zou willen dat ik nu ook in een droom ben beland. Ik stel me daarbij voor dat er mannen bij de voordeur van ons huis verschijnen die aankondigen dat ze op zoek zijn naar jou. Degene die de deur opent zegt dat de persoon die ze willen spreken niet bekend is op dit adres. Daarna gaan de mannen weg.

Ik zou op dit moment wakker willen worden en je naast me willen voelen. Dan zeg ik direct tegen je dat ik nu wel heel erg vreemd heb gedroomd en vertel je wat er aan de hand was. Jij adviseert me om de nare berichten die iedere dag in de krant staan niet meer te lezen.

Einde verhaal.

Het probleem is dat je al tien dagen niet meer naast me slaapt, er weinig kans is dat je in de nabije toekomst in ons bed zult liggen, en dat de kans zelfs groot is dat je er nooit meer in terechtkomt.

Een nog erger probleem is dat ik niet weet wat ik voel als ik aan je denk.

Maggie

2

13 december 2012

Lieve Winston,

Het is vandaag de liturgische gedenkdag van maagd en martelares Lucia, die tijdens het bewind van de Romeinse keizer Diocletianus werd gedood. In Zweden is 13 december een nationale feestdag. Dat weet ik omdat Madelon van Dongen een vereerster is van vrouwelijke heiligen en Sint Lucia een speciaal plaatsje heeft in haar hart. Ze heeft me toen ik op de middelbare school nog les van haar kreeg talloze keren verteld wie Lucia was en hoe bijzonder ze haar vond. Later vertelde ik dat allemaal aan jou, ondanks alle fronsende blikken die je vertoonde als ik over haar sprak of haar had bezocht. Jij bent allergisch voor uitgetreden nonnen en dat is, gezien je ervaringen met wat je ‘dat soort vrouwen’ noemt, niet vreemd. Maar deze ex-non is niet op jacht gegaan naar een weduwnaar en heeft niemands jeugd verziekt. Integendeel, ze heeft juist mijn jeugd mooier gemaakt. Ze heeft bijgedragen aan een vloeiende overgang voor mij van meisje naar vrouw. Waar mijn moeder het liet afweten, was zij paraat. Ik heb nooit begrepen dat je daar niets van wilde weten. Ze wordt vandaag tachtig en ik heb besloten haar te bezoeken. Ze zal verrast zijn als ik onverwacht voor haar neus sta met een vaas vol bloemen. Zo’n cadeau heeft kans van overleven, want ze heeft de irritante gewoonte om alles wat ze krijgt weer weg te geven. Dat is nog altijd de non in haar, beweert ze steeds als ik haar spreek. De ooit gedane belofte van kuisheid en armoede heeft iets te stevig postgevat, als je het mij vraagt. Over die kuisheid maken we grapjes.

Als ik jou niet had ontmoet, was ik misschien net als Madelon als maagd mijn graf in gegaan. Ik herinner me goed dat ik op de dag dat ik vijfendertig werd, vier dagen voordat ik jou tegen het lijf liep op oudejaarsavond, om tien voor twaalf tijdens een feest waar een vriendin me mee naartoe genomen had, besloot me bij dat feit neer te leggen. Ik was voor mijn ouders de dochter, die goed kon leren maar er niet uitzag, ook al heb ik alleen mijn moeder dergelijke termen horen gebruiken. Mijn vader prees me om mijn organisatorisch inzicht en overzicht en opperde toen ik pas veertien was al het idee dat ik zijn opvolger kon worden. ‘Uiterlijk’ en ‘zelfbeeld’ zijn termen geworden die me nog altijd onrustig maken. Ik geloof nooit complimenten over mijn uiterlijk en mijn zakelijk succes. Reserve is my middle name geworden, met dank aan mijn moeder.

Er waren voor die legendarische 31ste december zeker wel mannen gepasseerd die me ervan probeerden te overtuigen dat ze me aantrekkelijk en zelfs begeerlijk vonden. Ik maakte lunch- en dinerafspraken, danste tot diep in de nacht met verrukkelijke lichamen, liet me naar huis brengen en meer gebeurde er niet. Ik schoof het moment waarop ik verder durfde gaan steeds voor me uit en tartte voortdurend de geduldsgrenzen van al dan niet serieuze kerels.

We kwamen op een voor mij pijnlijke manier met elkaar in contact, toen de punt van jouw elleboog opeens mijn maag ramde. Ik schrok en liet mijn wijnglas vallen. Je greep me met beide handen vast en zei dat je nog nooit een mooie vrouw pijn had gedaan.

Ik had een paar seconden geen tekst.

Je hebt daarna ontelbaar veel keren tegen me gezegd dat je me mooi vond, zo vaak dat ik het ging geloven. Maar als ik mezelf in de spiegel bekeek, hoorde ik toch altijd weer het woord dat ik haatte. Slungel. Zo noemde mijn moeder me al toen ik tien jaar was. Ze duidde daarmee op mijn lange armen en benen, mijn grote handen en voeten en de onbedwingbare elasticiteit van mijn ledematen. Er bevond zich altijd wel ergens een arm of been, die delen van mijn lichaam leidden nu eenmaal een eigen leven. Dat veroorzaakte voor mij een ongemakkelijk gevoel en was de basis van de afkeer van mijn lijf. Ik was er niet mee bevriend en zelfs nu iedereen me een geslaagde zakenvrouw noemt en ik het zelfs tot echtgenote van jou heb geschopt, ben ik geneigd mijn eigen aantrekkingskracht in twijfel te trekken.

Ik mag geen contact met je hebben. Dat is goed. Ik zou er op dit moment ook geen gebruik van maken. De wond is te vers, te rauw, hij bloedt nog te hevig. Wat later komt, zien we wel. Ik kan later nog niet overzien.

Maggie

3

14 december 2012

Lieve Winston,

Ik spreek je steeds aan met ‘lieve’en ik realiseer me dat dit meer een gewoonte is dan een bewuste keuze. Ik heb het woord ‘lief’ opgezocht in de Dikke Van Dale. Die kan met de verklaring zowaar een halve kolom vullen. De rode lijn die ik erin ontdek gaat over geliefd zijn, bemind, begeerd, gewenst. Over iets aangenaams. Als ik vanuit deze woorden opnieuw naar de aanhef van mijn berichten aan jou kijk en me afvraag welk woord momenteel op mijn gevoel voor jou van toepassing is, vind ik er niet een. Ik kan je niet beminnen of begeren, je kunt geen geliefde zijn en niets aangenaams betekenen. Niet nu.

De Winston met wie ik samenleefde, voor wie ik voelde wat ik nooit eerder had beleefd, die de slungel Maggie betoverde en liet geloven dat ze een mooie engel was, is weg. Je zit in volledige beperking achter slot en grendel en mag alleen je advocaat spreken. Jouw naam wordt momenteel in de familie niet hardop uitgesproken. Dat komt doordat de misdaad waar je van wordt verdacht te gruwelijk is en te onacceptabel. Omdat je daad niet te bevatten is.

Toch zit ik achter mijn bureau en schrijf ik de ene na de andere brief aan jou en verzend er niet één. Ik bewaar ze in een nieuwe ordner met een leeg etiket, die tussen andere nieuwe en lege ordners staat. Niemand zal op het idee komen dat er iets in deze zit.

Ik zeg het niet hardop, tegen niemand. Maar ik denk het wel. Zolang je niet bekend hebt, geef ik je het voordeel van de twijfel. Ergens heel diep in mij zit tegen beter weten in een sprankje hoop, hoop dat het een vergissing is. Ik moet twijfelen, want twijfel houdt ruimte voor herstel. Ik wil mijn gevoel voor jou namelijk herstellen en als het kan vergroten. Ik heb je vanaf het begin intens liefgehad en van dat gevoel kan en wil ik geen afscheid nemen. Ik heb het nu even ergens geparkeerd, maar als je vrijkomt, haal ik het weer tevoorschijn en poets ik het op tot het glanst. Zeg alsjeblieft tegen de mensen die je verhoren iets waaruit blijkt dat ze zich vergissen. Kom weer thuis. Het is december, we hebben van alles te vieren. Kerstmis, mijn verjaardag, oud en nieuw. De eerste verjaardag van ons jongste kleinkind.

Vandaag een jaar geleden belde je Celine vrijwel elk uur op om te informeren of de weeën al begonnen waren. Ze raakte in paniek en smeekte mij jou tot de orde te roepen. Toch nam ze je niets kwalijk en ik ook niet, omdat de combinatie van bezorgdheid en ongeduld charmant was. En omdat je gedrag te maken had met liefde.

Er zit zoveel liefde in je, ik heb het zo vaak gezien en gevoeld. In de bovenste la van je bureau ligt een plakboek vol tekeningen van kinderen die ooit je patiënt waren en brieven van hun tevreden ouders. Ook al kon je veel van die kinderen niet genezen, de waardering was er niet minder om. Je bent een oncoloog aan wie elke ouder zijn jong zonder enige twijfel toevertrouwt.

Toevertrouwde.

Zou dat vertrouwen hersteld kunnen worden als blijkt dat je toch onschuldig bent? Gaat het leven dan gewoon weer verder, ook al zal er op onze zielen een venijnig litteken achterblijven?

Je advocaat heeft net gebeld, hij zei dat ik me moest voorbereiden op schokkend nieuws. Bedoelde hij dat je van me wilt scheiden?

Ik heb de struisvogelpolitiek vandaag tot een kunst verheven, ik weet het.

Celine belde ook, ze rekent erop dat ik morgen kom om te kunnen zien dat Felicia haar eerste kaarsje uitblaast. Ze vertelde dat mijn vader er ook zal zijn.

Ik wil dat jij er bent en dat je het kleine meisje dat vernoemd is naar haar echte oma opvangt als ze op je af waggelt. Ik wil zien dat jouw mooie handen haar optillen en koesteren. Het kan niet waar zijn dat die handen een meisje hebben gewurgd nadat…

Het kan niet waar zijn.

Maggie