Hanneke Meier

Hoog

..

..

..

..

..

..

..

..

Hi lieve lezer,

Krijg jij een kick van zo’n enge attractie in een pretpark? Zelf heb ik liever een adrenalineshot door een bloedspannende thriller, maar ik heb dan ook last van hoogtevrees. Dus van de technische storing in de attractie waarin Anne en Meral zitten, krijg ik koude rillingen. 

Herinneringen aan het feest op oudejaarsavond in de Euromast worden ongewild opgehaald en Anne twijfelt of Meral haar de waarheid wel heeft verteld. De lucht wordt donker en er nadert een storm die niemand aan zag komen, maar de storm in de gondel op zeventig meter hoogte is heviger dan iemand ooit zou kunnen vermoeden...

Enjoy!

Juul van De Verhalenfabriek

PS Het zou leuk zijn als je me volgt op Instagram of Facebook: Juul_DeVerhalenfabriek. Of schrijf je in voor mijn nieuwsbrief als je op de hoogte wilt blijven van alle nieuwe Tussendoortjes! Scan de QR-code:

© 2023 Hanneke Meier

Omslagontwerp: © De Verhalenfabriek

Boekverzorging: Michiel Niesen

ISBN 9789461098023

NUR 332

..

Meer informatie over De Verhalenfabriek op www.deverhalenfabriek.com of volg ons op Facebook en Instagram!

Hoofdstuk 1 – Anne

Haar mond is kurkdroog en haar hoofd voelt alsof er twintig wespen van binnenuit tegen haar schedel aan rammen. Als Anne met gesloten ogen haar arm optilt om naar het flesje water op het nachtkastje te reiken, merkt ze dat dat nog even niet lukt, en ze trekt het laken een stukje verder over haar hoofd. Het luxe katoenen materiaal voelt zacht op haar naakte huid.

Het was gisteravond zo prachtig. De chique feestzaal van de Euromast was gedecoreerd met gouden en zwarte versieringen en duizenden ballonnen in een net aan het plafond lagen te wachten tot de klok twaalf uur zou slaan. Er werd gedanst, getoost, gelachen. Herinneringen aan het voorgaande jaar werden met melancholie opgehaald, terwijl het verlangen naar het nieuwe jaar door de gesprekken heen schemerde. De muziek was hoopgevend en opzwepend. Anne had er slechts met een half oor naar geluisterd, haar aandacht was vooral gericht op die ene man. Wat was ze gespannen geweest en wat was het opwindend. Als ze er nu over nadenkt, was het het helemaal waard.

Om halftwaalf knepen ze ertussenuit. In de lift die naar honderd meter hoogte schoot, konden ze al bijna niet van elkaar afblijven, maar ze moesten voorzichtig zijn. Met hun neus naar de wand van de lift gericht had Anne haar hand vastgepakt. De kneepjes en zachte aanrakingen voelden nog sensueler dan normaal. Giebelend had Meral de deur naar de suite geopend, hun rugzakken hadden ze een paar minuten eerder bij de lockers opgehaald in de hoop dat ze niemand tegen zouden komen. Natuurlijk kwamen ze niemand tegen, iedereen was aan het feesten en al het personeel was hard aan het werk. Ze konden niet meer wachten en trokken elkaars jurkje in het gangetje naar de kamer uit, ze vraten elkaar bijna op van verlangen. Anne kwam er toen achter dat Meral inderdaad geen string droeg. God, wat was het lekker.

Om iets voor twaalven trokken ze de badjassen aan die aan de haakjes in de badkamer hingen en schonken ze nog wat champagne in de kristallen glazen die klaarstonden. Buiten stonden de andere gasten op het platform te genieten van het vuurwerk op de Erasmusbrug dat knalde en schitterde, maar Anne had alleen maar oog gehad voor Meral, die binnen met haar rug tegen haar aan stond, vlak voor de geblindeerde ramen. Ze drukte haar neus in haar nek, snoof haar heerlijke parfum op. Haar lange donkere haren kriebelden tegen haar huid. Wat was ze trots op haar. Het was Meral gelukt, haar plan dat ze tot in de puntjes had uitgewerkt om haar, Anne, de avond en nacht van haar leven te geven. Het was perfect geweest.

Ze kreunt en zou willen dat ze vannacht niet zoveel had gedronken. Nog één glas champagne, dat moet wel kunnen, had ze gedacht. Had ze het maar niet gedaan. Had ze maar naar Meral geluisterd. Ze kan zich nog herinneren dat zij haar haren naar achteren had gehouden toen ze haar latenightsnack uit de minibar met veel weerzin naar buiten werkte. Ze schaamde zich kapot, maar Meral had alleen maar lief naar haar gekeken, haar een nat washandje gegeven en gezegd dat alles goed zou komen.

Langzaam voelt ze met haar vlakke hand over de andere kant van het bed. De kant waar Meral had geslapen voelt koel aan. Ze is al op.

De zon piept over de rand van het platform naar binnen door de panoramaramen. Het is nog vroeg, te vroeg, maar het is tijd om in actie te komen. Met een zucht trekt ze haar laken weg en ze gaat voorzichtig rechtop zitten. Ze wrijft over haar ogen en gaapt ongegeneerd. De smaak in haar mond is minstens zo smerig als die nootjes uit de minibar vannacht.

‘Ik drink nooit meer,’ zegt ze tegen zichzelf en ze reikt nogmaals naar het flesje water. Met een vingertop tikt ze per ongeluk tegen de injectiespuit, die op de grond valt.

Dat komt zo meteen wel.

Loom draait ze de dop van het flesje eraf en het water glijdt als zacht fluweel door haar keel. Ze kijkt naar buiten en ziet Meral bij de balustrade staan met een sigaret in haar hand. Mooie, schitterende, naakte Meral. De zon zorgt voor een prachtig gouden randje om haar lichaam, haar vormen worden geaccentueerd door het puurste licht op aarde. Haar donkere, golvende haren bedekken bijna haar hele rug. God, wat is ze prachtig.

Anne slaat het laken om haar lichaam, pakt een deken van de stoel mee en stapt met blote voeten door de balkondeur naar buiten. Het is fris, maar niet koud. Voorzichtig legt ze de deken over Merals schouders, pakt de sigaret uit haar hand en ze neemt een trekje.

‘Hoi,’ zegt ze en ze gaat achter haar staan, haar borsten tegen Merals rug. Het uitzicht is waanzinnig, in de verte is de Erasmusbrug te zien en daarboven kleurt de zonsopgang de mooiste pasteltinten in de lucht als een olieverfschilderij. Over de Nieuwe Maas scheurt een watertaxi van links naar rechts. Ze snuift de frisse geur van de nieuwe dag op en sluit haar ogen om intens van dit moment te kunnen genieten.

Meral draait zich soepel om en slaat haar armen om haar heen, haar tepels prikken tegen Annes huid.

‘Goedemorgen, lief,’ fluistert ze in haar oor en ze pakt de sigaret terug. ‘Hoe voel je je?’

‘Nu ik jou zie voel ik me weer prima, op de hoofdpijn na.’ Anne glimlacht en zoent Meral op haar voorhoofd, haar hand streelt de zachte huid in haar nek en zakt naar de ronding van haar rug, vlak boven haar billen.

‘Eerst ontbijten of eerst in bad?’ Ze geeft de sigaret weer aan Anne.

‘Eerst in bad. Kom.’

Terwijl het warme water in de jacuzzi stroomt en de delicate geuren van Rituals door de luxe badkamer zweven, pakt Anne de laatste fles champagne die op het tafeltje staat en met een knal ontkurkt ze de fles. Ze geeft een glas aan Meral en gaat op een van de stoelen zitten die uitzicht geeft op de mooie kleuren in de lucht, én op het prachtige lichaam van haar vriendin, die met haar vingers voelt of het water al op een fijne temperatuur is. Langzaam nipt ze van de bruisende drank en haar gedachten gaan naar gisteravond. Wat ze gedaan hebben was illegaal en tegen al haar normen en waarden in, maar het was het waard.

Meral zit al in bad en steekt haar hand uit. Anne loopt langzaam naar haar toe en voorzichtig gaat ze bij haar zitten, haar rug tegen Merals buik. Het warme water bubbelt zachtjes om hen heen en het lijkt of Merals vingers overal tegelijk zijn. Ze kantelt haar bekken, sluit haar ogen en geeft zich over aan het gevoel dat zich vanuit het midden van haar lijf verspreidt. Kan het nog beter dan dit?

‘Een perfect begin van de dag, na een perfecte avond,’ zegt Meral als ze in hun badjas op het platform zitten. De zon doet haar best op deze eerste dag van het jaar. Anne kijkt naar haar en Meral werkt met een glimlach het laatste restje van de champagne weg.

‘Was het echt een perfecte avond?’ vraagt Anne. De toon in die opmerking verraadt haar twijfels.

‘Wat mij betreft wel.’

‘Maar wat als...’

‘Niet te veel over nadenken. Niemand komt erachter.’ Ze draait het lege glas rond in haar hand.

‘Weet je dat zeker?’

Meral zet haar glas met een harde klap op tafel. ‘Nee, maar maakt het wat uit? Laten we erover ophouden, voordat je de sfeer verpest. Daar ben jij altijd zo goed in.’ Ze staat op en loopt naar binnen.

Anne kijkt haar met een flauwe glimlach na. Zelfs als ze boos is, is ze onweerstaanbaar. Met een zucht loopt ze op haar hoede naar de balkondeur.

‘Ik wil de sfeer niet verpesten. Maar wat we gisteren hebben gedaan... Is er geen enkel spoor dat naar ons toe leidt?’

Meral draait zich om en laat haar badjas op de grond vallen. Ze maakt een beweging met haar wijsvinger die maar op een manier te interpreteren valt. Anne slikt en loopt naar haar toe. Praten kan straks nog wel.

Het is tien voor tien, ze moeten zo gaan, voordat het platform van de Euromast vol staat met toeristen die ook van het uitzicht op Rotterdam willen genieten.

Meral kijkt voor de zoveelste keer op haar telefoon en haar ogen glinsteren. Geen zenuwen, maar pure opwinding. ‘Het is bijna tijd. Ben je er klaar voor?’

Anne knikt en klopt op haar kleine rugzak, waar ze alleen de noodzakelijke spullen in heeft gestopt. Een paar toiletspulletjes, schoon ondergoed en het jurkje van gisteravond.

‘Vergeet je zonnebril niet.’

Het is erop of eronder. De dood of de gladiolen, zoals Annes opa altijd zei. Als dit niet goed gaat, kan het weleens heel verkeerd uitpakken.

Meral rommelt in haar tasje en kijkt Anne aan.

‘Waar is die spuit?’

‘O, shit, die was op de grond gevallen. Wacht.’

Anne loopt naar het bed en kijkt eronder. De spuit is in een richeltje bij de muurplint gerold. Met wat moeite grijpt ze er blind naar en ze prikt zichzelf ermee in haar vinger. ‘Fuck, fuck, fuck,’ mompelt ze met haar vinger in haar mond.

Ze geeft de spuit aan Meral die haar met grote ogen aan staat te kijken.

‘Godver, pas je wel een beetje op?’ Ze omhelst Anne en fluistert in haar oor: ‘Laat je binnenkort maar even testen. Je weet niet wat die gast onder de leden kan hebben.’

Ze staan weer in de lift, hun gezichten van de camera’s afgewend en hun zonnebril op. Deze keer geen stiekeme aanrakingen. Alleen een hand, stevig omklemd door die van de ander. Af en toe een voorzichtige blik op elkaar gericht.

Als ze de lift uit stappen lopen ze hand in hand naar de receptie. Er is niemand aanwezig. Meral legt de sleutel vlug op de houten balie. Annes blik valt op een onderonsje tussen een schoonmaakster en een man. Ze staan schuin achter de receptie, in het halletje naar een kantoor. Ze draait haar hoofd opzij als Meral haar zachtjes meetrekt. De man richt een iPhone met de microfoon op een medewerkster, om het gesprek op te nemen. Een journalist? ‘Het was zo akelig. Hoe kan dat toch...’

Anne wil het liefst verder luisteren, maar Meral loopt door. Daar is nu geen tijd voor. Het zou alleen maar meer aandacht trekken.

Buiten stopt een politieauto bij de ingang. Anne fronst haar wenkbrauwen en draait haar hoofd, maar Meral geeft haar geen kans om vragen te stellen.

Hoofdstuk 2 – Meral

Ze kijkt naar Anne, die haar blik omhoog heeft gericht. Met wijdopen ogen volgt ze de ijzeren paarse constructie, waarop gele en oranje vlammen zijn geschilderd. Bovenaan de zeventig meter lange arm van de Booster bungelt de gondel vervaarlijk op en neer. Meral weet dat Anne deze attractie niet voor niets de hele dag heeft genegeerd, maar ze wil er zo graag in. Anne moet haar angsten maar eens opzijzetten en ervaren hoe groot de kick is als je rondgezwaaid wordt.

Meral voelt kippenvel over haar hele lijf als ze naar de attractie kijkt, terwijl het toch drieëntwintig graden is. Hier heeft zij de hele dag op gewacht.

‘Ik weet het niet, hoor, het is wel echt heel hoog.’ Anne kijkt op haar telefoon. ‘En het is al vijf voor acht, het park gaat zo dicht.’

Meral wijst naar de ingang van de attractie, waar zo’n twintig mensen staan te wachten. ‘Hij is nog gewoon open. Kom op nou, niet zo flauw doen. Dit wordt toch een mooie afsluiting van de dag?’

Waarom moet Anne altijd zo tegendraads doen met zulke dingen? Ze maakt al aanstalten om naar de wachtrij te lopen, maar Anne blijft staan, haar hoofd in haar nek. De arm waar de gondels aan zijn bevestigd zwiept weer rond met nieuwe thrillseekers, elke keer dat een gondel over het hoogtepunt heen gaat klinkt er opgewonden geschreeuw en gegil. Als Anne echt niet wil, gaat ze wel alleen, maar eigenlijk wil ze dit samen met haar meemaken.

Sinds oud en nieuw is het tussen hen niet meer zoals het was. Over het algemeen hebben ze het nog wel leuk samen, maar het lijkt alsof het zorgeloze en fijne gevoel tussen hun tweeën is verdwenen. Het laatste halfjaar is Anne veranderd, ze is niet meer zo outgoing en een goed gesprek lijkt niet meer mogelijk, want elk gesprek draait uit op die ene avond. Meral heeft al honderd keer gezegd dat er niets aan de hand is, dat er niets zal gebeuren, maar Anne lijkt het niet te willen geloven, lijkt het niet los te kunnen laten en wil steeds meer weten. Ze blijft zeggen dat er iets niet klopt, maar Meral heeft het goed geregeld, dat moet ze geloven. Daar hoeft ze niet elke dag over te praten, tot in het kleinste detail. Het is nu eenmaal gebeurd, er zíjn geen consequenties, einde verhaal. Dat is tenslotte wat ze zichzelf ook vertelt.

Meral weet nog steeds niet goed wat Anne eigenlijk wil. Het was vandaag niet echt gezellig. Af en toe een hand vast, alsof het een verplichting was, maar geen stiekeme momentjes waar ze samen zo van konden genieten. Geen kriebelende vingertoppen in haar nek die haar laten zien dat Anne haar nog aantrekkelijk vindt. Die intimiteit is überhaupt ver te zoeken geweest de afgelopen maanden. Ze ergeren zich aan elkaar, zelfs om de kleinste dingetjes. En al die kleine irritaties van vandaag belandden op de grote hoop die er al was. Meral denkt dat dit uitstapje misschien wel een keerpunt zou kunnen zijn. Dat dit hier, bij de Booster, het beslissende moment gaat worden. Erop of eronder. Erin of vertrekken. Het liefst zou ze oud worden met Anne, ze houdt gruwelijk veel van haar. Maar ze wil door, en als Anne steeds achterom wil blijven kijken, weet ze niet of ze nog wel zo’n goede match zijn.

Ze slikt en zet haar gedachten opzij. Erin of vertrekken. Ze gaat haar stinkende best doen, want ze wil Anne niet kwijt.

‘Joehoe, kom je nog?’ Meral loopt achteruit naar de entree en zwaait met haar armen boven haar hoofd.

Ik kan haar overhalen. Ik weet het zeker. Ik wil haar niet kwijt.

Vlak na het feest was ze bang geweest haar te verliezen. Ze heeft doodsangsten uitgestaan toen Anne zichzelf liet testen nadat ze zich had geprikt aan de spuit. Anne had de test via de post verzonden, want ze had er geen trek in zichzelf te moeten verantwoorden bij haar huisarts. In Merals gedachten had Anne allerlei enge ziektes opgelopen en zou ze niet lang meer leven. Ze kan zich nog herinneren dat Anne er zo relaxed over was geweest, terwijl zij normaal gesproken degene was die zich allerlei doemscenario’s in het hoofd haalde. ‘Maak je nou niet zo druk,’ had ze gezegd, ‘er is vast niks aan de hand. Hoe groot is die kans nou helemaal?’ Met vaste hand had ze de envelop met de uitslag in een paar bewegingen geopend en Meral had Annes ogen over de letters heen zien vliegen. Met een zelfvoldane glimlach op haar gezicht had ze de brief aan Meral gegeven.

‘Niks aan de hand, ik zei het je toch?’

En dat was dat. Ze hebben er nooit meer over gesproken.

Meral kan niet wachten om de attractie in te stappen, maar Anne slentert tergend langzaam naar Meral toe, terwijl ze haar tas op haar rug hijst. Ze heeft een oud T-shirt aan en een versleten spijkerbroek. Ze zegt altijd dat die zo lekker zit, maar eigenlijk is hij te wijd bij haar billen en de scheur bij haar knie zorgt dat ze eruitziet als een onverzorgde tiener. Voorheen droeg ze altijd make-up als ze samen op pad gingen, maar die moeite lijkt ze nu niet meer te nemen.