Marcella Kleine

Dromen in Bretagne

..

..

..

..

..

..

..

..

Hi lieve lezer,

Dromen in Bretagne is een mooi verhaal over Jamila die in haar jonge leven iets ergs heeft meegemaakt. Gelukkig gaat ze niet bij de pakken neerzitten. Sterker nog... Jamila heeft een droom en die wil ze waarmaken. Ze gaat een oude boerderij in Bretagne opknappen om daar een opvanglocatie voor Nederlandse probleemjongeren van te maken. Gelukkig hoeft ze dat niet alleen te doen. Ze krijgt hulp van de knappe architect Julien die haar niet helemaal onberoerd laat. En dan is er ook nog de bescheiden Chris, een stoere jongen met een groot hart. Zal een van beide mannen het hart van Jamila sneller laten kloppen? Ga maar snel lezen!

Enjoy!

Juul van De Verhalenfabriek

PS Het zou leuk zijn als je me volgt op Instagram of Facebook: Juul_DeVerhalenfabriek. Of schrijf je in voor mijn nieuwsbrief als je op de hoogte wilt blijven van alle nieuwe Tussendoortjes! Scan de QR-code:

© 2023 Marcella Kleine

Omslagontwerp: © De Verhalenfabriek

Boekverzorging: Michiel Niesen

ISBN 9789461098054

NUR 343

..

Meer informatie over De Verhalenfabriek op www.deverhalenfabriek.com of volg ons op Facebook en Instagram!

1

Ik rits mijn koffer dicht, sleep die mee naar buiten en neem daar afscheid van de eigenaar van het pension waar ik sinds mijn vertrek uit Nederland verbleef. Na de nodige kussen stap ik in mijn auto en rijd weg. Meneer Dubois wordt in mijn binnenspiegel steeds kleiner. Het doet me goed dat hij me uitzwaait, al ga ik maar vijf kilometer verderop wonen. Ik steek mijn hand uit het raam en kijk nog één keer achterom. In een flits zie ik mevrouw Dubois naast haar man verschijnen en vervolgens achter mijn auto aan rennen. In mijn binnenspiegel zie ik haar druk zwaaien. Haar schortjurk beweegt met haar passen mee en ik heb medelijden met haar voeten die haar zware gewicht moeten dragen.

Ik trap op de rem als ze haar handen als een luidspreker rond haar mond legt. Ik keer om en rij mevrouw Dubois tegemoet. Ze stopt en met een rood hoofd staat ze uit te puffen met haar handen in de zij. Haar donkere haren waartussen grijze strengen prijken, zijn losgekomen uit het elastiek dat haar haren in een knot bijeengebonden hield. Haar zwarte schortjurk is met grote rode rozen bedrukt, waardoor ze nog pompeuzer lijkt dan ze al is.

Meneer en mevrouw Dubois hebben mijn hart gestolen in die twee weken dat ik bij hen in pension was. Ze stonden me met raad en daad bij en behandelden me als een verloren gewaande dochter.

Ik steek mijn hoofd uit het raam. ‘Bent u aan het sporten geslagen, madame Dubois?’ grap ik. ‘Niet zo verstandig op dit tijdstip van de dag.’ Ik wijs naar de zon en voel de hitte daarvan op mijn arm.

‘Mon Dieu,’ hijgt ze. Haar boezem gaat flink op en neer, de vetrollen op haar buik bewegen in hetzelfde ritme mee. ‘Je bent je koffer vergeten,’ brengt ze uit.

Ik glimlach en bedank haar voor de moeite die ze heeft gedaan. ‘Kom naast me zitten,’ zeg ik en ik wacht geduldig tot ze is ingestapt. Ze doet een poging de gordel om zich heen te sjorren. Haar gezicht loopt nog roder aan.

‘Laat maar,’ stel ik haar gerust. ‘We zijn nog steeds op uw eigen terrein en ik rijd niet harder dan stapvoets.’

Langzaam rijden we terug naar meneer Dubois, die nu met mijn koffer naar buiten komt.

‘Stiekem je koffer achterlaten, hè. Je kunt gewoon niet zonder ons,’ lacht hij als ik naast hem sta om de koffer van hem over te nemen.

Ik tuit mijn lippen en smak in de lucht. ‘U zult me hier nog veel vaker zien.’

Mevrouw Dubois pakt een zakdoek en veegt het zweet van haar voorhoofd. ‘Ga nou maar gauw. Monsieur Jumelet is geen man die graag wacht.’

Ze doelt op de architect met wie ik straks een afspraak heb, áls zijn secretaresse de afspraak aan hem heeft doorgegeven. Ze moet me in ieder geval begrepen hebben, want ik ben niet alleen met de Nederlandse taal grootgebracht, maar ook met de Franse. Het Arabisch van mijn moeder heb ik nooit onder de knie gekregen. Ik schenk mevrouw Dubois een glimlach en stap in de auto. Toeterend verlaat ik het erf. Op naar de boerderij die buiten Perros-Guirec ligt. Het is de badplaats waar ik tijdens een vakantie ooit jong en verliefd was en waar ik nu een boerderij bezit. De herinnering aan het moment waarop ik mijn handtekening zette, doet mijn hart gloeien van trots.

Als ik Perros-Guirec achter me laat, rijd ik op mijn gemak door een gevarieerd landschap van weilanden, akkers en bos. Ik heb nog alle tijd voordat die architect bij me aanbelt. Een frisse zeewind waait door het open raam naar binnen.

De zilte geur verdwijnt als ik dichter bij de boerderij ben. Nog altijd moet ik opletten de afslag niet te missen en pas op het laatste moment herken ik het zandpad dat alleen naar mijn boerderij leidt.

Zodra mijn nieuwe huis in zicht komt, vult mijn hart zich met trots. Ik heb het maar mooi geflikt om de boerderij te kopen en ondanks de staat van het pand ben ik er verliefd op. Het is een typisch Bretonse langgevelboerderij met granietstenen muren en een eeuwenoude uitstraling. De ramen zijn gesneuveld, de luiken hangen scheef, de kozijnen zijn verrot en het verfwerk bladdert af. Binnen is het pand er niet beter aan toe. Er zit schimmel op de muren, stroken behang wapperen op de tocht en er ontbreken treden in de trap. Het dak zal ook wel lekken, gezien de emmers die in de kamers op de bovenverdieping staan.

Pas als ik mijn auto voor het huis parkeer, valt me een rode auto op die verderop half verscholen achter een rododendron staat. Ik stap uit en loop er nieuwsgierig naartoe. Het is een Porsche, een man leunt nonchalant tegen het portier. Hij werpt een blik op zijn polshorloge, terwijl zijn vrije hand door zijn donkere haar strijkt. Zijn stijlvolle pak zit hem als gegoten en zijn gelijkmatige gezicht is gebronsd door de zon. Mijn blik wordt naar zijn mond met perfect gevormde lippen getrokken. Precies op dat moment kijkt hij op en betrapt zet ik een stap naar voren.

Een glimlach glijdt rond zijn mond en met uitgestoken handen komt hij op me af.

‘Mademoiselle.’

Er ligt een warme klank in zijn stem en als zijn handen zich om mijn hand sluiten, en hij me daarbij vol bewondering aankijkt, gaat er een schok door me heen. Ik sla mijn oogleden neer.

‘We hebben een afspraak,’ zegt hij.

Hij is de architect! Zijn naam ben ik op slag vergeten.

‘Julien.’ De greep om mijn hand wordt nu steviger. ‘Noem me maar gewoon bij mijn voornaam.’

Nu weet ik het weer. Julien Jumelet.

‘Jamila... Jamila Duinker,’ stamel ik.

Hij lacht en maakt een lichte buiging. ‘Aangenaam kennis te maken.’

Ongemakkelijk trek ik mijn hand terug. De man brengt me in verwarring door zijn charisma en zijn knappe uiterlijk. Een haarlok valt voor mijn ogen en ongeduldig blaas ik die weg, boos op mezelf omdat ik zo onder de indruk ben. Hij is gewoon de architect, meer niet.

‘Waarom ben je zo vroeg?’ Het komt er kattig uit.

Een frons verschijnt boven zijn ogen. ‘Ik vroeg? Jij bent laat.’

Ik schud mijn hoofd, kijk op mijn horloge en houd hem mijn pols voor.

‘Kijk maar. Je bent een uur te vroeg.’

Hij brengt zijn hand naar mijn horloge en tikt op het glas. ‘Nou, mademoiselle, ik heb nieuws voor je. Je horloge staat stil.’ Hij toont me zijn smartwatch. ‘Dat ouderwetse klokje van jou kan wel naar de sloop, net zoals een deel van dit huis.’ Hij maakt een weids gebaar.

Abrupt draai ik me om. Het horloge betekent veel voor me, het was een cadeau op de belangrijkste dag in mijn leven.

‘Het werk wacht,’ zeg ik stug over mijn schouder en zonder af te wachten of de man me volgt, begeef ik me naar het huis. Zijn verbouwingsplan zal ik hoe dan ook afkeuren.

Het grind knarst onder mijn voeten voordat ik over het tuinpad tussen het hoge gras naar de voordeur loop. Tussen de tegels woekert onkruid en ook in de kleurige borders tiert het aangewaaide kruid.

Bij de aanblik van de blauwe en roze schermbloemen voor de granieten muur van de boerderij ebt mijn irritatie weg. Het is een prachtig gezicht. Toen ik eerder in Bretagne op vakantie was, viel me de veelheid hortensia’s al op. Op dat moment wist ik dat mijn toekomstige tuin ook hortensia’s moest bevatten. En nu staan ze hier als een welkomstcomité op me te wachten.

‘Aan de buitenkant van het pand hoeft niet veel te gebeuren,’ klinkt Juliens stem achter me. ‘Het dak ziet er wel slecht uit en de ramen en luiken moeten natuurlijk vervangen worden. Verder is het gebouw nog solide.’

Ik trek mijn wenkbrauw op bij de conclusie die hij in een oogopslag heeft getrokken. Als ik me omdraai en hij mijn gezicht ziet, begint hij te lachen.

‘Ik heb al voor veel van zulke huizen een verbouwingsplan gemaakt.’

Bedoelde hij dat verontschuldigend of zijn het pure kapsones? Mijn schouders ophalend draai ik me weer om. Het kan me niet schelen hoeveel ervaring hij heeft, hij merkt vanzelf wel dat ik toch niet met hem in zee ga. Laat hem eerst maar eens zwoegen op een voorstel op basis van wat ik wil. Daar heb ik hem uitgebreid over gemaild. Het pand moet vooral gezellig worden en voldoende slaapplaatsen bieden. En natuurlijk een ruime keuken hebben, en een kantoor en een gespreksruimte.

Ik steven op de voordeur af en merk daar pas dat de architect niet met mij meegelopen is. Met zijn rug naar de boerderij bekijkt hij de tuin.

‘Een pand moet je in zijn omgeving bezien,’ roept hij. ‘De interne verbouwing moet daarbij aansluiten. Of je moet de omgeving willen aanpassen.’

Hij loopt langs de boerderij en slaat de hoek om naar de achterkant. Ik trek de sleutel weer uit het slot en volg hem. De man blijkt geen haast te hebben en bekijkt de boomgaard, de wei en de vervallen schuren op zijn gemak. Stil wacht ik zijn commentaar af, maar hij zegt niets en neemt overal foto’s van. Zo nu en dan noteert hij iets in een notitieboek.

Tot slot bekijkt hij de achterkant van de boerderij. ‘Zelfde verhaal als de voorkant,’ mompelt hij en hij wendt zich tot mij. ‘We moeten iets doen met dat geweldige uitzicht.’

Zijn stem klinkt enthousiast en met grote gebaren schetst hij hoe er een aanbouw kan worden gerealiseerd met een grote raampartij.

‘Dat staat toch helemaal niet,’ protesteer ik. ‘Bij dit huis horen traditionele ramen.’

‘Wacht maar af, ik weet wel wat ik doe.’ Met een vastberaden blik maakt hij een notitie.

Zijn arrogantie irriteert me mateloos en precies op het moment dat ik hem wil zeggen dat ik de baas ben, stelt hij voor om naar binnen te gaan. Met een zucht loop ik voor hem uit.

Binnen neemt hij de regie in handen. ‘Laat mij maar alleen rondlopen, ik vind de weg wel. Zonder afleiding krijg ik de meeste inspiratie.’ Hij knipoogt brutaal en het bloed schiet naar mijn wangen.

Ik ben sprakeloos. Die man heeft iets verschrikkelijk irritants over zich en tegelijkertijd doet hij charmant. Hij vindt zichzelf vast geweldig.

In de hal wacht ik geduldig tot hij de woonkamer heeft bekeken en als hij naar de eetkeuken gaat, ga ik de woonkamer in. De door de vorige eigenaar achtergelaten stoel zet ik bij het raam en ik laat mijn ogen over het weidse uitzicht gaan. De landerijen waar koeien traag van het gras eten, stralen een ongekende rust uit. Met deze plek komt de droom uit om iets voor vastgelopen jongeren te kunnen betekenen. Plots weet ik honderd procent zeker hoe goed het hun zal doen hier aan het werk te gaan om zichzelf terug te vinden. Of misschien wel opnieuw uit te vinden na jaren vol problemen.

‘Ah, hier ben je.’ Julien komt de kamer binnen en werpt een blik op zijn smartwatch. ‘Ik moet ervandoor.’

‘Je hebt nog lang niet alles bekeken,’ protesteer ik terwijl ik opsta.

Zijn wenkbrauwen vliegen omhoog en zijn verbazing gaat over in een spottende lach. ‘Je bent vast een dromer. Ik heb alle vertrekken al uitgebreid bekeken.’

Niet wetende of hij me in de maling neemt, vraag ik wat hij van het pand vindt.

‘Dat kan ik pas zeggen als ik weet wat de bestemming van het pand is. In de mail schreef je wel over je plannen, maar voor het perfecte ontwerp wil ik exact weten wat je droom is, wie je bent en waar je van houdt.’

Ik frons mijn wenkbrauwen. ‘Wat een onzin. Het moet gewoon een functioneel pand worden.’

Even trekt er een lach over zijn gezicht, dan verschijnt er een ernstige blik in zijn ogen.

‘Mademoiselle, als jij iets wilt bereiken met die jongeren, moet je ze het gevoel geven dat ze ertoe doen. Dat ze het waard zijn dat jij hier de hele boel voor hen verbouwt. Ze moeten zich hier welkom voelen.’ Zijn ogen gaan over mijn gezicht. ‘En bovenal: jij moet je hier thuis voelen, dan voelen zij zich hier vanzelf ook thuis.’

Verbluft staar ik hem aan. Hij heeft toch empathie.

‘Oké,’ zeg ik overrompeld. ‘Hoe kom je daarachter?’

‘Wat dacht je van een romantisch diner?’ Hij knipoogt. ‘Mijn secretaresse belt je voor een afspraak.’ Met grote passen verlaat hij de kamer.

In verwarring blijf ik achter, niet wetende of hij het serieus bedoelde. Als de voordeur achter hem in het slot valt en ik me naar het raam in de hal haast om hem na te kijken, kom ik bij zinnen. Wat een arrogante bal. Hoe knap hij ook is, ik trap niet in zijn praatjes en zal zijn secretaresse feestelijk bedanken voor de uitnodiging. Ik zoek wel een andere architect.

2

In de dagen na het bezoek van de architect sla ik aan het poetsen. Dat is wel nodig ook. Zodra ik de spons over een van de keukenkasten haal, steekt die opvallend wit af bij de rest van het hout. Gedreven ga ik door met poetsen en ik stop pas als de keuken, badkamer en mijn kamer blinken. De muffe geur is verdwenen, al hangt die nog wel in de rest van de boerderij. Het ruikt daar als een mengsel van stof, oud behang, versleten gordijnen en vochtige muren.

Op brocantemarkten koop ik kookgerei en meubels voor mijn woonslaapkamer. Met de sierspulletjes uit Nederland breng ik sfeer aan. De Hollandse klompen en de foto’s die zoveel voor me betekenen, krijgen een ereplaats op de open haard. Het Delfts blauw van de klompen kleurt mooi bij de blauwe fotolijst die boven de schouw hangt.

Voor de openslaande deuren, die uitzicht bieden op de tuin, hang ik knalroze vitrages. Ze wapperen vrolijk op de wind naar buiten als ik de deuren openzet om de zon binnen te laten.