Amélie Storms

Vleugje salie & korreltje zout

..

..

..

..

..

..

..

..

Hi lieve lezer,

Soms maak je een verkeerde beslissing die grote gevolgen heeft.

Dat overkomt ook de overspannen foodvlogger Nadia. Ze maakt een cruciale fout waardoor ze in één klap gehaat wordt door haar publiek. Om tot rust te komen gaat ze naar het huis van haar oma in Frankrijk. Daar vindt ze een oud medicijnboek. Het rakelt lang vergeten herinneringen op aan haar diepste verlangens.

Dan komt ze de charmante Sergio tegen. Hij is leuk! Maar is hij wel helemaal eerlijk tegen haar? Als haar oude rivale ook nog op de stoep staat, is de rust ver te zoeken... Lukt het Nadia om ondanks alle turbulentie toch haar eigen verlangens te blijven volgen?

Kom helemaal in de vakantiestemming met dit heerlijke verhaal! Frankrijk blijft toch een fantastische bestemming voor een beetje romantiek;-)

Heel veel leesplezier!

Juul van De Verhalenfabriek

P.S. Het zou leuk zijn als je me volgt op Instagram of Facebook: Juul_DeVerhalenfabriek. Of schrijf je in voor mijn nieuwsbrief als je op de hoogte wilt blijven van alle nieuwe Tussendoortjes! Scan de QR-code:

© 2023 Amélie Storms

..

Omslagontwerp: © Verhalenfabriek

Boekverzorging: Michiel Niesen

..

..

ISBN 9789461097637

NUR 343

..

Meer informatie over De Verhalenfabriek op www.deverhalenfabriek.com of volg ons op Facebook en Instagram!

1.

Voor de komende twee minuten moest ze ál haar principes opzijzetten. Desnoods met haar ogen dicht. Deze diepe hunkering in haar lichaam had ze nog nooit zo sterk gevoeld. En die moest vervuld worden.

Nu.

Bovendien… Niemand die haar kon zien hier in de vroege ochtend, in deze ranzige studentenkeuken. De wijnflessen rinkelden in de deur toen Nadia onbeheerst de koelkast opentrok. Maar na het feest van gisteravond was het niet de wijn waar ze naar zocht. Met haar katerige hoofd dook ze de koelkast in en ontweek daarbij zo zorgvuldig mogelijk de ketchupvlekken, jamvlekken en de overige vlekken waarvan de herkomst onduidelijk was. Ze snapte niet hoe haar zus hier kon leven zonder gillend gek te worden, maar Mickeys ogen leken niet gemaakt om vuiligheid te zien. Het was alsof ze een onzichtbare bril op had, waardoor alleen de vrolijke dingen van het leven konden doordringen.

Onder normale omstandigheden zou Nadia er niet eens aan dénken om deze koelkastdeur open te trekken. Maar dit was geen normale omstandigheid. Het verjaardagsfeestje van haar zus Mickey gisteravond was de druppel geweest. Pas toen kon Nadia haar verdriet toelaten. Na het vijfde glas wijn was ze – eindelijk – in huilen uitgebarsten, na het maandenlange weggestopte verdriet om de dood van haar moeder.

Sinds de begrafenis, nu drie maanden geleden, had ze nauwelijks bij dat grote verdriet kunnen komen. Ze had het vakkundig aan de kant gevlogd en geïnstagramd. Wel had ze regelmatig met haar telefoon in haar handen gestaan, op het punt om haar moeder te bellen, om er vervolgens met een schok achter te komen dat dit niet meer mogelijk was. Nooit meer. Daarna was ze driftig doorgegaan met werken. Maar nu was daar de eerste golf van tranen gekomen en ze besefte heel goed dat er nog vele golven zouden volgen. Met een rauw en leeg gevoel in haar buik was ze zojuist wakker geworden. En daarom stond ze nu met haar hoofd in die vieze koelkast te graaien. Dit rauwe gevoel was te veel, te heftig. Ze had vulling nodig, iets wat haar het gevoel kon geven dat ze op haar benen kon blijven staan terwijl ze overmand werd door deze zwaarte.

Sinds haar moeder was overleden, was ze niet helemaal hier geweest. Het was alsof ze ergens tussen hemel en aarde zweefde, om op die manier dichter bij haar moeder te kunnen zijn. Ze deed alles op de automatische piloot, werkte van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat en beleefde nergens meer plezier aan. En toen ze gisteravond in de spiegel in de studentenkamer van Mickey, de eeuwige studente, keek, schrok ze van haar eigen witte, afgemeten gezicht. Het was alsof haar ziel was weggevlogen, met de wind mee. En het werd tijd dat ze weer op aarde landde.

Andere mensen zouden gaan hardlopen om hun lijf weer te voelen. Maar zij was geen sporter. Nooit geweest ook. Eten was altijd haar manier geweest om zich weer te verbinden met zichzelf.

Met haar rechterarm reikte ze diep naar achter.

O, het was er toch nog wel? Haar arm kroop dieper de koelkast in.

Ja! Daar was het. Achter de drie bakken huzarensalade.

Haar hand omvatte datgene waar ze zo naar verlangde.

Een dikke, vettige salamiworst vol peper en knoflook, overgebleven van het feest van gister.

Als hoge, hoge uitzondering stond ze zichzelf de sappige structuur toe van deze pittige, aardse worst die haar voor even kon vullen, kon troosten.

Nadia was een paar weken geleden uitgeroepen tot dé vega youtuber van het jaar door de grootste krant van het land. Er was een mega-event georganiseerd, waar radioploegen en televisiestations gretig op af waren gekomen. Ze wist ook wel dat dat alleen maar was omdat de zomer net was begonnen. Het was komkommertijd en journalisten zaten te azen om elk klein nieuwsitem flink op te blazen tot grootse proporties.

In dit geval had dat goed uitgepakt voor Nadia. In één klap had ze er duizenden volgers bij gekregen op haar YouTubekanaal, ze had een boekcontract getekend bij een uitgever en ook de adverteerders wisten haar de afgelopen weken goed te vinden. Haar manager Sylvie, tevens de beste vriendin van haar moeder, had verrukt in haar handen staan klappen, terwijl haar platinablonde getoupeerde haar alle kanten uit sprong en ze Nadia een dikke zoen op haar wang gaf met haar felrood gestifte lippen.

Gisteravond was het al begonnen.

De begeerte.

De hele avond had Nadia stiekem zitten gluren naar de plakjes salami, die Mickeys gasten achteloos weg zaten te kauwen, terwijl zij met een lang gezicht een zelf meegebrachte pastinaakstengel in de hummusdip roerde.

Het was heel, heel lang geleden dat Nadia naar deze smaaksensatie had gesnakt. Ze was van flexitariër vrijwel moeiteloos vegetariër geworden, dat was nu twaalf jaar geleden.

Ze hield het stuk worst bij haar neus; de geur prikkelde haar neusvleugels en er ging een kleine rilling door haar lijf. Voor even mocht ze er totaal van genieten van zichzelf. Dit aardse en stevige gevoel zou haar goeddoen, op dit dieptepunt van haar verdriet.

Ze schoof een stoel naar achter, nam plaats aan de donkere houten keukentafel en stroopte een flink stuk vel van de salami. Ook nog eens afkomstig van het goedkope merk Frika, wat een extra vlaag schuld door haar lijf joeg.

‘Sorry,’ prevelde ze tegen het overleden beest en zette vervolgens haar tanden in de dieprode structuur. Zalig… Sappige stukjes vlees vol knoflook en peper gleden door haar keel naar haar maag.

‘Goedemorgen lieve volgertjes van me!’ kraaide de stem van haar zus, terwijl het licht in de keuken aanfloepte. Verschrikt keek Nadia op, recht in de lens van de camera. In een reflex zette ze een brede lach op. Dat was de uitwerking die een camera inmiddels op haar had. ‘Doe dat ding weg,’ zei ze lachend. Ze beet nog een stuk af en smakte flink op het stuk worst, met de andere hand Mickey van zich af wuivend. Haar zus was de enige die deze eenmalige uitspatting mocht zien. Even sloot ze haar ogen. Ze was bijna vergeten hoe goddelijk dit was.

‘Eh… Naadje?’ fluisterde Mickey nu. Nadia had een bloedhekel aan die afkorting. Maar dit was niet het moment om zich daarover op te winden. Ze hield haar ogen gesloten en beet nog een flink stuk van de worst af.

‘Dit is een livestream.’

De woorden drongen maar langzaam tot Nadia door.

Live?

Sinds wanneer ging haar zus live?!

Nadia opende haar ogen terwijl ze een veel te groot stuk worst probeerde door te slikken. Even kokhalsde ze. Met de rug van haar hand veegde ze haar lippen droog.

Razendsnel floepte haar brein aan.

Haar paniekerige gedachtes buitelden over elkaar heen, als paparazzi die met elkaar vochten om de meest briljante foto van een betrapte prinses. En daar was haar winnende gedachte al… Doen alsof dit een nieuw vegaworstje was, waar ze reclame voor maakte.

Natuurlijk.

Ze zette een grote glimlach op en keek daarbij recht de camera in.

Slecht idee. Heel slecht idee. Want terwijl ze haar professionele glimlach tevoorschijn haalde, voelde ze de stukken vlees die zich tussen haar voortanden hadden gewurmd. Snel deed ze haar mond weer dicht, terwijl ze zag hoe Mickey de camera van haar gezicht afwendde, naar beneden toe en inzoomde op de wikkel van de worst.

In een reflex griste Nadia de verpakking van tafel. Maar Mickey had kennelijk al genoeg van het shot en ze draaide de camera om naar zichzelf. Nadia voelde haar gezicht gloeien. Als ze nu in beeld zou komen, zou haar hoofd de kleur hebben van de salami die ze bijna fijnkneep in haar hand.

‘Góóééd. Dan nu pronto door naar de vólgende verrassing. In de badkamer laat ik jullie zien wat mijn allerlievelingste dagcrème is. Je wangetjes gaan ervan blozen als vers geplukte perzikjes!’ En met een stralende glimlach, waarbij haar witte tanden uitbundig fonkelden, liep haar zus met ferme passen langs Nadia naar de badkamer.

Nadia bleef achter aan de keukentafel.

Oooooh shit.

Ze had geen tijd om stil te staan bij alle onzin die haar zus lukraak verspreidde. Ze sprintte naar boven, waar haar telefoon lag, om de reacties op Mickeys livestream te bekijken. Haar doelgroep en die van Mickey waren natuurlijk compleet verschillend… Heel misschien viel het mee en had niemand haar herkend? De volgers van haar zus waren vast alleen geïnteresseerd in de nieuwste lipliners en fillers, in plaats van in vegavloggers. Maar toen ze de livechat bekeek, was het alsof iemand een staaf vol uitstekende spijkers in haar buik sloeg. Een staaf die steeds weer werd rondgedraaid en rondgedraaid. Tot het moment dat ze nauwelijks nog adem kon halen.

Ik ken haar! Dat is toch die vegavlogger?

Met vlees tussen haar tanden!

Ze moet gecanceld worden.

Ze moeten haar opsluiten in een kooitje. Net als dat arme beestje dat nu in haar maag zit.

Ik weet welk studentenhuis dit is! Wie gaat er mee? Dan kunnen we die worst in haar gore k…

Verschrikt smeet ze de telefoon op het luchtbedje waar ze afgelopen nacht op had geslapen en voelde haar hart tekeergaan.

‘Idioot! Je kunt toch niet zomaar die camera in mijn gezicht duwen!’ Met gespitste oren had ze geluisterd totdat Mickey eindelijk met haar vreselijke livestream gestopt was, om vervolgens naar beneden te stormen en haar de afschuwelijke reacties te laten zien op haar telefoon.

Mickey keek haar met haar perfect opgemaakte gezicht verbaasd aan. ‘Je weet toch dat ik op vrijdagochtend altijd een livestream maak?’

‘Altijd een livestream maak? Sinds wanneer heb jij ook maar enige structuur in je leven?’

‘Sinds vorige week!’

Nadia schudde haar hoofd en zuchtte flink. Mickey was tien jaar jonger en in zo’n beetje alles het tegenovergestelde van haar.

‘Het is natuurlijk wel een beetje vroeg. Niet ideaal,’ zei haar zus. ‘Maar veel van mijn volgers hebben al een echte baan en zo. En mensen vinden het enig om samen te make-uppen.’

‘Mickey! Weet je wel wat er zojuist is gebeurd? Mijn carrière. Verwoest! Door jou. Je moet die video direct verwijderen. Nú.’

‘Ja, hallo. Hoe moest ik nou weten dat jij daar zat te snaaien als een klein varkentje?’ Mickey kneep ondertussen in haar blonde volle krullenbos om haar kapsel nog meer volume te geven. Hoe kon het toch dat ze er na drie uurtjes slaap zo fruitig uit bleef zien? Dat was vast dankzij die handige make-uptrucs van haar. Ze begreep wel waarom Mickey zoveel volgers had.

‘Wil je weten wat mijn thema van vandaag was?’ vroeg haar zus verrukt. ‘Hoe krijg je een katerkop weggeplamuurd?’ Ze trok er een zelfvoldaan gezicht bij, alsof ze zojuist had ontdekt hoe het hele klimaatprobleem kon worden opgelost.

‘Hoe krijg ik jou weggeplamuurd, dat is een veel betere vraag. Besef je wel wat je in gang hebt gezet? Ik weet niet of je het gezien hebt, maar er zaten regelrechte doodsbedreigingen tussen die reacties.’ Nadia’s stem schoot de lucht in. Ze had zichzelf niet meer in de hand.

‘Doe je niet een beetje dramatisch? Je mag toch wel een stukje vlees eten, of zo?’

Vol afschuw bekeek ze haar zus. Ze kon briljant zijn op het gebied van make-up, als een kunstenaar die met kleine veegjes verf een meesterwerk tevoorschijn tovert, maar op andere gebieden was ze totaal naïef, alsof de wereld een grote suikerspin was waar je alleen maar vrolijk in rond hoefde te dartelen.

‘Ze staan klaar om me te lynchen!’

‘Ja, die chat kan tekeergaan, hè? Ik heb er wel wat trollen tussen zitten. Moet je relaxed mee omgaan.’

Nadia schrok op door het geluid van haar telefoon. Ze keek op haar scherm.

Haar manager.

Om halfacht in de ochtend.

Nadia’s schouder begon pijnlijk te trekken.

2.

Nadia wierp nog een blik op haar reisschema, terwijl ze met haar rolkoffer op een verlaten perron stond. Een trein passeerde met een rotvaart, waarbij haar haren alle kanten uit wapperden. Ze knoopte haar sjaal nog wat dichter om zich heen.

Ze had inmiddels al drie overstappen achter de rug. In de volgende trein kon ze twee uur achter elkaar blijven zitten en daarna was ze er bijna.

Op de plek van haar bestemming.

Voor de komende weken althans.

De plek waar ze als kind eindeloze zomers doorbracht zonder zich druk te maken om likes en adverteerders. Haar oma was enkele jaren geleden overleden, maar het huis dat aan de rand van een schattig Frans dorpje stond was sindsdien in de familie gebleven.

Het huis in het noorden van Frankrijk lag vlak bij zee en aan de andere kant grensde het aan een enorm bos waar Nadia als kind urenlang rond kon dwalen. Ze wist precies bij welke boom ze naar links moest en welke besjes ze onderweg kon eten. Verdwalen deed ze nooit, hoewel haar moeder daar wel altijd bang voor bleef.

Oma’s huis was niet heel groot met vijf kamers, maar de tuin daarentegen had haast koninklijke proporties, met slingerende paadjes, zeldzame bomen, een vijver met een schattig rood bruggetje erover en zelfs een bloemenweide. De familie zette daar altijd hun tentjes en caravans neer in de zomer. Als het begon te regenen ’s avonds, kropen Nadia en Mickey dicht tegen hun moeder aan in de tent.

Na Mickeys geboorte was hun vader ervandoor gegaan naar het buitenland. Hij had geen zin om nóg een kind op te voeden.

De laatste jaren was Nadia niet meer naar het huis van haar oma gegaan – hoelang zou het geleden zijn inmiddels… Zeven jaar? Tien? Als student ging ze liever met haar vriendinnen backpacken door Azië. En toen haar oma plotseling overleed, had ze zó veel contracten lopen met adverteerders dat ze tussen het vloggen door snel heen en weer ging voor de begrafenis. En daarna… Aan die periode wilde ze liever niet meer denken. Daarna werd haar moeder te ziek om de reis te maken.