Janice Bakker

Hartje centrum

..

..

..

..

..

..

..

..

Hi lieve lezer,

Een docente die verliefd wordt op een student. Dat overkomt Robin in dit heerlijke verhaal dat jij nu gaat lezen. Ik weet nog goed dat ik in de vierde klas heimelijk verliefd was op mijn aardrijkskundeleraar. En ik was niet de enige. Hij was zo knap! Gelukkig is de student op wie Robin verliefd wordt geen 16 en ook niet minderjarig, maar het is natuurlijk wel tegen de regels.

Hogeschooldocent Robin ontvangt van haar werkgever een e-mail waarin ze wordt opgeroepen om een kamer beschikbaar te stellen aan een internationale student. Robin piekert er niet over. Dat doet toch niemand? En zéker zij niet, nog in geen honderd jaar. Geen vreemden in haar huis. Maar het vertrek van haar huisgenoot dwingt haar om terug te komen op haar besluit. En dat blijkt onverwacht goed uit te pakken: haar nieuwe huisgenoot is een knappe Italiaan met Nederlandse roots voor wie Robin als een blok valt. Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling...

Geniet van dit heerlijk valentijnsverhaal. Nog meer valentijnsverhalen lezen? Probeer dan eens Geen Valentijn voor mij van Liz Ouwens of Een tweede kans van Linda Babel.

Enjoy!

Juul van De Verhalenfabriek

P.S. Het zou leuk zijn als je me volgt op Instagram of Facebook: Juul_DeVerhalenfabriek. Of schrijf je in voor mijn nieuwsbrief als je op de hoogte wilt blijven van alle nieuwe Tussendoortjes! Scan de QR-code:

© 2023 Janice Bakker

..

Omslagontwerp: © De Verhalenfabriek

Boekverzorging: Michiel Niesen

..

..

ISBN 9789461097729

NUR 343

..

Meer informatie over De Verhalenfabriek op www.deverhalenfabriek.com of volg ons op Facebook en Instagram!

1.

Als ik opsta is de wereld bedekt met een laagje sneeuw. Met mijn ogen half dichtgeknepen tegen het felle licht, gooi ik mijn slaapkamerraam open en snuif de koude, frisse lucht op. Heerlijk. Ik leun met mijn ellebogen op de vensterbank en laat mijn blik over de straat beneden me glijden. Het is nog vroeg en op enkele voetstappen en bandensporen na, is de sneeuw ongerept. De lucht boven de huizen aan de overkant is strakblauw en de zon laat nu al een warme gloed op mijn gezicht achter.

Ik zucht en sluit m’n ogen weer. Soezerig neem ik in gedachten de dag door. Een opgewonden kriebel schiet door mijn buik als ik denk aan wat komen gaat. Onwillekeurig krullen mijn lippen zich tot een glimlach. Today is the day.

Dan klinkt er gegiechel.

‘Mam, ik zie daar een blote mevrouw,’ hoor ik een kinderstemmetje zeggen.

Verbaasd open ik mijn ogen en kijk in de richting van het geluid.

Op de stoep voor mijn huis trekt een moeder met een rood aangelopen gezicht twee koters in dikke jassen voort op een slee. Het voorste meisje stoot haar zusje aan en wijst giechelend naar boven. Naar míj.

Ik schiet overeind en bots met mijn hoofd tegen het lage kozijn.

‘Au!’

Voorzichtig wrijf ik over de plek waar ik me net stootte. Dan werp ik m’n beste ‘wie-denk-je-wel-dat-je-bent’-blik naar het kind en zet een stap naar achteren.

‘Ik ben helemaal niet bloot,’ sputter ik, maar als ik een kritische blik op mijn pyjama werp en het lichtroze niemendalletje met spaghettibandjes zie, kan ik haar eigenlijk geen ongelijk geven. Met een rood hoofd klap ik het raam dicht en trek het elastiek uit de slaapknot op mijn hoofd. Mijn krullen springen meteen alle kanten op.

O ja. Het énige nadeel van dit weer. Statische krullen die met geen mogelijkheid in bedwang te houden zijn.

Na mijn ontbijt loop ik nog één keer het hele huis door. Alsof ik dat gisteren niet al drie keer heb gedaan. Op mijn knieën inspecteer ik de ruimte onder het bed. Geen stofvlokken, losse haren of dode muizen.

Ik grinnik om mezelf. Dode muizen, kom op zeg. Alsof die opeens in groten getale in mijn huis zouden liggen. Nee. Alles is netjes en klaar voor de komst van…

Ja, van wie eigenlijk? Mijn maag maakt weer een vreemde sprong. Ik schud mijn hoofd en lach hardop. Dit is zo niet mij. Ik bedoel: je huis openstellen voor een wildvreemde? Nope, nog in geen duizend jaar.

Tenminste, zo goed dacht ik mezelf te kennen. Tot ik vorige maand een e-mail kreeg met de onderwerpregel ‘Gastgezinnen gezocht’. Het is dat het bericht van mijn werkgever kwam, anders had ik het sowieso nooit geopend. Mijn nieuwsgierigheid was echter gewekt en vluchtig las ik de tekst. Dramatisch tekort aan woningen. Internationale studenten. Kamer vrij. Tijdelijke oplossing.

In het bericht werden alle docenten van de Hogeschool Rotterdam opgeroepen om een kamer beschikbaar te stellen aan een student. De laatste maanden bleek het vinden van een kamer voor onze studenten een haast onmogelijke opgave en sommigen moesten daardoor noodgedwongen weer thuis gaan wonen of zelfs stoppen met hun studie. Mijn werkgever besloot voor hen in de bres te springen en deze oproep te doen.

Mijn vinger bewoog zich al in de richting van de delete-toets. Ja, ik had een kamer vrij. En nee, die ging ik zeker niet afstaan aan een internationale student met woningnood. Schei toch uit. Geen vreemde mensen bij mij over de vloer.

Toch klonk er naast dit stemmetje ook nog een ander stemmetje in mijn hoofd. En die wees me op het feit dat mijn beste vriendin én huisgenoot Femke al ruim vijf maanden geleden vertrokken was. En dat het niet alleen angstaanjagend stil was, elke dag als ik terugkwam uit mijn werk, maar dat mijn financiën de maandelijkse huur van een appartement in hartje centrum ook steeds minder goed toelieten.

Ik perste mijn lippen op elkaar en schudde mijn hoofd. Toch bleef mijn vinger irritant aarzelend boven het toetsenbord hangen. Alsof mijn lichaam eigenlijk al had besloten wat mijn brein nog niet toeliet.

En nu zit ik hier. Op mijn knieën voor het logeerbed. Want vanaf vandaag trekt ‘mijn’ internationale student tijdelijk bij me in. En ik ben misselijk van de zenuwen.

Ik sta op en strijk met mijn handen wat denkbeeldige kreukels uit het witte dekbedovertrek. Goedkeurend laat ik mijn blik voor de laatste keer – ja, echt – door de kamer gaan. De knalroze muur heb ik opnieuw geverfd en is nu okergeel. Daarvoor staat een zwart kledingrek en op de muur tegenover het bed heb ik wat houten planken in leren houders bevestigd. Rechts boven in de hoek hangt een kleine televisie aan het plafond. Femke liet die achter, wat nu heel goed uitkomt.

Femke. Er gaat een steekje door mijn hart als ik aan haar denk. Op de middelbare school werden we besties en die vriendschap is nooit meer overgegaan. Ondanks het feit dat we toen al heel verschillend waren en studies in totaal andere richtingen kozen, besloten we om toch met elkaar op kamers te gaan. Samen huurden we een piepklein kamertje in een studentenhuis in Rotterdam. Onze twaalf vierkante meter was een oase van rust en reinheid in een verder chaotisch en goor studentenhuis. En toen we na onze studies een grotemenseninkomen kregen, konden we ons wat meer luxe veroorloven en verkasten we naar een groot appartement in het centrum.

Tot vijf maanden geleden sliep Femke hier. Met haar knalroze muren die perfect pasten bij de inrichting van de rest van het appartement. Roze met bloemenprint typeert onze smaak het best. Natuurlijk kan ik het haar niet kwalijk nemen dat ze is gaan samenwonen met Gerwin. Een onwijs leuke gast, daar niet van. Maar waarom hij uit Drenthe of all places moest komen? En waarom ze het nodig vonden om precies daar te gaan wonen? Ik rol met mijn ogen. Daar ben ik nog steeds niet uit.

2.

Ding-dong. De scherpe bel snijdt door de stilte in huis. Mijn hartslag hamert in mijn keel als ik opsta van de bank. Ik haal mijn hand door mijn haar, werp een blik in de spiegel en zet dan koers naar de voordeur. Als ik achter de deur sta, tel ik langzaam tot vijf. Meteen de deur openrukken staat ook zo gretig.

Vijf. Ik pak de klink vast en druk hem naar beneden. Er komt een vlaag kou naar binnen als de deur opengaat. Mijn hartslag zet nog een tandje bij en nieuwsgierig steek ik mijn hoofd om de hoek van de deur. Even zie ik sterretjes door het felle wit van de sneeuw dat in mijn ogen schijnt. Als ze wegtrekken, stellen mijn ogen zich scherp op de persoon op de stoep.

Een jongen. Denk ik. Het enige wat ik namelijk van zijn gezicht zie, is een klein reepje huid met twee ogen.

Kort frons ik mijn wenkbrauwen. Een mán? Ik was er in mijn naïviteit van uitgegaan dat ze mij een meisje zouden toewijzen. Iemand met wie ik gezellig thee kon drinken of uren zou kletsen. Of die ik advies op kleding- of liefdesgebied zou kunnen geven als ze daarom verlegen zat. Maar géén man.

Ik knijp mijn ogen samen en bekijk de persoon die op mijn stoep staat nog eens goed. Op zijn hoofd heeft hij een grote oranje ijsmuts met een rood-wit-blauwe bies.

Tudududuuuummm, tudummm. In mijn hoofd begint de mondharmonica al te spelen. De rest van zijn gezicht gaat schuil achter een dikke sjaal. Naast hem staat een koffer met allerlei stickers op de buitenkant geplakt. Ik besef dat ik nu iets moet zeggen, wil dit niet heel gênant worden.

‘Eh, hoi…’ zeg ik ietwat vertwijfeld. ‘Ik ben Robin. Jij komt via de hogeschool, toch?’

De pompon boven op de muts wiebelt mee als de jongen driftig met zijn hoofd knikt. ‘Zeker, zeker. Ik ben heel blij dat ik komen mag.’

Bespeur ik een accent?

Ik doe de deur verder open en strek mijn arm naar de gang. ‘Kom erin, je zult het vast koud hebben.’

‘Koud? Het is niet koud.’

Ja, ik hoor zeker een accent.

‘Het is… Het is… Hoe zeggen jullie dat… beerkoud?’

Ik grinnik. ‘Berekoud, inderdaad.’

Om zijn schoenen sneeuwvrij te maken, stampt hij enkele keren op de grond. Pas dan valt mijn oog op het kleine witte hoopje aan zijn voeten. En het is geen sneeuw.

Mijn adem stokt even. Een hond. Hij heeft een hond meegenomen.

Snel denk ik na. Een hond in mijn huis is geen optie. Echt niet. In geen tienduizend jaar. Ik ga hem een kop koffie aanbieden, de situatie uitleggen en hem dan vragen weer te vertrekken. Ja, dat doe ik. Daarna bel ik wel naar school om te zorgen dat hij een ander adres krijgt aangeboden. Misschien wil er iemand wisselen of zo.

Op het moment dat ik mijn mond opendoe om dit te zeggen, stapt de student naar binnen en doet zijn muts af. Er komt een bos zwarte krullen onder het oranje ding vandaan. Hij schudt een paar keer met zijn hoofd en enkele verdwaalde sneeuwvlokken dwarrelen naar beneden. Ik zie dit alles in slow motion gebeuren, alsof hij in een reclamespotje voor shampoo speelt.

Mijn adem stokt even. Mijn hemel. Dit is niet bepaald de puisterige student van net achttien die ik voor ogen had. Dit is een man. En wat voor een.

Ik sta het schouwspel bijna ademloos te bekijken als ik besef dat mijn mond nog openhangt. Snel klap ik hem dicht, maar het lukt me niet om mijn ogen los te rukken van de man die in mijn gang staat. Hij wikkelt zijn sjaal af en er komt een lichtgebruind gezicht met een donker driedagenbaardje tevoorschijn.

‘Ciao, ik ben Paolo en dit,’ hij maakt een gebaar naar het witte hoopje dat hem achternadribbelt is Daisy.’

Paolo, dat klinkt… Italiaans?

Een beetje verbouwereerd steek ik mijn hand uit om mezelf voor te stellen. ‘Ja, precies. Oké. Ik ben Robin.’ Ik voel een blos naar mijn wangen kruipen. ‘Eh… dat had ik al gezegd. Kom verder.’

Ik laat mijn hand weer zakken en draai me op mijn hakken om. Langzaam loop ik naar de woonkamer. Mijn vingers friemelen onophoudelijk aan de zoom van mijn mouw en ik probeer te bedenken wat ik ga zeggen. Ik wil die hond niet. Maar hem wel.

Ik roep mijn innerlijke stem tot de orde en kijk achterom. Paolo zit geknield naast het hondje en droogt met een doek haar pootjes af. Als ik niet zo’n hondenhater was geweest had ik het schattig gevonden.

‘Zal ik theezetten?’ vraag ik om mezelf een houding te geven.

Paolo kijkt op en grijnst. ‘Wat hebben jullie Hollanders toch met thee? Dit weer vraagt om koffie. Gloeiendhete koffie.’

Ik grimas. Koffie, ook dat nog. Ik probeer me te herinneren waar Femke haar koffievoorraad heeft achtergelaten, maar moet toegeven dat ik die waarschijnlijk in de kliko gegooid heb. Dan is er maar één optie…

‘Ik heb Senseo?’ zeg ik behoedzaam.

Paolo kijkt me aan, één wenkbrauw opgetrokken. Dan zegt hij met een uitgestreken gezicht: ‘Hartstikke lekker, ik geloof dat ik tóch voor de thee ga. Grazie.’

Als ik uit het zicht sta, zet ik mijn handen met gestrekte armen op het aanrechtblad en buig voorover. Ik zal het toch moeten zeggen. Ik wil echt geen hond in mijn huis. Haren, geblaf, zooi. Het kán gewoon niet.

Stiekem kijk ik om de hoek van de keuken. Paolo is onwennig op het puntje van de bank gaan zitten en aait met één hand over het kopje van Daisy, die aan zijn voeten zit. Met langzame hoofdbewegingen bekijkt hij de woonkamer.

Er trekt een rilling over mijn ruggengraat. Waarom is die gast zo knap? Dat maakt het allemaal wel wat ingewikkelder.

Het knopje van de waterkoker schiet omhoog ten teken dat het water gekookt heeft en ik schenk de twee mokken vol die op het aanrecht staan. Dan werp ik een snelle blik in de knalroze theedoos. Thee genoeg. Al heb ik geen idee wat voor thee Italianen drinken.

Met de doos onder mijn arm geklemd en de grote mokken in mijn handen, loop ik de woonkamer binnen. Paolo gaat meteen wat meer rechtop zitten en kijkt me glimlachend aan.

Ik glimlach terug en zie daardoor de drempel tussen de keuken en de woonkamer over het hoofd. Met mijn grote teen blijf ik net achter het opstaande randje van nog geen halve centimeter hangen en met een snoekduik struikel ik de woonkamer in. De hete thee plenst over de rand van de mokken en van schrik laat ik de theedoos onder mijn arm vandaan glijden, die met een knal op de grond belandt. In een paar seconden liggen alle theezakjes in een straal van twee meter om mij heen door de woonkamer verspreid.

Paolo schiet overeind en pakt snel de mokken van me over. Met een frons bekijk ik mijn handen, gelukkig zijn daar maar een paar spetters water op terechtgekomen; het meeste is op de grond beland.

‘Gaat het?’ vraagt Paolo.

Ik slik. ‘Ja, hoor. Dank je.’ Ik durf hem niet echt aan te kijken en loop met snelle passen terug naar de keuken om een doekje te pakken. In de keuken werp ik een blik in het spiegelende deurtje van de oven en zie dat mijn wangen vuurrood zijn. Lekkere binnenkomer, dit.

Als ik de woonkamer weer in loop, zit Paolo op zijn knieën voor de salontafel waar Daisy onder gekropen is. Hij knispert met zijn vingers en maakt sussende geluidjes, maar het hondje blijft stokstijf zitten. Schouderophalend komt hij weer overeind. ‘Ze is geschrokken. Die komt er zo wel weer onderuit.’

Vlug registreer ik dat hij de mokken op een onderzettertje heeft gezet en de theezakjes op een hoopje heeft geveegd. Ha, dat is een plusje. Met grote bewegingen dweil ik de spetters water van de vloer en gooi het doekje weer terug in de richting van de keuken.

Dan ga ik op de stoel tegenover de bank zitten, pak de thee van tafel en trek m’n benen onder me. Zachtjes blaas ik in mijn mok, terwijl ik hem observeer door de stoom die van mijn thee afkomt. En ik blijf bij mijn eerste indruk: wat een ontzettend knappe vent zit er op mijn bank. Zijn donkere krullen zijn ondertussen niet meer statisch van zijn muts en vallen rommelig rond zijn gezicht. Dat is hoekig, maar op een goede manier.

Mijn mond trekt in een stiekeme glimlach als ik constateer dat mijn roze-met-wit-gestipte mok er in zijn mannenhand enigszins misplaatst uitziet.

‘Dus… je hebt een hond?’ Scherp, Robin. Scherp.

Paolo glimlacht voorzichtig. ‘Sì. Soort van. Ik hoop niet dat het een probleem is?’

Soort van? Ik aarzel, maar Paolo praat al verder.

‘Daisy is echt een lief hondje. Je zult absoluut geen last van haar hebben.’

Ik neem een grote slok thee, zodat ik nog even niet hoef te antwoorden. In mijn hoofd probeer ik ondertussen een vriendelijke, maar duidelijke afwijzing te formuleren. Om tijd te rekken besluit ik nog een vraag te stellen. ‘Aan welke faculteit studeer je eigenlijk?’

‘Bij Engineering en Applied Sciences,’ antwoordt hij. ‘Zegt je dat wat?’

‘De bètahoek,’ zeg ik glimlachend. ‘Dat zegt me wel wat, maar ik zit totaal aan de alfakant. In jouw gebouw kom ik haast nooit, behalve zo nu en dan voor een verdwaalde vergadering. Welke studie volg je?’

‘Sustainable Port Industry.’

‘Ja, precies.’ Ik knik wijs, alsof ik alle studies van mijn hogeschool van binnen en buiten ken, maar heb in werkelijkheid geen flauw idee. Ik doe dus een wilde gok. ‘Iets met de… havenindustrie, toch?’ Ik haal opgelucht adem als Paolo bevestigend knikt.

‘Sì. In het kort ben ik bezig met plannen voor een grote energietransitie zodat deze industrie duurzamer wordt in de toekomst.’