Liz Ouwens

Geen Valentijn voor mij

..

..

..

..

..

..

..

..

Hi lieve lezer,

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar Valentijnsdag was nooit mijn favoriete dag. Nu gelukkig wel. Op 14 februari zet ik mijn kacheltje lekker hoog en kruip ik met een kop thee onder een dekentje op de bank met heel veel chocola en… een heerlijk feelgoodverhaal van Liz Ouwens.

Als kind geloofde Eva heilig in een naakt, klein en mollig jongetje met vleugels en pijl-en-boog Cupido zorgde ervoor dat mensen verliefd op elkaar werden. Ze was ervan overtuigd dat hij één van zijn pijlen voor haar zou bewaren. Inmiddels is ze vijfenveertig en is ze de ware nog nooit tegengekomen. Ze kent de liefde van haar vrienden en houdt ontzettend veel van haar zoon, maar ze wil meer. Ze laat zich overhalen op een datingapp te gaan, maar of dat nou zo’n goed idee is…

Wil je nog meer valentijnsverhalen lezen? Probeer dan eens Hartje Centrum van Janice Bakker of Een tweede kans van Linda Babel.

Enjoy!

Juul van De Verhalenfabriek

P.S. Het zou leuk zijn als je me volgt op Instagram of Facebook: Juul_DeVerhalenfabriek. Of schrijf je in voor mijn nieuwsbrief als je op de hoogte wilt blijven van alle nieuwe Tussendoortjes! Scan de QR-code:

© 2023 Liz Ouwens

..

Omslagontwerp: ©De Verhalenfabriek

Boekverzorging: Michiel Niesen

..

..

ISBN 9789461097880

NUR 343

..

Meer informatie over De Verhalenfabriek op www.deverhalenfabriek.com of volg ons op Facebook en Instagram!

Als kind geloofde ik heilig in een naakt, klein en mollig jongetje met vleugels en pijl-en-boog. Cupido, de god van de liefde volgens de Romeinse mythologie, was mijn idool.

Hij zorgde ervoor dat mensen verliefd op elkaar werden met zijn scherpe, gouden pijl.

Ik was ervan overtuigd dat hij één van zijn pijlen voor mij zou bewaren.

Ik werd volwassen en mijn geloof in dit mollige ventje werd minder en minder.

Natuurlijk bestaat er geen god die rondvliegt om mensen verliefd op elkaar te laten worden. Getrouwde mensen blijven niet altijd bij elkaar, baby’s worden niet allemaal verwekt uit liefde en de kans dat je de ware in de supermarkt tegenkomt is minimaal.

Ik kwam erachter dat Cupido een tweede soort pijl heeft. Een pijl met een loden punt en stompe schacht. Een pijl om mensen elkaar te laten haten. Volgens verschillende mythes haalt hij er weleens wrede grappen mee uit.

De liefde tussen mij en dit mannetje was op dat moment definitief bekoeld.

En toch…

Soms geloof ik weer even in mijn idool van vroeger. Als ik naar mijn zoon kijk en besef dat er iemand is van wie ik hou.

Februari

1.

Met afkeer kijk ik naar het kartonnen bordje in mijn hand met het stuk slagroomtaart. Nog geen minuut geleden heeft de jarige de vijf kaarsjes op de taart uitgespuugd. Mijn blik gaat van het plakkerige glazuur naar het feestvarken dat jengelend in een hoekje staat omdat zijn oma niet het juiste legopakket heeft gekocht. Het kind wordt getroost, nee, niet toegesproken, maar getróóst door zijn moeder. Ik kijk de kring rond naar de andere moeders die met een blik naar hun prinsje of prinsesje kijken alsof er in hen een toekomstig chirurg, burgemeester of profvoetballer schuilt. De gesprekken gaan alleen maar over de kinderen en hun talenten. Het meisje van twee dat zojuist, ik zweer het, een hap uit de plantenbak nam is volgens haar vader hoogbegaafd. Dat toont haar onderzoekende houding wel aan. Ik zet mijn bordje taart op de tafel en neem een slokje wijn. De oma die haar kleinkind het verkeerde cadeau gaf, is overigens mijn moeder. De softie die nog steeds haar zoon probeert te kalmeren, mijn jongere zus.

‘Trek het je niet aan, mam.’ Ik leg mijn hand op het bovenbeen van mijn moeder, die inmiddels zuchtend naast me is komen zitten. ‘Eline had het echt over dit pakket.’

‘Vorige week was het Super Mario en deze week dino’s. Dat kon je niet weten. Hij moet niet zo ondankbaar doen en Eline moet hem harder aanpakken.’

‘Jij hoeft zeker niet?’

‘Neem gerust.’

Mijn moeder snijdt met de zijkant van haar vork een stukje van mijn taart af en stopt het in haar mond.

‘Ik begrijp de jeugd niet meer. Mij maakte je op die leeftijd blij met een kleurboek.’

‘Komt door de opvoeding. Boris wordt nooit gestraft met die opvoedtheorie van hen.’ Ik zie mijn zwager op zijn hurken zakken en tegen mijn neefje praten. ‘Kijk,’ ik knik naar Danny. ‘Hier zien we stap één. Zorg voor contact door gevoel te benoemen en te erkennen.’

‘Een klap voor zijn kont, dat moet hij krijgen.’

Ik verslik me in mijn wijn. ‘Nee mam, de volgende stap is het benoemen van gewenst gedrag en daarna geef je hem een keuze. Zo krijgen ze het gevoel dat ze mogen kiezen.’

‘Wat heb ik jullie toch aangedaan? Geen keuzes en gewoon netjes dankjewel zeggen tegen een volwassene. Wat een ontaarde moeder was ik.’

‘Anders ik wel.’ Ik neem een laatste teug en zet het lege glas op de salontafel voor een schaal met paprikachips, waar ik never nooit niet een handje van zal pakken omdat neuspeuterende Puck me voor was met haar grijpgrage handjes.

Mijn zwager, achttien jaar ouder dan mijn zusje, aait Boris over zijn hoofd en loopt naar de keuken. Vanaf het moment dat ze vertelden dat ze een kind verwachtten, vroeg ik me direct af hoe het hem was gelukt een baby te verwekken. Hij had vast een pilletje op. ‘Jip voed ik heel anders op. Die hoeft dit gedrag echt niet te laten zien, en dat weet hij.’

‘En daarom is het ook zo’n leuk kind geworden. Waar is hij trouwens? Hij hoort toch op de verjaardag van zijn neefje te zijn?’

‘Voetballen. Hij heeft een uitwedstrijd en kon met een van de andere moeders meerijden.’

‘Eva, nog een wijntje?’ Ik kijk naar mijn zus die mijn neefje blijkbaar rustig heeft gekregen met haar positieve opvoedmethode en dan naar mijn lege glas. ‘Nee, dank je. Ik moet zo weer gaan.’

Eline haalt haar schouders op en stelt dezelfde vraag aan een van haar vriendinnen.

‘Als ik had gekund was ik met je meegegaan. Maar ik maak het verplichte middagje nog even vol.’ Mijn moeder glimlacht en onze blikken gaan naar mijn vader in de fauteuil. Hoe krijgt hij het voor elkaar?

Ik pak een borrelnootje en gooi het naar mijn vader, die direct wakker schrikt. ‘Was je nou aan het slapen?’

‘Welnee. Mediteren noem je dat.’

2.

De geur van versgebakken appeltaart heeft een goede invloed op mijn humeur. Hoewel het buiten regent en de lucht grijs kleurt is het binnen gezellig en warm. Ik trek mijn wanten aan en open de ovendeur om vervolgens het bakblik met Jips lievelingstaart uit de oven te halen. Net op tijd, want ik hoor de voordeur al. De arme jongen zal wel doorweekt zijn. Ik pak de waterkoker en hou deze onder de kraan. Zodra ik het ding aanzet staat mijn verzopen kind naast me en krijg ik een plakkerig briefje onder mijn neus geduwd.

‘Serieus?’ zegt hij afkeurend.

Ik herken mijn handschrift. ‘Wat? Niet goed?’

‘Mam, ik zit in groep acht. Dit kan echt niet meer.’ Hij rolt nog net niet met zijn ogen.

Ik neem het briefje dat ik vanmorgen in Jips broodtrommel deed van hem over en zucht. Mijn zoon heeft natuurlijk gelijk. Waar blijft de tijd dat hij nog blij was met een lieve boodschap bij zijn lunch? Ik maak een prop van de liefdesverklaring en gooi die in de vuilnisbak. ‘Memo voor mezelf, geen briefjes meer in mijn zoons broodtrommel. Daar is hij nu echt te oud voor. Moet ik wel nog je boterhammen smeren of ben je daar inmiddels ook te oud voor?’

‘Dat kan nog prima.’ Jip schopt zijn schoenen uit en veegt ze met een soepele beweging op de keukenmat. Een nat spoor blijft achter. Dat waren precies drie volle uren dat de vloer er perfect schoon uitzag.

‘Hoe was het op school?’

‘Geweldig. Ik ben boven.’

‘Maar ik heb net theegezet. En het duurt niet lang meer voor de taart afgekoeld is.’

‘Geen trek.’

‘Jip, is er iets?’

Mijn zoon blijft bij de deur naar de hal staan. Hij aarzelt even en draait zich dan naar me om.

‘Was het niet leuk op school?’

‘Sinds vandaag zit er een nieuw meisje in de klas.’

‘Is ze niet aardig?’

‘Jawel.’

‘Maar?’

‘Nou, ze heet Janneke, dus dan weet je het wel.’

3.

De straten glimmen in het licht van de lantaarns. Vrieskou zorgt ervoor dat mijn handen en oren pijnlijk aanvoelen. Ik hunker naar de lente, zeker na het winterse weer van de afgelopen maanden, maar helaas is februari kouder dan ooit. Met een forse tegenwind trap ik me een ongeluk om op tijd de winkel te kunnen openen.

Met een hart dat overuren maakt, en het besef dat ik weleens mag beginnen met sporten, zet ik mijn bakfiets naast een lantaarnpaal om vervolgens naar een winkelpand te lopen waar ik drie jaar geleden verliefd op werd. Jip had de schoonheid niet kunnen zien, net als mijn familie en vrienden overigens, maar ik zag wat er onder de bladderende verf, de lagen stof, muffe geur en rottende kozijnen zat. De voormalige groenteboer toverde ik binnen twee maanden om tot een pittoresk bloemenwinkeltje. Een jeugddroom kwam uit toen Jip en ik het lint doorknipten bij de opening. Inmiddels heb ik een goedlopende zaak waar ik prima de kost mee verdien.

Ik graai in mijn handtas, steek de gevonden sleutel in het slot en stap niet veel later de winkel binnen. Direct doe ik het licht aan. Even moeten mijn ogen wennen aan het felle licht van de tl-balken. Binnen is het niet sober en grijs. De gele muren en bonte kleuren van alle bloemen om me heen begroeten me vrolijk. Ik gun iedereen zo’n perfecte werkomgeving als die van mij. In een snelle pas loop ik naar achteren en bereik de werkruimte achter de winkel, waar ik mijn jas ophang. Zo te zien zijn de rode rozen geleverd. Duizend stuks, speciaal voor vandaag. Ik kniel bij een van de emmers neer en keur de kwaliteit door te voelen en te ruiken en glimlach tevreden. Het gaat een goede dag worden.

‘Goedemorgen zonnestraaltje.’

Mijn hart maakt een sprong. ‘Mijn hemel, Daan, wil je me niet zo laten schrikken alsjeblieft?’

Daniël lacht. ‘Sorry schat, ik dacht dat je me wel binnen hoorde komen.’ Daniël loopt naar de kapstok en hangt zijn jas over die van mij. ‘Goedgekeurd?’

‘Zeker weten.’ Ik pak een emmer op en neem deze mee naar de voorkant van de winkel. Daniël loopt achter me aan en na een aantal keer heen en weer lopen is de winkel half verborgen achter prachtige rode rozen. Ik kniel bij het bord en met een krijtje zet ik de valentijnsaanbieding in prachtige sierletters op het bord. Tevreden kijk ik naar de tekst om vervolgens terug naar binnen te lopen, waar Daniël in de werkruimte koffiezet.

‘Lieve Eva, hoe waren je vrije dagen?’

‘Mwah.’ Mijn vrolijke humeur ebt weg als ik denk aan de verjaardag en alle huishoudelijke taken die ik had gedaan. Jip was liever op zijn kamer gaan zitten dan gezellig met mij het taartje op te eten. Ik had mijn vrije dagen toch iets leuker voorgesteld en was blij dat ik weer aan het werk kon. ‘Chips.’

‘Wat?’

Ik loop gehaast door de winkel naar buiten. Gelukkig ligt mijn tas met inhoud nog in de bakfiets. Niet veel later ben ik terug in de werkruimte.

‘Mwah en chips. Klinkt als een geweldige dag.’

‘Ik heb taart gemaakt.’ Ik haal het bakblik uit de tas en zet deze op het aanrecht. ‘Voor in de pauze straks.’

‘Lekker. Jij mag vaker vrij hebben.’

Ik ga er niet op in en pak de mok aan die mijn beste vriend me overhandigt en loop naar de werkruimte. Zo fijn vond ik het niet dat ik de hele dag alleen was. Soms geef ik wel een beetje op mijn zusje af, maar zij heeft wel mooi een man op wie ze terug kan vallen. Bij mij is daar nooit sprake van geweest. Valentijnsdag helpt trouwens ook niet. De hoop op een lief kaartje van een stille aanbidder heb ik na de basisschool al opgegeven. Eigenlijk heb ik een pestpokkenhekel aan deze dag. Het enige fijne is dat mijn omzet vele malen groter is dan op iedere andere dag. Ik zet mijn mok op het aanrecht en haal uit het onderste keukenkastje een bak met mesjes waarmee ik naar de grote houten tafel loop. De tien stoelen hebben allemaal een andere kleur en een ander model, toch vormt het een eenheid. Ik heb er lang over nagedacht hoe ik deze ruimte in zou richten. Vroeger was het een ongezellige opslag. Nu gebruik ik de ruimte ook als zodanig, maar heeft het daarnaast een andere functie gekregen. Ik geef hier workshops aan groepen. Daarnaast maken Daniël en ik hier boeketten voor abonnees en de trouw- en rouwboeketten. Ook hier heb ik de muren geel gekleurd. Niet met verf, zoals in de winkel, maar met vierkante tegeltjes. De naam van mijn winkel, Pluk, is met zwarte tegeltjes in de muur verwerkt.

Ik glijd met mijn vinger over de agenda. ‘Twee groepen, zal ik ze doen?’

Daniël lacht. ‘Wat ben jij ontzettend voorspelbaar.’

Ik voel dat mijn wangen kleuren. Ik had gehoopt dat hij niets door zou hebben maar hij kent me te goed. ‘Oké, ik heb inderdaad niet zo’n zin om al die verliefde mannen een bos rozen te verkopen…’

‘Terwijl jij op niets hoeft te rekenen.’

‘En jij? Ga jij nog iets doen vandaag, mister Grey?’

‘Hè bah, niet zo goedkoop, Eva. Er wacht een romantische avond op mij. Mark zal vanavond uitgebreid voor me koken.’

‘Ja, ja. “Koken”.’

Mark lacht. ‘Oké, oké, er zit vast ook nog een toetje aan vast.’